Mozarabic Rite

Wikipedia's Mozarabic Rite as translated by GramTrans

La ĉi-suba teksto estas aŭtomata traduko de la artikolo Mozarabic Rite article en la angla Vikipedio, farita per la sistemo GramTrans on 2017-12-28 17:15:21. Eventualaj ŝanĝoj en la angla originalo estos kaptitaj per regulaj retradukoj. Se vi volas enigi tiun artikolon en la originalan Esperanto-Vikipedion, vi povas uzi nian specialan redakt-interfacon. Rigardu la artikolon pri WikiTrans por trovi klarigojn pri kiel fari tion. Ankaŭ ekzistas speciala vortaro-interfaco por proponi aŭ kontroli terminojn.

La Mozarabic Rito, ankaŭ nomita la Visigothic Rito aŭ la Hispanida Rito, estas daŭra formo de kristana kultado ene de la latina Romkatolika Eklezio, ankaŭ adoptita fare de la Western Rite liturgia familio de la Orienta Ortodoksismo kaj en la Hispana Reformita Episkopa Preĝejo. [1] Ĝi komenciĝantajn datojn al la 7-a jarcento, kaj estas lokalizita en la Ibera Duoninsulo ( Hispania). " Mozarab " estas moderna historia esprimo uzita por rilati al kristanoj kiuj vivis sub islamaj regantoj en Al-Andalus. La originoj de la Visigothic/Mozarabic Rite datas de antaŭ la Al-Andalus al la tempo de la kristana Visigothic Kingdom. La rito estis anstataŭita per la romia Rito kiel parto de pli larĝa programo de liturgia normigado ene de la Romkatolika Eklezio.

Formado de fruaj katolikaj ritoj

Rita kultado ĉirkaŭanta la Komunion en la frua eklezio ne estis skribita kun precizaj rubrikoj kiel estas la normo hodiaŭ. Unu el la plej fruaj konataj dokumentoj metantaj laŭ la naturo de Eukaristia festado estas la Didaké, originante de 70-140 (vidu historiaj radikoj de katolika Eukaristia teologio). Malmultaj detaloj estas konataj de fruaj formoj de la liturgio, aŭ kultado, en la unuaj tri jarcentoj, sed ekzistis iu diverseco de praktiko; Justino Martiro, aliflanke donis unu ekzemplon de la frua kristana Liturgio en unu el liaj pardonpetoj. Ĉar kristanismo akiris dominecon en la maldormo de la konvertiĝo de Konstantino la 1-a frue en la kvara jarcento, ekzistis periodo de liturgia evoluo kiam la komunumoj eliris de pli malgrandaj renkontiĝoj ĝis grandaj kunigoj en publikaj haloj kaj novaj preĝejoj. Tiu tempo de evoluo vidis la kombinaĵon de plibeligo de ekzistantaj praktikoj kun la interŝanĝo de ideoj kaj praktikoj de aliaj komunumoj. Tiuj reciprokaj procezoj rezultigis kaj pli granda diverseco kaj certajn unuecigajn faktorojn ene de la liturgio de la fuziado de formoj ĉie en gravaj grandurboj kaj regionoj. La liturgioj de la patriarkaj grandurboj aparte havis pli grandan influon sur siaj regionoj tiel ke ekde la 5-a jarcento iĝas eble karakterizi inter pluraj familioj de liturgioj, aparte la Jerusalemo, aleksandrinan, Antiochene, bizancan, kaj siriajn familiojn en la Oriento, kaj en la latina Okcidento, la afrikano (tute perdis), Gallican, la kelta, Ambrosian, romia, kaj hispanidaj (Mozarabic) familioj. Tiuj ekloĝis en sufiĉe stabilajn formojn kiuj daŭre evoluigis, sed neniun sen iom da influo de ekstere. En la Okcidento, aliflanke, la liturgio en romia Afriko estis perdita kiam la eklezio tie estis malfortigita fare de interna dividado kaj tiam la vandal invado, kaj tiam estis estingita en la maldormo de la islama potencpreno. En Gaŭlio, la fascino de la Frank kun romia liturgio igis ilin komenci adopti la romian Riton, procezon kiu estis konfirmita kaj antaŭenigita fare de Karlo la Granda kiel helpo al imperia unueco.



Connections to other rites


Preservation and current use



In the year 870, Charles the Bald, wishing to see what the ancient Gallican Rite had been like, had priests sent from Hispania to celebrate the Mozarabic Rite before him.


When King Alfonso VI of Castile conquered Toledo in 1085, it was being disputed as to which rite Iberian Christians should follow: the Roman rite or Mozarabic Rite. After other ordeals, it was submitted to the trial by fire: one book for each rite was thrown into a fire. The Toledan book was little damaged whilst the Roman one was consumed; another version has both books survive-the Toledan book was unscathed while the Roman missal was ejected from the fire. Henry Jenner comments in the Catholic Encyclopedia:[3] "No one who has seen a Mozarabic manuscript with its extraordinarily solid vellum, will adopt any hypothesis of Divine Interposition here." The king allowed six parishes in the city to continue to use the Mozarabic rite.



The Mozarabic Rite is celebrated daily in the Corpus Christi Chapel (also called the Mozarabic Chapel) in the Cathedral of Toledo. In Madrid, the Mozarabic Rite is celebrated in Spanish every Tuesday at a monastery of Poor Clare Sisters. Two of the original six "Mozarabic" parishes of Toledo remain and have about two hundred families in an association of those claiming historical observance of the Mozarabic Rite. Additionally, all the churches of Toledo annually celebrate this rite on the Mozarabic Feast of the Incarnation on December 18, and on the feast day of Saint Ildephonsus on January 23. The rite is also used on certain days each year in the Talavera Chapel of the Old Cathedral of Salamanca and less regularly in other cities in Spain. Pope John Paul II celebrated it once in 1992 and again in 2000.


The Mozarabic Rite has been of interest to non-Catholic communions as well. For example, in the 1880s the Anglican Communion examined the Mozarabic rite for ideas about making their own liturgy more inspiring, and at present the Spanish Reformed Episcopal Church employs it for the celebration of all sacraments.

The Spanish custom of Las arras, when the bridegroom gives his bride thirteen coins after exchanging vows, has its origins in the Mozarabic rite and is still practised in former Spanish colonies in Latin America and in the Philippines, as well as Hispanic Catholic parishes in the United States and Canada.



Saint Isidoro and Saint Leandro Church, Lower East Side, New York. It formerly belonged to the Orthodox Synod of Milan and used Mozarabic liturgy.

The Mozarabic Rite Mass is longer in duration than that of the Roman Rite. Imagery and ceremony are used extensively. The Breviary has a short and uncomplicated extra office (session of prayer) before the main morning office.




  1. The Oratio Missae or Prayer of the Mass,[5] an opening prayer making reference to the feast being celebrated and in general character much like the Roman Collect.
  7. The Lord's Prayer, with its variable introduction and fixed embolism and concluding clause.[6]


Some Eucharistic prayers are addressed to Christ[7] rather than to God the Father. After the consecration of the bread and wine (see Eucharist), as the Creed is being chanted,[8] the host (the real presence of Christ under the species of bread) is broken into nine pieces, each representing a facet of Christ's life on earth,[9] seven of which are arranged in a cross on the paten. After a variable introduction the Lord's Prayer was said by the celebrant alone, with everyone else responding "Amen" to each petition, except for the petition for daily bread, for which the response is "For you are God" and everyone concluding the final petition, "but deliver us from evil" with the celebrant.[10]

See also


  4. ^
  8. ^ At least on Sundays and Feasts.
  10. ^ Non-Roman Latin or Western Rites


  • Western Latin Liturgics, [1]
  • Abbot Cabrol, "The Excellence of the Roman Mass", The Angelus, February 2001, Vol. 26, No. 2 [8]
  • History of Ash Wednesday, [12]
  • St. Veremundus, [13]
  • Blog by Robert Gotcher: Classic Catholic [14]
  • The Rites of the Catholic Church [18]
  • Henry Jenner, Mozarabic Rite, Catholic Encyclopedia [19]
  • La Ermita (Spanish) [20]
  • cf.

External links

Media of the Mozarabic Mass

La ĉi-suba teksto estas la originala artikolo Mozaraba rito el la Esperanto-Vikipedio, prenita de GramTrans 2015-04-13 05:35:26. Eblaj ŝanĝoj en la originalo estos kaptitaj per regulaj ĝisdatigoj.
Katedralo de Toledo

La Mozaraba rito (ankaŭ nomata mozaraba liturgio, okcidentgota liturgiomalnov-hispana liturgio) estas liturgia rito de la Romkatolika Eklezio, kiu evoluis sur la iberia duoninsulo kaj ankoraŭ nuntempe estas praktikata je kelkaj malmultaj lokoj en Hispanujo. Ankaŭ aliaj nomoj kiel toleda ritoizidora rito (laŭ Isidoro de Sevilo) estas kelkfoje troveblaj.


  • Marius Férotin (eldonisto): Le Liber Mozarabicus Sacramentorum. (= Monumenta Ecclesiae liturgica VI), Parizo 1912
  • Conferencia Episcopal (eldonisto): Española Missale Hispano-Mozarabicum, Toledo 1991, ISBN 84-7129-413-3

Eksteraj ligiloj

Bonvole donacu por helpi al WikiTrans daŭrigi