telijk in betuigingen van eerbied,
waarmede eene goede hoeveelheid angst gemengd was. Het scheelde niet
veel of hij zou voor ieder lid der familie Cascabel op zijne
knie&euml;n gevallen zijn, zoo goed als voor het machtigste
afgodsbeeld. Hoe hadden trouwens de onwetende bewoners van Tourkef
kunnen vermoeden dat zij beetgenomen werden door eenen grappenmaker?
Zij konden niet twijfelen, het moesten wel de goden in de
<i>Vorsp&uuml;k</i> wezen, die hunne dreigende stemmen hadden doen
hooren. Het was wel ter dege hun tot dusver stom gebleven snavel die
deze bevelen, in goed verstaanbaar russisch, had afgekondigd. Bovendien
waren zij er in zeker opzicht op voorbereid. Jako, de papegaai in de
<i>Schoone Zwerfster</i>, praatte immers ook? Dat had toch ook niemand
ooit gehoord, dat een vogel spreken kon. Even goed als dat
vreemd-gevederde gedierte moesten hunne afgodsbeelden, die immers ook
vogelenkoppen hadden, zich verstaanbaar kunnen maken.</p>
<p>Van dat oogenblik af konden Sergius, Cascabel en de anderen, de
beide russische matrozen er onder begrepen, die door hen werden
opgeeischt, zich als in vrijheid beschouwen. De winter was bijna
voorbij en het weder begon dragelijk te worden, zoodat onze
schipbreukelingen besloten hun vertrek van de Liakhoff-eilanden niet
lang meer uit te stellen. Niet dat zij eene verandering in de
gezindheid der inboorlingen te duchten hadden: daarvoor waren deze veel
te goed &ldquo;ingepakt.&rdquo; Sjoe-Sjoe was nu de vertrouwdste vriend
van Cascabel geworden; hij zou zijne schoenen gepoetst hebben als dat
van hem verlangd was geworden. Natuurlijk had de brave man zich gehaast
alles, wat uit de <i>Schoone Zwerfster</i> geroofd was, terug
<span class="pagenum">[<a id="pb108" href="#pb108" name=
"pb108">108</a>]</span>te doen geven en hijzelf kwam, eerbiedig de
<span class="corr" id="xd26e2610" title=
"Bron: knieen">knie&euml;n</span> buigende, Cascabel den barometer
aanbieden dien hij nog altijd als een kommandeurskruis om zijnen hals
droeg. Cascabel had zich toen verwaardigd hem de hand toe te steken en
Tchou-Tcho&ucirc;k had die onderdanig gekust, als eene hand die in
staat was den bliksem te slingeren en den storm los te laten.</p>
<p>Kortom, op den 8<sup>sten</sup> Maart was alles voor het vertrek
gereed. Cascabel had een twintigtal rendieren aangevraagd om zijnen
wagen te trekken en zijn vorstelijke vriend had hem er terstond honderd
aangeboden, maar Cascabel bedankte daarvoor en hield zich aan het
eerstgenoemde cijfer. Alleen vroeg hij nog om het noodige voeder voor
de beesten gedurende den tocht over het ijsveld.</p>
<p>Des morgens van den genoemden dag namen dus Sergius, de familie
Cascabel en de twee russische matrozen van de bewoners van Tourkef
afscheid. Het geheele dorp was uitgeloopen om hen te zien vertrekken en
hun goede reis te wenschen.</p>
<p>De &ldquo;brave Sjoe-Sjoe&rdquo; stond vooraan in het eerste gelid,
heelemaal ontroerd en aangedaan. Cascabel ging naar hem toe, klopte hem
vriendschappelijk op den buik en voegde hem in het fransch deze
welwillende woorden toe:</p>
<p>&mdash;Goeden dag, oude stommeling!</p>
<p>Die vertrouwelijke afscheidsgroet deed het opperhoofd nog weder
rijzen in het ontzag zijner onderdanen.</p>
<p>Tien dagen daarna, den 18<sup>den</sup> Maart, had de <i>Schoone
Zwerfster</i>, zonder gevaren ontmoet en zonder groote vermoeienissen
doorgestaan te hebben, de ijsvlakte tusschen den Liakhoff-Archipel en
de Siberische kust achter den rug en kwam zij v&oacute;&oacute;r de
monding van de Lena-rivier op het vasteland aan.</p>
<p>Na zoovele ontmoetingen en gevaren doorgestaan, na zulke
lotswisselingen doorleefd te hebben sedert hun vertrek uit
Port-Clarence, hadden onze zwervers eindelijk het Aziatische strand
bereikt. <span class="pagenum">[<a id="pb109" href="#pb109" name=
"pb109">109</a>]</span></p>
</div>
</div>
<div id="ch8" class="div1 chapter"><span class="pagenum">[<a href=
"#xd26e232">Inhoud</a>]</span>
<div class="divHead">
<h2 class="label">VIII.</h2>
<h2 class="main">Het land der Jakoeten.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">Het oorspronkelijke reisplan, zooals het vastgesteld
was om van de Behringstraat naar de europeesche grens te komen, had
natuurlijk eene wijziging moeten ondergaan tengevolge eerst van het
afdrijven onzer karavaan en daarna van hare overwintering op
Nieuw-Siberi&euml;. Er viel thans niet meer te denken aan eene reis
door de zuidelijke streken van Siberi&euml;. Er bestond bovendien alle
kans op goed weder, zoodat er ook geene aanleiding meer was om zich in
de eene of andere bewoonde plaats een tijd lang op te houden. Alles wat
er in den laatsten tijd gebeurd was had ten slotte tot eene even
onverwachte als gunstige uitkomst geleid.</p>
<p>Hetgeen thans in de eerste plaats bepaald moest worden, was de
richting die zij moesten volgen om langs den kortsten weg het
Oeralgebergte te bereiken, dat de grens vormt tusschen Aziatisch en
Europeesch Rusland. Om hierover na te denken wilde Sergius den tijd
besteden die er nog verloopen moest v&oacute;&oacute;r dat zij de
legerplaats verlaten zouden welke zij voorloopig op het strand hadden
uitgekozen.</p>
<p>Het was stil en helder weder. De dagen duurden, in dezen tijd der
dag- en nachtevening, langer dan elf uren en werden nog verlengd door
de ochtend- en de avondschemering, welke op deze breedte van zeventig
graden bijzonder lang aanhouden.</p>
<p>De karavaan bestond nu uit tien personen, want ook Kirschef
<span class="pagenum">[<a id="pb110