“አቴቴ ዱብራ ኦሮሞ”
ለካ እንደትዝታ አስታምሞ እንደዘነጉት የእናት ጡት ፣ ከዘመን ጋር አገግሞ ምንም ቢቀር ምንም ቢ ሸሽ ፣ ሕልሜ ከሕልምሽ ተዛሞ በዓይንሽና በዓይኔ መሃል ፣ የሃሰት ሥልጣኔ ቆሞ ባንተያይ ባንወያይ ፣ አቴቴ ዱብራ ኦሮሞ እንደልጅነት ሰመመን ፣ ለካስ ዕድሜም ያማል ከርሞ ። ተግ ሲል ያንቺ ሽውታ ብዥ ሲል እንደአድባር ጥሪ ፣ እንደተረብ ቅርስ ሽታ እንደእሳት ዳር ተረት ግራሻ ፣ እንደእንቆቅልሽ ትውስታ የጥቅምት እሸት አወደ ፣ ነቃ ደሞ ያንቺ ትዝታ . . . . አውድማው ተንደረከከ ሰንበሌጥ ተንተረከከ ነይ አክርማ እንነቃቅል፣ ከወንዛችን ሾላ ጠለል ነይ ጢሎሽ እንጣጣል ፣ መስኮቻችን ሰብሎቻችን ፣ ግጦሾቻችን አባቱ የአቴቴሸ ላሞች አጋቱ በሮቻችንም አጓሩ ፣ ኮርማዎቻችንም ነቁ ጊደሮቻችን ለጥቃት ፣ ለይዘታ ለክብደት በቁ የሁዳድ ድርቆሽ ሠፈረ ፣ ጥገቶቻችን ቦረቁ ፡ አቴቴ ዱብራ ኦሮሞ ፣ እጄን በትዝታሽ ያዢኝ በሕልም ጣቶችሽ ሳቢኝ መቸም … በውን አልሆንሽም ፣ እንዲያው በሰመመን ዳሺኝ ። የኔ እጅ እኮ እርፍ አይጨብጥም የኔ ክንድ ተልሞ አይተልምም የኔ ጣት አረም አይነቅልም በፊደል መፈደል በቀር ፣ ጉልጓሎ እኮ አይጐለጉልም ለስልሻለሁ ፣ ሠልጥኛለሁ ፣ ሰይጥኛለሁ አልሆንሽም፣ አቴቴ ዱበራ ቦረና መቸም ሁሉን ቻይ ነሽና አጥንቴ ከአጥንትሽ ማዕድን ፣ ቢመነጭም ተቀምሞ ከ”ሀና” ከ”አሐዱ” በፊት ፣ ከቃል በፊት አስቀድሞ ዛሬ በዓይንሽ በዓይኔ መሀል ፣ አጉል ሥልጣኔ ቆሞ ሰየጠንኩና አልሆንሽ አልኩ ፣ አቴቴ ዱበራ ኦሮሞ፣ … አዎን መቻል ባንቺ ያም ራል ፣ ያን የትዝታ ሰ ቀቀን ያን የልጅነት ሰመመን ምንም በውል ባንደርስበት ፣ ጭላንጭሉ እየታወሰን ውል ሲል እንዳልጠፋ ቀን ከዓመት ዓመት ተሸጋግረን ፣ አዳዲስ ዘመን ሲሰለፍ ሰንበሌጡ ሲንተረከክ ፣ የአዝመራ እሸት ሲትረፈረፍ የማር እሸት እንቁረጥ ተይ ፣ የጥቅምት አበባ እንቅጠፍ ነይ ሸጎዬ አብረን እንግዘፍ ጣት ለጣት እንቆላለፍ በዓይን ጥቅሻ እንገራረፍ ከአውድማችን አፋፍ ለአፋፍ ፣ በዳሰሳ እንጠላለፍ ተይ ፍቅር እንዘራረፍ በሕልም እንኳ እንተቃቀፍ ፣ . . . . አቴቴ ዱብራ ቦረና ፣ አቴቴ ዱብራ ኦሮሞ የቀን የጊዜ እንቆቅልሽ ፣ በሕልም መርፌ ተጠቅሞ በየመከሩ ተተልሞ ከትዝታ ጋር አስታምሞ እንደዘነጉት የእናት ጡት ፣ ከዘመን ጋር አገግሞ ምንም ቢቀር ምንም ቢሸሽ ፣ ሕልሜ ከሕልምሽ ተዛሞ በዓይንሽና በዓይኔ መሃል ፡ አጉል ሥልጣኔ ቆሞ ባንተያይ ባንወያይ ፣ እንደጥንቱ እንደቀድሞ እንደልጅነት ሰመመን ፣ ዕድሜም እኮ ያማል ደሞ . . . . አዎን ዕድሜም ያማል ከርሞ . . . . “አቴቴ ዱብራ ኦሮሞ።” (ለአቴቴ ዱብራ ኦሮሞ – 1962 ዓ.ም – ባሌ ጎባ) ባለቅኔ ሎሬት ጸጋዬ ገብረ መድኅንአዲስ ዘመን  መስከረም 26/2012