“ጣና” የምድረ ኢትዮጵያ ጌጥ
የሰው ልጅ ለውበት ካለው ፍቅር የተነሳ ውበትን ይፈልጋል፡፡ ባገኛት ጊዜም ይደስትባታል፤ ከጭንቀትም ያመልጥባታል፡፡ የታዘበውን ይከትብባታል፡፡ ተፈጥሮ ለኢትዮጵያ ደግሞ የተለየ ውበትን አጎናጽፏታል፡፡ ስሟ ሳይቀር በውበትና በሚስጥር የተመላ ነው፡፡ ኢትዮጵያ የሚለውን ሥም አበው ሲያመሰጥሩ “ኢት” ማለት ስጦታ “ዮጵ” ማለት ቢጫ ወርቅ ነው ይላሉ፡፡ ከፈጣሪ የተሰጠች ሚስጥር፣ ወርቅና ክቡር የሆነች ሀገር ናት ኢትዮጵያ፡፡ከመከራው ውኃ የተረፈ፣ ከኤዶም ገነት የተጨለፈ፣ የቃል ኪዳኗን መርከብ ያንሳፈፈ፣ ፍጥረቱንም ሁሉ ያተረፈ ሐይቅ፡፡ በልብ አምሳያ የተሠራ፣ ከልብ የመነጨ ሃይማኖት፣ እምነት፣ ታሪክ፣ ትውፊት፣ አርቆ አሳቢነትና ደግነትን አቅፎ ይዟል፡፡ ዙሪያውን ደስ በሚል ተፈጥሮ ታጅቦ ዓለምን በትዝብት ይመለከታል፡፡ የውኃው የደግነቱ ልክ ለዘለዓለም ሌላ ውኃ ተሸክሟል፡፡ ምንጩ ከኤዶም ገነት የሚወርደው ግዮን በላዩ ላይ ይሄዳልና ነው፡፡ሰዓቱ መሸት ብሏል፤ በጣና ምዕራባዊ አቅጣጫ ደመናው በእሳት የጋዬ ይመስላል፡፡ ፀሐይ ብርሃኗን ቀንሳ ቀይ ሸማ ተጎናጽፋ ጣና ሐይቅ የተነከረች ይመስላል፡፡ በዚያች ሰዓት ምድርን እና ሰማይን ላየ በተፈጥሮ የማይገረም አይኖርም፡፡‹‹ዓባይ በጣና ላይ እንዴት ቀለደበት፣ለአንድ ቀን ነው ብሎ ዘላለም ሔደበት፤›› የሚለው ግጥምም መጣብኝ፡፡ ግዮንና ጣና ፍቅርና ቻይነትን አስተማሩ እንጂ አንደኛው አሸናፊ ሌላኛው ተሸናፊ አይደሉም፡፡ የምሽቱን ሞገድ ተከትሎ ረግቶ የዋለው ውኃ በማዕበል እየተገፋ ከላይ ታች ይረግጥ ጀምሯል፡፡ ከብቶቹን ይዞ ከጣና ዳርቻ ተቀምጦ ዋሽንት የሚያንቆረቁረው እረኛ ጣናን የሚያጫውት ይመስላል፡፡ ጣናም እየተነሳ እየወደቀ እረኛው የተቀመጠበትን አለት እየገጨ ይመለሳል፡፡ ትዕይንቱ አጀብ ያሰኛል፡፡ ባሻገር በሚገኘው ሌላኛው አለት ደግሞ የራስ ፀጉራቸውና ጺማቸው የተንዠረገገ ቆዳ ለብሰው ወገባቸው በገመድ ያሠሩ ረጅም አባት በረጅም ዘንጋቸው ተደግፈው በተመስጦ ቆመዋል፡፡“ግዮንና ጣናን ፍቅራቸው እንደ እናት እና ልጅ ነው” ይሏቸዋል፡፡ “ጣና እናት ሲሆን ግዮን ደግሞ ልጅ ነው” ይላሉ፡፡ ግዮን በእናቱ ታዝሎ እናቱም ጣናም ላልተቆጠረ ዘመን ተሸክሟል፤ ለማይለካ ዘመንም ይሸከመዋል፡፡ ጣና ግዮንን ሸኝቶ በስፍራው ሲቀመጥ ግዮን ደግሞ ጣናን ተሰናብቶ ቃል ኪዳኑን ለማዳረስ እንደ አሻው ይፈስሳል፡፡ እግረ ረዥሙ ግዮን ምድርን እያረሰረሰ፣ ጋራና ሸለቆዎችን እያዳረሰ ሲጓዝ ጣና ግን የሀገሩን ታሪክ አቅፎ ተቀመጠ፡፡