«የፌዴራል ማረሚያ ቤቶች ክለብ ቀጣይነት በጥያቄ ምልክት ውስጥ ይገኛል»  – ዋና ሱፐር ኢንቴንዳንት ሁሴን ሸቦ
 ፡- እኔም አመሰግናለሁ።
– ትልልቅ የሥራ ኃላፊዎች በተገኙበት የተጀመረ እና ታዋቂ አትሌቶችም የተሳተፉበት ውድድር እንደመሆኑ በጥሩ ጎኑ እመለከተዋለሁ። ከአትሌቶች ብዛት አኳያም የተሻለ ነገር መኖሩን ታዝቤያለሁ። የሜዳ ተግባራትን ጨምሮ በተለያዩ ውድድሮች ላይ በፊት ጥቂት አትሌቶች ብቻ ተሳታፊ የነበሩባቸው ውድድሮች አሁን በበርካቶች ተፎካካሪነት ተካሂዷል። ይህ እንደ ቀላል ሊታይ ይችል ይሆናል፤ ለእኔ ግን አጃኢብ ነው፤ ምክንያቱም 10ሺ ሜትርን አራትና አምስት አትሌቶች ብቻ ሲሮጡ አስታውሳለሁ። አሁን ግን 50 እና 60 አትሌት ሮጦ የተሻለ ሰዓት ማስመዝገብ መቻል ትልቅ ነገር ነው። አሰልጣኝ የሆንኩት ባልተለመደ መልኩ፤ በ25ዓመቴ ነው። በኢት ዮጵያ ታሪክ የመጀመሪያው ወጣት አሰልጣኝም ነኝ። ላለፉት 27ዓመታት በነበረኝ የአሰልጣኝነት ቆይታም፤ ዛሬ ለሀገራቸው በኦሊምፒክ፣ ዓለም ሻምፒዮና፣ መላ አፍሪካ ጨዋታዎችና በሌሎች ውድድሮች በ70 ሀገራት ተካፋይ ሆኛለሁ። ረዳት በመሆን በጀመርኩት ስልጠናም ከበርካታ ውጤታማ አትሌቶች ጋር ሰርቻለሁ። ዛሬ አመራር፣ አሰልጣኝ እና ሌሎች ሥራዎች ላይ ያሉ አትሌቶችን የማሰልጠን ዕድሉ ገጥሞኛል። ከቀድሞዎቹ እነ ብርሃኔ አደሬ፣ ጌጤ ዋሚ፣ ደራርቱ ቱሉ፣ ፋጡማ ሮባ፣ ኃይሌ ገብረሥላሴ፣ ዱቤ ጂሎ፣…ን መጥቀስ ይቻላል። መሃል ላይ ካሉት ጀግኖችም፤ ጥሩነሽ ዲባባ፣ ስለሺ ስህን፣ መሠረት ደፋር፣ ቀነኒሳ በቀለ፣ እጅጋየሁ ዲባባ፣ ገንዘቤ ዲባባን አሰልጥኛለሁ። ከአዳዲሶቹ አትሌቶች ደግሞ ሰለሞን ባረጋ፣ አንዱአምላክ በልሁ፣ ደራ ዲዳ፣ ሰምበሬ ተፈሪ፣ …ን በማሰልጠን ላይ እገኛለሁ። በርካታ
ልዩነት አለ፤ በዚያን ጊዜ እንደ ባህል ተይዞ ይሰራ የነበረው የብሔራዊ ቡድን አትሌቶችን በማዕከል ይዞ ማሰልጠን ነው። አሁን ግን ስልጠናው በተበታተነ መልኩ፤ በክለብ፣ በግል እና በማናጀር ነው የሚሰጠው። በዚህ ወቅት አትሌቶች ካላቸው ብዛት አኳያ በተቀናጀ መልኩ ቢሰራ ውጤታማ መሆን ይቻል ነበር። ካጠቃላይ
ዝግጅት እስከ ውድድር መባቻ ድረስ አንድ አትሌት ከአሰልጣኝ ጋር ሊለማመድ ካልቻለ በመካከ ላቸው መግባባት ሊኖር አይችልም። አሁን እንደሚደረገው በሳምንታት አሊያም በአንድና ሁለት ወራት ቆይታም የአንድነት ስሜቱን ማምጣት አይቻልም። እንደ ድሮ በብሔራዊ ቡድን ይሰባሰቡ ለማለትም አዳጋች ነው። ድሮ አዲስ አበባ ውስጥ የነበሩት
ክለቦች ከስድስት አይበልጡም። አሁን የእነዚህ ክለቦች በተለይ በረጅም ርቀት ላይ ያላቸው ብቃት ወርዷል፤ በአንጻሩ ያሉት ደግሞ መቀመጫቸው በክልሎች ነው። ታዲያ እነዚህን አትሌቶች በብሔራዊ ቡድን አሰባስቦ ወደ ማዕከል እንዴት ማምጣት ይቻላል? ምክንያቱም የቤት ኪራይን ጨምሮ ሌሎች በርካታ ወጪዎችን ይጠይቃል። ስለዚህም አትሌቶቹ ባሉበት ቦታ ነው ድጋፍና ክትትል ማድረግ የሚያስፈልገው። ውድድሮች ሲቃረቡም ወደ ማዕከል በማምጣት ማዘጋጀቱ የተሻለ ነው። ወጥ ያልሆነ
ስልጠና የሚሰጥ ከሆነ ውጤቱ መዋዠቁ አይቀርም። የስልጠና ፕሪንሲፕሎችን ተከትለን መስራት ካልቻልን ውጤታማ መሆን አንችልም፤ ከአጠቃላይ ዝግጅት ጀምሮ እስከ ውድድር ወቅት ያለው ስልጠና ሳይንሳዊና ወጥ መሆን አለበት። ካልሆነ ግን ዛሬ ውጤታማ የነበረውን አትሌት ነገ በዚያ አቋሙ ልናገኘው አንችልም። እነ ኃይሌ በአንድ ሥርዓት በማለፋቸው ለ20ዓመታት መሮጥ ችለዋል። አሁን ግን አንድ አትሌት ከአንድ እና ሁለት ኦሊምፒክና ዓለም ሻምፒዮና በላይ አይታይም። አሁንም ወጥነት ያለው ስልጠና ከሌለ ብቅ ጥልቅ ማለቱ የሚቀጥል ነው የሚሆነው። ክለባችን
ከባርሴሎና እስከ ሪዮ በኦሊምፒክ ወርቅ በማምጣት አንደኛ ደረጃ ላይ ነው የሚገኘው። ቀድመውት ከተመሰረቱት ክለቦችም የተሻለ ታሪክ አለው፤ አሁን ግን ያንን እያሳየ አይደለም። ከዚህ ቀደም ከሠራዊቱ በሚገኘው መዋጮ የተሰራ ሆቴል ነበር፤ ነገር ግን ባልታወቀ መንገድ በጳውሎስ ሆስፒታል ተወስዶብን አትሌቶቻችንን የምንደጉምበት አጥተን ሞራላችን በከፍተኛ ደረጃ ተነክቷል። ይህንኑ ለመንግሥት አቤት ብንልም እልባት አላገኘንም፤ በዚህም የፌዴራል ማረሚያ ቤቶች ክለብ ቀጣይነት በጥያቄ ምልክት ውስጥ ይገኛል። በዚህ ወቅት ምንም ዓይነት የገቢ ምንጭ የለንም፤ ከሠራዊቱ የወር ደመወዝ የሚገኝ አንድ ብር ላይ ተመስርተን ነው ያለነው። በመንግሥት በኩልም እገዛ ሊደረግለት የሚችልበት መንገድ አለ፤ እኛም እንደ ክለብ ተቆርቋሪነታችን እልባት የሚገኝበትን መንገድ መፈለግ የግድ ነው። የፌዴራል ማረሚያ ቤት ክለብ ወደቀ ማለት ደግሞ የኢትዮጵያ አትሌቲክስ ግማሽ ክፍል ወደቀ እንደማለት ነው። የኢፌዴሪ
ስፖርት ኮሚሽን፣ የኢትዮጵያ ኦሊምፒክ ኮሚቴ፣ አትሌቲክስ ፌዴሬሽን እንዲሁም ሌሎች የስፖርት ማህበራትን (ቦክስ፣ እጅ ኳስ፣ ቮሊቦል) ይመለከታል። ነገር ግን አሁን ምንም እየተደረገልን አይደለም፤ እነ ደራርቱ ቱሉን፣ ፋጡማ ሮባን፣ ስለሺ ስህንን፣ ጥሩነሽ ዲባባን፣ ሰንበሬን ተፈሪን፣ ዱቤ ጂሎን፣ ቁጥሬ ዱለቻን፣ ገለቴ ቡርቃን፣ ንጉሴ ጌቻሞን፣ … ያፈራ ክለብ ዛሬ ሊቆም ነው። እነ አበበ ቢቂላን፣
ማሞ ወልዴ፣ ምሩጽ ይፍጠር፣ አዲስ አበበ፣ ቲኪ ገላና፣ ጸጋዬ ከበደ፣ ኢማና መርጋ፣ ሙክታር እድሪስ፣…ን ያፈራው መከላከያ አሁን ብዙም እየታየ አይደለም። እነ ኃይሌ ገብረሥላሴ፣ በላይነህ ዴንሳሞ፣ ፊጣ ባዪሳ፣ ወርቁ ቢቂላ፣ ብርሃኔ አደሬ፣ ጌጤ ዋሚ፣ ከበደ ባልቻ፣ ሂርፓሳ ለሚ፣…ን ያፈራው ኦሜድላም ደብዛው ጠፍቷል። እንደ አንድ ባለሙያ በጣም ይቆጨኛል፤ መንግሥትም ለምን ዝም እንዳለ አልገባኝም። አሁን ስፖርትና
ስፖርተኛ የተገናኘበት ወቅት ነው። ፌዴሬሽኑ በባለሙያዎች ተደራጅቷል፤ ጠንክረው የሚሰሩ ከሆነም ትልቅ አጋጣሚ ነው የሚሆንላቸው። ፕሬዚዳንቷን ኮሎኔል ደራርቱ ቱሉን ጨምሮ እነ ገብረእግዚአብሔር ገብረማርያም፣ ዶ/ር በዛብህ ወልዴ፣ አቶ አድማሱ ሳጂ፣ ስለሺ ስህን እና መሠረት ደፋር በሥራ አስፈጻሚው ውስጥ መኖር ጥሩ አጋጣሚ ነው። ይህንንም መጠቀም ይገባል፤ በማንም ማሳበብ የማንችልበት ወቅት ላይ ነን። ደራርቱ በዴንማርኩ ውድድር ወቅት የአመራርና የማቀናጀት ሥራዋ አስደናቂ ነበር። ሁላችንም ተባብረን የምንሰራ ከሆነም የኢትዮጵያ አትሌቲክስ ትንሳኤ አሁን ነው። ለአትሌቶች
በርካታ የውድድር ዕድል እንዲያገኙ የሚያመቻችላቸው መሆኑን በበጎ ጎኑ እመለከተዋለሁ። ከ25 ዓመታት በፊት የነበረውን ብናስታውስ ደግሞ ቤትና መኪና ያላቸው አትሌቶች ሁለት ብቻ ነበሩ፤ አሁን ተቆጥረው አያልቁም። ከራሳቸውና ከቤተሰቦቻቸው አልፈው ተቋማ ትን በመክፈትም ለሌሎች ዜጎች የሥራ ዕድል በመፍጠር ላይ ነው የሚገኙት። ይህንን ያመጣው ደግሞ ከአትሌቶችና አሰልጣኞች ጥረት ባሻገር የማናጀሮች ዕድሉን ማመቻቸት ነው። ይሁን እንጂ የሀገር ፍቅር እና የአንድነት ስሜት ቀንሷል። የአሁኖቹ አትሌቶች ሀገራቸውን አይወዱም ማለት ሳይሆን በተግባር የሚታይ ነገር ተቀዛቅዟል። በፊት እነ ኃይሌ፣
ቀነኒሳና ጥሩነሽ ካሉ ወርቅ አለ በሚል ነበር የሚጠበቀው። አሁን ግን እንደዛ ዓይን ውስጥ ሊገባ የሚችል አትሌት ስለመኖሩ የማንተማመንበት ደረጃ ላይ በመድረሳችን ይህንን መጠበቅ ይከብዳል። ቀድሞ የዓለም ክብረወሰኖች እና ፈጣን ሰዓቶች ይመዘገቡ የነበሩት በኢትዮጵያውያን በመሆኑ መተማመን ይቻል ነበር። አሁን ማረጋገጫ የለም፤ ውድድሮችም የሉም። አትሌቶችም ቢሆኑ 5ሺ እና 10ሺ ሜትርን ሳይሮጡ ወደ ማራቶን ይገባሉ፤ በያዙት ርቀትም ብዙ አይቆዩም። ለዓለም ሻምፒዮና የቀረን አራት ወር ብቻ ነው፤ አትሌቶች አሁኑኑ ካምፕ ገብተው ካልተዘጋጁ ተዓምር ካልተፈጠረ ድረስ ለመገመት አስቸጋሪ ነው። የአሰልጣኞችን
መብት ከማስከበር ባሻገር በስልጠና፣ በውድድር እንዲሁም በምልመላ ላይ እገዛ እናደርጋለን። አሰልጣኞች በዘመናዊ ትምህርትም ራሳቸውን እንዲያበቁ ከክልሉ ፌዴሬሽን ጋር በመሆን አጫጭር ኮርሶች እንዲሰጥ እያደረግን ነው። በኢትዮጵያ ታሪክ ከአትሌቲክስ የሚወዳደር ስፖርት የለም። መላው የኢትዮጵያ ሕዝብና መንግሥት አትሌቲክሳችንን በእንክብካቤ መያዝ ይገባናል። ውድድር ሲደርስና ውጤት ሲጠፋ ብቻ መጮህ የለብንም። አትሌቶች የት ነው ያሉት፣ ክለቦችና አሰልጣኞችስ ምን እየሰሩ ነው በማለት ክትትል ማድረግ ተገቢ ነው። በመጨረሻም ለዓለም ሻምፒዮናው እና ቶኪዮ ኦሊምፒክ ጥሩ ዕድል እንዲገጥመን ከወዲሁ እመኛለሁ።አዲስ ዘመን ግንቦት 5/2011 ብርሃን ፈይሳ