የፊደል ገበታው አባት ጌታ ቀኝ አዝማች ተሰፋ ገብረሥላሴ
ባሕር ዳር፡ ግንቦት 25/2012 ዓ.ም (አብመድ) ለኢትዮጵያ የፊደል ገበታ በመቅረፅ ብርሃን የሆኑት ቀኝ አዝማች ተስፋ ገብረሥላሴ በ1895 ዓ.ም ነበር የተወለዱት፡፡ ለቤተሰባቸው ስምንተኛ ልጅ ናቸው፡፡ አርበኛ፣ ደራሲ እና አሳታሚ ቀኝ አዝማች ተሰፋ ገብረሥላሴ፤ በልጅነታቸው ነበር ከአባታቸው እግር ስር ቁጭ ብለው ፊደል መማር የጀመሩት፡፡ ከዚያም በደብረ ታቦር ዙሪያ ከፍተኛ ሊቅ ተብለው ከተመሰከረላቸው ከመምህር ዘካሪያስ እንድሪያስ ዘንድ የንባብ ትምህርት ተከታትለዋል፡፡በትምህርት አቀባበላቸውም የቀለም ቀንድ የሚባሉ ነበሩ፡፡ በውጤቱም በወርቀ ዘቦ የተንቆጠቆጠ ካባ እና ቀሚስ ተበርክቶላቸው ነበር፡፡ ከጎንደር ከፍተኛ ዕውቀትን ይዞ ሸዋ ለገባው ወጣት በወቅቱ ንጉሥ በአማካሪነት ሊሾሙት ቢፈለግአባታቸው መምህር ገብረሥላሴ ቢልልኝ በቡልጋ አክርሚት ሲኖሩ ቤተክርስቲያንን በማገልገል እና በሌላ በኩል ደግሞ ቀለም እየበጠበጡ ብራና እየፋቁ ለቀዬው ሕዝብ መጽሐፍ እያዘጋጁ ሲያድሉ እንደነበርም ከግል ታሪካቸው ያገኘነው መረጃ ያመለክታል፡፡ ብላቴናውም ከዚህ በመነሳት የጽሑፍ ፍቅር እንዳደረበትም ታሪክ ያስረዳል፡፡ተስፋ ለጽሕፈት ሥራቸው የበለጠ መቃናት ወደ አዲስ አበባ ያቀናሉ፡፡ በዚያን ዘመን አዲስ አበባ በትንንሽ የጎጆ ቤቶች፣ በዱር እና በቤት እንስሳት ጭር የተሞላች ነበረች፡፡ በተለይም ዓፄ ምኒልክም ከአንኮበር ወደ አዲስ አባባ ከመምጣቸው ጋር ተያይዞ ከአንኮበር ቤተ መንግሥት በተወረሱ ስሞች ትጠራ ነበረ፡፡ ብላቴናውም በፒያሳ፣ አራዳ፣ ፊት በር፣ አራት ኪሎ፣ አምስት ኪሎ እና ስድስት ኪሎ አካባቢዎች እየተዘዋወረ መኖር ጀምሯል፡፡ ይህን ሁሉ ሲያከናውን የነበረው ደግሞ አዲስ አበባ ይኖር ከነበረው ከታላቅ ወንድሙ ጋር እንደነበር ወሰን ደበበ ማንደፍሮ “ዘመን ተሻጋሪ ባለ-ውለታ” በሚለው መጽሐፉ አትቷል፡፡ከወንድሙ ቤት ሲኖር ደግሞ ያለ ሥራ መቀመጥ አልፈለገም፤ ይልቁንም 75 ሳንቲም ከወንድሙ ተበደረ፤ ከጅቡቲ በባቡር የሚመጣውን ሽቶ በመግዛት እሪ በከንቱ በሚባል አካባቢ ለሚገኙ መጠጥ ቤቶች እና በዚያው አካባቢ ለሚገኙ ሁሉ ሲያከፋፍል ቆየ፡፡ በዚህም ዳጎስ ያለ ብር ማገኘት እንደቻለ ታሪኩ ያስረዳል፡፡“ሥራ የሚጠላ በዚህ ምድር መኖርን የጠላ ብቻ ነው፤ ‘ሙያ፣ ክብር፣ ጥላቻ፣ ንቀት’ በማለት መመጻደቅ በዚህች ድሀ ሀገር በድሀ ሕዝብና ሀገር ላይ ማላገጥ ነው፤ የሰው ልጅ ለሚሠራው ሥራ ክብር ሲሰጥ ብቻ ነው ለኅሊናው እርካታ የሚያገኘው” የሚል ሐሳብ ያራምዳል፡፡ በተግባርም ትንሹ ተስፋ ከሽቶ ንግድ ወደ መጻሕፍት ንግድ ገባ፡፡ በተለይም በዓፄ ቴዎድሮስ የንግሥና ዘመን መጨረሻ ለወንጌል አገልግሎት ወደ ኢትዮጵያ ከገቡት ሚሲዮናዊ ሚስተር ዴቪድ ጋር በመሆን መንፈሳዊ መጻሕፍት ተዘዋውሮ በመሸጥም ስኬታማ ነበር፤ ወጣቱ፡፡