‹‹ያከበረ››ን  ክብር ይግባው
ተማሪዎች ናቸው የምስኪን ቤተሰብ ልጆች። ትምህርታቸውን የሚከታተሉት በመንግሥት ትምህርት ቤት ነው። ጠዋት ማልደው ሲሄዱና ተምረው ሲመለሱ ለተመለከተ በገፅታቸው ላይ የሚታየው ፈገግታ የሌላውንም ልብ ያሞቃል። የተማሏ ያልተቀዳደደ ዩኒፎር ለብሰዋል። ሁሉንም እኩል አንድ የሚያደርግ የትምህርት ቤት ዩኒፎርም፤ በመሐከላቸው ያለው ልዩነት የልብሱ ቀለም ብቻ ነው። ምን አልባት የክፍል ደረጃቸው የተለያየ ስለሆነ ይሆን ? ይሄን በውስጤ ያሰብኩት ነው። የቅድመ መደበኛ ፣ የአንደኛ ደረጃ፣ የመለስተኛ እና ሁለተኛ ደረጃ ተብሎ የልብሱ ቀለም (ከለር) እንደዛ መልኩ የተለያየ ይሆናል። በትክክል ይሄ ነው ብዬ ልቀበል ምክንያቱም እኔ የተነሳሁት ከልብሱ ቀለም ላይ አይደለም፤ ትኩረቴ በልጆቹ ደስታ ላይ ነው። እኩል ያወራሉ፤ ማለቴ ሁሉም በሚነጋገሩበት ጉዳይ ተሳታፊ ናቸው። ፊቱን ቅጭም አድርጉ፣ አንገቱን ደፍቶ የሚቆዝም አላየሁም።
ይሄ ትልቅ ደስታን ፈጥሮብኛል። የሰው ልጅ ተደስቶ ከማየት የበለጠ ምን ደስታ አለ። ክብር ይግባው ላከበራቸው፤ ምስጋናዬ ከውስጥ
ነው።የሆነ ሆኖ ግን እኔም የ‹‹ምስኪን›› ቤተሰብ ልጆች እንድል የገፋፋኝ የተጫሙት ጫማ ብቻ ነው። የተቆራረጠች ‹‹ኤርጌንዶ››
ነው የለበሱት። እኔ እንጂ እነሱ ይሄንን እንደማያስተውሉት እገምታለሁ ። ምክንያቱም ብዙ ይጉድልባቸው የነበረው ነገረ ዛሬ ከሞላ
ጎዳል ተስተካክሎላቸዋል። ዓለም መቼም ‹‹ሞልታ አታውቅም አይደል›› የሚባለው። ሁላችንም የሚጎልብን ብዙ ነገር አለ። ፍላጎታችን
እንደ አኗኗራች በመሆኑ። ከሁሉም በላይ ግን ሰው የማይመለከተው “እንዴት ውለህ አደርክ” የማይባለው ሆድ ሰዓቱን ጠብቆ መሙላት
ችሏል። አሁንም እላለሁ ክብር የሚገባቸው ይክበሩ፣ ይመስገኑ።እስክሪብቶ፣ ደብተር፣
እርሳስ ሳይሉ ሳይጨነቁና ወደ ስርቆትም ሳያመሩ የራሳቸውን የትምህርት መሣሪያ አሟልተው ወደ ትምህርት ገበታ ገብተዋል። ብዙዎቹ
በችግር ትምህርታቸውን ሲያቋርጡ ሌሎቹ ደግሞ ከትምህርት ቤት መልስ ኑሮን ከቤተሰባቸው ጋራ ለመግፋት ሳንቲም በምታስገኝ ሥራ ላይ
ይሰማሩ ነበር። በጫማ ማሳመር፣ በመላላከ፣ ልጅ በመጠበቅ፣ በቤት ሠራተኛነት… እናም የማጥኛ ጊዜ የላቸውም። ትኩረታቸው ዛሬ ምን
በልቼ እሄድ ይሆን የሚል እንጂ ዛሬ ይሄንን ትምህርት አጥንቼ፣ ፈተናውን ደፍኜ የሚል አይደለም። ምክንያቱም ቀዳሚው ሆድ ነዋ
! ሆድ አማርጦ ባይሞላም የተገኘውን መቅመስ ግን የግድ ነው። ብዙ ጊዜ አሁን ሳይሆን
ቀደም ባሉት ጊዜያት ልጆች በየትምህርት ቤቱ ሰልፍ ላይ እየወደቁ ነው፤ ይዝለፈላፋሉ፤ በዴስክ ላይ ይተኛሉ፤ ትምህርት ያቋርጣሉ፣….
የሚባሉ በርካታ ችግሮች በየትምህርት ቤቱ ይሰማ ነበር። ይሄንን የሰሙ በጋራ ገንዘብ በማዋጣት ለተማሪዎቻቸው አይዝዋችሁ ባናጠገባችሁ
በቀን አንዴም ቢሆን እንመግባችኋለን ብለው ሲሰሩ ከርመዋል። እነዚህም ሊመሰገኑ ይገባል። መፍትሄ አመላካች ፈር ቀዳጀ ናቸው። እዚህ
ላይ መመስገን አለባቸው ስል የመምህራኖችን ውለታ በመርሳት አይደለም። በተማሪዎቻቸው ላይ ችግር ሲገጥም ገንዘብ አዋጥተው በመመገብ፣
የራሳቸውን ምሳ አሳልፈው በመስጠት፣ ችግሩን አደባባይ በማውጣት ኧረ አልፈው ተርፈው ቤተ እምነቶች ደጃፍ ብቅ እያሉ ዕርዳታ እንዲያደርጉ
ጭምር ሲማፀኑ የነበሩትን ተመልክቻለሁ። ህዝብ በተሰባሰበበት
ቦታ ላይ ተገኝተው ‹‹ዛሬ የተቸገሩ ተማሪዎች የሁላችን ልጆች ናቸው እርዱ›› ብለው ሲያሳስቡ በጆሬዬ መስማቴን ልመሰክር እችላለሁ።
እናም የመምህራንን ውለታ ለእነሱ የሚገባውንም ምስጋና ከማንም ይቀድም ይሆናል እንጂ አይታጠፍም። የመምህራኑ ጥረት መልካም አሳቢነት፣
አስተዋይ አመራር ታክሎበት ዛሬ ለደረሱበት ደረጃ ላይ አድርሷቸዋል። ነገርን ነገር ያነሳዋል
ብዬ እንጂ ለዛሬው ያስተዋልኩት በተማሪዎች ላይ ያየሁትን የተለየ ደስታ ነው። ማስደሰት ያስደስታል፤ ምን ማስደሰት ብቻ የተደሰተ
ሰውን መመልከትም በራሱ ያስደስታል። አንድ የናጠጠ ሀብታም ቤቱ ሙሉ ቢሆን፣ መርጦ አማርጦ መኪና ቢነዳ፣ ፎቅ ቢደረድር፣ በሀገር
ላይ ከሀገር ውጭ ቢንሸራሸር ከአጠገቡ ሁሌ የሚሰማው የሰዎችን ችግር፣ ረሃብ፣ ሰቆቃ፣ ለቅሶ ከሆነ፤ የሚመለከተው ጎስቋሎችን፣ ለልመና
የሚዘረጉ እጆችን ከሆነ… ደስታው ሁሉ ይጠፋል። ነገር ግን በአጠገቡ ያሉ ሰዎች ሀብታም ባይሆኑም ደስተኛ ከሆኑ፤ ራሳቸውን ለማሸነፍ
የሚታትሩ ብሎም ሃሴት ከቤታቸውም የማይርቅ ከሆነ እርሱም ይደሰታል። በሰራው ሥራ፣ ባደረገው ጥረት፣ በፈጠረው የሥራ ዕድል የተገኘ
ደስታ ከሆነ ደግሞ ከተደረገላቸውም በላይ የሚደሰተውና የሚረካው እሱ ነው። በእነዚሁ ተማሪዎች
ላይ ሰሞኑን ያየሁትን ፈንጠዝያ ታዲያ ያደረገላቸው አካል ቢያየው በምላሹ ምን ያህል እንደሚደሰት አሰብኩት። ጉዳዩ እንዲህ ነው፤
ተማሪዎች ከትምህርት ቤት ተለቀው ወደ ቤታቸው እየተመለሱ ናቸው። በጀርባቸው አንዳንዶች ደግሞ በደረታቸው የተሸከሙት አዲስ ቦርሳ
ነው። በቦርሳው ውስጥ የተለያየ የመማሪያ ቁሳቁስ አለ። እሱን አንድ በአንድ እያወጡ ይተያያሉ። አንዳንዶቹ ልጆች ይህን አይነት
ቦርሳና የትምህርት መሣሪያ ቁሳቁስ እንኳን በእጃቸው ነክተው፣ በጀርባቸው ተሸክመው በአይናቸው ስለማየታቸውም እጠራጠራለሁ። በጣም
ውድ እና ዘመናዊ ነው። ዛሬ ግን ይሄም ለእናንተ
ይገባል ተብለው እጃቸው መድረሱ ያልጠበቁት እንግዳ ነገር ጭምር ነውና ቀደም ብዬ እንደገለፅኩት በፊታቸው ሙሉ ጥርሳቸው ጭምር ነው
የሳቀው። ወተት እንደጠገበች ጥጃ እምቦር እምቡር እያሉ የሚሯሯጡትም ቤታቸው ገብተው ለቤተሰቦቻቸው እስከሚያሳዩ በመቸኮል ጭምር
እንደሆነም አስቤያለሁ። እኔ የዚህ ስጦታ አካል ባልሆንም በተደረገላቸው ተማሪዎች ደስታ በመደሰት አንዱ አካል ሆኜ አምሽቻለሁ።
መስጠት ‹‹መሰጠት›› ቢሆንም
ለመስጠት ልባችንን በቅንነት ከከፈትን ለብዙዎች እንደርሳለን። ዛሬ በህይወት የሌሉት አለቃዬ በሚሉት ንግግር ሐሳቤን ልቋጭ ‹‹ለሰጫችን
ይስጥልን፤ ለንፉግ ልብ ይስጥልን››። ሰላም!አዲስ ዘመን ህዳር 28/2012አልማዝ አያሌው