በመጪው ትውልድ የተሻለ ከበሬታና ታሪካዊ ስፍራ ለማግኘት!
 የኮሮና ቫይረስ በዓለም አቀፍ ደረጃ እያስከተለ ያለው ጉዳት ዕለት ተዕለት እየጨመረ መላውን ዓለም ለከፋ ፍርሀትና ጭንቀት ዳርጎታል። ችግሩን የበለጠ አሳሳቢ ያደረገው ደግሞ እስካሁን ባለው እውነታ ለበሽታው መድኃኒትም ሆነ ክትባት ለመገኘቱ ፍንጭ የሚሰጥ አመላካች ነገር አለመኖሩ ነው።  ወቅቱ የሰው ልጅ በ21ኛው ክፍለ ዘመን የደረሰበት የቴክኖሎጂም ሆነ የእውቀት ደረጃና የአሸናፊነት ትምክህት የተፈተነበት፤ ከምሥራቅ እስከ ምዕራቡ፣ ከሰሜን እስከ ደቡቡ፣ ከአንዱ ዓለም ጫፍ እስከ ሌላኛው ጫፍ ድረስ ቫይረሱ ከፈጠረው ስጋት የተነሳ መንግሥታት ሕዝባቸውን ለመታደግ ቀን ከሌሊት ያለ እረፍት እየተጉ ያሉበት ታሪካዊ ወቅት ነው።  በእኛም ሀገር በሽታው ቢከሰት ሊያስከትለው ከሚችለው አስከፊ አደጋ አንጻር ቀድሞ ለመከላከል የሚያስችሉ የተለያዩ የቅድመ ጥንቃቅ ዝግጅቶች ሲደረጉ ቆይተዋል፣ ቫይረሱ በሀገር ውስጥ መከሰቱን ተከትሎም መንግሥትና መላው ሕዝብ በተቀናጀና በተናበበ መልኩ ችግሩ ሊፈጥር የሚችለውን አደጋ ለመቀልበስ ሰፊ እንቅስቃሴ እያደረጉ ይገኛሉ። መንግሥት የበሽታውን ስርጭት ለመግታት ትምህርት ቤቶችን እና ከፍተኛ ትምህርት ተቋማትን ከመዝጋት አንስቶ የመንግሥት ሠራተኞች ሥራቸውን በቤታቸው ሆነው እንዲሰሩ ወስኗል።  በሽታውን በመከላከል ሂደት ውስጥ አጋር ሊሆኑ ከሚችሉ ሀገራትና ዓለም አቀፍ ታዋቂ ባለሀብቶች ጋር ስትራቴጂክ ትስስር በመፍጠር ለአፍሪካውያን ወንድሞቻችን በሚተርፍ መልኩ የሕክምና ቁሳቁስ ለማግኘት ተንቀሳቅሷል። ይህ ሁሉ ሆኖም ግን በሽታውን ለመከላከል የሚደረገው ጥረት በመንግሥታት ብቻ ስኬታማ ሊሆን የሚችል አይደለም። በመከላከሉ ሂደት ትልቁ አቅምና ትልቁ ኃይል ሕዝብ ነው።  በሽታውን አሸንፎ ሊያስከትል የሚችለውን አሰቃቂ አደጋ ለመቀልበስ የሕዝቡ ሁለንተናዊ ተሳትፎ ወሳኝና መተኪያ የሌለው ነው። መላው ሕዝብ ስለበሽታው ያለውን ግንዛቤ አሳድጎ በመከላከሉ ሂደት ዋንኛ ተዋንያን ሆኖ ሊገኝ ብሎም ሠራዊት ሆኖም ሊተምም ይገባል። በዓለም አቀፍ ደረጃ ያለው ተሞክሮም የሚያመላክተውም ይሄንኑ ነው። መላው ሕዝባችን በሽታው ሊያስከትል የሚችለውን አስከፊ አደጋ በአግባቡ ተረድቶ ዋንኛው የመከላከል አቅም መሆን ካልቻለ በበሽታው ምክንያት ልንከፍለው የምንችለው ዋጋ በትውልድ የታሪክ ባለዕዳ ሊያደርገን የሚችል ይሆናል። አደጋው ለመገመትና ለማሰብ የሚከብድ ዋጋ ሊያስከፍለንም ይችላል።  በተለይም እኛ ካለን ጠንካራ ማህበራዊ ትስስርና ትስስሩ ለበሽታው ስርጭት ከሚኖረው አዎንታዊ አስተዋጽኦ አንፃር እውነታውንና የደቀነብንን ስጋት በጥሞናና በአግባቡ መረዳት ያስፈልጋል። በቫይረሱ ምክንያት ያጋጠመን ተግዳሮት የግል ሕይወትን ከማትረፍ በላይ ትውልድንና ሀገርን የማስቀጠል ያህል ከፍ ያለ መስዋዕትነት የሚጠይቅና በቂ ጊዜ ሰጥቶ ማሰብና ከራስ ጋር በአግባቡ መምከርን የሚፈልግ ነው። በሌላ አነጋገር ከራስ በላይ ለሆነ ሕይወት ተልዕኮ ራስን ማዘጋጀትን የሚጠይቅ ነው።  ዜጎች ቫይረሱን በመከላከል ሂደት አድርግና አታድርግ ለተባሉት ነገሮች በቅንነት መታዘዝ የሚጠበቅባቸው ፤ ከራስ በላይ ለሆነና ከፍ ላለ ማህበራዊ ኃላፊነት መሆኑን በአግባቡ ሊያስተውሉት ይገባል። ዜጎች የአድርግና የአታድርግን ትእዛዛትን በታማኝነት የሚፈጽሙት ስለሚወዷቸው ቤተሰባቸው፤ ስለሚወዷቸው የትዳር አጋሮቻቸው፣ ከአብራካቸው ስለወጡ ልጆቻቸው፣ ስለሚወዷቸው ጓደኞቻቸውና ስለ አጠቃላይ ማህበረሰቡ ደህንነትና ህልውና መሆኑንም በፍጹም ሊዘነጉት አይገባም። በአጠቃላይ ጥንቃቄ የምናደርገው አባቶች በብዙ ተጋድሎ ስላቆዩልን ሀገርና ስለ መጪው ትውልድ ዕጣፈንታ እንደሆነ በአግባቡ ማስተዋል የሚገባበት ወቅት ላይ ነን። ወቅቱ ራስን፣ ቤተሰብንና ትውልድን ከዚያም ባለፈ ሀገርን እንደሀገር የማስቀጠል ታላቅና ታሪካዊ ኃላፊነት መሆኑን በአግባቡ ተረድቶ መታዘዝን መልመድ የምንጀምርበት ወቅት ነው። ስለሆነም ሁላችንም ከመጣንበት መንገድ ወጣ ብለን ወቅቱ በሚፈልገውና በሚጠይቀው መልኩ ወደ ራሳችንና ቀልባችን ተመልሰን ለተሻለ ታሪካዊ ኃላፊነት ራሳችንን ልናዘጋጅ ይገባናል። በመጪው ትውልድ የተሻለ ከበሬታና ታሪካዊ ስፍራ የሚያሰጠንም ይህ ዝግጁነታችንና አፈጸጻማችን ነው! አዲስ ዘመን ሚያዝያ 2/2012