ጠላታቸውን አብዝተው የናቁ ሞኞች፣ በጠላታቸው አብዝተው የተጨነቁ የዋሆች።
ባሕር ዳር፡ ሚያዝያ 17/2012 ዓ.ም (አብመድ) ‘‘ያልጠረጠረ ተመነጠረ’’ እንዲሉ ጠርጣራ መሆን መልካም ነው። ታዛዥ መሆንና ምክርን መስማት ደግሞ ታላቅነት ነው።አብዛኞቹ ኢትዮጵያውያን እንደየአመለካከታቸው ልህቀት የሚያመልኩት ወይም የሚፈሩት አንድ ኃይል አላቸው፤ ምሥጋና ሰጥተውም በረከት ይቀበላሉ። እንዳይጠፉ ለምነው መከራን ይሻገራሉ። ‘‘ዓለም በሸጠችው ክፉ ሥራ ልክ ክፉ ነገርን መቀበል ከጀመረች ወራት ተቆጥረዋል፤ ኃያላኑ አንገት ደፍተዋል። ‘ገንዘብ ካለ በሰማይ መንገድ አለ’ ያሉት ሁሉ ሞተዋል። ያልተገዙት ከዋክብት፣ ፈጣሪያቸው፤ ያልተመሰገነው ፀሐይ እና ጨረቃ ተናፍቀዋል። ያለገንዘብ የተመጠጠ ንፁህ አየር፣ ያለ ተቆጭ የለፈለፈ አፍና ከንፈር ዛሬ ላይ ዝግ ነው። በሚሊዮን የሚቆጠሩ የዓለም ሕዝቦች በቤት ጣራ ሥር ተደብቀው የሞትን መልአክ እየጠበቁ ነው። ዕድለኞች ከሞት ጥላ ስር አዳኝ መልአክ እየደረሰ ይመልሳቸው ጀምሯል። ብዙዎች ግን በማዕበሉ ተመትተው፣ ከልጅ ፍቅር ተለይተው የማይጠግቧትን ዓለም ተሰናብተው እስከወዲያኛው አልፈዋል’’ እያሉ ሰዎች ወደ መልካም ምግባርና ሃይማኖት ፊታቸውን እንዲያዞሩ የሚመክሩም በዝተዋል።በኮሮና ወረርሽኝ ምክንያት ከሥራ ዓለም የተሰናበቱትንና አሳዳጊ አልባ የቀሩት ሰዎችማ ቤታቸው ይቁጠራቸው። መቃብሮች በዙ፣ እልፍ አዕላፍ አስሬኖች በየቀኑ በተከፈተው መቃብር ሥር ለመግባት ተጓዙ። የሞትን ከባድነት የቀብር አፈር ያላለበሰ፣ በወዳጅ ሞት እንባ ያላፈሰሰ፣ ነጭ መብሩቅ አውልቆ ጥቁር ያለበሰ ላያውቀው ይችላል። ነገር ግን ‘‘ብልህ ከጎረቤቱ ይማራል’’ እንዲሉ የሌሎች ሞት ለዘመዶቻቸው ሐዘን እና ፀፀት ከሩቅ ሆኖ ለሚመለከተው ደግሞ ትምህርት ሆኖ ያልፋል።ዓለምን እንደ ውጋት ወገቧን ሰቅዞ አላላውሳት ያለው ይህ በሽታ በሩቅ ምሥራቋ አገር ለዚያውም በሁለተኛዋ ኃያል አገር ከተከሰተ ቀን ጀምሮ የሰውን ልጅ ባሕሪ ለሁለት ከፍሎ ቁልጭ አድርጎ ያሳዬን ጀምሯል። ይበሉት ጉርስ ይለብሱት ልብስ የሌላቸው ምስኪናን ሳይጠግቡና ሳይለብሱ እኔ አልደሰተም የሚል አዛኝ፣ የሟቾች ቁጥር በጨመረ ቁጠር ከሬሳ ሳጥን ላይ አትርፎ ለመክበር የሚታትር የሞት ወረፋውን በውሉ ያላወቀ ስግብግብ፣ ‘‘ልጆቼና ቤቴ በደስታ ቀን እንገናኝ’’ ብለው ሕይወታቸውን ለታማሚዎች የሰጡ የጤና ባለሙያዎች፣ የቀን ሥራ ሠርቶ ባጠራቀማት ብር ነገ እንቅስቃሴ ከተዘጋ ብሎ ብትን በርበሬ ከሚገዛ ምስኪን ሕዝብ ላይ አትርፈው ለመክበር እንቅልፍ ያጡ ሞኛሞኝ ነጋዴዎች፣ በሽታው የኢትዮጵያን ምድር ከነካበት ቀን ጀምሮ ‘‘ብርሃን ለምኔ፣ ሰው እንዳላይ፣ ዘመድ መጠየቅ ይቅርብኝ፣ በሬን አታንኳኩ’’ የሚሉ ፈሪ ተጠንቃቂዎች እና ‘‘በሽታው ኢትዮጵያውያንን አይገድልም፤ እኔንም አይደፍረኝም፤ ገደለ ከተባለም በዕድሜያቸው የገፋውን እንጂ ከወጣት ጋር ጨዋታ የለውም’’ የሚሉ ሞኝ ራሱን ገዳይም በምድሪቱ ሞልቷቶ ታዝበናል።ቀን ካላወቁበት ያስተዛዝባል፤ ካወቁበት ደግሞ ያስተዛዝናል፤ ያስተዛዝላልም። ‘‘ያገኜም ያጣና ያጣም ያገኝና ያስተዛዝበናል ይኼ ቀን ያልፍና’’ አይደል ያለው አዝማሪውስ? ምን ይኼ ብቻ ‘‘የሚሞት ሽማግሌ አይርገምህ፤ የሚያድግ ልጅ አይጥላህ፤ የሚያልፍ ዝናብም አይምታህ’’ ይላሉ ቀደምቶቻችን ሲመክሩ። ታግሶ እና አስታውሎ ከሽማግሌው እርግማንም፣ ከሚያድገው ልጅ መጠላትም ከሚያልፈው ዝናብ መመታትም መዳን ሲቻል ለምን በማይሆን ቀን የማይሆን ሥራ ሠርቶ ስምን እና ሕይወትን ማበላሸት መረጥን? ነገሩን ሁሉ በዘመን መነፀር ማዬት ከትዝብትም ከሞትም ያድናል። የጠረጠረ ይፈነጠራል፤ ያልጠረጠረ ደግሞ ይመነጠራል።