ልጄ ሆይ የአባትህን ቃል አክብር፤ በማንነትህና በአገርህ አትደራደር፡፡
ባሕር ዳር፡ የካቲት 24/2012 ዓ.ም (አብመድ) ምሰሶዋ አጥንት፣ ማስዋቢያ ደም፣ መሠረቷ አለት የሆነ ጠላት ችሎ የማይገፋት፣ ወርውሮ የማያጠፋት ምሥጢር የሆነች ምድር ናት፡፡ ዳሯ እሳት ነው፡፡ መካከሏ ግን ሠላም የነበረ፣ ያለ፣ የሚኖር ድንቅ ምድር ናት፤ ኢትዮጵያ፡፡ የገፋት ራሱ ወድቋል፤ የተኮሰባት ሞቷል፡፡ ያሴረባት በራሱ ገመድ ታንቆ አልፏል፡፡ እልፍ ነጋሥታት ወልዳች፤ እልፍ ልጇቿን ለመሠዋዕት አቅርባለች፡፡ ለመሠዋዕት ያቀረበቻቸው ልጆቿ ደምና አጥንት የማትናወጥ ምድር ገነባ፡፡ አርበኞቿ ነፍጥ አንግተው ይተኩሳሉ፤ ጠላትንም ከድንበር ይመልሳሉ፡፡ ብፁዕ የሆኑ ልጆቿ ደግሞ ራሳቸውን ጎድተው ሳይሰለቹ ለፈጣሪያቸው ጸሎት ያደርሳሉ፡፡ እንደኢትዮጵያ የተሰጠውን ያከበረና የተከበረም የለም፡፡አሁን የምትኖርባት ኢትዮጵያ የምትባለው ቢጫ ወርቅ በዘመን ሽክርክሪት ብቻ የመጣች አይደለችም፤ የመሠዋዕትነት ሀገርም ናት፡፡ ያቀረበችው መሠዋዕት ያሳለፈችው አያሌ የመከራ ዘመን ነው ከፍ እንደትል ያደረጋት፡፡ ትናንት ዓድዋ ላይ የወደቁት አውሬ ሲያድኑ አይደለም፤ አገር ሲያስከብሩና ሲከብሩ እንጂ፤ ዓድዋ ላይ የተተኮሰው የአርበኞች ጥይት ፊት ለፊታቸው የቆመውን የጣልያንን ወታደር ብቻ አልነበረም የሚመታው፡፡ ዓድዋ የደረሰውን በአካል ይገድላል፤ ሮምና በሌሎቹ የጣልያን ምድር የሚገኙትን ጣልያናውያን ደግሞ ወኔና ተስፋ በጭንቀት ገድሏል፡፡በዓድዋ ጥይት ነጭ ሰው ሲጠቁር ጥቁር ሰው ቀልቷል፡፡ ጥቁሩ የቀላው በኢትዮጵያውያን አርበኞች ደም መከራውን አጥቦ ነው፡፡ ነጩ ወራሪ ደግሞ ከዚያ ዘመን ጀመሮ እንገቱን እንደደፋ ነው፤ ጥቁር ግን ቀና ብሎ ሄዷል፡፡  አያቶች የጦርነቱን ዘመን አሳልፍውታል፡፡ ዓድዋ ላይ በተኮሱት ጥይት በወረወሩት ጦር አልፈው የዛሬውን ትውልድ ዕድል ያዩ ነበር፡፡ የዚህ ትውልድ ተራ የጦርነቱን ዘመን አሳልፈው ጠላት ያልረገጣት አገር የሰጡትን አያቶች እያመሠገኑ በሠላሙ ዘመን በአንድነት መኖር ነው፡፡ ዓድዋ ላይ የተተኮሰው ጥይት በአንድነትና ለአንድነት፤ ለጋራ ክብርና ልዕልና ነበርና፡፡