አይደርስም ያልነው ይደርሳል
ሶስት እንቁራሪቶች ናቸው አሉ።በውሀ ውስጥ ይጨዋወታሉ። ከወዲያ ወዲህ እየተወናጨፉ ይዝናናሉ። ድምፃቸውን ከፍ አድርገውም ይጮሀሉ – የጨዋታ፣ የፈንጠዝያ፣ የደስታ ጩኸት። በራሳቸው አውድ ማን ከልክሏቸው። ደግሞ ማንንስ አወኩ? እንደልባቸው ቢሆኑ ያ ሁሉ ሰፊ ባህር ለሁሉ ይበቃል፤እንዳውም ይተርፋል። ደግሞስ መች አስበውት ያውቁና። ማንስ ቢመጣ፣ ቀድቶ ቢወጣ ፣ውሀ ቢጠጣ፣ ቢታጠብ፣ ቢዋኝ እንደ እነርሱ በባህሩ ውስጥ ቢኖር ቀድሞውንስ መች ጠይቀውት፣ አይከለክሉ። ቢሄድ አያኮርፉ ቢመጣ አይጋፉ ብቻ ለራሳቸው በራሳቸው መንገድ ኑሮን ያጣጥማሉ። አንደኛዋ እንቁራሪት በውሀው ዳርቻ ንጽህ፣ የታጠበ ደግሞ ፀሀይ የወረደበት አሸዋ ተመኘችና ዳር ዳር አሰኛት። በውሀው ዳር ብቅ ብላ ጸሀይ እየሞቀች ሰውነቷን ስታፍታታ በቅርብ ርቀት ድምጽ ሰማች።ይኸ ደምጽ የለመደችው የቤተሰቧም አልሆን ቢላት ጆሮዋን ቀጥ አይኗን ፍጥጥ አድርጋ ለማድመጥ ድምጽንም ለመለየት ሞከረች። የሰዎች ድምጽ ነው ይንጫጫሉ፣ የድረሱልኝ ድምጽም ያሰማሉ፤ ጢሱ ደግሞ ቦለል እያለ ይታያል። እንደ ጉም እየተጠቀለለ ሽቅብ ወደ ሰማይ ይወጣል። አካባቢው በጢሱ ጠረን ታውዷል። አየሩ ጭምር እየተለወጠ መሆኑን አስተዋለች። ሁኔታው አዲስ ስለሆነባት ምን አልባትም አደጋ ይሆን ብላ በመስጋት ፈጠን ብላ ወደ ጓደኞቿ ሄደችና ያየችውን፣ የሰማችውንና የተረዳችውን ሁሉ ነገረቻቸው። የተመለከተችውን ሁሉ ከተረከችላቸው በኋላ የእነሱን መልስ ለመስማት ቀና ስትል በምንቸገረኝነት ስሜት ውስጥ ያሉ መሰሏት። አሁንም ደጋግማ ኧረ ይሄ ችግር ወደ እኛ እንዳይመጣ ወይ እንሽሽ፣ ካልሆነም እንረዳዳ ስትል ደግሞ የችግሩን አሳሳቢነት ተረከች። ጉዳዩ ምንም ያልመሰላቸው ወገኖቿ ተሳለቁባት፤ ተሳሳቁ።“ እሳት ቢነሳ፣ ንብረት ቢቃጠል፣ ሰው ቢፈናቀል፣ እንቺን ማን ነክቶሽ ! ምንስ አሳስቦሽ ነው እኛንም የምትረብሺው ይልቅስ አርፈሽ ተቀመጭ “ አሏት። ምንም ቢሆን እሳት ባህሩን አይደፍርም ዛፍ አይደል እሳት ማጥፊያ ተብሎ አይቆረጥ። ወይ እሳቱ አያቃጥለው። ቁጥቋጦ አይደል ሰደድ አያሰጋው። ብቻ ምንም ነገር ከእሳቱ ጋር እንደማያገናኛቸው በመተማመን አላጋጡ።እሷ ግን ችግሩ አሳሰቧታል። ዘዴ ያለችውን ታወጣና ታወርድ ጀመር። ወጥታ ለመሄድ ብቸኝነት ተፈታተናት። ለማንኛውም ብላ ግን ድንጋይ ስር መቀመጡን መረጠች። እነ ማን ነክቶን ማን ደፍሮን እንደልማዳቸው ድምፃቸውን እያሰሙ ከውሀው ሳይወጡ ብቅ ጥልቅ ይጫወታሉ። ቤታቸውና አካባቢያቸው የተቃጠለባቸው ሰዎች ደግሞ ተጨንቀዋል፤ ከወዲህ ከወዲያ ውሀ እያመላለሱ፣ በእርጥብ ቅጠል ቃጠሎውን ለማጥፋት ይጣደፋሉ፤ ይሯሯጧሉ። በዚህ ሰዓት እንኳን ወዳጅ ጠላት ከጎናቸው ያስፈልጋቸዋል። በአጠገባቸው ያለው ውሀ እሳቱን ለማጠፋት አልበቃቸውምና ራቅ ብሎ ወዳለው ወንዝ እየተሯሯጡ ሄዱ። እጃቸው እንደደረሰው ውሀውን በባልዲ እየጠለቁ በመውሰድ እሳቱ ላይ ይደፉ ጀመር። ብቅ ጥልቅ ይጫወቱ ይዝናኑ የነበሩት እንቁራሪቶችም ከላይ ነበሩና ከውሀው ጋር ተጨልፈው ተወሰዱ። እሳቱን ለማጥፋት ውሀው ሲደፋ አብረው ወደ እሳቱ ተወረወሩ። ባላሰቡት ባልጠበቁት መንገድ በእሳቱ ተማገዱ።ይህ የእንቁራሪት ታሪክ ዛሬ ላነሳው ያሰብኩት ከእኛ ጉዳይ ጋር አብሮ የሚሄድ ነው። ምንም አይነት ነገር በአገር ላይ ሲመጣ እኔ ጋር አይደርስም ብሎ ማሰብ አይቻልም። እኔን የእኔን ብሔር ለእኔ ሀይማኖት በዚህ መልኩ ከለላ አደርጋለሁ፣ እጠብቃለሁ ብሎ ማለም ከባድነው። አንዴ በብሔር ያየነው እሳት ሌላ ጊዜ በሀይማኖት ይዞርና ማንም ከማንም የማይለይበት ሁኔታ ይፈጠራል። ኢትዮጵያውያን በሀገሩና በሀይማኖቱ ከመጡበት መመለሻ የለውም የሚል አንድ አባባል ሰምቻለሁ። እንደእንቁራሪቷ እንሸሸግ ብለን ሳይሆን እንረዳዳና ችግራችንን ከመሰረቱ እንንቀል ብንባባልስ። አዋጪውና መትረፊያው መንገድ ይሆን የለ!ይሄን ስል አንድ አባት ያሉት ትውሰ አለኝ። እንዲህ አሉ “ታሪክ ያለው፣ እውነት ያለው ከገበሬው ነው። ምሁራን እዛ ሄዳችሁ ተማሩ።” ይሄ ትልቅ አባባል ነው ለእኔ። አሁን የሚታየው፣ የሚሰማው፣ የሚነገረው፣ ምሁር ከተባለው ፖለቲከኛ ወይም አክቲቪስት ነው። ይሄ ደግሞ እልፍ አላደረገንም። እልፍ መከራ እንድንገፋ እንጂ። ያልተማሩት አርቆ አስተዋይ ወገኖቻችን በጥበብ፣ በማስተዋል፣ በመመካከር ተከባብረው አገር መርተዋል። መረዳዳትና መቻሉን አሳይተውናል። የጋራ ጠላታቸውን በጋራ መክተው አንድነታቸውን አስጠብቀዋል። አባት ለልጁ፣ ወንድም ለወንድሙ ጠላት ሳይሆን ጋሻ ሆኖ ፍቅርን አሻግረዋል። ሀገርን ወሮ ለመጣ ጠላት እንጂ ጠላትነትን ለእርስ በእርስ አላዘጋጁም። ይሄ ስለተማሩ ስላወቁ ሳይሆን ስለነቁ፣ አርቀው ስላሰቡ ምሁር ወይም ፖለቲከኛ አክቲቨስት የሚል መጠሪያ ሳይሰጣቸው ከተባሉት በላይ በመሆናቸው መሰለኝ። የእለት ግጭቶችን ሸምግለው አሸማግለው ዘር፣ ሀይማኖት ሳይለዩ ተጎራብተዋል። አብረው በልተው፣ ጠጥተው፣ ድረው ኩለው ደስታቸውን አጣጥመዋል። አዋቂ፣ አንባቢ ነን ካልንስ ከዚህ በላይ በሆንን ነበር። ምሁሩ መጽሐፍ አገላበጠ እንጂ መች አነበበ። አሁን የምንረዳው ይሄንን ነው። የእውቀት ክፍተት አለ ። የማስተዋል ጥበብ ጎደለ። እናም ብዙ ችግሮች አየን ታዘብን ። እና ጥበብና ማስተዋልን ተመኘን።አሁን በሀገራችን የምንሰማው፣ የምናየው ችግር የእኔ ጉዳይ አይደለም የሚያሰኝ አይደለም። ሁሉም ጉዳይ ይመለከተናል። ስለዚሀ አሁን የሚያግባባን ለእኔን ለእኛ ብለን አስበን፣ ሀብት አለ ብለን ሳንቆጥር፣ ወገን ብሔር እያልን ሳንደረድር አንድነትን ማጠናከር ነው። አንድ አባባል አለ” አይሆንምን ትተሽ ይሆናልን ያዢ” የሚል። አይሆንም የሚለው ብዙም ርቀት አያስኬደንምና። አይሆንም ያልነው ሆኖ እንዳናገኘው እንዳይሆን አድርገን እንስራው።አዲስ ዘመን ጥቅምት23/2012 አልማዝ አያሌው