ዓሣ ማስገር ሎተሪ እየሆነ መምጣቱ የአስጋሪዎችን ሕይወት እየፈተነ ነው፡፡
ባሕር ዳር: የካቲት 01/2012 ዓ.ም (አብመድ) ሠለሳ ዓመታትን ሐይቁን ተስፋ አድርገው ጥዋትና ማታ ቀዝፈዋል፡፡ ከእጅ ወደአፍ ኑሯቸው ዛሬም እየናረ ከመጣው ገበያ ጋር አምስት ልጆቻቸውን ለማሳግ ፈተናቸውን አብዝቶባቸዋል፡፡ ሐይቁ እሱን አምኖ እንደሚመላለስ አላወቀም መሰለኝ ብዙ ዓሦችን ሰጥቶ የሕይወቱ ባለውለታ መሆን ያሰበ አይመስልም፡፡ መረቡን ሐይቁ ጋር ወርውሮ በውስጡ ልጆቹን እያሰበ ‹አንተ ፈጣሪ እባክህን መረቤን ሙላው› እያለ መማፀኑ የዘውትር ተግባሩ ነው፡፡ ሆኖም መረቡ አንዳንድ ጊዜ ምንም አያወጣለትም፤ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ‹እፎይ› የሚልበትን በረከት ይሰጠዋል፡፡ እፎይታው ለጊዚያዊ መሆኑን የሚያውቀው ዘይቱ፣ ሽሮ፣ ሽንኩርቱ፣ በርበሬው፣ ድንቹ ሁሉ አልቆበት ስለሚቆይ እሞላለሁ ሲል ባዶ መሆኑን ይረዳል፡፡በተለይ የመስከረም እና የጥር በዓላት እና ማኅበራዊ ግንኙነቶች የበዙ ዕለት ምሬቱን ያበዙበታል፡፡ ድህነቱ ማኅበራዊ ሕይወቱን ነጥቆታል፤ ደስታውን ከልጆቹ ፊት ማየት ባለመቻሉ ጣና ሐይቅን ሙጥኝ ብሎ ዓሣ መፈለግን ብቻ መዋያ ማደሪያ አድርጎታል፡፡ የልጆቹን ደስታ ለማየት ዓሣ ሸጦ ወደቤት ሲያመራ የልጆች ማተለያ ነገሮችን ይዞ ይገባል፤ አይይይ የዛሬ ልጆች መቼ የዋዛ ሆኑና … ‹‹አባየ ደብተሬ አለቀ፣ አባየ እስክርቤቶየ ጠፋ፣ አባየ ልብሴ ተቀደደ …›› ከእነሱ ዘንድ ሲደርስ የማይቀደድ፣ የማይጠፋ ነገር አይኖርም መሰለኝ፡፡ ‹‹ሁሉን ብር ለእናታችሁ ሰጥቻለሁ፤ እሷ የሚበቃችሁን ትግዛላችሁ›› ብሎ መገላገል ልማዱ አድርጎታል፡፡ከቅርብ ጊዜ ወዲህ የጣና ሐይቅ መሳሳት ያሳሰበው የሺመሳይ ሰጠኝ ከልጆቹ ሕይወት ዕጣ ፈንታ ጋር አያይዞ ይመለከተዋል፡፡ ገበያ ቢቀናው ሽጦ፤ ካልቀናው ለባለቤቱ ሰጥቶ በልተው የሚበሉበት የእንጀራ ገመዱ ነው፤ ጣና ሐይቅ፡፡ ጣና ሐይቅ ሰብል ዘርተው እንደሚያፍሱ ገበሬዎች፣ ቢሮ ሠርተው ገንዘብ እንደሚቀበሉት ጎተራው፣ ምጣዱ ነው፡፡ ታዲያ ጣና ሐይቅ ላይ የሠራ ሁሉ እንደደመወዝ አይከፍልም፤ አንዳንዴ ቀኑን ሙሉ ሠርቶ ተስፋው ከንቱነቱን እያስታወሰ የልጆቹን ዓይን የማያይበትን አጋጣሚ ይፈጥራል፡፡ አንዳንድ ጊዜ አልቀናው ሲል ከቤት እንደገባ ‹አመመኝ› ብሎ ጥቅልል ብሎ በመተኛት ከልጆቹ ውትወታ ይተርፋል፤ ከባለቤቱ በተስፋ መቁለጭለጭም ያመልጣል፡፡ ይህኔ ‹‹ልጆቹ አባየ …፣ ባለቤታቸው … አገጫቸውን ያዝ ለቀቀቅ እያደረጉ ‹‹… ኧረ አንተየ ምን ይሻላል ታዲያ…? ከእነ ታደሰ ሁሉ ተበድረን ሕክምና ትሄድ እንደሆነ›› ሲሉት ጊዜ የልቡን ያላወቁ መሆኑን ይረዳል፤ ‹አይ ደኅና ነኝ፤ ትንሽ እረፍት ላድርግ ይወጣልኛል› ብሎ ጥቅልል የሚልበትን ጊዜም አይረሳም፡፡ ያኔ የሚሰጡት ፍቅር መኖሩ ያበረታዋል፤ ለቤተሰቦቹ መሞትን ይመኛል፤ ላበቱን ጠብ አድርጎ ዓሣ አስግሮ ማጥገብን ይመኛል፡፡የየሺመሳይ ጎደኞችም ቢሆኑ በ2004 የእንቦጭ አረም በጣና ሐይቅ ላይ ከተከሰተ ወዲህ ‹‹ድሮ ከ70 በላይ ዓሦችን ማስገር እንችል ነበር፤ ዛሬ ላይ ግን ቀኑን ሙሉ ስንሠራ ብንውልም ከ10 በላይ ዓሦችን ማግኘት አንችልም›› ይላሉ፡፡