Schielmees
D'Schielmees (Parus major) ass eng Vullenaart aus der Famill vun de Meesen (Paridae).

Beschreiwung 
D'Schielmees ass déi gréisst an déi heefegst vun de Meesen. Hire Kapp ass schwaarz mat wäisse Baken. Bei de jonke Schielmeesen ass de Bak hellgiel. De Bauch ass giel mat engem schwaarze Stréch an der Mëtt. Beim Weibchen ass dëse Stréch méi dënn wéi beim Männchen. De Réck ass gréng.
De Gesank vun der Schielmees ass ganz ofwiesslungsräich. Et héiert een dacks schonn am spéide Wanter en "zi zi dee".

Ekologie

Ernierung 
D'Schielmeese friesse virun allem Insekten. Si picken un de Beem oder sichen um Buedem an am Kraut no Déieren. De Gäertner gesäit si dofir gär als natierlech Hëllef bei der Bekämpfung vum Gedéiesch am Gaart.

Am Wanter gesäit een d'Schielmeesen dacks bei de Fudderplazen. Si hu virun allem d'Sonneblummekäre gär. Op laang Dauer bekënnt hinnen déi eesäiteg Ernierung awer net.

Liewensraum 
D'Schielmeese komme bal iwwerall vir, wou et Beem ginn. Si si ganz upassungsfäeg. Duerch Nistkëschte kann een hinnen hëllefen. Am Wanter bleiwen d'Schielmeesen an hirer Heemecht. Eenzel Meese schlofe vun November bis Februar nuets an den Nistkëschten.

Brutfleeg 
Schonn Enn Wanter gesäit ee Koppelen déi zesummegehéieren. Ab Mëtt Mäerz schléift d'Weibchen nuets net méi an der Nistkëscht. Bei guddem Wieder schleefen d'Meesen dréchent Moos, Grieser an Hoer an d'Këscht. An der Mëtt vum Koup gëtt eng Kaul gemaach. Dës Kaul gëtt mat Plommen an Hoer ausgekleet. Jee no Baussentemperatur leet d'Weibchen ëm den Ufank Abrëll all Dag géint der Mueren en Ee. Dës ginn am Ufank nach net gebréit. Si gi mat Plommen an Hoer zougedeckt. Wann et nuets kal gëtt, schléift d'Weibchen am Nascht fir d'Eeër waarm ze halen. De Männche markéiert den Terrain mat sengem Gesang.

Kuckt och 
 Lëscht vun de Vullen zu Lëtzebuerg
 Kleng Schielmees

Um Spaweck 
 Live Biller aus engem Nascht

Meesen
Vullen zu Lëtzebuerg