Heeschbreger Bildchen
D'Heeschbreger Bildchen ass e Madonnepilgeruert zu Heeschbreg, fir déi et an der Zäit eng Rei weider Nimm gouf, déi awer haut net méi geleefeg sinn: Maria Hilf im Walde; Maria Hilfe in der Not; Maria im Walde; Bildchenskuescht; Kuescht.

Se ass zanter 2004 als nationaalt Monument klasséiert.

D'Kombinatioun Marienhellegtum – Eech ass zimmlech verbreet. D'Pilgeruertschaft Montaigu (Scherpenheuvel) an der Belsch geet op e Mariebild an enger Eech zeréck. Och d'Bildche vu Veianen huet am Ufank tëscht den Äscht vun enger Eech gestanen. A Frankräich gëtt e Chêne de la Vierge am Staatsbësch vun Tannières no bei den Uertschafte La Baffe an Archettes.

Urspronk vun der Pilgerplaz
Wann am Laf vun der Geschicht d'Leit aus der Géigend dës Fro gestallt kruten, hu si ëmmer geäntwert, datt déi Marieneech nach ëmmer do stoung. De Professer Jean Engling mengt 1859, datt d'Bildchen op en heednesche Kult zeréckgeet. Deemools gouf et d'Bestriewen, d'Urspréng ganz fréi ze datéieren, fir d'Wichtegkeet z'ënnersträichen. Dëse Kult wir dann ersat ginn duerch chrëschtlech Aflëss, d. h.en Hellegebild ass an d'Plaz vum Gëtzebild komm.

Fir dës Theorie schwätzt Follgendes: 
 Bam-Nischen un heedneschen “hellege Beem” – v.a. un Eechen - waren net rar, et ware Plaze wou Affere gemaach goufen.
 300 m vun der Eech ewech goufe vill Tounstatuette vun der Fruchtbarkeetsgëttin Nehalienna, an och Mënze fonnt.

Trotzdeem gëtt dës Theorie vun engem heedneschen Urspronk haut net méi vertrueden. Méiglecherweis geet déi haiteg Marieveréierung zeréck op en Ereegnes vum 30. Mee 1731. Vun dräi Bridder ginn der zwéi vum Blëtz erschloen. Als Merci fir seng Rettung léisst deen drëtten, de Bernard Mathias Deitz, dat bekannt Bild an der Eech opstellen. Obwuel dat Ganzt no Legend kléngt, gëtt et eng historesch Grondlag, well am Joer 1895 huet de Paschtouer Christian Beck am Douderegëster eng Inscriptioun fonnt, déi beleet datt effektiv den 30. Mee 1731 de Johann an de Bernhard Deitz ënner enger Eech vum Blëtz erschlo goufen. Net auszeschléissen ass awer, datt d'Maria schonn am 17. Joerhonnert bei der Heeschbreger Eech veréiert gouf.

Et si virun allem Fraen dohi gepilgert - Fraen, déi e Kand erwaart hunn, a Fraen, deenen hir Männer am Krich waren. Op d'mannst säit 1936 geet de 15. August, op Léiffrawëschdag, owes eng Liichterpressioun vun der Schanzer Kierch, ugefouert vun der Becher Musek, bei d'Eech, wou en Altor an eng schéi faarweg Dekoratioun (vill Luuchten asw.) ubruecht sinn, a wou dann eng Mass mat Priedegt gefeiert gëtt.

D'Statu 
Den Original vun der Statu steet an der Kierch op der Schanz, a gëtt fir d'Pressessioun op Léiffrawëschdag do erausgeholl. Bis den Hierscht 2006 stoung am Bam eng gipse Statu, déi vum Service des sites et monuments nationaux du mat enger Kopie vum Original ersat gouf.
Service des sites et monuments nationaux

D'Eech
Den exakten Alter vun der Eech ass net bekannt. Et gëtt ugeholl si hätt ongeféier 500 Joer. De Forstinspekter Paul Modert bezeechent se an den 1960er Joren als déi stäerkst Eech an deen déckste Bam aus dem Land. Eng Eech ka bis zu 800 Joer al ginn, allerdéngs ass d'Heeschbreger Eech krank. D'Nisch an der Eech staamt aus dem Joer 1817. 1911 war si duerch Käerze bal verbrannt. D'Statu war verkuelt, konnt awer zu Tréier gefléckt ginn. 1929 gouf dunn den Huelraum ausbetonnéiert. D'Eech gehéiert zanter 1938 dem Staat an ass zanter 2004 op der Lëscht vun de klasséierte Monumenter als Nationalmonument klasséiert.

Den Ëmfank op Broschthéicht huet sech follgendermoossen entwéckelt: 5,74 m (1893) - 6,87 m(1958) - 8,30 m (1980). Ëm 2000 gouf en Duerchmiesser op Broschthéicht vun 2,36 m notéiert, wat engem Ëmfank vu 7,41 m entsprécht.

Hanner der Eech geet et an eng Griecht erof mat Fielse mat Schläifrillen aus der Steenzäit. Do goufen neolithesch Steebëllen an där Saache fonnt.

Literatur 
 Mayer, Christina, 2010, Topographie der Baukultur des Großherzogtums Luxemburg. Band 1. Kanton Echternach, Ministère de la culture, Service des sites et monuments nationaux, ISBN 978-2-495-15120-7, S. 156

Quellen
 Administration des eaux et forêts, 1981. Arbres remarquables du Grand-Duché de Luxembourg. Imprimerie Saint-Paul, Lëtzebuerg. 167 S. (Cf. S. 12-13, Text a Foto).
 Engling, Johann (Jean), 1861. Unsere Marienbäume - einst Sitz der Abgötterei und des Aberglaubens. Ein Beitrag zur Geschichte des Christentums im Luxemburger Lande. Publications de la section historique XVI, S. 96-118.
 Faber, Ernest, 1893. Alte Bäume. St. Paulus-Gesellschaft, 36 S. (Cf. S. 13-14).
 Faber, Ernest, 1920. Die Baumriesen des Grossherzogtums Luxemburg in Wort und Bild mit Erwähnung hervorragender ausländischer Riesenbäume. - Franz Faber, Miersch, 95 S. Text a 24 Fotosäiten.
 Sinner, J. et al., 2002. Les arbres remarquables. Administration des eaux et forêts. Musée national d'histoire naturelle. 255 S. Imprimerie centrale S.A. (Cf S. 48-49, Text a Foto).
 Vgl.: Massard, J.A., 1998. Historisch-naturwissenschaftlicher Streifzug durch den Kanton Echternach. In: , Joer 19 (2-3): 363-393 (Cf. S. 381-385).

Kuckt och 
 Bildchen-Kapell zu Veianen
 Bemierkenswäert Beem zu Lëtzebuerg
 Lëscht vun den nationale Monumenter an der Gemeng Bech

Um Spaweck

Fotoen

Pilgerplazen zu Lëtzebuerg
Bemierkenswäert Beem zu Lëtzebuerg
National Monumenter a Landschaften zu Lëtzebuerg