Plutino
Als Plutinoen, net ze verwiessele mat Plutoiden, ginn an der Astronomie déi Objete vun der Kuiperceinture bezeechent, deenen hir Bunnelementer mat deene vum Pluto vergläichbar sinn. Déi Ëmlafbunne ginn duerch eng 3:2-Resonanz zu der Ëmlafbunn vum Planéit Neptun stabiliséiert, dat heescht, wärend dräi Neptunëmleef ëmronne se d'Sonn zweemol. Duerch déi Synchroniséierung ginn enk Rendez-vouse mam Neptun ënnerlooss, soudatt am Ëmkrees vum Riseplanéit nëmme sou Bunnen op laang Dauer stabil sinn.

Déi éischt véier Plutinoe goufen hannereen a véier Deeg vum 14. bis de 17. September 1993 entdeckt, – 63 Joer nom Pluto. Am Ament gëtt d'Zuel vu grousse Plutinoen (iwwer 100 km) op méi wéi 1000 geschat. Dës Schätzunge sinn awer nach ganz onsécher, well nëmme ganz wéineg Daten iwwer d'Kuiperceintureobjete virleien.

Méiglech Genesis 
Wärend dem Entstoe vum Sonnesystem goufen duerch d'Gasplanéite Planetesimaler an de baussenzege Beräich (Kuiperceinture an Oort-Wollek) geschleidert, wouduerch sech dem Neptun seng Ëmlafbunn vergréissert hat. Duerch Simulatiounsrechnunge konnt nogewise ginn, datt en dobäi op sengem Wee aner Objeten an der 3:2-Resonanz wéi e Schnéiplou viru sech hi „geschubst“ hat.

Kuckt och 

 Lëscht vun den Asteroiden
 Asteroid
 Transneptuneschen Objet
 Zentauren

Um Spaweck 
  David Jewitt (University of Hawaii) - Plutinoen

Objeten an der Kuiperceinture