Elektrifizéierung vun der Eisebunn zu Lëtzebuerg
D'Geschicht vun der Elektrifizéierung vun der Eisebunn zu Lëtzebuerg ass enk mat der Geschicht vun der Lëtzebuerger Ekonomie an der Nokrichszäit verknëppt. Uganks der 1950er Joren hunn déi belsch SNCB an déi franséisch SNCF Pläng fir hir Strecken a Richtung Lëtzebuerg z'elektrifizéieren.
Wärend d'SNCB d'Streck Bréissel-Lëtzebuerg mat 3.000 Volt Gläichstroum wëll elektrifizéieren, huet d'SNCF wëlles d'Streck Diddenuewen-Lëtzebuerg mat 25.000 Volt Wiesselstroum an enger Frequenz vu 50  z'elektrifizéieren.

Nodeem am September 1953 um Münchener Kongress decidéiert gouf déi wichtegst Strecken an Europa z'elektrifizéieren, hunn d'CFL an de Staat sech misse fir ee vun den zwéi Systemer decidéieren. Et war deemools kloer dat déi Decisioun huet misse sou séier wéi méiglech geholl ginn, well de Lëtzebuerger Schinnereseau ouni Catenairë vum Rescht vun Europa isoléiert gewiescht wier.

De Choix fir de franséische System mat héichfrequentem Wiesselstroum war dunn och séier geholl, well der Regierung d'Verbindungen a Richtung Diddenuewen a Lonkech deemools am wichtegste geschéngt hunn an d'CFL-Ingenieuren der Meenung waren, datt d'Zukunft vun der Elektrifizéierung am Wiesselstroum läit.

De 16. September 1955 gouf d'25.000 Volt Catenaire tëscht der franséischer Grenz bei Zoufftgen an Lëtzebuerg a Betrib geholl, an den 28. September 1956 huet d'SNCB hir 3.000 Volt Catenairen tëscht Arel a Lëtzebuerg opgeriicht. Als Grenz tëscht dem Wiesselstroumreseau vun den SNCF/CFL an dem Gläichstroumreseau vun der SNCB gouf deemools d'Stater Gare gewielt.

Zanterhier gëtt et an der Stater Gare zwee Gleiser déi souwuel mat Gläichstroum, wéi och mat Wiesselstroum kënnen alimentéiert ginn. Wärend sou Installatiounen haut op ville Garen ze fanne sinn (Genf, Dole, Oochen,...) war d'Stater Gare 1956 déi éischt Gare weltwäit op där dat méiglech war.

1956 hunn d'CFL nach keen eegent elektrescht Material kaaft. D'SNCB an d'SNCF si mat hire Lokomotive bis op Lëtzebuerg komm, wärend d'CFL mat Damplokomotiven a Frankräich an an d'Belsch gefuer sinn.

1958 fänkt déi zweet Etapp vun der Elektrifizéierung un. D'Strecke Lëtzebuerg-Beetebuerg, Lëtzebuerg-Waasserbëlleg, Näerzeng-Rëmeleng a Beetebuerg-Diddeleng gi bis Enn 1961 mat enger 25.000 Volt Catenaire ekipéiert. Am Kader vun dëser Elektrifizéierung schafen d'CFL déi 20 Lokomotive vun der Serie 3600 un. Fir sech en zousätzleche Lokomotivwiessel am Giddertrafic iwwer d'Athus-Meuse ze spueren, elektrifizéieren d'CFL d'Attemer Gare an d'Streck op Rodange och mat hirem Wiesselstroum.

1972 gëtt d'Verbindung tëscht Esch-Uelzecht an Däitsch-Oth elektrifizéiert. Och wann Däitsch-Oth haut eng Kappgare vum CFL-Reseau ass, sou gouf et bis 1972 nach eng Verbindung mam SNCF-Reseau.

1974 elektrifizéieren d'DB an d'CFL d'Streck tëscht der Waasserbëlleger Gare an der Gare zu Igel mat deem an Däitschland üblechen nidderfrequentem Wiesselstroum vu 15.000 Volt 16⅔. Zanterhier gëtt et zu Lëtzebuerg dräi verschidde Stroumreseauen.

1981 gëtt d'Streck Lëtzebuerg-Péiteng elektrifizéiert.

Bis 1993 elektrifizéieren d'CFL d'Nordstreck tëscht Lëtzebuerg a Gouvy, an d'Antennen op Dikrech a Wolz.

D'Streck Lëtzebuerg-Klengbetten gouf ëmgebaut an den 3.000 Volt Gläichstroumsystem ass zanter September 2018 mat 25.000 Volt 50 Hz Wiesselstroum elektrifizéiert.

Chronologesch Oplëschtung vun den Etappen

Haut ass de Lëtzebuerger Schinnereseau quasi integral elektrifizéiert. Eenzeg e puer privat Industriegleiser an d'Reschter vun der fréierer Atertlinn Ettelbréck-Bissen  sinn haut net elektrifizéiert.

Lëtzebuergesch Eisebunnen
Geschicht vun der Eisebunn zu Lëtzebuerg