Existencialismo
*Existencialismo (od en oficala Ido Existalismo) esas filozofiala tendenco qua originis dum la 19ma yarcento e kreskis dum la 20ma yarcento, qua exploras la problemo pri homala existo, e koncentras su en la vivanta experienco di pensado, sento, ed individual agado. Por l'existencialisti, l'existo precedas l'esenco, e la realeso, la kozi reale existanta, precedas l'existo di la pensado e la volunto pri konoco/intelekto. Segun la vidopunto dil existencialisti, la komenco di la pensado di ula individuo esas l'"anxio dil existo" (angst), qua esas ula sento di timeso, desorientalizeso e konfuzeso, koncerne la manko di senco e mem l'absurdi de la mondo. Existencialisti ofte exploras temi relate la signifiko, intenci e valori di homala existo.

La precipua idei dil Existencialismo developesis dal Franca filozofo Jean-Paul Sartre, qua studiis Fyodor Dostoyevski e Martin Heidegger, quin ilu lektis dum la duesma mondomilito, kande ilu restis enkarcerigita en koncentreyo por militala kaptiti. Ultre filozofio, Existencialismo influis teologio, dramato, arto, literaturo e psikologio. Ultre Sartre, altra importanta filozofi del Existencialismo esis Simone de Beauvoir, Karl Jaspers, Gabriel Marcel, Martin Heidegger ed Albert Camus.

Nun, on povas parolar pri tri "skoli" Existencialista:
 Atea existencialisti, qui negas l'existo di Deo, exemple Sartre,
 Kristana existencialisti, qui kredas ke Deo existas, exemple Søren Kierkegaard, Fyodor Dostoyevski, Miguel de Unamuno, e
 Agnostika existencialisti, exemple Albert Camus. Por Camus, Deo povas existar, o ne, e ca questiono ne esas importanta por homala existo.

Referi 

Filozofio