Sóng-dièu
Sóng-dièu hĕ̤k Sáe̤ng-dièu (宋朝) sê Dṳ̆ng-guók lĭk-sṳ̄ gà̤-dēng gì siŏh ciáh uòng-dièu.

960 nièng, Sóng Tái-cū tŭng-huăng Hâiu-ciŭ, găk Kăi-hŭng gióng-lĭk ciā uòng-dièu. Gáu-muōi-lāu tūng-ék Dṳ̆ng-guók, Ngū-dâi Sĕk-guók Sì-dâi giék-sók.

1127 nièng sêu gáu Gĭng-guók gì chĭng-liŏh, báe̤k-huŏng dŭ ké̤ṳk Gĭng-guók dók kó̤. Sóng Gŏ̤-cŭng cāu kó̤ Lìng-ăng (gĭng-dáng Ciék-gŏng gì Hòng-ciŭ). Lĭk-sṳ̄-hŏk-gă ciŏng ciā sèng gì sì-gĭ hô̤ lā̤ Báe̤k-sóng, cĭ hâiu hô̤ lā̤ Nàng-sóng.

1279 nièng, Nàng-sóng ké̤ṳk Nguòng-dièu miĕk lâi. Chŭi-iòng-gōng Sóng-dièu gì sèng-âu găk gŭng-sê̤ṳ gâe̤ng ngôi-gău huŏng-miêng dŭ có̤ mâ̤ hō̤, dáng-sê ciā dièu-dâi gì gĭng-cá̤ gâe̤ng ùng-huá sê iā huák-dăk gì.

Dṳ̆ng-guók
Gô-dā̤ gì guók-gă