Īng-lŏk Huòng-dá̤
Mìng Sìng-cū (明成祖, 1360 n. 5 ng. 2 h. - 1424 n. 8 ng. 12 h.), miàng Ciŏ Lâ̤ (朱棣), sê Mìng-dièu gì dâ̤ 3 ciáh huòng-dá̤, 1402 nièng gáu 1424 nièng câi-ôi. Nièng-hô̤ Īng-lŏk, gó-chṳ̄ ké̤ṳk nè̤ng hô̤ lā̤ Īng-lŏk Huòng-dá̤ (永樂皇帝).

Ĭ sê Mìng Tái-cū Ciŏ Nguòng-ciŏng gì giāng. Ĭ gì huòng-ôi sê téng Gióng-ùng Huòng-dá̤ hŭ-uái dŏk guó lì gì. Câi-ôi gì sèng-âu, cŭ-cék nè̤ng biĕng-siā «Īng-lŏk Dâi-diēng», bô puái Dâng Huò lŏ̤h Să̤-iòng.

Mìng-dièu huòng-dá̤