Sturla
Sturla er íslenskt karlmannsnafn. Það er eitt örfárra íslenskra karlsmannsnafna sem endar á -a og þeirra þekktast. Annað álíka gamalt í málinu er Órækja, sem þó hefur ekki verið notað lengi, en nýlegri dæmi eru Skúta og Esra. Sturla merkir: styrjarmaður, óeirinn maður, bardagamaðurinn litli. 

Endingin -la er smækkunar- eða gæluending, einkum á kvenkynsorðum, sbr. mey-la = lítil mey, dóttla = lítil dóttir, friðla = ástmær, (seinna með samlögun frilla), og surtla = lítil svört, einkum haft um svartar ær (kýr og hryssur). Surtla er líka haft um skessu, tröllkonu eða stórvaxna, klunnalega og óþrifna kona. En einnig sem gæluheiti um svarta líkkistu. Karlmaður einn var auknefndur meyla og annar að nafni Símon auknefndur skerfla = litli skarfur. 

Sturla er fornt á Norðurlöndum, fyrst að því er virðist sem auknefni, en síðar (mjög snemma) skírnarnafn. Stofn orðsins, stur, er náttúrlega skylt styr = ófriður, sbr. nöfnin Sturlaugur (sá sem vígður er orustu, hermaður), Styr(r), Styrgerður (valkyrja), Styrkár og Styrbjörn. Samstofna þessu er sögnin að sturla sem hefur frummerkinguna að koma úr jafnvægi, sbr. þýsku stören (trufla, ónáða) og dönsku styrte (steypast).

Dreifing á Íslandi

Þekktir nafnhafar
Sturla Böðvarsson
Sturla Sighvatsson
Sturla Þórðarson

Heimildir 
 

 

Íslensk karlmannsnöfn