Nafnháttarmerki
Nafnháttarmerkið  er einfaldasti orðflokkurinn, en eina orðið í honum er óbeygjanlega smáorðið „að“ á undan sögn í nafnhætti (til dæmis „að tala“, „að lesa“) en þaðan kemur einmitt nafn orðflokksins. Nafnháttarmerki eru hvorki notuð á eftir núþálegu sögnunum „munu“, „skulu“, „mega“ og „vilja“ (til dæmis ég skal koma) né í samhliða upptalningu í síðari lið eða liðum (hann kann hvorki að lesa né skrifa, hún var góð að reikna og skrifa). Sagnir eru oft í nafnhætti þó að nafnháttarmerkið sé ekki til staðar.

Orðið „að“ er ekki alltaf nafnháttarmerki- en það getur til dæmis verið atviksorð, forsetning og samtenging. Sjá greinina um orðið „að“.

Dæmi 
 Mig langar að koma.
 Ég kann ekki að tala latínu.
 Hann hefði langað að fara, ef það væri ekki þegar búið að loka búðinni.

Heimild

Neðanmálsgreinar

Tenglar 

 Óbeygð orð.
 Nafnháttarmerki. 
 Smáorð.

Málfræði
Orðflokkar