Þula
Þulur eru ein gerð íslenskra þjóðkvæða, fleiri en sjö línur að lengd og ekki erindaskipt, sem hefur verið hluti af munnlegri hefð að minnsta kosti síðan á 15. öld. Merking orðsins „þula" hefur breyst í gegnum tíðina og virðist það fyrst hafa átt sérstaklega við kvæði sem tengdust nafnarunum eða annari upptalningu. Á 18. öld tíðkuðust svokallaðar langlokur sem voru langir rímaðir bragir þar sem ekki var skilið á milli erinda. Í seinni tíð hafa þulurnar orðið að barnagælum. 

Höfundar þulna eru yfirleitt óþekktir. Þó hafa ýmis seinni tíma skáld tekið ástfóstri við þuluformið og var ljóðskáldið Theodóra Thoroddsen (1863-1954) frá Kvennabrekku í Dölum þeirra langþekktust.

Þjóðlög við íslenskar þulur 
Þulur voru yfirleitt mæltar fram eða raulaðar fyrr á öldum fyrir börn með einföldum laglínum. Mörg þessara þjóðlaga hafa varðveist og þekkjast enn vel í dag. Þá útsetti tónskáldið Jórunn Viðar margar þessar laglínur og gaf út á prenti á ofanverðri 20. öld.

Dæmi um þulur 

 Allra flagða þula
 Bárður minn á jökli
 Bokki sat í brunni
 Faðir minn er róinn
 Fuglinn í fjörunni hann heitir már
 Fúsintesþula
 Gekk ég upp á hólinn
 Gilsbakkaþula
 Heyrði ég í hamrinum
 Karl og kerling riðu á alþing
 Karl tók til orða
 Kom ég þar að kveldi
 Krumminn í hlíðinni
 Sat ég undir fiskihlaða
 Sól skín á fossa
 Stígum við stórum
 Stúlkurnar ganga sunnan með sjó
 Táta, Táta teldu dætur þínar
 Tunglið skín á himni háa
 Þegiðu, þegiðu sonurinn sæli (Kúaþula)
 Þórnaldarþula

Tengt efni 
 Barnagælur
 Ríma
 Sagnadans
 Vikivaki
 Lausavísur
 Sagnakvæði
 Tvísöngur

Heimildir 

Íslensk þjóðkvæði

Íslensk menning
Ljóð
Tónlist