Lionel Robbins
Lionel Charles Robbins, Baron Robbins, (fæddur í Sipson, Middlesex, Englandi 22. nóvember 1898 – dáinn 15. maí 1984) var breskur hagfræðingur og var áberandi meðlimur í hagfræði deildinni í London School of Economics. Hann er þekktur fyrir forystu sína í þeim skóla, fyrirhugaða skilgreiningu á hagfræði og ritgerðina hans „The Nature and Significance of Economic Science“. Hann er einnig frægur fyrir tilvitnunina „Mennirnir vilja það sem þeir geta ekki fengið.“ 

Auk frama síns sem hagfræðingur átti Robbins mikilvægan þátt í þróun breska háskólakerfisins. Robbins-skýrslan (Robbins report) kveikti verulegan vöxt breskrar æðri menntunar á sjöunda og áttunda áratuginum, sem hjálpaði til við að skapa núverandi háskólakerfi landsins. Til að bregðast við Robbins-skýrslunni voru þessir háskólar stofnaðir, ekki aðeins til að bjóða upp á pláss fyrir vaxandi fjölda nemenda, heldur líka til að gera menntun viðeigandi fyrir síþróandi breska samfélagsins. Þannig stuðlaði starf Robbins að verulegu leyti að útvíkkun æðri menntunar til stærri hluta þjóðarinnar.

Æska og menntun 
Lionel Robbins fæddist í Sipson, vestur-London. Faðir hans var Rowland Richard Robbins (1872-1960) og móðir hans var Rosa Marion Harris (1871-1910). Faðir hans var farsæll bóndi og var meðal annars forseti landssambands bænda (National Farmers Union) frá 1921 til 1925.

Hagfræðin 
Robbins skilgreindi hagfræði sem rannsókn á mannlegri hegðun við að úthluta af skornum skammti til að fullnægja ótakmörkuðum óskum. Þessi skilgreining varpar ljósi á grundvallareðli hagfræði sem félagsvísindi og skoðar hvernig einstaklingar og samfélög taka ákvarðanir til að hámarka velferð sína með takmörkuðum auðlindum. Skilgreining Robbins er mikilvæg þar sem hún leggur áherslu á hlutverk skorts og skynsamlegrar ákvarðanatöku í hagfræði og leggur grunn að skilningi á efnahagslegum ferlum og stefnumótun. Skilgreining hans hefur haft áhrif á að móta nútíma fræðigrein hagfræðinnar, með áherslu á mikilvægi einstaklingsvals, hvata og skilvirkni í hagfræðilegri greiningu.

The nature and significance of economic science 
„Ritgerð um eðli og þýðingu hagvísinda“ eftir Lionel Robbins, sem var gefin út árið 1932, er frumkvæðisverk í hagfræði. Í þessari áhrifamiklu bók gaf Robbins byltingarkennda skilgreiningu á hagfræði, hann sagði hagfræði snúast um hvernig fólk notar takmarkaðar auðlindir til að uppfylla ótakmarkaðar óskir sínar. Verk hans skýrðu umfang hagfræðinnar, hann lagði áherslu á auðlindaúthlutun og hvatti til breytinga í átt að jákvæðri hagfræði, sem stuðlaði að reynslu- og vísindalegri greiningu fram yfir staðlaða dóma. Robbins lagði einnig áherslu á mikilvægi einstaklingsbundinnar og sameiginlegrar ákvarðanatöku í efnahagslegum ferlum og lagði áherslu á pólitísk áhrif þess að skilja mannlega hegðun í efnahagslegu samhengi. Þessi bók er enn hornsteinn í sögu efnahagslegrar hugsunar og heldur áfram að hafa áhrif á nútímahagfræði, sérstaklega í rannsóknum á auðlindaúthlutun og ákvarðanatöku.

Áhrifin á hagfræði 
Skilgreining Lionel Robbins á hagfræði hafði mikil áhrif. Hún gaf skýran og áhrifaríkan ramma til að skilja hagfræði, gerði hagfræði vísindalegri og einbeitti sér að staðreyndum og áhuga á því hvernig fólk og samfélög taka ákvarðanir þegar auðlindir eru takmarkaðar.

Í fyrsta lagi gerði það ljóst að hagfræði snýst allt um að stjórna takmörkuðum auðlindum. Þetta gerði hagfræðilega greiningu nákvæmari og traustari. Í öðru lagi ýtti skilgreiningin hagfræðingum á að einbeita sér að jákvæðri hagfræði. Þetta þýðir að útskýra efnahagslegt efni án þess að fella dóma, en þetta gerði hagfræðina reynslumeiri og vísindalegri. Í þriðja lagi lagði skilgreining hans áherslu á hvernig einstaklingar og hópar taka ákvarðanir í hagfræði. Það lagði áherslu á mikilvægi skynsamlegra valkenninga og hvata í því hvernig fólk hagar sér efnahagslega. Í fjórða lagi sýndi hún að hagstjórn ætti að byggja á staðreyndum og skilningi á mannlegri hegðun, ekki bara hugmyndafræði eða siðferði. Þetta breytti því hvernig hagfræðingar og stefnumótendur hugsa um hagstjórn. Í fimmta lagi hefur skilgreining hans enn áhrif á nútímahagfræði, sérstaklega í örhagfræði og mótar það hvernig hagfræðingar rannsaka auðlindaúthlutun, skort og ákvarðanatöku.

Krafa Robbins um að aðskilja algjörlega siðfræði frá vísindahagfræði til að sjá hina raunverulegu tvískiptingu þar á milli, hafði mikil áhrif á breytingu sem varð viðvarandi í marga áratugi á eðli og aðgengileika velferðarhagfræði. Á þriðja áratug 20.aldar var Robbins mjög ákveðinn og ósveigjanlegur, hann vildi ekki að hreinleiki hagfræðarinnar væri stöðvuð með því að taka inn siðferðileg álitamál, því hann taldi þau ekki vera opin fyrir vísindalegum skoðunum. Robbins var á þeirri skoðun að orðin gott eða slæmt væru „merkingarlaus“ , hér þarf þó að hafa í huga að þetta var árið 1930 þar sem að þröngar útgáfur af „pósitíviskri heimspeki“. Þarna var ríkjandi skilningur á þeirri mekingarbæru setningu: Til að hafa merkingu verður setning að vera ótvírædd afsannaleg.

Robbins lagði fram kenninguna sína um tvískiptinguna í sterkri mynd; það virðist ekki rökrétt hægt að tengja saman þessar tvær fræðigreinar (siðfræði og hagfræði) í hvaða formi sem er, heldur bara sem samspil. Undirstaða siðferðilegra spurninga í hagfræði eins og Robbins og fylgjendur settu fram, vakti upp áhugavert og alvarlegt mál, þ.e. hvort að mannlegur samanburður á gangsemi gæti verið hlutlægur. Þetta vaknaði upp vegna þess að aðal kenningin um velferðarhagfræði á þeim tíma var nytjahyggja sem reiddi sig á að bera saman gagnsemi mismunandi einstaklinga til að komast að velferðar í efnahagsmálum fyrir samfélagið í heild.

Umfang grundvallarkröfu Robbins um tvískiptingu gilda og staðreynda var mjög mikið og enginn raunverulegur munur var gerður á réttmæti þessarar fullyrðingar með vísindalegri stöðu samanburðar á gagnsemi milli manna.

Tilvísanir

Breskir hagfræðingar