Ítalska nýraunsæið
Ítalska nýraunsæið (ítalska: Il Neorealismo) var ríkjandi stefna í ítalskri kvikmyndagerð fyrstu árin eftir síðari heimsstyrjöld. Upphaf stefnunnar má rekja til hóps róttækra kvikmyndagagnrýnenda í kringum tímaritið Cinema í Róm á tímum fasismans. Þessi hópur taldi meðal annars Michelangelo Antonioni, Luchino Visconti, Gianni Puccini, Cesare Zavattini, Giuseppe De Santis og Pietro Ingrao, sem einkum gagnrýndu svokallaðar telefono bianco-myndir sem voru stofudrama að bandarískri fyrirmynd úr heimi góðborgara og aðals. Fyrsta kvikmyndin sem opinberlega var kennd við nýraunsæið var Róm, óvarin borg eftir Roberto Rossellini 1945, sem fjallaði um hina skammvinnu þýsku hersetu í Róm 1943. Áður hafði kvikmyndin Heltekinn eftir Visconti verið bönnuð af kvikmyndaeftirlitinu 1943 en sú mynd var undir miklum áhrifum frá ljóðræna raunsæinu í franskri kvikmyndagerð fyrir stríð. 

Helstu einkenni ítalska nýraunsæisins voru sögur af alþýðufólki, yfirleitt settar fram með stuttum laustengdum atriðum, með áherslu á tilfinningar fremur en pólitískan boðskap, tökur á raunverulegum stöðum (ekki í kvikmyndaveri), ómenntaðir leikarar í aukahlutverkum og jafnvel aðalhlutverkum, notkun venjulegs talmáls og heimildarmyndastíll í kvikmyndatöku. Með því að notast við talsetningu var hægt að skapa breiða sviðsetningu með mörgu fólki í mynd í einu. Með þessum hætti reyndu leikstjórarnir að skapa raunsæja mynd af ítölsku samfélagi eftirstríðsáranna sem einkenndist af atvinnuleysi og fátækt. 

Ítalska nýraunsæið var nátengt samfélagsaðstæðum á Ítalíu eftirstríðsáranna og um leið og efnahagsástandið batnaði upp úr 1950 tóku vinsældir nýraunsæisins að dala. Fyrstu kvikmyndir Fellinis voru í þessum anda en í talsvert ólíkum stíl og með La dolce vita 1960 sagði hann alveg skilið við nýraunsæið með sögum af næturlífi fræga fólksins í Róm. Ítalska nýraunsæið hafði samt gríðarleg áhrif á ítalska kvikmyndagerð um langt skeið og var einn af áhrifavöldum listrænu kvikmyndanna og frönsku nýbylgjunnar á 7. og 8. áratugnum. Sumir af leikstjórum ítalska nýraunsæisins gerðu sínar bestu myndir löngu síðar.

Myndir

Luchino Visconti 
 Heltekinn (Ossessione, 1943)
 Jörðin nötrar (La terra trema, 1948)
 Gullfalleg (Bellissima, 1951)

 Roberto Rossellini 
 Róm, óvarin borg (Roma, città aperta, 1945)
 Félagar (Paisà, 1946)
 Þýskaland árið núll (Germania anno zero, 1948)
 Stromboli (Stromboli terra di Dio, 1950)
 Kærleikurinn er mestur (Europa '51, 1952)
 Viaggio in Italia (1954)

 Vittorio De Sica 
 Skóáburður (Sciuscià, 1946)
 Reiðhjólaþjófarnir (Ladri di biciclette, 1948)
 Kraftaverk í Mílanó (Miracolo a Milano, 1951)
 Umberto D. (1952)
 Stazione Termini (1953)
 Þak yfir höfuðið (Il tetto, 1956)

Giuseppe De Santis 
 Átakanleg eftirför (Caccia tragica, 1947)
 Beisk uppskera (Riso amaro, 1949)
 Non c'è pace tra gli ulivi (1950)
 Róm klukkan 11 (Roma ore 11, 1952)
 Uomini e lupi (1957)

Aldo Vergano 
 Il sole sorge ancora (1946)

Alberto Lattuada 
 Il bandito (1946)
 Senza pietà (1948)

Pietro Germi 
 Gioventù perduta (1947)
 In nome della legge (1948)
 Il cammino della speranza (1950)

Renato Castellani 
 Sólskin í Róm (Sotto il sole di Roma, 1948)
 È primavera (1949)
 Tveggja aura von (Due soldi di speranza, 1952)

Luigi Zampa 
 Erfið ár (Anni difficili, 1948)

Luciano Emmer 
 Sunnudagur í ágúst (Domenica d'agosto, 1950)

Michelangelo Antonioni 
 Ástarsaga (Cronaca di un amore, 1950)

Federico Fellini 
 Slæpingjar (I Vitelloni, 1953)
 La strada (1954)

Carlo Lizzani 
 Achtung! Banditi! (1951)
 Cronache di poveri amanti (1954)

Francesco Maselli 
 Gli sbandati (1955)

Giorgio Ferroni 
Tombolo, paradiso nero (1947)

Ítölsk kvikmyndagerð
Stefnur í kvikmyndagerð