Rannveig Þorsteinsdóttir
Rannveig Þorsteinsdóttir (fædd á Sléttu í Mjóafirði 6. júlí 1904, dáin 18. janúar 1987) var íslensk stjórnmálakona og lögfræðingur. Rannveig sat á þingi frá 1949-1953 og var fyrsta konan sem kjörin var á þing fyrir Framsóknarflokkinn og jafnframt fyrsta konan sem hlaut leyfi til málflutnings fyrir Hæstarétti Íslands árið 1959.

Rannveig lauk prófi frá Samvinnuskólanum árið 1924, stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykjavík árið 1946 og lögfræðiprófi frá Háskóla Íslands árið 1949. 

Á árunum 1925-1936 starfaði Rannveig sem afgreiðslumaður Tímans. Hún var stundakennari við Samvinnuskólann 1926–1933, bréfritari við Tóbakseinkasöluna 1934–1946, rak málflutningsskrifstofu í Reykjavík 1949–1974 og var dómari í verðlagsdómi Reykjavíkur 1950–1974.

Rannveig gegndi auk þess ýmsum trúnaðarstörfum. Hún sat í stjórn Kvenfélagasambands Ísland og var formaður um nokkura ára skeið. Formaður Félags íslenskra háskólakvenna og Kvenstúdentafélags Íslands. Hún sat í útvarpsráði, var varafulltrúi á þingi Evrópuráðsins og átti sæti í yfirskattanefnd Reykjavíkur.

Heimildir 
 Rannveig Þorsteinsdóttir (Æviágrip þingmanna) 
 Konur og stjórnmál 
 „Baráttukonan sem gleymdist“, viðtal við Sigrúnu Magnúsdóttur um ævi Rannveigar Þorsteinsdóttur. RÚV, 17.apríl 2015

Fólk fætt árið 1904
Fólk dáið árið 1987
Alþingiskonur
Alþingismenn
Þingmenn Framsóknarflokksins
Íslenskar konur
Kvenréttindi á Íslandi
Stúdentar úr Menntaskólanum í Reykjavík
Íslenskir lögfræðingar