ટુ હીઝ કોય મિસ્ટ્રેસ
"તેની શરમાળ રખાતને" એ અંગ્રેજી લેખક અને રાજકારણી એંડ્ર્યુ માર્વેલ (1621–1678) દ્વારા અંગ્રેજી કાળ (1649–60) પહેલાં અથવા તે દરમિયાન લખેલી એક આધ્યાત્મિક કવિતા છે. તે 1681માં મરણોત્તર પ્રકાશિત કરવામાં આવી હતી. 

આ કવિતાને માર્વેલની શ્રેષ્ઠ કવિતાઓમાંની એક માનવામાં આવે છે અને અંગ્રેજીની શ્રેષ્ઠ ક્રેપ ડાઈમ કવિતા છે. જોકે તેની રચનાની તારીખ જાણીતી નથી, તે કદાચ 1650 ના દાયકાની શરૂઆતમાં લખાઈ હશે. તે સમયે, માર્વેલ ન્યૂ મોડલ આર્મીના નિવૃત્ત કમાન્ડર સર થોમસ ફેઅરફેક્સની પુત્રીના શિક્ષક તરીકે સેવા આપી રહ્યા હતા.

સારાંશ 
કથક દ્વારા કવિતાની શરૂઆત એક સ્ત્રીના સંબોધન દ્વારા કરવામાં આવે છે જે તેની રોમેન્ટિક પ્રગતિઓને પ્રતિસાદ આપવામાં ધીમી હોય છે. પ્રથમ પંક્તિ તે વર્ણવે છે કે જો તેને સામાન્ય જીવનકાળની અવરોધ દ્વારા જોડાવા ન આવે તો તેણીને અદાલત કેવી રીતે ચૂકવશે. તે તેના શરીરના દરેક ભાગની પ્રશંસા કરતા સદીઓ વિતાવી શકે અને તેના પ્રત્યેનો તેણીનો પ્રતિકાર (એટલે કે, સંકોચ) તેને નિરાશ નહી કરી શકે. બીજી પંક્તિમાં તેણે વિલાપ કર્યો કે માનવ જીવન કેટલું ટૂંકું છે. કથક દાવો કરે છે કે એકવાર જીવન સમાપ્ત થઈ જાય પછી એક બીજાને માણવાની તક જતી રહે છે, કેમ કે કોઈ પણ મૃત્યુમાં ભેટી શકતું નથી. છેલ્લી પંક્તિમાં, કથક સ્ત્રીને તેના પુરુષાર્થનો બદલો આપવા વિનંતી કરે છે, અને દલીલ કરે છે કે ઉત્સાહથી એક બીજાને પ્રેમ કરવામાં તેઓ બંને પોતાના ટૂંક સમય જીવવાનો અદ્ભુત આનંદ લેશે.

માળખું

વિવેચન અને વિષયવસ્તુ 
અત્યાર સુધી, "તેની શરમાળ રખાતને" ઘણા લોકો દ્વારા રૂઢીવાદી  'કાર્પે ડેમ'  પ્રેમ  કવિતા તરીકે  સ્વીકારવામાં આવી છે. જોકે  કેટલાક આધુનિક વિવેચકો દલીલ કરે છે કે માર્વેલના જટિલ અને અસ્પષ્ટ રૂપકોનો ઉપયોગ કવિતાના કલ્પનાશીલ વિચારોને પડકાર આપે છે. તે વક્રોક્તિની શંકા ઉભી કરે છે અને તેની અયોગ્ય અને પ્રતિકુળ કલ્પનામાં વાચક ડૂબી જાય છે.  

કેટલાક વિવેચકો માને છે કે આ કાવ્ય જાતીય પ્રલોભન અંગેનું એક વ્યંગાત્મક નિવેદન છે. તેઓ એ વિચારને નકારે છે કે માર્વેલની કવિતા ગંભીર અને ગૌરવપૂર્ણ મૂડ ધરાવે છે. તેના બદલે, કવિતાની શરૂઆતમાં — "જો અમારી પાસે પૂરતું વિશ્વ અને સમય હોત તો /  આ સંકોચ/લજ્જા, વાહલી કોઈ ગુનો ન હોત " -  દિલગીર હોવાનો તરંગી સૂર સૂચવ્યો છો. કવિતાના બીજા ભાગમાં, કલ્પનામાં અચાનક સંક્રમણ છે, જેમાં કબરો, આરસની ઘુમ્મટ અને જંતુ નું નિરૂપણ  છે. વાસ્તવિક અને કઠોર મૃત્યુનું નિરૂપણ કરવા માટે વર્ણનકારના આવા રૂપકોનો ઉપયોગ, પ્રેમીની રાહ જોતી તે સ્ત્રીને આત્મસમર્પણ કરવા માટે આંચકો આપતો માર્ગ લાગે છે. તેમ જ, વિવેચકોએ કવિતાના ત્રીજા ભાગમાં વર્ણનકારની તાકીદની ભાવનાની નોંધ લીધી છે, ખાસ કરીને પ્રેમીઓની "ના રમૂજી પક્ષીઓ" સાથેની ચિંતાજનક તુલના.

સંદર્ભો

સાહિત્ય