Mantèn kucing
Dandan kucing minangka warisan budaya awujud ritual nyuwun udan ing Kabupaten Tulungagung Jawa Timur . mantèn tegese penganten lan kucing tegese kucing. Ritual kasebut ditindakake kanthi cara diarak banjur adus kucing lanang lan wadon ing sendhang Coban. Jas kucing biyen dadi salah sijine sarana warga kanggo njaluk udan nalika mangsa kemarau dawa. Kajaba iku, dandan kucing nduweni fungsi sosial minangka wujud rasa syukur marang limpahan rahmat saka Gusti Allah, minangka media sinau kanggo ngrawat kewan lan lingkungan sekitar, minangka media sosialisasi sing akrab karo masyarakat, minangka sarana hiburan. lan saiki wis dipundadosaken media promosi pariwisata mliginipun ing tlatah Tulungagung. Ing taun 2010, Majelis Ulama Indonesia (MUI) nganggep tradhisi dandan kucing minangka pitenah amarga salah sawijine kecamatan nganakake tradhisi iki kanthi ngawini kucing miturut cara Islam kawin karo manungsa.  

Istilah mantèn ing dandan kucing ora ateges kawin sepasang kucing, nanging diarak-arak kucing menyang telaga Coban kanggo disiram (ngeduscat), kanthi rerangkening arak-arakan dandan kucing: cucuk lampah: putri domas; te mantèn kucing; pager ayu; antrian muda taruna; baris kejawen; sesepuh desa Pelem; kesenian gendhing reog; seni jaranan senterewe; lan kesenian tiban. Déné arak-arakan kucing (arak-arakan inti) kalebu wacan donga dening dongke; sniffing kucing ing Coban Lake; prosesi kawilujengan; lan ritual tari Tiban.

Pamilihan kucing sing arep disiram ora bisa sembarangan amarga ing prosese kucing loro kuwi kudu saka kulon lan wetan desa. Kucing loro mau banjur dilebokake ing kranjang lan digawa wong loro sing saben nggawa kucing siji. Sawise tekan ing Sendhang Coban, kucing loro mau dikumbah banjur maca mantra, banjur lungguh ing sela-selane arep diarak. Ritual iki wis ana wiwit jaman kolonial Walanda, sing diwiwiti nalika wong migran sing jenenge Eyang Sangkrah adus kucing loro ing Sendhang Coban, banjur udan.

Referensi 

Warisan budaya
Budaya jawa