متن: پروتکل کیوتو طرحی است که توسط سازمان ملل برای کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی ایجاد شده است. هدف این طرح کاهش میزان گازهای صنعتی منتشر شده در محیط است. برخی از دانشمندان می گویند دی اکسید کربن و سایر گازهای صنعتی مقصر آب و هوا هستند. در سراسر جهان تغییر می کند. دانشمندان می گویند که چنین گازهایی در اتمسفر جمع می شوند و گرما را در زیر به دام می اندازند. آنها می گویند که این منجر به افزایش دما و بالا آمدن سطح دریاها می شود. این طرح پروتکل کیوتو نامیده می شود زیرا در دسامبر 1997 در کیوتو، ژاپن مورد مذاکره قرار گرفت. هدف این توافق کاهش میزان انتشار -- گازهای صنعتی منتشر شده به زیر سطوح سال 1990 است. کشورهای مسئول حداقل 55 مورد ٪ از انتشار دی اکسید کربن صنعتی جهان باید قبل از اجرایی شدن این توافقنامه را تأیید می کرد. اتحادیه اروپا و بسیاری از کشورهای صنعتی دیگر به سرعت پروتکل کیوتو را تصویب کردند. آنها در صورت سرمایه گذاری در فناوری های پاک شده در کشورهای در حال توسعه، اعتبار انتشار گازهای گلخانه ای خود را دریافت می کنند. کشورهای در حال توسعه مجبور نیستند الزامات مربوط به انتشار گازهای گلخانه ای را رعایت کنند. ایالات متحده در سال 1999 36 درصد از انتشار دی اکسید کربن جهان را تولید کرد. اما ایالات متحده از تصویب پروتکل کیوتو امتناع کرد. رئیس جمهور بوش گفته است که از ایده کلی این معاهده حمایت می کند اما این معاهده را برای تصویب به سنا ارسال نخواهد کرد. بوش گفت که این توافق اختلافات ناعادلانه ای را بین کشورهای صنعتی و کشورهای در حال توسعه ایجاد می کند. او همچنین گفت که این معاهده می تواند باعث شود برخی از آمریکایی ها شغل خود را از دست بدهند. پس از اینکه ایالات متحده پروتکل کیوتو را رد کرد، موافقت روسیه برای اجرایی شدن این توافق ضروری بود. روسیه این پروتکل را در نوامبر 2004 تصویب کرد و پروتکل کیوتو در 16 فوریه 2005 اجرایی شد. 157 کشور این توافقنامه را تایید کردند.
سوال: از این قسمت نمی توان آموخت که _ .
1. پروتکل کیوتو برای حل مشکلات آلودگی جهانی ایجاد شد
2. کشورهای توسعه یافته عمدتاً مسئول گازهای صنعتی هستند
3. کشورهای در حال توسعه می توانند از پروتکل کیوتو آزاد باشند
4. پروتکل کیوتو سرانجام بدون پیشوند = st1 / تایید آمریکا اجرا شد