متن: گروهبان بارستو فریاد زد: "این یکی برای توست." و به سرعت از در پشتی خارج شد. کمی گیج شدم. از پنجره ایستگاه پلیس اشفوردلی به بیرون نگاه کردم و دیدم زن مسنی وارد ساختمان شد. گفتم: صبح بخیر خانم. با خوشحالی گفت: صبح بخیر. "تو تازه کار هستی، نه؟" "بله خانم." او گفت: "این در مورد مردی است که مرا آزار می دهد." "من قبلاً درباره او اینجا بوده ام." "آیا می توانم نام و آدرس شما را داشته باشم، لطفا؟" "خانم فریزر. جوزفین فریزر. من در پرنس تراس 43 زندگی می کنم. حالا، لطفاً می توانید کاری در مورد جکسون انجام دهید؟" "او چه کار کرده است، خانم فریزر؟" "تمام شد؟ او دوباره در تمام پله های من زباله ریخته است. او باید متوقف شود." "او کجا زندگی می کند؟" او گفت: "در کناری، شماره 41." "من می روم و بعداً می بینم و به او هشدار می دهم، خانم فریزر." "من بسیار سپاسگزار خواهم بود." با آن او رفت. نیم ساعت بعد به پرنس تراس رسیدم. نه 41 در وضعیت بد تعمیر بود. در زدم. بی پاسخ. من وارد شدم. محل خلوت بود. تعجب کردم که آیا جکسون یک ولگرد است. به هر حال، به نظر می رسید که او رفته بود، احتمالاً به دلیل اقدام پلیسی تهدیدآمیز خانم فریزر. تصمیم گرفتم به دیدنش بروم. در خانه اش را زدم و تقریباً بلافاصله در باز شد. "آه!" او با خوشحالی گفت. "تو فقط به وقت قهوه رسیدی." دنبالش رفتم داخل خانم فریزر در مورد جنگش با جکسون بیشتر به من گفت. اما وقتی سؤالات خاصی پرسیدم، به وضوح نشان داد که او هرگز جکسون را ندیده است. بالاخره موفق شدم برم. گروهبان بارستو وقتی برگشتم لبخند مهربانی زد. "نیک، جکسون را از آن خانه بیرون کردی؟" "جکسون!" گریه کردم. "او کیست؟" او گفت: "هیچ جکسونی وجود ندارد." "خانم فریزر تنها است و دوستش دارد. ما همیشه به مردان جوان جدید اجازه می دهیم با خانم فریزر برخورد کنند. این رضایت عمیق او را به ارمغان می آورد. این چیزی است که ما اینجا هستیم، نه -- برای راضی کردن عموم؟"
سوال: چرا گروهبان بارستو با آمدن خانم فریزر سریع رفت؟
1. چون می خواست به نیک اجازه دهد تنها با او کنار بیاید.
2. چون باید می رفت و جکسون را یک دفعه می گرفت.
3. چون از پیرزن خسته شده بود.
4. چون می دانست که او دروغ خواهد گفت.