متن: کابوی یا آدم فضایی؟ یک معضل برای یک مهمانی کودکان، شاید. کنت بولدینگ، اقتصاددان بریتانیایی، در مقاله‌ای که در سال 1966 منتشر شد، یک سوال برای اقتصاددانان مطرح کرد. افق. اما زمین کمتر یک علفزار است تا یک سفینه فضایی - یک سیستم بسته، به تنهایی در فضا، با ذخایر محدود. بولدینگ گفت: ما به یک اقتصاد نیاز داریم که ایده محدودیت های زیست محیطی را جدی بگیرد. در نیم قرن پس از مقاله او، جنبش جدیدی به چالش او پاسخ داده است. «اقتصاددانان بوم‌شناس»، به قول خودشان، می‌خواهند اهداف و مفروضات آن را متحول کنند. آنها چه می گویند - و آیا ایده های آنها به نتیجه می رسد؟ از نظر طرفداران آن، اقتصاد اکولوژیک نه اکولوژی است و نه اقتصاد، بلکه ترکیبی از هر دو است. نقطه شروع آنها این است که بدانند اقتصاد بشر بخشی از جهان طبیعی است. آنها خاطرنشان می کنند که محیط زیست ما هم منبع منابع و هم مخزن زباله است. اما در کتاب‌های درسی مرسوم نادیده گرفته می‌شود، جایی که نمودارهای منظم جریان‌های بین شرکت‌ها، خانواده‌ها و دولت را ردیابی می‌کنند که گویی طبیعت وجود ندارد. اقتصاددانان زیست محیطی می گویند که این یک اشتباه است. اقتصاددانان بوم‌شناس خاطرنشان می‌کنند که دو راه برای رشد اقتصاد ما وجود دارد: از طریق تغییرات تکنولوژیکی، یا از طریق استفاده فشرده‌تر از منابع. آنها می گویند فقط اولی ارزش داشتن را دارد. آنها به تولید ناخالص داخلی مشکوک هستند، معیاری خام که فرسودگی منابع، کار بدون دستمزد و عوامل بی‌شماری دیگر را در نظر نمی‌گیرد. آنها در جای خود از رویکردهای جامع‌تری مانند شاخص پیشرفت واقعی (GPI)، یک شاخص ترکیبی که شامل مواردی مانند هزینه آلودگی، جنگل‌زدایی و تصادفات رانندگی است، حمایت می‌کنند. در حالی که تولید ناخالص داخلی در حال رشد بوده است، GPI جهانی برای هر نفر در سال 1978 به اوج خود رسید: با تخریب محیط زیست خود، خود را فقیرتر می کنیم، نه ثروتمندتر. هرمان دالی، اقتصاددان سابق بانک جهانی و اکو گورو، می‌گوید راه‌حل یک اقتصاد «وضعیت پایدار» است که در آن استفاده از مواد و انرژی ثابت نگه داشته می‌شود. اقتصاددانان جریان اصلی تحت تأثیر قرار نگرفته اند. آنها اشاره می کنند که GPI یک معیار ذهنی است. و صحبت از محدودیت‌های رشد از زمان توماس مالتوس، روحانی غم‌انگیز قرن هجدهم که به اشتباه پیش‌بینی می‌کرد که افزایش جمعیت منجر به قحطی می‌شود، مطبوعات بدی داشته است. انسان ها برای برخی از آزاردهنده ترین مشکلات راه حل پیدا می کنند. اما اقتصاددانان زیست محیطی نسبت به خودرضایتی هشدار می دهند. در سال 2009 مقاله ای در Nature، یک مجله علمی، استدلال کرد که فعالیت های انسانی در حال حاضر از مرزهای سیاره ای امن در مورد موضوعاتی مانند تنوع زیستی و تغییرات آب و هوایی فراتر رفته است. این نشان می‌دهد که اقتصاددانان زیست‌محیطی حداقل سؤالات مهمی را می‌پرسند، حتی اگر پاسخ‌های آنها اشتباه باشد.
سوال: کنت بولدینگ و محتوای مقاله او در ابتدای این قسمت به معنای .
1. به این نکته اشاره کنید که گاوچران ها چقدر از طبیعت بی اطلاع هستند
2. انسان ها را به خاطر بهره کشی از طبیعت سرزنش می کند
3. از مردم بخواهید که محدودیت های محیطی را جدی بگیرند
4. اقتصاددانان بوم شناس و اقتصاد بوم شناسان را معرفی کنید