متن: حتی با وجود اینکه چندین نسل اکنون با نور سوسو زننده تلویزیون بزرگ شده‌اند، ما هنوز نمی‌توانیم این باور را که نسل بعدی فناوری بچه‌های ما را محکوم می‌کند کنار بگذاریم. من بیش از یک دهه را صرف مشاهده شیوه‌های جوانان با فناوری کرده‌ام. وقتی تحقیقاتم را شروع کردم، انتظار داشتم نوجوانان زیادی را پیدا کنم که از «زندگی واقعی» از طریق اینترنت فرار می‌کنند. این قطعاً تجربه من بود. وقتی در اوایل دهه 1990 بزرگ شدم، اینترنت تنها جایی بود که در آن احساس قضاوت نمی کردم. من می خواستم در دنیایی فقط دیجیتال زندگی کنم. در کمال تعجب - و با بزرگتر شدنم آرامش - با آنچه اکثر جوانان می خواهند متفاوت بود. در اوایل تحقیقاتم، با دختری آشنا شدم که به من گفت که ترجیح می دهد شخصاً با دوستانش ملاقات کند، اما او تکالیف زیادی داشت و والدینش اغلب نگران امنیت جسمانی او بودند. به همین دلیل است که او عاشق اینترنت بود: او می توانست با دوستانش در آنجا معاشرت کند. برای بسیاری از نوجوانان، فناوری دریچه آرامش است. من شنیده ام که این استدلال تکرار می شود. توسط جوانان سراسر کشور این همان Catch-22 است که ما جوانان امروزی را در آن گرفتار کرده‌ایم. ما آنها را در داخل خانه حبس کرده‌ایم، زیرا دنیای فیزیکی را خطرناک‌تر از همیشه می‌بینیم، حتی اگر تقریباً از هر نظر، ما در امن‌ترین جامعه تا به امروز زندگی می‌کنیم. ما توقعات زیادی از بچه هایمان داشته باشیم، آنها را با فعالیت های ساختاریافته و تکالیف درسی به حداکثر برسانیم. و سپس وقتی آنها فرسوده و اعتیادآور هستند شگفت زده می شویم. اگر واقعاً می‌خواهیم میزان استفاده جوانان از فناوری را کاهش دهیم، باید زمان بیشتری را آزاد کنیم. برای یک چیز، می‌توانیم میزان تکالیف و تست‌هایی را که جوانان آمریکایی انجام می‌دهند به شدت کاهش دهیم. شادی دانش آموز، تقریباً هیچ تکلیفی تعیین نمی کند. وقتی من در فنلاند سخنرانی می کنم، به نظر می رسد که والدین به اندازه آمریکایی ها در مورد اعتیاد به فناوری مضطرب نیستند. همچنین باید به کودکان اجازه پرسه زدن را بدهیم. به نظر می رسد هر چند هفته یک بار داستان جدیدی درباره والدینی می خوانم که به دلیل رها کردن کودکان مدرسه‌ای خود از دید آنها توسط سرویس‌های کودک بازدید شد. در واقع، مطالعات در ایالات متحده و بریتانیا به طور مداوم نشان می‌دهد که کودکان حق پرسه زدن را از دست داده‌اند. به همین دلیل است که بسیاری از جوانان ما به فناوری روی می آورند. آنها به رایانه معتاد نیستند. آنها به تعامل و بودن در کنار دوستان خود معتاد هستند. آنها می خواهند با همسالان خود بازی کنند. آنها به این ترتیب دنیا را درک می کنند. و ما این فرصت را از آنها ربودیم زیرا از ارواح شیطانی می ترسیم. ما فرزندانمان را در اسارت بزرگ می‌کنیم و آنها برای اجتماعی شدن، یادگیری و رفع فشار به فناوری روی می‌آورند. چرا صفحه‌نمایش‌ها را مقصر می‌دانیم؟
سوال: هدف اصلی این قطعه این است که .
1. به اشتراک گذاشتن تجربیات در استفاده از تکنولوژی
2. در مورد علل واقعی اعتیاد به اینترنت صحبت کنید
3. ارائه چند پیشنهاد در مورد استفاده از فناوری
4. جوانان را به استفاده هوشمندانه از فناوری متقاعد کنید.