متن: زمانی که دوستان و خانواده‌ام بلیت را گرفتند، چه به خاطر سرعت، چه پارکینگ یا نقض تابلوی ایست، نسبتاً به خودم افتخار می‌کردم. این اتفاق برای دیگران افتاد. اما جمعه گذشته به عضویت _ . هفته گذشته از من خواسته شد که یک پروژه جدید انجام دهم. صبح جمعه در راه رفتن به محل کار، ناگهان به یاد آوردم که شش هفته گذشته را گذرانده ام بدون اینکه در نظر داشته باشم که در آن مدت یک هفته تعطیلات را برنامه ریزی کرده ام. خیلی از خودم ناامید شدم که آن را به یاد نمی آوردم. حقیقت این است که من به رانندگی خود توجه کافی نداشتم و در تابلوی ایست جلوی مدرسه توقف کاملی نداشتم. آنقدر حواسم پرت شده بود که حتی متوجه نشدم یک پلیس روی دمم است که چراغ هایش چشمک می زند. بالاخره تو آینه نگاه کردم و گیر کردم. پلیس بی ادب بود و اوراق مرا گرفت. خوشبختانه، من همه چیز را به روز داشتم و از آنجایی که قبلاً هیچ بلیطی نداشتم، او کاری نداشت جز اینکه برای من بلیط بنویسد. وقتی آنجا روی صندلی «شرم» نشسته بودم، حالم بد شد. اگر من آنقدر پریشان بودم و کودکی به جاده می دوید، شاید آنطور که می توانستم واکنش نشان نمی دادم. زنگ بیداری بود. مردم در محل کار از من می‌پرسیدند که آیا سعی می‌کنم راهم را کنار بگذارم. صادقانه بگویم، هرگز به ذهن من خطور نکرد. احساس گناه می کردم. الان دیگر سابقه رانندگی تمیزی ندارم. لطفاً مراقب باشید، زیرا یک لحظه حواس پرتی می تواند منجر به تراژدی شود.
سوال: از تجربه، نویسنده احتمالاً آموخته است _ .
1. آنچه واقعا برای او مهم است
2. نحوه برخورد با پلیس
3. برای لذت بردن از چیزهای کوچک زندگی
4. خیلی بیشتر مراقب باشیم