متن: هنوز می توانم آن را به یاد بیاورم که انگار دیروز اتفاق افتاده است. من دانشجوی سال اول دانشگاه بودم و بیشتر شب را قبل از اینکه بخندم و با دوستان صحبت کنم بیدار مانده بودم. حالا درست قبل از اولین کلاس روزم، پلک‌هایم سنگین‌تر و سنگین‌تر می‌شد و سرم به سمت میز می‌رفت تا کتاب درسی‌ام را بالش کنم. فکر کردم چند دقیقه چرت زدن قبل از کلاس به درد نمی خورد. رونق! بلافاصله سرم را بلند کردم و چشمانم بیشتر از نعلبکی باز شد. با ضربان قلبم به اطراف نگاه کردم و سعی کردم علت صدا را پیدا کنم. استاد جوانم با لبخندی پسرانه به من نگاه می کرد. او عمداً انبوهی از کتاب‌های درسی را که در دست داشت روی میز من انداخته بود. "صبح بخیر!" او همچنان در حال لبخند زدن گفت. "خوشحالم که می بینم همه بیدار هستند. حالا بیایید شروع کنیم." تا یک ساعت بعد اصلاً خواب آلود نبودم. از شوک ساعت زنگ دار کتاب درسی استادم هم نبود. در عوض، از بحث جذابی بود که او رهبری کرد. او با دانش و شوخ طبعی مطالب را زنده کرد. بینش او سرشار از خرد و مهربانی بود. و اشتیاق و لذتی که او با آن تدریس می کرد مسری بود. کلاس را نه تنها کاملاً بیدار ترک کردم، بلکه کمی باهوش تر و کمی بهتر هم شدم. آن روز هم چیزی خیلی مهمتر از نخوابیدن در کلاس یاد گرفتم. یاد گرفتم که اگر قرار است کاری را در این زندگی انجام دهید، آن را به خوبی انجام دهید، آن را با شادی انجام دهید و آن را بیانگر عشق خود قرار دهید. اگر همه ما کارمان را با شادی و خوبی انجام دهیم، این دنیا چه مکان باشکوهی خواهد بود! اگر هر پزشک، معلم، نوازنده، آشپز، پیشخدمت، شاعر، معدنچی، کشاورز و کارگری کار خود را بیانگر عشق خود می ساخت، چه دنیای زیبایی می توانستیم بسازیم! پس در طول زندگی راه خود را در خواب راه نروید. بیدار شو بگذارید عشق شما کار و روح شما را پر کند. زندگی کوتاه تر از آن است که آن را خوب زندگی نکنیم.
سوال: نویسنده دقیقاً قبل از اولین کلاس آن روز چه می‌خواست بکند؟
1. با دوستانش صحبت کن
2. کوتاه بخوابید
3. چشماش رو معاینه کن
4. از کلاس دوری کنید