متن: وقتی پانزده ماهه بودم روی خرگوش شیشه‌ای افتادم که چشمم را آنقدر برید که کورش کرد. و همانطور که بزرگ شدم، این چشم بی‌بینا از راه‌های زیادی مرا کنترل می‌کرد که با صورتم راه می‌رفتم و به زمین نگاه می‌کردم. من زشت را نمی بیند با این حال مامان مرا در آغوشش می گرفت و موهایم را نوازش می کرد و می گفت: "اگر سرت را بالا بگیری، مشکلی نیست. و مردم روح زیبای تو را خواهند دید." او این پیام را هر زمان که می خواستم پنهان شوم ادامه می داد. در کودکی فکر می‌کردم منظور مامان این است که «مراقب باش، وگرنه زمین می‌خوری یا به چیزی برخورد می‌کنی، چون نگاه نمی‌کنی.» در نوجوانی متوجه شدم که حرف‌های مادرم به من کمک کرد تا بفهمم که با اجازه دادن به دیگران به آن‌ها نگاه کنند. صورت من، به آنها اجازه دادم که هوش و زیبایی پشت چشمانم را تشخیص دهند. در دبیرستان هم از نظر تحصیلی و هم از نظر اجتماعی موفق بودم. حتی به عنوان رئیس کلاس انتخاب شدم، اما در درونم هنوز احساس می‌کردم که آدم عجیبی هستم. وقتی اوضاع خیلی بد می‌شد، برای مامانم گریه می‌کردم و او با چشمانی عاشق به من نگاه می‌کرد. بگو: "سرت را بالا بگیر و با دنیا رو به رو شو. بگذار زیبایی درون را ببینند." وقتی با مردی آشنا شدم که شریک زندگی من شد، مستقیم در چشمان همدیگر نگاه کردیم و او به من گفت که از درون و بیرون زیبا هستم. عشق و تشویق مامان جرقه ای بود که به من اعتماد به نفس داد تا بر شک خودم غلبه کنم. "سرت را بالا بگیر" بارها در خانه من شنیده شده است. هر یک از فرزندانم آن را حس کرده اند. هدیه ای که مادرم به من داده است در نسل دیگری زنده می ماند.
سوال: زمانی که نویسنده دانش آموز دبیرستانی بود، او _ .
1. به زیبایی درونش افتخار می کرد
2. در فعالیت های اجتماعی فعال بود
3. پر از تردید و نگرانی در مورد چشم بی بینش بود
4. در مطالعه خود خوب بود اما گاهی اوقات اعتماد به نفس نداشت