متن: من نسبت به سنم کوچک بودم. خجالتی بودم و گاهی دوستی با دیگران برایم سخت بود. با این حال، یادگیری برای من نسبتاً آسان بود. من در بیشتر کلاس هایم بهترین بودم، اما کلاس PE کابوس من بود و باعث شد احساس کنم به خوبی بقیه نیستم. خانم فورسایت معلم ورزش ما بود. او جوان و پرانرژی بود. همه او را دوست داشتند. او گفت که همه ما باید به کلاس های او می آمدیم. هیچ کس نمی توانست از خانم فورسایت پنهان شود! یک روز او به من گفت که می خواهد من با دختر دیگری در یک برنامه PE بازی کنم. وقتی او ایده اش را توضیح داد، بیشتر نگران بودم که کار خوبی انجام ندهم، اما او هیجان زده بود. با تشویق او چاره ای جز موافقت نداشتم. این یک بازی "پسر با دختر ملاقات می کند" بود. من نقش پسر را بازی کردم و همکلاسی ام مارگارت آن نقش دختر را بازی کرد. لباس شب پوشیده بودیم و دور زمین می رقصیدیم. به گفته خانم فورسایت، وقتی رقص را تمام کردیم، مجبور شدم مارگارت آن را بلند کنم. از آنجایی که من آنقدر قوی نبودم که بتوانم بلندقدترین دختر را انتخاب کنم، این او بود که مرا بلند کرد. ناگهان احساس کردم ده فوت بلند شدم! این یک موفقیت بزرگ بود و همه برای عملکرد عالی ما تشویق کردند. چه پایان فوق العاده ای! بعد با اطمینان لبخند زدم. درک و تمایل خانم فورسایت برای ایجاد مکانی برای من در نمایشش (که مطمئناً به من نیازی نداشت) به من اعتماد به نفس بسیار لازم را داد. او معلم مورد علاقه من بوده و خواهد بود.
سوال: درباره خانم فورسایت چه می دانیم؟
1. او در رقصیدن خوب بود.
2. او جوان و پرانرژی بود.
3. او دوست داشت بعد از کلاس با دانش آموزان بازی کند.
4. او به دانش آموزان یاد داد که چگونه رقصند.