متن: مارتا مشغول کارش بود. او معتقد بود که باید بیشتر کار کند زیرا عاشق پدرش بود که به سرطان مبتلا بود. او مجبور بود داروهای گران قیمت او را تامین کند. در این میان برادران و خواهران او بیشتر اوقات پیش پدرشان بودند. آنها او را غسل دادند، برای او آواز خواندند، با قاشق به او غذا دادند یا به سادگی با او همراهی کردند. یک روز مارتا صدمه دیده بود. او شنید که پدرش به مادرش می گفت: "همه بچه های ما مرا دوست دارند جز مارتا." "این چطور می تواند باشد؟" مارتا فکر کرد. "آیا من نیستم که در کارم خودکشی کنم تا پولی برای داروهایش داشته باشم؟ برادران و خواهرانم حتی سهم خود را در هزینه ها تامین نمی کنند." یک شب، همانطور که مارتا طبق معمول دیر به خانه می رفت، دید که پدرش بیدار دراز کشیده است. نزدیک بالین او رفت. پدرش دستانش را گرفت و گفت: دلم برایت تنگ شده، وقت زیادی ندارم، پیش من باش. و او تمام شب را در حالی که دست پدرش را گرفته بود، ماند. صبح روز بعد مارتا به همه گفت: "من مرخصی گرفته ام. دوست دارم پیش پدر باشم. از این به بعد او را غسل می دهم و برایش آواز می خوانم." پدرش لبخند زیبایی داشت. او می دانست که مارتا نیز او را دوست دارد. ما در کودکی به حضور عزیزانمان نیاز داریم. بزرگسالان به کمتری نیاز ندارند. من ارکیده های مادرم را مشاهده کرده ام. وقتی او برای مدت طولانی دور است، آنها ناسالم هستند و بسیاری از آنها پژمرده می شوند. اما وقتی او در اطراف است، آنها با گل های زیبا شکوفا می شوند. مادرم کار خاصی نمی کند. او فقط وقت خود را صرف مراقبت از آنها می کند.
سوال: مارتا پس از یک شب اقامت با پدرش.
1. تصمیم گرفت کارش را رها کند
2. فهمید که پدرش واقعاً به چه چیزی نیاز دارد
3. متوجه شد که پدرش او را بیشتر دوست دارد
4. پدرش را بیشتر از قبل دوست داشت