متن: از زمانی که امی چوا با کتاب خود، سرود نبرد مادر ببر، دنیای پدر و مادرهای چینی را تحت تأثیر قرار داد، در سال 2011 به نظر می رسد بیشتر مادران چینی به «مادرهای ببر» تبدیل شده اند. چند مادر جوان چینی دوستان من هستند. اما به ندرت هیچ یک از آنها برای ناهار یا فعالیت های دیگر رایگان هستند، زیرا به نظر می رسد که آنها "برده" فرزندان خود شده اند. یکی از این مادران جوان از استان هبی به پکن نقل مکان کرد تا دخترش را در یک مهدکودک خصوصی و بسیار گران قیمت بپذیرد. او کسب و کار پررونق خود را تعطیل کرد و شوهرش دفتر خود را به پکن منتقل کرد، جایی که آنها خانه ای خریداری کردند. مادر جوان دیگری طلاق گرفته و همیشه مشغول کلاس رقص، پیانو یا کلاس انگلیسی دخترش است. و یک زوج که هر دو حرفه ای در موقعیت های عالی بودند، شغل خود را ترک کردند، خانه خود را در پکن فروختند و زمانی که پسرشان به مدرسه رفت به استرالیا نقل مکان کردند. فرزندان مادر ببر به ندرت ورزش می کنند، با همسالان خود تبادل نظر می کنند، در پروژه های اجتماعی شرکت می کنند، اتاق های خود را تمیز می کنند یا لباس می شویند. از آنجایی که هر کاری که چنین کودکانی انجام می دهند تحت هدایت مادران محافظ خود است، آنها یاد نمی گیرند که چگونه زمان خود را مدیریت کنند یا برای یک پروژه برنامه ریزی کنند. به این ترتیب، تحصیل آنها هنوز کامل نشده است. آنها نمی توانند از یک ایده دفاع کنند - چه رسد به اینکه یک ایده داشته باشند - با دیدگاه های مخالف معامله کنند، شکست را بپذیرند یا زندگی خود را سازمان دهند. مادران ببر می خواهند فرزندانشان رقابتی تر باشند تا بتوانند وارد بهترین مدارس شوند. اما مدرسه تنها یک دوره از زندگی یک فرد است. در مورد زندگی واقعی چطور؟ این بچه ها وقتی بزرگ شوند چه استقلالی خواهند داشت؟ امروزه کودکان این فرصت را ندارند که در مورد آنچه می خواهند بحث کنند یا انتخاب کنند: نواختن ویولن یا پیانو را بیاموزند. طراحی یا شنا کردن مادر ببر آنها برای آنها تصمیم می گیرد. در حالت ایده آل، والدین باید با فرزندان خود بحث کنند، به آنها حق انتخاب بدهند و به آنها توضیح دهند که باید کاری را که شروع کرده اند به پایان برسانند. این امر به کودکان کمک می کند تا نه تنها قضاوت بلکه احساس مسئولیت خود را نیز توسعه دهند. راه حل این مشکل اصلاح کامل بخش آموزش است. و دولت این را می داند. اما اصلاحات نیاز به زمان دارد. ما فقط می توانیم امیدوار باشیم که اصلاحات قبل از تبدیل شدن فرزندان امروز به "نسل قربانی" تکمیل شود. اما ما بیش از بخش آموزش نیاز به اصلاح ذهنیت موجود داریم. آموزش فقط حفظ کردن کتاب و شرکت در امتحان نیست. بنابراین، ما باید مهدکودک‌ها را «مدرسه» نبینیم و اطمینان حاصل کنیم که همه مدارس استانداردهای یکسانی دارند و دانش کتابی با دانش منابع دیگر، از جامعه و خود زندگی، غنی می‌شود. مادران را نباید به خاطر وضعیت کنونی سرزنش کرد، زیرا در تمایل آنها برای ارائه بهترین آموزش به فرزندان خود قربانی گرایش های اجتماعی می شوند. اما بیایید امیدوار باشیم که نگاه چینی ها به آموزش، به تدریج، اگر نه به سرعت، به نفع کودکان، خانواده ها و کل جامعه تغییر کند. این آرزوی من در روز مادر است.
سوال: چه چیزی کودکان را قادر می سازد تا هم قضاوت و هم احساس مسئولیت خود را توسعه دهند؟
1. انتخاب و تکمیل کاری که باید به تنهایی انجام دهند.
2. اصلاح ذهنیت موجود بیش از بخش آموزش.
3. تبدیل مادر ببر به مادرانی که معمولاً نگران فرزندانشان هستند.
4. دفاع از یک ایده، پذیرش شکست و سازماندهی زندگی خود به تنهایی.