متن: هالمارک در 16 سالگی به زادگاهم کلکته، هند رسید. در روز ولنتاین، من با بسیاری از نوجوانان دیگر در صف منتظر ماندم تا فرصتی برای ورود به فروشگاه پیدا کنم. یادم می آید دو چیز آرزو می کردم. یکی از آنها این است که پسر خوش قیافه ای که از ویترین مغازه می دیدم داشت برای من هدیه می گرفت. متأسفانه روز ولنتاین گذشت و من چیزی جز یک سخنرانی از پدرم دریافت نکردم که چگونه سرمایه داری غربی فرهنگ شما را خراب می کند. روز ولنتاین بعدی، من هنوز دوست پسر نداشتم، اما یک کارت تبریک از طرف یک تحسین مخفی دریافت کردم. نمی‌توانم به خاطر بیاورم که دقیقاً داخل کارت چه نوشته بود، اما به سختی مهم بود. می دانم که من تنها کسی نیستم که به دلیل مجرد بودن در روز ولنتاین، بلوز را تجربه کرده ام. فقط در روز ولنتاین نیست که به یاد این احساسات می افتم. یک شب، من و دوستم در ایستگاه مترو در شهر نیویورک منتظر رسیدن افراد محلی بودیم. ایستگاه بیشتر مملو از دانشجویان بود، و بعداً یک زوج مسن تر وارد شدند. درست در همان لحظه، یک نوازنده خیابانی شروع به نواختن She's Only a Woman to Me کرد. این زوج شروع به رقصیدن در اطراف ایستگاه کردند و در دنیای خودشان گم شدند. در قطار، زمانی را به یاد آوردم که با قرار ملاقات در ایستگاه مترو بودم، و در آنجا او مرا در آغوش گرفت، انگار که یک بالرین هستم. دیدگاه من نسبت به رمانتیک از زمانی که 16 ساله بودم در کلکته تا کنون 23 ساله و زندگی در منهتن تغییر کرده است. امسال، تمام انتظارات عاشقانه ام را روی یک روز خاص متمرکز نمی کنم. من روز ولنتاین را با دوستان در شهر نیویورک خواهم گذراند. اما من سعی نمی کنم جایی پنهان شوم یا تلفن همراهم را خاموش کنم. در عوض، به دوستانم کمک خواهم کرد تا برای سفرهای آخر هفته خود به رم وسایل خود را جمع کنند.
سوال: چه چیزی در متن مورد اشاره است؟
1. نویسنده اکنون یک دوست پسر دارد.
2. نویسنده اکنون از روز ولنتاین می ترسد.
3. نویسنده با دوستان خود به رم خواهد رفت.
4. نگرش نویسنده نسبت به روز ولنتاین تغییر کرده است.