متن: فرض کنید در حال خواندن کتاب هستید. فرض کنید شما نیز ناگهان چشمان خود را ببندید. آیا هنوز می توانید کتاب را ببینید؟ شما خواهید گفت: "البته که نه." اما می توانید بگویید چرا؟ احتمالاً می گویید: "وقتی چشمانم را می بندم، بینایی من نمی تواند از چشمانم خارج شود تا به کتاب برسم." اما این توضیح اشتباه است. شما نمی توانید هیچ جسمی را ببینید مگر اینکه نور آن جسم به چشم شما برسد. برخی از چیزهایی که می‌بینید، نور خود را می‌تابانند. خورشید، ستارگان، چراغ روشن نمونه هایی از آنها هستند که با نور خودشان قابل مشاهده هستند. چنین چیزهایی نورانی هستند. بیشتر چیزهایی که می بینید از خود نوری نمی دهند. آنها به سادگی نوری را منعکس می کنند که از خورشید یا جسم درخشان دیگری بر آنها می افتد. برای مثال، ماه هیچ نوری از خود ساطع نمی کند. غیر نورانی است. شما آن را می بینید زیرا نور خورشید روی آن می افتد و مقداری از آن در جهت شما منعکس می شود. بنابراین نور ماه فقط نور خورشید دست دوم است. وقتی به کتابی نگاه می کنید، مقداری از نوری که به آن می تابد به چشمان شما می فرستد و شما کتاب را می بینید. اگر بتوان نور را از جایی که هستید دور نگه داشت تا نوری برای انعکاس کتاب وجود نداشته باشد، در این صورت حتی با چشمان باز هم نمی‌توانید کتاب را ببینید. نور به قدری سریع حرکت می کند که زمانی که از کتابی که می خوانید به چشمان شما می رسد آنقدر کوتاه است که گویی اصلا زمانی وجود ندارد. نور از ماه که حدود 380000 کیلومتر با ما فاصله دارد، تنها در کمتر از یک ثانیه به ما می رسد.
سوال:  _ از خود نور دارند.
1. خورشید و ماه
2. ستاره ها و زمین
3. خورشید و ستاره ها
4. ماه و زمین