متن: تابستان گذشته، به عنوان بخشی از پروژه فارغ التحصیلی از دبیرستان، در خانه سالمندان ساندرز هاوس داوطلب شدم. من این تجربه را انتخاب کردم زیرا کاری بود که قبلا انجام نداده بودم و می‌خواستم کمکی دراز کنم. در ابتدا چالش برانگیز بود زیرا به شدت خجالتی بودم. هدف من از کار داوطلبانه این بود که با انجام فعالیت های مختلف از بازی با کلمات گرفته تا بازی شطرنج، لبخند را برای ساکنان به ارمغان بیاورم. احساس می کنم آن هدف را تمام کرده ام. در خانه سالمندان، من فعالیت های مختلفی را با ساکنان انجام دادم، از خطر تا چرخ ثروت. یکی از موارد مورد علاقه من یک بازی با کلمات بود که در آن یک کلمه ده حرفی روی تخته می نوشتم و ساکنان سعی می کردند تا حد امکان کلمات کوچکتر را ارائه کنند. می توانم بگویم که این یکی از بازی های مورد علاقه آنها بود، زیرا آنها همیشه در هنگام بازی بسیار مشتاق به نظر می رسیدند. من همچنین ساکنان را در صورت نیاز به کمک به اتاق‌هایشان و از آن‌ها منتقل کردم. و هر وقت که روز خوبی بود، آنها را بیرون می بردم تا هوای تازه بخورم و استراحت کنم. صبح‌های شنبه روزنامه را به ساکنان می‌رسانم و یکشنبه‌ها در خدمات صبحگاهی کلیسا کمک می‌کردم. فراموش نشدنی ترین قسمت این تجربه زمانی بود که من با ساکنان گفتگوی تک به تک داشتم. باور نکردنی بود که چقدر داستان های عالی باید برایشان تعریف کنند. داستان آنها بسیار جالب بود و تجربه برای من فراموش نشدنی بود.
سوال: چرا نویسنده در خانه سالمندان داوطلب شد؟
1. چون مردم آنجا به او کمک کردند.
2. چون قبلاً به آنجا نرفت.
3. چون می خواست کمک کند.
4. چون افراد مسن آنجا داستان هایی را با او در میان می گذاشتند