متن: من در دشت جامائیکا، یک جامعه شهری واقع در حومه بوستون، ماساچوست، بزرگ شدم. در دهه 1940، یک جامعه کوچک سالم و خاص بود. خانه من بود و آنجا را دوست داشتم. آن موقع فکر می کردم هرگز ترک نمی کنم. من و بهترین دوستم رز رویای جمعی داشتیم که روزی خانواده خودمان را تشکیل دهیم. ما همه چیز را برای زندگی در کنار یکدیگر برنامه ریزی کرده بودیم. رویای ما در دوران دبیرستان، دبیرستان و حتی فراتر از آن زنده ماند. زمانی که در سال 1953 با عشق زندگیم، دیک، ازدواج کردم، رز خدمتکار افتخار من بود. حتی در آن زمان او به شوخی گفت که او فقط یک مرد کامل است که ازدواج نکرده است، بنابراین ما را به رویای خود نزدیکتر می کند. در همین حال، دیک آرزو داشت افسری در تفنگداران دریایی شود و من کاملاً از جاه طلبی های او حمایت کردم. متوجه شدم که او ممکن است دور از دشت جامائیکا مستقر باشد، اما به او گفتم که جابه‌جا می‌شوم و خود را تنظیم می‌کنم. ایده تجربه مکان های جدید در کنار هم تا حدودی برایم رمانتیک به نظر می رسید. بنابراین، در سال 1955، دیک در آلاسکا مستقر شد و ما نقل مکان کردیم. رز از رفتن من ناراحت شد، اما برای من آرزوی موفقیت کرد. من و رز برای چند سال با تماس تلفنی معمولی در ارتباط بودیم اما پس از مدتی رد یکدیگر را از دست دادیم. در دهه 1950، برقراری ارتباط با کسی در مسافت طولانی بسیار دشوارتر بود، به خصوص اگر هر چند سال یک بار به محل زندگی خود می رفتید. هیچ آدرس ایمیل یا شماره تلفن قابل انتقال و خدمات جستجوی دایرکتوری در بهترین حالت موجود نبود. در طول این سال ها چندین بار به او فکر کردم. یک بار در اواسط دهه 1960، زمانی که از منطقه بوستون بزرگ بازدید می کردم، سعی کردم محل اختفای او را تعیین کنم، اما جستجوی من دست خالی پیدا شد. دشت جامائیکا در 10 سالی که من رفتم به شدت تغییر کرده بود. یک تغییر کاملا آشکار در جمعیت شناسی درآمد بر محله قدیمی من تأثیر می گذاشت. خانواده من مانند بسیاری از افرادی که قبلاً می شناختم از منطقه نقل مکان کرده بودند. رز هیچ جا پیدا نشد. 52 سال گذشت و ما هرگز صحبت نکردیم. من از آن زمان یک خانواده پنج نفره تشکیل دادم که همه آنها اکنون خانواده های خود را دارند و دیک چند سال پیش درگذشت. اصولاً یک عمر گذشت. حالا من در آستانه هشتادمین سالگرد تولدم هستم و یک تماس تلفنی تصادفی در یک بعد از ظهر چهارشنبه بیکار دریافت می کنم. "سلام؟" گفتم. صدای طرف مقابل پاسخ داد: «سلام ناتالی، این رز است. او گفت: "خیلی وقت است. نمی دانم مرا به یاد می آوری یا نه، اما زمانی که بچه بودیم، ما در دشت جامائیکا بهترین دوست بودیم." ما هنوز همدیگر را ندیده‌ایم، اما ساعت‌های بی‌شماری را با تلفن سپری کرده‌ایم تا ۵۲ سال از زندگی‌مان را پیگیری کنیم. نکته جالب این است که حتی پس از 52 سال جدایی، شخصیت ها و علایق ما همچنان به شدت شبیه است. هر دوی ما علاقه زیادی به سرگرمی های متعددی داریم که هر کدام به طور مستقل چندین سال پس از قطع ارتباط با یکدیگر به آن دست یافتیم. تقریباً به نظر می رسد که از همان جایی که کار را متوقف کرده ایم، ادامه می دهیم، که با توجه به شرایط واقعاً عجیب است. شوهرش نیز چند سال پیش فوت کرد، اما او چندین عکس از خانواده اش را که در طول سال ها گرفته شده بود برای من پست کرد. این خیلی دیوانه کننده است، فقط نگاه کردن به عکس ها و گوش دادن به او که خانواده اش را توصیف می کند مرا به یاد خودم می اندازد. یک خانواده نسبتا بزرگ و سالم بخشی از من احساس می کند که ما زندگی نسبتاً مشابهی داشته ایم. فکر نمی‌کنم شباهت‌های بی‌شمار بین زندگی دو ما هم تصادفی باشد. فکر می‌کنم این نشان می‌دهد که ما فقط یکدیگر را بهترین دوست خطاب نکردیم، بلکه واقعاً بهترین دوست بودیم و حتی اکنون می‌توانیم دوباره بهترین دوستان باشیم. دوستان واقعی دو چیز مشترک دارند: یک شخصیت سازگار و یک شخصیت با اراده. شخصیت سازگار چیزی است که ارتباط بین دو نفر را آغاز می کند و یک شخصیت با اراده در هر دو طرف آن چیزی است که ارتباط را حفظ می کند. اگر این دو عنصر در یک دوستی وجود داشته باشد، دوستی واقعی است، و بنابراین می تواند آزمون های زمان و غیبت طولانی را بدون تزلزل حفظ کند.
سوال: نویسنده نتوانست رز را در اواسط دهه 1960 پیدا کند، زیرا _ ?
1. رز وطن خود را ترک کرد.
2. رز دوست ندارد او را ببیند
3. اطراف آنجا خیلی تغییر کرده بود.
4. آنها برای مدت طولانی ارتباط خود را از دست دادند