متن: دو نوع آدم در دنیا وجود دارد. اگر چه آنها دارای درجه یکسانی از سلامتی و ثروت و سایر امکانات زندگی هستند، اما یکی شاد و دیگری ناراضی می شود. این امر از شیوه‌های متفاوتی ناشی می‌شود که آن‌ها به اشیا، اشخاص و رویدادها و تأثیرات ناشی از آن بر ذهن خود توجه می‌کنند. افرادی که خوشحال هستند توجه خود را به راحتی چیزها معطوف می کنند. آنها از همه چیزهای شاد لذت می برند. کسانی که ناراضی هستند فقط به چیزهای ناخوشایند فکر می کنند و صحبت می کنند. آنها با اظهارات خود، بسیاری از مردم را آزرده خاطر می کنند و خود را در همه جا ناپسند می کنند. اگر این چرخش ذهنی در طبیعت پایه گذاری شده باشد، باید برای این گونه افراد بدبخت ترحم کرد. نیت انتقاد و منفور شدن شاید با تقلید گرفته شود. تبدیل به یک عادت می شود که برای صاحبانش ناشناخته است. این عادت ممکن است قوی باشد، اما زمانی می توان آن را درمان کرد که کسانی که آن را دارند متوجه اثرات بد آن شوند. اگرچه این نگرش عمدتاً یک عمل تخیلی است، اما نتایج جدی دارد زیرا غم و اندوه عمیق و بدشانسی را به همراه دارد. اگر چنین افرادی به دنبال کسب امتیازاتی در موقعیت اجتماعی یا ثروت باشند، هیچ کس برای آنها آرزوی موفقیت نمی کند. و هیچ کس حتی یک کلمه هم به نفع امیدهای آنها صحبت نخواهد کرد. اگر مورد انتقاد قرار گیرند، هیچ کس از آنها دفاع یا معذور نخواهد کرد و بسیاری در انتقاد از اعمال نادرست آنها خواهند پیوست. پس باید این عادت بد را تغییر دهند و دیگر نگران خود و دیگران نباشند. اگر این کار را نکنند، خوب است که دیگران از هرگونه تماس با آنها خودداری کنند. در غیر این صورت، آنها زمان ناخوشایندی خواهند داشت، به خصوص زمانی که فردی در دعواهای آنها قاطی می شود.
سوال: نویسنده چگونه شاد را از ناشاد تشخیص می دهد؟
1. با توجه به درجه سلامت آنها.
2. با توجه به ثروتشان.
3. با توجه به نگرش آنها به همان چیز.
4. با توجه به عادت هایشان.