متن: یکی دیگر از جنبه های فرهنگی ارتباط غیرکلامی، جنبه ای است که ممکن است به آن فکر نکنید: فضا. هر فردی خود را دارای نوعی سپر نامرئی در اطراف بدن فیزیکی خود می داند. وقتی کسی خیلی نزدیک می شود، احساس ناراحتی می کند. وقتی با کسی برخورد می کند، احساس می کند موظف است عذرخواهی کند. اما اندازه «منطقه آسایش» یک فرد به خاستگاه قومی فرهنگی او بستگی دارد. برای مثال، در مکالمه‌های معمولی، بسیاری از آمریکایی‌ها حدود چهار فوت از هم فاصله می‌گیرند. به عبارت دیگر، آنها دوست دارند همدیگر را "در کنار هم" نگه دارند، مردم در فرهنگ های لاتین یا عربی، در مقابل، بسیار نزدیک به یکدیگر می ایستند و اغلب یکدیگر را لمس می کنند. اگر فردی از یکی از آن فرهنگ‌ها در حین مکالمه بیش از حد به یک آمریکایی نزدیک شود، ممکن است آمریکایی احساس ناراحتی کند و به عقب برگردد. وقتی آمریکایی‌ها صحبت می‌کنند، انتظار دارند دیگران به حرف‌هایشان پاسخ دهند. از نظر آمریکایی‌ها، مکالمه‌گران مؤدب با ابراز هیجان یا انزجار، شوک یا غم و اندوه همدلی می‌کنند. افرادی که دارای چهره پوکر هستند، که احساساتشان با حالتی مرده پنهان شده است، با شک و تردید به آنها نگاه می شود. آمریکایی ها همچنین با بالا بردن ابروها، تکان دادن سر، لبخند زدن مؤدبانه و حفظ ارتباط چشمی خوب، توجه خود را در مکالمه نشان می دهند. در حالی که برخی فرهنگ ها تماس مستقیم چشمی را بی ادبانه یا تهدیدآمیز می دانند، آمریکایی ها آن را نشانه ای از صداقت و صداقت می دانند. آمریکایی ممکن است بگوید اگر شخصی به چشم شما نگاه نمی کند، باید انگیزه های او را زیر سوال ببرید - یا فرض کنید که او شما را دوست ندارد. با این حال، با وجود تمام نگرانی برای تماس چشمی، آمریکایی ها هنوز خیره شدن را - به ویژه به غریبه ها - بی ادبی می دانند.
سوال: "صورت پوکر" (خط 3، بند 2) به چهره ای اشاره دارد که _ .
1. توجه
2. عاطفی
3. مشکوک
4. بی بیان