متن: امروز جلسه دبیرستان من بود. من به دلایل اشتباه برجسته ترین دانش آموز بودم. من با نقایص مادرزادی و ناتوانی های یادگیری به دنیا آمدم. من بر آنها غلبه کردم، اما سخت بود. در حین کار یقه آبی، چند سالی در ماشینم زندگی کردم. چند سال پیش در یک شب سرد زمستانی، دکتر ایکس را در اورژانس ملاقات کردم. او همکلاسی سابق من بود و وانمود می کردیم که یکدیگر را نمی شناسیم. او متوجه شد که من در ماشینم زندگی می کنم و برخی از داستان های من را شنید. بعد ترتیبی داد که من یک روز در بیمارستان بستری شوم تا بتوانم بدنم را گرم کنم و بهبود پیدا کنم. وقتی از بیمارستان خارج شدم، یک اسکناس 100 دلاری در درب باک بنزین وانتم پیدا کردم. مطمئنم از او بود. من الان خانه ای برای خودم دارم و با توجه به همه چیز، کارم خوب است. هنگامی که رزرو و چک خود را به کمیته اتحاد ارسال کردم، آن را بدون نقد همراه با یک اسکناس 50 دلاری همراه با یادداشتی با مضمون «لطفاً نیایید» برگردانده شد. حدس می‌زنم همکلاسی‌های من از آنچه فکر می‌کردم بسته‌تر هستند. امیدوار بودم سن آنها را تغییر دهد اما آرزوی من چیزی جز یک شوخی نبود. علاوه بر بازگشت رزرو، چند ایمیل فوروارد شده را نیز دیده ام _ تلاش های من برای اطلاع از رویداد. امیدوارم هیچ یک از این افراد دارای فرزندی با مشکلات یادگیری یا جسمی نباشند. من حدس می زنم که مردم هرگز در برخی چیزها تغییر نمی کنند. خوشبختانه، در طول سفرم در زندگی، افراد مهربانتر و دلسوزتری پیدا کرده ام، و به همین دلیل می خواهم از همه مردم مهربان دنیا تشکر کنم.
سوال: مانع کلیدی برای رزرو نویسنده چیست؟
1. تجربه او در بیمارستان.
2. ذهن بسته همکلاسی هایش.
3. چک نقد نشده او.
4. محل تجمع مجدد