متن: اواخر یک روز صبح در ساعت 20 1 2، برای ناهار در سانفرانسیسکو، به سمت یکی از باجه های عوارضی راندم. موسیقی بلندی شنیدم. صدای آن شبیه یک مهمانی یا کنسرت مایکل جکسون بود. به اطراف نگاه کردم. هیچ ماشین دیگری با آنها وجود ندارد. پنجره ها باز است.به باجه عوارضی نگاه کردم.داخل آن مرد جوانی در حال رقصیدن بود. پرسیدم: "چیکار میکنی؟" او گفت: من یک مهمانی دارم. "در مورد بقیه مردم چطور؟" به غرفه های دیگر نگاه کردم: چیزی در آنجا حرکت نمی کند. "آنها دعوت نشده اند." من ده ها سوال دیگر از او داشتم، اما کسی که عجله زیادی برای رسیدن به جایی داشت، پشت سرم به بوق او زد و من حرکت کردم. اما برای خودم یادداشتی نوشتم. جادویی در باجه عوارضی او وجود دارد. ماه‌ها بعد دوباره او را پیدا کردم، هنوز با صدای بلند موسیقی، هنوز یک مهمانی داشت. دوباره پرسیدم داری چیکار میکنی؟ او گفت: "من تو را از آخرین بار به یاد دارم. من هنوز دارم می رقصم. من همان مهمانی را دارم." گفتم: "ببین. بقیه مردم چطور؟" گفت: "بایست. آیا شما افراد دیگری را آنجا می بینید؟" او به ردیف باجه های عوارضی اشاره کرد." ساعت‌ها، همین حرکات را انجام دهید. مغز در حالت تعلیق است، در حین کار مرده است. اما من از زندگی‌ام لذت می‌برم و روزی رقصنده خواهم شد.» شانزده نفر در j ob مرده اند، و هفدهمین نفر، تقریباً در همین وضعیت، راه دیگری برای زندگی پیدا می کند. من و او بعداً ناهار خوردیم، و او گفت. "من نمی فهمم چرا کسی فکر می کند کار من خسته کننده است. من یک دفتر مسافرتی، شیشه ای از هر طرف دارم. می توانم دروازه طلایی، سانفرانسیسکو، تپه های برکلی را ببینم. نیمی از مردم غربی در اینجا تعطیلات دارند در حالی که من هستم. می توانید هر روز اینجا بمانید و برای موفقیت آینده تمرین کنید.»
سوال: در اولین بار، نویسنده فقط دو سوال از مرد جوان پرسید، زیرا _ .
1. نویسنده عجله داشت
2. مرد جوان به این سوال پاسخ نداد
3. نویسنده سر راه دیگران بود
4. نویسنده متوجه شد که مرد جوان مشغول است