متن: آیا جالب نیست که چگونه از دیگران انتظار داریم رفتار خاصی داشته باشند تا بتوانیم نسبت به خود احساس خوبی داشته باشیم؟ و سپس وقتی مردم آنطور که ما می خواهیم رفتار نمی کنند، بسیار ناامید و عصبانی می شویم --- وقتی واقعاً، اکثر مواقع، واقعاً از اعمال آنها شگفت زده نمی شویم؟ ما فقط می خواهیم آن اقدامات متفاوت باشند --- اقداماتی که با آنها راحت تر خواهیم بود. این هفته با یکی از دوستانم یک غذای خانگی و یک بطری شراب به اشتراک گذاشتم. در مورد زمانی که به کلوچه های تازه پخته شده رسیدیم، گفتگو به سمت خواهر تا حدودی دیوانه او رفت. من مجبور شدم کمی لبخند بزنم، زیرا داستان های خواهرش در دو دهه گذشته تقریباً همین مضمون را داشتند. وقتی که ناامیدی او به خاطر آخرین اقدام غیرقابل باور خودخواهانه خواهرش نزدیک بود به اوج خود برسد، به او پیشنهاد دادم شروع به امتحان "قانون" کند. پذیرش بیمار." "چگونه می توانم رفتار او را بپذیرم؟" دوستم پرسید به اشتراک گذاشتم: «پذیرش لزوماً به معنای تحمل نیست. "این فقط به این معنی است که شما آن شخص را همانگونه که هستند می پذیرید و از تلاش برای تغییر دادن او دست بردارید." هر کسی هر از گاهی این افراد سخت را در زندگی خود دارد. گفتم: «اینجوری فکر کن. "اگر امروز بیرون بروید و یک عثمانی بخرید، با این فکر که دارید یک صندلی می‌خرید، واقعا عصبانی می‌شوید که عثمانی چنین صندلی رقت‌انگیزی بود. اما وقتی متوجه شدید که با چه چیزی سر و کار دارید، یک بار قبول می‌کنید عثمانی همان چیزی است که هست و شما از تلاش برای تبدیل آن به صندلی دست بردارید، عصبانیت شما تا حد زیادی از بین می رود." شما باید مردم را همان طور که هستند بپذیرید. حتی زمانی که امید زیادی داشتید که آنها می توانستند شخص دیگری باشند. مادرم همیشه می گفت: "شما نمی توانید مردم را تغییر دهید." و حق با او بود. بهترین کاری که می توانیم انجام دهیم این است که مردم را تا حد امکان واضح و عینی ببینیم. زیرا به ندرت تغییر می کنند.
سوال: با توجه به نویسنده، _ .
1. ما باید دیگران را همان طور که هستند بپذیریم
2. ما باید سعی کنیم دیگران را تغییر دهیم
3. ما نباید با افراد دشوار دوست شویم
4. ما نباید امید زیادی به خود داشته باشیم