متن: جان توماس رابرتسون 12 ساله یکی از طرفداران قطار است. او به صبح بخیر آمریکا گفت: "من احتمالا از روزی که به دنیا آمدم قطار را دوست داشتم." او گفت: «وقتی خیلی کوچک بودم، پدربزرگم برایم مدل قطار گرفت. وقتی رابرتسون بالاخره فرصت سوار شدن بر قطار را پیدا کرد، احساس بسیار خوبی داشت. سفر او به قدری بود که نتوانست آن را برای خودش نگه دارد: تصمیم گرفت همه همکلاسی هایش را ببرد تا با او به سواری بروند. وقتی متوجه شد که برخی از همکلاسی هایش نمی توانند کرایه را بپردازند، قوطی ها و بطری ها را جمع آوری کرد و بیش از 1000 دلار برای آنها جمع آوری کرد. آن سفر آنقدر خوشحال کننده بود که او آن را به یک اقدام سالانه تبدیل کرد. او گفت: "این کار به دلایلی هرگز خسته کننده نمی شود، فقط سرگرم کننده است." "این واقعاً به مردم اجازه می دهد تا از زندگی پرمشغله خود دور شوند و سرگرم شوند. هر ماه اکتبر، رابرتسون گروه جدیدی از کودکان را برای سوار شدن به قطار می برد -- اما اکنون، او با مشکلی روبرو شده است. به چند کودک معلول خودداری کردند زیرا قطار نبود. مادرش گفت: «او از اینکه فکر می‌کند بچه‌های هم سن خودش نمی‌توانند سوار قطار شوند عصبانی بود.» اما او نه نمی‌گفت: اخیراً نامه‌ای برای کمک به اداره قطار فرستاده است. تای پنینگتون، رهبرش، شخصاً نامه را پذیرفت و گفت که او و کارگرانش برای دسترسی به قطار برای افراد ناتوان کار خواهند کرد.
سوال: اولین باری که جان توماس رابرتسون سوار قطار شد، _ .
1. او از آن ترسیده بود
2. او به عنوان یک راننده عمل می کرد
3. او ساعت ها آن را تماشا کرد
4. او عاشق آن شد