متن: فایتون با بی حوصلگی جلوی درهای طلایی سنگین ایستاد. او به نگهبانان ماه و سال دستور داد تا او را به تاج و تخت پدرش نزدیک کنند. همانطور که درها به آرامی باز شد، اشعه خورشید تقریباً او را کور کرد. فایتون از چشمانش محافظت کرد و مسیر خود را به سمت تخت آپولو احساس کرد. صدای آپولو طنین انداز شد: "اینجا بیا پسرم. صدای من را دنبال کن." "چه چیزی آنقدر ضروری است که نگهبانان من برای انجام دستور شما عجله دارند؟" فایتون شکایت کرد: "پدر، من یک مشکل دارم. همه دوستانم مرا اذیت می کردند. آنها باور نمی کنند که تو پدر من هستی یا خورشید را طلوع و غروب می کنی." آپولو پاسخ داد: "اوه؟ دوباره این مشکل؟ خوب، فقط برای اینکه یک بار برای همیشه آن را به دوستانت ثابت کنم، هر آرزویی را که بخواهی برآورده می کنم." فایتون پاسخ داد: "واقعا؟ پس من فقط یک آرزو دارم." "دوست دارم ارابه شما را برانم و فردا صبح خورشید طلوع کند!" آپولو وحشت کرد. "نه، نه! هیچ کس جز من نمی تواند ارابه را براند. اسب ها خیلی قدرتمند هستند!" فایتون زمزمه کرد: "تو گفتی من می توانم هر چیزی داشته باشم." آپولو که به قولش مقید بود، مجبور شد موافقت کند. وقتی به سپیده دستور داد تا اسب ها را ساعت و روز برای ارابه طلایی آماده کند، دلش از نگرانی مریض بود. فایتون به سختی منتظر بود تا روی صندلی راننده بپرد و افسار را در دست بگیرد. او امیدوار بود که همه دوستانش آسمان را تماشا کنند و از میان ستاره ها منتظر او باشند. "صبر کن پسرم! چیزهایی هست که باید بدانی!" آپولو فریاد زد. فایتون پاسخ داد: "اوه، پدر! تو خیلی نگران هستی. من بارها دیدم که رانندگی می کنی. می دانم چه کار کنم." آپولو عجله کرد تا راهنمایی کند. "تو قبلاً ارابه من را سوار نکرده ای. باید کاری کنی که اسب ها در مسیر بمانند. اگر خیلی پایین باشی، زمین و زمین بزرگ روی آن را می توان به دنیایی از آتش پرتاب کرد." "می دانم، پدر. حالا ببین که بلند می شوم!" فریاد زد فایتون. سپیده عقب رفت و اسب ها را رها کرد و رفتند. اسب ها پر از هیجان بودند. آسمان برای نور سحر التماس کرد، پس او به سمت افق دوید تا تاریکی را محو کند. هنگامی که فایتون می خواست سوار شود، آپولو بازوی او را گرفت و گفت: "لطفا به من گوش کن! اگر خیلی بالا بروی، اعماق سرد آسمان را گرم می کنی و خرس یا مار یا عقرب زنده می شوند. !" فایتون فقط خندید. "دوستان من منتظرند. من باید بروم!" او فریاد زد. با آن، ارابه پیاده شد. این یک سواری وحشیانه بود. کنترل ساعت و روز دشوار بود. فایتون بازوهای قوی پدرش یا سالها تجربه را نداشت. اسب ها از این طرف به آن سو می بافتند و در آسمان ها بالا و پایین می پریدند و به هر چیزی که سر راهشان بود می زدند. خورشید مانند توپ بسکتبال از پشت ارابه می پرید. ستاره ها را خراشید و در امتداد قله های کوه لیز خورد و بقایای سوخته را پشت سر گذاشت. دوستان فایتون در حالی که تماشا می‌کردند برای پوشش فرار کردند. درست همانطور که پدرش به او هشدار داده بود، چهره ها در آسمان شروع به حرکت کردند. ناگهان عقرب ناگهان در برابر او ظاهر شد، اما فایتون به موقع از آن عبور کرد. مار برخورد کرد و چرخی از ارابه را گاز گرفت. آپولو، با دیدن ویرانی، به سوی آسمان شتافت، اما او خیلی دیر شده بود! خرس از خواب زمستانی یخی خود بیدار شده بود و قبل از اینکه پدرش به او برسد، فایتون را تصرف کرد. آپولو افسار را در دست گرفت و در نهایت کنترل ساعت و روز را دوباره به دست گرفت، اما سال ها قبل از آن بود که قله های زمین دوباره از برف سفید شد. مناطق سوخته به بیابانی تبدیل شدند که در آن بسیار اندک رشد می کرد. فایتون در کنار خرس بخشی از ستاره ها شد، جایی که پدرش متأسفانه می توانست او را زیر نظر داشته باشد.
سوال: چه چیزی باعث شد که آپولو به فایتون اجازه رانندگی ارابه را بدهد؟
1. آپولو می خواست از فایتون در برابر اذیت کردن محافظت کند.
2. فایتون جرأت کرد به تاج و تخت آپولون نزدیک شود.
3. آپولون به قولش به فایتون ملزم شد.
4. آپولو از فایتون خواست که این کار را به عنوان لطف انجام دهد.