متن: در سال 1932 هشدار سیاستمدار بریتانیایی، استنلی بالدوین، مبنی بر اینکه "بمب افکن همیشه از بین خواهد رفت" تأثیر عمیقی در بریتانیا ایجاد کرد، تنها دولتی که قبل از شروع جنگ، برنامه های جدی برای تخلیه غیرنظامیان از شهرهای بزرگ انجام داد. دولت بریتانیا برنامه هایی برای تخلیه یک میلیون کودک به ایالات متحده و کانادا و دیگر کشورهای مشترک المنافع تدوین کرد. در ماه مه 1940 هیئت پذیرش کودکان در خارج از کشور (CORB) را تأسیس کرد. پس از سقوط فرانسه، بسیاری از مردم فکر می کردند که جنگ شکست خورده است و برخی این را راهی برای تضمین زنده ماندن بریتانیا حتی در صورت تهاجم می دانستند. آلمان ها سرانجام در سپتامبر بمباران شهرهای بریتانیا را آغاز کردند. برخی از کودکان با کشتی به بریتانیا، از جمله استرالیا، کانادا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی منتقل شدند. انتخاب‌های CORB بر اساس اولویت اول انجام نشد. CORB کودکان را طبقه بندی و اولویت بندی کرد. به زودی اتهاماتی در مطبوعات منتشر شد مبنی بر اینکه افراد مرفه در اولویت قرار دارند. CORB ترتیب حمل و نقل را داد. دولت معابر را پرداخت کرد. تعداد زیادی از کودکان قبلاً تخلیه شده بودند. اینها معمولاً فرزندان خانواده‌های ثروتمند با پول و ارتباطات خارج از کشور بودند. مردم بریتانیا در نهایت از دولت خواستند تا به آنها پرداخت کند تا کودکان کم برخوردار نیز _ . جنگ جهانی دوم قبل از آغاز سفرهای هوایی فرا اقیانوس اطلس رخ داد. از لاینرها برای حمل و نقل کودکان استفاده می شد و این خطرناک بود زیرا U-boat ها به سرعت به عنوان بزرگترین تهدید ظاهر شدند. و این باعث شد که کودکان تخلیه شده در تلاش برای عبور از اقیانوس اطلس به خطر بیفتند. دو کشتی حامل کودکان تخلیه شده در سال 1940 اژدر شدند. یکی کشتی هلندی Volendam با 320 کودک در 30 اوت بود. خدمه موفق شدند قایق های نجات را پیاده کنند و بچه ها را نجات دهند. آنها به گلاسکو بازگردانده شدند. دیگری شهر بنارس، یک کشتی اقیانوس پیما با 200 مسافر غیرنظامی انگلیسی و خارجی و 93 کودک انگلیسی با نگهبانی از پرستاران، معلمان و یک روحانی بود. در 13 سپتامبر اژدر شد. خدمه تلاش کردند تا قایق های نجات را با شروع غرق شدن بنارس به فضا پرتاب کنند. هوای سخت این کار را دشوار کرده بود، بنابراین بسیاری از مسافران قایق های نجات در شرایط سخت جان خود را از دست دادند. تنها 15 کودک زنده ماندند. چرچیل وقتی از فاجعه مطلع شد تصمیم گرفت به طرح تخلیه خارج از کشور پایان دهد.
سوال: با توجه به این قسمت چه چیزی می توانیم در مورد مردم بریتانیا یاد بگیریم؟
1. آنها نگران فرزندان خود بودند.
2. آنها توسط استنلی بالدوین تهدید شدند.
3. آنها از حمله آلمان ترسیده بودند.
4. آنها آرزو داشتند به کشورهای مشترک المنافع بروند.