متن: روزی که از کنار یک مغازه لباس فروشی رد می شدم، عاشق دامن شدم. می‌دانستم که در نگاه اول بیشتر به من می‌آید. اما وقتی به برچسب قیمت نگاه کردم، فهمیدم که باید آن را رها کنم. عشق به لباس های زیبا از روزی که برای زن به دنیا آمدم در دلم کاشته شده است. چندین سال پیش مقاله ای در یک مجله خواندم. در این مقاله آمده بود که وقتی یک زن در بهترین زمان خود است، معمولاً فقیر یا بی مزه است، بنابراین نمی تواند لباس مناسب را تهیه کند. هنگامی که او می تواند لباسی را که دوست دارد بخرد، اغلب متوجه می شود که دیگر مناسب او نیست. در راه خانه با چنین افکاری کاملاً آزارم می‌داد. فقط حیف بود، مثل خیلی از حیف های دیگر. با خودم اینطور فکر کردم اما وقتی می خواستم وارد ساختمانی شوم که در آن زندگی می کردم، آینه بزرگی را دیدم که در ورودی قرار گرفته بود. دختری را در آن دیدم که ژاکت و شلوار جین ارزان اما تمیز شسته بود. _ نسبتاً جوان، سالم و پرانرژی بود. مدت زیادی از آنچه در آینه دیده بودم تحت تأثیر قرار گرفتم. بعد تقریباً داستان را فراموش کردم: یک نفر بدون کفش گریه کرد تا اینکه مردی بدون پا را دید. جوان بودن بدون لباس خوب مانند کسی است که کفش ندارد. باید احساس شکرگزاری می کردم که پاهایم را گم نکرده ام.
سوال: چرا نویسنده از آنچه در آینه دید تحت تأثیر قرار گرفت؟
1. او متوجه شد که واقعاً چه چیزی دارد.
2. او به یاد ارادت او به زیبایی افتاد.
3. وقتی به آینه نگاه می کرد، احساس راحتی نمی کرد.
4. او هرگز به طرف مقابل یک شخص فکر نمی کرد.