متن: وقتی مرد پیشخوان مهاجرت با دست به اتاق پشتی اشاره کرد، قلبم غرق شد. من در آمریکا به دنیا آمدم و بزرگ شدم، و اینجا میامی بود، جایی که من زندگی می کنم، اما آنها هنوز کاملاً آماده نبودند که به من اجازه ورود بدهند. افسر مهاجرت گفت: «لطفا اینجا منتظر بمانید، خانم ابوجابر. شوهرم با نام خانوادگی بسیار آمریکایی اش مرا همراهی کرد. داشت به این کار عادت می کرد. همین اتفاق اخیراً در کانادا افتاد، زمانی که من به مونترال پرواز کرده بودم تا در یک رویداد کتاب سخنرانی کنم. آن زمان مرا 45 دقیقه نگه داشتند. امروز از یک جشنواره ادبی در جامائیکا برمی گشتیم و از اینکه یک بار دیگر مرا «به عقب» فرستادند شوکه شدم. افسر پشت پیشخوان با من تماس گرفت و گفت: "خانم، نام شما شبیه نام کسی است که در لیست تحت تعقیب ما قرار دارد. ما باید شما را با واشنگتن بررسی کنیم." "چقد طول میکشه؟" گفت: «سخت می‌توان گفت... چند دقیقه، وقتی برایت آماده شدیم با شما تماس می‌گیریم.» بعد از یک ساعت، واشنگتن هنوز هیچ تصمیمی در مورد من نگرفته بود. "این کامپیوتری نیست؟" پشت پیشخوان پرسیدم: نمی‌توانی به من نگاه کنی؟ آنها به من اطمینان دادند: "فقط چند دقیقه دیگر." بعد از یک ساعت و نیم موبایلم را بیرون آوردم تا با دوستانی که قرار بود عصر آن روز ملاقات کنم تماس بگیرم. یک افسر با عجله آمد "بدون گوشی!" او گفت: "با این همه می دانیم که شما می توانید با یک هسته تروریستی تماس بگیرید و به آنها اطلاعات بدهید." گفتم: من فقط یک استاد دانشگاه هستم. صدایم با صدای جیر جیر بیرون آمد. "البته که هستی. و ما هر روز امثال تو را با اتوی پا از اینجا می بریم." گوشیمو گذاشتم کنار من و شوهرم داشتیم گرسنه و خسته می شدیم. خانواده های کامل به اتاق انتظار آورده شده بودند، و مکان مملو از بچه های هیجان انگیز، والدین خسته و حتی یک مهماندار هواپیما بود. می خواستم فریاد بزنم، روی صندلی بپرم و فریاد بزنم: "من یک شهروند آمریکایی هستم، یک رمان نویس، احتمالاً به فرزندان شما ادبیات انگلیسی یاد می دهم." پس از دو ساعت بازداشت، یکی از مأموران به من نزدیک شد. او گفت: "شما آزاد هستید که بروید." بدون توضیح و عذرخواهی یک لحظه هیچکدام حرکت نکردیم. ما هنوز در شوک بودیم. بعد از جا پریدیم. او یک فتوکپی پاره شده با یک آدرس به من داد: «اوه، یک چیز دیگر، اگر از درمان خود راضی نیستید، می توانید به این آژانس نامه بنویسید.» "آیا آنها پاسخ خواهند داد؟" من پرسیدم. "نمی دانم - کسی را نمی شناسم که قبلاً برای آنها نامه نوشته باشد." سپس او اضافه کرد: "به هر حال، هر بار که شما به خارج از کشور سفر می کنید، احتمالاً این اتفاق می افتد." "چه کاری می توانم انجام دهم تا دوباره تکرار نشود؟" با لبخند خالی که تمام روز دیده بودیم، لبخند زد: «مطمئناً هیچی.» پس از گفتن چند دوست در مورد مصیبت ما، احتمالاً متداول ترین توصیه ای که در پاسخ شنیده ام این است که نام خود را تغییر دهید. بیست سال پیش، استاد نویسندگی مدرسه فارغ التحصیل خودم به من توصیه کرد که با نام مستعار بنویسم تا ناشران مرا در آنچه او «گتوی قومی» می‌خواند - قفسه‌ای جداگانه و ثانویه در کتابفروشی، نگیرند. اما یک نام بخشی جدایی ناپذیر از هویت شخصی و حرفه ای هر کسی است - درست مانند شهری که در آن متولد شده اید و مکانی که در آن بزرگ شده اید. من هم مانند پدرم، این نام را حفظ خواهم کرد، اما تجربه فرودگاهی من دیدگاه جدیدی در مورد معنای تنوع و تحمل به من داده است. نمی دانستم که آمریکایی بودن تا این حد سخت باشد.
سوال: تجربیات او نشان می دهد که هنوز در ایالات متحده وجود دارد.
1. نفرت
2. تبعیض
3. تحمل
4. تنوع