متن: همسایه ای دارم که بهش میگیم "خوشحال". من هرگز او را از چیزی عصبانی ندیده ام و هرگز نشنیده ام که او یک کلمه تند به کسی یا در مورد کسی بگوید. شاد و همسرش بن 70 ساله باغ بزرگی دارند. آنها ساعات زیادی را در کنار هم با هم کار کردند. بیشتر همسایه ها به طرز جالبی تماشا کردند که بن وسعت باغشان را دو برابر می کرد. از آنجایی که هزینه غذا سریعتر از لوبیای بن بالا می رفت، همه ما آرزو می کردیم که ای کاش چنین باغ بزرگی هم داشتیم. وقتی بقیه دلارهایمان را در بازار خرج می‌کردیم، هپی در حیاط پشتی‌اش در حال چیدن لوبیا دیده می‌شد. ماه گذشته، هپی و بن بیشتر محله را برای "ضیافت غذای تمام روز" دعوت کردند. به ما گفتند دستکش بیاوریم و صبح خیلی زود برسیم. نمی دانستیم قرار است چه اتفاقی بیفتد. تا ساعت 9:00 صبح، 9 نفر در باغ مشغول چیدن گوجه فرنگی، لوبیا، بامیه و کدو بودیم. تا ساعت 10 صبح، خنده زیادی به پا شد. ما داستان های زیادی به اشتراک گذاشتیم. تا ساعت پنج همه از شراب و آبجو مست شده بودند. بعد از شام، بازی کردیم. همانطور که ما در حال حرکت بودیم، هپی و بن به هر یک از ما یک کیسه خرید پر از انعام روز، بسته بندی شده و یخ زده به ما دادند. چه هدیه لذت بخشی! خب، موضوع خیلی در مورد غذا نبود. هدیه واقعی روزی بود که دوستان از همراهی یکدیگر لذت می بردند. اگر باغ هپی و بن بود هیچ کدام از این اتفاقات نمی افتاد. حالا آنها یک وبلاگ در مورد باغبانی دارند که اگر تصمیم به کاشت باغ گرفتیم. و من به گیاهان گوجه فرنگی خود افتخار می کنم!
سوال: به احتمال زیاد نویسنده در مورد زمانی که در باغ گذرانده بود چه فکر می کرد؟
1. خیلی طولانی بود
2. فوق العاده بود
3. آنقدرها هم که فکر می کرد خوب نبود.
4. خیلی وحشتناک بود