متن: نمی توان انکار کرد که طی سال ها تحصیلات دانشگاهی بدون کوچکترین شکی پذیرفته شده است. عقل متعارف و شواهد آماری می‌گوید همه فارغ‌التحصیلان دبیرستان باید بروند، زیرا کالج به آنها کمک می‌کند درآمد بیشتری کسب کنند، شهروند "بهتر" شوند و نسبت به کسانی که نمی روند مسئولیت پذیرتر باشند. اما کالج هرگز نمی تواند جادوی خود را برای همه انجام دهد. اکنون با حضور نیمی از فارغ التحصیلان دبیرستانی ما در کالج، آنهایی که برای این الگو مناسب نیستند بیشتر می شوند. فارغ التحصیلان دانشگاه کفش می فروشند و تاکسی می رانند. در رقابت شدید برای پذیرش در مقاطع تحصیلات تکمیلی، دانشجویان در آزمایش‌های یکدیگر دخالت می‌کنند و توصیه‌نامه‌های نادرست می‌نویسند. دیگران هیچ انگیزه ای در تحصیل خود پیدا نمی کنند و در نتیجه مجبور به ترک تحصیل می شوند که اغلب توسط مدیران کالج تشویق می شود. برخی از ناظران می گویند که تقصیر خود جوانان است --- آنها خراب هستند و بیش از حد انتظار دارند. اما این محکومیت کل دانشجویان است و همه ناراحتی های دانشگاه را توضیح نمی دهد. دیگران جامعه ما را مقصر می دانند. هر دو تا حدی درست هستند. به ما گفته اند که جوانان باید به دانشگاه بروند زیرا اقتصاد ما نمی تواند لشکری از جوانان هجده ساله آموزش ندیده را جذب کند. اما فارغ التحصیلان ناامید می آموزند که دیگر نمی تواند ارتشی از جوانان آموزش دیده بیست و دو ساله را جذب کند. برخی از ناظران دانشگاه معتقدند که ممکن است کالج بهترین، مناسب یا تنها مکان برای هر جوان پس از پایان دبیرستان نباشد. به نظر می رسد که از طریق درخشش گلگون تجربیات دانشگاهی خودمان، ممکن است به آن نظرسنجی ها و آمارها وارونه نگاه کرده باشیم. شاید دانشگاه باعث نمی شود افراد باهوش، جاه طلب، شاد یا سریع چیزهایی بیاموزند -- شاید _ . افراد باهوش، جاه طلب، شاد و زود آموز فقط کسانی هستند که در وهله اول جذب دانشگاه می شوند. و شاید تمام آن فارغ التحصیلان موفق کالج حتی بدون تحصیلات دانشگاهی موفق می شدند. این بدعت برای کسانی است که به این باور تربیت شده اند که اگر اندکی مدرسه خوب است، بیشتر باید بسیار بهتر باشد. اما شواهد برعکس در حال انباشته شدن است.
سوال: هدف اصلی این متن چیست؟
1. اطلاع رسانی به جوانان تحصیلات دانشگاهی دیگر مهم نیست.
2. اثبات تحصیلات دانشگاهی، جوانان را باهوش تر نمی کند.
3. مخالفت با این ایده که دانشگاه اولین انتخاب برای جوانان است.
4. برای گفتن به جوانان که مشکلی در تحصیلات دانشگاهی وجود دارد.