متن: باروری ابرها روشی است برای ایجاد مصنوعی ابرها برای تولید بارش به شکل باران یا برف. بارورسازی ابرها همچنین در تلاش‌هایی برای اصلاح شدت طوفان‌های تگرگ و طوفان‌ها استفاده شده است. اثر باروری ابرها بحث‌برانگیز است. در برخی مناطق برای تلاش برای افزایش بارندگی برای کشاورزی و ساخت بسته های برف برای تامین آب و تولید برق استفاده شود. بارورسازی ابرها توسط دانشمندان آمریکایی ایروینگ لانگمویر و وینسنت جوزف شفر در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن توسعه یافت. کار آنها به عنوان تلاشی برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تجمع یخ بر روی بال های هواپیما آغاز شد و در نهایت آنها را به تلاش برای ایجاد بارندگی با انتشار چندین بار سوق داد. پوند دی اکسید کربن یخ زده خرد شده به ابری از هواپیما تبدیل می شود. در این شکل، دی اکسید کربن یخ خشک نامیده می شود. در 13 نوامبر 1946، این روش به نظر می رسد که برف را مستقیماً زیر ابر تولید می کند. برف سپس به باران تبدیل شد که به زمین می‌بارید. برای آزمایش خود، لانگمویر و شفر ابری فوق سرد را انتخاب کردند، ابری که در آن قطرات آب در دمای زیر انجماد مایع باقی می‌مانند. تئوری آنها این بود که دانه‌های کوچک یخ خشک که از میان ابر می‌افتد باعث می‌شود که قطرات کوچک بخار آب در ابر منجمد شوند. کریستال هایی که بخار آب بیشتری را جذب می کردند. نظریه آنها درست بود و در نهایت کریستال ها به اندازه ای سنگین شدند که از ابر به صورت برف سقوط کردند. وقتی برف به دمای گرمتر نزدیکتر به زمین رسید، ذوب شد و تبدیل به باران شد. دانشمند دیگری به نام برنارد وونگات روشی را برای باروری ابرها با استفاده از یدید نقره تولید کرد. او از ذرات یدید نقره استفاده کرد زیرا ساختار کریستالی آن شبیه ساختار یخ در ابرها بود. یدید نقره همچنین دارای مزایای عملی نسبت به دی اکسید کربن منجمد بود. و نیازی به هواپیما به عنوان مکانیزم تحویل نداشت. درعوض، بلورهای یدید نقره را می‌توان با توپ‌ها به سمت هوا شلیک کرد، جایی که باد آنها را به ابرها می‌برد.
سوال: بهترین عنوان برای متن ممکن است " _ " باشد.
1. باروری ابرها
2. باران مصنوعی
3. تغییر آب و هوا
4. جمع آوری ابرها