متن: هنگامی که سخنران، معلم یک کالج محلی، گفت: "معلمان انگلیسی دبیرستان وظایف خود را انجام نمی دهند." او کمبودهای دانش‌آموزانش را توصیف کرد، همه فارغ‌التحصیلان دبیرستان که فقط در پایه نهم می‌توانند از زبان استفاده کنند. من نتوانستم از پاسخ های او به سوالاتم تشخیص دهم. این سطح درجه 9 افزایش یافته بود. موضوع من نه استاندارد است و نه زوال آن. سخنران واقعاً می گفت این بود که او دیگر جوان نیست. او شانزده سال است که تدریس می کند و می تواند مانند یک بزرگسال فکر کند و صحبت کند. حرف من این است که شکایت مکرر یک نسل از نسل بعدی اجتناب ناپذیر است. فطرت انسان نیز این است که به دنبال دلیل نارضایتی خود باشیم. قبل از اینکه زبان انگلیسی در اواخر قرن نوزدهم درسی مدرسه شود، یافتن مقصر محدودیت زبان دشوار بود. اما از آن زمان به بعد معلمان انگلیسی همواره مورد حمله قرار گرفته اند. شاکیان فکر می کنند که به یک ایده اصلی دست یافته اند. همانطور که تسلط خود به زبان بهبود می یابد، متوجه می شوند که جوانان این توانایی را ندارند. غافل از اینکه توانایی های خود در طول سال ها رشد کرده است، نسل جدید جوانان باید از این نظر ناامید باشند. برای چشم و گوش بزرگسالان، زبان جوانان هرگز کافی به نظر نمی رسد. از آنجایی که این نگرانی در مورد سقوط زبان انگلیسی به عنوان یک پدیده نسلی تلقی نمی شود، بلکه به عنوان چیزی جدید برای جوانان امروزی تلقی می شود، طبیعی است که معلمان انگلیسی امروزی نمی توانند وظایف خود را انجام دهند. در غیر این صورت، جوانان اشتباه زبانی نمی کردند.
سوال: نگرش نویسنده به سخنان گوینده است
1. عمومی
2. مثبت
3. عدم تایید
4. منفعل