متن: تابستان گذشته من به اندازه کافی خوش شانس بودم که در یک ماجراجویی داوطلبانه به کنیا، با همکاری برنامه تغییر کن ویرجین آتلانتیک و خیریه کودکان، کودکان را آزاد کن، شرکت کردم. لحظه ای که ایمیل را خواندم مبنی بر اینکه من در سفر بورسیه تحصیلی Free the Children's Virgin Atlantic به کنیا پذیرفته شده ام، نمی دانستم که چقدر زندگی من را تغییر می دهد. فکر می‌کردم این سفر راهی عالی برای آشنایی با زندگی در یکی از روستایی‌ترین مناطق کنیا خواهد بود، اما هرگز به این فکر نکردم که چقدر ممکن است تحت تأثیر این فرصت یک بار در زندگی قرار بگیرم. وقتی وارد ماسای مارا شدیم، اولین چیزی که مرا تحت تأثیر قرار داد این بود که چقدر زیبا بود. وقتی نزدیکتر به آن نگاه کردم، متوجه شدم که چیزی حتی زیباتر وجود دارد: مردم. من هرگز به جایی نرفته ام که این جمله "مردم هستند که مکان را می سازند" بیشتر صادق باشد. طوری که با هیجان برایت دست تکان می دهند که از کنارت می گذری و فریاد می زنند "Jambo, Jambo!" چیزی است که من هرگز تجربه نکرده ام آنها همیشه لبخند می زنند و استقبال می کنند و این باعث شد که بفهمم اگر همه اینگونه رفتار کنند، دنیا جای بسیار شادتری خواهد بود. شگفت انگیزترین چیز در مورد سفر این بود که یک ثانیه با ما مانند توریست رفتار نمی شد. ما توانستیم هر جزئیات کوچکی را تجربه کنیم. ما شالوده ساختیم، ده لیتر آب حمل کردیم... چیزی که هرگز فراموش نمی کنم بازدید از دبستان Emorijoi است. بگذارید اینطور توصیف کنم: به محض اینکه وارد دروازه می‌شوید، می‌شنوید که کسی نام شما را فریاد می‌زند. بعد به اطرافت نگاه کردی و متوجه شدی که آخرین باری که به آن سر زدی، همان دختر کوچکی بود که با او فوتبال بازی می کردی. به معنای واقعی کلمه هیچ کلمه ای برای توضیح اینکه چقدر دلم برای کنیا تنگ شده وجود ندارد. به نظر می رسد که یک تکه ریسمان مرا به همه کسانی که آنجا ملاقات کردم متصل می کند. آنها برای همیشه با من خواهند ماند و همیشه در قلب من خواهند بود.
سوال: کدام کلمه می تواند به بهترین وجه احساس نویسنده را از ماجراجویی توصیف کند؟
1. آرام
2. غیر منتظره
3. ناراحت
4. تهدید کرد