متن: با اینکه برخلاف توصیه معلمم مدرسه را ترک کرده بودم، بدون اینکه به کسی بگویم، سعی کردم در کلاس های عصر در رشته ادبیات ادامه دهم. پیاده روی خسته کننده از این سر شهر به آن سر شهر بود و نشستن در میان بزرگسالان جالب نبود. من کوچکترین بچه کلاس بودم، بنابراین دوستی که در مدرسه می شناختم وجود نداشت، مدت کوتاهی آن را تحمل کردم. پیاده‌روی در شب‌های سرد زمستان خیلی طولانی بود و سخت بود با کفش‌ها و شلوارهای خیس قلبم را به شکسپیر بسپارم. بنابراین به خواندن کتاب ادامه دادم و در خانه شروع به شعر گفتن کردم. اتفاقاً چند جایزه و جایزه ادبی گرفتم. یک روز زن جوانی از یک شرکت تلویزیونی به دانشکده آمد. او می خواست یک فیلم کوتاه درباره من بسازد که من گفتم: نه، نمی توانستم این کار را بکنم. نه اینکه بهانه واقعی داشته باشم، فقط ترسیده بودم. در پایان او مرا متقاعد کرد که روز بعد این کار را انجام دهم. من هم همین کار را کردم. یک فیلم کوتاه از من در حال خواندن یکی از شعرهایم ساختند و بیشتر از همیشه به ادبیات علاقه مند شدم. من متعجب بودم که بعد از این چه کار باید بکنم و چند هفته بعد تصمیم گرفتم که نمی توانم خودم را تصور کنم که بقیه روزهایم را صرف کار با ماشین آلات کنم. بنابراین یک روز عصر، با تردید به والدینم گفتم که می‌خواهم به مدرسه برگردم. آنها می‌خواستند بدانند که آیا مطمئن هستم، آیا می‌دانم معنی آن چیست و آیا متوجه شده‌ام که اگر آموزش شغلی خود را رها کنم، به دست آوردن یک شغل خوب بسیار دشوار خواهد بود. اما هیچ چیز نتوانست جلوی من را بگیرد و آنها در مورد این موضوع در مورد آینده سوال کردند.
سوال: نویسنده در مدرسه عصر احساس راحتی نمی کرد زیرا _ .
1. دوستی با همکلاسی هایش برایش سخت بود
2. او باید مسافت زیادی را تا مدرسه عصرانه پیاده روی می کرد
3. بعد از اینکه زیر باران گرفتار شد، نتوانست دلش را برای خواندن کتاب بگذارد
4. همه موارد فوق