متن: خیلی وقت پیش دانه ای بود و چون فقط یک دانه بود هیچ کس به او توجه نمی کرد، بنابراین دانه با احساس حقارت، هیچ اهمیتی به وجود او نمی داد. سپس یک روز باد او را بلند کرد و در زمینی باز زیر آفتاب انداخت. بعداً به او باران دادند. سال‌ها بعد مسافری را دید که در کنارش نشسته بود: «خدا را شکر، من واقعاً به استراحت نیاز دارم». "چی میگی تو؟" دانه سریع پرسید. او فکر کرد که مرد او را مسخره می کند. هیچ کس هرگز با او اینطور صحبت نکرد. "چه کسی صحبت کرد؟" مرد شوکه شده پرسید "این من هستم. یک دانه." "یک دانه؟" مرد به درخت تنومند نگاه کرد: "شوخی می کنی؟ تو دانه نیستی، تو درخت تنومندی!" "واقعا؟" "بله! فکر می کنی چرا مردم به اینجا می آیند؟" "آنها برای چه به اینجا می آیند؟" "برای اینکه سایه ات را حس کنم! به من نگو که نمی دانستی در طول زمان بزرگ شده ای." لحظه ای گذشت که سخنان مسافر باعث افتخار او شد. دانه برای اولین بار در زندگی اش فکر کرد و لبخند زد. سال های شکنجه خورشید و باران سرانجام به او کمک کرد تا بزرگ شود. "اوه! این یعنی من دیگر بذر کوچکی نیستم! من در واقع به دنیا آمدم تا مردم احساس راحتی کنند. وای! این عالی است!"
سوال: هدف نویسنده از نوشتن متن این است که _ .
1. به ما بگویید که باید به یکدیگر کمک کنیم
2. دانه را به خاطر قدرتش ستایش کنید
3. به ما یاد بده به دیگران نخندیم
4. به ما بگو هرگز امید خود را از دست ندهیم