متن: وقتی دخترم متوجه شد که واقعاً با یک کلمه بد به کودک دیگری آسیب رسانده است، گریه کرد و بلافاصله خواست عذرخواهی کند. این چیز خوبی بود، اما می خواستم او بداند که عذرخواهی همیشه نمی تواند اوضاع را بهتر کند. بنابراین من داستان ویل، پسر 9 ساله‌ای را برایش تعریف کردم که پدرش دو سال قبل مادرش را ترک کرد. ویل عصبانی بود و اغلب با کلمات آزاردهنده دیگران را آزار می داد. یک بار به مامانش گفت: می بینم چرا بابا تو را ترک کرد! مادر که قادر به مقابله با ویل نبود، او را فرستاد تا تابستان را با پدربزرگ و مادربزرگش بگذراند. راهبرد مادربزرگش برای کمک به ویل برای یادگیری خودکنترلی این بود که او را مجبور می‌کرد به گاراژ برود و هر بار که حرف‌های بدی می‌گفت، یک میخ دو اینچی به تخته چهار در چهار بکوبد. برای یک پسر کوچک، این کار سختی بود، اما تا زمانی که میخ تمام شده بود، نمی توانست برگردد. در پایان، او حتی برای همه چیزهای بدی که گفته بود عذرخواهی کرد. یک روز مادربزرگش او را مجبور کرد که تخته پر از میخ را بیاورد و به او گفت که همه آنها را بیرون بکشد. این حتی سخت‌تر از ضربه زدن به آنها بود، اما پس از یک مبارزه عظیم، او این کار را کرد. مادربزرگش او را در آغوش گرفت و گفت: من از عذرخواهی شما قدردانی می کنم و البته شما را می بخشم زیرا شما را دوست دارم، اما می خواهم بدانی که عذرخواهی مثل بیرون کشیدن یکی از آن ناخن هاست. به تخته نگاه کن. سوراخ ها را ببین هنوز آنجا هستند. تخته هرگز مثل قبل نخواهد بود. می دانم که پدرت تو را سوراخ کرده است، اما لطفاً دیگران را سوراخ نکن، تو بهتر از آن هستی." حقیقت این است که هر چقدر هم از مردم عذرخواهی کنیم، نمی‌توانیم حرف‌هایمان را پس بگیریم. بهترین کاری که باید انجام دهیم این است که در وهله اول سعی کنیم به مردم صدمه نزنیم.
سوال: نویسنده با نوشتن این قطعه چه چیزی می خواهد به ما بگوید؟
1. والدین هرگز نباید فرزندان خود را آزار دهند.
2. بچه ها بیشتر به صحبت های پدربزرگ و مادربزرگشان گوش می دهند.
3. در وهله اول نباید به دیگران صدمه بزنیم.
4. افراد مسن واقعاً در تربیت فرزندان مهارت دارند.