متن: براونی و اسپاتی سگ های همسایه ای بودند که هر روز برای بازی با همدیگر را ملاقات می کردند. این دو عاشق یکدیگر بودند و آنقدر با هم بازی می کردند که مسیری را از میان چمن های زمین بین خانه های خود گذرانده بودند. یک روز عصر، خانواده براونی متوجه شدند که براونی به خانه بازنگشته است. آنها بدون موفقیت به دنبال او رفتند و تا هفته بعد او هنوز گم شده بود. به طرز عجیبی، اسپاتی به تنهایی در خانه براونی حاضر شد. پارس کردن، ناله کردن و به طور کلی آزار دادن خانواده انسانی براونی. آنها که مشغول زندگی خود بودند، فقط سگ همسایه کوچک عصبی را نادیده گرفتند. تد، صاحب براونی، مدام توسط سگ کوچولوی خشمگین و مصمم ناراحت می شد. اسپاتی تد را دنبال می کرد، با اصرار پارس می کرد، سپس به سمت یک محوطه خالی در همان حوالی هجوم برد و برگشت، انگار می خواست بگوید: "دنبالم کن! فوری است!" در نهایت، تد اسپاتی را دنبال کرد و به یک نقطه متروک در فاصله نیم مایلی خانه رفت. در آنجا تد براونی محبوبش را زنده پیدا کرد که یکی از پاهای عقبش در یک تله پایه فولادی له شده بود. تد وحشت زده اکنون آرزو می کرد که ای کاش درخواست های قبلی اسپاتی را جدی می گرفت. سپس تد متوجه چیزی کاملاً قابل توجه شد. اسپاتی بیش از اینکه صاحب انسان براونی را به سمت دوست گرفتارش هدایت کند، کاری انجام داده بود. در دایره ای دور سگ زخمی، تد مجموعه ای از غذای سگ و تکه های سفره را پیدا کرد که بعداً به عنوان بقایای هر وعده غذایی که اسپاتی در آن هفته خورده بود، شناسایی شد! اسپاتی مرتباً از براونی دیدن می کرد، به این امید که دوستش را با قربانی کردن راحتی خودش زنده نگه دارد. ظاهراً اسپاتی با براونی می‌ماند تا از گرسنگی و سایر خطرات محافظت کند و روحیه‌اش را حفظ کند. پای براونی توسط دامپزشک درمان شد و او بهبود یافت. پس از آن، برای سال‌های متمادی، دو خانواده شاهد تعقیب دوستان وفادار در مسیر فرسوده بین خانه‌هایشان بودند.
سوال: چرا تد در همان ابتدا توجه کمی به اسپاتی داشت؟
1. چون تد از گوش دادن به پارس اسپاتی خسته شده بود.
2. چون تد فقط به امنیت براونی اهمیت می داد.
3. چون تد در آن لحظه آزاد نبود.
4. چون تد می دانست براونی کجاست.