متن: من در یک شهر کوچک بزرگ شدم. پدرم مرغ پرورش می داد و یک شرکت ساختمانی را اداره می کرد. من به سختی 10 ساله بودم که پدرم مسئولیت غذا دادن به جوجه ها و تمیز کردن اصطبل را به من سپرد. او معتقد بود که داشتن آن مشاغل برای یادگیری مسئولیت برای من مهم است. سپس، وقتی 22 ساله بودم، در ناچ بیل در یک کلوپ موسیقی کانتری به نام قصر ناچ بیل کار پیدا کردم، از ساعت 16 تا 9 بعد از ظهر ظرف ها را می شستم و آشپزی می کردم و سپس روی صحنه رفتم و تا ساعت 2 بعدازظهر خواندم. صبح. دیری نگذشت که به عنوان یک آشپز آوازخوان شناخته شدم. من بارها توسط شرکت های ضبط رد شده بودم که ناامید نشدن سخت بود. یک شب، یک مدیر زن از شرکتی به نام Warner Brothers Records آمد تا آواز من را بشنود. وقتی برنامه تموم شد، نشستیم و صحبت کردیم و بعد از رفتنش با خودم گفتم این یک رد کردن دیگه بود. چند هفته بعد، مدیر من یک تماس تلفنی دریافت کرد -- برادران وارنر می خواستند با من یک قرارداد ضبط امضا کنند. بلافاصله پس از آن، اولین آلبوم خود را در ژوئن 1986 منتشر کردم. بیش از 2 میلیون نسخه فروخت. بهترین تلاش من برای هر شغلی بود که تا به حال داشته ام. این احساس مسئولیت بود که باعث شد احساس کنم یک مرد هستم. دانستن اینکه تمام تلاشم را انجام داده ام، غرور من را پر کرد. با وجود اینکه تبدیل به یک خواننده سرشناس شده ام، امروز هم چنین احساسی دارم.
سوال: چه کسی برای اولین بار استعدادهای او را شناخت و به موفقیت شغلی او کمک کرد؟
1. برادران وامر
2. مدیرش.
3. پدر او.
4. یک خانم تاجر.