متن: من پسری 21 ساله هستم و این داستان من است. یک ماه بعد از فارغ التحصیلی از دبیرستان در سال 2009، از تمرین شنا به خانه می آمدم و در یک تصادف رانندگی تصادف کردم. آنقدر مجروح شدم که بیش از دو ماه در بیمارستان پرنس ژرژ در کما بودم. من هشت بار در کما مردم و وقتی بیدار شدم نمی توانستم صحبت کنم یا ارتباط برقرار کنم. پیاده روی به دلیل تمام صدمات شدید هرگز تکرار نشد. درست مثل بدنم، رویاهای من تقریباً _ . اما قرار نبود جراحاتم مانع از زندگی رویاهایم شود. بعد از 14 عمل و تزریق خون، مجبور شدم یاد بگیرم چگونه صحبت کنم، غذا بخورم، راه بروم، دوش بگیرم و دوباره مستقل زندگی کنم. وقتی از بیمارستان خارج شدم، هنوز باید به درمان سرپایی در والدورف، مریلند می رفتم. بعد از گذراندن چند ماه روی ویلچر، قدم های کودکی برداشتم تا خودم راه بروم. این یک معجزه بود که دوباره می توانستم راه بروم، اما می خواستم ثابت کنم که نه تنها می توانم راه بروم، بلکه بدوم. وقتی واقعیت پیدا کرد، می خواستم دوباره به استخر برگردم. بعد از چند آزمایش ریه، توانستم هر هفته کمی در استخر بروم. پس از چند ماه آموزش شنا، سال اول تحصیلی خود را در کالج سنت مری مریلند آغاز کردم و به عضوی افتخاری در تیم شنا شدم. با گفتن داستانم، می خواهم تأثیر مثبتی بر جهان بگذارم. من فقط سعی می کنم هر روز را به بهترین شکل زندگی کنم و به دیگران الهام کنم که هرگز رویاهای خود را رها نکنند، مهم نیست شرایط چقدر بد است. به یاد دارم وقتی هنوز روی تخت بیمارستان بودم، از مادر و پدرم می‌خواستم که با ویلچرم مرا به اتاق‌های دیگر هل می‌دادند تا سایر بیماران را ببینم و با آنها و خانواده‌هایشان صحبت کنم. می خواستم به آنها بفهمانم که همه چیز درست می شود. به نوعی، همه چیز به بهترین شکل پیش می رفت.
سوال: بهترین عنوان برای این قسمت _ .
1. رفتار همه چیز است.
2. دو صد گفته چون نیم کردار نسیت.
3. هر اتفاقی دلیلی دارد
4. یک شروع خوب نیمه تمام است.