متن: یک روز صبح از رختخواب بیرون آمدم و پاهایم را روی زمین گذاشتم. ناگهان، یک مرد کوچولوی پست از زیر تخت بیرون پرید و با چاقو (،) یک قطعه یخ را به پای چپم زد. به بیان مجازی، بله. یک قدم دیگر برداشتم و او دوباره به آن چاقو زد. این کار تمام روز ادامه داشت. قدم بزن، چاقو بزن، جیغ بزن. طی چند روز بعد شروع به لنگیدن کردم. تمام بدنم درد گرفت حتی موهای من. مدام فکر می‌کردم که مرد کوچولو از زدن چاقو به من خسته می‌شود و می‌رود شخص دیگری را انتخاب کند. ما اغلب چیزها را بدیهی می‌گیریم تا زمانی که آن‌ها را از دست می‌دهیم یا شروع به آزار می‌کنند. برادرم هر روز با درد دست و پنجه نرم می کند. او همچنین نابینا است و از فلج مغزی رنج می برد، برای راه رفتن به واکر نیاز دارد، چیز زیادی را بدیهی نمی داند. باید فکر می کردم: او در مورد پای من چه فکر می کند؟ بالاخره بعد از یک هفته درد به یک دکتر پا خیلی خوب مراجعه کردم. دکتر پای من را مطالعه کرد، اشعه ایکس گرفت، سرش را تکان داد و نام مرد کوچک را گفت: آرتور ایتیس یا آرتریت. من آن را خوب می دانستم. من اغلب شنیده بودم که پدربزرگ و مادربزرگ و پدربزرگم با عصبانیت صدای خش خش آن را شنیده بودم، همه آنها وقتی بزرگ شدند مورد حمله یخ آرتور قرار گرفتند. گفتم: صبر کن. "آیا آرتور معمولا فقط افراد مسن را انتخاب نمی کند؟" دکتر لبخند زد و به نمودار من نگاه کرد. "شما چند سال دارید؟" نگاهی به او انداختم. گفتم: "مهم نیست." "می تونی درستش کنی؟" او گفت: "خوب، ما می توانیم تلاش کنیم." او چندین گزینه را لیست کرد و من تزریق را انتخاب کردم. خیلی درد نداشت نه به اندازه یخچین. آن دیروز بود. امروز صبح، از خواب بیدار شدم، چند قدم با احتیاط برداشتم و ... هاللویا! فقط کمی درد داشت، اما نه یخ. زیر تخت را نگاه کردم. هیچ نشانی از آرتور نیست. شاید او در کمد پنهان شده بود و منتظر یک روز دیگر بود. اما در حال حاضر، او رفته بود، و من سپاسگزار بودم. خانه، موهایم را بشویید... سپس آن را به من زد. یک ضربه چاقو دیگر. در پای من نیست. در قلبم. یادم آمد خیلی وقت بود که به برادرم زنگ نزده بودم. به راحتی می توان برخی چیزها را بدیهی دانست. اما هرگز نباید کسانی باشند که دوستشان داریم.
سوال: چه کسی بیماری متفاوتی با سایر افراد ذکر شده داشت؟
1. نویسنده.
2. برادر نویسنده.
3. پدر و مادر نویسنده.
4. پدربزرگ و مادربزرگ نویسنده.