متن: من و الیزابت الان 18 ساله هستیم و در شرف فارغ التحصیلی هستیم. من به دوستی دوران ابتدایی مان فکر می کنم، اما برخی از خاطرات تار شده اند. آن روز در کلاس پنجم چه اتفاقی افتاد که بث ناگهان با من صحبت نکرد؟ آیا او می داند که من هفت سال است که به او فکر می کنم؟ اگر فقط می توانستیم به عقب برگردیم و کشف کنیم که چه چیزی به رابطه ما پایان داده است. من باید با بث صحبت کنم. من او را گاهی می بینم و متوجه می شوم مدرسه "خوب" است. این یکسان نیست. هرگز نخواهد بود. یکی می گوید که او اکنون لیز است. چه اتفاقی برای بث افتاد؟ من نمی توانم با او تماس بگیرم. باید بنویسم؟ اگر او جواب من را ندهد چه؟ چگونه بفهمم او به چه فکر می کند؟ بله، برایش نامه می نویسم. بیان این موارد به صورت نوشتاری آسانتر است. "عزیز بی-" نه، "لی عزیز" نه، "الیزابت عزیز" شروع می کنم. کلمات آزادانه جاری می شوند، زیرا خاطرات هفت ساله دوباره متولد می شوند. تمام سوالاتی را که در ذهنم بی پاسخ مانده است از او می پرسم و دعا می کنم جواب بدهد. افکارم را در یک پاکت سفید کامل مهر و موم می کنم و بث را در حال نگاه کردن به صندوق پست تصور می کنم. آیا او می داند که چرا من می نویسم؟ شاید او یک بار به نوشتن همان نامه فکر کرد. همانطور که پستچی پاکت نامه مرا برای همیشه از من می گیرد، نمی دانم آیا تصمیم درستی گرفته ام یا نه. آیا من حق دارم دوباره خودم را به زور وارد زندگی بث کنم؟ آیا من به سادگی بخشی از گذشته هستم؟ اولین توقف را گرفته ام. _ یک روز گذشت. آیا کلمات من در پایین طبقه اداره پست نهفته است؟ دو روز گذشت در فکر فرو رفته ام و حتی صدای زنگ تلفن را نمی شنوم. "سلام؟ این الیزابت است"
سوال: در پایان داستان چه اتفاقی ممکن است بیفتد؟
1. بث دو روز بعد به نامه او پاسخ می دهد
2. نامه اصلا به بث نمی رسد
3. آنها دوستی خود را تشکیل می دهند
4. بث حاضر به صلح با او نیست