متن: من دوستی دارم که با یک فلسفه سه کلمه ای زندگی می کند: لحظه را غنیمت بشمار. احتمالاً او عاقل ترین زن روی این سیاره است. بسیاری از مردم چیزی را که برایشان شادی می‌آورد به تعویق می‌اندازند، فقط به این دلیل که به آن فکر نکرده‌اند، آن را در برنامه خود ندارند، نمی‌دانستند که در حال آمدن است یا خیلی سختگیر هستند که نمی‌توانند از روال خود خارج شوند. من نمی توانم تعداد دفعاتی را که به خواهرم زنگ زدم و گفتم "نیم ساعت دیگر ناهار برویم؟" او نفس نفس می زد و لکنت زبان می گفت: "نمی توانم. من لباس روی خط دارم. موهایم کثیف است. کاش می دانستم دیروز. دیر صبحانه خوردم. شبیه باران است." و پاسخ مورد علاقه شخصی من: همین امروز دوشنبه است.» او چند سال پیش درگذشت. ما هرگز با هم ناهار نخوردیم. از آن به بعد، سعی کردم کمی انعطاف پذیرتر باشم. زندگی راهی دارد که با افزایش سن سریعتر پیش می رود. روزها کوتاه تر می شوند و لیست وعده هایی که به خودمان داده ایم طولانی تر می شود. یک روز صبح، ما از خواب بیدار می‌شویم و همه چیز باید برای زندگی‌مان نشان دهیم تکرار عبارت‌های «می‌خواهم»، «برنامه‌ریزی می‌کنم» و «یک روز، زمانی که همه چیز کمی حل شود» است. وقتی کسی با دوست من تماس می گیرد "لحظه را غنیمت بشمار"، او برای ماجراجویی آماده است و برای سفر در دسترس است. او روی ایده های جدید ذهنی باز دارد. اشتیاق او به زندگی _ . پنج دقیقه با او صحبت می‌کنید و آماده هستید که پاهای بدتان را با یک جفت رولربلید عوض کنید و از آسانسور برای سیم بانجی بگذرید. لب های من ۱۰ سال است که به بستنی دست نزده اند. من عاشق بستنی ام. روز دیگر ماشین را متوقف کردم و یک سه طبقه خریدم. اگر ماشینم در راه خانه با کوه یخ برخورد می کرد، خوشحال می مردم. حالا برو و روز خوبی داشته باشی کاری را که می خواهید انجام دهید، نه چیزی که در لیست SHOULD DO شما قرار دارد.
سوال: هدف نویسنده از نوشتن این قطعه چیست؟
1. برای پیشنهاد زمان چگونه می گذرد.
2. برای متقاعد کردن افراد پرمشغله به آرامش.
3. تا مردم را به وفای به عهد خود توصیه کنند.
4. برای متقاعد کردن خوانندگان به انعطاف پذیری در برنامه خود برای لذت عملی.