متن: آخر هفته گذشته، بچه های من به همراه چند بچه دیگر از محله داوطلب شدند تا به من کمک کنند تا ماشینم را بشوییم. دختر 10 ساله ام به این فکر افتاد که ماشین دیگران را هم بشوید. بیرون خیلی گرم بود او همچنین می‌خواست با هزینه کم آب میوه بدهد، اما نه رایگان. احساس خوشحالی کردم و تصمیم گرفتم به او کمک کنم. او از من پرسید، "اگر ما این "کارواش لبخند" را درست کنیم، چه می‌شود؟ در حالی که من خودم را مشغول خشک کردن ماشین بودم، بچه ها با تابلویی از نشانه های زیبایی از لبخند به سمت من آمدند. روی آن نوشته شده بود «کارواش رایگان» و موضوع تمرینشان «لبخند» بود. بسیار طبیعی بود که تیمی متشکل از بچه های 5 تا 11 ساله را ببینیم که وظیفه دارند کاری برای دیگران انجام دهند. همه اینها طبیعی به نظر می رسید و از دل آنها بیرون می آمد. به نظر می رسید هیچ چیز برای آنها مهم نبود: زمان بازی آنها و سپس گرمای بیرون - آنها فقط می خواستند کمک کنند و کاری خوب در جامعه انجام دهند! من به آنها کمک کردم تا مقداری آبمیوه تازه درست کنند و مقداری مواد زائد برای تمیز کردن ماشین ها بیرون آوردم. رهگذران شگفت زده شدند و حتی یکی از آنها فریاد زد و گفت "بچه های خوب". یکی از آنها حتی سعی کرد به آنها 5 دلار بدهد که آنها نپذیرفتند. یک صحنه زیبا و دلنشین! آخر هفته بعد، ایده هفته را دیدم که موضوع آن «مهربانی جهانی» بود. من تحت تأثیر چنین روح های شگفت انگیز و دوست داشتنی قرار گرفتم. به من لبخند زدند! یکی از شعارهای روی پرچم آنها این بود: "نترسید! بازگردانندگان لبخند اینجا هستند."
سوال: چرا نویسنده وقتی ایده دخترش را می دانست نتوانست جلوی اشک هایش را بگیرد؟
1. او از مهربانی دخترش متاثر شد.
2. او برای آن رهگذران در هوای گرم متاسف شد.
3. از کمک نکردن به بچه ها پشیمان بود.
4. او به سختی بیش از حد بچه ها فکر می کرد.