متن: بعضی وقتا زندگی وقتی معکوس بهش نگاه میکنی معنی پیدا میکنه. این مطمئناً برای من صادق است. کریسمس گذشته، در 39 سالگی، به بیماری مبتلا شدم که به زانوها و چشمانم حمله کرد. در بدترین حالت به سختی می توانستم راه بروم یا ببینم. برای ماه‌ها مجبور می‌شدم روی زمین بخزم تا از حمام استفاده کنم یا وقتی شوهرم در خانه نبود آب بنوشم. برای مدتی فقط اشکال و رنگ ها را می دیدم بنابراین نمی توانستم رانندگی کنم. پدر و مادرم مدام از من التماس می کردند که اجازه دهم بیرون بیایند تا در لس آنجلس با من بمانند، اما آپارتمان ما کوچک است و من می دانستم که آنها واقعاً نمی توانند برای کمک به من انجام دهند. برای بیمه درمانی عالی که شوهرم از طریق شغلش داشت، بهترین مراقبت های پزشکی ممکن را دریافت می کردم. تنها مشکلم این بود که نمی‌توانستم با ماشین تا قرارهای پزشکم بروم و نمی‌خواستم شوهرم برای رانندگی من کارش را از دست بدهد. سه روز بعد از اینکه این موضوع را برای والدینم توضیح دادم، چکی از آنها آمد که روی آن نوشته شده بود این "پول تاکسی" است. چند ماه بعد چک دیگری از برادرم برای کمک به جبران درآمد ما ظاهر شد زیرا من قادر به کار نبودم. احتمالاً ناگفته نماند که از داشتن اعضای خانواده ای که می توانستند و در طول دوران سخت از من حمایت می کردند بسیار سپاسگزار بودم. از نظر زندگی روزمره، من در دهکده ای در لس آنجلس به نام برنت وود زندگی می کنم، بنابراین توانستم به اداره پست، بازار، بانک و کتابخانه محلی بروم. اما وقتی به آنجا رسیدم، مجبور شدم به مهربانی غریبه ها کمک کنم. لس آنجلس شهر بزرگی است، اما من در دهکده ای زندگی می کردم با جامعه ای شگفت انگیز از مردم مهربان و صبور. کم کم خوب شدم زندگی دوباره خوب شد و فکر می‌کردم درک روشنی از مواهب این بیماری دارم.
سوال: چرا نویسنده نمی خواست شوهرش او را به وقت پزشکانش برساند؟
1. شوهرش خوب رانندگی نمی کرد.
2. شوهرش خیلی شلوغ بود.
3. او نمی خواست روی کار او تأثیر بگذارد.
4. دکترش خیلی ازش دور بود.