متن: آقای اکرد در انتهای خیابان آدمی متفاوت با خانه‌ای متفاوت بود. او به بچه‌های همسایه اجازه داد تا برای دیدن خانه‌اش بیایند، اما به شرطی که از پدر و مادرشان اجازه کتبی گرفته باشند، و قبلاً با والدینشان صحبت کرده باشد. چه چیزی آن را اینقدر متفاوت کرده است؟ او خانه خود را با حیوانات نجات یافته ای که شهرستان قادر به نگهداری آنها نبود شریک شد. او اجازه داشت چیزهایی مانند میمون ها، گربه های بزرگ و دیگر موجودات عجیب و غریب داشته باشد. خانه او دارای دیوار آجری پوشیده از پیچک و دروازه آهنی در سرتاسر راه ورودی بود. هنگامی که به داخل رفتید، پرچین های پوشیده از راهرو به شکل حیوانات حک شده بودند. گیاهان زیبای دیگری نیز در زمین وجود داشت. خانه آجری قدیمی شگفتی های زیادی داشت. درهای دوتایی با کوبنده‌های درب سر شیر به ورودی مسطح بزرگی باز می‌شدند. در دیوارهای تخته چوبی دور تا دور، مخازن ماهی با ماهی های رنگارنگ بود. سقف ها با صحنه هایی از گیاهان و حیوانات کمیاب نقاشی شده بود. اتاق از آنجا باز شد. از راهرو ادامه دادید، به حیاط بزرگی رسیدید که در قفس بسته شده بود و تا حدی رو به آسمان باز بود. گروه بزرگی از میمون های ریز درختان را تکان دادند. شما باید از طریق یک تونل در قفس به قسمت های دیگر خانه راه می رفتید. آنها هر کس را که وارد می شد صدا زدند، به امید میوه ها، آجیل و دانه ها. پشت آن سالن تا اتاقی پر از مار و مارمولک ادامه داشت. در آن اتاق مثل یک بیابان بود، خیلی خشک و گرم. این اتاق مورد علاقه همه نبود، اما مطمئناً جالب بود. اتاق آخر در واقع بیرون بود، و قطعا چیزی برای از دست دادن نیست. خیلی شبیه یک قفس شیشه ای بزرگ پرنده یا گلخانه بود. آنجا بود که معمولاً آقای اکرد را روی نیمکتی در کنار چند حکاکی از حیوانات جنگل پیدا می‌کردید. او در حال تماشای ببر بنگال بود که در داخل قفس این طرف و آن طرف سرگردان بود. خانه آقای اکرد عجیب ترین و منحصر به فرد ترین مکان شهر بود، جایی که ارزش دیدن را داشت.
سوال: طبق داستان، _ به نظر می رسید حیوان مورد علاقه آقای اکرد در خانه اش باشد.
1. ببر.
2. میمون ها.
3. پرنده ها.
4. ماهی و خزندگان