متن: بعد از شام کریسمس، خانواده ام دور میز آشپزخانه استراحت می کردند. بوی خوش آشپزی همچنان باقی مانده بود. خواهرم، سرآشپز ما، از تعریف و تمجیدها لذت می برد." غذای خوشمزه!" "همه چیز فوق العاده بود." پدر از روی صندلی بلند شده بود و راضی بود. ایستاده در نزدیکی برادرزاده‌ام که هرگز نمی‌توانست برای مدت طولانی بی‌حرکت بنشیند، شروع به بازی بسکتبال جدیدش دور میز و در سراسر آشپزخانه کرد. با نزدیک شدن به پدر، تقریباً نامطمئن توقف کرد. توپ. او صحبت نمی کرد و پسر گیج شده بود و به ما نگاه می کرد. کمی قانع کننده بود، اما توپ به آرامی پاس شد. پدرم را از نزدیک تماشا کردم تا ببینم چه خواهد کرد. لبخندی بازیگوش روی صورتش ظاهر شد. بابا توپ را نگه داشت و به جلو دراز کرد، آن را روی زمین پرتاب کرد و سپس آن را گرفت. این عمل تکرار شد. با تکان دادن سر به طرف ما برگشت. بابا به آرامی توپ را دور انداخت، بابا شروع به بازی گرفتن کرد. پاس دادن توپ با دو جفت دست دراز ادامه یافت. فریادهای «اینجا! بسیاری از خاطرات و شناخت افراد، نقاط میانی در زمان را قرار می دهد. در سال‌های جوانی من، بازی با پدر نادر بود. به اعتبار او، پدر سخت کار می‌کرد و ما را تامین می‌کرد. او بسیار خصوصی بود و هیچ‌گاه احساسات زیادی نشان نمی‌داد و به اشتراک نمی‌گذاشت. بازی انتخابی او شطرنج بود، که در نهایت به من یاد داد چگونه بازی کن. در بزرگسالی، من یک پرستار شده بودم و با درماندگی شاهد رد شدن پدر بودم. لحظات ارتباط بین پدر و پسر قبل از اینکه او بسکتبال را شروع کند بسیار کم بود. من مطمئن نیستم که چه مدت بازی گرفتیم. چیزی که می دانم این است که بازی ما خیلی زود به پایان رسید، و زمان آن فرا رسیده بود که با واقعیت ظروف کثیف انباشته شده روی کانترها روبرو شویم. هرچند لحظه، مطمئناً برای همیشه ادامه خواهد داشت. در این کریسمس، پدر یک خاطره خاص به من داد - خاطره ای که همیشه برایم ارزش دارد.
سوال: ایده اصلی متن چیست؟
1. افراد ناتوان هرگز نباید تسلیم شوند.
2. یک شام کریسمس برای همیشه در یادها خواهد ماند.
3. ارتباط با خانواده بسیار مهم است.
4. لحظات کوچک تعطیلات باعث ایجاد خاطرات ماندگار می شود.