متن: تئاتر کلاسیک چینی در دوره سلسله یوان (1206-1368) توسعه یافت. توطئه‌های نمایشنامه‌های یوان از چرخه‌های داستانی ناشی می‌شوند که توسط داستان‌نویسان آشنا شده‌اند. در طول سلسله مینگ (1368-1644)، این درام از طرح رمان های محبوب استفاده می کرد. تا قرن 19، درام چینی صحبت نمی شد. آمیزه ای از موسیقی و دکلماسیون بود. مانند درام سانسکریت، درام چینی از تراژدی اجتناب می کند، همانطور که این اصطلاح در غرب درک می شود. با این حال، اغلب مملو از احساس ترحم و همدردی است که اغلب با مرگ زنان همراه است. درام چینی بیشتر اجتماعی است و کمتر به عشق رمانتیک می پردازد تا سانسکریت. خانواده و کشور فرد اغلب مهمتر از فرد در نظر گرفته می شود. برخلاف درام سانسکریت، درام چینی برای مخاطبان محبوب نوشته می شد و نمایش های دراماتیک در هر روستا اجرا می شد. نمایشنامه های چینی زیادی وجود دارد. از جمله آنها می توان به بی عدالتی توسط دو ابی گوان هانکینگ، اتاق غربی اثر وانگ شیفو، غرفه گل صد تومانی توسط تانگ شیانزو، و کاخ جوانی ابدی هونگ شنگ اشاره کرد. در غرب، درام چینی به طور سنتی به عنوان یک سرگرمی به جای یک هنر جدی در نظر گرفته شده است. یکی از دلایل این قضاوت بی شکلی نمایشنامه های چینی است. به عنوان مثال، «قصر جوانی ابدی» اثر هونگ شنگ، نمایشی در 49 صحنه هیچ گونه تقسیم بندی بازیگری ندارد. در درام چینی هیچ تلاشی برای رئالیسم صورت نمی گیرد. منظره نمادین است. به عنوان مثال، یک پرچم نشان دهنده یک ارتش است و شخصیت ها گاهی مستقیماً مخاطب را خطاب قرار می دهند. از اوایل قرن نوزدهم، اپرای پکن نیروی پیشرو در تئاتر چین بوده است. پس از جنگ جهانی اول، یک درام گفتاری واقع گرایانه، با الگوبرداری از نمایشنامه های غربی شکل گرفت.
سوال: از متن، می توان نتیجه گرفت که _ .
1. اپرای پکن تقریباً 200 سال است که محبوب ترین تئاتر در چین بوده است
2. نمایشنامه چینی سریعتر از نمایشنامه های غربی پس از جنگ جهانی اول توسعه یافت
3. در نمایشنامه چینی، از پرچم برای نشان دادن یک ارتش استفاده می شود.
4. درام چینی به طور سنتی در غرب به عنوان یک هنر جدی شکل تلقی نمی شود