متن: من در مینیاپولیس به دنیا آمدم. شهر در خون من است. اما من در کشور زندگی می‌کنم و مجبور شده‌ام با چیزهای سخت کنار بیایم. یکی از چیزهایی که من همیشه با آن مشکل داشته ام پرندگان است. چگونه کسی می تواند از تماشای ساعت ها از پنجره به این موجودات لذت ببرد؟ مادرم همیشه یکی از آن پرنده نگرهای مسخره بود. او سعی کرد فرزندانش را طوری تربیت کند که به حیات وحش احترام بگذارند، اما تأثیر کمی بر من نداشت. یک روز غروب، پرنده ای به مدت ده دقیقه روی همان سوف نشسته بود، انگار یخ زده بود. مادرم نردبانی گرفت و پرنده را از جایش برداشت. او را بازرسی کرد. به نظر می‌رسید که زبانش زخمی شده بود و نمی‌توانست از فیدر آب بنوشد. مادرم او را به من داد در حالی که برای قطره چکان داخل شد. هرگز در زندگی ام به اندازه زمانی که آن زندگی کوچک را در دستانم گرفته بودم احساس ترس نکرده بودم. قطره چکان را داخل منقار بلند گذاشتم. در ابتدا پرنده فقط می لرزید، اما در نهایت موفق به قورت دادن شد. بعد از چند دقیقه به درختی نزدیک شد و دوباره برگشت. او به سمت درخت پرواز کرد و دوباره و دوباره به سمت من برگشت. طولی نکشید که متوجه شدم او به من پیامی می‌فرستد، نوعی "SOS". به سمت درخت رفتم، جایی که موجود کوچکی را دیدم که در هوای غروب می لرزد. آهسته دستم را داخل علف‌ها بردم تا پرنده را بردارم. "لطفا، خوب باش." از من کمک خواسته بود. حالا او در ازای آن لطفی به من بدهکار بود و من از او می خواستم که زنده بماند. اما چیزی که دیدم پرنده مرده دیگری بود که در کنار پرنده خوابیده بود. حتماً تصویر بسیار غم انگیزی بوده است: کودکی که با یک دست آزاد صورتش را پاک می‌کند، در حالی که کف دست دیگر دور یک موجود کوچک و در حال مرگ حلقه شده بود. سرنوشت مسیر خودش را طی می کرد. نبضش به سختی قابل توجه بود و بدن داشت سردتر می شد. متوجه شدم چیزهایی وجود دارد که می توانم تغییر دهم و برخی را باید به سادگی بپذیرم. در هر صورت، گاهی اوقات دو جهان با هم برخورد می کنند و غریبه ها باید از دیگران کمک بخواهند و مایل به دریافت آن باشند. بدون این، بقا نه تنها غیرممکن، بلکه بی معنی است.
سوال: نویسنده از تجربه خود چه آموخت؟
1. ارائه کمک باعث شادی می شود.
2. مردم باید به دیگران حتی غریبه ها کمک کنند.
3. مردم نمی توانند آنچه را که نمی توانند تغییر دهند بپذیرند.
4. دنیای انسان با دنیای حیوانات متفاوت است.