متن: یک بحران در راه است. گرم شدن کره زمین؟ اقتصاد جهانی؟ نه، کاهش مطالعه. مردم، به خصوص جوانان، دیگر این کار را نمی کنند. چه کسی مسئول است؟ چه چیزی مسئول است؟ اینترنت، البته، و هر چیزی که همراه آن است - فیس بوک، توییتر، و غیره. برای مدت طولانی هشداری در مورد مرگ تمدن باسواد وجود دارد. در قرن بیستم، ابتدا فیلم ها و سپس رادیو بودند. سپس تلویزیون که به نظر می رسید به دنیای نوشتاری پایان می داد. هیچ کدام این کار را انجام ندادند. خواندن زنده ماند؛ در واقع نه تنها زنده ماند، بلکه بهتر توسعه یافت. جهان باسوادتر از همیشه است -- تعداد خوانندگان بیشتر و بیشتر و بیشتر و بیشتر می شود. کتاب ها این واقعیت که امروزه ما اغلب مطالب خواندنی خود را به صورت آنلاین دریافت می کنیم چیزی نیست که نگران آن باشیم. انقلاب الکترونیکی و دیجیتالی دو دهه اخیر مسلماً راه رو به جلو را برای خواندن و نوشتن نشان داده است. اتصال به یکدیگر امکان تجربه خواندن را فراهم می کند. جایی که کتاب‌های سنتی باید به عکس‌ها و تصاویر بسنده می‌کردند، یک کتاب الکترونیکی می‌تواند تعداد نامحدودی لینک را در اختیار خوانندگان بگذارد: به متون، عکس‌ها و فیلم‌ها. از سوی دیگر، خطر بی‌اهمیت‌سازی وجود دارد. یکی از گروه‌های توییتری به دنبال‌کنندگان خود خلاصه‌ای از رمان‌های بزرگ را در یک جمله ارائه می‌کند. جنگ و صلح در یک جمله؟ حتماً شوخی می‌کنید. ما باید از تکه تکه شدن خواندن بترسیم. این خطر وجود دارد که اتصال پرسرعت اینترنت، دامنه توجه ما را کاهش دهد - این که ما قادر به خواندن مطالب طولانی یا نیاز به تمرکز عمیق نباشیم. در چنین دنیایی که به سرعت در حال تغییر است، که در آن به نظر می رسد واقعیت هر روز بازسازی می شود، ما به توانایی تمرکز و درک آنچه برایمان می افتد نیاز داریم. این کارکرد ادبیات همیشه بوده است و ما باید مراقب باشیم که نگذاریم آن ناپدید شود. جامعه ما باید بتواند امکان شخصی را کاملاً همگام با فناوری مدرن تصور کند، اما بتواند دنیایی پویا و گیج کننده را درک کند.
سوال: ایده اصلی پاساژ چیست؟
1. فناوری فرصت و چالشی برای خواندن سنتی است.
2. فناوری راه را برای خواندن و نوشتن پیش می‌برد.
3. اتصال به یکدیگر یکی از ویژگی های تجربه خواندن جدید است.
4. فناوری تنوع بیشتری از تمرین خواندن را ارائه می دهد.