متن: چیزهای زیادی در چین برای من اتفاق می افتد اما مطمئناً هرگز در ایالات متحده اتفاق نمی افتد. یکی از آن چیزها، "قوی" نامیده می شود. اولین بار دسامبر گذشته بود. داشتم در محوطه دبیرستان در گوانگژو قدم می زدم که در آنجا درس می دادم که دانش آموزی با روسری خاکستری دست تکان داد سلام. لبخندی زدم و دست تکان دادم، اما بعد ایستاد و اسمم را صدا زد. "تو خیلی قوی هستی!" لبخندی زد و به چیزی که به نظر می رسید بازوی من بود اشاره کرد. به بازوهایم نگاه کردم. بگذارید یک چیز را روشن کنیم: من یک مرد بسیار لاغر هستم. یک بار در حین تمرین برای یک نمایش استعدادیابی دبیرستانی، معلم مسئول به من گفت که نمی توانم در روتین رقص بدون پیراهن مردانه شرکت کنم زیرا قفس دکل قابل مشاهده من تماشاگران را می ترساند. "من پس چی؟" "تو خیلی قوی هستی!" _ تکرار کرد "ام، ممنون!" نمیدونستم دیگه چی بگم هر دو با هم خداحافظی کردیم. صبح روز بعد وارد کلاس زبان انگلیسی شفاهی ام شدم که بلافاصله با یک صدا "واا!" از شوک و تحسین "چی؟" من پرسیدم. "تو خیلی قوی هستی!" پسری از پشت کلاس فریاد زد. "خوب، کسی به من می گوید که این یعنی چه؟" من کنجکاو شدم که دلیل واقعی چنین تمجیدی چیست. بنابراین به سمت مانیتور برگشتم و به او اشاره کردم که صحبت کند. او با جدیت گفت: "منظور ما این است که شما امروز بسیار قوی به نظر می رسید." "چی؟! منظورت اینجوریه؟" دستم را مثل یک بدنساز جمع کردم. "نه! اما هوا خیلی سرد است و تو فقط یک پیراهن آستین کوتاه پوشیده ای." آها متوجه شدم. "قدرت" من کمتر به عضله ام مربوط می شود و بیشتر به ناآگاهی ظاهری من از هوای سرد مربوط می شود.
سوال: از این قسمت می توان فهمید که نویسنده _ .
1. یک دانشجوی چینی
2. یک دانشجوی آمریکایی
3. یک معلم چینی
4. یک معلم آمریکایی