متن: کتی همیشه احساس می‌کرد که باید چیزی بیشتر از مهمانی، خرید لباس و رانندگی یک ماشین جذاب در زندگی وجود داشته باشد. او سرانجام متوجه شد که وقتی برای کمک به بچه های فقیر نیمه راه را در سراسر جهان سفر می کرد، چه چیزهایی را از دست می داد. هنگامی که او 14 ساله بود، یک باشگاه در مدرسه به نام عملیات لبخند کشف کرد، سازمانی که از عمل رایگان برای کودکان ناهنجار صورت در کشورهای در حال توسعه پشتیبانی می کند. در آن زمان، او به عملیات لبخند پیوست تا نیازهای خدمات اجتماعی مدرسه اش را برآورده کند. پس از مدتی کار با Operation Smile، او متوجه شد که کشورهای مختلف ناهنجاری های متفاوتی دارند. هر چه بیشتر در مورد آنچه بر بچه‌ها در سراسر جهان تأثیر می‌گذارد یاد می‌گرفت، بیشتر می‌خواست با عملیات لبخند به خارج از کشور برود. در 15 سالگی برای رفتن به خارج از کشور انتخاب شد. او خیلی خوشحال بود - حتی با وجود اینکه متوجه نمی شد که در چه چیزی قرار دارد. قبل از سفر، او در یک "آموزش ماموریت" آخر هفته شرکت کرد. در آن زمان به او گفتند که به فیلیپین خواهد رفت. با اینکه هیجان زده بود، یک شب در حین تمرین اشک ریخت. او نمی دانست که آیا برای دیدن این همه بچه بدبخت آماده است یا نه. او سه روز پس از ورودش به فیلیپین سر کار گذاشته شد. اولین روز او در بیمارستان بود، جایی که با آن بچه هایی که منتظر عمل بودند ملاقات کرد، و آنها در حال دویدن و خوشحالی بودند، به نظر عادی می رسید. کار او این بود که قبل از عمل با بچه ها بازی کند تا به آنها کمک کند احساس راحتی بیشتری داشته باشند. او همچنین به مدارس اطراف رفت تا مسواک بدهد و به دانش‌آموزان نحوه مسواک زدن دندان‌هایشان را آموزش دهد. وقتی عمل آنها تمام می شد، بچه ها همیشه خوشحال بودند، اما پدر و مادرشان به هم ریخته بودند. گاهی اوقات آنها حتی نمی توانستند بچه های خود را بشناسند زیرا ظاهر آنها بسیار بهبود یافته بود. آنها گریه می کردند و پزشکان و پرستاران را در آغوش می گرفتند و به آنها هدایایی می دادند - آنها بسیار سپاسگزار بودند.
سوال: چرا نویسنده با آن بچه ها در بیمارستان بازی کرد؟
1. تا آنها را خوشحال کند.
2. برای یادگیری بیشتر آنها را فریاد بزنید.
3. برای آموزش مسواک زدن به آنها.
4. برای ایجاد احساس آرامش در مورد عمل.