متن: گفتار - بیان صداها برای انتقال معنا - نوعی عمل انسان است. مانند هر عملی که دائماً تکرار می شود، صحبت کردن باید آموخته شود، اما هنگامی که یاد گرفت، به یک فرآیند عمومی ناخودآگاه و ظاهراً خودکار تبدیل می شود. تا آنجا که ما می توانیم تشخیص دهیم، نیازی نیست که انسان مجبور به صحبت شود. به نظر می رسد که بیشتر نوزادان دارای نوعی انگیزه غریزی برای تولید گفتار مانند صدا هستند. اینکه چگونه صحبت کنیم و چه بگوییم، در کل موضوع دیگری است. در آنجا اقداماتی از جامعه خاصی که نوزاد در آن متولد شده است آموخته می شود. به طوری که، مانند تمام رفتارهایی که از یک جامعه آموخته می شود - از افراد اطراف ما - گفتار یک فعالیت الگو است. غرغر پرپیچ و خم و پچ پچ یک کودک خردسال در نهایت با تقلید به چند شیار منظم هدایت می شود که نشان دهنده الگوی است که توسط افراد اطراف او به عنوان معنادار پذیرفته شده است. به همین ترتیب، تمرین بی رویه کودک برای گذاشتن اشیا در دهانش محدود به گذاشتن غذا در دهانش به روشی خاص می شود. صداهایی که کودک می تواند بسازد از صداهایی که هر زبان خاصی استفاده می کند متنوع تر و متعددتر است. با این حال، کودکی که در جامعه‌ای با زبان متمایز به دنیا می‌آید تشویق می‌شود که انتخاب کوچکی از صداها ایجاد کند و این چند صدا را بارها و بارها بسازد تا زمانی که طبیعی باشد که او این صداها را بسازد نه صداهای دیگر.
سوال: برای یک بزرگسال، فرآیند صحبت کردن معمولاً شامل _ .
1. انتخاب آگاهانه صداها
2. تقلید از اطرافیانش
3. درایو برای ایجاد صدا
4. اعمال ناخودآگاه