متن: یک روز بعدازظهر خوب، هنگام راه رفتن، یادم آمد که به یک جفت جوراب نیاز دارم. به یک مغازه جوراب فروشی تبدیل شدم که نظرم را جلب کرد و یک پسر منشی که حدود 17 سال داشت جلو آمد. "چه کاری من می توانم برای شما انجام دهم آقا؟" یک نت شور در صدایش بود. پسر گفت: "آیا می دانستی که برای خرید جوراب به بهترین جای دنیا آمده ای؟ با من بیا." به دنبالش تا پشت مغازه رفتم و او شروع کرد به پایین آوردن از جعبه قفسه پشت جعبه جوراب. "من قصد دارم فقط یک جفت بخرم!" او گفت: "من این را می دانم، اما می خواهم ببینی اینها چقدر زیبا هستند. آیا فوق العاده نیستند؟" من خیلی بیشتر از جوراب به او علاقه مند شدم. با تعجب بهش نگاه کردم. من گفتم: "دوست من، اگر بتوانی این کار را ادامه دهی، اگر این فقط اشتیاق ناشی از داشتن یک شغل جدید نباشد، اگر بتوانی این هیجان را روز به روز حفظ کنی، ده سال دیگر خوب می شوی. تاجر." تعجب من از غرور و خوشحالی او در فروشندگی او برای همه کسانی که این مقاله را می خوانند به راحتی قابل درک خواهد بود. در بسیاری از مغازه ها مشتری باید منتظر بماند تا کسی به او سرویس دهد. و وقتی بالاخره یکی از فروشنده ها متوجه شما می شود، این احساس به شما دست می دهد که انگار دارید حرف او را قطع می کنید. او هیچ علاقه ای به شما و کالایی که برای فروشش به او پرداخت می شود نشان نمی دهد. این امکان وجود دارد که هر فروشنده ای که اکنون آنقدر بی حوصله است کار خود را با امید و اشتیاق آغاز کرده باشد. من این اتفاق را در زندگی بسیاری از مردان مشاهده کرده ام. من به این نتیجه رسیده ام که مطمئن ترین راه برای شکست انجام کارها به صورت مکانیکی است.
سوال: از داستان می توان استنباط کرد که _ .
1. عشق به شغل یکی از کلیدهای موفقیت است
2. کارمندان پسر جوان بیشتر به شغل خود علاقه دارند
3. نویسنده بسیاری از جفت جوراب خرید
4. نویسنده فکر می کرد که پسر کارها را به صورت مکانیکی انجام می دهد