متن: به نظر می رسد که در بیشتر موارد، کارگران در کشورهای ثروتمند ترس چندانی از جهانی شدن ندارند و چیزهای زیادی برای به دست آوردن آنها دارند. اما آیا این موضوع در مورد کارگران کشورهای فقیر نیز صادق است؟ پاسخ این است که آنها حتی بیشتر از همتایان کشورهای ثروتمند خود سود می برند، زیرا آنها کمتر از دست می دهند و بیشتر به دست می آورند. اقتصاد سنتی خط خوش بینانه ای را در مورد ادغام و کشورهای در حال توسعه اتخاذ می کند. باز بودن در برابر تجارت و سرمایه گذاری خارجی باید جریان سرمایه را به سمت اقتصادهای فقیر تشویق کند. در کشورهای در حال توسعه، سرمایه کمیاب است، بنابراین بازده سرمایه گذاری در آنجا باید بیشتر از کشورهای صنعتی باشد، جایی که بهترین فرصت ها برای کسب درآمد از طریق افزودن سرمایه به نیروی کار استفاده شده است. اگر کشورهای فقیر موانع خود را برای تجارت و سرمایه گذاری کاهش دهند، این تئوری می گوید، خارجی های ثروتمند می خواهند بخشی از سرمایه خود را به آنها بفرستند. اگر این جریان ورودی به صورت وام یا سرمایه گذاری پرتفوی وارد شود، پس انداز داخلی را افزایش می دهد و محدودیت مالی سرمایه گذاری اضافی توسط شرکت های داخلی را کاهش می دهد. اگر به شکل عملیات جدید تحت کنترل خارجی، سرمایه گذاری مستقیم خارجی (FDI) وارد شود، خیلی بهتر است: این نوع سرمایه، فناوری و مهارت هایی را از خارج از کشور به همراه خود به همراه دارد و ریسک مالی کمتری نیز دارد. در هر صورت، افزودن به سرمایه گذاری باید تا حدی با افزایش تقاضا برای نیروی کار و تا حدی با افزایش تولید نیروی کار، درآمد را افزایش دهد. به همین دلیل است که کارگران کشورهای دریافت کننده سرمایه گذاری مستقیم خارجی باید در موقعیت بهتری نسبت به کارگران کشورهای فرستنده سرمایه گذاری مستقیم خارجی از ادغام سود ببرند. همچنین، با یا بدون ورود سرمایه خارجی، همان سود حاصل از تجارت باید در کشورهای در حال توسعه اعمال شود که در کشورهای ثروتمند. این سود حاصل از منطق تجارت اغلب باعث ایجاد سوء ظن می شود، زیرا به نظر می رسد که منافع از هیچ جا به دست نمی آید. مطمئناً یک طرف یا طرف دیگر باید ببازد. اینطور نیست. منافعی که یک کشور ثروتمند از طریق تجارت به دست می آورد، به ضرر شرکای تجاری کشور فقیر آن نیست یا برعکس. به یاد بیاورید که طبق این تئوری، تجارت یک بازی مجموع مثبت است. در تمام این معاملات، هر دو طرف - صادرکنندگان و واردکنندگان، وام گیرندگان و وام دهندگان، سهامداران و کارگران می توانند سود ببرند.
سوال: چرا کارگران در کشورهای فقیر بیشتر از فرآیند جهانی شدن سود می برند؟
1. آنها می توانند شانس بیشتری برای به دست آوردن یک شغل خوب داشته باشند.
2. آنها می توانند کمک های مالی بیشتری دریافت کنند.
3. آنها چیزی برای از دست دادن ندارند.
4. آنها کمتر چیزی برای از دست دادن و بیشتر برای به دست آوردن دارند.