متن: بسیاری از ما چندین بار در روز بدون اینکه متوجه شویم از آنها استفاده می کنیم. و با این حال، نحوه رفتار ما در آسانسورها، یا همان آسانسورهایی که در ایالات متحده شناخته می شوند، یک اضطراب پنهان را آشکار می کند. به نظر می‌رسد مسافران به طور غریزی می‌دانند که چگونه خود را در آسانسور بچینند، مانند نقاط روی قالب. با هر مسافر اضافی، بدن ها جابه جا می شوند و به فضاهای باز می روند. به تنهایی، می توانید هر کاری را که می خواهید انجام دهید - این جعبه کوچک خودتان است. اگر دو نفر باشید، گوشه های مختلفی را می گیرید و بیشترین فاصله را ایجاد می کنید. وقتی شخص سومی وارد می شود، ناخودآگاه مثلثی تشکیل می دهید. و هنگامی که یک مربع وجود دارد، با یک نفر در هر گوشه، یک نفر پنجم احتمالاً باید در وسط بایستد. چرا در آسانسورها اینقدر بی دست و پا هستیم؟ پروفسور بابت رنهبرگ، روانشناس بالینی در دانشگاه آزاد برلین می گوید: «شما فضای کافی ندارید. "معمولاً وقتی با افراد دیگری ملاقات می کنیم، به اندازه یک بازو فاصله بین خود داریم. و این در اکثر آسانسورها امکان پذیر نیست، بنابراین یک محیط بسیار غیرعادی است. این غیرطبیعی است." اما شاید چیزی بیشتر از ناهنجاری اجتماعی در آن وجود داشته باشد. نیک وایت، افسری در نیویورک که برای 41 ساعت در آسانسور گرفتار شد، می‌گوید: «در پس ذهن خود ما کمی مضطرب هستیم. "ما دوست نداریم در مکانی محبوس شویم. می خواهیم هر چه زودتر از آسانسور خارج شویم، می دانید، این مکان ترسناکی است." در طول تجربه وحشتناک خود، او شروع به فکر کردن به فضای محصور دیگری کرد - یک مقبره. دکتر لی گری موافق است که احساس ناتوانی عامل اصلی اضطراب لیفت است. "شما در ماشینی هستید که در حال حرکت است و هیچ کنترلی روی آن ندارید. نمی توانید موتور آسانسور را ببینید، نمی دانید چگونه کار می کند." او می گوید.
سوال: کدام یک از موارد زیر در مورد نیک وایت صادق است؟
1. او مدتی در مقبره ای نگهداری می شد.
2. او به مدت 41 ساعت در آسانسور گیر افتاده بود.
3. او در مورد اضطراب لیفت با دکتر لی گری صحبت کرد.
4. او دانشمندی بود که رفتارهای بالابر افراد را مطالعه می کرد.