متن: در دهه 1860، یک دانشمند بریتانیایی به نام هنری والتر بیتس متوجه چیز جالبی در دنیای حیوانات شد: نوعی پروانه، مورمون معمولی، می‌تواند الگوی بال‌های خود را طوری تغییر دهد که شبیه گونه‌های دیگر پروانه به نام رز معمولی باشد. خوردن آن برای پرندگان سمی است. بیتس استدلال کرد که حیوانات این توانایی را برای محافظت از خود در برابر خورده شدن ایجاد می کنند. این نظریه به طور گسترده توسط دانشمندان پذیرفته شده بود. اما یک سوال باقی می ماند: چگونه این حیوانات موفق به انجام این کار می شوند؟ بر اساس مطالعه‌ای که در 6 مارس در مجله نیچر منتشر شد، پس از بیش از 150 سال، سرانجام دانشمندان توانستند به این سؤال پاسخ دهند - همه اینها به ژنی به نام "دو جنس جنسی" بستگی دارد. در واقع، دانشمندان مدت‌هاست که می‌دانند ژن‌ها مسئول این توانایی مفید هستند. اما تا قبل از مطالعه جدید، دانشمندان نتوانسته بودند به طور خاص متوجه شوند که کدام ژن مسئول هستند. دانشمندان دانشگاه شیکاگو ساختارهای ژنتیکی مورمون‌های معمولی را که الگوی بال‌های آن‌ها را تغییر می‌داد با بال‌هایی که تغییر ندادند، مقایسه کردند. و همه نتایج به یک ژن واحد، "دوجنسی" اشاره کرد. این موضوع باعث تعجب دانشمندان شد. آنها قبلاً انتظار داشتند که چیزی به این پیچیدگی توسط ژن های مختلف کنترل شود. به عنوان مثال، یک ژن رنگ قسمت بالایی بال را کنترل می کند، یکی برای قسمت پایینی این کار را انجام می دهد. با این حال، ژن "دوجنسی" همه چیز را به تنهایی انجام نمی دهد. در عوض، مانند یک سوئیچ عمل می کند - به ژن های دیگر می گوید که الگوهای بال را تغییر دهند. این هوشمندانه نیست؟ دانشمندان بر این باورند که این توانایی ویژه ژن "دوجنسی" در مورمون مشترک در طول تاریخ طولانی تکامل ایجاد شده است. شان کارول، دانشمندی به نیچر گفت: «گونه‌های بی‌ضرر با شبیه شدن به چیزی که شکارچیان از آن اجتناب می‌کنند، مزیت پیدا می‌کند. "این شواهد آشکاری برای انتخاب طبیعی بود."
سوال: چگونه دانشمندان به حقیقت تغییر الگوی بال پروانه ها پی می برند؟
1. با انجام آزمایش بر روی پروانه ها.
2. با مقایسه ساختارهای ژنتیکی.
3. با مشاهده پروانه ها.
4. با تجزیه و تحلیل نتیجه.