متن: سفر من با خواهرم و دخترم به مغازه لباس عروسی (،) منهتن، بدون تمرکز بیشتر روی مارینا قابل درک نیست، دختر 14 ساله ام آیو از من خواست تا لباس ها را امتحان کند. این دختری بود که به کلینفلد بردم، فروشگاهی که در برنامه تلویزیونی «به لباس بگو بله» نمایش داده شد. با نزدیک شدن به سفر، از مارینا پرسیدم که آیا هیجان زده است؟ حتما مامان ریختن می گویند، شانه بالا انداختن. مارینا بیشتر از اینکه لباس عروسی 10000 دلاری بپوشد، هیجان زده بود تا روی مچ پایش خالکوبی کند تا نشان دهنده مبارزه من با ALS باشد. خواهرم، استفانی، ترتیب داده بود که ماشینی با بالابر ویلچر ما را از هتل به کلاینفلد ببرد. راننده ماشین مرا سوار کرد. در کلینفلد با گل آرایی به ارتفاع ده فوت، احساس می‌کردم می‌خواهم در رویا غلت بزنم. "وای!" گفتم. یک لباس مشکی جدید پوشیده بودم. مارینا شلوار جین، پیراهن بدون آستین و کفش ورزشی پوشیده بود. _ . خانم های مهربان کلاینفلد به اتاق هایی مانند راهنمایان تور اشاره کردند و طراحان را یکی یکی نام بردند: آلیتا گرهام، پنینا تورنای... در حالی که مارینا در کنار من راه می رفت، استفانی صندلی من را در ردیف ها و ردیف های لباس بالا و پایین هل داد و لباس های پرنسس دایانا را درآورد. لباس ساده به نظر برسد مارینا حرفی نزد. گوشه ای را به سمت انبار چرخاندیم، جایی که صدها لباس در آستین های محافظ پلاستیکی آویزان شده بود. من و مارینا غرق شدیم. "می خواهید یکی را امتحان کنید؟" با لمس دست مارینا گفتم. مارینا با صدای تیز و نامطمئن خود گفت: باشه. "سبکی را که دوست دارید به آنها بگویید." مارینا ساکت ایستاد. از آوردن او، برای تحمیل چنین تجربه بزرگسالی به یک کودک، احساس بدی داشتم. مارینا یک لباس خط A انتخاب کرد. یا به طور دقیق تر، خانم های کلاینفلد آن را برای او انتخاب کردند. مارینا آنقدر شوکه شده بود که نمی توانست بیشتر از تکان دادن سر انجام دهد. همانطور که او لباس مجلسی را به اتاق رختکن می‌برد، سعی می‌کردم به دختر کوچکم در روز عروسی‌اش فکر نکنم یا او را به‌عنوان کودکی در آغوشم تصور نکنم. سعی کردم روزی به او فکر نکنم که بچه خودش را در آغوش دارد. سعی کردم در حال حاضر به مارینا فکر نکنم که از نقشه های مادرش خجالت زده شده بود، از چیزهایی که او هنوز نمی توانست و نباید بفهمد. برای لباس عروس مارینا در وصیت نامه ام پول می گذارم. استفانی قول داده است که او را برای خرید آن به کلاینفلد بازگرداند. "نه سفید خالص!" به استفانی گفتم. "عاج. توری زیاد نیست. به توری فکر کنید." در حالی که بیرون از رختکن منتظر بودیم به استف توصیه کردم: «هنگام انتخاب لباس به خانواده سلطنتی فکر کنید. "به پرنس کیت فکر کنید. شیک. به آستین بلند فکر کنید. آنها لباس ها را رسمی تر می کنند." مارینا بی آستین و گشاد بیرون آمد. او شبیه یک دختر 14 ساله در وسط یک کیک بزرگ بود. "من لباس گشاد را دوست ندارم." او گفت. اون دختر منه! "در مورد امتحان کردن یکی با آستین بلند چطور؟" من ازش خواستم. خانم‌ها لباسی با آستین‌های توری بلند، یقه امپراتوری، کمری براق و دامن ابریشمی بلند و صاف بیرون آوردند. مارینا در رختکن ناپدید شد. وقتی در باز شد، او یک فوت بلندتر و یک دهه پیرتر به نظر می رسید. من به وضوح می توانستم زن زیبایی را ببینم که او روزی می شود. من به سادگی خیره شدم. وقتی به لحظه ای نگاه می کنید که برای دیدنش زنده نخواهید ماند چه می کنید؟ سرم را فرو کردم. با خودم گفتم نفس بکش من بررسی کردم. لبخند زدم. مارینا جواب داد. زبانم را در موقعیتی قرار دادم که بتوانم صحبت کنم. گفتم: «دوست دارم». با آن لباس، مارینا صاف ایستاده بود، درخشان و قد بلند. در حالی که زبانم به سختی با هم همکاری می کرد زمزمه کردم: «تو زیبا هستی». نمی دانم صدایم را شنید. چند عکس گرفتیم و ادامه داد. خاطره ای ساخته شده
سوال: نویسنده احتمالاً با گفتن «سعی کردم در روز عروسی به دختر کوچکم فکر نکنم یا ...» احساس می کند _ .
1. دل شکسته
2. ناامید شده
3. خجالت زده
4. شرمنده