متن: واژه تساهل به طور گسترده در دموکراسی های لیبرال استفاده می شود. بیانگر معنای مثبت است. سیاستمداران از ما می خواهند که با اقلیت ها مدارا کنیم. مربیان به ما می آموزند که نسبت به دیگری مدارا کنیم. مطبوعات مملو از اشاره به نیاز به نشان دادن تساهل در مواجهه با افراد یا گروه هایی هستند که از دیدگاه متفاوتی حمایت می کنند یا اعتقاد مذهبی متفاوتی دارند. جامعه بردبار هدفی است که هر کسی که به ارزش های دموکراسی اعتقاد دارد به دنبال آن است. یک فرد بردبار دارای صفات با فضیلت است. سوالی که باید بپرسیم این است که آیا ما از کلمه تساهل کاملاً آگاه به معنای آن استفاده کرده‌ایم و آیا آن را به درستی برای بازتاب آنچه واقعاً می‌خواهیم منتقل کنیم به کار برده‌ایم؟ لغت tolerance به معنای تحمل کردن یا تحمل کردن است. اگر چیزی یا کسی را تحمل کنم، اساساً می گویم که حاضرم آن را تحمل کنم یا او را. من می توانم بوی بد یا همسایه پر سر و صدا را تحمل کنم. عمل مدارا مرا وادار می کند که از بیان اعتراض خود به وجود پدیده ای که تحمل آن را دشوار می دانم، دست بکشم. بوی بد یا همسایه پر سر و صدا از نظر من پدیده ای قابل اعتراض است. با تحمل هر یک از آنها، بوی بد یا همسایه پر سر و صدا را به پدیده های مثبت تبدیل نمی کنم. بیایید صادق باشیم: من در مورد بوی بد طعم متفاوتی ندارم. من به سادگی از آن متنفرم و آرزو می کنم که ناپدید شود. من به همسایه پر سر و صدا احترام نمی گذارم. من ترجیح می‌دهم از او بخواهم سر و صدایی که می‌سازد را فوراً متوقف کند تا بتوانم در آرامش زندگی کنم. تلاش برای از بین بردن بوی بد یا اقدام منطقی برای اینکه همسایه پر سر و صدا مزاحم من نشود، به احتمال زیاد توسط اکثر مردم یک عمل غیر قابل تحمل تلقی نمی شود. حال، بیایید سعی کنیم کلمه تساهل را در مورد فردی که قانونمند است و دیدگاه قانونی متفاوتی با دیدگاه من دارد، به کار ببریم. من ممکن است دیدگاه قوی داشته باشم که با او مخالف است. رک بگویم، ممکن است تصمیم بگیرم دیدگاه او را تحمل کنم. با این کار، من یک ویژگی منفی به آن نسبت می دهم. من همان نگرش را در مورد دیدگاه او اعمال می کنم که بوی بد یا همسایه پر سر و صدا. بنابراین، تلاش برای انجام اقدامی برای از بین بردن دیدگاه او، عملی ناروا تلقی می شود. تحمل دیدگاه او به گونه ای که بوی بد یا همسایه پر سر و صدا را دوست دارم، به سختی می تواند فضیلت تلقی شود. فاعل تحمل کننده ذاتاً برابر با شیء مورد تحمل نیست. اگر شما را تحمل کنم، اساساً می گویم که بالاتر از شما هستم و آماده هستم، هرچند ناخواسته، با حضور شما یا اعمال یا نظرات شما تحمل کنم. این ممکن است در مورد فردی که آماده تحمل دیگری است صادق باشد. با این حال، این نگرش توسط چنین فردی، اگرچه از نظر تجربی درست است، به سختی یک فضیلت است. یقیناً این واقعیت که یک فرد ممکن است صرفاً با دیگری یا عقیده او مدارا کند، هیچ یک از دولت ها یا مقامات رسمی را که تساهل را به عنوان یک فضیلت ترویج می کنند، توجیه نمی کند. نمی توان موجودی برابر را تحمل کرد. برابری واقعی مستلزم احترام است نه تحمل. احترام گذاشتن به دیگری به عنوان یک فرد متمایز به سختی قابل تحمل است. این معنای واقعی برابری است: تنوع موجود در یک محیط حقوقی-اجتماعی با احترام متقابل. خطر مدارا این است که می تواند منجر به پذیرش افراد یا گروه هایی شود که در صدد تخریب پایه های نظام های دموکراتیک هستند. چنین مواردی را در مورد احزاب سیاسی یا گروه‌های مذهبی مخرب دیده‌ایم که تحت عنوان تساهل و تسامح با آنها رفتاری لیبرال شده است. نگرش مدارا مستلزم اعطای لطف است نه حق. سوالی که باید از خود بپرسیم این است که آیا مایلیم که مجلسی مطابق با ما، به عنوان افراد و به عنوان بخشی از یک مجموعه جمعی، قوانینی وضع کند یا اجازه انجام برخی اقدامات را که به جای حق تعبیر می شود، به ما اجازه دهد؟ به راستی، آیا هرگز آرزو می کنیم که کسی به نظرات ما گوش دهد و ما را آن گونه که هستیم بپذیرد، صرفاً به این دلیل که به اندازه کافی مهربان است که ما را تحمل کند؟
سوال: نویسنده احتمالاً با کدام یک از موارد زیر موافق است؟
1. تحمل بیش از حد، پایه های نظام های دموکراتیک را به خطر می اندازد.
2. با تحمل افراد می توان چیزی منفی را به عکس آن تبدیل کرد.
3. افرادی که دیگران را تحمل می کنند، احتمالاً آنها را برابر خود می دانند.
4. بردبار بودن را باید به جای لطف، حق دانست