متن: دانش آموزانی که درگیر کار خود هستند با چهار هدف انرژی می گیرند: موفقیت، کنجکاوی، اصالت و روابط رضایت بخش. چگونه این انگیزه ها را در کلاس پرورش دهیم؟ ده سال پیش، ما یک پروژه تحقیقاتی را با پرسیدن دو سوال ساده از معلمان و دانش آموزان آغاز کردیم: به نظر شما چه نوع کاری کاملاً جذاب است؟ و از چه نوع کاری متنفرید؟ تقریباً بلافاصله، ما متوجه الگوهای متمایز در پاسخ های آنها شدیم. پاسخ دهندگان گفتند که کار جذاب کاری است که کنجکاوی آنها را تحریک می کند، به آنها اجازه می دهد خلاقیت خود را ابراز کنند و روابط مثبت با دیگران را تقویت می کند. همچنین کاری بود که در آن خوب بودند. در مورد فعالیت‌هایی که از آنها متنفر بودند، هم معلمان و هم دانش‌آموزان به کارهایی اشاره می‌کردند که تکراری بود، که نیاز به تفکر کمی داشت یا اصلاً فکر نمی‌کرد و دیگران به آنها تحمیل می‌کردند. پس چگونه تعامل را تعریف کنیم؟ شاید بهترین تعریف از کار فیل شلکتی (1994) باشد که می گوید دانش آموزانی که درگیر هستند سه ویژگی از خود نشان می دهند: (1) آنها جذب کار خود می شوند (2) آنها در کار خود با وجود چالش ها و موانع پافشاری می کنند و ( 3) از انجام کار خود لذت می برند. اکثر معلمان این نشانه های مشارکت را در طول یک پروژه، ارائه یا بحث سرزنده کلاس مشاهده کرده اند. آنها نگاهی اجمالی به دنیای درونی الهام گرفته یک کودک انداخته اند و امیدوارند که هر روز این شگفتی، اشتیاق و استقامت را حفظ کنند. در عین حال، ممکن است احساس کنند که سنت‌های پاداش و تنبیه عقب مانده‌اند. چالش ما فراتر رفتن از این مشکلات بسیار واقعی و ارائه یک مدل عملی برای درک آنچه دانش آموزان ما می خواهند و نیاز دارند.
سوال: با توجه به کار فیل شلکتی، کدام ویژگی توسط دانشجویانی که درگیر هستند نشان داده نمی شود؟
1. دانش آموزان مایل به مطالعه هستند.
2. هر دانش آموزی برای همدیگر دوست شده است حتی معلمان.
3. حتی اگر در کارشان مشکل داشته باشند، به کار کردن پایبند هستند.
4. وقتی در کارشان موفق شدند از آن لذت خواهند برد.