متن: اولین بار در سال 1936 با او آشنا شدم. سریع وارد مغازه کوچک زشت او شدم تا پاشنه کفش هایم را تعمیر کنم. صبر کردم وقتی این کار را کرد. با لبخندی شاد از من استقبال کرد. "تو در این محله تازه کار هستی، نه؟" گفتم من هستم. من فقط یک هفته قبل به خانه ای در انتهای خیابان نقل مکان کرده بودم. او گفت: «این محله خوبی است. "تو اینجا خوشحال خواهی شد." با ناراحتی به چرمی که پاشنه پا را پوشانده بود نگاه کرد. فرسوده شده بود زیرا یک ماه قبل نتوانستم تعمیر را انجام دهم. بی تاب شدم، چون عجله داشتم با دوستی ملاقات کنم. التماس کردم: لطفا عجله کنید. از روی عینکش به من نگاه کرد. "حالا خانم، ما زیاد نخواهیم رسید. من می خواهم یک کار خوب انجام دهم. می بینید، من یک سنت دارم که باید به آن عمل کنم." یک سنت؟ در این مغازه کوچک زشت که با بسیاری از تعمیرگاه های کفش دیگر در خیابان های فرعی نیویورک تفاوتی نداشت؟ او باید تعجب من را احساس کرده باشد، زیرا در حالی که ادامه می داد لبخند می زد. "بله، خانم، من یک سنت هستم. پدرم و پدربزرگم در ایتالیا کفاش بودند و بهترین بودند. پدرم همیشه به من می گفت پسرم، هر کفشی که وارد مغازه می شود بهترین کار را انجام بده و باش. به کار خوبت افتخار می‌کنی. این کار را همیشه انجام بده، و هم شادی و هم پول کافی برای زندگی خواهی داشت.» در حالی که کفش‌های تمام شده را به من می‌داد، گفت: «این کفش‌ها برای مدت طولانی دوام خواهند داشت. من خوب استفاده کرده‌ام. چرم." با عجله رفتم. اما احساس گرم و سپاسگزاری داشتم. در راه خانه دوباره از مغازه کوچک رد شدم. او آنجا بود، هنوز کار می کرد. او مرا دید و در کمال تعجب دست تکان داد و لبخند زد. این آغاز دوستی ما بود. این دوستی بود که با گذشت زمان برای من معنای بیشتری پیدا کرد. هر روز که از مغازه اش رد می شدم به نشانه سلام دوستانه برای هم دست تکان می دادیم. در ابتدا فقط زمانی وارد شدم که باید کار تعمیر انجام می دادم. سپس متوجه شدم که هر چند روز یک بار فقط برای صحبت با او وارد می شوم. او شادترین مردی بود که تا به حال می شناختم. اغلب وقتی در ویترین مغازه‌اش ایستاده بود و روی یک جفت کفش کار می‌کرد، با صدای بلند و واضح ایتالیایی آواز می‌خواند. ایتالیایی‌های همسایه ما او را la luce alla finestra می‌گفتند - "نور در پنجره". یک روز به دلیل کارهای ضعیفی که برخی از نقاشان برای من انجام داده بودند، ناامید و عصبانی بودم. برای راحتی به مغازه اش رفتم. او به من اجازه داد که با عصبانیت در مورد کار ضعیف و بی احتیاطی کارگران امروزی صحبت کنم. گفتم: «آنها به کارشان غرور نداشتند. آنها فقط می خواستند پول خود را برای هیچ کاری جمع آوری کنند. او موافقت کرد. از این نوع اطرافیان زیاد هستند، اما شاید ما نباید آنها را سرزنش کنیم. شاید پدران آنها به کار خود افتخار نمی کردند. این برای یک پسر سخت است. او را از یادگیری چیزهای مهم باز می دارد." او یک دقیقه صبر کرد و گفت: "هر مرد یا زنی که یک سنت افتخارآمیز به ارث نبرده است باید شروع به ساختن یک سنت کند." "در این کشور، آزادی ما به هر یک از ما اجازه می دهد تا سهم خود را داشته باشیم. ما باید کمک خوبی به آن داشته باشیم. مهم نیست که یک مرد چه کاری انجام می دهد، اگر هر روز بهترین تلاش خود را بکند، یک سنت را برای فرزندانش شروع می کند. و او برای خودش خوشبختی زیادی می‌سازد." من برای چند ماه به اروپا رفتم. وقتی برگشتم «نور در پنجره» نبود. در بسته بود. یک تابلوی کوچک وجود داشت: "برای کفش در مغازه همسایه تماس بگیرید." فهمیدم پیرمرد ناگهان مریض شده و دو هفته قبل از رفتن من با دلی سنگین مرده است. دلم براش تنگ میشه اما او چیزی را برای من به جا گذاشته بود - خرد مهمی که همیشه به یاد خواهم داشت: "اگر یک سنت غرور آفرین به ارث برده اید، باید آن را ادامه دهید، اگر نگذاشته اید، همین الان شروع به ساختن آن کنید."
سوال: بهترین عنوان این قسمت چیست؟
1. یک کفاش مغرور
2. یک سنت افتخارآمیز
3. نور در پنجره
4. کفش های خود را گنج کنید