متن: پسر من فلج اطفال دارد و خیلی از آن رنج می برد. وقتی او جوان بود، من و همسرم او را نزد پزشکان زیادی بردیم و انواع مختلف درمان را انجام دادیم. اما باز هم نمی توانست مثل یک بچه معمولی راه برود. بنابراین او به خاطر سبک راه رفتنش مورد خندیدن همسالانش قرار گرفت. اشک هایش چشمانمان را مثل اسید سولفوریک می سوزاند . بعد از رفتن به مدرسه ترسید. او دیگر نمی رفت. یک شب، همسرم حالش خراب شد و سرش فریاد زد: "به تو می گویم بچه ام، ممکن است برای همیشه اینطوری باشی. تو از نظر دیگران یک دیوانه هستی و شاید هرگز تغییر نکند. اما از نظر من، در چشمای بابات، تو عجب نیستی! نیستی! حتی اگه باشی، دوستت داریم و تا ابد دوستت خواهیم داشت! پسرم دو روزه چیزی نگفت. نه خورد و نه خوابید. می‌توانستیم بخوانیم که او آسیب دیده است. امیدوار بودیم چیزی فوق العاده در خانواده ما بیفتد. صبح سوم، او به سختی به سمت ماشین من رفت و البته کیف مدرسه اش را در دست داشت. سرش را بلند کرد و مرا در آغوش گرفت و گفت: می خواهم به مدرسه بروم، هیچ چیز مرا شکست نمی دهد. میدونی از اون به بعد دیگه هیچوقت از تمسخر یا تحقیر شدن ترس نداشت. اگر نمی توانست از این نگاه ها دوری کند، ترجیح می داد در چشم ها به آن ها نگاه کند. بعداً اتفاق خوبی افتاد و پسرم به MIT رفت. وقتی از او پرسیدند چطور توانسته این فشار را تحمل کند، گفت: به خاطر پدر و مادرم. هموطنان عزیزم، اگر بیش از حد به این که دیگران چگونه به شما نگاه می کنند یا نظرشان چیست، اهمیت می دهید، هرگز آن چیزی نخواهید شد که می خواهید باشید.
سوال: از قسمت می توان گفت پسر است _ .
1. مطمئن و برونگرا
2. شجاع و سخت کوش
3. عاقل و راحت
4. مصمم و شجاع