متن: ما اغلب از کلمات "رشد" و "توسعه" استفاده می کنیم، گویی که اساساً معنای یکسانی دارند. اما ممکن است همیشه اینطور نباشد. به راحتی می توان مواردی را تصور کرد که در آن یک کشور به سطوح بالاتری از درآمد (رشد) دست یافته است و منفعت اندک یا بدون منفعت برای اکثر شهروندان آن (توسعه) است. در گذشته، بیشتر سیاست های توسعه ای با هدف افزایش نرخ رشد درآمد سرانه بود. بسیاری هنوز بر این نظریه مبتنی هستند که منافع رشد اقتصادی نصیب همه اعضای جامعه خواهد شد. اگر این نظریه درست باشد، رشد باید توسعه را تشویق کند. با این حال، در اوایل دهه 1970، رابطه بین رشد و توسعه زیر سوال رفت. یک مطالعه بزرگ توسط بانک جهانی در سال 1974 به این نتیجه رسید که اکنون واضح است که بیش از دهه ها رشد سریع در کشورهای در حال توسعه سود کمی برای یک سوم جمعیت آنها داشته است. مطالعه بانک جهانی نشان داد که افزایش تولید ناخالص ملی سرانه نویدبخش بهبودهای مهمی در شاخص های توسعه مانند تغذیه، بهداشت و آموزش نیست. اگرچه تولید ناخالص ملی سرانه واقعاً افزایش یافت، اما سود آن فقط به بخش کوچکی از جمعیت رسید. این درک باعث ایجاد درخواست برای سیاست های توسعه جدید می شود. این سیاست‌های جدید به نفع کشاورزی بر صنعت، خواستار توزیع مجدد درآمد و ثروت ملی و تشویق برنامه‌هایی برای برآوردن نیازهای اساسی مانند غذا و سرپناه است. در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 1980، بحران های اقتصاد کلان بین المللی ناشی از قیمت های بالای نفت، رکود جهانی و بدهی های جهان سوم، توجه را از برنامه هایی که برای رهایی از فقر طراحی شده بودند را مجبور کرد. با این حال، درس باقی می ماند: رشد اقتصادی نوید توسعه اقتصادی را نمی دهد. ممکن است برای تغییر ظرفیت تولید رو به رشد به منفعت اقتصادی که به بیشتر مردم یک کشور می رسد، تلاش شود.
سوال: قبل از دهه 1970، بیشتر سیاست‌های توسعه مبتنی بر این تئوری بود که رشد اقتصادی سودمند خواهد بود.
1. اکثر افراد جامعه
2. برخی افراد جامعه
3. افراد کمی در جامعه
4. همه افراد جامعه