متن: من و پسر 4 ساله ام، جان، کت را همزمان در یک فروشگاه لباس دست دوم دیدیم. در میان مانتوهای بزرگ و قدیمی خودنمایی می کرد. خیاطی زیبایی داشت و قیمت باورنکردنی: 28 دلار. به پسرم نگاه کردم و هر دو چیزی نگفتیم اما چشمان جان می درخشید. روپوش‌های پشمی و تیره در بین پسران نوجوان محبوبیت داشتند، اما می‌توانستند چند صد دلار قیمت داشته باشند. این مانتو حتی بهتر بود. جان آن را امتحان کرد و از این طرف به آن طرف چرخید و خودش را در آینه نگاه کرد. تناسب کامل بود. جان روز بعد کت را به مدرسه پوشید و با یک کت بزرگ به خانه آمد: "بچه ها کت شما را دوست داشتند؟" من پرسیدم. او گفت: «آنها آن را دوست داشتند. طی چند هفته بعد، جان تغییر کرد. او مودب، کمتر بحث و جدل، متفکرتر و در کل بسیار شادتر بود. هر روز عصر می گفت: «شام بخیر مامان». بدون هیچ اعتراضی هیزم را برای اجاق گاز حمل می کرد. یک روز وقتی به او پیشنهاد دادم که ممکن است قبل از شام شروع به انجام تکالیف کند، جان که همیشه کارها را به تعویق می انداخت، گفت: "حق با شماست. حدس می زنم که انجام دهم." وقتی این ماجرا را به یکی از معلمانش گفتم، او به شوخی گفت که حتماً کت او را عوض کرده است. من و جان هر دو می دانیم که هرگز نباید لباس یک نفر را با شخص واقعی درونش اشتباه بگیریم. اما برای پوشیدن استانداردی از برتری برای دیدن جهان، برای تمرین معیارهای برتری در اندیشه، گفتار و رفتار، و تطبیق آنچه در درون با آنچه در بیرون است، باید گفت.
سوال: نویسنده قصد دارد چه پیامی را در مقاله ارائه دهد؟
1. ما نباید افراد را از روی ظاهرشان قضاوت کنیم.
2. وقتی جوان هستیم زندگی پر از امکانات است.
3. این مفید است که چیزهای مختلف را در زندگی خود امتحان کنیم.
4. آنچه می پوشیم می تواند به شکل دادن به درونمان کمک کند.