متن: سپتامبر سال 2003 بود و من پس از تجربه کوچک کردن، در تلاش برای یافتن کار بودم. من در برخی از بزرگ ترین چالش های زندگی ام قرار گرفته بودم. دیدم که مدام نگران در خانه ام نشسته ام. تصمیم گرفتم خودم را مجبور کنم تا کار داوطلبانه ای پیدا کنم تا افکارم را به خود مشغول کند. اولین جایی که به دنبال آن بودم انجمن انسانی آریزونا بود. برنامه ای به من پیشنهاد داد، "برنامه سوارکاری درمانی"، که ماموریت آن ایجاد عزت نفس و اعتماد به نفس در کودکانی است که دوران سختی را در زندگی خود پشت سر گذاشته اند. بودن با حیوانات تنها زمانی بود که من واقعاً احساس کردم 1 جایی در دنیا دارم. اما من هرگز در زندگی ام دور اسب نبودم. من در اولین روزم کمی دلهره داشتم - بودن در کنار چنین حیوانات بزرگ قوی بسیار سخت تر از سه گربه ای بود که من به مراقبت از آنها عادت دارم. متوجه شدم که در اولین روز حضورم در کنار این موجودات خارق العاده با بچه هایی که وارد برنامه شده بودند تفاوتی نداشتم. اما وقتی آدم در اطراف اسب ها باشد، دگرگونی عجیبی رخ می دهد. من خودم را در نقش دانش آموز، ناظر، معلم، مربی، کارگر، دوست و همراه بازی می کنم. نه تنها به بچه ها، بلکه به اسب ها و کارکنان! دیری نپایید که در اداره اسب ها و بچه ها خوب بودم و به طور مساوی با عناصر انسانی و حیوانی کار می کردم. می‌دانم که این تجربه به من کمک کرد تا افق‌هایم را به گونه‌ای توسعه دهم که هرگز فکر نمی‌کردم. من این کار را با میل به کمک به دیگران شروع کردم و در این کار متوجه شدم که من واقعاً بیشترین سود را بردم. 1 معتقدیم همراهی و آرامش حاصل از کار با برادران حیوانی ما چیزی است که می تواند و جهان را به مکانی بهتر تبدیل کند!
سوال: چرا نویسنده می خواست چند کار داوطلبانه انجام دهد؟
1. برای کمک به بچه هایی که مشکل دارند.
2. ساختن یک زندگی.
3. برای تقویت اعتماد به نفس دیگران
4. برای بهبود وضعیت روحی او.