متن: وقتی یک فرد نسبتاً کثیف و بد لباس جلوی پای شما زانو می زند و دستانش را برای التماس چند سکه دراز می کند، آیا عجله می کنید که نمی دانید چه کاری باید انجام دهید یا غمگین می شوید و با عجله مقداری پول را تحویل می دهید؟ برخورد ما با متکدیان چگونه باید باشد؟ شکی وجود ندارد که جهان پر از داستان های وحشتناک غم انگیز است. این باید وحشتناک باشد که نمی دانیم وعده غذایی بعدی ما از کجا می آید. به نظر ظالمانه است که مقداری پول به گداها ندهیم. یقیناً اکثر ادیان بزرگ جهان به ما سفارش می‌کنند که دلی باز داشته باشیم و آنچه داریم را با افراد کم‌بخت‌تر از خود به اشتراک بگذاریم. _؟ شاید آنچه در زمان های قدیم از نظر اخلاقی درست بود، زمانی که می دانستیم چه کسانی در روستا دچار بدبختی شده اند و به کمک نیاز دارند، دیگر بهترین ایده نباشد. تعداد کمی از مردم به گدایان نمی دهند. بیایید به استدلال های آنها نگاه کنیم. اول، برخی معتقدند بسیاری از گدایان شهری عمدا لباس می پوشند تا رقت انگیز به نظر برسند و در واقع از گدایی امرار معاش کنند. دادن به گداها فقط این نوع شرارت را تشویق می کند. ثانیاً این نگرانی وجود دارد که پولی که می دهید خرج آبجو، شراب یا مواد مخدر شود. ثالثاً این نظر وجود دارد که هیچ عذر واقعی برای گدایی وجود ندارد. ممکن است فرد فقیر باشد، اما این دلیلی برای از دست دادن احساس غرور و وابستگی به خود نیست. این عقیده وجود دارد که باید به جای مردم عادی با این مشکل برخورد شود. برخی از مردم فکر می کنند که اداره محلی باید به متکدیان کمک کند. به سختی می توان به نتیجه نهایی رسید: موارد مختلفی وجود دارد و ما باید با آنها متفاوت برخورد کنیم. چند سکه می تواند در برخی شرایط جان انسان را نجات دهد و حتی اگر پول هدر برود، خیر اخلاقی دهنده را از بین نمی برد.
سوال: چه چیزی عمدتاً در متن مورد بحث قرار گرفته است؟
1. اعمال اخلاقی مردم
2. استدلال در بخشش به گدایان.
3. حسن اخلاقی بخشنده.
4. فعالیت های مذهبی کلیسا