متن: اوایل آن روز هوا تغییر کرد و برف ها در حال آب شدن به آب کثیف بودند. رگه هایی از آن از پنجره کوچکی که تا بالای شانه ها رو به حیاط خلوت بود پایین می آمد. ماشین‌ها در خیابان بیرون، جایی که هوا رو به تاریکی بود، هول می‌کردند. اما از درون هم داشت تاریک می شد. او در اتاق خواب بود و لباس ها را داخل یک چمدان فشار می داد که او به سمت در آمد. خوشحالم که داری میری! خوشحالم که داری میری! او گفت. می شنوی؟ او همچنان وسایلش را داخل چمدان می گذاشت. پسر عوضی! خیلی خوشحالم که داری میری! شروع کرد به گریه کردن. شما حتی نمی توانید به صورت من نگاه کنید، می توانید؟ وقتی متوجه عکس کودک روی تخت شد و آن را برداشت. به او نگاه کرد و او چشمانش را پاک کرد و قبل از برگشتن به اتاق نشیمن به او خیره شد. گفت آن را برگردان. او گفت فقط وسایلت را بگیر و برو بیرون. او جواب نداد. چمدان را بست، کتش را پوشید، قبل از خاموش کردن چراغ اتاق خواب را نگاه کرد. سپس به اتاق نشیمن رفت. او در ورودی آشپزخانه کوچک ایستاده بود و کودک را در آغوش گرفته بود. او گفت من بچه را می خواهم. دیوانه ای؟ نه، اما من بچه را می خواهم. من کسی را می آورم که برای چیزهایش بیاید. گفت تو به این بچه دست نمیزنی. بچه شروع به گریه کرده بود و پتو را از دور سرش باز کرد. اوه، اوه، او به بچه نگاه کرد. به سمت او حرکت کرد. به خاطر خدا! او گفت. او یک قدم به آشپزخانه برگشت. من بچه رو میخوام از اینجا برو بیرون! برگشت و سعی کرد بچه را در گوشه ای پشت اجاق گاز نگه دارد. اما او آمد بالا. دستش را از آن طرف اجاق گاز گرفت و دستانش را روی بچه سفت کرد. گفت ولش کن دور شو، دور شو! او گریست. بچه سرخ شده بود و جیغ می زد. در درگیری آنها یک گلدان گل را که پشت اجاق گاز آویزان بود، فرو ریختند. سپس او را در دیوار جمع کرد و سعی کرد چنگ او را بشکند. بچه را گرفت و با تمام وزنش هل داد. گفت ولش کن نکن، او گفت. گفت تو داری به بچه صدمه میزنی. گفت من به بچه صدمه نمی زنم. پنجره آشپزخانه نور نمی داد. در تاریکی تقریباً با یک دست روی انگشتان مشت شده او کار می کرد و با دست دیگر نوزاد را که جیغ می زد زیر دستی نزدیک شانه اش گرفت. احساس کرد انگشتانش به زور باز شده اند. او احساس کرد که بچه از او دور می شود. نه! او فریاد زد فقط دستانش شل شد. او آن را داشته باشد، این عزیزم. بازوی دیگر بچه را گرفت. او بچه را دور مچ دست گرفت و به عقب خم شد. اما او رهایش نمی کرد. احساس کرد بچه از دستانش لیز می خورد و خیلی محکم عقب کشید. به این ترتیب موضوع تصمیم گیری شد.
سوال: نتیجه این گذر چیست؟
1. او برنده است.
2. او برنده است.
3. آنها به خوبی با یکدیگر کنار می آیند.
4. تخیل می گوید.