متن: یک بار دیگر فرار کرده بودم و واقعاً نمی دانستم چرا. از دروازه بیرون رفتم تا به مدرسه بروم و سپس به راه رفتن و راه رفتن و راه رفتن ادامه دادم. من 11 ساله بودم. تقریبا تاریک بود. خسته، سرد و تنها بودم. تمام روز را چیزی نخورده بودم و می ترسیدم خودم را به پلیس بسپارم. می دانستم وقتی به انجمن خانه کودکان برگردم دوباره کتک خواهم خورد. کاری نداشتم بکنم، جز اینکه به راه رفتن ادامه دهم. با تاریک شدن هوا، وارد منطقه تاریک پارک شهر شدم و روی یک نیمکت چوبی نشستم به این امید که از خودروهای پلیس دوری کنم. هوا سرد بود و بی اختیار شروع به لرزیدن کردم. همه ساکت بودند به جز ماشین های عبوری از دور. "خب، سلام مرد جوان." صدایی از پشت سرم آمد. پریدم، تقریباً از روی نیمکت پارک افتادم. قلبم نود مایل در ساعت می تپید. نفسم بیرون اومد و به سختی نفسم بند اومد. سرم را بلند کردم و دیدم زنی پشت سرم در سایه ایستاده است. او گفت: «تو سرد و گرسنه به نظر می‌رسی. روسری اش را درآورد، دور شانه هایم پیچید و از من خواست دنبالش بروم. حدود بیست فوت راه رفتیم و بعد زیر یکی از چراغ های خیابان پارک توقف کردیم. دستش را دراز کرد و گفت: این نامه را بگیر. چون چیزی در دستش ندیدم، ایستادم. او اصرار کرد: «دست دراز کن و نامه را از دست من بگیر». به آرامی دستم را دراز کردم، طوری رفتار کردم که انگار دارم چیزی از دستش می گیرم. او دستور داد: "حالا کاغذ را محکم نگه دارید و آن را نزد هر صاحب فروشگاهی ببرید." شست و انگشتم را طوری بستم که انگار حرف را گرفته بودم و شروع کردم به قدم زدن به سمت پنج نقطه. چند بلوک پایین جاده، با زنی که پشت پیشخوان نشسته بود، به فروشگاهی رسیدم. در را باز کردم، وارد شدم و درست جلوی او ایستادم. خیلی آرام دستم را به سمتش دراز کردم. صورتش را تماشا کردم تا ببینم ممکن است فکر کند من دیوانه هستم یا چیزی. دستش را دراز کرد و در حالی که دستش دستش را لمس کرد، انگشتانم را که محکم بسته بودم باز کردم و منتظر ایستادم. عقب کشید، لبخند زد و به دستانش نگاه کرد. بلافاصله برگشت و به سمت پشت مغازه رفت. پس از مدتی زن در حالی که یک بشقاب کاغذی در دست داشت برگشت. "در اینجا چیزی برای خوردن شما وجود دارد." لبخندی زد و به من اشاره کرد که بخورم. در عرض دو سه دقیقه، کل بشقاب غذا و چندین کوکا کولا را پایین آوردم. قبل از رفتنم دستش را دراز کرد و از من خواست که نامه را بگیرم. دوباره که چیزی ندیدم، دستم را دراز کردم و شست و انگشتم را بستم انگار که چیزی از او می‌گیرم. به سختی چیزی جز هوا نداشتم، به خیابان رفتم و به سمت پارک برگشتم. پیرزن هنوز آنجا بود. "این واقعا جادو است. آیا می توانم نامه را داشته باشم تا من هم جادو باشم؟" من ازش خواستم. دستش را دراز کرد، دستم را گرفت و انگشتانم را که محکم بسته بودم باز کرد. هر چه بین انگشتانم نگه داشته بود، گرفت و در جیب پیشبندش گذاشت. "اگر کسی گرسنه باشد به او کمک می کنی؟" او از من خواست. "بله خانم." "اگر کسی صدمه ببیند، سرد یا ترسیده باشد، به او کمک می کنید؟" "بله خانم. من دوست آنها خواهم بود." او پاسخ داد: "تو پسر کوچک بسیار خوش شانسی هستی. هرگز به نامه جادویی نیاز نخواهی داشت."
سوال: چرا صاحب فروشگاه به پسر یک شام خوب پیشنهاد می دهد؟
1. چون با او همدردی زیادی داشت.
2. چون پسر و پدر و مادرش را می شناخت.
3. چون پسر مهربانی بود که لیاقتش را داشت.
4. چون زن پارک پولش را داده بود.