متن: مشکلات من بعد از رفتن به مدرسه شبانه روزی شروع شد. من فقط 14 سال داشتم و در ابتدا دلم برای خانواده ام بسیار تنگ شده است. من اغلب به آنها زنگ می زدم و پشت تلفن گریه می کردم. اما بعد از دو هفته متوجه شدم که از بودن با همکلاسی هایم در مدرسه لذت می برم. دوستان زیادی داشتم که پسر بودند. من آنها را بهترین دوستانم می دانستم - اما فقط دوستان. هرگز حدس نمی زدم دوستی من با پسرها مشکل ساز شود. سپس، سه ماه بعد، دوستانم به من گفتند که برخی از معلمان و دختران می‌گویند که من تمام روز را با پسرها می‌گذرانم تا توجه آنها را جلب کنم. هفت ماه پس از آن، مدیر معلم آقای وانگ از کلاس خواست تا چند دانش آموز را برای پیوستن به اتحادیه دانشجویی انتخاب کنند. فکر می‌کردم می‌توانم برنده شوم، زیرا در مدرسه خوب کار می‌کردم. من قبلاً برای بهترین امتحانات ریاضی و انگلیسی جایزه گرفته بودم. یک هفته بعد لیست منتشر شد و شامل من نشد. غمگین بودم. آقای وانگ پیش من آمد و گفت: "ناراحت نباش. من می دانم که تو عالی هستی! شاید کمی با دخترهای کلاس ما فاصله داشته باشی. آنها چیز زیادی در مورد شما نمی دانند، بنابراین برخی از آنها نمی دانند. تو را انتخاب نکن. مهم نیست. تمام تلاشت را بکن تا با همه خوب کنار بیایی و فکر می کنم دفعه بعد موفق می شوی."
سوال: مشکل نویسنده در اولین ورودش به مدرسه شبانه روزی چه بود؟
1. مدرسه جدیدش را دوست نداشت.
2. او با همکلاسی هایش رابطه خوبی نداشت.
3. دلش برای خانواده اش خیلی تنگ شده بود.
4. معلم جدیدش را دوست نداشت.