متن: پدر و مادرم دعوای شدیدی داشتند و من واقعاً از این موضوع ناراحت بودم. نمی دانستم با چه کسی باید در مورد احساسم صحبت کنم. بنابراین از مامان خواستم که اجازه دهد شب را در خانه بهترین دوستم بمانم. با اینکه می‌دانستم وضعیت پدر و مادرم را به او نمی‌گویم، مشتاق بودم که از خانه بیرون بیایم. وسط جمع کردن وسایلم بودم که ناگهان برق محله قطع شد. مامان اومد به من گفت که باید پیش بابابزرگم بمونم تا برق دوباره روشن بشه. من واقعاً ناامید شدم زیرا احساس می کردم چیز زیادی برای صحبت کردن نداریم. اما می دانستم که در تاریکی تنها خواهد ترسید. به اتاقش رفتم و به او گفتم که تا زمانی که برق باز شود پیش او می مانم. او کاملا خوشحال شد و گفت: "فرصت عالی" چیست؟ من پرسیدم. او گفت: برای صحبت، من و تو. "برای برگزاری یک جلسه خصوصی کوچک در مورد اینکه ما با مادر و پدرت چه کار خواهیم کرد و اکنون که در موقعیتی هستیم که قرار است با خودمان چه کنیم." با تعجب گفتم: "اما ما نمی توانیم کاری کنیم، پدربزرگ." و اینگونه بود که باور نکردنی ترین دوستی بین من و پدربزرگم شروع شد. آنجا در تاریکی نشسته بودیم، درباره احساسات و ترس‌هایمان از زندگی صحبت کردیم - از سرعت تغییر همه چیز تا اینکه گاهی اوقات به اندازه کافی سریع تغییر نمی‌کنند. آن شب، چون برق قطع شد، دوست جدیدی پیدا کردم که می توانستم با خیال راحت در مورد همه ترس ها و دردهایم، هر چه که باشد، صحبت کنم. ناگهان همه چراغ ها روشن شدند. او گفت: "خب، حدس می‌زنم این بدان معناست که الان می‌خواهی بروی. من واقعاً از صحبت‌هایمان خوشم می‌آید. امیدوارم هر چند شب یک بار برق قطع شود!"
سوال:  دلم میخواست از خونه برم بیرون چون _
1. از دعوای پدر و مادرم عصبانی بودم
2. هیچ کس را پیدا نکردم که احساساتم را با او در میان بگذارم
3. می خواستم از خانه تاریک فرار کنم
4. تصمیم گرفتم مشکلم را به دوستم بگویم