متن: سه پسر و سه دختر به فورت لادردیل می‌رفتند و وقتی سوار اتوبوس شدند، ساندویچ و شراب در کیسه‌های کاغذی حمل می‌کردند و رویای سواحل طلایی را در سر می‌پرداختند که سرمای خاکستری نیویورک پشت سرشان ناپدید شد. وقتی اتوبوس از نیوجرسی می گذشت، متوجه وینگو شدند، او جلوی آنها نشست، لباسی ساده و نامناسب به تن داشت، هرگز حرکت نمی کرد، چهره خاکی اش که سنش را پوشانده بود. او مدام داخل لبش را زیاد می جوید و در پیله ای از سکوت یخ زده بود. تا اعماق شب، خارج از واشنگتن، اتوبوس به هاوارد جانسون رفت و همه پیاده شدند به جز وینگو. او روی صندلی خود نشسته بود، و جوانان شروع به تعجب درباره او کردند، و سعی می کردند زندگی او را تصور کنند: شاید او یک ناخدای دریایی، فراری از همسرش، یک سرباز پیر بود که به خانه می رفت. وقتی به اتوبوس برگشتند، یکی از دخترها کنارش نشست و خودش را معرفی کرد. او با شادی گفت: "ما به فلوریدا می رویم، شنیدم که واقعا زیباست." او به آرامی گفت: «همین طور است، گویی چیزی را به یاد می آورد که سعی کرده فراموش کند. "شراب می خواهی؟" او گفت. لبخندی زد و چنگ انداخت. از او تشکر کرد و یک بار دیگر به سکوت خود بازگشت. پس از مدتی، او به سمت دیگران برگشت و وینگو در خواب سر تکان داد. صبح، بیرون از هاوارد جانسون دیگر از خواب بیدار شدند. و این بار وینگو وارد شد. دختر اصرار کرد که او به آنها بپیوندد. او بسیار خجالتی به نظر می رسید و در حالی که جوانان درباره خوابیدن در سواحل پچ پچ می کردند، قهوه سیاه سفارش داد و با عصبانیت سیگار می کشید. وقتی به اتوبوس برگشتند، دختر دوباره با وینگو نشست و بعد از مدتی آهسته و دردناک داستانش را تعریف کرد. او در چهار سال گذشته در زندان نیویورک بود و حالا می‌رفت به خانه. "آیا ازدواج کرده اید؟" او گفت: «نمی‌دانم. نمی‌دانی؟» گفت: «خب، وقتی در زندان بودم به همسرم نامه نوشتم. به او گفتم که قرار است مدت زیادی دور باشم. و اینکه اگر نمی توانست تحمل کند. اگر بچه ها مدام سوال می پرسیدند، اگر خیلی دردناک بود، خوب می توانست من را فراموش کند، می فهمیدم. یک پسر جدید بگیر، گفتم او زن فوق العاده ای است، واقعاً چیزی است و مرا فراموش کن. به او گفتم که مجبور نیست بیهوده برایم بنویسد. و او این کار را نکرد. نه برای سه سال و نیم.» «و الان داری میری خونه، نمیدونی؟» با خجالت گفت: «آره.» «خب، هفته پیش، وقتی مطمئن شدم که آزادی مشروط به پایان می رسد، دوباره برایش نوشتم. . ما قبلاً در برانزویک زندگی می‌کردیم، درست قبل از جکسون‌ویل، و درست زمانی که شما وارد شهر شدید، یک درخت بلوط بزرگ وجود دارد. به او گفتم که اگر مرا برگرداند، باید یک دستمال زرد روی درخت بگذارد و من پیاده شوم و به خانه بیایم، اگر او مرا نمی خواهد فراموشش کن، بدون دستمال، و من ادامه بده." "وو" دختر _ . "وای." به بقیه گفت و ظهر همگی در آن حضور داشتند و در نزدیکی برانزویک گرفتار شده بودند و به عکس هایی که وینگو از همسرش به آنها نشان داد نگاه می کرد و سه فرزند. زن به شکلی ساده خوش تیپ بود، بچه ها هنوز در عکس های فوری پرتحرک شکل نگرفته بودند. حالا آنها 20 مایلی از برانزویک فاصله داشتند، و جوانان در سمت راست صندلی پنجره را گرفتند و منتظر نزدیک شدن بودند. درخت بلوط بزرگ. اتوبوس حالتی تاریک و خاموش پیدا کرد، پر از سکوت غیبت و سالهای از دست رفته. وینگو دیگر نگاه نکرد و صورتش را در نقاب مرد سابق محکم کرد، گویی خودش را در برابر ناامیدی دیگر تقویت می کرد. سپس برانزویک ده ساله شد. مایل ها و سپس پنج. سپس، ناگهان، همه جوان ها از جای خود بلند شدند، جیغ و داد و فریاد می کردند و گریه می کردند و رقص های کوچک شادی انجام می دادند. همه به جز وینگو وینگو مات و مبهوت آنجا نشسته بود و به درخت بلوط نگاه می کرد. با دستمال های زرد پوشیده شده بود، 20 تا، 30 تا، شاید صدها، درختی که مانند پرچم خوشامدگویی در باد برافراشته بود. همانطور که جوانان فریاد می زدند، پیرمرد از جایش بلند شد و به سمت جلوی اتوبوس رفت تا به خانه برود.
سوال: کدام یک در مورد وینگو درست است؟
1. او ناخدای دریایی بود.
2. او از همسرش فراری بود،
3. او یک سرباز پیر بود که به خانه می رفت.
4. او یک زندانی بود.