متن: وقتی از هوش صحبت می کنیم، منظور ما توانایی کسب نمرات خوب در انواع خاصی از تست ها یا حتی توانایی انجام خوب در دروس مدرسه نیست. منظور از هوش، شیوه زندگی و رفتار، به ویژه در موقعیت جدید یا ناراحت کننده است. اگر بخواهیم هوش را بیازماییم، به جای اینکه چقدر می داند چه کاری باید انجام دهد، باید دریابیم که چگونه عمل می کند. به عنوان مثال، هنگامی که در یک موقعیت جدید، یک فرد باهوش به موقعیت فکر می کند، نه به خودش یا آنچه ممکن است برایش بیفتد. او سعی می‌کند هرچه می‌تواند پیدا کند، و سپس بلافاصله وارد عمل می‌شود و سعی می‌کند کاری در مورد آن انجام دهد. او احتمالاً مطمئن نیست که همه چیز چگونه پیش خواهد رفت، اما حداقل تلاش می کند. و اگر نتواند کارها را درست کند، از اینکه شکست خورده احساس شرم نمی کند. او فقط سعی می کند از اشتباهاتش درس بگیرد. یک فرد باهوش، حتی اگر خیلی جوان باشد، نگاه ویژه ای به زندگی دارد، احساس خاصی نسبت به زندگی و اینکه چگونه در آن قرار می گیرد. اگر به کودکان نگاه کنید، تفاوت بزرگی را در آنچه ما کودکان "روشن" و "نه روشن" می نامیم، خواهید دید. آنها در واقع دو نوع مختلف از مردم هستند، نه فقط یک نوع با میزان هوش متفاوت. به عنوان مثال، کودک باهوش واقعاً می خواهد در مورد زندگی اطلاعات کسب کند و سعی می کند با همه چیز در اطراف خود ارتباط برقرار کند. اما کودک بی هوش بیشتر به خودش و دنیای رویاهای خودش نگاه می کند. به نظر می رسد بین او و زندگی به طور کلی راه رفتن دارد.
سوال: در یک موقعیت جدید، یک فرد باهوش _ .
1. در مورد آنچه ممکن است برای او اتفاق بیفتد بیشتر می داند
2. از نتیجه ای که خواهد گرفت مطمئن است
3. آماده رویارویی و قرار گرفتن در شرایط است
4. بیشتر به خودش اهمیت می دهد