متن: نحوه رفت و آمد مردم در ایالات متحده به محل کار و بازگشت آنها در پنجاه سال گذشته بسیار تغییر کرده است. قبل از جنگ جهانی دوم، اکثر مردم در شهر یا شهری که در آن کار می کردند زندگی می کردند. تقریباً همه یا پیاده به محل کار می‌رفتند یا از یک سیستم حمل‌ونقل ارزان قیمت خوب استفاده می‌کردند. پس از سال 1945، دولت ایالات متحده بسیاری از جاده ها و بزرگراه های جدید را ساخت. مردم از شهرهایی که در آن کار می‌کردند دورتر و دورتر می‌رفتند، زیرا می‌توانستند ماشین‌هایشان را در این جاده‌های جدید از خانه‌های حومه شهر به کار در شهر برانند. برخی از خودروسازان بزرگ نیز سیستم های حمل و نقل برقی را خریداری کرده و آنها را نابود کردند. از آنجایی که مردم استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی را متوقف کردند، شهرها پول کمتری را صرف تعمیر اتوبوس ها و قطارهای قدیمی یا خرید اتوبوس های جدید کردند. حمل و نقل عمومی بدتر و بدتر شد. در اواخر دهه 1960، مردم متوجه شدند که افزایش استفاده از خودرو منجر به مشکلات زیادی شده است. همیشه ماشین های زیادی برای سیستم بزرگراه وجود داشت و مشکلات ترافیکی وحشتناکی ایجاد می شد. مردم هر روز ساعت ها را در ترافیک سپری می کردند تا به محل کار خود بروند و برگردند. علاوه بر این، هوای بسیاری از شهرها به دلیل آلودگی میلیون ها خودرو کثیف شد و بسیاری از مردم در تصادفات رانندگی جان باختند. از آنجایی که مردم شروع به نگرانی در مورد اینکه چگونه استفاده از اتومبیل به محیط زیست آسیب می رساند، شهرها دوباره شروع به خرج کردن پول بیشتری برای حمل و نقل عمومی کردند، بنابراین افراد کمتری مجبور به رانندگی با اتومبیل شدند. هنگامی که گاز در اواسط دهه 1970 بسیار گران شد، تعداد افرادی که از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده می کردند شروع به افزایش کرد. ساخت سیستم های حمل و نقل عمومی جدید بسیار گران است. بنابراین ایجاد تغییرات بزرگ در نحوه سفر مردم بسیار دشوار است. با این حال، افزایش استفاده از حمل و نقل عمومی آغاز شده است.
سوال: چرا شهرها در اواخر دهه 1960 شروع به خرج کردن پول بیشتری برای حمل و نقل عمومی کردند؟
1. برای تغییر روش سفر مردم.
2. برای بهبود شرایط زندگی.
3. برای ایجاد یک سیستم حمل و نقل جدید.
4. برای کنترل افزایش تعداد خودروها.