متن: من فرزند وسط سه فرزند بودم، اما در هر دو طرف پنج سال فاصله بود و قبل از هشت سالگی به سختی پدرم را دیدم. به این دلیل و دلایل دیگر تا حدودی تنها بودم. من عادت کودک تنها به ساختن داستان و گفتگو با افراد خیالی را داشتم و فکر می کنم از همان ابتدا جاه طلبی های ادبی من با احساس انزوا و کم ارزش شدن آمیخته شده بود. می‌دانستم که توانایی طبیعی با کلمات و قدرت رویارویی با واقعیت‌های ناخوشایند دارم، و احساس می‌کردم که این یک نوع دنیای خصوصی ایجاد می‌کند که در آن می‌توانم به خاطر شکستم در زندگی روزمره از خود حمایت کنم. با این حال، تعداد نوشته‌های جدی که در تمام دوران کودکی‌ام تولید کرده‌ام، به نیم دوجین صفحه نمی‌رسد. اولین شعرم را در چهار یا پنج سالگی سرودم و مادرم آن را به دیکته سپرد. من نمی توانم چیزی در مورد آن به یاد بیاورم جز اینکه در مورد یک ببر بود و ببر "دندان های صندلی مانند" داشت - یک بیان به اندازه کافی خوب. در یازده، زمانی که جنگ 1914-1918 آغاز شد، شعری نوشتم که در روزنامه محلی چاپ شد، و شعری دیگر، دو سال بعد، در مورد مرگ کیچنر. گهگاهی که کمی بزرگتر شدم، «شعرهای طبیعت» بد و معمولاً ناتمام می نوشتم. من همچنین حدود دو بار برای یک داستان کوتاه تلاش کردم که شکست خورد. این مجموع کارهای جدی احتمالی بود که در تمام آن سال‌ها روی کاغذ آوردم.
سوال: در مورد نویسنده چه چیزی می توان استنباط کرد؟
1. او کمترین علاقه را در خانواده داشت.
2. او در صحبت کردن با دیگران بسیار مشکل داشت.
3. او دوران کودکی ناخوشایندی را به دلیل عدم مراقبت داشت
4. تنهایی او باعث علاقه او به نوشتن شد.