متن: یک روز صبح در فیلادلفیا، خورشید در میان تمام جنگل های انبوه و کلیساهای بلند می درخشید. جان، 6 ساله، با پوشیدن لباس های فرسوده، از دور راه می رفت، در حالی که دستان کوچک تیره اش تکه ای نان دزدیده شده را در دست گرفته بود. جان لحظه ای در ورودی کلیسای مقدس توقف کرد و سپس در حالی که نان را محکم به دست گرفت از آنجا خارج شد، او یک یتیم بود که پدر و مادرش در جنگ جهانی کشته شدند و او را به مدت پنج سال در یتیم خانه تنها گذاشتند، او مانند بسیاری از کودکان یتیم خانه، وقت آزاد زیاد اکثراً هیچ کس از آنها مراقبت نمی کرد، بنابراین آنها باید یاد می گرفتند که چگونه کسانی را که می خواستند بدزدند. جان به وجود خدا اعتقاد داشت، بنابراین هر روز یکشنبه صبح به هر حال به کلیسا می رفت تا نگاهی بیندازد و به آن مردمی که در داخل آنها آواز می خوانند یا کتاب مقدس می خوانند گوش دهد. او فقط در این لحظه احساس می کرد که فرزند خداست و بنابراین. نزدیک به خدا اما چون لباس هایش خیلی کثیف بود نمی توانست دست به کار شود. خود جان می دانست. جان بی سر و صدا داشت می شمرد. این چهل و پنجمین یکشنبه او در ورودی کلیسا بود. مدتی روی نوک پا ایستاد و رفت. با گذشت زمان، کشیش متوجه جان شد و از دیگران فهمید که او پسر کوچکی است که دوست دارد در یتیم خانه چیزهایی را دزدی کند. یکشنبه چهل و ششم، خورشید در حال تابیدن بود و جان با دستان کوچک تیره‌اش هنوز تکه‌ای نان در دست داشت. وقتی همان جا ایستاد، کشیش بیرون آمد. احساس فرار داشت، اما لبخند دوستانه کشیش او را به دوش کشید. کشیش به سمت او رفت و به وضوح دید که دستان کوچک جان می لرزد. "تو جان هستی؟" جان جوابی نداد، اما به کشیش نگاه کرد و سری تکان داد. "آیا به خدا اعتقاد داری؟" کشیش جان را روی سر آغشته به خاک نوازش کرد. "بله من انجام میدم!" این بار جان با صدای بلند به او گفت. "پس به خودت ایمان داری؟" جان بدون هیچ حرفی به کشیش نگاه کرد. کشیش ادامه داد: "در اولین نگاه شما متوجه می شوم که شما با سایر بچه ها متفاوت هستید زیرا قلب خوبی دارید." صورتش قرمز شد، جان با ترس گفت: "در واقع، من یک دزد هستم." با این حرف سرش را پایین انداخت. کشیش صحبت نمی کرد، اما دست های کوچک تیره جان را گرفت، به آرامی باز کرد و روی صورت چروکیده اش گذاشت. "آه:" درست در همان زمان، جان فریاد زد و می خواست دست های کوچک تیره اش را بیرون بیاورد. با این حال کشیش دست‌های کوچکش را محکم گرفت و در زیر نور خورشید باز کرد. "می بینی جان؟" "چی؟" "تو تابش آفتاب را در دستانت حجامت می کنی." جان با بی حوصلگی به دستانش نگاه کرد: کی اینقدر زیبا شدند؟ "در نظر خدا، همه ادمها یکسانند. وقتی حاضر شوند دستهای خود را برای استقبال از خورشید دراز کنند، طبیعتاً خورشید به آنها می تابد. و شما دو چیز بیشتر از آنها دارید. اول شجاعت و دومی مهربانی." با آن کشیش او را به داخل کلیسا برد. اولین باری بود که جان به این مکان مقدس می رفت و در این لحظه احساس حقارت نمی کرد بلکه گرمای وصف ناپذیری داشت. در آن صبح که آفتاب را در آغوش گرفته بود، جان دوباره خود را همراه با اعتماد به نفس، رضایت، شادی و رویاهایی که هرگز ندیده بود، یافت. بیست سال گذشت. اکنون پسری که نان را با دستان خاکی خود محکم گرفته بود، مشهورترین سرآشپز فیلادلفیا بوده و غذاهای محبوب بسیاری درست کرده است. هر یکشنبه صبح نانی را که می پخت شخصاً برای پرورشگاه می فرستاد. آن بچه هایی که با هلهله از او استقبال کردند عادت داشتند قبل از اینکه نان بگیرند، آگاهانه کف دستشان را باز کنند. زیرا همه آنها می دانستند زمانی که ما حاضریم دستان خود را برای خوشامدگویی به آفتاب دراز کنیم، طبیعتاً خورشید به ما می تابد.
سوال: کدام یک از موارد زیر می تواند به بهترین وجه تأثیر زیادی که کشیش بر جان داشت منعکس کند؟
1. جان یک آشپز معروف شد.
2. جان به رفتار بد خود اعتراف کرد.
3. جان به وجود خدا اعتقاد داشت.
4. جان به یتیمان دیگر گرمی می بخشید.