متن: پانزده سال پیش، وارد بوستون گلوب شدم که در آن زمان معبدی برای من بود. استخدام شدن آسان نبود. اما وقتی شما آنجا بودید، متوجه شدم، شما وارد آن شده اید. مشاغل جهان تا زمان بازنشستگی تضمین شده بودند. به مدت 15 سال من در آنجا پیشرفت کرده بودم - از یک خبرنگار معمولی به سردبیر ارشد تبدیل شدم. اگر به آن پایبند باشم یک عمر امنیت خواهم داشت. در عوض تصمیم گرفته بودم که بروم. وارد دفتر رئیسم شدم. آیا او عصبانی خواهد شد؟ تعجب کردم. خلق و خوی معروفی داشت. شروع کردم: «مت، ما باید با هم صحبت کنیم. "من در بیست و چهار سالگی به گلوب آمدم. اکنون چهل ساله هستم. کارهای زیادی در زندگی می خواهم انجام دهم. من استعفا می دهم." "به یک مقاله دیگر؟" او درخواست کرد. دست در جیب کتم کردم اما چیزی نگفتم. نامه ای به او دادم که همه چیز را توضیح می داد. گفت که من می روم تا یک شرکت رسانه ای جدید راه اندازی کنم. ما در یک نقطه عطف نادر در تاریخ بودیم. من می خواستم مستقیماً درگیر تغییر باشم. او کاملاً خارج از انتظار من گفت: "من برای شما خوشحالم." او ادامه داد: "من به تازگی از جلسه هیات مدیره آمدم و هفتاد و پنج درصد اخبار دلسرد کننده بود. ما می توانیم با برخی از آنها مقابله کنیم. اما بسیاری از آنها را نمی توانیم." او در پایان گفت: برای شما آرزوی موفقیت در جهان دارم. "و اگر درست نشد، به یاد داشته باشید، همیشه جایی برای شما وجود دارد." سپس از دفتر او بیرون رفتم و برای خداحافظی بیشتر در اتاق خبر قدم زدم. همه تبریک می گفتند. همه - حتی اگر تمام امنیت مالی را که با دقت ایجاد کرده بودم به خطر می انداختم. بعداً با بیل تیلور، رئیس و ناشر Boston Globe آخرین گفتگو را داشتم. او گلوب را به ملکی میلیارد دلاری تبدیل کرده بود. گفتم: "من استعفا می دهم، بیل." او گوش داد در حالی که من داستان را به او دادم. او هم عصبانی به نظر نمی رسید. بعد از مکثی گفت: گلی ای کاش جای تو بودم.
سوال: نویسنده می خواست استعفا دهد زیرا _ .
1. او با رئیسش مشکل جدی داشت.
2. او می خواست در صنعت رسانه جدید مشغول شود.
3. او در کارش برای گلوب دستمزد کمتری دریافت کرد.
4. او شغلی با درآمد بهتر در یک انتشارات پیدا کرده بود.