متن: من کودکی بسیار کلامی بودم و بزرگ شدن با پدرم آزمایشی در زبان شناسی بود. پدرم آدم کم حرفی بود. هر زمان که برای فعالیت خاصی از او اجازه می‌خواستم، سخنرانی‌ای را برنامه‌ریزی می‌کردم که شامل این بود که چه کسی آنجا خواهد بود، کجا برگزار می‌شد، چقدر طول می‌کشید، و چرا این یک فرصت فوق‌العاده برای من بود. او گوش می‌داد و سپس می‌گفت «بله» یا «نه». هیچ وقت هیچ امتیازی وجود نداشت. نه «بله، اما تا شام در خانه باش» یا «نه، مگر اینکه بتوانید خلاف آن را متقاعد کنید». بله یا نه، ساده و ساده بود. پیام های تلفنی پدرم برای یک دختر نوجوان درس صبر و تحمل بود. من در دبیرستان کاملا فعال بودم. نه تنها از درگیر شدن در بسیاری از زمینه ها لذت بردم، بلکه با نوجوانان بسیار خوبی نیز در تماس بودم. می توانم یک روز شلوغ را به یاد بیاورم که با دو مرد بزرگ آشنا شده بودم و به هر یک از آنها شماره تلفنم را داده بودم. وقتی از جلوی در رد شدم اولین کلمه ای که از دهانم خارج شد این بود: "بابا! کسی زنگ زد؟" البته پاسخ او فقط «بله» بود. پاسخ او: یک پسر. از آنجایی که آن روز با دو پسر آشنا شده بودم، این کمکی به من نکرد. با گریه به سمت اتاقم دویدم. با دانستن اینکه پدرم به طور کلی از زبان بیزاری می کند و علاقه او به مختصر بودن را می دانست، من را متعجب کردم که شنیدم او قرار است کلاس یکشنبه یکشنبه پسران یازده ساله را تدریس کند. او این کار را نه یک، بلکه چندین سال انجام داد. همیشه به این فکر می کردم که آیا او واقعاً چیزی گفته است یا همه آنها روی صندلی های خود می نشینند و به هم خیره می شوند. مطمئن بودم که اگر مردم منتظر پدرم با گفتگوی درخشان یا کامنتی روی تخته پرش باشند، به شدت ناامید خواهند شد. با این حال، سپتامبر پس از سپتامبر، پدرم تابلوی خود را بیرون از اتاق مدرسه یکشنبه آویزان کرد: آقای ارنست - پسران یازده ساله.
سوال: برای اینکه پدر با سفر نویسنده موافقت کند، نویسنده باید موارد زیر را به جز _ .
1. دوستانی که در این فعالیت ملاقات خواهم کرد
2. این فعالیت یک فرصت برای هر کسی است
3. مکانی که قرار است فعالیت در آن برگزار شود
4. زمانی که در فعالیت صرف خواهم کرد