متن: شای پرسید: فکر می کنی به من اجازه بازی می دهند؟ پدر شای می‌دانست که بیشتر پسرها نمی‌خواهند کسی مثل شی در تیمشان باشد، اما پدر همچنین می‌دانست که اگر پسرش که معلول ذهنی و جسمی است، اجازه بازی پیدا کند، به او احساس تعلق و تعلق می‌دهد. مقداری اعتماد به نفس پدر شای به یکی از پسران حاضر در زمین نزدیک شد و از او پرسید که آیا شای می تواند بازی کند، بدون اینکه انتظار زیادی داشته باشد. پسر به اطراف نگاه کرد و گفت: "ما با شش ران شکست می‌خوریم و بازی در اینینگ هشتم است. حدس می‌زنم او می‌تواند در تیم ما باشد و ما سعی می‌کنیم در اینینگ نهایی او را به بازی بفرستیم. شی تلاش کرد. به سمت نیمکت تیم رفت و با لبخندی گشاد پیراهن تیم را پوشید و پدرش اشک کوچکی در چشمانش داشت و دلش گرم بود. پسرها شادی پدر را از پذیرفته شدن پسرش دیدند. در انتهای مسابقه هشتم تیم شای چند ران به ثمر رساند اما باز هم با سه اختلاف عقب بود. در اوج اینینگ نهایی، شی دستکش به دست کرد و در زمین بازی کرد. با وجود اینکه هیچ ضربه ای به او وارد نشد، او به وضوح از حضور در بازی خوشحال بود. و در زمین. در انتهای اینینگ نهایی، تیم شای دوباره به گل رسید. حالا قرار بود شی در بت بعدی باشد. خفاش همه می‌دانستند که ضربه تقریبا غیرممکن است. زمین اول آمد و شی از دست داد. پرتاب کننده دوباره چند قدم جلوتر رفت تا توپ را به آرامی به سمت شی پرتاب کند. هنگامی که زمین وارد شد، شی به سمت توپ چرخید و یک توپ زمینی آهسته را درست به سمت پرتاب زد. پرتاب کننده می توانست به راحتی توپ را به سمت بازیکن پایه اول پرتاب کند و شای به بیرون می رفت و این پایان بازی بود. هم تیمی ها، تماشاگران و بازیکنان هر دو تیم شروع به فریاد زدن کردند: "شای، اول بدو!" به ثانیه!" شی در حالی که نفس می کشد، به طرز ناخوشایندی به سمت دوم دوید. زمانی که شای به سمت پایه دوم رفت، کوچکترین بازیکن تیم آنها که برای اولین بار فرصت قهرمان شدن برای تیمش را داشت، می توانست توپ را به سمت بازیکن پایه دوم پرتاب کند، اما او قصد و نیت پرتاب کننده را درک کرده بود. خیلی عمدی توپ را بالا و دور از سر بازیکن پایه سوم پرتاب کرد. همه فریاد می زدند: «شای، شی، شی، تمام راه شی». شی به پایگاه سوم رسید که یکی از بازیکنان حریف به کمک او دوید و فریاد زد: "شی، به سمت سوم فرار کن." در حالی که شای سوم شد، همه روی پاهای خود بودند و فریاد می زدند: «شای، فرار کن به خانه!» شی به سمت خانه دوید، روی پایگاه خانگی قدم گذاشت و به عنوان قهرمانی که بازی را برای تیمش برد تشویق شد. آن روز، پسران هر دو تیم کمک کردند تا عشق واقعی و انسانیت را به این دنیا بیاورند. شای به تابستان دیگری نرسید و در آن زمستان مرد، در حالی که هرگز قهرمان بودن و شاد کردن پدرش را فراموش نکرد و به خانه آمد و مادرش را دید که با گریه قهرمان کوچک روزش را در آغوش گرفته بود!
سوال: پدر شای که انتظار زیادی نداشت، هنوز از پسر پرسید که آیا شای می تواند بازی کند، عمدتاً به این دلیل که پدر _ .
1. متوجه شدم برخی از پسران حاضر در زمین مشغول دزدی هستند
2. حدس زد حضور او بر تصمیم پسر تاثیر می گذارد
3. متوجه شد که برخی از پسران حاضر در زمین، شای را به خوبی می شناسند
4. فهمید که شی نیاز به احساس پذیرش دارد