متن: رزا پارکز یک زن آفریقایی-آمریکایی بود که جنبش حقوق مدنی را با امتناع از واگذاری صندلی خود به یک سفیدپوست در اتوبوس آغاز کرد. او آنچه را که باور داشت درست بود، و شجاعت او افراد بی‌شماری را برانگیخت تا همین کار را انجام دهند. خانم پارکس که در سال 1913 در آلاباما به دنیا آمد، در مزرعه ای در خارج از مونتگومری در شهری به نام پاین لول بزرگ شد. او تا 11 سالگی در خانه درس می خواند. او بعداً در مدرسه صنعتی دختران در مونتگومری تحصیل کرد. او برای مدت کوتاهی در کالج معلمان ایالتی آلاباما برای سیاه پوستان شرکت کرد، اما مجبور شد برای مراقبت از مادر و مادربزرگش که مریض شدند ترک تحصیل کند. خانم پارکز در سال 1932 با ریموند پارکز ازدواج کرد. او را تشویق کرد تا تحصیلات خود را به پایان برساند. این در آن زمان بسیار غیر معمول بود، به خصوص برای یک زن. کمتر از 7 درصد از آفریقایی-آمریکایی ها در دهه 1930 در دبیرستان تحصیل می کردند. خانم پارکس همچنین موفق به کسب حق رأی شد که طبق قوانین جداسازی برای سیاه پوستان بسیار دشوار بود( ). در سال 1943، او به عنوان منشی برای NAACP ---- انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان شروع به کار کرد. خانم پارکس تصمیم تاریخی خود را در 1 دسامبر 1955 گرفت. او در زندگی نامه خود به یاد می آورد: "وقتی راننده من را دید که هنوز نشسته ام، از من پرسید که آیا قرار است بایستم یا نه و من گفتم: "نه، نیستم." بعد گفت : خوب اگر بلند نشدی من باید به پلیس زنگ بزنم و دستگیرت کنم . گفتم: "شما ممکن است این کار را انجام دهید." خانم پارکس در 24 اکتبر 2005 درگذشت. جسی جکسون از رهبران حقوق مدنی گفت: "او نشست تا ما بایستیم." زندانی شدن او درهای سفر طولانی ما به سوی آزادی را باز کرد.»
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که در زمان رزا پارکز سیاه پوستان _ .
1. اجازه سوار شدن به اتوبوس را نداشتند
2. فقط در اتوبوس ها ایستاده بود
3. به حقارت نگریسته شدند
4. اصلا حق نداشت