متن: ما این را بدیهی می دانیم که با حافظه می توانیم بیشتر چیزهایی را که در زندگی مان اتفاق افتاده به خاطر بیاوریم. اما تصور اینکه زندگی بدون حافظه چگونه خواهد بود دشوار است. معانی هزاران تصور روزمره، مبنای تصمیماتی که می‌گیریم، و ریشه عادات و مهارت‌های ما را باید در تجربیات گذشته‌مان جستجو کرد که با حافظه به زمان حال آورده شده‌اند. حافظه را می توان به عنوان توانایی در دسترس نگه داشتن اطلاعات برای استفاده بعدی تعریف کرد. این نه تنها شامل «به خاطر سپردن» چیزهایی مانند حقایق حسابی یا تاریخی است، بلکه شامل هرگونه تغییر در شیوه رفتار معمول یک حیوان نیز می شود. زمانی که موش از خوردن غلات دست می کشد، حافظه درگیر می شود زیرا چیزی مشکوک را در توده غلات بو کرده است. حافظه نه تنها در انسان ها و حیوانات بلکه در برخی از اشیاء و ماشین های فیزیکی نیز وجود دارد. به عنوان مثال، رایانه ها حاوی دستگاه هایی برای ذخیره داده ها برای استفاده بعدی هستند. مقایسه ظرفیت حافظه یک کامپیوتر با یک انسان جالب است. حافظه دسترسی فوری یک کامپیوتر بزرگ ممکن است تا 100000 کلمه را در خود جای دهد - رشته هایی از حروف الفبا یا عددی - آماده برای استفاده فوری. یک نوجوان آمریکایی متوسط احتمالاً معنای حدود 1000000 کلمه انگلیسی را تشخیص می دهد. با این حال، این تنها بخشی از کل اطلاعاتی است که نوجوان ذخیره کرده است. به عنوان مثال، تعداد چهره ها و مکان هایی را که نوجوان می تواند در هنگام دیدن تشخیص دهد، در نظر بگیرید. استفاده از کلمات اساس هوش حل مسئله پیشرفته انسان است. بخش بزرگی از حافظه یک فرد در قالب کلمات و ترکیب کلمات است. اما در حالی که زبان تعداد و نوع چیزهایی را که یک فرد می تواند به خاطر بسپارد بسیار گسترش می دهد، به ظرفیت حافظه عظیمی نیز نیاز دارد. شاید همین ظرفیت باشد که انسان ها را متمایز می کند و آنها را از سایر حیوانات متمایز می کند.
سوال: انسان ها خود را از حیوانات دیگر متمایز می کنند.
1. داشتن توانایی درک خطر
2. داشتن ظرفیت حافظه به مراتب بیشتر
3. داشتن توانایی تشخیص چهره ها و مکان های رویایی
4. داشتن توانایی استفاده از تجربیات گذشته