متن: لحاف مورد علاقه من همیشه روی تختم است. حتی در هوای گرم. این یک لحاف بزرگ نیست، اما بسیار زیبا است: از تعداد زیادی مربع پشمی با رنگهای روشن از هر رنگ قابل تصوری تشکیل شده است - قرمز، زرد، سبز، آبی، بنفش، قهوه ای، کرم. من از اول عاشق این لحاف بودم. فقط نگاه کردن به آن احساس آرامش است. چند سال از زمانی که مادرم لحاف را به من و همسرم ری اسمیت داد می گذرد؟ فقط می توانم حدس بزنم: سی سال؟ سی و پنج؟ لحاف کوچک زیبا در تمام رنگهای رنگین کمان مرا از این خانه به خانه دیگر دنبال کرده است. همان تخت، در اتاق خواب های مختلف در خانه های مختلف در دوره های مختلف زندگی من. در این دوره اخیر، لحاف روی تخت من در خانه ای در پرینستون، نیوجرسی، که در سال 2009 به آن نقل مکان کردم، گذاشته شده است. مادرم از این خانه بازدید کرد. وقتی او من و ری را در خانه قبلی‌ام، کمتر از پنج دقیقه با این خانه ملاقات کرد، مامان همیشه در باغ کمک کرده بود. با هم باغبانی می‌کردیم و با هم غذا درست می‌کردیم، در حالی که پدرم، یک پیانیست آماتور با استعداد، پیانوی من را در اتاق نشیمن می‌نواخت. هر وقت پدر و مادرم به دیدن ما می آمدند، مادرم برایمان هدایایی می آورد: بیشتر اقلامی که بافته یا دوخته بود. سال‌ها لباس‌ها و ژاکت‌هایی که مادرم دوخته بود می‌پوشیدم. هیچ چیز به اندازه پوشیدن لباس هایی که مادرتان برای شما دوخته یا بافته است آرامش بخش نیست. در فوریه 2008، زمانی که شوهرم در بیمارستان بستری بود، و پس از اینکه یک هفته بعد به طور غیرمنتظره ای درگذشت، اغلب من بیش از حد خسته در رختخواب دراز کشیده بودم که نمی توانستم حرکت کنم، زیر لحاف رنگین کمانی. تخت پناه من شد و "لانه" من. لحاف مادرم باعث شد بفهمم که عشق چقدر به آرامی می ماند. ما آرزوی راحتی داریم، اما راحتی فقط از چند منبع به ما می رسد. می دانم که خیلی خوش شانس بوده ام. هرگز از تشکر و قدردانی از پدر و مادر فوق‌العاده‌ام که به من محبت کردند، برای این لحاف روی تختم، که در سال 2013 مانند اواخر دهه 1970 خاص و زیبا بود، متوقف نمی‌کنم.
سوال: پس از مرگ شوهرش، لحاف به نویسنده کمک کرد _ .
1. لحظات خوش گذشته را به یاد بیاور
2. درک اهمیت عشق واقعی
3. روزهای سخت را پشت سر بگذار
4. معنای زندگی را پیدا کنید