متن: در سال 1953، ادموند هیلاری نیوزلندی که در آن زمان 33 سال داشت، به یک اکسپدیشن کومولانگما بریتانیا به رهبری سرهنگ جان هانت پیوست. تام بوردیلون و چارلز ایوانز اولین تیمی بودند که برای صعود به قله تلاش کردند. علیرغم طوفان شدید، آنها تا ساعت 1 بعد از ظهر روز 26 مه به قله جنوبی رسیدند - در ارتفاع 28700 فوتی (8748 متری). آنها موافقت کردند که به عقب برگردند. دو روز بعد، هیلاری و نورگی از کمپ نهم در ارتفاع 25900 فوتی حرکت کردند تا تلاش بعدی را انجام دهند. در ارتفاع 27900 فوتی، آنها برای گذراندن شب، اردوگاهی موقت روی صخره‌ای با عرض 6 فوت ایجاد کردند. در ساعت 6:30 صبح روز بعد، تیم با تشویق آسمان پاک شد. آنها با طناب به هم، پله هایی را با تبرهای یخی خود برش داده بودند، از یک یال شیب دار و با لبه چاقو در جنوب شرقی قله بالا رفتند. آنها در ساعت 9:00 صبح به قله جنوبی رسیدند. دورتر از آن، با یک صخره یخی 40 فوتی روبرو شدند که بعدها پله هیلاری نام گرفت. هیلاری گفت: «...نگاه کردن به پله صخره در ارتفاع 29000 فوتی، واقعاً غلبه بر آن بسیار دشوار به نظر می رسید. اما آنها شکاف باریکی را روی سطح سنگ پیدا کردند که به اندازه کافی بزرگ بود که بتواند روی دست ها و زانوها به داخل حرکت کند و با نگه داشتن پاها به یک طرف و پشت ها به طرف دیگر از آن بالا رفتند. هیلاری گفت: "این واقعاً اولین لحظه ای بود که در طول کل سفر مطمئن بودم که به اوج می رسیم." چند متری آخر تا قله نسبتا آسان بود. هیلاری گفت: «سپس متوجه شدم که خط الراس به جای اینکه جلوتر بیاید، اکنون به شدت کاهش یافته است. "به بالا نگاه کردم تا یک یال باریک را دیدم که تا یک نقطه تیز بالا می رفت ... و ما روی قله ایستادیم." ساعت 11:30 صبح 29 می 1953 بود.
سوال: وقتی به گذشته نگاه می کند، هیلاری قدم هیلاری را به عنوان _ .
1. صعود بسیار آسان تر از آنچه او انتظار داشت
2. برای او غیرممکن است که دوباره غلبه کند
3. بالا رفتن آسان اما پایین رفتن سخت است
4. یکی از بزرگترین موانع پیش از اجلاس