متن: به گفته جامعه شناسان، راه های مختلفی وجود دارد که ممکن است یک فرد به عنوان رهبر یک گروه اجتماعی در ایالات متحده شناخته شود. در الگوهای فرهنگی سنتی هواداران، رهبری (~z~) را به یک یا هر دو از والدین اعطا می کند. در موارد دیگر، مانند گروه های دوستی، یک یا چند نفر ممکن است به تدریج به عنوان رهبر ظاهر شوند، اگرچه هیچ روند رسمی انتخاب وجود ندارد. در گروه های بزرگتر، رهبران معمولاً به طور رسمی از طریق انتخابات یا استخدام انتخاب می شوند. اگرچه تصور می‌شود که رهبران افرادی با توانایی شخصی غیرعادی هستند، دهه‌ها تحقیق نتوانسته است شواهد ثابتی مبنی بر وجود هر دسته‌ای از «رهبران طبیعی» ارائه دهد. به نظر می رسد که هیچ مجموعه ای از ویژگی های شخصی وجود ندارد که همه رهبران مشترک باشند. در عوض، تقریباً هر شخصی ممکن است به عنوان یک رهبر شناخته شود، اگر آن شخص دارای ویژگی هایی باشد که نیازهای آن گروه خاص را برآورده می کند. علاوه بر این، اگرچه معمولاً تصور می‌شود که گروه‌های اجتماعی یک رهبر واحد دارند، تحقیقات نشان می‌دهد که معمولاً دو نقش رهبری متفاوت وجود دارد که توسط افراد مختلف انجام می‌شود. رهبری ابزاری رهبری است که بر تکمیل وظایف توسط یک گروه اجتماعی تاکید دارد. اعضای گروه برای "انجام کارها" به رهبران ابزاری نگاه می کنند. از سوی دیگر، رهبری بیانگر، رهبری است که بر رفاه جمعی اعضای یک گروه اجتماعی تأکید دارد. رهبران بیانگر کمتر به اهداف کلی گروه توجه دارند تا حمایت عاطفی از اعضای گروه و تلاش برای به حداقل رساندن تنش و تعارض بین آنها. اعضای گروه از رهبران رسا انتظار دارند که روابط پایداری را در درون گروه حفظ کنند و از تک تک اعضا حمایت کنند. رهبران ابزاری به احتمال زیاد نسبت به سایر اعضای گروه نسبت به دیگران رفتار می کنند. آنها دستور می دهند و ممکن است اعضای گروه را که از دستیابی به اهداف گروه منع می کنند، تنبیه کنند. رهبران رسا روابط شخصی یا اولیه تری را با دیگران در گروه پرورش می دهند. وقتی کسی با مشکلاتی مواجه می شود یا تحت نظم و انضباط قرار می گیرد، ابراز همدردی می کنند، به سرعت یک لحظه جدی را با شوخ طبعی سبک می کنند و سعی می کنند مسائلی را که گروه را تهدید می کند، حل کنند. همانطور که تفاوت در این دو نقش نشان می دهد، رهبران رسا عموماً محبت شخصی بیشتری از اعضای گروه دریافت می کنند. رهبران ابزاری، اگر در پیشبرد اهداف گروهی موفق باشند، ممکن است از احترام دورتری برخوردار شوند.
سوال: این قطعه نشان می‌دهد که رهبران ابزاری عموماً بر روی آن تمرکز می‌کنند
1. تضمین روابط هماهنگ
2. تقسیم مسئولیت با اعضای گروه
3. رسیدن به یک هدف
4. شناسایی رهبران جدید