متن: هنگامی که سارا و ناتان جونز در حال آموزش برای تبدیل شدن به یک پدرخوانده بودند، پسر آنها، نوح، یک یا دو چیز سخت در مورد مراقبت از خانواده آموخت. به عنوان مثال، نزدیک به 600 کودک محلی هر ساله تغییر خانواده می دادند و وسایل خود را از خانه ای به خانه دیگر در کیسه های زباله سیاه حمل می کردند. نوح که در آن زمان ده سال بود، نمی‌توانست تصور کند لباس‌ها، اسباب‌بازی مورد علاقه‌اش و توپ فوتبال خود را در کیسه زباله بفشارد و نیمه‌شب آن را به خانه‌ای جدید بکشاند. نوح می‌گوید: «بستن وسایل بچه‌ها در کیسه‌های زباله مانند این است که به آن‌ها بگوییم که وسایلشان ارزشی بیشتر از زباله ندارند.» بنابراین، نوح با کمک والدین و خواهران کوچکترش، میسی، 9 ساله، و مولی، هفت ساله، شروع به جمع آوری چمدان ها و کیف های چمدانی از دوستان و خانواده بزرگ کرد. او در کمتر از دو هفته بیش از 100 کیسه دریافت کرد. او سپس نامه هایی به کلیساها ارسال کرد و در روزنامه های محلی و ایستگاه های رادیویی تبلیغاتی گذاشت و درخواست کمک مالی کرد. در عرض چند ماه، خانواده حدود 500 کیسه در هفته جمع آوری کردند که آنها را برای مدت کوتاهی در حمام اضافی و راهروی طبقه پایین ذخیره می کردند و سپس آنها را به کارمندان پرستاری در بخش خدمات مبتنی بر جامعه می دادند. نوح علاوه بر چمدان‌ها، کوله‌پشتی‌های حاوی شامپو، صابون، دفترچه یادداشت و یک اسباب‌بازی را به بچه‌های خوانده می‌دهد که همگی اهدا شده است. نوح می‌گوید: «امید من این است که با دادن چیزهایی که فقط مال بچه‌ها است، کمی کنترل را در میان هرج و مرج احساس کنند.» گروه نوح، پرونده ای برای کرامت، سالانه صدها کیسه جمع آوری و توزیع می کند. او اخیراً مدیران پرورشی از 15 شهرستان کنتاکی را متقاعد کرد که متعهد شوند که از کیسه های او به جای کیسه های زباله استفاده کنند. مادرش می گوید: «من از او الهام گرفته ام. "اگر یک کودک ده ساله بتواند مشکلی را ببیند و راه حلی بیابد، ما به عنوان بزرگسال چقدر بیشتر می توانیم انجام دهیم؟"
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. نوح، میسی و مولی همگی بچه های رضاعی هستند.
2. مادر نوح در فیلم A Case for Dignity افتخار می کند.
3. مدیران پرورشی همگی قول می دهند از کیف های او استفاده کنند.
4. نوح نمی‌توانست با والدین رضاعی کنار بیاید.