متن: این کلمات برخی از آخرین نوشته های جورج ایستمن بود. او آنها را در یادداشت خودکشی خود گنجاند. آنها پایانی شرم آور برای یک زندگی اصیل، مرخصی یک مرد واقعاً بزرگ را نشان می دهند. همین کلمات را می توان اکنون در مورد آن ها نیز بیان کرد. شرکت ایستمن کداک از طریق آن به پایان رسیده است. از نظر مالی، فناوری و رقابتی سوء مدیریت شده است. 20 سال است که رهبران آن به طرز احمقانه ای میراث رفاه یک قرن را خرج کرده اند. یکی از برندهای پایه آمریکا در شرف ناپدید شدن است. لحظه کداک گذشته است.اما جورج ایستمن اینگونه نیست که او مرده است و شرکت کداک ایستمن چگونه کشته می شود.هرچند پایان ها بی نیاز و زودرس هستند، نباید اجازه داد که عظمتی را که پیش از این آمده تحت الشعاع قرار دهند. تعداد کمی از شرکت‌ها برای بسیاری از مردم این همه کار خوب انجام داده‌اند یا روح یک ملت و شاید جهان را تا این حد عمیقاً تعریف و ارتقا داده‌اند. درک قرن بیستم بدون شناخت نقش شرکت Eastman Kodak غیرممکن است. کداک از طریق سرگرمی، علم، دفاع ملی و ذخیره خاطرات خانوادگی به بشر خدمت کرد. کداک ما را به بالای کوه سوریباچی و به دریای آرامش برد. ما را با سرزمین شاد قدیمی اوز و ستارگانی از چارلی چاپلین تا جان وین و الیزابت تیلور تا تام هنکس آشنا کرد. این تیراندازی را به ما نشان داد که باعث کشته شدن پرزیدنت کندی، و برادرش در حال خونریزی در کف آشپزخانه، و یک مارتین لوتر کینگ جونیور افتاده در بالکن سخت متل ممفیس شد. وقتی آن ملوان پرستار را بوسید و وقتی هواپیماهای جاسوسی در کوبا موشک دیدند، کداک چشم یک ملت بود. از عرشه میسوری تا عظمت دره یادبود، کداک ما را به آنجا برد. تقریباً هر تصویر قابل توجهی از قرن بیستم هدیه ای از طرف شرکت Eastman Kodak به آیندگان است. در عصر عکاسی دیجیتال آسان، زمانی که می‌توانیم در هر زمان از هر چیزی عکس بگیریم، نمی‌توانیم تصور کنیم که زندگی قبل از اینکه جورج ایستمن عکاسی را به مردم بیاورد، چگونه بوده است. بله، عکاسانی بودند و در ازای مبالغ نسبتاً هنگفتی در استودیوها و مکان‌های رسمی عکس می‌گرفتند. اما بیشتر مردم توانایی خرید عکس‌ها را نداشتند، و بنابراین تنها چیزی که باید عزیزان دور یا دوره‌های قبلی زندگی‌شان را به یاد می‌آوردند، خاطره بود. بچه ها نمی توانستند بدانند والدینشان در جوانی چه شکلی بودند، پدربزرگ ها و مادربزرگ های دور ممکن است هرگز یاد نگیرند که نوه هایشان چه شکلی هستند. ایستمن کداک به حافظه اجازه داد تا از عدم قطعیت خاطره به ماندگاری یک عکس حرکت کند. اما این فقط افرادی نبودند که ویژگی‌هایشان قابل ذخیره بود. این رویدادها، دوران مقدس و با ارزشی بود که خانواده ها آن را گرامی می دارند. لحظه کداک، لحظه بشریت بود. و این فقط افرادی نبودند که ویژگی‌هایشان قابل ذخیره بود. این رویدادها، زمان های گرانبهایی بود که خانواده ها آن را گرامی می دارند. کداک اجازه می دهد لحظات زودگذر تولد و عروسی، پیک نیک و مهمانی ها حفظ و ذخیره شود. این امکان ایجاد برابری‌خواهانه‌ترین شکل هنری را فراهم کرد. عاشقان می توانستند از یکدیگر عکس بگیرند، از بچه ها در حالی که از در بیرون می رفتند در اولین روز مدرسه عکس گرفتند، تصمیم گرفتند که چه چیزی ارزش ثبت را دارد و صدها میلیون چنین تصمیمی گرفته شد. و برای قرن‌های آینده، آن مرده‌ها لبخند می‌زنند و می‌رقصند و با فرزندان متولد نشده خود ارتباط برقرار می‌کنند. سابقه خانوادگی نه تنها اسامی روی کاغذ، بلکه لبخند بر چهره ها خواهد بود. جریان نقدی نه تنها برای هزاران نفر شغل ایجاد کرد، بلکه به بنیانگذار شرکت اجازه داد تا در برخی از سخاوتمندانه ترین فعالیت های بشردوستانه در تاریخ آمریکا شرکت کند. نه فقط در شهر زادگاه کداک، روچستر، نیویورک، بلکه در تاسکگی و لندن، و در موسسه فناوری ماساچوست. او دو کالج سیاهپوست تاریخی را سرمایه گذاری کرد، دندان فقرای اروپا را درست کرد و بی سر و صدا هرجا که می توانست کارهای خوبی انجام داد. کداک در حالی که خوب کار می کرد، خیلی خوب عمل کرد. در تمام سال‌ها، همه Kodaker‌ها در تمام سال‌ها بخش‌های اساسی این میراث تاریخی هستند. آنها یک شرکت بزرگ را رونق دادند، اما آنها - با آن شرکت - به جهان برکت دادند. این چیزی است که باید در مورد شرکت کداک ایستمن به خاطر بسپاریم. مانند بنیانگذار آن، ما باید به یاد داشته باشیم که چگونه زندگی کرد، نه چگونه مرد. تاریخ مردان کوچکی را که این شرکت را نابود کرده اند فراموش خواهد کرد. اما تاریخ هرگز کداک را فراموش نخواهد کرد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به شرکت ایستمن کداک چیست؟
1. عدم تایید
2. احترام
3. پشیمان
4. بحرانی