متن: زمانی که نوجوان بودم، من و پدرم در صف خرید بلیط سیرک ایستاده بودیم. بالاخره فقط یک خانواده بین باجه بلیط فروشی و ما بود. این خانواده تاثیر زیادی روی من گذاشتند. هشت کودک بودند که همه احتمالاً زیر 12 سال سن داشتند. می توان گفت که آنها پول زیادی نداشتند. _ بچه ها با هیجان در مورد دلقک ها صحبت کردند. به وضوح روز بسیار مهمی برای آنها بود. پدر و مادر تا آنجا که می توانستند خوشحال به نظر می رسیدند. خانم بلیط فروشی پرسید که پدر چند بلیط می خواهد، او با افتخار پاسخ داد: "لطفا اجازه دهید من هشت بلیط کودک و دو بلیط بزرگسال بخرم تا خانواده ام را به سیرک ببرم." خانم بلیط قیمت را به او گفت. زن مرد سرش را پایین انداخت. دیگر لبخندی بر لبان مرد نبود. او به آرامی پرسید: "چقدر گفتی؟" خانم بلیط دوباره قیمت را به او گفت. معلوم بود که مرد پول کافی نداشت. اما چگونه می‌توانست این خبر بد را به فرزندانش بگوید؟ پدرم که دید چه اتفاقی می افتد، یک اسکناس 20 دلاری از جیبش درآورد و روی زمین افتاد. (ما خودمان اصلا پولدار نبودیم!) سپس ضربه ای به شانه مرد زد و گفت: آقا ببخشید این را رها کردید. مرد فهمید که پدرم به او کمک می کند. او پول را برداشت، مستقیم به چشمان پدرم نگاه کرد و با گریه پاسخ داد. "متشکرم. این واقعا برای من و خانواده ام بسیار مهم است." با اینکه آن شب سیرک نرفتیم، اما بدون آن نرفتیم.
سوال: چرا مرد بیچاره در پایان داستان اشک می ریخت؟
1. پولی را که گم کرده بود پیدا کرد.
2. او می خواست دیگران به او کمک کنند.
3. فرزندانش را ناراضی کرد.
4. از لطفش تشکر کرد.