متن: «نظر» واژه ای است که امروزه بی خیال به کار می رود. برای اشاره به مسائل سلیقه ای، اعتقادی و قضاوتی استفاده می شود. این استفاده گاه به گاه احتمالاً باعث سردرگمی کمی می شود اگر مردم به نظر اهمیت زیادی نمی دهند. متأسفانه، بیشتر به آن اهمیت زیادی می دهند. "من به همان اندازه حق دارم که نظر خود را داشته باشم، شما به نظر خود" و "هر کس حق دارد نظر خود را داشته باشد" عبارات رایجی هستند. در واقع، هرکسی که نظر دیگری را به چالش بکشد، احتمالاً به عنوان نامتحمل شناخته می شود. آیا آن برچسب دقیق است؟ آیا به چالش کشیدن نظر دیگری غیر قابل تحمل است؟ بستگی به این دارد که چه تعریفی از عقیده در ذهن دارید. به عنوان مثال، ممکن است از یک دوست بپرسید "نظر شما در مورد خودروهای جدید فورد چیست؟" و او ممکن است پاسخ دهد: "به نظر من آنها زشت هستند." در این صورت، به چالش کشیدن اظهارات او نه تنها تحمل ناپذیر خواهد بود، بلکه احمقانه است. بدیهی است که منظور او از نظر، ترجیح شخصی خود، یک موضوع سلیقه ای است. و همانطور که ضرب المثل قدیمی می گوید: "بیهوده است که در مورد مسائل سلیقه ای بحث کنید." اما استفاده بسیار متفاوت از این اصطلاح را در نظر بگیرید، یک روزنامه گزارش می دهد که دیوان عالی کشور نظر خود را در موردی بحث برانگیز ارائه کرده است. بدیهی است که قضات از ترجیحات شخصی خود، صرفاً پسندیده ها و ناپسندی های خود کاسته نشده اند، آنها قضاوت سنجیده خود را بیان کرده اند، و پس از بررسی و بررسی کامل به آن به سختی رسیده اند. بیشتر آنچه از آن به عنوان عقیده یاد می شود در جایی بین این دو افراط قرار می گیرد. ابراز سلیقه نیست. قضاوت دقیق هم نیست. با این حال ممکن است حاوی عناصر هر دو باشد. این دیدگاه یا باوری است که کم و بیش به طور اتفاقی، با یا بدون بررسی شواهد به دست آمده است. آیا هرکسی حق دارد نظرش را بدهد؟ البته این نه تنها مجاز، بلکه تضمین شده است. ما فقط تا زمانی آزاد هستیم که به عقاید خود عمل کنیم که با انجام این کار به دیگران آسیبی نرسانیم.
سوال: همانطور که در قسمت اشاره شد، آزاد بودن در عمل به نظر خود _ .
1. یعنی می توان انتقاد دیگران را نادیده گرفت
2. به این معنی که فرد می تواند ترجیحات خود را به دیگران تحمیل کند
3. به این معنی نیست که شخص حق دارد کارها را به میل خود انجام دهد
4. به این معنی نیست که شخص حق دارد بدون مدرک به دیگران اتهام بزند (C)