متن: اگر یک غواص خیلی سریع از سطح زمین خارج شود، ممکن است از خم شدن رنج ببرد. نیتروژن محلول در خون او با کاهش فشار ناگهان آزاد می شود. نتیجه، اگر حباب ها در مفصل جمع شوند، درد شدید و بدن خمیده است - بنابراین نام آن. اگر حباب ها در ریه ها یا مغز او ایجاد شود، عواقب آن می تواند مرگ باشد. سایر حیوانات تنفس کننده هوا نیز اگر خیلی سریع به سطح زمین برسند از این بیماری رفع فشار رنج می برند: برای مثال نهنگ ها. و همینطور، مدتها پیش، ایکتیوسورها نیز چنین کردند. این که این جانوران دریایی باستانی دچار خمیدگی شده‌اند، از استخوان‌هایشان قابل مشاهده است. اگر حباب‌های نیتروژن در داخل استخوان ایجاد شود، می‌توانند جریان خون آن را قطع کنند. این کار سلول های استخوان را از بین می برد و در نتیجه آن را ضعیف می کند، گاهی اوقات تا حد فروپاشی. استخوان‌های فسیلی که در خود فرو رفته‌اند، نشانه‌ای از این است که حیوان زمانی خم شده بود. بروس روچیلد از دانشگاه کانزاس زمانی که شروع به جمع‌آوری استخوان‌های ایکتیوسورها کرد تا بفهمد این مشکل در گذشته چقدر گسترده بود، همه اینها را می‌دانست. چیزی که او به‌ویژه می‌خواست بررسی کند این بود که چگونه ایکتیوسورها در طی 150 میلیون سال خود را با مشکل رفع انطباق سازگار کردند. برای این منظور، او و همکارانش به موزه‌های تاریخ طبیعی جهان سفر کردند و به صدها ایکتیوسور از دوره تراسیک و دوره‌های ژوراسیک و کرتاسه بعدی نگاه کردند. وقتی شروع کرد، او فرض کرد که نشانه‌های خمیدگی در فسیل‌های جوان‌تر نادرتر است، که منعکس‌کننده تکامل تدریجی اقدامات آنها برای مقابله با فشار زدایی است. در عوض، او از کشف خلاف آن شگفت زده شد. بیش از 15 درصد از ایکتیوسورهای دوره ژوراسیک و کرتاسه قبل از مرگ دچار خمیدگی شده بودند، اما حتی یک نمونه تراسیک شواهدی از این نوع آسیب را نشان نداد. اگر ایکتیوسورها ابزاری ضدفشرده ایجاد کردند، به وضوح این کار را به سرعت انجام دادند - و عجیب‌تر از همه، پس از آن آن را از دست دادند. اما این چیزی نیست که دکتر روچیلد فکر می کند اتفاق افتاده است. او مشکوک است که این تکامل در حیوانات دیگر بوده که باعث این تغییر شده است. نهنگ‌هایی که از خمیدگی رنج می‌برند، اغلب این کار را انجام می‌دهند زیرا توانسته‌اند از شکارچی مانند یک کوسه بزرگ فرار کنند. یکی از ویژگی‌های اقیانوس‌های ژوراسیا، فراوانی کوسه‌ها و تمساح‌های بزرگ بود که هر دو به ناهار ایکتیوسورها علاقه داشتند. در مقابل، اقیانوس‌های تراسیک بدون کوسه و کروکودیل بودند. پس در تراسیک، ایکتیوسورها در صدر زنجیره غذایی قرار داشتند. در دوره ژوراسیک و کرتاسه، آنها طعمه و همچنین شکارچی بودند - و در نتیجه اغلب مجبور به خروج سریع می شدند.
سوال: هدف از مطالعه روچیلد این است که ببیند _ .
1. هر چند وقت یکبار ایکتیوسورها پیچ ها را گرفتند
2. چگونه ایکتیوسورها با رفع فشار سازگار شدند
3. چرا ایکتیوسورها بدن خود را خم می کنند
4. زمانی که ایکتیوسورها استخوان های خود را شکستند