متن: پسری بعد از یازده سال ازدواج از یک زوج به دنیا آمد. آنها زوج عاشقی بودند و پسر را خیلی دوست داشتند. وقتی پسر حدوداً دو ساله بود، یک روز صبح شوهرش شیشه دارو را باز کرد. او دیر سر کار آمده بود، بنابراین از همسرش خواست که درب بطری را ببندد و آن را در کمد نگه دارد. مادر که در آشپزخانه مشغول بود، موضوع را به کلی فراموش کرد. پسر بطری را دید و با بازیگوشی به سمت بطری رفت و مجذوب رنگ آن تمام آن را نوشید. این یک داروی سمی بود که برای بزرگسالان در دوزهای کم ساخته شده بود. وقتی کودک به زمین افتاد، مادر به سرعت او را به بیمارستان رساند و در آنجا جان باخت. مادر شوکه شد. او می ترسید که چگونه با شوهرش روبرو شود. وقتی پدر به بیمارستان آمد و کودک مرده را دید، به همسرش نگاه کرد و فقط چهار کلمه به زبان آورد. شوهر فقط گفت "من با تو هستم عزیزم". واکنش کاملا غیرمنتظره شوهر رفتار فعال است. بچه مرده هرگز نمی توان او را به زندگی برگرداند. عیب جویی از مادر فایده ای ندارد. علاوه بر این، اگر او برای دور نگه داشتن بطری وقت گذاشته بود، این اتفاق نمی افتاد. مقصر دانستن فایده ای ندارد. تنها فرزندش را هم از دست داده بود. چیزی که در آن لحظه به آن نیاز داشت آرامش و همدردی شوهر بود. این چیزی است که او به او داد. اگر همه بتوانند با این دید به زندگی نگاه کنند، مشکلات بسیار کمتری در دنیا وجود خواهد داشت. تمام حسادت‌ها، نابخشودگی‌ها، خودخواهی‌ها و ترس‌های خود را از خود دور کنید و متوجه می‌شوید که در واقع کارها آنقدرها هم که فکر می‌کنید سخت نیستند. گاهی اوقات وقت خود را صرف این می‌کنیم که بپرسیم چه کسی مسئول است یا چه کسی را سرزنش کنیم، چه در یک رابطه، چه در شغل یا با افرادی که می‌شناسیم. به این ترتیب ما مقداری گرما را در روابط انسانی از دست می دهیم.
سوال: نویسنده قصد داشت از زندگی به ما چه بگوید؟ _ .
1. به هیچ چیز فکر نکنید و زندگی آسان خواهد شد
2. همیشه یافتن مسئولیت بیهوده است
3. جنبه های منفی را رها کنید و می توانیم از زندگی لذت ببریم.
4. زندگی باید جای خود را به مسئولیت بدهد