متن: مدتها پیش مرد فقیری زندگی می کرد که نام اصلی او فراموش شده است. کوچک و پیر و صورتش چروکیده بود و به همین دلیل دوستانش او را آقای سرکه صدا می کردند. همسرش نیز پیر و کوچک بود و در یک کلبه قدیمی در پشت یک مزرعه قدیمی زندگی می کردند. خانم سرکه گفت: "جان، تو باید به شهر بروی و یک گاو بخری. من او را می دوشم و کره می ریزم و ما هرگز چیزی نخواهیم داشت." آقای سرکه گفت: "این طرح خوبی است." بنابراین او در حالی که همسرش کنار جاده منتظر بود به شهر رفت. آقای سرکه در خیابان شهر بالا و پایین می رفت و دنبال یک گاو می گشت. پس از مدتی، یک کشاورز به آن سمت آمد و یکی از آنها را هدایت کرد که بسیار زیبا و چاق بود. آقای سرکه گفت: "اوه، اگر فقط آن گاو را داشتم، من خوشبخت ترین مرد جهان می شدم!" کشاورز گفت: "او گاو بسیار خوبی است." آقای سرکه گفت: خوب، من این 50 قطعه طلا را برای او به شما می دهم. کشاورز لبخندی زد و دستش را برای پول دراز کرد، "شاید شما او را داشته باشید"، او گفت: "دوستان من همیشه دوست دارم متعهد باشم!" مستر سرکه آویز گاو را گرفت و او را در خیابان بالا و پایین برد. او گفت: "من خوش شانس ترین مرد جهان هستم، فقط می بینم که چگونه همه مردم به من و گاو من نگاه می کنند!" اما در یک سر خیابان با مردی برخورد کرد که در حال نواختن کیسه پا بود. او ایستاد و گوش داد -- تویدل دی تویدل دی. او گفت: "اوه، این شیرین ترین موسیقی است که تا به حال شنیده ام، و فقط ببین که چگونه همه بچه ها دور مرد جمع می شوند و به او پول می دهند! اگر فقط آن کوله ها را داشتم، خوشحال ترین مرد جهان می شدم! !" لوله کش گفت: آنها را به تو می فروشم. خوب پس چون پول ندارم، این گاو را برای آنها به تو می دهم. پیپر پاسخ داد: "شاید آنها را داشته باشی" من همیشه دوست دارم یک دوست را موظف کنم. جناب سرکه کوله ها را گرفت و پیپر گاو را برد. آقای سرکه گفت: "حالا ما کمی موسیقی خواهیم داشت." او چیزی جز «جیغ، جیغ» نمی‌توانست از کوله‌ها بیرون بیاورد. بچه ها به جای اینکه به او پول بدهند به او می خندیدند. روز سرد بود و در تلاش برای نواختن لوله، انگشتانش بسیار سرد شدند. ای کاش گاو را نگه می داشت. او تازه به سمت خانه حرکت کرده بود که با مردی آشنا شد که دستکش های گرمی به دست داشت. او گفت: "اوه، اگر فقط آن دستکش های زیبا را داشتم، من خوشحال ترین مرد جهان می شدم." "چقدر برای آنها خواهی داد؟" از مرد پرسید. آقای سرکه جواب داد: آه، من پول ندارم، اما این کوله ها را به تو می دهم. مرد گفت: "خب، شما ممکن است آنها را داشته باشید، زیرا من همیشه دوست دارم یک دوست را موظف کنم." آقای سرکه به او کوله ها داد و دستکش ها را روی انگشتان نیمه یخ زده اش کشید. در حالی که به سمت خانه می رفت گفت: "من چقدر خوش شانس هستم." دستانش خیلی زود گرم شد، اما جاده ناهموار و راه رفتن سخت بود. وقتی به پای تپه شیب دار رسید خیلی خسته بود. "چگونه باید به اوج برسم؟" او گفت. درست در همان لحظه با مردی برخورد کرد که از طرف دیگر راه می رفت. چوبی در دست داشت که به عنوان عصا به او کمک می کرد. آقای سرکه گفت: "دوست من، اگر فقط آن چوب شما را داشتم که به من کمک می کرد تا از این تپه بالا بروم، خوشحال ترین مرد جهان می شدم!" "چقدر برای آن به من می دهید؟" از مرد پرسید. آقای سرکه گفت: "خب، من پول ندارم، اما این جفت دستکش گرم را به شما می دهم." مرد گفت: "خب، ممکن است شما آن را داشته باشید، زیرا من همیشه دوست دارم یک دوست را موظف کنم." دست‌های آقای سرکه اکنون کاملاً گرم شده بود، بنابراین او دستکش‌ها را به مرد داد و چوب تنومند را گرفت تا به او کمک کند. او در حالی که به سمت بالا تلاش می کرد گفت: "من چقدر خوش شانس هستم." در بالای تپه ایستاد تا استراحت کند. اما در حالی که در آن روز به شانس خوب خود فکر می کرد، شنید که کسی نام او را صدا می کند. او به بالا نگاه کرد و فقط طوطی سبزی را دیدم که روی درخت نشسته بود. سرکه، آقای سرکه، فریاد زد. آقای سرکه گفت: «حالا چی؟» پرنده جواب داد: «تو دنسی، تو دنسی! سپس آن را برای یک گاو دادی، و گاو را برای چند کوله‌پشت، و کوله‌پشت‌ها را برای چند دستکش، و دستکش‌ها را برای چوبی که می‌توانی آن را کنار جاده برش دهی. این موضوع باعث عصبانیت آقای سرکه شد. او با تمام قدرت چوب را به سمت پرنده پرتاب کرد. تو دنسی!» و چوب در درخت نشست که نتوانست دوباره آن را بیاورد. آقای سرکه به آرامی ادامه داد، زیرا چیزهای زیادی برای فکر کردن داشت. همسرش کنار جاده ایستاده بود و به محض اینکه دید او فریاد زد: "گاو کجاست؟ گاو کجاست؟» آقای سرکه گفت: «خب، من فقط نمی‌دانم گاو کجاست.» و سپس تمام ماجرا را به او گفت.
سوال: چرا طوطی مستر سرکه را احمق می داند؟
1. چون آقای سرکه با پیرزنی ازدواج کرد
2. چون آقای سرکه ثروتش را بیهوده داد
3. چون مستر سرکه کوچک و پیر بود
4. چون مستر سرکه کاری جز عصبانیت نکرد