متن: روز دیگر داشتم Sportscenter را تماشا می‌کردم که یکی از آن داستان‌های "علاقه انسانی" مطرح شد و واقعا توجه من را به خود جلب کرد. قهرمان در مورد یک باس ماهیگیر حرفه ای 27 ساله به نام Clay Dyer بود. در ابتدا، آن‌ها آن را به‌عنوان یک مرد دیگر که سعی می‌کرد در تور Bassmaster برش داده شود، بازی کردند تا اینکه عکسی از او نشان دادند. بدون پا، بدون دست، یا بهتر است بگوییم، او فقط 1/3 دست راستش بود. این تمام چیزی است که او دارد. آنقدر داستان شگفت انگیزی بود که فکر می کردم این مرد چه کاری می تواند انجام دهد. او که بزرگ شد، بیسبال و بسکتبال را یاد گرفت، اما متوجه شد که ماهیگیری دعوت واقعی اوست. و او همه این کارها را به تنهایی انجام می دهد. او میله ماهیگیری را زیر چانه خود نگه می دارد و از آن و بازوی خرد خود برای ریختن و چرخاندن ماهی استفاده می کند. او از دندان هایش برای باز کردن ماهی استفاده می کند. او قلاب‌های خود را با دهانش می‌بندد و هرگز از کسی کمک نمی‌خواهد. Clay Dyer حتی شنا بلد است. از آنجایی که بدن او به تنهایی نمی تواند عرق کافی تولید کند، برای خنک ماندن مجبور است هر چند ساعت یک بار در دریاچه غوطه ور شود. او هم مثل هر کس دیگری داخل آب می رود، سپس با بازوی خردش به نوعی آب را زیر پا می گذارد، سپس با کمی کمک، خود را به داخل قایق می کشد و به ماهیگیری می رود. Clay Dyer هرگز به دنبال ترحم دیگران نبوده و همچنین اجازه نداده است که ناتوانی های جسمی خود مانع از تبدیل شدنش به یک ماهیگیر حرفه ای شود. شعار او برای زندگی این است: "اگر من می توانم، تو می توانی." او از استفاده از تجهیزات خاص خودداری می کند و می گوید: "من می خواهم این کار را با یک دست انجام دهم همانطور که آنها با دو دست انجام می دهند.
سوال: چرا نویسنده به Clay Dyer علاقه مند شد؟
1. او تصور می کرد دایر با خوشحالی زندگی می کند.
2. او فکر می کرد که دایر نمی تواند کاری انجام دهد.
3. او برای این مرد معلول بسیار دلسوزی کرد.
4. او می خواست بداند دایر چه کاری می تواند انجام دهد.