متن: شب به شب، او حتی پس از مدت ها پس از سال های کودکی، به من می آمد. طبق رسم دیرینه‌اش، خم می‌شد و موهای بلندم را کنار می‌زد، سپس پیشانی‌ام را می‌بوسید. یادم نیست اولین بار کی شروع به آزارم کرد -- دستان او موهایم را آن طرف فشار می داد. اما این من را آزار می‌داد، زیرا آن‌ها در برابر پوست جوان من احساس فرسودگی و خشن بودن می‌کردند. بالاخره یک شب سرش فریاد زدم: "دیگر این کار را نکن - دستت خیلی خشن است!" او در جواب چیزی نگفت اما دیگر هرگز مادرم روز مرا با آن ابراز آشنای عشقش به پایان نرساند. مدتها بعد بیدار دراز کشیده بودم، کلماتم در ذهنم زنگ زد. اما غرور بر وجدانم چیره شد و به او نگفتم متاسفم. هر از چند گاهی با گذشت سالها افکارم به آن شب برمی گشت. دلم برای دستان مادرم تنگ شده بود، دلم برای بوسه شب بخیر او بر پیشانی ام تنگ شده بود. گاهی حادثه خیلی نزدیک به نظر می رسید، گاهی دور. اما همیشه در پس ذهنم ظاهر می شد. خوب، سالها گذشت و من دیگر دختر کوچکی نیستم. مادر در اواسط دهه هفتاد خود است، و دستانی که زمانی فکر می‌کردم خیلی خشن هستند، هنوز برای من و خانواده‌ام کار می‌کنند. او پزشک ما بوده و برای آرام کردن معده یک دختر جوان یا کاهش درد زانوی آسیب دیده پسری به دنبال دارویی است. او بهترین مرغ سوخاری دنیا را می پزد... از شلوار جین آبی لکه می گیرد که من هرگز نتوانستم... و همچنان اصرار دارد که در هر ساعت از شبانه روز بستنی بخورد. در طول سال ها، دست های مادرم ساعت های بی شماری زحمت کشیده است و بیشتر دست های او قبل از شستشوی اتوماتیک بوده است! الان بچه های خودم بزرگ شده اند و رفته اند. مامان دیگر بابا ندارد و در مناسبت های خاص، خودم را همسایه می بینم تا شب را با او بگذرانم. پس در اواخر شب شکرگزاری بود، وقتی در اتاق خواب جوانی به خواب می رفتم، دستی آشنا با تردید روی صورتم دزدید تا موهای پیشانی ام را برس بزند. سپس یک بوسه، به آرامی، پیشانی ام را لمس کرد. به خاطر هزارمین بار، شبی را به یاد آوردم که صدای هولناک جوانم شکایت کرد: "دیگر این کار را نکن - دستت خیلی خشن است!" دست در دست مامان را گرفتم و به خودم گفتم چقدر برای آن شب متاسفم. فکر کردم او هم مثل من به یاد بیاورد. اما مامان نمی دانست من در مورد چه صحبت می کنم. او مدتها پیش فراموش کرده بود - و بخشیده بود. آن شب با قدردانی تازه ای از مادر مهربانم و دستان دلسوزش به خواب رفتم. و گناهی که برای مدت طولانی به دوش کشیده بودم هیچ جا پیدا نشد.
سوال: هدف اصلی نویسنده از نوشتن متن چیست؟
1. برای تشکر از کمک مادرش
2. برای ابراز پشیمانی
3. برای قدردانی از محبت مادرش
4. برای یادآوری خاطرات دوران کودکی اش.