متن: من شروع به تعجب می کنم که از زمانی که من رفته بودم چه چیز دیگری تغییر کرده است. والدین من در یک معمای ناخوشایند هستند و نمی‌دانند اکنون چگونه با من رفتار کنند ---- آیا با من - هنوز هم دخترشان - به عنوان یکی از آنها، یک بزرگسال، یا به عنوان کودکی که احساس می‌کنند ماه‌ها قبل از آن دور شده‌اند، رفتار کنند. من با دو تا از بهترین دوستان دوران دبیرستانم برخورد کردم. ما بی بیان به هم خیره می شویم. ما سوالات ساده را می پرسیم و پاسخ های ساده ای می دهیم. انگار حرفی برای گفتن با هم نداریم. من تعجب می کنم که چگونه همه چیز در چنین مدت زمان کمی اینقدر تغییر کرده است. می خندیدیم و قول می دادیم که هر چقدر هم که دور باشیم، عشقمان به هم تغییر نخواهد کرد. علایق آنها دیگر به من علاقه ای ندارد و من نمی توانم زندگی ام را با آنها مرتبط کنم. من خیلی هیجان زده بودم که به خانه آمدم، اما اکنون فقط به همه چیز نگاه می کنم و با خودم می گویم: آیا این من هستم؟ چرا تا زمانی که من نبودم دنیا اینجا نگذاشته بود؟ اتاق من مثل هم نیست، من و دوستانم قول مشترکی با هم نداریم، و والدینم نمی‌دانند چگونه با من رفتار کنند - یا من که هستم. من با احساس نیمه رضایت به مدرسه برمی گردم، اما ناامید نیستم. روی تختم در اتاق خوابگاهم می نشینم، در حالی که عکس ها و عروسک هایم احاطه شده اند. در حالی که متعجبم که چه اتفاقی افتاده است، متوجه می شوم که نمی توانم انتظار داشته باشم که جهان همزمان بایستد و به جلو حرکت کند. من می توانم تغییر کنم و انتظار داشته باشم که همه چیز در خانه ثابت بماند. من باید در آنچه تغییر کرده است و آنچه جدید است آرامش پیدا کنم. خاطرات را حفظ کن، اما در زمان حال زندگی کن. چند هفته بعد، دوباره در حال جمع کردن وسایل هستم، این بار برای تعطیلات زمستانی. مادرم دم در مرا ملاقات می کند. من با پذیرفتن تغییرات نه تنها در محیط اطرافم، بلکه بیشتر از همه در خودم به خانه آمده ام.
سوال: این قسمت عمدتاً در مورد چیست؟
1. کنجکاوی نویسنده در مورد تغییرات.
2. تغییرات در محیط نویسنده و در خودش.
3. ناامیدی نویسنده از تغییرات.
4. امتناع نویسنده از پذیرش تغییرات.