متن: پدرم از سفر کاری خود به لندن برگشته بود که من برای شام دیر آمدم. بلافاصله می‌توانستم بفهمم که او و مادرم درباره چیزی بحث می‌کردند. با اون روش نیمه بازیگوش و نیمه جدی که خیلی خوب میدونستم، گفت: "چطور دوست داری بری ایتون؟" من به سرعت گریه کردم و گفت: "شما شرط می بندید." همه می دانستند که گران ترین و معروف ترین مدرسه است. شما باید از بدو تولد وارد می شدید، اگر نه قبلا. علاوه بر این، من حتی در 12 یا 13 سالگی پدرم را درک می کردم. او از هر گونه خودنمایی بیزار بود. او همیشه جایگاه مناسب خود را در زندگی می دانست که در میان طبقه متوسط بود. خانه ما متوسط بود. او از پیوستن به باشگاه گلف رویال لیورپول اجتناب کرده بود و به جای آن به باشگاه گلف کوچکتر رفت. هر چند زمانی که یک رولزرویس دست دوم با قیمت بسیار پایین گرفت، از رانندگی با آن احساس خجالت کرد و به سرعت آن را با آستین 1100 تغییر داد. رها شود. افسوس! همچنین باید به یاد می آوردم که او علاقه ای به متفاوت بودن با دیگران داشت، اگر با ترس او از جلب توجه در تضاد نبود. به نظر می رسید که او به طور اتفاقی با گراهام براون از دفتر لندن صحبت می کرد، یک فرد بسیار خوب، و کراهام دوستی داشت که به تازگی پسرش را وارد مدرسه کرده بود، و زمانی که در آن نقطه از جهان بود فکر می کرد که ممکن است به همان اندازه با آنها تماس بگیرید. یادم می‌آید که چشمانم می‌سوزد و دستانم از گیج شدن احساساتم می‌لرزید. هیجانی در دل غم بزرگ وجود داشت. مادرم گفت: «اوه، او نمی‌خواهد برود.» پدرم گفت: «به خودش بستگی دارد. او می تواند تصمیم خودش را بگیرد.»
سوال: واکنش نویسنده به ایده رفتن به ایتون چگونه بود؟
1. او آن را باور نمی کرد.
2. او بسیار ناراضی بود.
3. او خوشحال شد.
4. او احساسات متفاوتی داشت.