متن: روزی دانش آموزی با معلمش قدم می زد. همینطور که رفتند، دیدند یک جفت کفش کهنه در مسیر افتاده بود. آنها یک کشاورز فقیر بودند که در مزرعه نزدیک کار می کرد. شاگرد رو به معلم کرد و گفت: کفش های او را پنهان می کنیم و خود را پشت آن درختان پنهان می کنیم و منتظر می مانیم تا ببینیم او چه خواهد کرد. معلم پاسخ داد: "دوست جوان من، ما هرگز نباید فقرا را مسخره کنیم. چرا در هر کفش یک سکه نگذاریم و سپس خودمان را پنهان کنیم و تماشا کنیم؟" دانش آموز این کار را کرد و هر دو خود را پشت درختان پنهان کردند. مرد فقیر خیلی زود کارش را تمام کرد و از کنار زمین به مسیری که کت و کفشش را گذاشته بود رسید. پس از پوشیدن کتش، پایش را در یکی از کفش هایش فرو کرد و چیزی سخت احساس کرد. سپس خم شد تا احساس کند آن چیست و سکه را پیدا کرد. با تعجب به سکه نگاه کرد، آن را برگرداند و دوباره به آن نگاه کرد. سپس به اطراف نگاه کرد، اما کسی دیده نشد. پول را در جیبش گذاشت و به پوشیدن کفش دیگر ادامه داد. تعجب او با یافتن سکه دیگر دو چندان شد. او نتوانست احساسات خود را کنترل کند و به زانو در آمد، به آسمان نگاه کرد و تشکر کرد. سپس از زن بیمار و درمانده و فرزندانش بی نان گفت. او گفت که این کمک آنها را از مرگ نجات می دهد. دانش آموز آنجا ایستاده بود و چشمانش پر از اشک بود. معلم گفت: "حالا، آیا خیلی خوشحالتر از این نیستی که کفش ها را پنهان کرده بودی؟"
سوال: در پایان داستان، دانش آموز _ .
1. خیلی به خودش افتخار می کرد
2. از زندگی خود بسیار راضی بود
3. از اولین ایده اش بسیار متاسف شد
4. از اینکه نصایح معلمش را قبول نکرد احساس ناراحتی کرد