متن: اکثر مصرف کنندگان به بارکدها توجه زیادی نمی کنند، اما این کدها اخیراً در سال 1970 به صورت کارآمد به کار گرفته شدند. یک صاحب فروشگاه کوچک مواد غذایی یک روز تصمیم گرفت که نگه داشتن سوابق موجودی موجودی سهام خود و قیمت های مربوط به آن یک امر است. فرآیند بسیار پر زحمت، و بنابراین، در سال 1948، او با موسسه فناوری Drexel تماس گرفت تا به دنبال راه حلی باشد. برنارد اسلیور از پس چالش برآمد و شروع به مطالعه این مشکل کرد و شروع به کار بر روی راه حلی کرد که شامل روشی خودکار برای پیگیری اقلام فروخته شده بود. اسلیور و گروهی از دانشجویان مؤسسه پاسخ خود را در قالب نور فرابنفش، جوهر و اسکنر دریافتند. این سیستم در ابتدا کار می کرد، اما دارای نکات منفی بود. انجام آن در مقیاس بزرگ بسیار پرهزینه بود و سیستم نیز ناپایدار بود. اگر قرار بود این اختراع در فروشگاه های مواد غذایی رایج شود، این دو مشکل باید حل می شد. حق ثبت اختراع سیستم بارکد توسط اسلیور و یکی از شاگردانش به نام وودلند ثبت شد. حق اختراع بلافاصله اعطا نشد. در واقع، سه سال طول کشید تا آژانس ثبت اختراع، حق اختراع خود را برای بارکد، که در 7 اکتبر 1952 اتفاق افتاد، اعطا کند. در سال 1966 بود که این سیستم شروع به حرکت به سمت فروشگاه های مواد غذایی بیشتر و بیشتر کرد. این سیستم به زودی مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا مکانیزم مرکزی برای کنترل موارد یکنواخت کدگذاری شده وجود نداشت. در سال 1970، Logicom کد شناسایی محصولات خواربار جهانی (UGOIC) را توسعه داد که به زودی به شماره شناسایی جهانی (UPC) کوتاه شد. این ابرفروشگاه مارش در تروی بود که اولین فروشگاهی بود که این سیستم پیچیده بارکدخوانی را نصب کرد و محبوبیت آن از آن زمان تا کنون افزایش یافته است و بدیهی است که اکنون در همه انواع فروشگاه ها در سراسر جهان رایج است.
سوال: هدف متن چیست؟
1. به مردم بگوییم که شکست مادر موفقیت است.
2. برای ستایش از تلاش های دانشمندان در تسهیل زندگی مردم.
3. برای تشریح نظرات صاحبان مغازه در مورد بارکد.
4. برای ارائه اطلاعات در مورد توسعه بارکد.