متن: "مامان! زنگ بزن من برم بیرون با دنی بازی کنم؟ خواهش می کنم؟ قول می دهم فقط در سایه بازی کنم!" کلی گفت. چیزی که مادرش را آزار می داد این بود که فقط وقتی دخترش به او نیاز داشت کنار بایستد." کلی... من واقعاً متاسفم. نمی توانید بروید. من خیلی نگران شما هستم. ممکن است تصادفاً زیر نور خورشید بروید. یعنی باید دوباره ببرمت بیمارستان." کلی به آفتاب حساسیت داشت دکتر گفت غیر قابل درمان است. کلی به بیرون که برادرش دنی بازی می کرد نگاه کرد. چرا باید به آفتاب حساسیت داشت؟ چرا؟ مادر کلی چشمانش را بست و به طبقه بالا اشاره کرد، جایی که تخت کلی بود، برو بخواب، گفت. کلی اشک در چشمانش حلقه زده بود. پاهایش را به زور از پله ها بالا برد و صورتش را در بالش فرو کرد. می خواست دنی بیاید. برگشت، زیرا می‌توانست برای او داستان‌هایی درباره پرندگان و سنجاب‌ها تعریف کند. او منتظر ماند، و به زودی او آمد و درباره پرنده آبی که دیده بود به او گفت. حیاط.شاید روزی بتواند خودش بفهمد. روز بعد، دنی دوباره وارد اتاق کلی شد تا به او بگوید چه دیده است. او آنجا نبود. بارها و بارها زنگ زد اما کسی جواب نداد. او با نگرانی اطراف را جستجو کرد و جسدی را دید. چشمانش گشاد شد. باشد. آیا آن چیزی بود که او فکر می کرد؟ بود...کلی؟ دنی با دستان لرزان بدنش را برگرداند. جیغ زد. کلی بود. پوستش متورم بود و راش های زشتی سرتاسرش داشت. در دست راستش یک مداد گرفته بود. و در دست چپش یک عکس تقریباً تمام شده بود. پرنده ای که در زیر آن کلماتی پیدا کرد که عبارت بودند از: "بالاخره می توانم شما را ببینم. من همیشه به یاد شما خواهم بود و طبیعت شما را بدون توجه به هر چیزی دوست خواهم داشت."
سوال: روز بعد دنی احتمالاً کی را پیدا کرد؟
1. در حیاط.
2. در آشپزخانه.
3. در زیرزمین.
4. در اتاق نشیمن.