متن: تقریباً هر سال در این زمان، من بسیار نوستالژیک می شوم. قدم زدن در محله‌ام در یک بعدازظهر پاییزی مرا به یاد دورانی می‌اندازد که خیلی دور قبل صداهای کودکان فضا را پر کرده بود، بچه‌هایی که روی تپه بازی می‌کردند و در خیابان پایین برگ‌ها را پرت می‌کردند. من یکی از آن بچه ها بودم، بی خیال و شاد. من در خیابانی زندگی می کنم که فقط یک بلوک طول دارد. من شانزده سال است که در همان خیابان زندگی می کنم. من عاشق خیابانم هستم یک طرف آن شش خانه دارد و طرف دیگر فقط دو خانه دارد که یک تپه کوچک در وسط و یک درخت پنبه ای بزرگ در یک طرف آن قرار دارد. وقتی به خانه فکر می کنم، به خیابان خودم فکر می کنم. فقط من میبینمش مثل قبل متاسفانه همه چیز تغییر می کند. یک روز، چندی پیش، به اطراف نگاه کردم و دیدم که چقدر همه چیز متفاوت شده است. زندگی در خیابان من هرگز مثل سابق نخواهد بود زیرا همسایه ها به سرعت پیر می شوند، دوستان بزرگ می شوند و می روند و شهر قصد دارد تپه گرانبهای من را ویران کند و ملک را به پیمانکاران بفروشد. برای من سخت است که بپذیرم بسیاری از همسایه‌های شگفت‌انگیز من در حال پیر شدن هستند و مدت زیادی در اطرافم نخواهند بود. خاطرات خوبی از زوج آن طرف خیابان دارم که تقریباً هر روز غروب روی ایوانشان با هم می‌نشستند، بیوه همسایه‌ای که سر من و برادرم فریاد می‌کشید که صدای بلندی داریم، و پیرمرد دیوانه‌ای با کت و شلوار مشکی که سوار ماشین می‌شد. ماشین قدیمی. برخلاف آن مردم، افرادی که امروز می بینم همسایه های قدیمی هستند که روزهای بهتری را دیده اند. مرد کت و شلوار مشکی می گوید که می خواهد بمیرد و همسایه دیگری خانه اش را فروخت و به خانه سالمندان نقل مکان کرد. خانمی که سر ما فریاد می زد، خسته تر از آن است که بیشتر اذیت شود و زن و شوهر آن طرف خیابان این روزها به ندرت به ایوان جلوی خانه خود می روند. تماشای این افراد گرانقدر در حالی که به پایان عمرشان نزدیک می شود دشوار است، زیرا یکباره فکر می کردم آنها برای همیشه زنده خواهند بود. "رفتن و آمدن" نسل جوان خیابان من اکنون بیشتر "رفتن" است که دوستان و همسالان پیش می روند. روزی روزگاری زندگی من و همسالانم حول و حوش خانه می چرخید. مرز دنیای ما ناودان انتهای خیابان بود. ما از انجام بازی های شبانه یا از یک سواری نفس گیر با سه چرخه لذت بردیم. اکنون همه چیز فرق کرده است، زیرا دوستانم بالغ می شوند و ادامه می دهند. کودکانی که سه چرخه می‌رفتند، اکنون ماشین می‌رانند. بچه‌هایی که زمانی با من بازی می‌کردند، اکنون با رفتن به راه‌های جداگانه، علایق و ارزش‌های جدیدی دارند. برخی مانند من به دانشگاه رفته اند، چند نفر ازدواج کردند، دو نفر به سربازی رفتند و یکی به زندان رفت. تماشای بزرگ شدن و رفتن همه این آدم ها باعث می شود که حسرت روزهای خوب گذشته را داشته باشم. شاید بزرگترین تغییر در خیابان من این واقعیت است که شهر تپه گرانبهای من را به چندین قطعه برای خانه های جدید تبدیل می کند. شانزده سال است که نمای بیرون از پنجره آشپزخانه من منظره ای از آن تپه بوده است. تپه بخش اساسی از زندگی کودکی من بود. مرکز فعالیت اجتماعی بچه های خیابان من بود. ساعت‌ها را در آنجا صرف ساختن قلعه، سورتمه‌سواری و تگ بازی کردیم. نمای بیرون از پنجره آشپزخانه من اکنون بسیار متفاوت است. این یکی از تراکتورها و کامیون های کمپرسی است که تپه را پاره می کند. وقتی تپه برود، محله مثل قبل نخواهد بود. تکه ای از دوران کودکی من است. این یک یادآوری بصری از کودکی است. بدون تپه، خیابان من فقط نخود دیگری در غلاف خواهد بود. زمانی بود که خیابان من دنیای من بود و فکر می کردم دنیای من هرگز تغییر نخواهد کرد. اما اتفاقی افتاد. مردم بزرگ می شوند و مردم پیر می شوند. مکان‌ها تغییر می‌کنند، و با تغییر، درد دل می‌آید که بدانم هرگز نمی‌توانم به زمان‌هایی که دوست داشتم برگردم. در یک سال یا بیشتر، من هم مانند بسیاری از همسایه هایم خواهم رفت. همیشه به سال‌های کودکی‌ام نگاه خواهم کرد، اما جایی که به یاد می‌آورم، خیابان ساکتی نخواهد بود که صدای ساخت و ساز آرامشش را قطع می‌کند. این خیابان شاد، پر سر و صدا، تا حدودی عجیب، اما شگفت انگیزی خواهد بود که در کودکی می شناختم.
سوال: کدام عنوان می تواند عنوان خوبی برای پاساژ باشد؟
1. گذشته خیابان من برای همیشه زنده خواهد ماند
2. مردم و چیزهای فراموش نشدنی خیابان من
3. خیابان حافظه همان چیزی نیست که قبلا بود
4. تغییرات بزرگ خیابان من