متن: اولین بازدید من از آنگکور وات در سال 1980 بود. این کشور سال ها در جنگ بود و _ و تکه تکه شده بود. گیاهان از پشت بام ها می روییدند و درختان در حیاط ها می روییدند. امروزه این معبد صحنه یک برنامه تعمیر شلوغ است. تیمی متشکل از 15 متخصص هندی در حال سازماندهی نیروی کاری متشکل از 400 کامبوجیایی که بیشتر آنها زن هستند، مشغول تمیز کردن، تعمیر و بازسازی بخش‌هایی از این معبد هستند. وقتی در حیاط قدم می‌زدم، متوجه شدم که زنان کامبوجی ساعت‌ها را به تمیز کردن یک ناحیه کوچک از سنگ اختصاص می‌دهند. در حین انجام تعمیرات، تخته هایی برای محافظت از سنگ های رنگ شده قیمتی گذاشته شده است. ماشین آلات و تجهیزات سنگین کمی وجود دارد. کارگران مصالح ساختمانی را در سطل هایی در انتهای تیرهای بلند حمل می کنند. انبوهی از سنگ ها در گوشه ای از حیاط خوابیده اند و منتظر تعویض هستند. کار تمیز کردن سنگ ها توسط سه شیمیدان هندی نظارت می شود. این یک کار بسیار کند است. ابتدا با استفاده از سطل های یک ماده شیمیایی ضعیف، سنگ ها را با برس تمیز می کنند. سپس شکاف های بین سنگ ها پر می شود و در نهایت ماده دیگری روی سنگ ها رنگ می شود که برای همیشه از آب محافظت می کند. کار هر روز از ساعت 7 صبح شروع می شود و تا اواخر بعد از ظهر شش روز در هفته و با استراحت در ظهر ادامه دارد. بعد از خروج گروه های تور، عصر بهترین زمان برای بازدید از معبد است. با پایین آمدن خورشید، سایه ها در سراسر حیاط پخش می شوند. پس از غروب آفتاب، آسمان صورتی می شود. برج های سنگی خاکستری قبل از صورتی شدن رنگ طلایی به خود می گیرند. هیچ کجای دنیا نمی تواند چنین مکانی آرام و زیبا وجود داشته باشد.
سوال: به نظر نویسنده، کدام یک از موارد زیر کمترین نقش را در تعمیر کار دارد؟
1. زنان کارگر
2. کارگران هندی
3. ماشین آلات
4. کارگران ماهر