متن: امشب کنسرت پیانو من مهمترین چیز در خانواده ام بود. پدربزرگ و مادربزرگم با هواپیما می آمدند تا بازی من را بشنوند. حتی خاله دایان که هر شب در تلویزیون است و اخبار می خواند، مشغول آمدن بود. اما یک چیز مطمئن بود. من هرگز برای نواختن پیانو جایزه نخواهم گرفت. و این فقط به این دلیل است که هر چه بیشتر تمرین می کردم، عصبی تر می شدم. پس من با لباس زیبای خود روی صحنه بودم و پشت پیانو نشستم. اما وقتی شروع به بازی کردم، یک نت اشتباه زدم. به خودم گفتم از اول شروع کنم. اما بعد دوباره نت اشتباه زدم. انگار اصلا تمرین نکرده بودم. بالاخره _ تمام شد. از صحنه فرار کردم نمی توانستم بفهمم چرا مردم کف می زنند. اما آنها بودند. مامان و بابام برایم گل داشتند و قرار بود همه برای یک شام خوب بیرون برویم، اما نتوانستم. من فقط می خواستم به خانه بروم و گریه کنم و دیگر جایی نروم. بعد از اینکه به خانه برگشتیم، خاله دایان وارد شد و کنار تخت من نشست. او گفت: "اولین شب من روی آنتن بود." من قبلاً هرگز در تلویزیون نرفته بودم و اشتباه کردم. نام خود و نام برنامه خبری را اشتباه تلفظ کردم. و می دانید چیست؟ هیچ کس حتی متوجه نشدم. اما من. درست مثل امشب، هیچ کس متوجه نشد - فقط تو. عمه دایان درست می گفت. من فکر می کنم ما نسبت به دیگران سخت تر هستیم. شاید اتاقم را ترک کنم. و شاید دوباره پیانو بزنم.
سوال: از متن می توان اینگونه استنباط کرد که _ .
1. موسیقی نقش مهمی در زندگی نویسنده داشت
2. نویسنده از ماندن در کنار خانواده لذت می برد
3. تمرین پیانو باعث شد نویسنده اعتماد به نفس پیدا کند
4. نویسنده از خانواده خود حمایت می شود