متن: روز جمعه بود. طبق معمول دفتر شلوغ تر و شلوغ تر شد. سفارش خرید و فروش مثل پرندگان می آمد و می رفت. در بازار سهام، دنیای پول بود که آقای رابرت، کارگزار سهام، سریعتر و سریعتر کار کرد. در آن جایی برای دنیای احساسات انسانی یا دنیای طبیعت وجود نداشت. نزدیک وقت ناهار، همه چیز آرام شد. آقای رابرت با دستان پر از نامه کنار میزش ایستاد. ناگهان از پنجره باز بوی گل آمد، مثل نفس نازک بهار. آقای رابرت ایستاد. این بوی خانم آنجلیا بود، بوی خودش و تنها او. دنیای بورس ناپدید شد. و خانم آنجلیا در اتاق بعدی بود - فقط بیست قدم دورتر. آقای رابرت به آرامی گفت: "الان این کار را انجام خواهم داد." "الان از او می پرسم. چرا خیلی وقت پیش این کار را نکردم؟" دوید توی دفترش. با لبخند به او نگاه کرد. صورتش صورتی ملایم شد. با عجله گفت: «خانم آنجلیا، من فقط یک لحظه فرصت صحبت کردن دارم. می‌خواهم یک چیز مهم به شما بگویم، آیا همسر من می‌شوید؟ وقت نکردم به شما نشان دهم، اما واقعاً شما را دوست دارم. " "چرا ... در مورد چی صحبت می کنی؟" بانوی جوان گریه کرد. او برخاست و به طرز عجیبی به او نگاه کرد. "نمی فهمی؟" آقای رابرت سریع پرسید. "من میخوام الان با من ازدواج کنی." خانم آنجلیا خیلی عجیب رفتار کرد. در ابتدا او متعجب به نظر می رسید. بعد شروع کرد به گریه کردن. اما بعد از میان اشک هایش لبخند زد، مثل خورشید در میان باران. دستانش را دور گردنش انداخت. "اما یادت نمیاد عزیزم؟" او گفت: "ما دیروز عصر ساعت 8:00، در کلیسای کوچک آن طرف گوشه عقد کردیم."
سوال: از انتهای داستان چه چیزی می توان استنباط کرد؟
1. خانم آنجلیا در قلب خود احساس خوشبختی می کرد.
2. آقای رابرت همیشه عجیب رفتار می کرد
3. خانم آنجلیا از حرف های او عصبانی شد
4. آقای رابرت تظاهر به ازدواج با او کرد