متن: مطمئن بودم که قرار است کشته شوم. وحشتناک عصبی شدم. در جیبم احساس کردم که آیا سیگاری وجود دارد که از جستجوی آنها فرار کرده باشد. یکی را پیدا کردم و به دلیل لرزش دستانم به سختی توانستم آن را به لبم برسانم. اما من کبریت نداشتم، آنها آن را گرفته بودند. از میان میله ها به زندانبانم نگاه کردم. او با من تماس چشمی نداشت. به او صدا زدم: "چراغ داری؟" نگاهی به من انداخت و آمد تا سیگارم را روشن کند. وقتی نزدیک شد و سیگار را روشن کرد، چشمانش به چشمان من گره خورد. در آن لحظه لبخند زدم. نمی دانم چرا این کار را کردم. شاید عصبیت بود، شاید به این دلیل بود که وقتی خیلی به هم نزدیک می شوید، لبخند نزدن خیلی سخت است. به هر حال لبخند زدم. می‌دانم که او نمی‌خواست، اما لبخند من از میله‌ها گذشت و لبخندی روی لب‌هایش ایجاد کرد. سیگارم را روشن کرد اما نزدیکم ماند و مستقیم در چشمانم نگاه کرد و به لبخند زدن ادامه داد. من مدام به او لبخند می زدم، حالا او را به عنوان یک فرد و نه فقط یک زندانبان در نظر می گرفتم. "بچه دارید؟" او درخواست کرد. "بله، اینجا، اینجا." کیف پولم را بیرون آوردم و با عصبانیت عکس های خانواده ام را حس کردم. او هم عکس های خانواده اش را بیرون آورد و شروع کرد به گفتن برنامه ها و امیدهایش برای آنها. چشمانم پر از اشک شد. گفتم که می ترسم دیگر هرگز خانواده ام را نبینم، هرگز فرصتی برای دیدن بزرگ شدن آنها نداشته باشم. اشک از چشمانش هم سرازیر شد. ناگهان بدون حرف دیگری قفل سلولم را باز کرد و بی صدا مرا به بیرون هدایت کرد و آزادم کرد. زندگی من با یک لبخند نجات یافت. بله، لبخند - رابطه بی پیرایه، برنامه ریزی نشده و طبیعی بین مردم. من واقعاً باور داشتم که اگر آن بخش از وجود تو و من بتوانیم یکدیگر را بشناسیم، ما با هم دشمن نبودیم. ما نمی توانستیم نفرت یا ترس داشته باشیم.
سوال: گزاره صحیح موارد زیر با توجه به قسمت عبارت است از _ .
1. وقتی به زندانبان لبخند می زدم، او لبخند نمی زد
2. زندانبان از آنچه در مورد خانواده و فرزندانم گفتم متاثر شد
3. زندانبان من را از زندان بیرون کرد تا زمانی که در برابر آن سکوت کردم
4. اگر بتوانیم یکدیگر را بشناسیم، باید دوستان خوبی باشیم