متن: قبل از شروع مدرسه، مردم احساس می کردند که من موفق نمی شوم. در چهار سالگی درس گفتار را شروع کردم زیرا اساساً نمی توانستم آنقدر خوب صحبت کنم که کسی مرا درک کند. داستان از اینجا به سراشیبی می رسد. کلاس اول مبارزه بود. من نه تنها در صحبت کردن مشکل داشتم، بلکه از این واقعیت که از من انتظار می رفت خواندن را یاد بگیرم و من نمی توانستم این کار را انجام دهم، عصبی بودم. کلاس دوم خیلی بهتر نبود. من هنوز با ناتوانی در خواندن دست و پنجه نرم می کردم. در کلاس سوم بود که ناحیه مدرسه مدرسه جدیدی در نزدیکی خانه من ساخت. به یاد دارم که با پدر و مادرم به آنجا رفتیم و کمک کردیم تا مدرسه آماده شود تا بتوانیم به مدرسه جدید برویم. با این حال، تا آنجا که به تحصیل من مربوط می شد، اوضاع هنوز خیلی بهتر نبود و تا دو سال آینده بهتر نشد. کلاس پنجم بود. خانم ویکفیلد معلم من بود و اگر معلمی لایق ستاره طلایی بود، او بود. او کاری نکرد که من احساس شکست کنم. برعکس، او تمام تلاشش را کرد تا به من بفهماند که من می‌توانم هرچه می‌خواهم باشم. و این همان کاری است که من انجام دادم. در 22 سال گذشته معلم کلاس پنجم بودم. به دلیل تأثیر خانم ویکفیلد بر زندگی من، اکنون دانش آموزانی را که در زندگی خود با مشکلاتی روبرو بوده اند تشویق می کنم تا باور کنند که می توانند بر هر مشکلی غلبه کنند و تبدیل به یک نفر شوند. من تاکنون جوایز متعددی از جمله معلم سال را دریافت کرده ام. من همه اینها را مدیون یک معلم کلاس پنجم هستم که به من ایمان داشت و مرا به چالش کشید تا تمام آنچه می توانم باشم.
سوال: نویسنده _ وقتی کلاس سوم بود.
1. در خواندن بهتر عمل کرد
2. درس گفتار را آغاز کرد
3. به مدرسه جدید رفت
4. جایزه بالایی دریافت کرد