متن: در سال 1996، جان تیرنی در مقاله مجله نیویورک تایمز پیشنهاد کرد که «بازیافت زباله است». وی نوشت: "هزینه ای که برای برنامه های بازیافت هزینه می شود باید برای مشکلات واقعی اجتماعی و زیست محیطی هزینه می شد. برنامه های بازیافت نه تنها مصرف انرژی و آلودگی را افزایش می دهد، بلکه هزینه بیشتری نسبت به دفع زباله های قدیمی ساده دارد. بازیافت ممکن است اتلاف کننده ترین باشد. فعالیت در آمریکای مدرن." گروه های محیط زیست به سرعت مخالفت خود را اعلام کردند. آنها گزارش هایی نوشتند که چگونه برنامه های بازیافت در شهرها می توانند آلودگی را کاهش دهند و هزینه کمتری نسبت به جمع آوری و دفع زباله معمولی داشته باشند. مایکل شاپیرو، یکی از مقامات آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA)، گفت که "بازیافت می تواند ارزش خوبی برای پول داشته باشد، اگرچه هنوز جای پیشرفت وجود دارد." اما در سال 2002، شهر نیویورک، یکی از پیشگامان بازیافت، متوجه شد که برنامه بازیافت آن در حال زیان دهی است، بنابراین بازیافت شیشه و پلاستیک را متوقف کرد. سایر شهرهای بزرگ به دقت تماشا کردند تا ببینند نیویورک چگونه با برنامه باقی مانده خود برخورد می کند (شهر هرگز بازیافت کاغذ را متوقف نکرد). اما سپس آخرین محل دفن زباله خود را بست و شرکت‌های خصوصی خارج از نیویورک قیمت‌ها را به دلیل افزایش حجم کاری حمل و دفع زباله‌های نیویورک افزایش دادند. در نتیجه بازیافت شیشه و پلاستیک دوباره برای شهر سودآور شد و نیویورک این برنامه را بازگرداند. به گفته سیسیل آدامز از شیکاگو ریدر، درس های آموخته شده توسط نیویورک در همه جا مرتبط است. او معتقد است که در صورت مدیریت صحیح، برنامه های بازیافت باید هزینه کمتری نسبت به دفع زباله برای شهرها داشته باشد. اگرچه مزایای بازیافت نسبت به دفع بسیار زیاد است، به خاطر داشته باشید که قبل از اینکه بازیافت به عنوان یک انتخاب در نظر گرفته شود، بهتر به محیط زیست کمک می کند تا "کاهش و استفاده مجدد" داشته باشد.
سوال: چرا جان تیرنی فکر می کرد "بازیافت زباله است"؟
1. زیرا او بازیافت را یک فعالیت بیهوده می دانست.
2. چون فکر نمی کرد بازیافت ایده جدیدی باشد.
3. زیرا او متوجه شد که افراد کمی دوست دارند بازیافت کنند.
4. چون از گروه های محیط زیستی خوشش نمی آمد.