متن: در سال 1970، پنج برادرم، خواهرم و من در پروژه های مسکن تورنتو با پدر و مادرمان زندگی می کردیم. پدرم کارگر کارخانه بود و مادرم در خانه ماند. پدرم هر سال لباس بابا نوئل می‌پوشید و در خیابان‌های پروژه‌ها می‌رفت و شادی و شیرینی را با بچه‌های آنجا تقسیم می‌کرد. او هم مثل آنها دوستش داشت! اما در حوالی کریسمس سال 1970، پدرم بیکار بود و پول تنگ بود. در واقع، هیچ پولی برای کریسمس وجود نداشت و والدینم مطمئن نبودند که چه چیزی برای ما فراهم می کنند. شب کریسمس اما طبق معمول پدرم با لباس بابا نوئل از خانه خارج شد. او می‌دانست که اگرچه کریسمس ما سخت خواهد بود، اما نمی‌توانست دیگر بچه‌های همسایه را ناامید کند.[:،،] همانطور که پدرم از خانه بیرون رفت و از مسیر پیاده‌روی پایین می‌رفت، بابانوئل با یک گونی بزرگ بالا می‌رفت. از هدیه برای ما! او چیزی نگفت، فقط لبخند شیرینی به پدرم زد و کریسمس را به او تبریک گفت. مرد خوشحال گونی را به پدر داد و از بلوک دور شد. ما هرگز نفهمیدیم آن مرد کیست و چه کسی در یک شب برفی کریسمس به ما مهربانی کرد. اما می دانیم که بدون او چیزی زیر درخت نداشتیم. مهربانی او به پدر و مادرم امید داد و معنای واقعی کریسمس را به شیوه ای بسیار واقعی به ما نشان داد. خانواده ما هرگز این غریبه مهربان را فراموش نکرده اند. هر سال داستان بابا نوئل مرموز را تعریف می کنیم و سعی می کنیم هدایای او را با دادن هدایایی به افراد نیازمند جبران کنیم.
سوال: پدر نویسنده _ .
1. زمانی ثروتمندترین مرد زادگاهش بود
2. در یک اداره دولتی کار می کرد
3. مجبور بود از یک خانواده 9 نفره حمایت کند
4. بیشتر شبیه بابا نوئل بود