متن: در دبیرستان، "باحال" قاعده است، بنابراین نوجوانان برای جلوگیری از موقعیت های احتمالی شرم آور هر کاری انجام می دهند. اما نه سامانتا التون، 15 ساله. او به دنبال آنهاست. و اگر بتواند در جریان این کار خود را احمق کند، بهتر است. التون در دو سال گذشته تمرین‌کننده بداهه‌گویی بوده و کارهایی را انجام می‌دهد که دیگران از در نظر گرفتن آن خجالت می‌کشند. التون یکی از اعضای High School Jesters است، گروهی که تکنیک های بداهه نوازی را به دانش آموزان آموزش می دهد. این گروه دو سال پیش توسط نیکلاس کوپاتیچ، که خود بداهه‌نویسی مشتاق بود، تأسیس شد. کوپاتیچ به یاد می آورد: «در اتاق خوابگاهم نشسته بودم و چند نفر از دوستان در مورد کمدی و بداهه صحبت می کردند. آنها پس از اینکه کوپاتیچ به آنها گفت که تجربه بداهه نوازی دارد، درخواست درس کردند. معلوم شد که گروه کوچک در این کار بسیار خوب بودند، بنابراین آنها یک نمایش برای خوابگاه انجام دادند. و همه چیز برفی شد. در حالی که حتی مادرش از توانایی التون در برخاستن در مقابل تماشاگران بدون فیلمنامه ای متعجب است، این نوجوان از چنین فرصت هایی لذت می برد. اجرای بداهه با آزادی خاصی همراه است که تئاتر نمی دهد. التون می‌گوید: «چیزی که بیشتر از همه در مورد آن دوست دارم این است که مجبور نیستم یک شخصیت خاص یا یک روش خاص باشم و به همین دلیل نمی‌توانم هیچ اشتباهی داشته باشم. دارم انجامش میدم." مونیکا التون، مادر سامانتا، فکر می‌کند که کارگاه‌ها راه‌حل ارزشمندی هستند که ممکن است بسیاری از دانش‌آموزان در مدارس خود نتوانند آن را ببینند. او می‌گوید که بچه‌های دبیرستانی معمولاً دوست ندارند احمقانه رفتار کنند یا ظاهری ناپسند داشته باشند، اما بداهه‌پردازی به آنها می‌آموزد که اشکالی ندارد. برنت موکای، یک مربی دبیرستان جسترها، می‌گوید: «من دوست دارم فکر کنم که به بچه‌ها مثبت می‌دهیم که به آنها امکان می‌دهد اعتماد به نفس پیدا کنند. نکته مهم در مورد بداهه نوازی این است که یک شکل هنری است که برای هر کسی باز است. اما چیزی بیشتر از برخاستن در مقابل تماشاگران و گفتن جوک یا احمقانه کردن وجود دارد. سامانتا التون می‌گوید: «برای بداهه‌نویسی لازم نیست شگفت‌انگیزترین بازیگر باشید. اینجا واقعاً مکانی است که می‌توانم خلاقیتم را به مردم نشان دهم. می‌توانم برای مردم نقاشی بکشم و دیگران را سرگرم کنم». این واقعا رایگان است.
سوال: از بداهه گویی چه می دانیم؟
1. مجریان به عنوان یک شخصیت خاص عمل می کنند.
2. مجریان برای اجرا به یک فیلمنامه نیاز دارند.
3. اجراکنندگان قصد دارند مخاطب را شرمنده کنند.
4. اجراکنندگان داستان را در حین بازی توسعه می دهند.