متن: این فاجعه با نیروی ویرانگر رخ داد، یک فاجعه طبیعی با شدت عجیب و غریب که جهان را شوکه کرد و ده ها هزار نفر را کشت. آب ها اکنون کاهش یافته است، اما بیماری و کمبود غذا و آب، تعدادی از کشورهای اطراف اقیانوس هند را آزار می دهد. میلیون ها نفر از بازماندگان با جدیت مواجه هستند. چالش ها و مسائل. سازمان ملل اعلام کرده است که تعداد بازماندگانی که پس از فاجعه اقیانوس هند به کمک غذایی نیاز دارند به 5 میلیون نفر رسیده است. تیم های امداد امیدوارند ظرف سه روز دیگر به همه 700000 نفری که در سریلانکا گرسنه هستند برسند. ممکن است مدت بیشتری طول بکشد تا کمک های غذایی کافی به نزدیک به 1 میلیون نفر از مردم نیازمند در مناطق صعب العبور اندونزی برسد. یک مشکل جدی دیگر نیاز به آب تصفیه شده است. ران لیبی، متخصص مدیریت اضطراری در آژانس توسعه بین‌الملل ایالات متحده، گفت: اگرچه کمک‌ها از سراسر جهان به مناطق فاجعه‌بار سرازیر شده بود، اما لجستیک مشکل بزرگ اینجاست - فقط رساندن وسایل به افرادی که به آن نیاز دارند. . تلاش‌های امدادی به دلیل دشواری ارسال کمک به بیش از 1000 جزیره پراکنده در صدها کیلومتر از اقیانوس، مانع می‌شود. برای کسانی که از نیروی سونامی جان سالم به در برده اند، بیماری اکنون مشکل شماره یک است. پنج میلیون نفر در سراسر منطقه با کمبود آب، غذا و امکانات اولیه بهداشتی مواجه هستند. دیوید ناوارو، رئیس سازمان بهداشت جهانی (WHO) گفت که ممکن است 50000 نفر دیگر جان خود را از دست بدهند. از بیماری و علل دیگر، همانطور که در موارد اضطراری بشردوستانه قبلی چنین بوده است. WHO گفت که قبلاً تعداد انگشت شماری گزارش از مالاریا و تب دنگی و صدها گزارش از اسهال و زخم های عفونی دریافت کرده است. این سازمان گفت که میلیون ها قرص تصفیه آب به همراه مهندسان بهداشت برای بازسازی زیرساخت های بهداشت آب به آسیا ارسال شده است. روانشناسان هشدار می دهند که حل مشکلات روانی ناشی از سونامی دشوارتر از آسیب فیزیکی است. برخی از بازماندگان می گویند که با کابوس های مکرر در مورد دیوارهای آب گرفتار شده اند. بسیاری از مردم محلی از بازگشت به خانه های کنار ساحل می ترسند. مقامات همچنین هشدار می دهند که نرخ خودکشی ممکن است به طور چشمگیری افزایش یابد زیرا والدین با احساس گناه در از دست دادن فرزندان دست و پنجه نرم می کنند. روانشناسان تخمین می زنند که 20 تا 30 درصد از افرادی که با حوادث آسیب زا مواجه می شوند، در نهایت علائمی مانند سوء مصرف الکل، عدم تمرکز در محل کار و ناتوانی در ایجاد روابط نزدیک را نشان می دهند. اگرچه دولت تایلند پیشنهاد ساخت مسکن موقت در کنار ساحل را داده است، بسیاری از خانواده‌های پناهنده از پایین آمدن از تپه‌ها خودداری می‌کنند. بیش از 150000 نفر در اثر سونامی کشته شدند، اما صدها و هزاران نفر دیگر هیچ وسیله ای برای امرار معاش ندارند. در دهکده آکیراپتای در هند، تنها چیزی که باقی مانده، خرابه های پیچ خورده ناوگان ماهیگیری است. داکشینا مورتی، یک ماهیگیر، نه تنها سه عضو خانواده خود را از دست داد، بلکه قایق ها، تورهای خود و همه چیز را نیز از دست داد. او می گوید: «همه چیز از بین رفته است. بدون هیچ کمک دولتی تاکنون، تنها چیزی که او دارد یک خرابه است. چندین میلیون نفر هستند که از همین تجربه رنج می برند. خانه ها و همچنین اسکله ها، اسکله ها و آلونک ها ویران شده اند. در حال حاضر، بازسازی اقتصاد یک مفهوم دور باقی مانده است.
سوال: از قسمت یاد می گیریم که فعلاً _ جدی ترین مشکل است.
1. بیماری
2. غذا
3. اب
4. خانه