متن: من و شوهرم یک بار در نپال بودیم تا طلوع خورشید را بر فراز هیمالیا ببینیم. یک روز صبح ساعت 5 در تاریکی مطلق از خواب بیدار شدیم. همانطور که با دوربین در دست از شهر عبور می کردیم، متوجه نحوه آرام و ملایم استقبال مردم نپال از صبح شدم. مردی یک قابلمه بزرگ چای شیر را جوشاند و دیگری روستاییان دور آتش او جمع شده بودند و دستان خود را دور لیوان های کوچکی از مخلوط شیرین بخار پز کرده بودند. این جذاب بود، اما ما هم به جریان گردشگرانی پیوستیم که به سرعت به سمت نقطه دیدبانی حرکت می کردند. وقتی رسیدیم بالای آن شلوغ بود، اما بعد از 10 دقیقه انتظار سرد، گروه جمع شده منصرف شدند. لیست.من هم ناامید شدم، اما ناگهان متوجه شدم پسر کوچک نپالی غیبت با چوب بازی می کند و نگاهی سریع به ابرها می اندازد. فکر کردم او باید چیزی را بداند که ما نمی دانیم. تصمیم گرفتم با او منتظر بمانم. من و پسرک مجبور نبودیم زیاد منتظر بمانیم. لحظاتی بعد، جریان کوچکی از نور طلایی در میان یک ابر غلیظ و سپس ابر دیگر سوخت. مه رز رنگ پشت ابرها را گرم کرد و ناگهان خورشید صبحگاهی نگاهی به اطراف انداخت. سمت کوه، مایل بالاتر از جایی که انتظار داشتم. هیچ چیزی که قبلاً دیده بودم، مرا برای لحظه ای آماده نکرد که ابرها با سرهای خمیده عقب نشینی کنند، و هیمالیاهای باشکوه از قبل، اطراف و بالای سرم نمایان شدند. من حیرت زده نشسته بودم، نفس نمی کشیدم، جرأت نداشتم به دور نگاه کنم، مطمئن بودم که خدا چنین کرده است. من را اینجا در پشتی زمین قرار داد تا به من نشان دهد که بهشت واقعاً چه شکلی است. من مطمئناً این پیام را دریافت کردم. دیگر هرگز با طلوع خورشید عجله نخواهم کرد. اکنون می دانم که طبیعت فقط زمانی میوه های خود را در اختیار من قرار می دهد که من واقعاً آماده دریافت آنها باشم. .
سوال: چه نتیجه‌ای می‌توان از این متن گرفت؟
1. همانطور که رومی ها انجام می دهند در رم انجام دهید.
2. خدا به کسانی که به خودشان کمک کنند کمک می کند.
3. زمان و موج برای هیچکس نمی ایستند.
4. ثروت به کسانی که صبر دارند پاداش می دهد.