متن: دکتر پی گفت: "هفته گذشته، من به یک جلسه پزشکان در بیمارستان R. دعوت شده بودم. در یکی از اتاق ها، یک بیمار، پیرمردی، از تخت خود بلند شد و به آرامی به سمت من حرکت کرد. می توانستم ببینم. که او مدت زیادی برای زندگی نداشت، اما به سمت من آمد و پای راستش را نزدیک پای من روی زمین گذاشت.» "صریح!" با تعجب گریه کردم. همانطور که من می دانستم نمی توانست جواب بدهد، اما سعی کرد لبخند بزند و تمام مدت پایش را به پای من نزدیک کرده بود. افکار من بیش از سی سال پیش رفت - به روزهای سیاه سال 1941، زمانی که در لندن دانشجو بودم. صحنه یک پناهگاه حمله هوایی بود که من و حدود صد نفر دیگر هر شب در آن می‌خوابیدیم. در میان آنها خانم وست و پسرش فرانک بودند که در همان نزدیکی زندگی می کردند. با به اشتراک گذاشتن مشکلات دوران جنگ، ما با هم خیلی خوب آشنا شدیم. فرانک به من علاقه مند شد زیرا او عادی نبود. او از زمانی که به دنیا آمد هرگز عادی نبود. مادرش به من گفت که او در آن زمان 37 سال داشت، اما ذهن او کمتر از یک نوزاد بود. خانم وست که در آن زمان حدوداً 75 سال داشت، زنی قوی و توانا بود، همانطور که البته باید می بود، زیرا فرانک کاملاً به او وابسته بود. او به تمام توجه یک نوزاد نیاز داشت. یک شب یک پلیس به پناهگاه ما آمد و به خانم وست گفت که خانه اش تماماً ویران شده است. این کاملاً درست نبود، زیرا غرب برای مدتی طولانی در آنجا زندگی کرد. اما آنها مطمئناً تقریباً هر چیزی را که داشتند از دست دادند. وقتی چنین اتفاقی افتاد، بقیه به بدشانس‌ها کمک می‌کردیم. بنابراین قبل از اینکه صبح از هم جدا شویم، در کنار فرانک ایستادم و پای راستم را با پای او اندازه گرفتم. تقریباً یک اندازه بودند. پس آن شب، یک جفت کفش یدکی برای فرانک به پناهگاه بردم. به محض دیدن من، دوان دوان آمد و پای راستش را روی پای من گذاشت. بعد از آن هم همیشه همین طور سلام می کرد.
سوال: دکتر پی از کجا فهمید که بیمار فرانک است؟
1. به او گفته شد که فرانک در بیمارستان است.
2. او برای مطالعه بیماری فرانک دعوت شد.
3. فرانک به طرز خاصی با او احوالپرسی کرد.
4. نام فرانک روی در نوشته شده بود.