متن: چند نفر را ملاقات کرده ام که درباره کتابی که قصد نوشتن آن را داشتند به من گفته اند اما هنوز زمان آن را پیدا نکرده اند؟ خیلی زیاد. این زندگی است، بسیار خوب، اما ما با آن مانند یک تمرین رفتار می کنیم و متأسفانه، بسیاری از بهترین لحظات آن را از دست می دهیم. ما مشاغلی را برای زنده ماندن و فراهم کردن خانه برای خانواده‌های خود انتخاب می‌کنیم، و همیشه به خودمان این باور را می‌دهیم که این سبک زندگی فقط یک حالت موقتی در طول مسیری است که واقعاً می‌خواهیم انجام دهیم. سپس، در 60 یا 65 سالگی، ناگهان یک ساعت و چند نوه به ما می دهند و به گذشته نگاه می کنیم و متوجه می شویم که تمام آن سال هایی که منتظر آمدن زندگی واقعی بودند، در واقع زندگی واقعی بود. در آمریکا ضرب المثلی دارند که توسط انگلیسی ها بسیار خنده دار شده است: «روز خوبی داشته باشید». در مغازه ها، هتل ها و ساندویچ بارهایشان آهسته و جدی صحبت می کنند. فکر می‌کنم این عبارت فوق‌العاده‌ای است که باعث می‌شود در واقع به یاد بیاوریم که از لحظه لذت ببریم: برای این روز ارزش قائل شویم. چقدر به خودمان می گوییم "به محض اینکه شغل بزرگتری پیدا کنم، اسب سواری (یا گلف یا قایقرانی) را شروع می کنم." اما فقط زمانی که به مقام بالاتری رسیدیم هیچ یک از این کارها را انجام ندهیم. وقتی برای اولین بار خبرنگار شدم، مردی را می‌شناختم که از یک شغل آبرومند با درآمد خوب در دیلی تلگراف دست کشید تا برود و در یک هفته‌نامه کوچک کار کند. در آن زمان از تصمیم او متعجب شدم: چرا او در این وضعیت روحی کاملاً غیر طبیعی بود؟ چگونه کسی می‌تواند خیابان فلیت در مرکز لندن را برای یک منطقه کوچک در حومه شهر جای دهد؟ من میخواستم بدانم. حالا وقتی کمی بزرگتر و احتمالاً عاقل تر شدم، حس را در آن می بینم. در خیابان فلیت مرد تحت فشار مداوم بود. او در تمام حومه‌های غیرجذاب لندن زندگی می‌کرد و بیشتر عمرش را با نشستن در قطارهای منطقه جنوبی به محل کارش و بازگشت از محل کارش گذراند.
سوال: احتمالاً بهترین عنوان برای پاساژ چیست؟
1. برای خانواده خود خانه تهیه کنید
2. اسب سواری کنید
3. برای همین روز ارزش قائل شوید
4. زنده ماندن