متن: یکی از خاطرات شگفت انگیز من در مورد یک هدیه کریسمس است. برخلاف سایر هدایا، بدون بسته بندی ارائه شد. در 11 سپتامبر 1958، مامان ریچارد را به دنیا آورد. بعد از اینکه او را از بیمارستان به خانه آورد، او را در بغلم گذاشت و گفت: "بهت قول داده بودم هدیه ای بدهم، و اینجاست." چه افتخار! شب و روز باهاش بازی کردم برایش آواز خواندم من برایش داستان تعریف کردم. بارها و بارها گفتم که چقدر دوستش داشتم! اما یک روز صبح، تختش را خالی دیدم. عروسکم رفته بود! برایش گریه کردم مامان گریه کرد و به من گفت که بیچاره کوچولو به بیمارستان فرستاده شده است. تب داشت. چندین روز شنیدم که مامان و بابا کلماتی مانند "ناامید"، "ترحم" و "مردن" را زمزمه می کردند که به نظر می رسید _ . کریسمس در راه بود. پدر با اشاره به جورابی که در اتاق نشیمن آویزان کردم گفت: «امسال انتظار هدیه نداشته باش. "اگر برادر بچه شما زنده باشد، همین کریسمس کافی است." وقتی صحبت می کرد چشمانش پر از اشک شد. تا حالا ندیده بودم گریه کنه تلفن صبح زود کریسمس زنگ خورد. بابا از تخت بلند شد تا جوابش را بدهد. از اتاق خوابم شنیدم که گفت: "چی؟ حالش خوبه؟" تلفن را قطع کرد و فریاد زد. "بیمارستان گفت می توانیم ریچارد را به خانه بیاوریم!" "خدا را شکر !" صدای گریه مامان رو شنیدم از پنجره طبقه بالا، پدر و مادرم را تماشا کردم که با عجله به سمت ماشین آمدند. هرگز آنها را اینقدر خوشحال ندیده بودم. و من هم سرشار از شادی بودم. چه روز شگفت انگیزی! عروسک بچه من خانه خواهد بود. دویدم پایین. جوراب‌هایم همچنان در آنجا آویزان بود. اما می دانستم که خالی نیستند. آنها پر از عشق بودند!
سوال: چه اتفاقی برای نویسنده در 11 سپتامبر 1958 افتاد؟
1. او صاحب یک برادر بچه شد.
2. او یک هدیه کریسمس گرفت
3. چهار ساله شد.
4. او یک عروسک دریافت کرد.