متن: زمانی که دیدم کودک شش ساله ام با اندامی از بوته آزالیایم کشتی می گیرد، روز من با یک نوت کاملاً ترش شروع شد. تا بیرون آمدم، او آن را شکسته بود. "آیا می توانم این را امروز به مدرسه ببرم؟" او درخواست کرد. با تکان دادن دستم او را اخراج کردم. پشتم را برگرداندم تا اشک در چشمانم جمع شده را نبیند. ماشین لباسشویی روی مشمع کف اتاق جدید من نشت کرده بود. فقط اگر شوهرم شب قبل وقت گذاشته بود و به جای اینکه با جاناتان چکرز بازی کنم از او خواستم آن را درست کند. روزهایی از این دست بود که باعث شد من را ترک کنم. من فقط می خواستم به کوه ها بروم، در یک غار پنهان شوم و هرگز بیرون نروم. به نوعی بیشتر روز را صرف شستن و خشک کردن لباس‌ها می‌کردم و به این فکر می‌کردم که چگونه عشق از زندگی من ناپدید شده است. وقتی آویزان کردن آخرین پیراهن شوهرم را تمام کردم، به ساعت نگاه کردم. 2:30. من دیر کردم. کلاس جاناتان ساعت 2:15 بود و من با عجله به سمت مدرسه حرکت کردم. وقتی در معلم را زدم و از شیشه نگاه کردم نفسم بند آمد. از در خش خش کرد و مرا به کناری برد. او گفت: "می خواهم در مورد جاناتان با شما صحبت کنم." من خودم را برای بدترین شرایط آماده کردم. هیچ چیز مرا شگفت زده نمی کرد. "آیا می دانستی که جاناتان امروز به مدرسه گل آورده است؟" او پرسید. سرم را تکان دادم و به بوته مورد علاقه ام فکر کردم و سعی کردم درد چشمانم را پنهان کنم. معلم اصرار کرد: اجازه بدهید از دیروز برایتان بگویم. "آن دختر کوچولو را می بینی؟" نگاه کردم که کودک با چشمان روشن می خندد و به تصویر رنگارنگی که به دیوار چسبانده شده اشاره می کند. سرمو تکون دادم. "خب، دیروز تقریبا هیستریک شده بود. مادر و پدرش طلاق بدی را پشت سر می گذارند. او به من گفت که نمی خواهد زندگی کند، آرزو می کند بمیرد. من آن دختر کوچک را تماشا کردم که صورتش را بین دستانش دفن کرد و گفت: " آنقدر بلند است که کلاس بشنود "هیچ کس مرا دوست ندارد." من تمام تلاشم را برای دلداری او انجام دادم، اما به نظر می‌رسید که اوضاع را بدتر می‌کرد.» گفتم: «فکر کردم می‌خواهی درباره جاناتان با من صحبت کنی.» او در حالی که آستین بلوزم را لمس کرد، گفت: «می‌کنم. "امروز پسرت مستقیم به سمت آن کودک رفت. من او را تماشا کردم که چند گل صورتی زیبا به او داد و زمزمه کرد "دوستت دارم." به استاد لبخند زدم. در حالی که دست جاناتان را دراز کردم، گفتم: «متشکرم، تو روز مرا ساختی.» بعد از ظهر همان روز شروع به کشیدن علف های هرز از اطراف بوته آزالیا کردم. وقتی ذهنم به عشقی که جاناتان به دختر کوچک نشان داد سرگردان شد، آیه ای از کتاب مقدس برایم آمد: "...این سه باقی می مانند: ایمان، امید و عشق. اما بزرگترین آنها عشق است." در حالی که پسرم عشق را عملی کرده بود، من فقط عصبانی بودم. صدای جیر جیر آشنای ترمزهای شوهرم را شنیدم که او را به داخل درایو کشید. من یک اندام کوچک پر از آزالیاهای صورتی داغ را از بوته جدا کردم. من احساس کردم بذر عشقی که خداوند در خانواده ام کاشته بود دوباره در من شکوفا شد. وقتی گلها را به او دادم، چشمان شوهرم از تعجب گرد شد. گفتم: دوستت دارم.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که نویسنده در آن به شوهرش ابراز محبت کرده است.
1. او از پسرش الهام گرفت که عشق باید احساس و تمرین شود
2. او احساس گناه می کرد که شوهرش را اشتباه فهمیده بود و می خواست عذرخواهی کند
3. او احساس می کرد که برای خوشبختی خود، داشتن یک خانواده کامل ضروری است
4. او می‌خواست عشقش را ثابت کند و همین حرف‌ها را از شوهرش انتظار داشت