متن: قفسه های کتاب من پر از گرد و غبار است -- و دلیل خوبی هم دارد. وقتی نوبت به تمیز کردن آن قسمت از خانه می‌رسد، از جدی‌ترین مورد اجتناب رنج می‌برم. مسئله این است: وقتی تصمیم می‌گیرم کتاب‌هایم را تمیز و مرتب کنم، که به ندرت اتفاق می‌افتد، خودم را در موقعیت بسیار بدی قرار می‌دهم. به محض اینکه عنوانی را از قفسه برمی دارم، گرد و غبار را از بین می برم و روکش را پاک می کنم، نمی بینم که با پاهای روی زمین نشسته ام و پشتم به دیوار است. خیلی زود کتاب‌ها روی پاهایم انباشته می‌شوند، چون دوباره با دوستان قدیمی‌ام جمع می‌شوند. گویی این کتاب ها صداهایی دارند و هر کدام می خواهند قطعه خود را بگویند. یکی زمزمه می کند: "من را به خاطر می آوری؟ وقتی به نیروی دریایی رفتی من را به تو دادند تا هیچ وقت کمبود همراهی نداشته باشی." دیگری می گوید: «من اولین دفتر شعر تو بودم که قبل از اینکه یاد بگیری شعر را دوست داشته باشی به تو دادم». و سوم، "من کتابی بودم که تاریخ را برای شما جذاب ساخت." شاید بزرگترین لذت از سازماندهی مجدد کتابهایم غافلگیری -- یا بهتر بگوییم، گردهمایی مجدد -- باشد که رخ می دهد. در طی آخرین ماجراجویی‌ام برای تمیز کردن کتاب، یکی را پیدا کردم که پشت قفسه افتاده بود: «قصه‌های ادگار آلن پو». عنوان غیرمعمولی نبود، اما کلماتی که در صفحه اول نوشته شده بود آن را بسیار خاص کرده بود: «با عشق از مامان و بابا، کریسمس 1965». این چیه؟ کتاب فیزیک لیزر. این پر از عبارات ریاضی است، و من آن را در 12 سالگی از یک کتابخانه خریده بودم، مدتی بعد از اختراع لیزر. من نمی توانستم ذره ای از آن را بفهمم، اما یاد گرفتم که "لیزر" به چه معناست. چیزی که وقتی قفسه های کتابم را خالی می کنم به آن دست می یابیم، مقطعی از تاریخچه شخصی من است. مثل جاده ای است که در آن آدمی می بیند که تمام لایه های سنگی که در زمان به عقب برمی گردند و به ابتدای ساده ترین اشکال زندگی می رسند. کتاب هایی که خوانده ام -- و نگه داشته ام -- فقط دوستان قدیمی نیستند. آنها من هستند
سوال: نویسنده از سازماندهی مجدد کتاب هایش بیشتر از چه چیزی لذت می برد؟
1. پیدا کردن چند کتاب گم شده
2. قرار دادن کتاب ها در نظم خوب
3. یادگیری چیزهای جدید از کتاب ها
4. کشف دوباره داستان های جالب پشت برخی کتاب ها.