متن: هنک ویسکاردی بدون پا به دنیا آمد. او پا نداشت، بلکه کنده هایی داشت که می توانست با نوعی چکمه خاص به او بچسباند، مردم با علاقه بی رحمانه به او خیره شدند. بچه ها به او می خندیدند و او را «مرد میمون» صدا می زدند، زیرا دستانش عملاً روی کفش کشیده می شد. زمین هنک مانند پسران دیگر به مدرسه رفت. نمرات او خوب بود و به جای دوازده سال معمول، تنها به هشت سال زمان نیاز داشت تا تحصیلات خود را تمام کند. او طبقات را جارو می کرد، روی میز منتظر می ماند، یا در یکی از دفاتر کالج کار می کرد. در تمام این زندگی پرمشغله، او روی بیخ هایش رفت و آمد می کرد. اما یک روز دکتر به او گفت که حتی کنده ها هم زیاد دوام نمی آورند. او به زودی باید از صندلی چرخدار استفاده کند. هنک احساس کرد که سرتاسر خودش سرد شده است. با این حال، دکتر گفت این احتمال وجود دارد که بتوان به او پاهای مصنوعی مجهز کرد. بالاخره یک پاساز پیدا شد و روزی رسید که هنک برای اولین بار خود را دید جلوی آینه ایستاد. همانطور که او همیشه می خواست قدش حدود پنج فوت و هشت اینچ باشد. در این زمان او 26 ساله بود. هنک باید یاد می گرفت که از پاهای جدیدش استفاده کند. او بارها و بارها در طول اتاق راهپیمایی کرد و دوباره به عقب رفت. مواقعی بود که روی زمین افتاد، اما خودش را بالا کشید و به راهپیمایی بی پایان بازگشت. او به خیابان رفت. از پله ها بالا رفت و رقص را یاد گرفت. یک قایق ساخت و بادبانی با آن را یاد گرفت. وقتی جنگ جهانی دوم فرا رسید، او از صلیب سرخ خواست تا به او شغل بدهد. او تمرینات معمولی را گذراند. او همراه با سربازان دیگر راهپیمایی و تمرین می کرد. تعداد کمی می دانستند که او بی پا است. این داستان واقعی هنک ویسکاردی بود، مردی بدون پا.
سوال: وقتی هنک به همراه سایر سربازان راهپیمایی و حفاری انجام داد، او
1. تمام سربازان دیگر را انجام داد
2. بیشتر کارهایی که سربازان دیگر انجام می دادند را انجام دادند
3. برخی از کارهایی که سربازان دیگر انجام دادند را انجام دادند
4. آموزش خاصی گذراند