متن: من اینجا در این کافی شاپ نشسته ام. شما یکی را در خیابان آلن می شناسید. شهر مملو از هزاران بچه دانشگاهی طبقه متوسط است که با پول والدین خود زندگی می کنند. کافی شاپ جایی است که آنهایی که می آیند تا نقش بوهمیایی های پیچیده را بازی کنند. در حالی که کاپوچینو می‌خورند و کلوچه‌های توت فرنگی می‌جوند، این تظاهرها از چهره‌های بدون خط آنها می‌درخشد. پسرهای سمت راست من با هوای جدی درباره ناباکوف بحث می کنند، یک کپی از کوبای سارتر روی میز است. زن جوان سمت چپ من اعلام می کند که هرگز نمی تواند اجازه دهد خلاقیتش با وارد شدن به نیروی کار کشته شود. مرد با او به نشانه موافقت، بز بزی خود را می خراشد و گهگاه به آنها پیشنهاد می کند که به محل او برگردند تا سی دی جدید واشنگتن اسکوئرز را بشنوند. مت به تازگی یک نماد بین المللی جدید برای صلح طراحی کرده است. او از یک میز به میز دیگر حرکت می کند و سعی می کند تی شرت های نقاشی شده با دست را که دارای طرح هستند بفروشد. فردا او برای 25مین سالگرد کنسرت وودستاک می رود، جایی که امیدوار است با خلاقیت خود آن را غنی کند. گوفا، پسر لاغر هندی، وقتی از او می‌پرسم دوست مونیکا است یا نه، احساس می‌کند می‌خواهد یک بیت از «It Ain't Me Babe» برایم بخواند. جیسون در تلاش است تا گوفا را به یک شرط بندی دلاری در یک بازی شطرنج تبدیل کند. بین زمان‌هایی که جیسون با برنامه‌هایش برای فتح صنعت موسیقی در حین تحصیل در رشته حقوق سرگرمی، گوش شما را می‌جوید، اما وقتی نوبت به مسابقات شطرنج دلاری‌اش می‌رسد، او مانند یک موش کلیسا ساکت است. بین آنها می نشینم. به همه ظاهرهای سطحی یکسان است. اگر آنها فقط می توانستند ببینند ترجیح می دادم دست به گوشتشان بزنم و قلب های کوچک و کم عمق آنها را بشکنم تا اینکه به یک ثانیه دیگر از حرف هایشان گوش دهم. بدون شغل، بدون کنسرت، و دوست دخترم که تا به حال رفته است، او ممکن است در سیاره دیگری باشد، من زندگی آرام نویسنده کافه‌ای را هدایت می‌کنم و اوقات فراغت خود را در بیرون از منزل با نوشیدن چای سرد و شراب‌های ارزان می‌گذرانم. من به گرمی با هرکسی که تصمیم می‌گیرد ساعت‌های خود را در اطراف من هدر دهد، گپ می‌زنم. اما پشت چشمان من یک چالش ناگفته برای هر یک از این نخبگان اجتماعی وجود دارد که فقط یک بار چیزی را بیان کنند که الهام بخش من باشد. فقط یک ایده کوچک که جدید و معنادار است. متأسفانه افکار اصلی در اینجا صفر است. در ذهن مخفی ام آرزو دارم مانند دیوانه ای بدوم که گونگ می کوبد و به زبان می گوید. یا شاید روی یک میز بپرید و بنر Star Spangled را به زبان فراموش شده Hottentots بخوانید. می دانم که این افکار فقط من را به عنوان یک احمق نشان می دهند زیرا جرقه ای را که به دنبال آن می گردم نمی توان در کنش های هنر پرفورمنس تکان دهنده پیدا کرد. این که واقعاً از کجا می آید یکی از رازهایی است که همیشه در اطراف من خواهد ماند.
سوال: دانشجویان کالج در کافی شاپ را می توان به عنوان _ توصیف کرد.
1. کم عمق و بی هدف
2. مصمم و مستقل
3. بیهوده و جاه طلب
4. صادق و سخت کوش