متن: چندی پیش، بیشتر مردم نمی دانستند شلی آن فرانسیس پرایس قرار است به چه کسی تبدیل شود. او فقط یک ورزشکار متوسط دبیرستانی بود. همه نشانه‌ها حاکی از آن بود که او یک نوجوان آمریکایی دیگر بدون آینده است. با این حال، یک نفر می خواهد این را تغییر دهد. استفان فرانسیس در آن زمان شلی آن هجده ساله را به عنوان یک مسابقه تماشا کرد و متقاعد شد که او آغاز عظمت واقعی را دیده است. زمان او دقیقاً چشمگیر نبود، اما با این وجود، به نظر می‌رسید که چیزی در تلاش بود تا از آن خارج شود، چیزی که مربیان دیگر وقتی او را ارزیابی کردند و کمبود او را دیدند، نادیده گرفتند. او تصمیم گرفت به شلی آن در فصول تمرینی بسیار سخت خود جایی را پیشنهاد دهد. همکاری آنها به سرعت نتیجه داد و چند سال بعد در بازی های المپیک جامائیکا در اوایل سال 2008، شلی آن، که در آن زمان تنها رتبه 70 جهان را داشت، ملکه جامائیکا را شکست داد. "او اهل کجاست؟" قبل از این که به این نتیجه برسد که او باید یکی از آن شگفتی های تک ضربه ای باشد که هر از گاهی ظاهر می شود، از یک دنیای دوومیدانی شگفت زده پرسید، اما دوباره بدون نشانه ناپدید می شود. اما شلی آن باید ثابت کند که او چیزی جز یک شگفتی یک ضربه است. در المپیک پکن، او با تبدیل شدن به اولین بانوی جامائیکایی که موفق به کسب طلای المپیک 100 متر شده است، هرگونه تردید در مورد توانایی خود برای اجرای مداوم را از بین برد. او این کار را یک سال بعد در مسابقات قهرمانی جهان در بریتانیا انجام داد و با زمان 10.73 قهرمان جهان شد - چهارمین رکورد تاریخ. شلی ان یک زن کوچک با لبخند بزرگ است. او سرسختی ذهنی دارد که تصادفی به وجود نیامده است. سفر او برای تبدیل شدن به سریع ترین زن روی زمین هر چیزی جز آرام و بدون زحمت بوده است. او در یکی از سخت‌ترین جوامع درون شهری جامائیکا به نام واترهاوس بزرگ شد، جایی که در یک آپارتمان یک اتاقه زندگی می‌کرد و چهار نفر روی یک تخت با مادر و دو برادرش می‌خوابید. واترهاوس، یکی از فقیرترین جوامع جامائیکا، مکانی واقعاً خشن و پرجمعیت است. چند تن از دوستان و خانواده شلی ان در این قتل گرفتار شدند. یکی از پسرعموهایش تنها چند خیابان دورتر از محل زندگی اش به ضرب گلوله کشته شد. گاهی اوقات خانواده او به اندازه کافی غذا نداشتند. او در مسابقات قهرمانی مدرسه پابرهنه دوید زیرا توانایی خرید کفش را نداشت. مادرش ماکسیم، یکی از خانواده‌ای چهارده نفره، خودش در دوران نوجوانی ورزشکار بود، اما مانند بسیاری از دختران دیگر در واترهاوس، پس از به دنیا آمدن اولین نوزادش مجبور شد این کار را متوقف کند. ورود زودهنگام ماکسیم به دنیای بزرگسالان با مسئولیت‌هایش به او عزم راسخ داد تا اطمینان حاصل کند که فرزندانش در گرداب فقر واترهاوس قرار نخواهند گرفت. یکی از اولین کارهایی که ماکسیم با شلی ان انجام می داد، بردن او به پیست بود و او آماده بود تا همه چیز را قربانی کند. طولی نکشید که شلی آن متوجه شد که ورزش می تواند راه خروج او از واترهاوس باشد. در یک عصر تابستانی در پکن در سال 2008، تمام آن ساعات طولانی و سخت کار و تعهد سرانجام به ثمر نشست. بچه پابرهنه ای که چند سال پیش در فقر و در محاصره جنایتکاران و خشونت زندگی می کرد، فصل جدیدی در تاریخ ورزش نوشت. اما پیروزی شلی آن بسیار بیشتر از این بود. شبی که او طلای المپیک را در پکن به دست آورد، قتل های معمول در واترهاوس و جنگ های مواد مخدر در خیابان های همسایه متوقف شد. ابر تاریک بالای یکی از سخت ترین محله های جنایتکار جهان به سادگی برای چند روز ناپدید شد. شلی گفت: "من آتش زیادی برای کشورم می سوزانم." او قصد دارد یک بنیاد برای کودکان بی خانمان راه اندازی کند و می خواهد یک مرکز اجتماعی در واترهاوس بسازد. او امیدوار است جامائیکایی ها را تشویق کند که سلاح های خود را زمین بگذارند. او قصد دارد بجنگد تا آن را به دنیای زنانه و مردانه تبدیل کند. همانطور که محمد علی می گوید، "قهرمانان در سالن های ورزشی ساخته نمی شوند. قهرمانان از چیزی ساخته می شوند که در اعماق خود دارند. یک آرزو، یک رویا، یک چشم انداز." یکی از چیزهایی که شلی آن می تواند به آن افتخار کند، درک او از این حقیقت است.
سوال: جهان دوومیدانی قبل از بازی های المپیک 2008 در مورد شلی آن چه فکر می کرد؟
1. او تبدیل به یک ستاره امیدوار کننده خواهد شد.
2. او به شدت نیاز به تعیین اهداف بالاتر داشت.
3. حرفه دوومیدانی او زیاد دوام نمی آورد.
4. استعداد او در دوی سرعت برای همه شناخته شده بود.