متن: داشتم فوتبال بازی چند بچه کوچک را تماشا می کردم. این بچه‌ها فقط پنج یا شش سال داشتند، اما یک بازی واقعی - یک بازی جدی - دو تیم، با مربیان، لباس‌ها و والدین کامل انجام می‌دادند. من هیچ یک از آنها را نمی شناختم، بنابراین می توانستم از بازی لذت ببرم بدون اینکه حواسش پرت شود که نگران برد یا باخت باشم. تیم ها تقریباً برابر بودند. من فقط آنها را تیم یک و تیم دو می نامم. در وقت اول هیچ کس گلزنی نکرد. سپس کوارتر دوم فرا رسید. مربی تیم یک تیمی را که باید تیم اولش بود را بیرون کشید و در اسکراب قرار داد، به جز بهترین بازیکنش که حالا از دروازه محافظت می کرد. بازی _ . من حدس می‌زنم برنده شدن حتی زمانی که پنج ساله هستید مهم است -- زیرا مربی تیم دو بهترین بازیکنان خود را ترک کرد و اسکراب‌های تیم یک برای آنها مناسب نبود. تیم دو در اطراف پسر کوچکی که حالا دروازه بان تیم یک بود، جمع شده بودند. او یک ورزشکار برجسته بود، اما برای سه یا چهار نفر که خیلی هم خوب بودند، قابل مقایسه نبود. تیم دو شروع به گلزنی کرد. دروازه بان تنها هر چه داشت به او داد، ناامیدانه بدن خود را جلوی توپ های وارده پرتاب کرد و شجاعانه سعی کرد آنها را متوقف کند. تیم دو پیاپی دو گل به ثمر رساند. باعث عصبانیت پسر جوان شد. او تبدیل به یک دیوانه خشمگین شد - فریاد می زد، می دوید، شیرجه می زد. با تمام قدرتی که می توانست جمع کند، پسری را که حالا توپ را در اختیار داشت، پوشاند، اما آن پسر آن را با لگد به پسر دیگری در 20 فوت دورتر زد، و زمانی که خودش را تغییر داد، دیگر خیلی دیر شده بود - آنها گل سوم را به ثمر رساندند. خیلی زود فهمیدم پدر و مادر این دروازه بان چه کسانی بودند. آنها مردمی خوب و خوش قیافه بودند. می‌توانستم بگویم که پدرش به تازگی از دفتر آمده است -- او هنوز کت و شلوار و کراواتش را به تن داشت. آنها فریاد می زدند که پسرشان را تشویق می کردند. من کاملاً غرق شدم و پسر را در زمین بازی و والدینش را در کنار زمین تماشا کردم. بعد از گل سوم، بچه کوچولو عوض شد. او دست از کار نکشید، اما بی سر و صدا مستاصل شد و بیهودگی سراسر او را نوشت. پدرش هم عوض شد او پسرش را ترغیب می کرد که بیشتر تلاش کند -- با فریاد نصیحت و تشویق. اما بعد مضطرب شد. او سعی کرد بگوید که اشکالی ندارد -- در آنجا بمانم. او برای دردی که پسرش احساس می کرد ناراحت بود. بعد از گل چهارم می دانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد. پسر کوچولو توپ را از تور بیرون آورد و به داور داد. او همانجا ایستاده بود در حالی که اشک های بزرگی روی هر دو گونه می غلتید. به زانو رفت و اشک های ناتوان و دل شکسته را گریست. در آن لحظه پدر را دیدم که وارد زمین شد. زنش بازویش را گرفت و گفت: جیم نکن، شرمنده اش می کنی. اما او از او جدا شد و به سمت زمین دوید. کت و شلوار، کراوات، کفش مجلسی و همه چیز -- او وارد زمین شد، و پسرش را بلند کرد تا همه بدانند که این پسر اوست، و او را در آغوش گرفت و در آغوش گرفت و با او گریه کرد. من هرگز در زندگی ام به مردی اینقدر افتخار نکرده ام. او را از زمین خارج کرد و وقتی به کنار زمین نزدیک شد، شنیدم که گفت: "اسکاتی، من به تو افتخار می کنم. تو آن بیرون عالی بودی. می خواهم همه بدانند که تو پسر من هستی." پسر هق هق زد: بابا. من نتوانستم جلوی آنها را بگیرم، بابا تلاش کردم، اما آنها به من گل زدند. "اسکاتی، مهم نیست چند بار به تو گل زدند. تو پسر منی و من به تو افتخار می کنم. می خواهم به آنجا برگردی و بازی را تمام کنی. می دانم که می خواهی ترک کنی، اما تو نمی‌توانی. و پسرم، تو دوباره گل می‌زنی، اما مهم نیست. از نظر من، تو برنده‌ای! همین حالا ادامه بده." پسر کوچولو دوباره به داخل زمین دوید - و آنها دو بار دیگر گل زدند - اما مشکلی نداشت. اکنون در چشم همه بینندگان، او برنده است. وقتی تنها هستید و امتیاز می گیرید - و نمی توانید جلوی آنها را بگیرید - این مهم است که بدانید برای کسانی که شما را دوست دارند مهم نیست. از نظر آنها، تا زمانی که تسلیم نشوید، شما برنده هستید. و همیشه به شما افتخار می کنند.
سوال: بهترین عنوان برای داستان _ .
1. یک پدر مغرور
2. یک بازی شگفت انگیز
3. برنده واقعی
4. تشویق جادویی