متن: من یک برادر کوچکتر دارم. برای من، او یک بچه چهارده ساله به نام جو است، با موهای بلوند و چشمان آبی. برای دیگران او متفاوت است. در جایی که من کودکی را می بینم که نیاز به توجه بیشتری دارد، دیگران پسری معلول ذهنی را می بینند، بچه ای که نمی تواند راه برود یا حرف بزند یا خودش فکر کند. من کسی را می بینم که فقط کارهای روزمره را کمی کمتر می کند. دیگران یک آزار و اذیت می بینند. این بدان معنا نیست که من هرگز نسبت به جو احساس کینه ای نداشته ام. او برادر من است و مسئولیت نیز به همراه دارد. جینا، می‌توانی امشب در خانه بمانی و برادرت را تماشا کنی؟ "جینا، لطفی به من بکن و به او شام بده و بعداً پوشکش را عوض کن، لطفا؟" اینها جملاتی است که از دوازده سالگی شنیده ام. و مطمئناً من را تا حدودی از برادرم رنجیده اند. من فکر می کنم: این عادلانه نیست! هر کس دیگری می تواند بعد از آن بماند و عضو این باشگاه باشد یا از آن معلم کمک بیشتری بگیرد. یا، همه دوستان من امشب بیرون می روند، چرا من نمی توانم؟ و چگونه باید به او غذا بدهم؟ او پسر من نیست! با این حال، آن مقدار اندک رنجشی که نسبت به برادرم احساس می کنم، هزاران بار با آموخته هایم از او پاک می شود. او علاوه بر اینکه من را از سنین کودکی مسئولیت پذیر می کند و به من کمک می کند تا همه نوع مردم را بیشتر بپذیرم، به من آموخته است که برای آنچه دارم شکرگزار باشم. می دانم که لحظاتی در زندگی من وجود دارد که باید آن ها را گرامی بدارم و جو هرگز آن را تجربه نخواهد کرد. او هرگز آنقدر نمی خندد که گریه کند. او هرگز شکوه یک گزارش کارت مستقیم A را احساس نخواهد کرد. او هرگز به دوست صمیمی که روی شانه اش گریه می کند دلداری نمی دهد. و او هرگز نخواهد فهمید که خانواده اش چقدر او را دوست دارند. چون او هرگز نخواهد فهمید، این به من بستگی دارد که هر ثانیه بدانم چقدر خوش شانس هستم. این به من بستگی دارد که بدانم زندگی را باید به بهترین شکل زندگی کرد، و اینکه همیشه و همیشه باید شکرگزار باشید که خدا یا هر قدرت دیگری به شما این توانایی را داده است که زندگی خود را همانطور که می خواهید زندگی کنید. زندگی کن
سوال: قسمت قصد دارد به ما بگوید که باید _ .
1. برای شکوه موفقیت ارزش قائل شوید
2. قدر آنچه زندگی به ما می دهد
3. آرامش مردم بدبخت
4. لحظات پرمعنا را در نظر بگیرید