متن: وقتی بزرگ شدم، تمام مدارس روستا از دختران می خواستند موهای خود را کوتاه کنند. معلم ها موهای ما را اندازه می گرفتند و مطمئن می شدند که خیلی بلند نباشد. یادم می آید که وقتی قیچی موهایم را می برید گریه و التماس می کردم. پدرم به من گفت که دختری که در مدرسه است باید روی کتاب تمرکز کند و موها باعث حواس پرتی می شود. در تمام دوران دبستان و راهنمایی موهایم را کوتاه کردم. سپس به دبیرستانی رفتم که در آن موهای بلند مجاز بود اما در ساعات کلاس هیچ مدلی یا بافته ای نداشت. حتی در آن زمان، همچنان به گفته های پدرم پایبند بودم، هرگز موهایم را بلند نپوشیدم. وقتی از دبیرستان فارغ التحصیل شدم، شروع به رشد موهایم کردم. ساعت ها در آینه نگاه کردم و موهایم را شکل دادم. خواهرم شکایت کرد و متعجب بود که چرا باید در یک روز دو استایل داشته باشم. در دانشگاه کلمه perm را شنیدم. دخترها مواد شیمیایی قوی روی سرشان می گذاشتند و موها را زیبا می کردند. سریع در سالنی نشستم و موهایم را عوض کردم. هر ماه یکبار به سالن برمی گشتم. حتی در روزهایی که پول غذا نداشتم مجبور بودم برای موهایم پول پیدا کنم. بعد از دانشگاه بیکار شدم و شکستم. مجبور شدم موهایم را کوتاه کنم. در آن زمان یک مدل مشکی کچل دیدم. استایل او مرا شوکه کرد و آنقدر او را تحسین کردم که شروع به دنبال کردنش کردم. بنابراین، من آنجا بودم. چند گوشواره بزرگ به سرم زدم و مثل یک مدل راه می رفتم. و بسیاری از مردم سبک من را تحسین کردند. در این مرحله سفر با موهای من به طور کامل متوقف شد. تصمیم گرفتم موهای طبیعی داشته باشم. به زودی متوجه شدم که موهای طبیعی ارزان ترین، ساده ترین و سالم ترین راه برای پوشیدن موهای آفریقایی است.
سوال: نظر نویسنده درباره کوتاه کردن موهایش در دبستان چیست؟
1. او فکر کرد که باحال است.
2. او اصلاً به موها اهمیت نمی داد.
3. او از قانون متنفر بود.
4. او فکر کرد که باید مفید باشد.