متن: داستان گرافیتی داستان جالبی است. در اوایل دهه 1970، یک پستچی شهر نیویورک برای تحویل نامه های خود در اتوبوس ها و متروها در سراسر شهر سفر می کرد. او آرزو داشت سوار تمام اتوبوس ها و متروهای نیویورک شود. مشکل او این بود که بسیاری از اتوبوس ها و متروها شبیه هم بودند، بنابراین باید اتوبوس ها و متروها را علامت گذاری می کرد تا بداند قبلاً در کدام یک بوده است. نام او Vic و شناسه کارش 156 بود --- بنابراین در هر سفری که می‌رفت علامت VIC 156 را بر جای می‌گذاشت. به زودی مردم متوجه این آه ها شدند و تعجب کردند که منظورشان چیست. وقتی خبر از اتفاقی که می‌افتد به گوش می‌رسید، مردم اتوبوس‌ها و متروها را چک می‌کردند تا ببینند آیا ویک سوار آن‌ها شده است یا خیر. افراد دیگر تصمیم گرفتند ویک را مثال بزنند و شروع به گذاشتن نام خود کردند. این علائم به عنوان "برچسب" شناخته شدند. برچسب‌ها رنگارنگ‌تر و هنرمندانه‌تر شدند و گروه‌هایی از نوجوانان شروع به گذاشتن آن‌ها روی دیوارهای محله‌شان کردند. این برای مشخص کردن منطقه آنها از باندهای دیگر بود. سال‌ها مردم به هیچ چیز گرافیتی فکر نمی‌کردند، اما به تدریج متوجه شدند که گرافیتی هنری است که جوانان از آن برای بیان خود استفاده می‌کردند. بنابراین آنها به آنها منطقه ویژه ای دادند تا روی آن نقاشی کنند. اما به یاد داشته باشید: اگر روی دیوارهای عمومی نقاشی کنید، غیرقانونی است و نباید این کار را انجام دهید.
سوال: در اوایل دهه 1970، اگر VIC 156 را در اتوبوس پیدا کردید، علامت به معنای _ .
1. این 156امین اتوبوسی بود که پستچی سوار آن شده بود
2. ویک نامه ای برای راننده اتوبوس فرستاده بود
3. ویک می خواست به دیگران بگوید که یک شکل هنری اختراع کرده است
4. ویک سوار این اتوبوس شده بود