متن: یک عصر تابستان گذشته، وقتی از پسر 17 ساله ام، ری، برای صرف شام کمک خواستم، پاسخ او مرا متعجب کرد: "آبکش چیست؟" او درخواست کرد. فقط می توانستم خودم را مقصر بدانم. دست هیچکس تو سس نرفت جز دست من. اما آن شب، همان‌طور که با وحشت توضیح دادم که آبکش همان چیزی است که در آن سوراخ‌هایی وجود دارد، به این فکر کردم که ری را برای چه چیز دیگری آماده نکرده بودم. به‌عنوان والدین، در حالی که بر اعتماد به نفس و شخصیت فرزندمان تمرکز می‌کنیم، شاید همیشه به این فکر نمی‌کنیم که هم اتاقی، دوست پسر، شوهر یا پدر آینده کسی را بزرگ می‌کنیم. می‌خواستم بدانم پسری بزرگ کرده‌ام که هرگز از آن زن در زندگی‌اش نمی‌پرسد: «شام چی؟» بنابراین من طرحی را ارائه دادم: من یک دوره خصوصی اقتصاد خانه را به ری ارائه خواهم داد. از اینکه متوجه شدم نه نگفت خوشحال شدم. برای دو ساعت، سه روز در هفته، ری تماماً مال من بود. یک روز وقتی سس گوجه‌فرنگی‌اش روی اجاق کم شد، مرغی را شست و چاشنی کرد. سپس پوسته را پهن کرد و آن را با سیب پر کرد، در حالی که به توضیحات من در مورد اهمیت گرم کردن پیش گرم کردن فر گوش می داد. می‌دانستم که او ترجیح می‌دهد به جای یادگیری درست کردن جوراب با مادرش، در خیابان شلیک کند. او سعی می‌کرد از درس خیاطی استفاده کند، حتی اگر اصرار داشتم که یک روز، کسی ببیند که او دارد پیراهنش را درست می‌کند. بسیار جذاب -- اما نمی توان انکار کرد که او در حال یادگیری است و _ . او یک روز به من گفت: "من بیشتر از کاری که شما به عنوان یک مادر انجام می دهید قدردانی می کنم." ری اکنون نکات ظریف آشپزی را می‌فهمد، و مهمتر از آن، او متوجه می‌شود که هیچ چیز مردانه در درمانده بودن وجود ندارد. او نه تنها می تواند شام خود را درست کند، بلکه می تواند برای خانواده اش نیز درست کند. این چیزی است که من به آن مرد می گویم.
سوال: ما می توانیم از متن یاد بگیریم که ری _ .
1. خیاطی را به آشپزی ترجیح می دهد
2. پیشرفت زیادی در آشپزی داشته است
3. در ابتدا حاضر به شرکت در این دوره نبود
4. همیشه فکر می کردم انجام کارهای خانه جذاب است