متن: شاید شما فکر نمی کنید که حیوانات قدرت ذهنی خاصی دارند که انسان ها ندارند. اما حقیقت این است که برخی از آنها غرایز دارند و علاوه بر این، من مطمئن هستم که می توانند چیزهایی را احساس کنند که ما انسان ها نمی توانیم. یک تجربه شخصی این را به من نشان داد. چند سال پیش سگی به نام هوارد داشتم. از زمانی که توله سگ بود ترسو بود، به همین دلیل اسمش را هوارد گذاشتیم، صدایی شبیه "بزدل"! او به خصوص از رعد و برق می ترسید. در اولین رعد و برق یا رعد و برق، او با ناله به خانه اش می دوید و زیر میز پنهان می شد. من اغلب با هوارد به پیاده روی می رفتم. یک بار وقتی در جاده ای قدم می زدیم، باران شروع به باریدن کرد. سریع به سمت یک ایستگاه اتوبوس دویدم تا پناه بگیرم. ایستگاه اتوبوس سقفی داشت که توسط تیرهای فلزی نگه داشته می شد. کمی بعد از اینکه به آنجا رسیدم، هاوارد شلوارم را در دندان هایش گرفت و سعی کرد من را ببرد. ابتدا از رفتار او متحیر و کمی عصبانی بودم. اما تصمیم گرفتم به او شوخی کنم و از پناهگاه به زیر باران رفتم و شروع کردم به رفتن به خانه. وقتی حدود دویست متر از پناهگاه فاصله گرفتم، رعد و برقی آمد و کمی بعد رعد و برق آمد که نزدیک بود مرا ناشنوا کند. هاوارد از راه رفتن دست کشید و شروع به ناله کردن کرد. به این فکر کردم که می ترسد، خم شدم تا او را بردارم. در حالی که راست می‌شدم، نگاهی به سرپناه اتوبوسی که تازه از آن خارج شده بودیم انداختم. وقتی دیدم دو تا از تیرها خم شده و سقف شکسته روی زمین افتاده بود شوکه شدم. صاعقه به پناهگاه اصابت کرده بود!
سوال: در مورد پناهگاه اتوبوس از گذر چه می توان استنباط کرد؟
1. حدود 200 متر با خانه نویسنده فاصله داشت.
2. در یک روز بارانی ویران شد.
3. سقف آن را میله های چوبی نگه می داشتند.
4. می تواند رعد و برق کورکننده ایجاد کند.