متن: وقتی خیلی جوان بودم، پدرم یکی از اولین تلفن های محله ما را داشت. خوب به یاد دارم جعبه قدیمی صیقلی که به دیوار بسته شده بود. گیرنده براق کنار جعبه آویزان بود. من خیلی کوچکتر از آن بودم که به تلفن برسم، اما وقتی مادرم با آن صحبت می کرد با علاقه زیاد گوش می دادم. سپس متوجه شدم که در جایی در داخل دستگاه فوق العاده یک شخص شگفت انگیز زندگی می کند - نام او "اطلاعات لطفا" بود و چیزی وجود نداشت که او نمی دانست. اطلاعات لطفا می توانید شماره هر کسی را ارائه دهید. اولین تجربه شخصی من با اطلاعات لطفا یک روز زمانی که مادرم به ملاقات یکی از همسایه ها رفته بود، رخ داد. ناخواسته با چکش به انگشتم ضربه زدم. درد وحشتناکی بود، اما به نظر نمی رسید دلیلی برای گریه کردن وجود داشته باشد، زیرا کسی در خانه نبود که همدردی کند. با مکیدن انگشت دردناکم در خانه قدم زدم، بالاخره به راه پله رسیدم - تلفن! با بالا رفتن، گیره را باز کردم و آن را به گوشم چسباندم. گفتم: "اطلاعات لطفا". یکی دو کلیک و صدای واضح و کوچکی در گوشم گفت: «اطلاعات». گریه ام گرفت: انگشتم درد گرفت... حالا که تماشاچی داشتم، اشک‌ها به راحتی سرازیر شدند. "مادرت خونه نیست؟" سوال آمد "هیچ کس به جز من خانه نیست." گریه کردم "آیا خونریزی دارید؟" جواب دادم: «نه. با چکش به انگشتم زدم و درد می کند. "آیا می توانید جعبه یخ خود را باز کنید؟" او پرسید. گفتم می توانم. سپس یک تکه یخ را جدا کرده و روی انگشت خود نگه دارید. بعد از آن برای همه چیز اطلاعات لطفا تماس گرفتم. از او در مورد جغرافیا کمک خواستم و او به من گفت فیلادلفیا کجاست. و زمانی بود که پیتی، قناری حیوان خانگی ما مرد. با اطلاعات لطفا تماس گرفتم و ماجرای غم انگیز را به او گفتم. او گوش داد و سپس چیزهای معمولی را که بزرگترها برای دلداری یک کودک می گویند، گفت. اما من بودم چرا پرندگان باید آنقدر زیبا آواز بخوانند و شادی را به همه خانواده ها بیاورند، اما در نهایت به صورت انبوهی از پر، پاهایشان در ته قفس قرار می گیرند؟ او باید نگرانی عمیق من را احساس کرده باشد، زیرا به آرامی گفت: "پل، همیشه به یاد داشته باش که دنیاهای دیگری برای آواز خواندن وجود دارد." یه جورایی حالم بهتر شد یک روز دیگر در تلفن بودم. "اطلاعات لطفا." صدای آشنا گفت: اطلاعات. "چگونه املای درست می کنی؟" من پرسیدم. همه اینها در یک شهر کوچک در شمال غربی اقیانوس آرام اتفاق افتاد. سپس وقتی 9 ساله بودم به بوستون نقل مکان کردیم. دلم برای دوستم خیلی تنگ شده بود. اطلاعات لطفا متعلق به آن جعبه چوبی قدیمی در خانه قبلی بود، و من به نوعی هرگز فکر نمی کردم که گوشی جدید بلند و براقی را که روی میز هال قرار داشت امتحان کنم. با این حال، همانطور که به سن نوجوانی رسیدم، خاطرات آن مکالمات دوران کودکی هرگز مرا رها نکرد. اغلب در لحظات شک و اندوه احساس امنیت را که در آن زمان داشتم به یاد می آوردم. اکنون قدردانی می‌کردم که چقدر صبور، فهمیده و مهربان بود که وقتش را صرف یک پسر بچه کرد. چند سال بعد، در مسیر غرب به سمت دانشگاه، هواپیمای من در سیاتل سقوط کرد. من حدود نیم ساعت یا بیشتر بین هواپیما فاصله داشتم و 15 دقیقه یا بیشتر با خواهرم که الان آنجا زندگی می کرد، تلفنی گذراندم. سپس بدون اینکه فکر کنم دارم چه کار می کنم، شماره اپراتور شهر خودم را گرفتم و گفتم: "اطلاعات لطفا". به طور غیر منتظره، دوباره صدای کوچک و واضحی را که به خوبی می شناختم، «اطلاعات» را شنیدم. من این را برنامه‌ریزی نکرده بودم، اما شنیدم که می‌گفتم، "می‌توانید به من بگویید چگونه املا را درست کنم؟" مکث طولانی شد. سپس به آرامی پاسخ داد: "حدس می زنم انگشت شما تا الان خوب شده باشد." من خندیدم: "پس واقعا هنوز تو هستی." "من نمی دانم آیا شما هیچ ایده ای دارید که در آن مدت چقدر برای من ارزش داشتید." او گفت: «تعجب می‌کنم، اگر می‌دانی تماس‌هایت برای من چقدر ارزش دارد. به او گفتم که در طول این سال‌ها چند بار به او فکر کرده‌ام و از او پرسیدم که آیا می‌توانم وقتی برای ملاقات خواهرم برگشتم دوباره با او تماس بگیرم. "لطفا انجام دهید، فقط از سالی بخواهید." فقط سه ماه بعد به سیاتل برگشتم... صدای دیگری به اطلاعات پاسخ داد و من سالی را خواستم. "آیا شما دوست هستید؟" "بله، یک دوست بسیار قدیمی." "پس متأسفم که باید به شما بگویم. سالی در چند سال گذشته به دلیل مریض بودن نیمه وقت کار می کرد. او پنج هفته پیش درگذشت." اما قبل از اینکه بتوانم تلفن را قطع کنم گفت: "یک لحظه صبر کن. گفتی اسمت پل است؟" "آره!" "خب، سالی یک پیام برای شما گذاشت. او آن را یادداشت کرد. اینجاست. من آن را می خوانم." "از او تشکر کردم و تلفن را قطع کردم. می دانستم منظور سالی چیست.
سوال: طبق متن، Information Please در واقع _ .
1. یک ربات
2. مادر نویسنده
3. یک اپراتور تلفن
4. خود تلفن