متن: چندین سفر خارج از کشور با خانواده به ما آموخته است که می تواند ثواب داشته باشد، اما همیشه باید مراقب جیب برها باشید. در یک بازدید دوست داشتنی از پاریس، برخورد با جیب بری به دزد احتمالی کمی بیشتر از او داد _ در حالی که در خیابان معروف شانزه لیزه قدم می زدم، از اینکه احساس کردم کسی زیپ کیف دستی ام را باز کرده و کیفم را درآورد، شگفت زده شدم. برگشتم تا نگاهی اجمالی به مرد جوانی بیندازم که رویش را برمی‌گرداند و وانمود می‌کرد که در محتویات آب‌کننده‌ای که در پنجره‌ی نانوایی به نمایش گذاشته شده بود جذب شده است. از آنجایی که در آن زمان فقط یک نوجوان بودم، نمی دانستم چه کار کنم. پس زدم به شانه جوان مورد نظر و گفتم. "ببخشید میشه لطفا کیفمو بهم پس بدید؟" البته جیب بر نمی دانست من چه می گویم (و نمی خواست بداند) و شانه هایش را بالا انداخت و اساساً گفت (به فرانسوی) "من انگلیسی صحبت نمی کنم"؟ در همین حین مادرم (یک زن اسکاتلندی بداخلاق) آمد تا ببیند چرا راه رفتن را متوقف کرده ام و چه خبر است. زمانی که او را از وضعیت مطلع کردم، کنترل خود را از دست داد و شروع به داد و فریاد بر سر دزدی کرد که هنوز آنجا ایستاده بود و در حالی که یک زن اسکاتلندی دیوانه او را اذیت می کرد، به زبان فرانسه حرکات می داد. در این مرحله ما شروع به جذب تماشاچیان کرده بودیم و زمانی که مادرم شروع به زدن مرد جوان با کیف دستی خود کرد، دزد احتمالی تصمیم گرفت که زمان فرار است. خوشبختانه، در میان این همه بی نظمی، دزد کنترل خود را بر کیف من از دست داد، و در حالی که در حال شکستن برای آن بود، کیف من روی زمین افتاد! سریع آن را قاپیدم و برای بقیه تعطیلات با کیف های دستی مان به سینه مان راه می رفتیم!
سوال: کدام یک از موارد زیر را می توان از قسمت مورد نظر استنباط کرد؟
1. جیب بردار انگلیسی نمی دانست و نمی دانست من چه می گویم.
2. مادرش سعی کرد دزد را مورد ضرب و شتم قرار دهد که او بلافاصله فرار کرد.
3. این مادر بداخلاق بود که باعث شد دزد کنترل کیف را از دست بدهد.
4. نویسنده در آن زمان به اندازه کافی بزرگ بود که بتواند به طور مستقل به این پرونده بپردازد.