متن: پسر جوان در اردوگاه پناهندگان روی زمین نشسته بود و با حلبی خالی بازی می کرد. بچه های دیگر دور و بر او ایستاده بودند و با چشمان حسود او را تماشا می کردند. حسادت؟ از یک حلبی خالی؟ این قلع در واقع یک سطل زباله بی ارزش نبود -- این یک کامیون پر زرق و برق بود که با چرخ ها و جلوپنجره و کف پوش کامل شده بود. وسیله نقلیه حتی دارای کنترل از راه دور بود، یک تکه ریسمان فرسوده از "موتور" تا دست صاحب. قلع تمام علائم اولیه خود را از دست داده بود. اما اولین بار آن احتمالا ساردین بوده است. بعداً قلع با زباله های دیگری در پشت کلینیک اردوگاه پناهندگان رها شده بود و پسر آن را در یکی از سفرهای روزانه خود به "دنیای بزرگ" پیدا کرده بود. ". برای هزاران کودک پناهنده، یک قلع مانند این در لیست خواسته های آنها قرار دارد. می توان از آن برای بسیاری از اهداف، به عنوان جواهرات، به عنوان یک اسباب بازی، برای نوشیدن یا به عنوان جعبه دارو استفاده کرد. بسیاری از کودکان پناهنده اگر یک مشت تیله به عنوان هدیه دریافت کنند، آن را شادترین روز زندگی خود می دانند. آنها رویای هدایایی را در سر می پرورانند که کودکان در کشورهای توسعه یافته آنها را بدیهی می دانند. شاید کتابی برای خواندن. یا مداد و دفترچه تمرین خودشان. تخیل آنها می تواند اسباب بازی بسازد، اما نمی تواند کتاب بسازد. شخص دیگری باید آنها را فراهم کند. هدیه ای گرانتر و با ارزش تر که آنها نمی توانند تصور کنند.
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان برای این قطعه خواهد بود؟
1. یک هدیه حسودی اسباب بازی
2. قلع ساردین - یک اسباب بازی گرانبها
3. یک اسباب بازی کامیون پر زرق و برق
4. دوربین یک پناهنده فقیر