متن: در کودکی من و دوستانم زمان زیادی را در جنگل می گذراندیم. "جنگل" آدرس پاره وقت، مقصد، هدف و بهانه ما بود. اگر به خانه یکی از دوستانم می رفتم و می دیدم که او در خانه نیست، مادرش ممکن است با لحنی از استقبال هوادار بگوید: "اوه، او در جنگل است". این شبیه به لحنی است که امروزه مردم گاهی به من می گویند که کسی که به دنبالش هستم در زمین گلف یا باشگاه است یا حتی "دور از میزش". برای ما بچه های ده ساله، «بیرون در جنگل بودن» فقط بهانه ای بود تا برای مدتی هر کاری که دوست داریم انجام دهیم. گاهی اوقات به خود می گفتیم که کاری که در جنگل انجام می دهیم کاوش است. کاوش در آن زمان ایده محبوب تری نسبت به امروز بود. به نظر می‌رسید که تاریخ بیشتر مربوط به کاشفان است. با این حال، به نظر می‌رسید که کاوش‌های ما از سیستم کمتری نسبت به نوع تاریخی آن برخوردار باشد: معمولاً چیزی در طول مسیر پیش می‌آمد. بگویید ما در جنگل ماندیم، سنگ پرتاب کردیم، به قورباغه تیراندازی کردیم، شاه توت چیدیم، در جایی که به طور خلاصه متقاعد شدیم که یک گوردخمه هندی بود، کندیم. اغلب ما "گم" می شدیم و مجبور می شدیم از درختی بالا برویم تا بفهمیم کجا هستیم. اگر داستانی را می‌خوانید که در آن شخصی این کار را با موفقیت انجام می‌دهد، _ : بالاترین شاخه‌ها معمولاً آنقدر لاغر هستند که نمی‌توانند وزن خود را تحمل کنند، و ما هرگز نمی‌توانیم آنقدر بالا برویم که چیزی جز درختان دیگر ببینیم. چهار یا پنج درخت بود که مرتباً از آنها بازدید می‌کردیم - راش‌های بلند، آسان برای بالا رفتن و راحت نشستن. در یک درخت نیز بود که روزهای حماقت ما در جنگل به پایان رسید. در آن زمان برخی از ما به کلاس هفتم رسیده بودیم و دوران نوجوانی را آغاز کرده بودیم. در ماه مارس، ماهی که معمولاً بعد از زمستان دوباره به جنگل می‌رفتیم، من و دو دوست به کاوش رفتیم. ما از درختی بالا رفتیم و ناگهان به ذهن هر سه نفر در یک زمان رسید که واقعاً نسبتاً بزرگ هستیم که روی درخت باشیم. به زودی رقص های بهاری عصر جمعه در کافه تریا دبیرستان برگزار می شود.
سوال: نویسنده و دوستانش اغلب در جنگل بودند تا _ .
1. اوقات فراغت خود را بگذرانند
2. بازی گلف و ورزش های دیگر
3. از انجام تکالیف مدرسه خودداری کنند
4. از والدین خود دوری کنند