متن: مسافران مترو که نگاهی اجمالی به من داشتند ممکن است فکر کنند من عجیب هستم. مخصوصاً آقایی که روبروی من نشسته بود همیشه به من خیره شده بود، به نان پنیر روی زمین روبروی من نگاه می کرد و سپس به من خیره می شد. احتمالاً مسافری به اشتباه آن را رها کرده و در ایستگاه قبلی پیاده شده است، اما آقا ممکن است اینطور فکر نکند. "ایستگاه بعدی، ایستگاه سنت پاتریک" -- ایستگاه من به سرعت بالا می آمد. چند دقیقه وقت داشتم یا نان پنیری را که هیچ کس مدعی آن نبود، بردارم یا آنجا بگذارم. در آن چند دقیقه احساس کردم که غرورم مانع شده است. "اگر نان پنیری را بردارم دیگران در مترو درباره من چه فکر می کنند؟ آیا آنها فکر می کنند من فقیر و گرسنه هستم؟ آیا آنها فکر می کنند که من دارم دزدی می کنم؟" کار جاهلانه این بود که به هر یک از این سؤالات «بله» بگویید. در واقع، آنها فقط افکار من بودند. اگرچه مترو را ترک می‌کردم، یک بلوک تا دفترم پیاده می‌رفتم، پشت میز کارم می‌نشستم و تمام روز را راحت در دفترم می‌نشستم، اما نمی‌توانستم احساس گناه و پشیمانی عظیم را از خود دور کنم. افکارم زمانی مرا به سمت غرور و نادانی سوق داد، اما در نهایت مجبور شدم اعتراف کنم که اشتباه کردم. این نان پنیری گم شده می تواند هدیه ای باشد برای بی خانمانی که از سرما و گرسنگی رنج می برد. پس چرا بر ذره ای غرورم غلبه نکنم و این همه مهربانی را از خود بگذرانم؟ درست زمانی که درها در ایستگاه من باز شد، نان پنیر را برداشتم و از مترو خارج شدم. این احساس بسیار خوبی بود، اما برای من اهمیتی نداشت که مردم به من نگاه می کنند یا به چه فکر می کنند. به جای اینکه طبق معمول مستقیماً به دفترم بروم، چند بلوک دیگر به سمت پارک کوئینز رفتم، جایی که اغلب مردی بی خانمان را می دیدم که بیرون نشسته بود. من همیشه می خواستم به او چیزی بدهم، اما فقط امروز به سمت او رفتم که خودش را در کیسه خواب پیچیده بود. فکر کردم من پر از رضایت بودم و مرد بی خانمان هم همینطور.
سوال: آقا مدام به نویسنده خیره شد چون _ .
1. او می خواست با نویسنده صحبت کند
2. نویسنده بیش از حد عصبی به نظر می رسد
3. نویسنده قرار بود پیاده شود
4. ممکن است فکر کند نویسنده نان را رها کرده است