متن: یک تاجر دو پسر داشت. در حالی که به پسر کوچکتر محبت و هدایایی زیادی می داد، از پسر بزرگتر غافل شد. کاملاً گیج کننده بود و هیچ کس دلیل آن را نمی دانست. وقتی پسرها بزرگ شدند، از آنها خواسته شد که تجارت پدر را مدیریت کنند. پسر بزرگتر جذب این تجارت شد. از صبح تا دیر وقت مشغول کار بود. در عرض چند سال، او این تجارت را به خوبی اداره کرد و حتی آن را گسترش داد. پسر کوچکتر چطور؟ او جز خوشگذرانی کار زیادی نداشت. اما پدر معتقد بود که پسر مورد علاقه اش موفق خواهد شد. اگر پسر بزرگتر می توانست تاجر موفقی باشد، مطمئناً پسر کوچکتر با تحصیلات عالی بسیار بهتر عمل می کرد. چند سال بعد، نتایج تصمیم او مشخص شد. پسر کوچکتر که علاقه ای به تجارت نداشت، به گذراندن وقت خود برای لذت بردن ادامه داد. و از کار خارج شد. اما سهم بسیار کوچکتر پسر بزرگتر از تجارت گسترش یافته بود و او ثابت کرده بود که تصمیم گیرنده خوبی است. پدر شرمنده از وقوع حادثه، با پسر بزرگتر ملاقات کرد و با پسر کوچکتر عصبانی شد. پسر بزرگ که بی سر و صدا به همه اینها گوش می داد، ناگهان گفت که می خواهد یک تجارت مستقل راه اندازی کند و خودش زندگی کند. "چرا؟" از پدر پرسید. "من یک نفر را به خاطر رفتار برادرم مقصر می دانم و این او نیست. شما نمی توانید فرزندان را به خاطر اشتباهات والدینشان سرزنش کنید، می توانید؟" از پسر بزرگتر پرسید.
سوال: . قبل از اینکه پسر کوچکتر وارد تجارت پدر شود، او _ .
1. به تجارت علاقه مند بود
2. موفقیت بزرگی به دست آورده بود
3. اغلب به برادرش با تحقیر نگاه می کرد
4. در مدرسه تحصیلات خوبی داشت