متن: طی 20 سال آینده، ما ربات‌های بهتر و بیشتری را به مریخ می‌فرستیم. این روبات ها تصاویر، نقشه ها، نمونه ها و گزارش های آب و هوای بهتری را ارسال می کنند. با این حال، محدودیتی برای آنچه روبات ها می توانند به ما بگویند وجود دارد، بنابراین در نهایت مجبور خواهیم شد افرادی را برای مطالعه این سیاره بفرستیم. قبل از اینکه مردم بتوانند از مریخ دیدن کنند، باید یک سفینه فضایی اختراع کنیم که بتواند ما را به آنجا ببرد. مریخ خیلی دور است. بسته به جایی که مریخ و زمین در مدار خود به دور خورشید هستند، رسیدن به آن بین شش ماه تا یک سال طول می کشد. ماه بسیار نزدیکتر است و ما 25 سال پیش آنجا بودیم. در طی 10 سال آینده، ما روی ساخت یک فضاپیمای جدید کار خواهیم کرد که بتواند به ماه برود. با استفاده از این کاردستی، مهارت هایی را که برای رفتن به مریخ نیاز داریم، تمرین می کنیم. پس از بازگشت به ماه، قرار است ایستگاهی بسازیم تا مردم بتوانند ماه ها در ماه زندگی و کار کنند. این مهم است تا زمانی که می‌خواهیم از مریخ دیدن کنیم جایی برای شروع داشته باشیم، اما همچنین مهم است زیرا به ما امکان می‌دهد زندگی دور از زمین را تمرین کنیم. تا زمانی که به سن کافی برای فضانورد شدن برسید، ما مردمی خواهیم داشت که ماه ها را در ماه می گذرانند. تا زمانی که به سن کافی برای فرماندهی یک ماموریت فضایی برسید، ما به مریخ سفر خواهیم کرد. تا زمانی که فرزندان شما به اندازه کافی بزرگ شوند که فضانورد شوند، ممکن است افرادی در مریخ زندگی کنند. آیا گرفتن یک کارت پستال از کسی که در حال ساختن خانه در مریخ است، جالب نیست؟ آیا اگر شما بودید که کارت پستال را ارسال می کردید جالب تر نمی شد؟
سوال: نویسنده قطعه _ .
1. فکر می کند که سفر به ماه غیرممکن است
2. همه بچه ها را تشویق می کند تا فضانورد شوند
3. امیدوار است که یک کارت پستال از ماه دریافت کند
4. فکر می کند رویای مردم برای زندگی در مریخ ممکن است محقق شود