متن: روزی پسر بچه ای بود که می خواست خدا را ملاقات کند. او می دانست که این یک سفر طولانی به جایی است که خدا در آن زندگی می کند، بنابراین چمدانش را با نان و یک بسته آبجو بست و سفرش را آغاز کرد. وقتی حدود سه بلوک رفت، با پیرزنی روبرو شد. او در پارک نشسته بود و فقط به چند کبوتر خیره شده بود. پسر کنارش نشست و چمدانش را باز کرد. او می خواست از آبجوی ریشه اش بنوشد که متوجه شد پیرزن گرسنه به نظر می رسد، بنابراین یک تکه نان به او تعارف کرد. او با سپاسگزاری آن را پذیرفت و به او لبخند زد. لبخند او آنقدر زیبا بود که پسر می خواست دوباره آن را ببیند، بنابراین به او آبجو تعارف کرد. یک بار دیگر به او لبخند زد. پسر خوشحال شد! آنها تمام بعدازظهر آنجا نشستند و مشغول خوردن غذا بودند و لبخند می زدند، اما هیچ کلمه ای نگفتند. وقتی هوا شروع به تاریک شدن کرد، پسر متوجه شد که چقدر غمگین است و بلند شد تا برود. برگشت و به طرف پیرزن دوید و او را در آغوش گرفت. بزرگترین لبخندش را به او هدیه کرد. زمانی که پسر کمی بعد در خانه خود را باز کرد، مادرش از شادی در چهره او متعجب شد. از او پرسید: امروز چه کار کردی که اینقدر خوشحالت کرد؟ او پاسخ داد: "من با خدا ناهار خوردم. می دانید چیست؟ او زیباترین لبخندی را دارد که تا به حال دیده ام!" در همین حین پیرزنی که از شادی نیز درخشید به خانه خود بازگشت. پسرش از شادی چهره او متحیر شد و پرسید: "مادر، امروز چه کار کردی که اینقدر خوشحالت کردی؟" او پاسخ داد: "من با خدا در پارک نان خوردم. می دانید. او خیلی جوانتر است. از آنچه انتظار داشتم."
سوال: مادر پسر با تعجب دید که پسرش خیلی _ وقتی در باز شد.
1. غمگین
2. راضی
3. شجاع
4. ناامید شده