متن: من معتقدم که ساعت پنج کار را ترک کنم. در کشوری با چنین اخلاق کاری سختگیرانه، این امر عجیب تلقی می شود. فقط 40 ساعت در هفته کار می کنید؟ من فقط خیلی از کسانی را نمی شناسم که ساعت پنج صبح بیرون بیایند. پدرم سعی کرد اهمیت کار سخت، ساعات طولانی و تعهد به شغل را به من بیاموزد. اما چیزهایی وجود دارد که او ناخواسته به من آموخت، مانند زمانی که برای آخرین بار از سر کار به خانه رسید و از پله ها بالا رفت. پدرم، یک مربی فروش خوداشتغال، آنقدر مریض و خسته بود. بدن او دچار سرطان کبد شده بود و از عوارض یک زخم دیابت رنج می برد. با تمام این اوصاف اصرار داشت که برای سخنرانی راه طولانی را طی کند. او احتمالاً آن روز پول زیادی به دست آورده است، اما بهای آن را پرداخت. او بلافاصله پس از آن به بیمارستان بازگشت و در عرض سه ماه مرد، فقط 58 سال داشت. 10 سال از زمانی که دیدم پدرم آن شب به خانه آمد، می گذرد و از آن زمان، خیلی به کار فکر کرده ام. من یک چیزی تصمیم گرفته ام: هرگز خسته از پله ها بالا نمی روم. به همان اندازه که من شغلم به عنوان خبرنگار روزنامه را دوست دارم، هرگز از نظر جسمی یا روحی کار خود را به زمین نمی زنم. _ بالاخره من دختر پدرم هستم. در دانشگاه، من دختری بودم که هر روز صبح روی پله های کتابخانه می نشستم و منتظر باز شدن درها بودم. من حتی در مورد تکالیف مدرسه خواب دیدم. پدرم یک بار به من گفت که نمی تواند فقط به غروب خورشید نگاه کند. او باید همان طور که به آن نگاه می کرد کاری انجام می داد - نوشتن، خواندن، بازی شطرنج. می توان گفت که او موفق بود: او یک نویسنده منتشر شده بود، یک موسیقیدان ماهر و مسلط به بسیاری از زبان ها. این یک لیست چشمگیر است، اما چیزی که وجود دارد این است که من می خواهم به غروب خورشید خیره شوم. من نمی خواهم در طول آنها ضرب الاجل را رعایت کنم یا همزمان ستونی بنویسم یا از بالای کتاب به آنها نگاه کنم. این سوال پیش می‌آید: اگر برای تماشای غروب آفتاب ساعت پنج از محل کار خارج شوم، چه عواقبی در پی خواهد داشت؟ آیا خطر نرسیدن به اوج حرفه ام را دارم؟ شاید، چون صادقانه بگویم، کوبیدن بعد از هشت ساعت احتمالاً بهترین ارتقاء را برای من به همراه نخواهد داشت. اما هی، ترک کار در ساعت پنج به این معنی است که من با خانواده ام شام می خورم. می‌توانم سوار دوچرخه‌ام شوم و در خیابان‌های زادگاهم دوچرخه‌سواری کنم که ترافیک نباشد. و من غروب های زیادی را می بینم. این باید چیزی ارزش داشته باشد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به تبلیغ چیست؟
1. اصلا بهش اهمیت نمیده
2. او مشتاق ترفیع است
3. او فکر می کند این برای افراد جاه طلب است
4. ترفیع به هر قیمتی ارزش ندارد