متن: این داستان مربوط به 28 سال پیش است. پدرم فروشنده ماشین دست دوم بود. هر پنجشنبه شب، او برای یک حراج به شروپورت، لس آنجلس می رفت. بیشتر اوقات برای او ماشینی را سوار می کردم تا بتواند آن را در حراج بفروشد. یک روز با پدرم سوار بودم که متوجه یک کوهنورد با کوله پشتی شد. بدون معطلی ماشین را کشید و به او پیشنهاد سوار شدن داد. پدر از او نامش را پرسید و در مورد همه چیز با او صحبت کرد. پدر از او پرسید کجا می روی؟ کوهنورد به او گفت که به سمت غرب می رود. نمی‌توانم به خاطر بیاورم چرا، اما او چیزهای زیادی را به بابا گفت که به ذهنش رسیده بود و او را متقاعد کرد که _ . او از حوادث تلخی که چندین سال قبل برایش رخ داده صحبت کرد. روحیه‌اش ضعیف بود، اما نمی‌توانست ببیند که نگرش کوهنورد در حال تغییر است، زیرا کسی واقعاً به او گوش می‌دهد. 45 دقیقه قبل از پیاده شدن هوچ هاکر رانندگی کردیم. ما جلوتر رفتیم و بابا به او گفت که سرش را بالا نگه دارد و به زودی همه چیز دنبالش می شود. دستش را در جیبش برد و اسکناس بیست دلاری را به دست‌کوهنورد داد. پسر لبخند زد. تقریباً همانجا در بزرگراه سرد و تاریک روشن شد. سوار شدیم و بابام حتی یه چیزی نگفت. من هنوز کاملاً از آنچه اخیراً شاهد بودم شگفت زده بودم. همیشه همه به من می‌گفتند که هرگز یک کوهنورد را بلند نکن، اما پدرم هر بار که یکی را می‌دید این کار را می‌کرد. در حین تأمل در آن داستان، متوجه شدم که تنها یک عمل مهربانانه می تواند زندگی یک نفر را تغییر دهد، و من مطمئن هستم که عمل پدرم روز آن مرد فقیر را رقم زد.
سوال: چه چیزی باعث شد که کوهنورد کمتر ناراحت شود؟
1. پدر نویسنده به او پیشنهاد سواری رایگان می دهد.
2. پدر نویسنده واقعاً به او گوش می دهد.
3. پدر نویسنده موافقت می کند که او را به مقصد برساند.
4. پدر نویسنده با او در مورد همه چیز صحبت می کند.