متن: در طول سفرهایم در میان کوه های یونان فقط یک بار ترسیدم. غروب بود و وقتی به تنهایی راه می رفتم با شش گرگ بزرگ روبرو شدم که از بدن یک حیوان مرده تغذیه می کردند. از کودکی داستان های زیادی در مورد گرگ ها شنیده بودم. و این حیوان بود که من بیش از هر چیز دیگری از آن می ترسیدم. گرگ های قبل از من بزرگ بودند، حداقل 6 فوت طول و با خز خاکستری ضخیم پوشیده شده بودند. با نزدیک شدنم، گرگ ها برف های خون آلودی را که بدن را احاطه کرده بود رها کردند و یکی پس از دیگری به سمت من راه افتادند. آنها در فاصله 20 متری من ایستادند و خیره شدند. گرگ سربی سرش را به هوا بلند کرد و در عمقی فرو رفت. نفس، انگار حضور من را استشمام می کرد. حیوانات هم زیبا و هم وحشتناک به نظر می رسیدند، اما می دانستم که نمی توانم ترسم را به آنها نشان دهم. وقتی نزدیکتر می شدم، گرگ سربی یک بار دیگر سرش را بلند کرد اما این بار زوزه بلندی کشید. فریاد هولناکی در سراسر دره ساکت پیچید. صدای ترسناک تری که هرگز نشنیده بودم. تقریباً مطمئن بودم که خبر از مرگ می داد. هر لحظه انتظار داشتم گله را ببینم که به سمتم می دود. می دانستم تنها امیدم این است که وانمود کنم هیچ ترسی ندارم. از کنار صف گرگ ها گذشتم، مثل ژنرالی که در میان سربازانش حرکت می کند. آنها دوباره فریاد زدند. اما وقتی دیدند از اینکه فریاد جنگی آنها باعث نشد مسیرم را تغییر دهم یا مرا وادار به دویدن نکرد، می ترسیدند به دنبال من بیایند؛ بنابراین اجازه دادند که بگذرم و به سوی حیوان مرده برگشتند. اگر به عقب برمی‌گشتم یا سعی می‌کردم فرار کنم که آنها برای ملاقات با من راهپیمایی کردند، مطمئن هستم که کل دسته در یک لحظه به من حمله می‌کردند.
سوال: چرا گرگ ها به مرد حمله نکردند؟
1. وقتی او را دیدند دیگر گرسنه نبودند.
2. این مرد از قبل برای گرگ ها شناخته شده بود.
3. آنها خیلی دور بودند تا مرد را بگیرند.
4. مرد هنگام عبور از آنها هیچ ترسی نشان نداد.