متن: "بهتره بمیرم." او بدون هیچ تردیدی گفت. شنیدن این کلمات از دهان بهترین دوستم قلبم را پاره کرد. او این عبارت را بیش از یک بار تکرار کرده است و ذهن من مدام آن را مانند صدای ضبط شده پخش می کند. حدود سه سال پیش با او آشنا شدم. او پس از شش ماه آشنایی با من، از مبارزاتش با افسردگی به من گفت. غم تنها احساسی نبود که در من وجود داشت. من شوکه شدم. او در تمام مدت بسیار خوش برخورد و شاد به نظر می رسید. به زودی متوجه شدم که او در کودکی از نظر جسمی و روحی صدمه دیده است و باعث شده او به فکر خودکشی بیفتد. او حاضر نیست در مورد افسردگی خود با دیگران صحبت کند زیرا اکنون به بزرگسالان، به ویژه افراد خانواده خود بی اعتماد است. با این حال، او احساس می کند که من او را درک می کنم و کلمات مناسب برای صحبت کردن را می دانم. بنابراین، وقتی صحبت از کمک به او می شود، راحتی در دایره واژگان من نیست. مهم نیست کجا هستم یا چه کار می کنم، زیرا او همیشه اول است. بسیاری از دانش‌آموزان مدرسه‌اش وقتی متوجه زخم‌های ناشی از بریدگی روی بازوهای او می‌شوند، به او می‌خندند. همانطور که او می بیند، بچه های دیگر حق دارند او را مسخره کنند. اما هیچ کس چنین حقی را ندارد، بنابراین من او را تشویق می کنم که بچه های بی عاطفه ای را که با او بد رفتار می کنند نادیده بگیرد. وقتی سنگینی چشم های قضاوت کننده یا صداهای نفرت انگیز را احساس می کند، همیشه به او یادآوری می کنم که بی قید و شرط به او اهمیت می دهم. فقط شنیدن من که می گویم من همیشه بهترین دوست او خواهم بود، به نظر می رسد به او ایمنی لازم برای ادامه راه را می دهد. بهترین دوستم یک بار به من گفت که اگر من را نداشت، زنده نبود. او گفت که سخنان تشویق کننده من به او کمک کرد که جانش را نگیرد. دوستی ما به من آموخت که یک کلمه محبت آمیز می تواند بر زندگی یک نفر تأثیر بگذارد. زندگی برای هرکسی آسان نیست و همین باعث می شود که من به ضرورت تشویق اعتقاد قوی داشته باشم.
سوال: دوست نویسنده عمدتاً به دلیل _ .
1. او بدون پدر و مادرش زندگی می کرد
2. سلامتی ضعیفی داشت
3. او در مدرسه مراقبت کمی دریافت کرد
4. او کودکی وحشتناکی داشت