متن: از اتوبوس پیاده می شوم و چند بلوک راه می روم. وقتی به مکانی شبیه گاراژ می رسم می ایستم و با رنگ قهوه ای به سمت در فلزی می روم. دستگیره را می چرخانم و داخل می شوم. در حالی که جای خود را در انتهای صف طولانی می گیرم، هزار چشم به من نگاه می کنند. بالاخره وقتی جلوی پنجره بلند می شوم، شناسنامه ام را به افسر می دهم. "من اینجا هستم تا آقای سی را ملاقات کنم. بله، من دختر او هستم." من آن خط را از زبان یاد می گیرم. افسر یک تکه کاغذ به من می دهد که نام من به عنوان مهمان و نام پدرم به عنوان زندانی است. به من می گوید کدام طبقه بروم. وقتی سوار آسانسور می شوم، شور و هیجانی در وجودم جاری می شود. سپس به طبقه هشتم می روم، به اطراف نگاه می کنم و چهره هایی را که هر یکشنبه و پنجشنبه اینجا می بینم، می بینم. او آنجاست. روی نوک پا می ایستم تا دید بهتری داشته باشم چون به سختی می توانم او را ببینم. او شبیه پدر من نیست. او اکنون ریش دارد و بسیار ضعیف تر به نظر می رسد. او پدری است که من از پنجره می بینم. بابای من که از دنیا جدا شده تنها جایی که اکنون می شناسد اتاقش در زندان است. وقتی عمیق به چشمانش نگاه می کنم، پوچی و درد را می بینم. شنیدن او از پشت شیشه ضخیم و بیش از هر کسی که سعی در صحبت کردن دارد دشوار است. ما سعی می‌کنیم در مورد چیزهای ساده، از جمله روزم و کارهایی که در مدرسه انجام می‌دهم، یک مکالمه عادی داشته باشیم، اما بیشتر در مورد اینکه چگونه نمی‌توانیم صبر کنیم تا او بیرون بیاید، صحبت می‌کنیم. بعد از یک ساعت وقت من تمام شد. ما خداحافظی می کنیم و دوست داریم. سوار اتوبوس می شوم که به خانه بروم. مکان مورد علاقه من جایی است که پدرم در آن است - زندان. من می دانم، چگونه زندان می تواند مکان مورد علاقه هر کسی باشد؟ اما به این دلیل است که پدرم آنجاست. هر چند وقتی او بیرون بیاید، دیگر مکان مورد علاقه من نخواهد بود - خانه خواهد بود.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که پدر نویسنده _ .
1. برای مدت طولانی در آنجا کار می کند
2. فقط برای مدت کوتاهی در زندان
3. هنوز در زندان سالم و قوی است
4. به ندرت با افراد بیرون ارتباط برقرار می کند