متن: سپتامبر 2009 بود. لکسی یانگبرگ، که در آن زمان 16 سال داشت، در تعطیلات در اسپرینگ لیک، میشیگان بود. او با دوستانش رابی و کیتلین سوار بر یک قایق کوچک بود که یک قایق موتوری با آنها تصادف کرد. صدا به قدری بلند بود که سایر قایقرانان آن را از صدای غرش موتورهایشان شنیدند. پسر نوجوانی که سوار قایق موتوری شده بود به اشتباه روی گاز پا گذاشت. کیتلین، 23 ساله، فقط بریدگی های کوچکی داشت، اما رابی، 15 ساله، توسط ملخ به شدت بریده شده بود. و لکسی رو به پایین در آب شناور بود. وقتی یک قایق‌ران به سمت لکسی شنا کرد، او نفس می‌کشید. با این حال، او بیهوش بود. او بریدگی عمیقی روی سرش داشت. و قسمت پایین پای چپش، درست زیر زانو، رفته بود. دکتری سوار قایق دیگری شد و سعی کرد رابی را نجات دهد، اما دیگر دیر شده بود. برای لکسی، خبر خوب این است که او زنده مانده است، در حالی که خبر بد این است که یکی از پاهای خود را برای همیشه از دست داده است. وقتی لکسی به پای ورم کرده اش نگاه کرد، احساس ناامیدی کرد. اما با گذشت زمان، لکسی شروع به قوی‌تر شدن کرد. او از اینکه جانش در امان مانده بود سپاسگزار بود و تصمیم گرفت از آن نهایت استفاده را ببرد. در پایان نوامبر 2009، لکسی با دکتر جان هاردی که متخصص ساخت پاهای مصنوعی بود ملاقات کرد. او امیدوار بود که به او کمک کند تا به کارهایی که دوست داشت بازگردد. سه سال پس از تصادف، لکسی به زندگی خود ادامه داد. در بهار 2011، او به یک تیم فوتبال در مدرسه خود پیوست. پاییز آن سال، او کالج را شروع کرد. لکسی سپاسگزار است که هنوز می تواند کارهایی را که دوست دارد انجام دهد. یک روز او می خواهد فیزیوتراپیست شود و با افراد دارای معلولیت کار کند. اما ابتدا قصد دارد در پارالمپیک شرکت کند. هر کاری که لکسی تصمیم بگیرد انجام دهد، یک چیز قطعی است: هیچ چیز سر راه او قرار نخواهد گرفت.
سوال: لکسی در تصادف چطور بود؟
1. بریدگی کوچکی روی سرش داشت.
2. او قادر به احساس چیزی نبود.
3. او توسط پروانه به شدت بریده شد.
4. قسمت پایین پاهایش را از دست داد.