متن: من و شوهرم اخیراً این شانس را داشتیم که بیست و پنجمین سالگرد ازدواج خود را در مراکش جشن بگیریم، دخترمان با مهربانی این سفر را چند هفته پیش به ما هدیه داده بود. یک روز در خیابان های پر جنب و جوش و شلوغ قدم می زدیم و خوش می گذشتیم. من به تمام مکان ها و معماری های شگفت انگیز و تمام چهره های زیبای مردم اطرافمان نگاه می کردم. در حالی که من از همه چیزهای زیبای اطرافم هیجان زده بودم، شوهرم وارد یک مغازه شد. من در خیابان تنها ماندم. زنان این کشور هرگز تنها نیستند. بعد از پانزده دقیقه، کمی احساس ناراحتی کردم. مرد خیابانی با لباس های پاره و پاره به سمت من می آمد. راستش را بخواهید در آن لحظه به بدترین حالت فکر کردم. فکر کردم گدای است که می آید پول بخواهد. همینطور که رد می شد ایستاد و دستی به شانه ام زد. او مستقیماً به من نگاه کرد و عشق عظیمی که از چشمانش می درخشید باعث آرامش من شد. سپس پرسید: "آکورد؟" سرمو تکون دادم بله و با لبخند، آرامش و آن چشمان مهربان و باورنکردنی او، روزها متاثر شدم و ذهنم پر از خاطره چنین آدم مهربانی شد. برای من، این یادآوری بود که همه ما می‌توانیم یک صحبت خوب داشته باشیم، اما این عمل است که مهم است. معمولاً به دیگران می گویم که باید نسبت به همه محبت کنیم. آن روز، از اینکه صحبتم را ادامه ندادم، متاسف شدم. اما این غریبه کهنه پوش خاص ترین یادآوری را به من داد. او زیبایی را به من نشان داد که هر کسی می تواند در هر لحظه از غیر محتمل ترین منابع مراقبت و نگرانی دریافت کند.
سوال:  غریبه ژنده پوش به نویسنده یادآوری کرد که _
1. زنان در مراکش هرگز تنها نیستند.
2. او باید بیشتر به افراد فقیر توجه کند
3. او باید به همه اعتماد کند
4. اعمال مهمتر از یک صحبت خوب هستند