متن: پدرم اغلب در مورد تعریف خود از موفقیت صحبت می کند. او به ما می گوید که با پول یا چیزهای مادی سنجیده نمی شود، بلکه در عشق و شادی سنجیده می شود. در حالی که من و برادرانم همه با هم زیر یک سقف بزرگ شده‌ایم، نمی‌دانم که گاهی چقدر می‌توانیم متفاوت باشیم. چهار بچه، چهار مسیر زندگی متفاوت، شخصیت ها و جاه طلبی ها. ما باید مسیر متفاوتی را دنبال کنیم تا نورمان بدرخشد و این چیزی است که ما را غیرقابل پیش بینی و منحصر به فرد می کند. در دنیای امروز، توقع یکسان بودن آموزش هر کودک، پیشرفت با سرعت یکسان و سنجیده شدن با معیارهای محدود اجرا نه تنها قدیمی نیست، بلکه برای جوانان نیز مضر است. من بعد از فارغ التحصیلی از کالج این قطع ارتباط را از نزدیک تجربه کردم. فرصت های زیادی پیش رویم بود، اما محدودیت ها و خلاقیتم را برای پیگیری علایقم آزمایش نکردند. ابتدا در یک شرکت مشاوره بزرگ مشغول به کار شدم. با این حال، نمی‌توانستم اشتیاقم به موسیقی را از بین ببرم. من مسیر تا حدودی قابل پیش بینی یک فارغ التحصیل دانشگاه را دنبال کرده بودم، اما دیوانه بودم که چگونه هنرمند شوم. اکنون من برنده 9 بار جوایز گرمی هستم که 10 آلبوم برتر را فروخته است. تصور کنید اگر مدارس ما برای کمک به مردم برای کشف و تعقیب اشتیاق شخصی به جای یک مسیر قابل پیش بینی راه اندازی شوند، چه شکلی می شود؟ خبر خوب این است که تعدادی از افراد و سازمان ها در حال یافتن راه های جدیدی برای نوآوری در آموزش هستند. هدف ایجاد محیط های دانش آموز محور بیشتر است که به جوانان کمک می کند نه تنها در مدرسه بهتر عمل کنند، بلکه آنچه را که دوست دارند نیز کشف کنند. اگر نتوانیم کشف کنیم که دوست داریم در زندگی خود چه کار کنیم، نمی‌توانیم شاد زندگی کنیم. بنابراین اجازه دهید هر فردی قدرت و منحصر به فرد بودن اشتیاق خود را کشف کند.
سوال: به نظر پدر نویسنده موفقیت را باید در چه چیزی سنجید؟
1. لذت.
2. توانایی.
3. ثروت.
4. شهرت.