متن: "تموم شد! خدا رو شکر!" مدرسه تمام شد و من خسته بودم جلوی اتوبوس مدرسه نشستم. جانی، راننده، سعی می‌کند تا فضای ناخوشایند را با ضربه زدن به صحبت‌ها بشکند. من سعی می‌کنم مؤدبانه گوش کنم، اما معمولاً بیش از حد مشغول فکر کردن به روزم هستم. اما در این روز، صحبت‌های او ارزش شنیدن را داشت. "پدرم مریض است، به هیچ کس خاصی نمی گوید. من می توانستم نگرانی را در چشمانش ببینم. قبلاً او را اینطور ندیده بودم. او همیشه با دانش آموزان با لبخند ملاقات می کند. با تغییر ناگهانی علاقه، پرسیدم: "مشکلش چیست؟" با چشمان خیس و صدایش غیرعادی، او پاسخ داد:" ناراحتی قلبی." چشمانش پایین آمد و ادامه داد: "من قبلاً مادرم را از دست داده ام، بنابراین فکر نمی کنم بتوانم از دست دادن او را تحمل کنم. "نتونستم جواب بدم. قلبم برایش درد گرفت. روی صندلی نشستم و به درد بزرگی فکر کردم که مادرم وقتی پدرش فوت کرد. دیدم چقدر برایش سخت است و هنوز هم هست. نمی‌خواهم کسی از آن عبور کند. ناگهان متوجه شدم که جانی فقط یک راننده اتوبوس نیست، بلکه فقط برای شغلش بوده است. او یک دنیا خانواده دارد و به او اهمیت می‌دهد. ناگهان احساس کردم بسیار خودخواه. از آنجایی که او راننده اتوبوس بود، من او را از روی شغلش قضاوت کرده بودم، او را بی‌اهمیت می‌دانستم. نباید آنقدر خودخواه و خود محور می‌بودم.
سوال: پس از اینکه او داستان جانی را یاد گرفت، نویسنده به این فکر کرد.
1. مرگ پدرش
2. درد مادرش
3. درد دل خودش
4. درد والدین جانی