متن: دارم به مادرم درباره دختری جدید در مدرسه می گویم، و او ناگهان سرش را بلند کرد و گفت: "دو دوست صمیمی تو چه کسانی هستند؟" من مطمئن نیستم چه بگویم. من از سه سالگی با جیل دوست بودم، و جیمی، یکی از دوستان مهدکودک را خیلی دوست دارم. "خب، کارن و سیندی چطور؟" او ناراحت به نظر می رسد، مثل اینکه من احساساتش را جریحه دار کردم.» اما آنها خواهران من هستند. "بله، اما آنها هنوز هم می توانند بهترین دوستان شما باشند. دوستان ممکن است بیایند و بروند، اما خواهران شما همیشه در کنار شما خواهند بود." در آن زمان، این تصور که دو خواهرم صمیمی‌ترین دوستان من هستند، برایم عجیب به نظر می‌رسید. ما همیشه بر سر اسباب‌بازی، غذا و توجه با هم دعوا می‌کردیم. همه ما در مدرسه دوستان خودمان را داشتیم. اما مادرم هرگز اجازه نداد ما سه نفر آن را فراموش کنیم: خواهرها دوستان مادام العمر هستند. آرزوی او این بود که چیزی به ما بدهد که هرگز نداشت. وقتی تک فرزند بزرگ شد، آرزوی خواهر و برادر داشت. او سه دختر به دنیا آورد، تحقق رویای او تازه شروع شده بود. او به هر یک از ما یک هدیه داده بود و می خواست مطمئن شود که ما آن هدیه را بدیهی نمی دانیم. او اغلب به ما می گفت که چقدر خوش شانس هستیم. او هرگز به یک دختر نسبت به دیگری علاقه نشان نمی داد. و وقتی ما نوجوان بودیم، مامان همیشه ما را به یک اندازه تنبیه می کرد. ما همیشه به زیبایی با هم کنار نمی آمدیم و مثل هر خواهر و برادر دیگری با هم دعوا می کردیم. اما متوجه شدیم که مادرمان درست می گفت. امروز چیزهایی را با خواهرانم در میان می گذارم که با هیچ کس دیگری انجام نمی دهم. خواهرم سیندی و من مدیریت شهر نیویورک را بر عهده داشتیم. ماراتن با هم، کنار هم، حتی وقتی از خط پایان عبور کردیم، دست در دست هم گرفتیم. وقتی خواهرم کارن ازدواج کرد، من خدمتکار او بودم. بیست و سه سال پیش بود که مادرم برای اولین بار از من پرسید که دو دوست صمیمی من چه کسانی هستند. امروز او مجبور نیست. او از قبل می داند.
سوال: چه چیزی باعث شد نویسنده نظر خود را در مورد بهترین دوستان تغییر دهد؟
1. آنچه مادر در مورد رابطه دوستان و خواهران گفت.
2. چیزی که مادر به خاطر نداشتن خواهر و برادر تجربه کرد.
3. علاقه مادرش به یک دختر بر دیگری.
4. آنچه خواهران فقط با یکدیگر به اشتراک گذاشته بودند.