متن: بیربال و پادشاه با قدم زدن در کنار دریاچه در زمستان سرد، شرط بستند که مردی برای پول هر کاری انجام دهد. پادشاه گفت: فکر نمی‌کنم مردی برای پول یک شب تمام را در آب سرد این دریاچه بگذراند. بیربال پاسخ داد: "من مطمئن هستم که می توانم چنین شخصی را پیدا کنم." پادشاه از بیربال خواست که چنین شخصی را بیابد و گفت که به آن شخص هزار سکه طلا پاداش خواهد داد. بیربال دور و بر را جستجو کرد و سرانجام مرد فقیری را پیدا کرد. هنگامی که او وارد دریاچه شد، پادشاه نگهبانانی در اطراف خود داشت تا مطمئن شود که او واقعاً به قول خود عمل می کند. بیچاره درستش کرد او به پادشاه گفت که یک چراغ خیابان در این نزدیکی وجود داشته است و او توجه خود را به چراغ نگه داشته و توانسته از سرما جلوگیری کند. پادشاه سپس گفت که چون بر گرمای چراغ خیابان تکیه می کند، پاداشی در کار نخواهد بود. بیچاره برای کمک نزد بیربال رفت. روز بعد، بیربال به دادگاه مراجعه نکرد. پادشاه به خانه بیربال رفت و ببیند او چه کار می کند. او بیربال را دید که روی زمین در نزدیکی چند شاخه در حال سوختن نشسته بود و یک کاسه پر از برنج در پنج فوت بالای آتش آویزان بود. پادشاه و پیروانش نتوانستند از خنده خودداری کنند. پادشاه به بیربال گفت: اگر برنج اینقدر دور از آتش باشد چگونه می توان آن را پخت؟ بیربال پاسخ داد: همان طور که مرد فقیر از چراغ خیابانی که بیش از دو هزار متر دورتر بود گرما دریافت کرد. سرانجام پادشاه پاداش خود را به مرد فقیر داد.
سوال: چه چیزی را می توانیم از این متن استنباط کنیم؟
1. بیچاره آخرش اجرشو نگرفت.
2. بیربال عاقل و مهربان بود.
3. داستان در یک بهار گرم اتفاق افتاد.
4. بیربال مورد پسند شاه نبود.