متن: روزی روزگاری جزیره‌ای بود که در آن زندگی می‌کردند: شادی، غم، دانش، و بقیه آن، از جمله عشق. یک روز به احساسات اعلام شد که جزیره غرق خواهد شد، بنابراین همه قایق ها را ساختند و رفتند. به جز عشق عشق تنها کسی بود که ماند. عشق می خواست تا آخرین لحظه ممکن دوام بیاورد. وقتی جزیره تقریباً غرق شده بود، عشق تصمیم گرفت کمک بخواهد. ثروت با قایق بزرگی از کنار عشق می گذشت. عشق گفت: ثروت، می توانی مرا با خود ببری؟ ریچنس پاسخ داد: نه، نمی توانم، در قایق من طلا و نقره زیاد است، اینجا جایی برای تو نیست. عشق تصمیم گرفت از Vanity بپرسد که او نیز در یک کشتی زیبا از آنجا عبور می کرد. "بیهوده، لطفا به من کمک کن!" ونیتی پاسخ داد: "من نمی توانم کمکت کنم، عشق. تو خیس هستی و ممکن است به قایق من آسیب برسانی." غم نزدیک بود، پس عشق پرسید: "غم، بگذار با تو بروم." "اوه... عشق، من آنقدر غمگینم که نیاز دارم تنها باشم!" خوشبختی از کنار عشق هم گذشت، اما آنقدر خوشحال بود که حتی نشنید عشق کی او را صدا کرد. ناگهان صدایی آمد: "بیا عشق، من تو را خواهم برد." یک بزرگتر بود. آنقدر خوشبخت و خوشحال، عشق حتی فراموش کرد از بزرگتر بپرسد که کجا می‌روند. وقتی به خشکی رسیدند، پیر راه خودش را رفت.
سوال: چرا همه به جز بزرگتر از بردن عشق با خود امتناع کردند؟
1. زیرا آنها از قبل عشق کافی دارند.
2. چون نیازی به عشق ندارند
3. زیرا آنها به عشق با تحقیر نگاه می کنند.
4. چون به نظر نویسنده عشق ربطی به آنها ندارد.