متن: امروزه زندگی و کار ما به ندرت سبک یا دلپذیر است. در عوض، کل تجربه زنده بودن شروع به تبدیل شدن به مسئولیت بزرگ می کند. همه جا به یک سلام استاندارد تبدیل می شود: من خیلی سرم شلوغ است. ما این را با غرور کم به یکدیگر می گوییم. هر چه بیشتر مشغول باشیم، برای خود و تصورمان برای دیگران مهمتر به نظر می رسیم. در دسترس نبودن دوستان و خانواده‌مان، ناتوانی در یافتن زمانی برای غروب خورشید، سرعت بخشیدن به مسئولیت‌های خود بدون وقت برای یک نفس آگاهانه - این به الگوی یک زندگی موفق تبدیل شده است. چون آرام نمی گیریم راه را گم می کنیم. ما غذایی را که به ما کمک می کند از دست می دهیم. دلمان برای سکوتی که به ما عقل می دهد تنگ شده است. ما که با این باور مسموم شده ایم که چیزهای خوب تنها با تلاش خستگی ناپذیر به دست می آیند، هرگز واقعاً آرام نمی گیریم. این دنیایی نیست که ما در جوانی آرزویش را داشتیم. چگونه در دنیایی که پر از کار و مسئولیت است، اما به نوعی فاقد شادی و لذت بودیم، اینقدر عجله کردیم؟ ما سبت را فراموش کرده ایم. سبت زمان لذت بردن و جشن گرفتن چیزهایی است که زیبا و خوب است - زمانی برای روشن کردن شمع، آواز خواندن، داستان گفتن، برکت دادن به فرزندان و عزیزانمان، تشکر کردن، تقسیم وعده های غذایی، چرت زدن و راه رفتن. وقت آن است که تغذیه و شاداب شویم، زیرا اجازه می‌دهیم کار، کارها و پروژه‌های مهم ما بی‌تفاوت باشد، با اعتماد به اینکه نیروهای بزرگ‌تری در کار هستند که در زمان استراحت از دنیا مراقبت می‌کنند. سبت بیش از غیبت کار است. بسیاری از ما، در تلاش ناامیدانه خود برای موفقیت و مراقبت از مسئولیت های متعدد خود، وقتی زمانی را برای استراحت اختصاص می دهیم، به شدت احساس گناه می کنیم. اما سبت حکمت خود را در طول اعصار ثابت کرده است. بسیاری از ما هنوز به یاد می آوریم که در روزهای نه چندان دور، مغازه ها و دفاتر یکشنبه ها تعطیل بودند. آن بعدازظهرهای آرام یکشنبه در حافظه فرهنگی ما ماندگار شد.
سوال: اگر فردی زندگی موفقی داشته باشد از او انتظار می رود _ .
1. تا همیشه در دسترس خانواده و دوستانش باشد
2. تا بتوانید از تعطیلات فراغت لذت ببرید
3. مشغول شدن به تعهدات زیاد
4. برای تبدیل شدن به الگویی برای بقیه