متن: در ایستگاه راه آهن سوار تاکسی شده بودم که ناگهان یکی از چمدان هایم را گم کردم. درست در همان لحظه، جوانی حدوداً 30 ساله را دیدم که با آن رفت و آن را باز کرد و اشیای قیمتی را بیرون آورد. "بس کن دزد! بس کن دزد!" فریاد زدم و در ماشین را باز کردم و با عجله به سمت او رفتم و بعد از آن راننده و چند رهگذر. خیلی زود دزد در پیچ جاده به گوشه ای رسید. راننده ام دزد را از گردن گرفت و دستش را در جیب شلوارش گذاشت و پول، کارت اعتباری، دفترچه تلفن و ... را بیرون آورد و دوباره داخل چمدانم گذاشت. نیم ساعت بعد ماشین در اتوبان سریع السیر با سرعت تمام در حال حرکت بود. عقب نشستم و نفس راحتی کشیدم. اما وقتی آن چیزهای دزدیده شده را از چمدان بیرون آوردم و شروع به بررسی آنها کردم، مات و مبهوت شدم. جلوی چشمم به جای 100 200 یوان بود. و گزارش آزمایش خون یک زن 58 ساله ظاهر شد. ناگهان متوجه شدم که راننده تاکسی احتمالاً وسایل دزد را اشتباه گرفته و او را داخل چمدان من گذاشته است. نگاه رقت انگیز و التماس آمیز جوان بیچاره دوباره در ذهنم جرقه زد. قلبم شروع به فرو رفتن کرد. دو سال از آن زمان می گذرد. اما این رویداد مدام به من برمی گردد. آیا مرد جوان یک دزد معمولی بود یا یک پسر وظیفه شناس که برای یافتن پول برای نجات جان مادرش به ناامیدی کشیده شده بود؟ دلم برایش می سوزد. چقدر دلم می‌خواهد آن بعد از ظهر تابستان برمی‌گشتم تا 200 یوان را پس بدهم و از او متاسفم. برای اولین بار در زندگیم متوجه شدم که نفرت و عشق خیلی به هم نزدیک هستند.
سوال: چرا نویسنده وقتی چمدانش را باز کرد مات و مبهوت شد؟
1. زیرا او اکنون در حال جستجوی یک چمدان متفاوت بود.
2. گزارش آزمایش خون خودش به یک پیرزن تبدیل شده است.
3. پیرزنی پس اندازش را در چمدانش گذاشته بود.
4. با چیزهایی روبرو بود که مال خودش نبود.