متن: هنگامی که ژان کالمان در سال 1875 وارد جهان شد، تلفن و اتومبیل هنوز در آینده وجود داشت. آلبرت اینشتین و پابلو پیکاسو هنوز متولد نشده بودند. برج ایفل 14 سال از ساخت آن می گذشت. در نوجوانی، وینسنت ون گوگ را در نزدیکی خانه اش در آرل، در جنوب فرانسه ملاقات کرد. او "بسیار زشت، بی رحم، بی ادب، بیمار بود - او را می بخشم، آنها او را لوکو می نامیدند." او به یاد آورد. هنگامی که او هفته گذشته در سن 122 سالگی درگذشت، او مسن ترین فرد جهان بود. (دیگرانی بودند که مدعی این عنوان بودند، اما فقط کالمنت مدارک رسمی برای اثبات سن خود داشت) هر روز 21 فوریه، روز تولد او، او رازهای زندگی طولانی را در میان می گذاشت. برخی از سال ها "حس شوخ طبعی" بود، برخی دیگر "مشغول نگه داشتن". او یک بار توضیح داد: "خدا ممکن است مرا فراموش کرده باشد." حقیقت احتمالا این بود که او ژن های خوبی داشت. مادرش 86 سال و پدرش 94 سال زندگی کردند. به گفته یکی از دوستان، او گفت: "اگر نمی توانید کاری در مورد آن انجام دهید،" او گفته است، "در مورد آن نگران نباش." در سالهای آخر زندگی تقریباً نابینا و ناشنوا بود، اما سلامتی او همچنان خوب بود. او هر هفته چند تخته شکلات می‌خورد و تا چند سال پیش که دیگر نمی‌توانست سیگارش را روشن کند، به سیگار کشیدن ادامه داد. او هرگز حس شوخ طبعی خود را از دست نداد. او در 110 سالگی خود اظهار داشت: "من تا به حال فقط یک چروک داشتم و روی آن نشسته ام." طول عمر او باعث شهرت او شد. روحش او را جاودانه کرد
سوال: چرا نویسنده از آلبرت انیشتین، پابلو پیکاسو و برج ایفل نام می برد؟
1. تا نشان دهد کالمنت افراد و چیزهای معروف را دیده است.
2. برای تاکید بر اینکه کالمنت خیلی وقت پیش به دنیا آمد.
3. برای نشان دادن اینکه کالمنت به همان اندازه معروف است.
4. برای تحسین دانش کالمنت.