متن: در اکثر کشورهای توسعه یافته، دولت آموزش رایگان برای کودکان فراهم می کند، زیرا متوجه می شود که شهروندان تحصیل کرده در زندگی بعدی برای کشور مفید هستند. اکثر کشورها آموزش خصوصی نیز دارند. این بدان معناست که والدین می توانند برای فرستادن فرزندان خود به برخی مدارس هزینه کنند. افرادی که با این سیستم موافق هستند می گویند که این سیستم انتخاب بزرگتری از مدارس را به والدین می دهد. برخی دیگر فکر می کنند که مدارس خصوصی به کودکانی که نزد آنها می روند نسبت به سایر کودکان برتری ناعادلانه می دهند. در سن سه سالگی، بسیاری از کودکان به مهدکودک می روند. دو سه سال بعد وارد دبستان می شوند. در 11 سالگی به مدرسه راهنمایی می روند. سپس آنها ممکن است شانس ادامه تحصیل در دانشگاه یا کالج را داشته باشند. دانشگاه ها و کالج ها مکان هایی هستند که برخی از جوانان پس از ترک تحصیل برای ادامه تحصیل به آنجا می روند. اکثر دانشجویان دانشگاه یک موضوع اصلی را مطالعه می کنند، اگرچه ممکن است تعدادی دیگر را نیز مطالعه کنند. تدریس معمولاً از طریق سخنرانی یا بحث و گفتگو بین مدرس و دانشجویان است. اکثر دانشجویان سه یا چهار سال در دانشگاه می مانند. در پایان آن امتحان می گیرند. در صورت قبولی، مدرک لیسانس خود را دریافت می کنند، معمولاً BA که مخفف عبارت Bachelor of Arts یا BS برای Bachelor of Science است. برخی از دانشجویان برای دریافت مدرک بالاتر، مانند مدرک کارشناسی ارشد یا دکترا، چندین سال دیگر تحصیل می کنند. از سوی دیگر، کالج‌ها معمولاً مهارت‌هایی را آموزش می‌دهند که دانشجویان را قادر می‌سازد تا حرفه‌ای مانند طراحی لباس یا مطالعات تجاری را دنبال کنند.
سوال: چرا اکثر کشورهای توسعه یافته به کودکان آموزش رایگان می دهند؟
1. چون بچه ها پول مدرسه رفتن ندارند.
2. زیرا دولت می خواهد شهروندانشان برای کشور مفید باشند.
3. زیرا آموزش هزینه زیادی برای کشور ندارد.
4. چون مدارس خصوصی کافی نیست.