متن: همه قبول دارند که همه موجودات خوشبختی می خواهند و از درد و اندوه می ترسند. اما سوال این است که "خوشبختی واقعی چیست؟" میل به خوشبختی بدون درک ماهیت واقعی شادی معنایی ندارد. عموماً موجودات عادی لذت های نفسانی را شادی می دانند و اعمالشان در جهت کسب آن است. از نظر آنها جستجوی شادی به معنای جستجوی لذت های حواس است. این سؤال که «خوشبختی چیست؟» در دلشان ایجاد نمی شود، زیرا در دلشان زندگی پر از شادی های نفسانی را زندگی شاد می پندارند. برخی از متفکران می گویند: "خوشبختی در اشیاء لذت نیست، خوشبختی یا ناراحتی در خیال نهفته است." برای اثبات اعتقاد خود مثال هایی مانند مثال زیر می آورند. مردی یک خانه دو طبقه دارد. وقتی به کسانی فکر می کند که خانه ای سه طبقه یا بیشتر دارند، احساس ناراحتی می کند. وقتی به کسانی فکر می کند که فقط یک _ دارند، احساس خوشبختی می کند. چنین خوشبختی در دارایی ها نیست، بلکه در تخیل است. آنها به مردم توصیه می کنند از کسانی الهام بگیرند که دارایی کمی دارند اما کاملاً خوشحال هستند. اگر فقط افراد ثروتمندتر از خود را در نظر بگیرید، همیشه ناراضی خواهید بود. می گویند اگر می خواهی شاد باشی به فقرا نگاه کن. اما این غیر منطقی است که تصور کنیم خوشبختی در تخیل نهفته است. و اگر کسی خود را بهتر از فقیر و بدبخت تصور کند، خوشبخت نیست. این نگرش احساس غرور مالکیت را نیز ارضا می کند. این را هرگز نمی توان خوشبختی نامید. تا زمانی که نفهمیم خوشبختی کجاست، نمی توانیم واقعاً شاد باشیم. برخی از مردم می خواهند این کار را انجام دهند و می گویند: "این گونه خواسته های شما برآورده می شود. به این ترتیب به آنچه می خواهید می رسید و خوشحال می شوید." افرادی که این دیدگاه ها را دارند، شادی را ارضای خواسته ها و ناراحتی را نفی چنین رضایتی می دانند.
سوال: نویسنده ممکن است موافق باشد که _ .
1. با مقایسه خود با فقرا، مردم احساس خوشبختی می کنند
2. مردم بدون میل به خوشبختی احساس خوشبختی نخواهند کرد
3. داشتن ثروت ممکن است به احساس غرور منجر شود
4. مردم قبل از اینکه شادی پیدا کنند باید درد و اندوه را تجربه کنند