متن: چند ماه پیش تصمیم گرفتم که از لس آنجلس فرار کنم و از شیکاگو دیدن کنم. من برای بلیط هواپیما چند مایل پرواز مکرر پس انداز کرده بودم، اما مجبور شدم پول نقدی را که واقعاً نمی توانستم برای هتل بپردازم، خرج کنم. من یک وب سایت مسافرتی پیدا کردم که در آن یک اقامت تبلیغاتی 3 شبه با تخفیف از هتلی که به تازگی افتتاح شده است خریداری شده است. حدود سه هفته قبل از سفر، متأسفانه مجبور به لغو سفر شدم و تازه بعد از آن متوجه شدم که اتاق، در حالی که قابل انتقال به شخص دیگری است، نمی‌توان آن را به تاریخ دیگری تغییر داد و قابل استرداد نیست. برای دو هفته آینده، سعی کردم آن را بفروشم. در لیست کریگ بدون موفقیت پنج روز قبل از "آخر هفته بزرگ" من از تلاش برای خرج کردن هر گونه پول دست کشیدم و تصمیم گرفتم با دوستانی که در شیکاگو زندگی می کنند تماس بگیرم و به کسی "اقامت اقامتی" رایگان ارائه دهم. پس از آزمایش تعدادی از افراد که همگی از قبل برنامه‌های خاص خود را داشتند، مصمم شدم که اتاق را هدر ندهم. آن وقت بود که ناگهان به ذهنم رسید که به اتاق ها اشتباه نگاه می کنم. به جای دیدن آنها برای اهداف تعطیلات، مطمئناً باید راهی وجود داشته باشد که از آنها به خوبی استفاده کنم، و این زمانی بود که این ایده که نوعی سرپناه ممکن است بتواند از آن استفاده کند به ذهنم خطور کرد. بالاخره یکی را پیدا کردم که تمرکزش کمک به قربانیان خشونت خانگی است. این شخص خاص مایل بود به داستان خارج از میدان چپ من گوش دهد و انتقال اتاق ها را تسهیل کرد. پناهگاه با یک زن ناامید و دختر جوانش کار می کرد که خوشبختانه توانستند از اتاق استفاده کنند.
سوال: بالاخره نویسنده تصمیم گرفت با اتاق چه کند؟
1. آن را به صورت آنلاین بفروشید.
2. بذار هدر بره
3. از آن برای کمک به غریبه های نیازمند استفاده کنید.
4. آن را به یکی از دوستانش پیشنهاد دهید.