متن: وقتی حدود دوازده سالم بود، برای شام با خانواده به رستورانی رفتم. یک شب زمستانی باد بود. وقتی من و مادرم از ماشینمان به سمت رستوران حرکت کردیم، دختری هم سن و سال من و مادرش به سمت ما آمدند. آنها پرسیدند که آیا دلار اضافی داریم؟ مامانم فوراً پرسید وسایلشان را کجا نگه می دارند. آنها به یک ماشین قدیمی در پارکینگ روبروی خیابان اشاره کردند. دختر گفت که شش نفر در آن ماشین زندگی می کنند، هم اندازه خانواده من. مامانم بعد از دادن چند دلار به مردم گفت که کاری برای انجام دادن دارد. او مرا با پدرم و سه خواهر و برادرم به داخل رستوران فرستاد. اما او نیامد. بعداً متوجه شدم که او به خانه رفته و کمدهای ما را در چند کیسه خالی کرده است. سپس آن غذا را به ماشین آورد و کیسه ها را به خانواده داد. وقتی آن قسمت اتفاق افتاد من آنجا نبودم، اما می توانم شادی را در چهره آنها تصور کنم. چند روز بعد، وقتی متوجه شدم او چه کار کرده است، از او پرسیدم که چرا به آن افراد کمک کرد. او به من گفت که آنها خوش شانس نبودند. چهره آن دختری را که از ما دلار خواسته بود به یاد دارم. او هم سن من بود، اما زندگی ما خیلی متفاوت بود. در اینجا ایستادم، لباس‌های تقریباً نو پوشیدم، به رستورانی رفتم و سپس به خانه برگشتم و به اتاق خوابی که با خواهر کوچکترم تقسیم کردم، رفتم. یادم می‌آید فکر می‌کردم که دختر هیچ غذایی برای خوردن ندارد و به سمت یک ماشین سرد مشترک با پنج نفر دیگر برمی‌گردد. بعد از ترسیم این تصویر در ذهنم، متوجه مادرم شدم. من هرگز فراموش نمی کنم که او چه کاری را در آن شب انجام داد. و آن شب یکی از بهترین درس‌هایی را که او آموخته بود، یاد گرفتم.
سوال: از این قسمت درمی یابیم که دختر در مورد سن نویسنده _ .
1. زندگی سختی داشت
2. اتاق خواب خودش را داشت
3. تحصیلات خوبی دریافت کرد
4. با نویسنده دوست شد