متن: خورشید تازه در حال طلوع بود که ماه مه گذشته در ساعت 6 صبح به سر کار رفتم. به یکی از جاده های روستایی خلوت پیچیدم. شاید به این دلیل بود که به رادیو گوش می‌دادم، شاید به این دلیل بود که از قبل به پروژه‌هایی در محل کار فکر می‌کردم، تا زمانی که خیلی دیر نشده بودم، شیء تاریک را در جاده تشخیص ندادم. از روی آن دویدم و احساس کردم لاستیک عقب سمت چپ کشیده شد و سپس فرو رفت. ایستادم و از ماشین پیاده شدم. اینجا هیچ معمایی نیست ---- لاستیک سمت چپ پشتم مثل یک قرص نان بریده شد. 50 یاردی عقب، یک تکه آهن تیز بود که روی آن دویده بودم. تا حالا لاستیک عوض نکرده بودم به جاده نگاه کردم. ماشین در هر دو جهت نیست. نزدیکترین ایستگاه خدمات کیلومترها دورتر بود. دستامو بالا انداختم بعد یادم اومد ---- موبایلم! قبل از اینکه بفهمم آن را روشن کردم، نمی دانستم با چه کسی تماس بگیرم. نمی دانی، ماشینی را دیدم که از طرف مقابل می آمد. راننده با نزدیک شدن سرعتش را کاهش داد. حدس می زدم می تواند ببیند که من در مشکل هستم. ماشینش را متوقف کرد، پیاده شد و بلافاصله مشکل را دید. "خانم، دوست دارید آن لاستیک را برای شما عوض کنم؟" او درخواست کرد. مرد نمی توانست بیشتر از این دوستانه باشد. من آنجا ترسیده بودم و او مرا کاملاً راحت کرد. او پس از پوشیدن یدک گفت: «آنجا، همه آماده رفتن هستند.» در حالی که دوباره سوار ماشینم شدم به او گفتم: "خوب است که تو از این راه رانندگی می کردی." او گفت: خنده دار است که باید این را بگویید. من هم مثل شما داشتم به سمت کار می رفتم، اما کارم برعکس است. من در یک نقطه اشتباه کردم. نمی دانم به چه فکر می کردم.
سوال: پایان داستان به ما می گوید که مرد _ .
1. راه را اشتباه رفت
2. احساس می کرد نویسنده خنده دار است
3. نمیدونست داره چیکار میکنه
4. مخصوصا برای کمک به نویسنده بیا