متن: حدود بیست سال پیش روزهای سختی را پشت سر می گذاشتم. من نتوانستم شغل رضایت بخشی پیدا کنم. شرمنده، مجبور شدم برای گذران زندگی با اتوبوس مدرسه رانندگی کنم و در خانه یکی از دوستانم زندگی کنم. یک روز بعد از ظهر، هنگام رانندگی در یک محله ساکت حومه شهر، آنقدر غمگین بودم که مدام از خودم می پرسیدم "چرا زندگی من اینقدر سخت شده است؟" "چه بلایی سر دنیا آمده است؟" سپس اتوبوس را کشیدم تا دختر کوچکی را پیاده کنم و همانطور که رد می شد گوشواره زیبایی را به من داد و گفت آن را در کف اتوبوس پیدا کرده است و اگر صاحبش به دنبال آن بیاید باید آن را نگه دارم. غروب صاحبش اومد دنبال گوشواره اش. وقتی آن را به او دادم، او بسیار هیجان زده شد و ادامه داد: متشکرم، شما یک جنتلمن واقعی هستید. به او گفتم که باید از دختر کوچکی که آن را پیدا کرده تشکر کند. او گفت: "بله، و تو هم راننده خوبی هستی، چه دنیای دوست داشتنی است!" بعد با رضایت رفت. از آخرین کلمات او متاثر شدم. فکر می کردم فقط به خاطر وضعیت بدم چیزی در دنیا اشتباه است. در واقع هیچ مشکلی در دنیا نبود. من باید نگرش خود را نسبت به زندگی تغییر دهم. من باید نسبت به زندگی مثبت فکر کنم. اولش سخت بود و بعد راحت تر شد. هر روز می توانستم چیزهایی پیدا کنم که خوشحالم کنند. بعد یک شب در خانه دوستم از طرف خانمی که مدیر یک بیمارستان بزرگ بود با من تماس گرفت. او گفت که فرم درخواست من را خوانده است و از من پرسید که آیا می خواهم در بیمارستان کار کنم. گفتم بله و کار را گرفتم. با نگاهی به تجربه ای که می دانم مهم ترین آن داشتن نگرش مثبت نسبت به زندگی است.
سوال: صاحب گوشواره گم شده در اتوبوس با توجه به پاساژ چه کسی بود؟
1. یکی از دوستان نویسنده
2. یک جنتلمن واقعی
3. مدیری در بیمارستان
4. اشاره نشده