متن: بیش از سه سال پس از نقل مکان از استرالیا به این بخش دورافتاده انگلستان، ما هنوز در حال یادگیری نحوه انجام کارها در اینجا هستیم. مدت زیادی از رسیدن ما نگذشته بود که بسته‌بندی‌ها را باز کردیم، زوج بازنشسته‌ای در آن نزدیکی برای "یک نوشیدنی در صبح یکشنبه" دعوت شدیم. حوالی ظهر به آنجا رسیدیم، تا دیدیم که اتاق نشیمن شلوغ است -- گپ و گفت و گوهای فراوان و در مجموع یک موقعیت بسیار شاد. مشکل اینجا بود که هیچ غذایی وجود نداشت -- هیچ استرالیایی که به خود احترام می گذارد سینی چیپس را به عنوان غذا تلقی نمی کرد. در سیدنی، وقتی بعد از ظهر یکشنبه از شما برای نوشیدنی دعوت می‌شود، می‌دانید که سیر هم خواهید شد و طبق آن برنامه‌ریزی می‌کنید. به این معنی که زن کوچولوی سخت کوش هیچ برنامه ای برای پختن ناهار ندارد زیرا شما در حال غذا خوردن در بیرون خانه هستید. در ساعت یک و پانزده معده ام داشت بالا می آمد برای من "لطفا توضیح دهید". حتی چیپس ها هم رفته بودند. هیچ کاری نمی‌توانستیم بکنیم جز اینکه منتظر بمانیم، و فکر کنیم که آیا مهماندار قرار است چند جادو انجام دهد و به‌طور مد روز دیر به ما غذا بدهد. سپس، به همان سرعتی که گویی خبر رسیده بود که در میخانه محلی آبجو رایگان وجود دارد، اتاق خالی شد. در ساعت یک و چهل و پنج تنها چند مهمان باقی مانده بود، بنابراین تصمیم گرفتیم به خانه برگردیم. سوپ کنسرو شده برای ناهار آن روز، زیرا زن کوچک واقعاً علاقه ای به آشپزی واقعی برای ما نداشت. چند هفته پیش برای شام به بیرون دعوت شدیم و مهماندار ساعت 8:15 را پیشنهاد داد. آه، ما با حرص فکر کردیم، "این چیز واقعی خواهد بود." با کمی دقت لباس پوشیدیم -- من یک کت و شلوار تیره پوشیدم -- و به موقع رسیدیم. به نظر من همسرم خیلی خوب به نظر می رسید، یک لباس مشکی کوچک و غیره. اما وقتی وارد شدیم، احساس وحشتناکی داشتم که شب را اشتباه گرفته‌ایم، زیرا مهماندار در طول روز لباس پوشیده بود و شوهر با شلوار جین و پیراهن یقه باز. اما نه، از ما استقبال کردند و به اتاق نشیمن نشان داده شدیم. بعد از نوشیدنی به اطراف نگاه کردم و دیدم که این در واقع یک کلبه برتر بود زیرا یک اتاق غذاخوری (کم و بیش) مجزا داشت. اما هیچ نشانه ای از سفره آرایی وجود نداشت. دوباره نه! فکر کردم آیا قرار بود قبل از آمدن غذا بخوریم؟ تصمیم گرفتم در آینده من و همسرم همیشه یک تخته شکلات به همراه داشته باشیم. حدود ساعت 9:28 مهماندار ما از اتاق بیرون رفت و چیزی در مورد غذا گفت. ده دقیقه بعد برگشت و از ما خواست دنبالش کنیم. ما را به آشپزخانه بردند. روی میز بشقاب‌هایی به سبک روستایی و یک کاسه بزرگ سوپ، نان خشن و تمام مواد اولیه یک غذای ساده بود. و همین بود. به عبارت دیگر، زمانی که برای «شام» دعوت شدیم، سیگنال‌ها را نخوانده بودیم. اگر بخواهند شما برای شام بیایید، می گویند و می دانید که این یعنی کت و شلوارهای تیره و غیره. اگر منظورشان شام است، می گویند و شما در آشپزخانه سیر می شوید.
سوال: با گذشت غروب، نویسنده متوجه شد که _ .
1. هیچ کس از اتاق های غذاخوری خود در حومه شهر استفاده نمی کرد
2. او باید قبل از بیرون رفتن غذا می خورد
3. «شام» به معنای یک غذای ساده و غیررسمی بود
4. او در آینده باید عصرها فقط شکلات بخورد