متن: در توسعه ای که بیش از یک دهه پیش به سختی امکان پذیر به نظر می رسید، بسیاری از ما به طور مداوم به اطلاعات دسترسی پیدا کرده ایم. اگر لازم است امتیاز یک بازی با توپ را بفهمیم، یاد بگیریم که چگونه یک کار پیچیده ریاضی را انجام دهیم، یا به سادگی نام بازیگر زن فیلمی را که در حال تماشای آن هستیم به خاطر بسپاریم، فقط باید به لپ‌تاپ یا تلفن‌های هوشمند خود مراجعه کنیم و می‌توانیم آن را پیدا کنیم. پاسخ ها بلافاصله جستجوی پاسخ هر سوالی در لحظه وقوع آن به یک روش عادی تبدیل شده است. زمانی که نمی‌توانیم فوراً چیزی را بفهمیم، ممکن است احساس کناره‌گیری داشته باشیم. ما به ندرت آفلاین هستیم، مگر اینکه به انتخاب خود و اینترنت، با موتورهای جستجوی خود مانند بایدو و گوگل و اطلاعات ذخیره شده در آنجا، تبدیل به یک منبع حافظه خارجی شده است که ما می توانیم در هر زمان به آن دسترسی داشته باشیم. ذخیره سازی اطلاعات به صورت خارجی، حتی قبل از اختراع رایانه ها، چیز جدیدی نیست. در هر رابطه گروهی، افراد معمولاً یک حافظه تراکنشی ایجاد می کنند که ترکیبی از حافظه های ذخیره شده است که مستقیماً توسط افراد نگهداری می شود و حافظه هایی که می توانند به آنها دسترسی داشته باشند زیرا با شخصی که آن اطلاعات را می داند در تماس هستند. مانند رایانه‌های متصل که می‌توانند به خاطرات یکدیگر اشاره کنند، افراد در گروه‌ها سیستم‌های حافظه تراکنشی را تشکیل می‌دهند. در تحقیق اخیر به رهبری Besty Sparrow از دانشگاه کلمبیا، محققان بررسی کرده اند که آیا دسترسی آنلاین به موتورهای جستجو به خودی خود به یک منبع اصلی حافظه تراکنشی تبدیل شده است یا خیر. اگر از این سوال پرسیده شود که آیا کشورهایی وجود دارند که فقط یک رنگ در پرچم خود دارند، به عنوان مثال، آیا ما به پرچمدار فکر می کنیم یا بلافاصله به این فکر می کنیم که آنلاین شویم تا پاسخ را پیدا کنیم؟ در یک آزمایش، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا 40 جمله بی‌اهمیت به یاد ماندنی را بخوانند که می‌توانستند آن‌ها را آنلاین ببینند (مثلاً چشم شترمرغ از مغزش بزرگتر است). سپس از آنها خواسته شد تا برای اطمینان از حافظه، عبارات را در رایانه تایپ کنند. نیمی از شرکت کنندگان معتقد بودند که کامپیوتر آنچه را که تایپ شده ذخیره می کند و نیمی دیگر معتقد بودند که مورد پاک خواهد شد. پس از انجام کار خواندن و تایپ، شرکت کنندگان تا آنجایی که می توانستند به خاطر بسپارند، عبارات را یادداشت کردند. مشخص شد که شرکت‌کنندگانی که معتقد بودند رایانه آنچه را که تایپ کرده‌اند پاک می‌کند، نسبت به کسانی که رایانه را منبع حافظه می‌دانستند، به خاطر می‌آورند. اینترنت به شکل اولیه حافظه تراکنشی تبدیل شده است و فرآیندهای حافظه انسانی در حال تطبیق با فناوری محاسباتی و ارتباطات جدید است. همانطور که ما از طریق حافظه تراکنشی یاد می گیریم که چه کسی در خانواده و دفاتر خود چه می داند، در حال یادگیری چیزهایی هستیم که رایانه "می داند" و چه زمانی باید به جایی که اطلاعات را در حافظه های مبتنی بر رایانه خود ذخیره کرده ایم توجه کنیم. اهمیت اطلاعات از اینترنت تقریباً به اندازه تمام دانشی است که از دوستان و همکاران خود به دست می آوریم - و اگر آنها از دسترس خارج شوند از دست می دهیم. تجربه از دست دادن اتصال اینترنتی ما بیشتر و بیشتر شبیه از دست دادن یک دوست می شود. ما باید همیشه متصل بمانیم تا بدانیم اینترنت چه می داند.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. حافظه فعال برای رشد بشر ضروری است.
2. موتورهای جستجو ما را نسبت به اطلاعات جدید کنجکاوتر و مشتاق تر می کنند.
3. اینترنت مهم ترین شکل حافظه تراکنشی است.
4. تغییرات در فرآیندهای حافظه ما به عنوان سازگاری با فناوری جدید عمل می کند.