متن: جراحی ها به خوبی پیش رفت و مدتی نگذشت که به من و خواهرم اجازه داده شد برای ویزیت برویم. پدر درد زیادی داشت اما باز هم تنها چیزی که می توانست در مورد آن صحبت کند مادر بود که کلیه اش را به او اهدا کرد. او خوب بود؟ او چه احساسی داشت؟ در حالی که مادر را از اتاق ریکاوری بیرون می‌آوردند، او را به مکانی جداگانه در خانه پدر بردند تا او را ملاقات کنند. مثل یک رویا بود که ببینیم پدر و مادرمان به IV و ماشین‌ها متصل شده‌اند و سعی می‌کنند در میان اشک‌ها با هم صحبت کنند. پرستارها به ما اجازه دادند که انگشتر الماسی را که پدر قبل از جراحی خریده بود به مامان تقدیم کنیم تا پدر بتواند باز کردن آن را تماشا کند. همه گریه می کردند، حتی پرستارها. همانطور که با دوربین دیجیتال در دست ایستاده بودم، سعی کردم حضور ذهن را حفظ کنم تا لحظه را مستند کنم. پدرم به سختی می‌توانست با احساسات مقابله کند، و ناگهان پدر و مادرم دست دراز کردند تا دست یکدیگر را بگیرند. در نزدیک به 35 سال زندگی‌ام، هرگز ندیده بودم والدینم این کار را انجام دهند، و جذب آن شدم. عکسی گرفتم و بعداً به خانه رفتم تا مطمئن شوم که آن لحظه عظیم و تعیین‌کننده زندگی را ثبت کرده‌ام. _ . بعد از سال‌ها دعوا، برایم آشکار شد که بالاخره فهمیدند که واقعاً هر کدام چقدر دیگری را دوست دارند. انگار پیوند تمام خانواده ما را شفا داد. پدر بسیار مهربانتر است و اکنون صبر و شکیبایی بیشتری دارد. او دیگر نسبت به مادرم اقرار نمی کند. مامان هم شل شده چون با اون همه عصبانیت کنار نمیاد. نزدیکی وجود دارد که قبلاً نداشتند، و این تجربه ایمان آنها را عمیق تر کرده است. برای کریسمس، من و خواهرم به آنها دو عکس قاب شده دادیم که با قلاب به هم مرتبط شده بودند. عکس بالا مربوط به دستان به هم چسبیده آنها در روز عروسی شان، 7 آگوست 1965 است. روی آن نوشته شده است: "بهتر یا بد، برای ثروتمندتر یا فقیرتر." عکس دوم مربوط به آن روز در اتاق ریکاوری است. دستانشان به هم گره خورده است و می گوید: «در بیماری و سلامتی تا مرگ ما را از هم جدا کند».
سوال: از داستان پدر و مادر نویسنده می توان نتیجه گرفت که _ .
1. بیماری بخشی از زندگی روزمره است.
2. نمی توان از نزاع بین والدین اجتناب کرد.
3. روابط بین والدین تأثیر زیادی بر فرزندان دارد.
4. رنج می تواند روابط افراد را نیز بهتر کند.