متن: نام من آماندا لامونیون است. من مبتلا به سندرم آسپرگر هستم که نوعی اوتیسم است. من خودم را یک معلول نمی بینم. وقتی نقاشی می‌کنم، آواز می‌خوانم و می‌نویسم، به اشتراک می‌گذارم که چه کسی هستم. شروع به نوشتن شعر کردم چون می خواستم به مردم بگویم داشتن سندرم آسپرگر چگونه است. نمی‌دانم بدون آسپرگر چگونه زندگی‌ام متفاوت خواهد بود، اما می‌دانم که نگاهم به دنیا متفاوت از اکثر مردم است. همچنین دارم یاد می‌گیرم که لازم نیست مثل بقیه باشی. فقط باید به کسی که هستی اطمینان داشته باشی. وقتی 7 ساله بودم متوجه شدم که می‌توانم نقاشی کنم. خانم براک، معلم ریاضی من، یکی از نقاشی‌های من را آنقدر دوست داشت که آن را به دیوار اتاق خوابش آویزان کرد. من بسیار مورد تشویق او قرار گرفتم و از آن زمان زندگی من به شدت تغییر کرده است. بلافاصله پس از آن، مردم از من خواستند تا هنرم را برای رویدادهای خیریه نشان دهم. من شروع به اهدای پرینت کارهایم برای حراجی های خیریه کردم. خوشحال بودم که واقعاً تفاوتی ایجاد کردم. یاد گرفتم که وقتی ببخشی، شادی دریافت می کنی. به نظر من ابراز وجود برای نوجوانان بسیار مهم است. این راهی است برای شناخت بیشتر خود. می توانید افکار و احساسات خود را به یک اثر هنری یا یک شعر تبدیل کنید. به عنوان مثال، زمانی که نقاشی می‌کنید، رنگ‌ها می‌توانند به شما در بیان احساسات مختلف کمک کنند. وقتی شعری می نویسید، باید با خودتان واقعاً صادق باشید و از نوشتن آنچه احساس می کنید نترسید. خلاقیت شما را منحصر به فرد می کند و شما را از دیگران متمایز می کند. ایده های خلاقانه نیز به شما کمک می کند تا رویاهای خود را محقق کنید. آنها به شما کمک می کنند به چیزها به شیوه ای جدید نگاه کنید. امیدوارم داستان من به مردم کمک کند تا باور کنند که می توانند بر چالش های خود غلبه کنند و به رویاهای خود برسند. من دوست دارم دیگران را تشویق کنم. من می دانم که تشویق چه معنایی برای من داشته است.
سوال: بهترین عنوان برای متن چیست؟
1. قدرت هنر
2. سعادت بخشیدن
3. اهمیت خلاقیت
4. شگفتی تشویق