متن: زن جوان ساکت در تخت شماره شش، یاسمین نام دارد. من هم همین‌طور، اما نام‌ها فقط چیزهای سطحی هستند، روی سطح آب شناور هستند، و ما پیوندهای عمیق‌تری نسبت به آن داریم. به همین دلیل است که او من را مجذوب خود می کند - به همین دلیل من زمان خارج از وظیفه خود را در کنار او می گذرانم. امروز سخت است. بخش پر از بیمار است و من مشغول خالی کردن تشتک ها، پر کردن فرم ها، تعویض پانسمان هستم. بالاخره، اواخر بعد از ظهر، چند لحظه فرصت دارم تا قهوه درست کنم، تا آن را به صندلی پلاستیکی نارنجی رنگ کنار تختش ببرم. من از اینکه از پایم خارج شدم، خوشحالم که یک بار دیگر در کنار او هستم. مثل اینکه دارم به خودم سلام می کنم می گویم: سلام یاسمین. او پاسخ نمی دهد. یاسمن هیچوقت جواب نمیده او خیلی عمیق است. او از دریا آسیب دیده است. من هم دختر یک ماهیگیر هستم، بنابراین کلماتم را مانند قلاب ماهی انتخاب می کنم، آنها را در گوش او می اندازم، تصور می کنم آنها در آب سرد و تاریک فرو می روند. پایین به هر کجا که او ممکن است. با دست زدن به موهایش به او می گویم: "امروز وقت کمی دارم." با یاس همیشه دست نزدن سخت است. او همان چیز کمیاب است، یک زن واقعاً زیبا. به همین دلیل، مردم دلایلی برای راه رفتن اختراع می کنند. آنها را نگاه می کنم، او را می نوشند، از او تغذیه می کنند. آنها باراکودا هستند، همه آنها. زیبایی بزرگ چیزی است که یاسمن و من در آن سهیم نیستم. من از آن خوشحالم. می گویم: «ممکن است پدرت به زودی بیاید. هفته گذشته گفت که می آید. یاسمن چیزی نمی گوید. شاید پلک چپش می لرزد. دو ماه از حادثه قایق ماهیگیری پدرش می گذرد، از زمانی که او به دریا افتاد، غرق شد، در تورها گیر کرد. مدتی گذشت تا کسی متوجه شد، سپس وحشت به وجود آمد. پدرش او را سوار کشتی کرد و به سمت خانه رفت. وقتی بالاخره رسید، جسد دخترش را به ساحل برد. زمزمه می کنم: یاسمن. من می خواهم او نام طعمه شده ما را ببرد. من می خواهم او آن را قورت دهد. خوشبختانه آن روز صبح دکتری در روستا بود، مرد جوانی در حال بازدید از س. او بود که این زن غرق شده را از لبه پرتگاه بازگرداند، او بود که داستان او را به من گفت. او گفت که چشمانش را باز کرد، به پدرش نگاه کرد و یک کلمه حرف زد - سپس دوباره غرق شد، این بار به کما. باراکودا این چیزی است که یاسمن گفت. وقتی پدرش به دیدنش می آید، موهایش را لمس می کند، گونه اش را می بوسد، روی صندلی پلاستیکی نارنجی کنار تختش می نشیند و دستش را می گیرد. مثل پدر خودم، او دست‌های درشت، قهوه‌ای و خشن ماهیگیر را دارد. او هم بوی دریا می دهد و وانمود می کند که مردی خوب و ساده است. یاسمن ما خیلی به اشتراک می گذاریم، تقریبا یکی هستیم. یادم می آید صبح های زود موهایم را لمس می کرد تا بیدار شوم، پدرم مرا نیمه خواب از روی تخت بلندم کرد، مرا حمل کرد و در قایقش انداخت. صدایش خشن در گوشم، دستانش خشن روی پوستم. من هیچ وقت نمی خواستم بروم، اما بچه بودم. او همانطور که می خواست انجام داد. یادم می آید آب نمک، آفتاب داغ، مادرم در ساحل کوچک می شود. به یاد دارم تکان خوردن قایق، فریاد مرغان دریایی. "یاسمین، تو یک زندگی درونت داری، صدایش را نمی شنوی؟" هیچ چی. در بند به صدا در می آید و پدر یاسمین را می بینم که با گل به سمت ما می رود. او به من لبخند می زند. حتی در مرگ، فرزند خودم لبخند پدرم را داشت و یاسمین لبخند این مرد را. من آن را می دانم. کنار تختش می ایستد و موهایش را لمس می کند. چیزی در اعماق وجودم تکان می خورد. پلک های یاسمین را تماشا می کنم و منتظر گاز گرفتنش هستم.
سوال: چرا نویسنده به یاسمن دلسوزی خاصی نشان می دهد؟
1. آنها به یک نام مشترک هستند.
2. یاس بسیار جذاب به نظر می رسد.
3. آنها اشتراکات زیادی دارند.
4. پدر یاسمن خیلی رقت انگیز است.