متن: دیروز شنیدم که پسر 9 ساله‌مان، آرون، با دوستش زک صحبت می‌کرد. "اوه خدا!" زک شروع کرد و به کمد هارون نگاه کرد. "همه اسباب بازی های شما کجا هستند؟" "اوه، ما در حال انجام کاری به نام "طرح ساده" هستیم، بنابراین من اساساً از شر 80 درصد کارکنانم خلاص شدم." "چی؟ مامان و بابا تو رو وادار به این کار کردن؟" "نه. من تصمیم گرفتم این کار را انجام دهم زیرا می خواستم. وقتی بسیاری از چیزهایم را می بخشم، برای فعالیت های خانوادگی وقت دارم. این کار را انجام دادم زیرا می خواستم متفاوت زندگی کنم و کارکنان کمتری در زندگی ام داشته باشند." اما با این حال، چرا ترجیح می دهید از شر اکثر اسباب بازی های خود خلاص شوید؟ "بخشی از دلیل این است که والدینم این کار را با چیزهایشان انجام می دادند. و مادرم در مورد آن با من صحبت کرد و توضیح داد که بعد از آن احساس خوشحالی بیشتری کردند. و من فکر کردم شاید واقعاً من واقعاً زمان زیادی را در اتاقم صرف بازی با آنها کرده ام. به جای وقت گذرانی با والدین و خواهرم، اسباب بازی کنم." "من احساس غرور می کنم زیرا فردی هستم که فقط آنچه را که نیاز دارم و نه بیشتر دارم. و فعالیت های جدیدی مانند نوشتن احساسم، مطالعه بیشتر و صرف زمان بیشتری برای انجام کارهای خانه در خانه را شروع می کنم." "باشه. اجازه دهید این موضوع را روشن کنم. شما اسباب بازی های کمتری دارید، کارهای خانه بیشتری دارید و احساس شادی بیشتری می کنید؟" "خب، اینطور نیست که کار خانه سرگرم کننده باشد. اما من این کار را با والدینم انجام می دهم. در حین انجام آن با هم صحبت می کنیم و با هم ارتباط برقرار می کنیم، بنابراین سرگرم کننده است. و ما فعالیت های بیشتری را با هم انجام داده ایم، مانند خواندن با صدای بلند در شب. و آخر هفته ها با هم صحبت می کنیم یا با هم بیرون می رویم، به جای اینکه پدرم پشت کامپیوترش باشد، مادرم تمیز کند و من با اسباب بازی هایم بازی کنم.» "شاید حق با تو است."
سوال: چه چیزی را می توانیم از این متن استنباط کنیم؟
1. زک از دست اسباب بازی هایش خلاص نمی شود.
2. هارون دوست ندارد با والدینش بیرون برود.
3. اعضای خانواده نویسنده اکنون احساس صمیمیت بیشتری می کنند.
4. پدر هنوز هم دوست دارد آخر هفته ها پشت کامپیوترش باشد.