متن: من نابینا بودم ولی اگر معلوم بود شرمنده بودم. من از استفاده از چوب سفید خودداری کردم و از کمک خواستن متنفر بودم. بالاخره من یک دختر نوجوان بودم و طاقت نداشتم مردم به من نگاه کنند و فکر کنند من شبیه آنها نیستم. من باید در جاده ها خطر وحشتناکی داشته باشم، در حال سرگردانی در ترافیک، رانندگان احتمالا باید به سرعت روی ترمزهای خود قدم بگذارند. جدای از آن، در مسیر رفت و آمد به محل کار، انواع بلایا پیش می آمد. یک روز عصر، تقریباً در نیمه راه خانه که باید اتوبوس را عوض می کردم، از اتوبوس پیاده شدم و طبق معمول با چیزی برخورد کردم: «بسیار متاسفم» و جلوتر رفتم تا دوباره با آن برخورد کنم. وقتی برای بار سوم اتفاق افتاد، متوجه شدم که از تیر چراغ برق عذرخواهی کرده ام. این فقط یکی از چیزهای احمقانه ای بود که مدام برای من اتفاق می افتاد. بنابراین ادامه دادم و ایستگاه اتوبوس را پیدا کردم که یک توقف درخواستی بود، جایی که اتوبوس متوقف نمی شد مگر اینکه مسافران بخواهند سوار یا پیاده شوند. هیچ کس دیگری آنجا نبود و من باید سعی می کردم حدس بزنم که آیا اتوبوس رسیده است یا خیر. به طور کلی در این شرایط، چون از اینکه با درخواست کمک، نابینا را نشان بدهم متنفر بودم، سعی کردم با صدا حدس بزنم. گاهی اوقات یک کامیون بزرگ را متوقف می‌کردم و وقتی دور می‌شد احساس حماقت می‌کردم. در پایان، معمولاً موفق می‌شدم غرورم را قورت دهم و از یکی در ایستگاه کمک بخواهم. اما در این عصر خاص هیچ کس در ایستگاه به من نپیوست. به نظر می رسید که همه ناگهان تصمیم گرفته بودند با اتوبوس سفر نکنند. البته شنیدم که اتوبوس‌های زیادی عبور می‌کنند، یا فکر می‌کردم داشتم. اما از آنجایی که از ترس اینکه خودم را احمق کنم از متوقف کردن آنها دست کشیده بودم، همه آنها را رها کردم. نیم ساعت بدون توقف در آنجا تنها ایستادم. سپس منصرف شدم. تصمیم گرفتم به ایستگاه بعدی بروم.
سوال: سرانجام دختر تصمیم گرفت تا به ایستگاه بعدی برود به امید _ .
1. برای پیدا کردن افراد در آنجا
2. برای پیدا کردن اتوبوس های بیشتر در آنجا
3. تا خودش اتوبوس را آنجا پیدا کند
4. برای یافتن افراد مفیدتر در آنجا