متن: در یک فروشگاه خاص که در آن پودینگ می فروشند، تعدادی از این چیزهای خوشمزه در فصل کریسمس پشت سر هم چیده می شوند. در اینجا می‌توانید یکی را انتخاب کنید که بیشتر به سلیقه شما می‌آید، و حتی می‌توانید قبل از تصمیم‌گیری از آنها نمونه بگیرید. بارها به این فکر کرده ام که آیا برخی از افرادی که قصد خرید نداشتند از این امتیاز استفاده می کنند؟ یک روز این سوال را از دختر مغازه پرسیدم و فهمیدم که واقعاً همینطور است. او به من گفت: «به عنوان مثال، یک آقا پیرمرد، تقریباً هر هفته به اینجا می آید و هر یک از پودینگ ها را نمونه می گیرد، اگرچه هرگز چیزی نمی خرد، و من گمان می کنم که هرگز نخواهد خرید. او را از سال گذشته به یاد دارم و سال قبل از آن هم.خب، اگر می خواهد بیاید و خوش آمد بگوید. و علاوه بر این، امیدوارم فروشگاه های بیشتری وجود داشته باشد که بتواند به آنجا برود و سهم خود را بگیرد. به نظر می رسد که به آن نیاز دارد. بسیار خوب، و من فکر می کنم آنها می توانند آن را بپردازند." او هنوز داشت صحبت می کرد که یک آقای مسن لنگان لنگان به سمت پیشخوان رفت و با علاقه زیاد شروع به تماشای ردیف پودینگ ها کرد. دختر مغازه دار زمزمه کرد: "چرا، این همان آقایی است که به شما گفته ام." "فقط همین الان او را تماشا کن." و سپس رو به او کرد: "آیا دوست دارید از آنها نمونه برداری کنید، قربان؟ اینم یک قاشق برای استفاده. "آقای مسن که لباس نامناسب اما منظمی پوشیده بود، قاشق را پذیرفت و با اشتیاق شروع به نمونه برداری یکی پس از دیگری از پودینگ ها کرد. ، فقط گاهی اوقات می شکند تا چشم های قرمزش را با یک دستمال پاره بزرگ پاک کند. "این کاملا خوب است". "این هم بد نیست، اما کمی بیش از حد سنگین است." در تمام مدت کاملاً مشهود بود که او صادقانه معتقد بود که ممکن است در نهایت یکی از این پودینگ ها را بخرد، و من مطمئن هستم که او حتی یک لحظه احساس نکرد که به هیچ وجه فروشگاه را تقلب می کند. بیچاره پیرزن! احتمالاً او به دنیا آمده بود و این نمونه تنها چیزی بود که از زمانی که می توانست بیاید و پودینگ مورد علاقه اش را انتخاب کند، باقی مانده بود. در میان انبوه خریداران کریسمس شاد و مرفه، چهره سیاه و کوچولوی پیرمرد رقت‌انگیز و نامناسب به نظر می‌رسید، و من در حالتی خیرخواهانه به سمت او رفتم و گفتم: «ببخشید، قربان، آیا این کار را می‌کنید. به من لطف می‌کنم؟ اجازه دهید یکی از این پودینگ‌ها را برای شما بخرم. این به من لذت می‌برد." مثل اینکه نیش خورده بود عقب پرید و خون به صورت چروکیده اش جاری شد. او با وقار بیش از آنچه که با توجه به ظاهرش فکر می‌کردم، گفت: «ببخشید، فکر نمی‌کنم از آشنایی با شما لذت ببرم، بی‌شک شما مرا با شخص دیگری اشتباه گرفته‌اید.» و با تصمیمی سریع رو به دختر مغازه دار کرد و با صدای بلند گفت: لطفاً این یکی را اینجا جمع کنید، من آن را با خودم می برم. او به یکی از بزرگترین و گران ترین پودینگ ها اشاره کرد. دختر پودینگ را از جایگاهش پایین آورد و شروع به ساختن بسته ای از آن کرد، در حالی که او یک دفتر جیبی کوچک کهنه و سیاه را بیرون آورد و شروع به شمردن شیلینگ و سکه روی پیشخوان کرد. برای حفظ "عزت" خود، او مجبور به خریدی شده بود که احتمالاً نمی توانست از عهده آن برآید. چقدر در آرزوی قدرتی بودم که حرف های بی درایتم را به زبان نیاورم! با این حال، خیلی دیر شده بود، و من احساس می کردم که مهربان ترین کاری که اکنون می توانم انجام دهم این است که دور شوم. دختر مغازه‌دار به او می‌گفت: «تو پشت میز پول می‌دهی»، اما به نظر نمی‌رسید که او بفهمد و سعی کرد سکه‌ها را در دستش بگذارد. و این آخرین باری بود که از پیرمرد دیدم یا شنیدم. حالا او هرگز نمی تواند برای نمونه پودینگ و موارد دیگر به آنجا برود.
سوال: چرا نویسنده احساس می‌کرد که باید بر اساس متن از آنجا دور شود؟
1. او یک کار فوری برای انجام دادن داشت
2. .بسیار از دست پیرمرد عصبانی بود
3. او تصمیم گرفت پول پودینگ را بپردازد
4. او خود را در حالت نسبتاً ناخوشایندی یافت