متن: قلعه نوعی سازه مستحکم است که در اروپا و خاورمیانه در قرون وسطی ساخته شده است. این با قصری متفاوت است که مستحکم نیست، اگرچه شباهت های زیادی بین این نوع ساخت و سازها وجود دارد. استفاده از این اصطلاح در طول زمان متفاوت بوده و در ساختارهای متنوعی به کار رفته است. قلعه های اروپایی در قرن نهم و دهم به وجود آمدند و در نتیجه سرزمین آن بین اشراف تقسیم شد. این اشراف برای کنترل منطقه اطراف خود قلعه هایی ساختند و هر دو سازه تهاجمی و تدافعی بودند. اگرچه استفاده از ارتش اغلب در مطالعات قلعه مورد تاکید قرار می گیرد، اما این سازه ها به عنوان مراکز مدیریت و نمادهای قدرت نیز عمل می کردند. از قلعه های شهری برای کنترل مردم محلی و مسیرهای مهم سفر استفاده می شد و قلعه های روستایی اغلب در نزدیکی زمین های کشاورزی ساخته می شدند. بسیاری از قلعه ها در ابتدا از خاک و چوب ساخته شده بودند، اما دفاعیات خود را بعداً با سنگ داشتند. در اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم، رویکردهای علمی برای دفاع از قلعه ظاهر شد و می‌توانست برای به حداکثر رساندن قدرت آتش قلعه عمل کند. این تغییرات در دفاع ناشی از ترکیبی از تکنولوژی قلعه بود. اگرچه باروت در قرن شانزدهم برای ساخت معرفی شد، اما شلیک توپ بهبود یافته آنها را به مکان های ناراحت کننده ای برای زندگی تبدیل کرد. در نتیجه، قلعه های واقعی رو به زوال رفتند. از قرن هجدهم به بعد، با ساخت قلعه‌های ساختگی، که بخشی از احیای رمانتیک معماری گوتیک بود، علاقه‌ای دوباره به قلعه‌ها پیدا شد، اما آنها هیچ هدف دفاعی نداشتند.
سوال: از رودخانه چه چیزی می توان استنباط کرد؟
1. قلعه ها هیچ وجه اشتراکی با کاخ ها ندارند.
2. قلعه ها در اروپا بیش از 1000 سال سابقه دارند.
3. قلعه ها عمدتاً پس از قرن هجدهم برای اهداف دفاعی مورد استفاده قرار گرفتند.
4. معرفی باروت فوراً بر ساختمان قلعه در اروپا تأثیر گذاشت.