متن: پدر و مادرم زمانی که من و برادرم بچه کوچک بودیم به می سی سی پی نقل مکان کردند و حدود 600 مایل از پدربزرگ و مادربزرگ اوکلاهاما جدا شدیم. این مسافت طولانی به ما این امکان را می داد که فقط سالی یک بار، چه در کریسمس یا در تعطیلات تابستانی، به دیدار پدربزرگ و مادربزرگ خود برویم. بیشتر همکلاسی‌های من در نزدیکی پدربزرگ و مادربزرگ‌شان زندگی می‌کردند، و من اغلب داستان‌هایی از خانواده‌های بزرگ می‌شنوم که مرتباً با یکدیگر وقت می‌گذرانند، در خانه «پدربزرگ» ماهی می‌گیرند یا برای مرغ سرخ‌کرده معروفش به «مادر بزرگ» می‌روند. از اینکه نتوانستیم زمان بیشتری را با پدربزرگ و مادربزرگمان بگذرانیم ناامید شدیم، اما عشق ما به آنها عمیق و قوی باقی ماند. ما همیشه انتظار سفر جاده ای به اوکلاهما را داشتیم. روزها را می شمردیم و وقتی روز می رسید، تمام خانواده ساعت چهار صبح داخل ماشین ما جمع می شدند. با عبور از رودخانه می سی سی پی به لوئیزیانا، مناظر تغییر کرد. با عبور از رودخانه سرخ در اوکلاهاما، در دنیایی غریبه بودیم. هر سفر برای دیدن پدربزرگ و مادربزرگم نمی تواند بدون لذت باشد. ما از ماشین در خیابان آنها پریدیم تا با آغوش خرس روبرو شویم. پدربزرگ و مادربزرگ من می خواستند همه چیز را در مورد نوه های خود بدانند و ما ساعت ها می نشستیم و داستان به داستان می گفتیم. مادربزرگ برای یک وعده غذایی برنامه ریزی کرده بود و می توان حدس زد که او غذاهای مورد علاقه نوه هایش را آماده کرد. البته بهترین بخش بازدید این بود که ما می‌توانستیم بدون تنبیه پدربزرگ و مادربزرگمان هر کاری که می‌خواستیم انجام دهیم. مادربزرگ و پدربزرگ همیشه برای ما هدایا، سفرهای کوتاه برنامه ریزی شده و سورپرایزهای دوست داشتنی داشتند، مانند زمانی که به یک رستوران محلی رسیدیم و بزرگترین همبرگر جهان را خوردیم.
سوال: از داستان نویسنده چه نتیجه ای می توانیم بگیریم؟
1. فاصله نمی تواند پیوند عشق را بشکند.
2. جدایی فیزیکی قلب را عمیقا آزار می دهد.
3. فاصله به زیباترین صحنه منتهی می شود.
4. زندگی خانوادگی مملو از عشق و درک است.