متن: پس از تقریباً سی ساعت رانندگی، تصمیم گرفتم چند روز در کارولینای جنوبی بمانم. صبح روز بعد، قبل از رفتن به دریاچه، مجوز ماهیگیری و طعمه سه روزه خریدم. با باز کردن تنه، وسایل ماهیگیری را با احتیاط بیرون آوردم، آن را روی لبه دریاچه گذاشتم، طعمه گرفتم و شروع به ماهیگیری کردم. یکی از پشت سرم بلند شد و گفت: صبح بخیر. برگشتم، دیدم یک نگهبان بازی با کلیپ بورد بود. با تکان دادن سرم گفتم: صبح بخیر. "ماهی بگیری؟" او درخواست کرد. "نه قربان، فقط استراحت کردن و وقت گذاشتن." "آیا می توانم مجوز ماهیگیری شما را ببینم؟" مجوزی را که از طعمه فروشی خریده بودم به او دادم. "آیا می توانم گواهینامه رانندگی شما را هم ببینم؟" او درخواست کرد. نگهبان گفت: می بینم نام روی گواهینامه رانندگی با املای Kiser و نام روی گواهینامه ماهیگیری Kaiser است. به او گفتم: «آقای طعمه فروشی حتماً اشتباه نوشته است. "خب، می ترسم مجبور شوم برای ماهیگیری با مجوز نامعتبر بنویسم و وسایل ماهیگیری ات را بردارم." با چهره ای متعجب پاسخ دادم: "باید شوخی کنی." مطمئناً به اندازه کافی نوشته شده بودم و وسایل ماهیگیری ام را برده بودند. به من گفتند که باید جریمه بپردازم و وسایلم در حراج فروخته می شود. در حالی که او از آنجا دور می شد، تقریباً گریه می کردم. آن میله ها و قرقره ها برای من بسیار خاص بودند. من بیش از بیست سال از آنها برای ماهیگیری با دوستانم استفاده می کردم که اکنون همه مرده بودند. پس از بازگشت به خانه در جورجیا، با کارولینای جنوبی تماس گرفتم و سعی کردم وضعیت را توضیح دهم، اما کسی گوش نداد. به من گفته شد که اداره ماهی و شکار برای تخلفات صید و شکار «تحمل صفر» دارد. در نهایت در حالی که گریه می کردم جریمه را پرداختم و مبارزه را رها کردم. نه ماه بعد نامه ای دریافت کردم. من نمی دانستم از چه کسی است زیرا هیچ آدرس بازگشتی وجود نداشت. روی یک تکه کاغذ ساده نوشته شده بود "حراج برای اداره ماهی و بازی این شنبه ساعت 11 صبح برگزار شد." روز شنبه، ساعت شش صبح به سمت کارولینای جنوبی حرکت کردم. تا ساعت ده حراج را پیدا کرده بودم. قایق های متعدد و انبوهی از تجهیزات ماهیگیری وجود داشت. به یکباره، آنجا بود - چیزهای شگفت انگیز من همه در انبوهی ریخته می شوند که گویی هیچ ارزشی ندارند. با شروع حراج من روی صندلی خودم نشستم. در کیف من بیست و هفت دلار بود. بیش از یک ساعت منتظر ماندم تا ملکم به بلوک مزایده آورده شود. حراج گفت: "ما در اینجا سه میله و قرقره داریم. حدس می زنم این را به صورت یک واحد بفروشیم." یکی در میان جمعیت فریاد زد: 50 دلار. مرد دیگری فریاد زد: 51 دلار. از روی صندلی بلند شدم و از حراج بیرون آمدم. در ادامه مناقصه شنیدم: «66 دلار». "100 دلار" پیشنهاد دیگری آمد. حراج ساکت شد. حراج گزار رفت: 100 دلار یک بار، 100 دلار دو بار، 100 دلار سه بار. به قیمت 100 دلار فروخته شد. به سمت کامیونم رفتم، سوار شدم و همانجا نشستم. ناگهان شنیدم که چیزی به کنار کامیونم خورد. برگشتم، پشت مردی را دیدم که سه میله و قرقره من را داخل کامیونم گذاشت. همین سرپرست بازی بود که تقریباً یک سال پیش بلیط را برای من نوشت! از کامیون که پیاده شدم، دستش را بیرون آورد و گفت: "اشتباه نکردم. _" دستش را فشردم، تشکر کردم و رفتم. وقتی از خط ایالت جورجیا کارولینای جنوبی عبور کردم گریه کردم.
سوال: چه کسی به نویسنده نامه ای نوشت و در مورد حراج به او گفت؟
1. اداره ماهی و بازی.
2. سرپرست بازی.
3. شخصی که در این قسمت از آن نام برده نشده است.
4. برگزارکنندگان حراج