متن: وقتی خوشنویسی یاد می گرفتم، معلمم برایم داستانی تعریف کرد. یک خطاط دست خط را آموزش می داد. یکی از شاگردان او که اغلب دستخط را با برگه‌های روزنامه قدیمی تمرین می‌کرد، شکایت داشت که پیشرفت بسیار کمی داشته است، هرچند مدت طولانی آن را نزد خوشنویس یاد گرفته است. معلمش به او گفت: سعی کن از بهترین کاغذ استفاده کنی شاید بهتر بنویسی. دانش آموز طبق گفته او عمل کرد. واقعا کار کرد. او مدتی بعد پیشرفت کرد و احساس کنجکاوی کرد. علت را از استادش پرسید. خوشنویس پاسخ داد: وقتی از روزنامه قدیمی برای تمرین دستخط استفاده می کردید، فکر می کردید که دارید پیش نویس می نویسید. حالا شما از بهترین کاغذ استفاده می کنید و آن را ارزشمند خواهید کرد. هر بار که می نویسید به شدت احساس می کنید که شانس کمیاب است و با تمام وجود و جان خود به آن وقف خواهید داشت؛ دستخط را بسیار بیشتر انجام خواهید داد. با دقت بیشتر از تمرین. البته شما به سرعت پیشرفت کرده اید." در واقع، ما روزهای عادی خود را همانگونه می گذرانیم که آنها «روزنامه قدیمی» بی ارزشی هستند. برایمان مهم نیست که آن را خط بزنیم و هدر دهیم، به این فکر که بی پایان خواهد آمد - «روزنامه قدیمی» تمام نشدنی است. در چنین خلق و خوی ممکن است هر روز از فرصت‌ها بگذریم، اما نتوانیم هیچ یک از آنها را بدست آوریم. زندگی یک تمرین نظامی نیست بلکه یک جنگ واقعی است که در آن از سلاح های واقعی استفاده می شود. در زندگی روزمره هیچ فرصتی برای ما پیش نویس وجود ندارد. این به این دلیل است که آنچه ما "پیش نویس" می نامیم در واقع پاسخ نامه ای است که می نویسیم و قابل تغییر نیست. هر روز از زندگی ما چیز جدیدی است. بگذارید هر روز را به عنوان ورقی از بهترین کاغذ در نظر بگیریم.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن صحیح است؟
1. آنچه معلمان می گویند همیشه درست است.
2. موفقیت نیاز به توجه دارد.
3. تمرین دست خط آسان است.
4. چیزهای جدید همیشه بهتر از چیزهای قدیمی هستند.