متن: مردان بریتانیایی به گریه کردن تشویق می شوند چیزهای خاصی وجود دارد که مردان بریتانیایی دوست دارند درباره خودشان باور کنند. اول اینکه روزی دوباره قهرمان جام جهانی خواهند شد. آنها همچنین معتقدند که گریه نمی کنند. در طول قرن ها، بر این باورند که بریتانیایی ها "لب بالایی سفت" دارند. اما آیا این حقیقت دارد؟ بله همینطور است. یک مطالعه اخیر که توسط کلینکس ترتیب داده شده است در مورد چگونگی ابراز احساسات بریتانیایی ها نشان می دهد که 95 درصد از آنها هنوز هم احساسات خود را دارند. علاوه بر این، در حالی که 72 درصد فکر می‌کنند که این ناسالم است، 19 درصد نمی‌توانند آخرین باری را که «آن را رها کردند» به خاطر بیاورند. در نتیجه، کلینکس در حال اجرای کمپین "Let It Out" است که بریتانیایی ها را تشویق می کند تا دستمال کاغذی را بگیرند و گریه خوبی داشته باشند. این روزها اما نگرش مرد بریتانیایی نسبت به گریه در حال تغییر است. اگرچه اکثریت هنوز در تلاش برای باز شدن از نظر احساسی هستند، مطالعه‌ای در سال 2004 توسط مرکز تحقیقات مسائل اجتماعی آکسفورد نشان داد که 77 درصد از مردان بریتانیایی گریه کردن در ملاء عام را به طور فزاینده‌ای قابل قبول می‌دانند. نیمی از مردان لندن اعتراف کردند که جلوی چشمان مادرشان گریه کرده اند. اسکاتلندی ها کمترین احساس را دارند، اگرچه بیشتر در عروسی گریه می کنند. پیتر مارش، مدیر مرکز، گفت: "گریه اکنون می تواند به جای ضعف نشان دهنده حساسیت باشد. مانند دیوید بکهام، گریه به دلیل اینکه پسر خود را در مهد کودک رها می کنید ضعیف دیده نمی شود." گفته می‌شود که وینستون چرچیل اغلب گریه می‌کرد و با دیدن یک بازمانده در پناهگاه حمله هوایی و وقتی همسرش را پس از مدت‌ها غیبت دید، اشک می‌ریخت. روانشناسان می گویند در حالی که جامعه پذیرفته است که مردان می توانند گریه کنند، اما محدودیت هایی وجود دارد. رونالد بریسی، روانشناس مشاور، می گوید: "اگر مردی هنگام بخیه زدن در بیمارستان شروع به گریه کند، او را به عنوان یک حشره کش در نظر می گیرند. مردان هنوز باید در مورد درد جسمی قوی دیده شوند."
سوال: قسمت عمدتاً به چه چیزی می پردازد؟
1. تصور مردان بریتانیایی
2. رویای مردان بریتانیایی برای جام جهانی.
3. توصیه هایی در مورد چگونگی کنترل احساسات
4. نگرش های متفاوت مردان بریتانیایی نسبت به گریه کردن.