متن: "مردان تمام معافیت ها را دارند!" معلم پیشکسوت به من اعلام کرد. یک سلام سرد خیره اش مثل یخ خنجر زد . دستم را دراز کردم: سلام. "فکر می کنم امسال با هم تدریس می کنیم." "قسم می خورم، تنها کاری که باید بکنید این است که شلوار بپوشید و وارد یک مدرسه ابتدایی شوید و آنها شما را استخدام کنند! این مرا بیمار می کند!" من جواب می دادم، اما او پشتش را به من کرد و پا به پائین راهرو رفت. چه کسی تصور می کرد که بزرگترین چالشی که در سال اول کارم با آن مواجه می شوم، دانش آموزان نباشند، بلکه معلمان همکارم باشند؟ "شما نمی توانید آن را آنجا بگذارید!" معلم دیگری وارد کلاس من شد. نمی توانید میز معلم را پشت در اتاق بگذارید! "ببخشید؟" "اگر میزت را دوباره آنجا بگذاری، نمی‌توانی خیانت آنها را ببینی!" سپس به من گفته شد که نباید میزهای دانش آموزی را در کنار هم قرار دهم زیرا "ممکن است دانش آموزان بیش از حد صحبت کنند." در خانه همسرم مدام به من اطمینان می‌داد، "تو برای بچه‌ها هستی. وقتی با دانش‌آموزانت ملاقات کنی، اوضاع فرق می‌کند." و حق با او بود. یک روز زنگ به صدا درآمد و سی و پنج دانش‌آموز کلاس ششمی فوق‌العاده پشت میزهایشان نشسته بودند (هنوز به صورت دسته‌ای چیده شده بودند) و قضیه فرق می‌کرد. خوشحال بودم. "به کلاس ششم خوش آمدید." من سال را همانطور که ماه ها تمرین کرده بودم آغاز کردم. ادامه دادم: «متوجه می‌شوی، میز من در پشت اتاق است.» آنها قهقهه زدند. "من آن میز را بین ما نمی خواهم. من می خواهم در یادگیری شما و زندگی شما مشارکت داشته باشم." در روزهای بعد، ناهار را با شاگردانم خوردم (" _ "); من در تعطیلات با دانش آموزانم بازی کردم (" _ "); من با دانش آموزانم در کتابخانه مطالعه می کنم ("_")؛ من حتی بعد از مدرسه با چند پسر که با مدیر مدرسه مشکل پیدا کردند ("_") ماندم. رفتم خونه پیش همسرم. او گفت: «نگران نباش. "آنها فقط توسط شما تهدید می شوند زیرا شما تازه کار هستید و شما خوب هستید. بگذارید معلمان دیگر بدانند که شما یک تهدید نیستید. فقط با آنها مهربان باشید." با اطاعت، قانون طلایی را بیرون کشیدم، گرد و غبار آن را پاک کردم و عهد کردم که دوباره شروع کنم. همانطور که با بچه‌ها انجام دادم، شروع کردم به دنبال چیزهای مثبت و مشخصی که بتوانم بر روی آن‌ها بسازم و صمیمانه در همکارانم تقویت کنم: "کار خوبی در اطلاعیه‌های امروز صبح!" "وای! من از اون برگه ای که درست کردی خوشم میاد." "ای مرد، بچه هایت خیلی آرام در سالن راه می رفتند." "من شنیدم که کلاس شما آهنگ های عالی می خواند. شما کار فوق العاده ای با موسیقی انجام می دهید!" به خانم آیسیکل آیز گفتم: «من تابلو اعلانات شما را دوست دارم. "واقعا؟" او پرسید. "این همان چیزی است که هر سال می گذارم." دستش را دراز کرد و یک مرز آویزان را صاف کرد. سپس، نه بر خلاف یکی از شاگردان من، او اضافه کرد: "آیا واقعاً آن را دوست دارید؟" محکم جواب دادم: بله. همانطور که پرتوهای خورشید مطمئن بودند، قانون طلایی می درخشید و همه چیز در نهایت گرم می شد. همان روز بعد از ظهر، چند نفر از والدین به دفتر مدیر رفتند و از آنها پرسیدند که آیا می توان دانش آموزان کلاس ششم آنها را به کلاس من منتقل کرد. البته دانش آموزان منتقل نشدند، اما وقتی درخت انگور درخواست را به گردش درآورد، حصار سیم خاردار قدیمی بالا رفت. کامل با مسلسل. من به انجام بهترین کاری که می توانستم ادامه دادم. من کار کردم. فکر کردم. من اهمیت دادم. منتظر یک لحظه موفقیت بودم. ماه ها گذشت. تعطیلات ناهار بود از پسری که در راهرو راه می رفت پرسیدم. "خانم فلانی را دیده ای؟" من در واقع دنبال خانم یخی چشم می گشتم. نیاز داشتم باهاش مشورت کنم با پوزخند به سمتم آمد انگار که رازی را در میان بگذارد. "او بیرون است و با دختران بسکت های تیراندازی می کند!" "او با دخترها بسکتبال بازی می کند؟" با ناباوری پرسیدم "آره" سرش را تکان داد. لبخند زدم. دیگه حرفی نزدم اما لبخند درونم حتی بزرگتر از لبخند روی صورتم بود.
سوال: چه شد که چند والدین از مدیر مدرسه خواستند فرزندانشان را به کلاس نویسنده منتقل کند؟
1. همکاران حالت دفاعی گرفتند و آماده حمله به او شدند.
2. مدرسه برای تامین امنیت دانش آموزان نرده هایی ساخته است.
3. دانش آموزان بلافاصله به کلاس او منتقل شدند.
4. مدرسه برای محافظت از بچه ها از سلاح استفاده می کرد.