متن: یکی از سخت ترین سوالاتی که می توان به آن پاسخ داد این است که یک شغل چقدر ارزش دارد. ما طبیعتاً انتظار داریم که حقوق یک پزشک از دستمزد یک راهبر اتوبوس بیشتر باشد. اما وقتی یک معدنچی را با یک مهندس یا یک مرد غیر ماهر که در یک دکل نفتی کار می کند با معلمی در یک مدرسه راهنمایی مقایسه می کنیم، پاسخ به این سوال بسیار دشوارتر می شود. وجه مشترک دکتر، مهندس و معلم این است که چندین سال را وقف تحصیل کرده اند تا صلاحیت های لازم برای حرفه خود را کسب کنند. ما به طور غریزی احساس می کنیم که باید به این مهارت ها و این سال ها پاداش داد. در عین حال، ما می دانیم که کار معدنچی و کارگر دکل نفتی، هم سخت و هم خطرناک است، و آنها باید برای خطراتی که متحمل می شوند، دستمزد بالایی دریافت کنند. جنبه دیگری که باید در نظر بگیریم این است که کار یک مرد چقدر از نظر اجتماعی مفید است. اکثر مردم موافقند که مراقبت از بیمار یا آموزش به کودکان مهمتر از مثلاً فروش اتومبیل های دست دوم است. با این حال تقریباً مطمئن است که فروشنده ماشین دست دوم بیشتر از پرستار و معلم مدرسه درآمد دارد. در واقع، کل این سؤال از پاداش‌های عادلانه را می‌توان بر سر آن گذاشت. شما می توانید استدلال کنید که مردی که کاری را انجام می دهد که رضایت شخصی را برای او به ارمغان می آورد، در حال حاضر بخشی از پاداش خود را به شکل "دستمزد روانی" دریافت می کند و این مرد با شغل خسته کننده و تکراری است که به موارد بیشتری نیاز دارد. پول برای جبران تکراری بودن روح ویرانگر کارش. این نکته قابل توجه است که مشاغلی مانند پرستاری و معلمی همچنان با دستمزد ضعیفی ادامه می‌دهند، در حالی که مشاغل دیگر، مانند مشاغلی که در دنیای ورزش یا سرگرمی هستند، دارای پاداش‌های مالی خارج از ارزش اجتماعی هستند. اگرچه مقدار پولی که افراد به دست می آورند تا حد زیادی توسط نیروهای بازار تعیین می شود، این نباید مانع از آن شود که به دنبال راهی برای تصمیم گیری در مورد حقوق مناسب برای شغل باشیم. یک نقطه شروع، تلاش برای تصمیم گیری درباره نسبتی است که باید بین بالاترین و کمترین دستمزد وجود داشته باشد. این تصویر توسط دو عامل پیچیده تر می شود: اول به دلیل مزایای رفاهی که هر شهروند دریافت می کند، و دوم توسط سیستم مالیاتی که اغلب به عنوان ابزار عدالت اجتماعی با مالیات بر درآمدهای بالا با نرخ بسیار بالا در واقع استفاده می شود. در حال حاضر اکثر کشورها نسبت 7:1 را از نظر اجتماعی قابل قبول می دانند. اگر کمتر باشد، افراد با صلاحیت بالا که مسئولیت های سنگینی را بر عهده دارند، ناامید می شوند و حتی ممکن است با رفتن به کشور دیگری به پایان برسند. اگر بیشتر باشد، تفاوت بین فقیر و غنی آنقدر زیاد می شود که به ناآرامی اجتماعی منجر می شود.
سوال: چرا مردم به طور طبیعی انتظار دارند که پزشکان حقوق خوبی داشته باشند؟
1. کار آنها به هوش بیشتری نیاز دارد.
2. آنها در محل کار تحت فشار دائمی هستند.
3. آنها سخت تر از بسیاری از افراد دیگر کار می کنند.
4. آنها سال ها درس خوانده اند تا صلاحیت بگیرند.