متن: در ساعت 4:53 بعد از ظهر در 12 ژانویه، ینس کریستنسن، امدادگر سازمان ملل متحد، پشت میزش در حال خواندن اسناد در طبقه سوم هتل کریستوفر، که مقر سازمان ملل در پورتو پرینس بود، بود که احساس لرزش کرد. چهار ثانیه بعد زلزله آمد. کریستنسن، 48 ساله، می‌گوید: «در کسری از ثانیه، فکر کردم که به دنبال در بدوم یا زیر میزم پنهان شوم. در بسته بود، و فکر کردم که شاید خیلی دور باشد و زیر آوارهای در حال سقوط گیر کنم. بنابراین من زیر میز پنهان شدم." یک قفسه کتاب روی میزش قرار داشت و از له شدنش توسط آوار و حبس کردنش در یک جیب کوچک محافظت می کرد. او می‌گوید: «گویا در یک تابوت کوچک محبوس بودم. هوا خیلی تاریک بود و فرقی نمی کرد که چشمانش باز باشد یا بسته. او از نور تلفن همراهش برای دیدن اطرافش استفاده می کرد. او در میان سایر اقلام، یک شیشه قهوه فوری پیدا کرد. "من نه غذا داشتم و نه آب، فقط قهوه داشتم که در صورت نیاز آن را بنوشم." حدود ساعت 6:30 صبح. در 17 ژانویه، نشت نفت ژنراتورهای ساختمان را خاموش کرد و کریستنسن توانست صدای خفه‌ای را در بالای محل دفن خود بشنود. "فکر کردم، آنقدر خسته بودم که بخواهم بکوبم و فریاد بزنم. اما بعد متوجه شدم، باید از هر فرصتی استفاده کنم. این می تواند یکی باشد." پس صدا زد. شش ساعت بعد، کریستنسن چهره امدادگران خود را دید. او به خاطر می‌آورد: "خیلی شگفت‌انگیز بود. احساس می‌کردم تولد دومی گرفته‌ام." از دست دادن آب بدن و درد، اما تنها با یک کبودی و خراش، کریستنسن سه روز طول کشید تا بهبود یابد. سازمان ملل بیش از 90 نفر را در هائیتی از دست داد. اما کریستنسن می‌گوید که هجوم عشق به التیام درد کمک می‌کند: "خوشبختی واقعی مردم نسبت به من اینجا فوق‌العاده بوده است. شما احساس می‌کنید عضوی از یک خانواده بزرگ‌تر هستید."
سوال: وقتی ینس کریستنسن صداها را شنید، متوجه شد که _ .
1. او شانس زنده ماندن از زلزله را نداشت
2. پدر و مادرش فورا به اینجا رسیدند تا او را نجات دهند
3. او توانست از امدادگران کمک بخواهد
4. خیلی خسته بود و اصلا نمی توانست چیزی بگوید