متن: در سال 1800، تنها سه درصد از جمعیت جهان در شهرها زندگی می کردند. تنها یک شهر - پکن - بیش از یک میلیون نفر جمعیت داشت. اکثر مردم در مناطق روستایی زندگی می کردند و هرگز در زندگی خود شهری را ندیدند. در سال 1900، تنها صد سال بعد، تقریباً 150 میلیون نفر در شهرها زندگی می کردند و ده شهر بزرگ جهان همگی بیش از یک میلیون نفر جمعیت داشتند. در سال 2000، تعداد شهرنشینان از سه میلیارد نفر گذشت. و در سال 2008، جمعیت جهان از نقطه اوج عبور کرد - بیش از نیمی از مردم روی زمین در شهرها زندگی می کردند. تا سال 2050، این میزان می تواند به بیش از دو سوم افزایش یابد. واضح است که انسان ها به گونه ای شهری تبدیل شده اند. در قرن 19 و اوایل قرن 20، بسیاری از مردم به شهرها نگاه منفی داشتند - محیط های شلوغ و کثیف پر از بیماری و جنایت. آنها می ترسیدند که با بزرگتر شدن شهرها، شرایط زندگی بدتر شود. با این حال، در دهه های اخیر، نگرش ها تغییر کرده است. بسیاری از کارشناسان اکنون فکر می کنند شهرنشینی خبر خوبی است و راه حل هایی برای مشکلات جمعیت رو به رشد زمین ارائه می دهد. ادوارد گلیزر، اقتصاددان دانشگاه هاروارد، نویسنده کتاب پیروزی دور، یکی از این افراد است. گلیزر استدلال می کند که شهرها بسیار مولد هستند زیرا «عدم فضای بین مردم» هزینه حمل و نقل کالا، مردم و ایده ها را کاهش می دهد. در حالی که جریان کالا همیشه برای شهرها مهم بوده است، آنچه که امروزه از همه مهمتر است جریان ایده است. شهرهای موفق مردم را قادر می سازند تا به راحتی از یکدیگر بیاموزند و افراد باهوش را با دستمزدهای بالاتر جذب و به آنها پاداش دهند. یکی دیگر از حامیان شهرنشینی، استوارت برند، دوستدار محیط زیست است. برند بر این باور است که شهرها به محیط زیست کمک می کنند زیرا به نیمی از جمعیت جهان اجازه می دهند در حدود چهار درصد از زمین زندگی کنند. این امر فضای بیشتری را برای مناطق باز مانند زمین های کشاورزی باقی می گذارد. ساکنان شهرها نیز تأثیر کمتری به ازای هر نفر بر محیط زیست نسبت به مردم روستا دارند. جاده ها، فاضلاب ها و خطوط برق آنها به منابع کمتری برای ساخت و بهره برداری نیاز دارند. آپارتمان های شهری به انرژی کمتری برای گرم کردن، خنک کردن و نور نیاز دارند. مهمتر از همه، مردم در شهرها کمتر رانندگی می کنند، بنابراین به ازای هر نفر گازهای گلخانه ای کمتری تولید می کنند. بنابراین این اشتباه است که شهرنشینی را شیطانی بدانیم. این یک بخش طبیعی از توسعه است. چالش این است که چگونه رشد را مدیریت کنیم.
سوال: نگرش کارشناسان نسبت به شهرها در دهه های اخیر چگونه تغییر کرده است؟
1. آنها اکنون نقاط ضعف را به عنوان نقاط قوت در نظر می گیرند.
2. آنها دیگر شهر نشینی را جذاب نمی بینند.
3. زندگی شهری را با وجود مشکلاتش می پذیرند.
4. آنها فکر می کنند که شهر نشینی مزایای بیشتری دارد.