متن: یک هفته قبل از کریسمس بود، اما همه چیز به دور از شادی بود. وظیفه ما این بود که تا حد امکان جعبه های غذا را به نیازمندان در کامدن، نیوجرسی تحویل دهیم. در خیابان‌هایی که با خانه‌های تخته‌شده و پنجره‌های شکسته پوشیده شده بودند، هیچ خواننده‌ای سرود کریسمس نبود. مادران فرزندان خود را در حالی که با عجله در خیابان ها می رفتند، نزدیک نگه داشتند. اواسط بعد از ظهر بود، اما حتی آفتاب درخشان هم نمی توانست این مکان را گرم کند. بلیط های قرمز رنگ در پنجره ها مشخص می کردند که کدام خانه ها را باید بازدید کنیم. کامیون سفید ما جلوی یک خانه شهری ایستاد و گروه ما در را زدند. در آغوش ما جعبه هایی پر از ژامبون، نان و سایر وسایل ضروری برای درست کردن شام کریسمس بود. چهار چهره کوچک از پرده ها نگاهی انداختند و یک مادر خسته در را باز کرد. به نظر خجالت می کشید که در لباس خوابش با موهای کوتاه گیر افتاده بود. او در اواسط دهه 20 زندگی خود بود، اما پوست خشن و چشمان خسته او سال ها را اضافه کرد. لبخند زدم: «سرویس تحویل غذای قلب مقدس». "کجا می توانیم این را برای شما قرار دهیم؟" اشاره کرد و وقتی وارد خانه شدیم، متوجه شرایط زندگی آنها شدم. هیچ فرشی نبود، فقط بتن سرد زیر پایمان بود. نه درخت کریسمس بود و نه تزئینی. قلبم فرو ریخت. هوا خیلی سرد بود و برای من سخت بود باور کنم که این واقعیت برای این خانواده است. جعبه ها را گذاشتیم و مادر دستم را گرفت. او با گریه گفت: «نمی‌دانی این برای من و خانواده‌ام چقدر نعمت است. _ آغوشم را باز کردم و بغلش کردم. "تعطیلات شاد!" قبل از اینکه از در بیرون بروم جواب دادم. فهمیدم که چقدر از درونم گرم است. این برخلاف هر چیزی بود که تا به حال تجربه کرده بودم. ما نمی توانیم در خانواده ای که به دنیا آمده ایم کمک کنیم، اما می توانیم به یکدیگر کمک کنیم.
سوال: منظور زن با گفتن "ما تازه از راه رسیدیم" _ .
1. آنها منتظر کمک بودند
2. آنها به دنبال غذا و پوشاک بودند
3. آنها قرار بود دور شوند
4. آنها زندگی بسیار فقیری داشتند