متن: با قطار در راه خانه بودم. تاب خوردن آرام قطار باعث شد احساس خواب آلودگی کنم، علیرغم این واقعیت که ایستاده بودم و چیزی شبیه به یک ساختمان در کیسه پشتم ایستاده بودم. کمی چرخیدم تا کمی از درد شانه ام کم شود و در انتهای ماشین را دیدم. مردی آشکارا بی خانمان از در عبور کرد. او یک کت سنگین کثیف پوشیده بود. کیسه‌ای را کشید که سی برابر من سنگین‌تر به نظر می‌رسید. او با صدای مؤدبانه و با تجربه فردی که قبلاً این کار را انجام داده بود، از مردم درخواست تغییر اضافی کرد. در حالی که جیب‌هایم را چک می‌کردم، نگاهی به پایین انداختم، به امید اینکه پول یدکی به او بدهم که برای بقیه هفته کوتاهی نکنم. خالی آمدم و سرم را بلند کردم درست زمانی که راه او از سرم عبور کرد. با عذرخواهی شانه هایش را بالا انداختم و به او گفتم که تغییری ندارم و انتظار داشتم از در کنار من عبور کند و به سمت ماشین های بعدی ادامه دهد. با این حال، او ایستاد و به من خیره شد و به آرامی چیزی گفت. بعد متوجه شدم که از من می خواهد او را به خانه ببرم. ناگهان پول برای این مرد که در فقر زندگی می کرد، بدون اینکه حتی پول کافی برای خرید جوراب برای جلوگیری از سرماخوردگی داشته باشد، چندان اهمیتی نداشت. نه غذا، نه لباس، نه حتی یک پتو. فقط محبت احساس بدتری نسبت به پیدا نکردن هیچ تغییری داشتم. قلبم غرق شد و حتی نمی توانستم به کلمات مناسبی جز "نمی توانم، متاسفم" بگویم. از من پرسید درخواست من چه اشکالی دارد؟ قبل از اینکه بفهمم جواب روی لبانم بود. به او گفتم که برای او خوب نیستم. بعد از رفتن آن مرد بود که به پاسخی که به او داده بودم فکر کردم و تعجب کردم که چرا گفتن این حرف درست است. فهمیدم که باید عشق را به جای پول یا غذا می خواستم. این واقعیت که او می توانست از چیزی به این سادگی و نامرئی قدردانی کند، بیش از آن چیزی است که من از خودم انتظار داشتم.
سوال: وقتی نویسنده خواب آلود و خسته بود مردی بی خانمان را در قطار دید.
1. به دنبال دوست گمشده اش می گردد
2. درخواست لباس یدکی از مردم
3. التماس از مسافران برای مقداری پول
4. از تجربه دردناک خود صحبت می کند