متن: چند سال پیش به من یک کار نویسندگی پیشنهاد شد که به سه ماه سفر در اروپا نیاز داشت. من چند بار خارج از کشور بودم، اما به سختی می توانستم ادعا کنم که راهم را در سراسر قاره می دانم. علاوه بر این، دانش من از زبان های خارجی به زبان فرانسه محدود بود. تردید کردم. من که نمی توانم به زبان صحبت کنم، کاملاً با جغرافیای محلی یا سیستم های حمل و نقل ناآشنا هستم، مصاحبه و تحقیق انجام دهم؟ غیرممکن به نظر می رسید و با تاسف فراوان. نشستم تا نامه ای بنویسم و التماس کنم. در نیمه راه، فکری به ذهنم خطور کرد: اگر تلاش نکنی نمی توانی یاد بگیری. بنابراین من این تکلیف را پذیرفتم. لحظات بدی بود. اما زمانی که سفر را تمام کردم، یک مسافر با تجربه بودم. و از آن زمان، من هرگز از رفتن به دورافتاده‌ترین مکان‌ها، بدون راهنما یا حتی رزرو پیشرفته، تردید نکرده‌ام، مطمئن هستم که به نحوی موفق خواهم شد. نکته این است که جدید، متفاوت، تقریباً ترسناک است. اما هر بار که چیزی را امتحان می کنید، یاد می گیرید، و با انباشته شدن یادگیری، دنیا به روی شما باز می شود. من در 40 سالگی اسکی را یاد گرفتم و با بالون از رودخانه راین بالا رفتم. و من می دانم که به انجام چنین کارهایی ادامه خواهم داد. دلیلش این نیست که من از دیگران شجاع تر یا جسورتر هستم. من نیستم. اما من اضطراب را به عنوان نام دیگری برای چالش می پذیرم و معتقدم می توانم شگفتی هایی را انجام دهم.
سوال: کدام یک از عبارات زیر صحیح است؟
1. نویسنده تنها دو بار به خارج از کشور رفته بود.
2. نویسنده این سفر را سخت اما ارزشمند می دانست.
3. نویسنده اعتراف کرد که هر چیز متفاوت وحشتناک است.
4. نویسنده باید در انجام تحقیق و مصاحبه خوب باشد.