متن: سر نیکلاس وینتون، نجات دهنده کودکان، در 1 ژوئیه 2015 در سن 106 سالگی درگذشت. وقتی نامه ها و افتخار به در خانه او در میدنهد زدند و سازندگان فیلم آمدند، نیکلاس وینتون همیشه اعتراض می کرد که او قهرمان نیست. . قهرمانان با خطر مواجه شدند. او هرگز نداشت. آنها زندگی خود را به خطر انداختند. او به تازگی در خانه در همپستد کار کرده بود، پس از یک روز کارگزاری سهام در شهر. آنها از گلوله و پلیس مخفی اجتناب کردند. او نامه می نوشت، تماس های تلفنی برقرار می کرد و فهرست هایی تهیه می کرد. این واقعیت که او 669 کودک را از چکسلواکی نجات داده بود، درست زمانی که نازی ها به آن حمله کردند، به نظر او قهرمانی نبود. او در سال 1938 با هیچ اشتیاقی سوزان برای انجام کارهای خوب بیرون نرفته بود. در واقع فقط برای تعطیلات او به دنبال کودکانی برای نجات هم نرفته بود. در عوض آنها و والدینشان نزد او آمده بودند، به محض اینکه خبر رسید که شاید بتواند به آنها کمک کند پراگ را ترک کنند و به غرب بروند. از ساعت 6:00 صبح، در اتاقش در هتل اروپا به صدا در می آمد و او در را باز می کرد تا چهره ای لرزان، گرسنه و مستاصل را پیدا کند. وقتی با مشکلی روبرو می شد، غریزه او حل آن بود. بنابراین او لیستی از بچه ها تهیه کرد، از آنها عکس گرفت، مجوز ورود به وزارت کشور را گرفت، آنها را خانواده های سرپرست پیدا کرد و حرکت آنها را با قطار از طریق هلند به خیابان لیورپول ترتیب داد. پس از تنها سه هفته در پراگ، او به بریتانیا بازگشت و کار را از آنجا ادامه داد. کمیته بریتانیا برای پناهندگان از چکسلواکی تقریباً هیچ کمکی به او نکرد، بنابراین او به تنهایی مسئولیت خود را بر عهده گرفت. وزارت کشور با مجوزهای ورود کند بود، بنابراین او برخی از آنها را غیرقانونی کپی کرد. در جست‌وجوی پدر و مادر برای فرزندان، عکس‌های آنها را در Picture Post قرار داد. به امید پناهگاه های دورتر برای آنها، او به فرمانداران و سناتورهای آمریکا و حتی به رئیس جمهور روزولت نامه نوشت که فایده ای نداشت. او بعداً گفت که اگر آمریکا مایل به گرفتن هر یک از آنها بود، می توانست حداقل 2000 نفر دیگر را نجات دهد. یک قهرمان ممکن است در استرس و پریشانی موارد فردی درگیر شده باشد. او با رفتار با آنها مانند یک معامله تجاری از آن اجتناب کرد: در واقع مانند دنیایی که او می شناخت. بازاری ایجاد شد، به دنبال گیرندگان بودند و هر پیشنهاد دهنده احتمالی این کار را انجام می داد. در صورت لزوم خواهر و برادر از هم جدا شدند. کودکان یهودی که تقریباً همگی یهودی بودند اغلب در خانواده های غیر یهودی قرار می گرفتند. آقای وینتون اهمیتی نمی داد و فقط باید بچه ها را زنده و سریع بیرون می آورد. وقتی آنها خسته شده بودند، به خیابان لیورپول رسیدند، او به ندرت خودش با آنها احوالپرسی می کرد و ترجیح می داد با آرامش در فاصله ای دور بماند. تنها یک رویداد به او آسیب وارد کرد: ناپدید شدن 250 کودک در آخرین حمل و نقل در 1 سپتامبر 1939، زمانی که جنگ اعلام شد. اما این چیز وحشتناک را نیز در پس ذهن خود ذخیره کرد و فهمید که تمام تلاشش را کرده است و کارش تمام شده است. دفترچه فهرست ها، عکس ها و نامه های التماس به اتاق زیر شیروانی رفت. او چیزی در مورد آن نگفت و ادامه داد. اون اینجوری دوست داشت. پس زمینه بی صدا خیلی به او می آمد. او به مدت 50 سال روی داستان چک نشست و گمان نمی‌کرد کسی بخواهد بداند، تا اینکه در سال 1988 دفترچه یادداشت منتشر شد و همراه با آن، تبلیغاتی شعله‌ور شد. ناگهان تمام حضار دور او برخاستند و او را تشویق کردند و همه بچه‌هایی بودند که او نجات داده بود. او فکر کرد که "لی ابتل" بود. و با شادی طولانی مدتی سرکوب شده گریست. او هنوز در کتاب خودش قهرمان نبود. او هیچ تمایلی برای بهبود دنیا نداشت: در واقع، حتی نمی‌دانست که برای کدام شغل مناسب‌تر است. به پیشنهاد پدرش، او ابتدا بانکداری را امتحان کرد، زیرا استو را ترک کرد و چیز زیادی برای نشان دادن آن نداشت. پس از جنگ او به تجارت مشغول شد، اما این کار لازم نبود. در سال‌های بعد برای یک موسسه خیریه سلامت روان کار کرد و در راه‌اندازی خانه‌هایی برای سالمندان کمک کرد. و تعجب کردم که چرا نجات کودکان چک قهرمانانه تر از آن چیزها تلقی می شود. او به سادگی آنچه را که در آن زمان لازم بود، در آن مکان انجام داده بود. مطمئناً هر فرد شایسته ای همین کار را می کرد؟
سوال: بهترین عنوان برای پاساژ چیست؟
1. کار به نحو احسنت انجام شد
2. یک نجات خطرناک
3. گروهی از بچه های خوش شانس
4. یک افسانه زنده