متن: من و پسر 11 ساله ام هر روز با دوچرخه به مدرسه او می رویم و برمی گردیم. من او را در 20 دقیقه سواری در منهتن همراهی می کنم، او را پیاده می کنم و در پایان روز برمی گردم تا او را ببرم. ما همیشه با هم سوار می شویم. گاهی او رهبری می کند؛ گاهی اوقات انجام می دهم. و همانطور که سوار می شویم، راه هایی را برای به حداقل رساندن خطرات به شما اطلاع می دهیم: خیلی تند نروید و مراقب درهایی باشید که به طور ناگهانی از ماشین های پارک شده و عابران پیاده و غیره تاب می خورد. برخی از دوستان نگران خطر سواری در ترافیک هستند، اما آیا راه بهتری وجود دارد که به پسرم بفهمانم چگونه با خطرات ترافیکی مقابله کند؟ اما اخیراً از من درخواست کرد که شروع به آویزان کردن نیم بلوک کنم. به این ترتیب او می‌توانست از احساس سواری به تنهایی لذت ببرد، با این اطمینان که می‌دانست در صورت نیاز به من در نزدیکی هستم. البته این سالم است، زیرا پسرم به فضایی برای توسعه استقلال نیاز دارد تا برای خروج اجتناب ناپذیر (،) از خانه آماده شود. با این حال، این بدان معناست که به زودی او می خواهد به تنهایی به مدرسه برود و من دیگر این روال فوق العاده را نخواهم داشت. اگر می‌خواهید بچه‌هایتان را نگه دارید، بگذارید بروند». من این را درک می‌کنم و سعی می‌کنم پسرم را در مراحل مناسب سنش بگذارم، اما من همچنان رنج می‌برم. این یکی از آزاردهنده‌ترین تجربه‌های والدینی است - تشخیص اینکه حضور شما کمتر مورد استقبال قرار می‌گیرد. معضل من به عنوان یک شوهر منعکس کننده نگرانی من به عنوان یک والدین است. همسرم به تازگی به یک مأموریت شش ماهه رفته تا وضعیت لیبی را پوشش دهد. در روزهای منتهی به خروج او، ما آشکارا در مورد احتمال کشته شدن او، هرچند بعید، صحبت کردیم. اما در حالی که من بر تصمیمات او تأثیر می گذارم، آنها را کنترل نمی کنم. بالاخره تصمیم خودش بود. می دانم که در این مورد هم رها کردن عاقلانه ترین راه است. همانطور که در مراحل زندگی سفر می کنیم، باید خیلی چیزها را رها کنیم. و من فکر نمی کنم با تمرین راحت تر شود. اما شاید تنها پذیرش اینکه در نهایت باید رها کنیم، راز داشتن یک زندگی کامل باشد.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. رها کردن
2. عشق پدر.
3. زندگی کامل.
4. درس هایی از سوارکاری