متن: ساعت چهار بود که میکاتلان را ترک کردیم و به سرعت سفر کردیم تا تقریباً تاریک شد. قصد ما این بود که آن شب به محله عمومی خود در آتلاکومولکو برگردیم. ما سفری طولانی در پیش داشتیم، به خصوص به این دلیل که آن را تاریک کرده بود. به این نتیجه رسیدیم که هیچ راهی برای عبور مجدد از دره ها در شب وجود ندارد، زیرا آنها بسیار خطرناک تلقی می شدند. در افق، نیمه سایه، منظره ای نادر و زیبا ظاهر شد. بعد از چند ساعت سواری ناگهان متوجه شدیم که راهمان را گم کرده ایم و بدتر از آن دیگر راهی برای پیدا کردنش نداریم. از گاوهای نر دوردست دور و بر ما بود. ما با اعتماد به شانس به راه خود ادامه دادیم، هرچند سخت بود که بگوییم او ما را به کجا آورده است. از بخت خوب، سواران پیشرو ما به دو سرخپوست، یک مرد و یک پسر، برخورد کردند که قبول کردند راهنمایی کنند. ما روستای آنها و نه بیشتر. پس از یک جاده پایان ناپذیر و طاقت فرسا، که با یورتمه سریع طی کردیم، پارس کردن چند سگ از دهکده‌ای هندی خبر داد. در نور نزدیک، می‌توانیم کلبه‌های عصایی را که محکم بین درختان موز قرار گرفته بودند، با باغ‌های حصارکشی شده در جلو تشخیص دهیم. کاروان ما در مقابل یک کلبه خاص توقف کرد، نوعی مسافرخانه یا مغازه الکلی، جایی که یک چهره برهنه مانند اجنه، شوهر ایده آل برای یک جادوگر، در حال سرو براندی ارزان برای سرخپوستان بود. قبلا مست پیاده شدیم و خود را روی زمین انداختیم، آنقدر خسته که حتی فکرش را هم نمی‌کردیم. یک نفر ما را پیدا کرد، خدا می‌داند چطور، یک فنجان شکلات داغ وحشتناک. شروع کردیم به درک اینکه کاملاً گم شده‌ایم، و بنابراین موافقت شد که از تلاش خود دست بکشیم. برای رسیدن به آتلاکومولکو در آن شب. در عوض، باید به سمت دهکده "E1 Puente" حرکت کنیم، جایی که راهنماهای ما خانواده ای اسپانیایی را می شناسند که متشکل از چندین برادر مجرد هستند، که بدون هیچ شکی، خوشحال می شوند که یک پناهگاه امن به ما ارائه دهند. برای بقیه شب. دوباره سوار شدیم و سفرمان را شروع کردیم، پس از وقفه در سفر و شکلات داغ وحشتناک، کمی بازسازی شدیم.
سوال: شب که رفتیم مسافرت _ .
1. یک راهنمای خوب ما را هدایت می کرد
2. ماه کامل در آسمان بود
3. ما به سختی می توانستیم چیزی ببینیم
4. ما می توانستیم همه چیز را به وضوح ببینیم