متن: نامه در سراسر میز آشپزخانه پراکنده بود. دیگر نمی‌توانستم مرتب کردن آن را به تعویق بیندازم. پاکت ها را چک کردم و پاکت هایی که خطاب به شوهرم بود را کنار گذاشتم. بیش از سه سال از مرگ باب گذشته بود. برای دوستان و خانواده به نظر می رسید که من از بدترین غم خود عبور کرده ام. من از خانه ام مراقبت می کردم، معاشرت می کردم و با جامعه همگام بودم. در بیرون همه چیز عادی به نظر می رسید. اما در درونم هر چیزی بود اما نگران بودم که هرگز بهتر نخواهم شد، دیگر هرگز خودم نباشم. می گویند غم و اندوه محدودیت زمانی ندارد، اما من از احساس پوچی و ناامیدی بسیار خسته شده بودم. غم من مثل همیشه تیز و تازه بود. مثل دیواری از فشار در سینه ام بود که قلبم را فشار می داد. تکه ای از نامه باب را برداشتم و آن را از وسط کشیدم تا پاره شود، اما جلوی بریدن پاکت را گرفتم. این نامه از طرف سازمانی بود که یک یتیم خانه هائیتی به نام _ . بنیانگذار آن، کارول هاثورن، در کلیسای ما سخنرانی کرده بود. من و باب کمک مالی کرده بودیم و باب در لیست پستی قرار گرفت تا خبرنامه را با به روز رسانی در مورد کودکان دریافت کند. از زمانی که باب مرده، یکی را نخوانده بودم. اما تنها سه ماه قبل از آن، در ژانویه 2012، این کشور تحت یک زلزله مهیب قرار گرفته بود. در حالت افسرده ام، حتی به ذهنم خطور نکرده بود که فکر کنم آیا یتیم خانه زنده مانده است. خبرنامه را باز کردم و با تعجب متوجه شدم که خانه پدرم هنوز پابرجاست. البته الان شلوغ تر از همیشه بود. در پایین صفحه اطلاعیه ای در مورد سفر آتی برای بازدید حضوری از یتیم خانه بود. "من باید بروم." این فکر من را ترک نمی کرد. من با کارول هاثورن تماس گرفتم "اگر بروم چه کار کنم؟" پرسیدم خانه بساز؟ کارول گفت: "مردم هائیتی آنجا مشتاق کار هستند و می دانند که چه می کنند." "چیزی که آنها نیاز دارند مواد اولیه است و ما آنها را تهیه می کنیم. ما نیز با بچه ها ملاقات می کنیم. به کلینیک ها و مدارس می رویم، وسایل را تحویل می دهیم. قول می دهم شما خیلی شلوغ خواهید شد!" من یک صندلی رزرو کردم اما به هیچ یک از دوستانم اشاره نکردم. فقط چند هفته بعد با هفت غریبه در فرودگاه بودم و منتظر سوار شدن به هواپیمای هائیتی بودم. حتی بعد از برخاستن، من واقعاً مطمئن نبودم که چه کار می‌کنم. در هائیتی با کشیش رونالد لفرانک، مدیر خانه پدری من ملاقات کردیم. سوار اتوبوس مدرسه ای قدیمی شدیم و از جاده های ناهموار پر از سنگ و گل گذشتیم. از کنار زنانی رد شدیم که زیر بار سطل های بزرگ آب که روی سرشان متعادل شده بود می لرزیدند. انبوهی از زباله در سراسر منظره پراکنده شده بود و زمین با چادرهای شکسته پوشیده شده بود. بالاخره به یتیم خانه رسیدیم. جمعیتی از کودکان - در مجموع 52 نفر - به استقبال ما آمدند. نمی‌توانستم کلمات آهنگی را که به زبان کریول می‌خواندند بفهمم، اما با لبخند روی لب‌هایشان نیازی به این کار نداشتم. هر یک از بچه ها یک بوسه بزرگ روی گونه ام کاشتند. کارول و کشیش رونالد ما را به ساختمان اصلی هدایت کردند. "اون اونجا چی هستن؟" با اشاره به مجموعه ای از چادرهای نازک پرسیدم. "آیا در ساختمان فضای کافی برای همه بچه ها وجود ندارد؟" کشیش رونالد گفت: ما اتاق را داریم. اما بسیاری از این کودکان پس از زلزله به اینجا آمدند. هنوز از خوابیدن زیر سقف احساس امنیت نمی کنند. در اتاق بازی داخل هیچ نشانی از ترس نبود. عروسک و بازی های دیگر بازی می کردم. کودکانی که به تازگی ملاقات کرده بودم، تصاویری که کشیده بودند و حروفی که به زبان کریول نوشته شده بودند به من دادند. عصر بچه ها در اتاق غذاخوری جمع شدند. آنها به نوبت با صدای بلند می خواندند و سپس همه با هم آهنگ می خواندند. کلمات عجیب بودند، اما آهنگ آشنا به نظر می رسید. آنها خیلی چیزها را از دست داده بودند، اما خیلی خوشحال بودند. عصر بچه ها در اتاق غذاخوری جمع شدند. یکی از بچه های بزرگتر بلند شد تا صحبت کند و سپس همه با هم آواز خواندند. کلمات عجیب بودند، اما آهنگ آشنا به نظر می رسید. بچه ها مستقر شدند. در سکوت، صدای آرامی شروع شد.
سوال: چرا بچه ها دوست داشتند در چادرهای نازک زندگی کنند؟
1. چون باید مقدمات تازه واردها را فراهم می کردند.
2. زیرا چادرها برای نقاشی در فضای باز مناسب هستند.
3. زیرا اتاق های ساختمان برای اسکان مهمانان استفاده می شود.
4. زیرا آنها نگران بودند که ممکن است زلزله دیگری رخ دهد.