متن: من در یک شهر بزرگ اسکاندیناوی زندگی می کنم که متأسفانه افراد بی خانمان زیادی دارد. اما راه‌های زیادی برای کمک به آنها وجود دارد، حتی اگر پول زیادی نداشته باشید. یکی از راه ها خرید ماهانه آنهاست. با انجام این کار یک روز با مرد جوان بی خانمانی آشنا شدم که اغلب در ایستگاه قطار ایستاده بود و مجله را می فروخت. او اهل کشور دیگری بود و من فقط می توانم تصور کنم که چه زخم های روانی از زندگی در یک کشور جنگ زده داشته است. بعد از مدتی متوجه شدم که تولد او به تولد من نزدیک است، یعنی ما در همان علامت زودیاک به دنیا آمده ایم. سال گذشته کمی بعد از تولدش با او آشنا شدم و بدون فکر، پس از تبریک گفتن، پرسیدم که آیا روز خوبی را سپری کرده است؟ او گفت که واقعا جشن نگرفته است. من نمی توانستم فکر کنم این مرد جوان خوب و خوب در روز تولد 25 سالگی خود بدون هدیه، بدون کیک و بدون آهنگ تنها باشد! بنابراین به خانه رفتم و در سبد نخم را نگاه کردم و به بخت و اقبال، دو هسته نخ از پشم خالص باقی مانده بود. دست به کار شدم و برای مرد جوان روسری بافتم. سال بعد در روز تولد خودم وقتی داشتم به خرید می رفتم با او برخورد کردم. من امیدوار بودم که او را ملاقات کنم، بنابراین روسری و تکه ای از کیک تولدم را با خودم حمل کردم. او از این هدایا خیلی خوشحال شد و من هم همینطور نور چشمانش و آغوشی که از صمیم قلب به من داد بهترین هدیه ای بود که می توانست به من بدهد!
سوال: نویسنده چه هدیه ای از مرد بی خانمان گرفت؟
1. یک روسری پشمی.
2. یک کیک تولد.
3. یک آغوش از ته دل.
4. یک ماهنامه.