متن: والدین از هم جدا شدند، بادی کوچک تحت مراقبت خانواده بزرگ آلابامایی مادرش بود. در طول سال ها، بادی به ندرت یکی از والدین خود را می دید. اما او از جایی که بود خوشحال بود و افراد مهربان زیادی داشت که در میان آنها دوشیزه سوک بهترین دوست او بود. قبل از کریسمس، پدر بادی موفق شده بود حضانت قانونی او را برای کریسمس امسال بگیرد. بنابراین، او یک کت و شلوار جدید، با یک کارت به نام و آدرس خود سنجاق شده بود و به تنهایی، با اتوبوس، به نیواورلئان سفر کرد. چند اتفاق افتاد که من را تمام شب بیدار نگه داشت. اول، ریزش پا، سر و صدای پدرم که از پله ها بالا و پایین می دوید، نفس های سنگینی می کشید، باید ببینم چه کار می کند. پس مخفی شدم و تماشا کردم. یک درخت کریسمس و شومینه در طبقه پایین وجود داشت. علاوه بر این، من می توانستم پدرم را ببینم. او در حال خزیدن در زیر درخت بود و هرمی از بسته ها را مرتب می کرد. احساس سرگیجه داشتم، زیرا آنچه دیدم مرا وادار کرد که در همه چیز تجدید نظر کنم. اگر اینها هدایایی بودند که برای من در نظر گرفته شده بود، پس بدیهی است که آنها توسط خداوند سفارش نشده بودند و توسط بابانوئل تحویل داده نشده بودند. نه، آنها هدایایی بودند که پدرم خریده و بسته بندی کرده بود. این بدان معنی بود که پسر عموی کوچک فاسد من بیلی باب و سایر بچه های فاسد مانند او وقتی به من می خندیدند و به من می گفتند بابانوئل وجود ندارد دروغ نمی گفتند. بدترین فکر این بود: آیا سوک حقیقت را می دانست و به من دروغ می گفت؟ نه، سوک هرگز به من دروغ نمی گوید. آن زن اعتقاد داشت. فقط همین بود - خوب، اگرچه او شصت و چند ساله بود، از جهاتی حداقل به اندازه من بچه بود. منتظر ماندم تا مطمئن شوم او در رختخواب است و کاملاً خوابیده است. سپس به طبقه پایین خزیدم و برچسب های متصل به هر یک از بسته ها را بررسی کردم. همه گفتند: برای رفیق. تصمیم گرفتم بسته ها را باز کنم: صبح کریسمس بود. من بیدار بودم پس چرا که نه؟ من حوصله توصیف آنچه درون آنها بود را ندارم: فقط پیراهن و ژاکت و چیزهای کسل کننده مانند آن. تنها چیزی که قدردانش بودم یک تفنگ اسباب بازی بود. به نوعی به این فکر افتادم که بیدار کردن پدرم با شلیک آن سرگرم کننده است. من هم همین کار را کردم. انفجار. انفجار. انفجار. با چشم وحشی بنگ از اتاقش بیرون رفت. انفجار. انفجار. "رفیق - فکر می کنی داری چیکار می کنی؟ بنگ. بنگ. بنگ. "بس کن!" خندیدم. "ببین بابا. به همه چیزهای شگفت انگیزی که بابانوئل برایم آورد، نگاه کن." حالا آرام، وارد اتاق شد و من را در آغوش گرفت. "از چیزی که بابانوئل برایت آورد خوشت می آید؟" به او لبخند زدم. او به من لبخند زد. وقتی گفتم: «بله. اما چه چیزی به من می دهی بابا؟" لبخندش تبخیر شد. چشمانش به طرز مشکوکی ریز شد - می دیدی که فکر می کند دارم نوعی حقه را انجام می دهم. اما بعد سرخ شد، انگار خجالت می کشد به چه چیزی فکر می کند. او داشت فکر می کرد دستی به سرم زد و سرفه ای کرد و گفت: خب، فکر کردم صبر کنم و بگذارم چیزی را که می خواهی انتخاب کنی. آیا چیز خاصی می خواهی؟" به او هواپیمای را که در فروشگاه اسباب بازی در خیابان کانال دیده بودیم، یادآوری کردم. صورتش آویزان شد. اوه، بله، او هواپیما و قیمت آن را به یاد آورد. با این حال، روز بعد من بودم. در آن هواپیما نشسته بودم و خواب می دیدم که دارم به سمت بهشت زوم می کنم در حالی که پدرم چکی برای فروشنده ای خوشحال می نویسد که قول داده بود در حمل هواپیما در اتوبوس کمک کند. اما من هنوز از نیواورلئان رها نشده بودم. مشکل یک بطری بزرگ بود. شراب؛ شاید به خاطر رفتنم بود، اما به هر حال پدرم تمام روز آن را می‌نوشید و در راه ایستگاه اتوبوس، با گرفتن مچ دستم مرا ترساند و زمزمه‌ای سخت گفت: «نمی‌گذارم. تو برو. من نمی توانم اجازه دهم به آن خانواده دیوانه در آن خانه قدیمی دیوانه برگردی. فقط ببینید با شما چه کرده اند. پسری شش، تقریباً هفت ساله، در مورد بابا نوئل صحبت می کند! این همه تقصیر آنهاست، همه آن پیرمردهای ترش با انجیل ها و سوزن های بافندگی شان، آن عموهای مست. به من گوش کن رفیق خدایی وجود ندارد! بابا نوئل وجود ندارد.» او آنقدر مچ دستم را فشار می داد که درد می کرد. «مرا ببوس. لطفا. لطفا. منو ببوس. به پدرت بگو که دوستش داری." اما من نمی توانستم صحبت کنم. می ترسیدم اتوبوسم را از دست بدهم. و نگران هواپیمای خود بودم که به بالای تاکسی بسته شده بود. "بگو:" دوستت دارم.' بگو. لطفا. رفیق بگو." از شانس من بود که راننده تاکسی ما مرد خوش دلی بود، چون اگر کمک او و کمک چند باربر کارآمد و یک پلیس مهربان نبود، نمی دانم چه وقتی به ایستگاه رسیدیم اتفاق می افتاد. پدرم آنقدر مست بود که به سختی می توانست راه برود، اما پلیس با او صحبت کرد، او را ساکت کرد، به او کمک کرد صاف بایستد و تاکسی به او قول داد که او را سالم به خانه برساند. پدر تا ندید که باربرها مرا سوار اتوبوس کردند نمی رفت. یک بار در اتوبوس بودم، روی صندلی خم شدم و چشمانم را بستم. عجیب ترین درد را حس کردم. دردی خردکننده که همه جا را آزار می داد. کفش های سنگین شهری ام را در آوردم، آن هیولاهای مصلوب، عذاب کم می شد. آنها را در آوردم، اما درد مرموز مرا رها نکرد. به گونه ای که هرگز نگذاشته است، هرگز نخواهد شد. دوازده ساعت بعد من در رختخواب بودم. اتاق تاریک بود، سوک کنارم نشسته بود، روی صندلی گهواره ای تکان می خورد، صدایی مثل امواج اقیانوس آرام بخش بود، سعی کرده بودم همه اتفاقات را به او بگویم و تنها زمانی متوقف شدم که مثل یک سگ زوزه کشیده بودم. انگشتانش را لای موهایم کشید و گفت: "البته یک بابانوئل وجود دارد. فقط هیچ کس نمی تواند تمام کارهایش را انجام دهد. بنابراین خداوند وظیفه را بین همه ما پخش کرده است. به همین دلیل است که همه بابانوئل هستند. كلاوس. ستاره ها --" ستاره ها برق زدند، برف درون سرم می چرخید. آخرین چیزی که به یاد آوردم صدای آرام خداوند بود که به من گفت کاری که باید انجام دهم. و روز بعد این کار را کردم. من با سوک به اداره پست رفتم و یک کارت پستال پنی خریدم. همان کارت پستال امروز وجود دارد. وقتی پدرم سال گذشته فوت کرد، آن را در صندوق امانات پیدا کردند. این چیزی است که من برای او نوشته بودم: سلام پاپ امیدوارم حال شما خوب باشد من هستم و من به سرعت در حال چرخش برای رکاب زدن هواپیمام هستم که به زودی در آسمان خواهم بود پس چشمانت را باز نگه دار و بله دوستت دارم بادی.
سوال: وقتی بادی در اتوبوس بود، عجیب ترین درد را احساس کرد. دلیلش احتمالا _ .
1. پدرش آنقدر او را فشرد که درد گرفت.
2. پدرش بسیار مست بود و برای بازگشت به خانه مشکل داشت.
3. به پدرش «دوستت دارم» نگفت.
4. او در خانه با پدرش دعوا کرد.