متن: سنت های خانوادگی در خانه ما مهم بودند و هیچ کدام به اندازه درخت کریسمس عالی مورد قدردانی قرار نگرفتند. پسر بزرگم باب شوهرم گفت: دن نه ساله و برادر هفت ساله‌اش جان، پرسیدند: «امسال قیچی نمی‌کنم». "دن، تو و جان به اندازه کافی بزرگ هستید که بتوانید چیزها را اندازه گیری کنید. همه این کارها را خودتان انجام دهید. فکر می کنید شما پسرها می توانید از عهده آن برآیید؟ به نظر می رسید دن و جان با فکر چنین مسئولیت شگفت انگیزی روی صندلی خود نشسته اند. "ما می توانیم از عهده آن برآییم. دن قول داد. ما تو را ناامید نخواهیم کرد. چند روز مانده به کریسمس. دن و جان بعد از مدرسه با عجله وارد شدند. آنها وسایل مورد نیاز خود را جمع کردند و به حیاط آوردند. جایی که درخت منتظر بود. داشتم آشپزی می‌کردم که وقتی پسرها درخت را به اتاق خواب می‌بردند صدای شادی را شنیدم. سپس صدایی را شنیدم که هر مادری می‌داند دردسر است: سکوت مرده به سرعت به سمت آنها رفتم. درخت خیلی کوتاه شد. جان از درخت عبور کرد. دست‌هایش را روی سینه‌اش محکم کرد. چشمانش پر از اشک خشمگین شد. احساس نگرانی می‌کردم. درخت مرکزی در تعطیلات ما بود. نمی‌خواستم پسرها به هر آهنگی که به آن نگاه می‌کنند شرمنده شوند. نمی‌توانستم سقف را پایین بیاورم و من هم نتوانستم زمین را بالا بیاورم، هیچ راهی برای جبران خسارت وارده وجود نداشت، ناگهان فکری به ذهنم رسید که مشکل را به راه حل تبدیل کرد. www..com "ما نمی توانیم درخت را بلندتر کنیم." گفتم. دن سرش را به پهلو تکان داد: "اما ما می توانیم آن را در موقعیت بالاتری قرار دهیم." می‌توانیم آن را روی میز قهوه‌خوری بگذاریم. فقط ممکن است کار کند! بیایید آن را امتحان کنیم! وقتی باب به خانه رسید و به درخت بزرگ بالای میز قهوه نگاه کرد، دن و جان نفس خود را حبس کردند. "چه فکر خوبی!" او گفت: "چرا من هرگز به چنین چیزی فکر نکردم؟" جان پوزخند زد سینه دن که از غرور متورم شده بود.
سوال: آنچه شوهر نویسنده در پایان گفت نشان داد _ .
1. او از برادران بیش از حد انتظار داشت _
2. او نباید این وظیفه را به برادران می داد که کریسمس را اصلاح کنند
3. او احمق تر از آن بود که به چنین ایده ای فکر کند _
4. او واقعاً از کاری که برادران انجام داده بودند قدردانی کرد.