متن: هنر بزرگ چیست؟ از یک سو، همه ما می توانیم ببینیم که هنر بزرگ، هنر قدیمی است که به آن بزرگ می گویند. اما چگونه بفهمیم کدام هنر زمان خودمان عالی است و کدام یک فراموش خواهد شد؟ و چه کسی تصمیم می گیرد؟ اینها سؤالات مهمی هستند، زیرا هنر بزرگ گذشته اغلب در زمان خودش بزرگ تلقی نمی شد. برای مثال، زمانی که شکسپیر و چارلز دیکنز در حال نوشتن بودند، اکثر منتقدان آنها را به عنوان نویسندگان هک با توانایی ادبی کم یا بدون توانایی ادبی در نظر گرفتند. به طور مشابه، ون گوگ و بسیاری از دیگر نقاشان امپرسیونیست اواخر قرن نوزدهم اجازه نداشتند در رویدادهایی شرکت کنند که تصور می‌شد نقاشان «واقعی» آن زمان بودند، و اغلب بسیار فقیر بودند. با این حال امروزه نقاشی های آنها اغلب به قیمت میلیون ها دلار به فروش می رسد، در حالی که آن نقاشان به اصطلاح "واقعی" اکنون به سختی به یاد می آیند. پس چه چیزی باعث ایجاد هنر عالی می شود؟ مثلا موسیقی راک می تواند هنر بزرگی باشد؟ نماهنگ؟ کارتون و کمیک؟ کسانی که خود را منتقد هنرهای زیبا می‌نامند، اغلب آخرین کسانی بوده‌اند که هنرهای بزرگ را در گذشته تشخیص داده‌اند، و احتمالاً می‌توان انتظار داشت که وضعیت امروز همین باشد. منتقدان اغلب هنرهای بزرگ را به رسمیت نمی شناسند زیرا تمایل دارند نسبت به آنچه محبوب است تعصب داشته باشند. آثار محبوب، چه رمان، چه فیلم و چه کمیک، معمولاً فقط به خاطر پول تولید می شوند و نه به خاطر هنر. اما به نظر من محبوبیت یکی از سه نشانه ای است که یک اثر هنری امروزی را می توان بزرگ دانست. دو مورد دیگر این است که پیشگامانه است و ذاتاً زیبا است. بسیاری از آثار یکی یا حتی دو مورد از این ویژگی‌ها یعنی محبوب بودن، غیرعادی بودن و زیبا بودن را دارند. اما داشتن هر سه این موارد اغلب به این معنی است که یک اثر هنری روزی عالی به نظر می رسد، اگرچه ممکن است یک قاشق غذاخوری زمان، مثلاً یک یا دو قرن، برای مطمئن شدن از آن زمان ببرد.
سوال: نویسنده از مثال های شکسپیر، چارلز دیکنز و ون گوگ برای اثبات _ .
1. آثار این استادان کاستی هایی دارد
2. این استادان بدون منتقدان چندان موفق نبودند
3. آثار هنری واقعاً زیبا در اولین خلقت هرگز درک نمی شوند
4. استادان بزرگ اغلب تا زمانی که زنده بودند به رسمیت شناخته نمی شوند