متن: به نظر من اولین تصور واضح و گسترده من از هویت چیزها در یک بعدازظهر خام به یاد ماندنی نزدیک عصر نزدیک مقبره والدینم در حیاط کلیسا به دست آمده است. "سر و صدایت را نگه دار!" وقتی مردی از میان مقبره های کنار کلیسا بلند شد، صدای وحشتناکی آمد. - آروم باش ای شیطان کوچولو، وگرنه گلویت را می برم! مردی ترسو، همه در خاکستری درشت، با آهنی بزرگ روی پایش. مردی بدون کلاه، با کفش های شکسته، و با پارچه ای کهنه دور سرش بسته شده است. از چانه ام گرفت . "اسم خود را به ما بگو!" مرد گفت "سریع!" "پیپ، آقا." مرد گفت: به ما نشان بده کجا زندگی می کنی. "به مکان اشاره کنید!" به جایی اشاره کردم که دهکده ما قرار داشت، روی تختی در ساحل در میان درختان توسکا و درختان، یک مایل یا بیشتر از کلیسا. مرد بعد از یک لحظه نگاهم کرد و من را زیر و رو کرد و جیب هایم را خالی کرد. جز یک تکه نان چیزی در آنها نبود. مرد در حالی که لب هایش را لیسید گفت: "ای سگ جوان، چه گونه های چاق داری. لعنت به من اگر نتوانم آنها را بخورم و اگر حوصله ندارم نخورم!" من صمیمانه ابراز امیدواری کردم که او این کار را نکند و محکم تر به سنگ قبری که مرا روی آن گذاشته بود گرفتم. تا حدی، تا خودم را بر آن نگه دارم. تا حدی برای اینکه خودم را از گریه نگه دارم. "حالا پس اینجا را نگاه کن!" مرد گفت مادرت کجاست؟ "آنجا، آقا!" او شروع کرد، یک دویدن کوتاه انجام داد و ایستاد و بالای شانه‌اش نگاه کرد. "آنجا، آقا!" با ترس توضیح دادم و به سنگ قبر اشاره کردم. "این مادر من است." "اوه!" گفت او برگشت. "و آیا این پدرت در کنار مادرت است؟" گفتم: بله قربان. "او نیز؛ مرحوم این محله."
سوال: این قطعه به احتمال زیاد از _ اقتباس شده است.
1. یک گزارش خبری
2. یک داستان علمی تخیلی
3. رمان
4. بازنگری