متن: پس از سه سال کار در دانشگاه مریلند، یک پیشنهاد کاری از دانشگاه دیگری دریافت کردم --- دانشگاه لین. نامه پیشنهادی ام را روی میز رئیس فعلی ام گذاشتم، برگشتم و در را آرام بستم. منتظر تماسی از رئیسم بودم که به او تبریک بگوید، که نشان دهنده موافقت او با رفتن من باشد. بعدازظهر رئیسم با من تماس گرفت و گفت: "میشه فردا همدیگر را ببینیم؟" _ . روز بعد با رئیسم ملاقات کردم. او گفت: نیکلاس، ما تو را می خواهیم. چه می‌خواهی؟» گفتم: «رئیس، به دلیل عملکرد فوق‌العاده‌ام امسال مستحق افزایش حقوق قابل توجهی هستم. فکر می‌کنم سال آینده به افزایش 10 درصدی حقوق نیاز دارم تا در اینجا بمانم.» رئیسم گفت: «مشکلی نیست.» وقتی دفتر او را ترک کردم، با دانشگاه لین تماس گرفتم و به آنها گفتم که می‌خواهم آن را بگیرم. 10 درصد افزایش حقوق آنها مجبور شدند 10 درصد بیشتر از پیشنهاد حقوق اولیه خود به من بدهند تا بتوانم این کار را بپذیرم. رئیس جدید به من گفت که حاضر است بیشتر به من بدهد، اما من از کار در این دانشگاه با چنین حقوق بالایی احساس بدی خواهم داشت. من در یک نبرد پیروز می شدم، اما در جنگ شکست می خوردم. او گفت: "مشکل این است که همکار شما کمتر از شما درآمد دارد، بنابراین شما احساس گناه و ناراحتی خواهید کرد. اما من همچنان می توانم 5 درصد بیشتر از پیشنهاد اولیه به شما بدهم." من این ماساژ را به رئیس فعلی‌ام تحویل دادم و او به من گفت که اگر قول بدهم که این پیشنهاد شغلی جدید را رد کنم، 5 درصد دیگر حقوقم را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، او قویاً از ارتقاء اولیه من از استادیار به دانشیار حمایت خواهد کرد. طبق سیاست دانشگاه، شما باید حداقل 6 سال طول بکشد تا ارتقا پیدا کنید. سومین سال استخدام من در این دانشگاه بود. پس از رد پیشنهاد شغلی جدید، بالاخره از افزایش حقوق و ارتقای زودهنگام لذت بردم.
سوال: در متن، نویسنده عمدتاً تجربه خود را از _ .
1. کسب افزایش حقوق
2. رد پیشنهاد شغلی
3. درخواست برای موقعیت جدید
4. تصمیم گیری در محل کار