متن: پس از ایراد سخنرانی در دبیرستان، از من خواسته شد که از دانش آموز خاصی دیدن کنم. یک بیماری پسر را خانه نشین کرده بود، اما او برای ملاقات با من ابراز علاقه کرده بود. به من گفته شد که این برای او ارزش زیادی دارد، بنابراین من موافقت کردم. در طی مسیری نه مایلی تا خانه اش، چیزی در مورد متیو فهمیدم. دیستروفی عضلانی داشت. وقتی او به دنیا آمد، دکتر به والدینش گفت که او تا پنج سالگی زنده نخواهد ماند و سپس به آنها گفتند که او به ده نمی رسد. حالا سیزده سالش بود. او می خواست با من ملاقات کند زیرا من یک مدال آور طلا بودم و از غلبه بر موانع و رفتن به رویاهایم می دانستم. بیش از یک ساعت با متیو صحبت کردم. یک بار هم شکایت نکرد و نپرسید: "چرا من؟" او از پیروزی و موفقیت و رفتن به سمت رویاهایش صحبت کرد. بدیهی است که او می دانست در مورد چه چیزی صحبت می کند. او اشاره نکرد که همکلاسی هایش او را مسخره کرده اند زیرا او متفاوت است. او فقط از امیدهایش برای آینده صحبت کرد و اینکه چطور یک روز می خواست با من وزنه بزند. وقتی صحبتمون تموم شد رفتم سمت کیفم و اولین مدال طلایی که گرفته بودم رو بیرون آوردم و به گردنش انداختم. به او گفتم که او بیشتر برنده است و بیشتر از من در مورد موفقیت و غلبه بر موانع می داند. یک لحظه به آن نگاه کرد، سپس آن را در آورد و به من پس داد. او گفت: تو قهرمانی، آن مدال را گرفتی، روزی که من به المپیک برسم و مدال خودم را بگیرم، آن را به تو نشان خواهم داد. تابستان گذشته نامه ای از والدین متیو دریافت کردم که به من می گفتند متیو درگذشته است. آنها از من خواستند نامه ای را که چند روز قبل برایم نوشته بود داشته باشم:
سوال: از قسمت یاد می گیریم که _ .
1. متیو یک ورزشکار بود
2. متیو پسری خوش بین و مصمم بود
3. نویسنده قبلاً همان بیماری را داشت که متیو داشت
4. متیو قبل از مرگ قهرمان شد