متن: بادهای شدید اقیانوس را در نوردید و امواج رعد و برق به ساحل رسیدند و برج دیدبانی در ایستگاه نجات جزیره نخود را به لرزه درآوردند. موج‌سواری تئودور میکینز در آن غروب 11 اکتبر 1896 مراقب بود. طوفانی بر کرانه‌های بیرونی کارولینای شمالی ضربه زده بود و جزر و مد آنقدر قوی بود که گشت‌های ساحلی لغو شده بودند. با این حال، میکینز توجه زیادی به افق داشت. این نوع آب و هوا بود که می توانست کشتی ها را صدها مایل از مسیر خود منفجر کند. کشتی ES Newman در فراساحل در طوفان گرفتار شد. ناخدا که همسر و فرزندش در کشتی بودند، می ترسید که نیومن به زودی از هم بپاشد. او تصمیم گرفت کشتی خود را ساحل کند، سپس سیگنالی را شلیک کرد و دعا کرد که کسی در خشکی آن را ببیند. میکینز، که چشمانش برای بریدن از باران و غبار موج سواری آموزش دیده بود، فکر می کرد سیگنال را می بیند، اما آنقدر اسپری پنجره های دیده بان را پوشانده بود که به سختی می توانست مطمئن شود. با این حال، او هیچ شانسی نکرد. پس از احضار نگهبان ایستگاه، کاپیتان ریچارد اتریج، میکینز یک سیگنال کوستون را به راه انداخت، سیگنالی که با استفاده از لامپ های رنگ های مختلف ساخته می شود. این دو مرد با هم در تاریکی برای یافتن پاسخ جستجو کردند. چند لحظه بعد نوری را به سمت جنوب دیدند و متوجه شدند که مغازه ای در مضیقه است. حتی قبل از خاموش شدن سیگنال بازگشت، اتریج افراد خود را احضار کرده بود و عملیات نجات را آغاز کرده بود. برای نجات دهندگان، نجات نیومن چیز غیرعادی نبود. در طول سال‌ها، کشتی‌های زیادی از سواحل بیرونی خارج شدند که ملوانان منطقه را قبرستان اقیانوس اطلس نامیدند. با توجه به شرایط خطرناک موج سواری و باد، کاپیتان اتریج به سرعت تصمیم گرفت که کنترل قایق های موج سواری غیرممکن باشد. در عوض تصمیم گرفت از راه دیگری برای کمک به بازماندگان استفاده کند. خدمه سفر طولانی را از ساحل به سمت محل حادثه آغاز کردند. کاپیتان اتریج امیدوار بود که یک خط از تفنگ به دکل کشتی شلیک کند. پس از اینکه خدمه کشتی خط را به داخل کشتی کشیدند، موج سواران خط دوم را شلیک کردند و بازماندگان را با خیال راحت به ساحل منتقل کردند. موج سواران برای رسیدن به کشتی نیومن از شن و ماسه سه مایل عبور کردند. آب یخ می زد و مردان اغلب تا زانو در شن فرو می رفتند. کاپیتان اتریج در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که "صدای دلهای شاد ورود خدمه ایستگاه را درود می فرستد"، اما "در چنین شرایطی انجام کاری برای آنها غیرممکن به نظر می رسید. کار اغلب توسط جریان فراگیر متوقف می شد." حتی زمانی که تجهیزات نجات بی فایده بود، اتریج حاضر به تسلیم نشدن شد. او با انتخاب دو تا از قوی‌ترین موج‌سواران خود، طناب‌هایی را به دور کمر آنها بست و به داخل آب فرستاد. این دو مرد که از ساحل صف گرفته بودند، با تلاش فراوان تا آنجا که می‌توانستند پیش از شیرجه رفتن در میان امواج راه رفتند. آنها در حالی که برخلاف جزر و مد شنا می کردند تقریبا فرسوده شده بودند، سرانجام به ساحل رسیدند. اولین کسانی که نجات یافتند زن و فرزند ناخدا بودند. در حالی که دو مسافر به پشت بسته شده بودند، موج سواران راه خود را برای بازگشت به ساحل نبرد کردند. به نوبت، اتریج و خدمه‌اش ده سفر به نیومن انجام دادند و همه افراد سرنشین را نجات دادند. ساعت 1:00 بامداد بود که خدمه و بازماندگان بالاخره به ایستگاه برگشتند. آن شب، در حالی که بازماندگان خسته در خواب بودند و خدمه نجات غریق او استراحت می کردند، کاپیتان اتریج خودکار خود را برداشت و در نور فانوس نفتی، با رضایت نوشت که همه سرنشینان نجات یافته اند و "در این ایستگاه پناه گرفته اند". -- کلماتی که او سالهای زیادی به یاد می آورد.
سوال: هدف اصلی نویسنده از نوشتن متن چه بوده است؟
1. برای هشدار دادن به ملوانان از خطرات طوفان.
2. برای ایجاد یک داستان در توصیف یک نجات در دریا.
3. برای اطلاع مردم در مورد ریچارد اتریج.
4. برای ثبت جزئیات در مورد نیومن.