متن: من اولین بار چندین سال پیش به عنوان بخشی از یک گروه توریستی از هوتونگ دیدن کردم. ما سوار بر یک تریشا همراه با راهنمای تاریخ، معماری و سبک زندگی ساکنان محلی شدیم. پس از بازدید از مکان‌های دیدنی پکن، مانند شهر ممنوعه، معبد بهشت، برج طبل و کاخ تابستانی، رفتن به خانه هوتونگ برخی از خانواده‌های معروف باستانی به «تجربه پکن» عنصری انسانی بخشید. کنجکاوی من در طول سال ها از خواندن در مورد آنها در هر فرصتی تشدید شده است. در طول آماده سازی برای بازی های المپیک، مشتاق بودم بدانم که برخی از حیاط های سیهیوآن در هوتونگ به محل اقامت بازدیدکنندگان تبدیل شده است. آرزو داشتم روزی در یکی بمانم. در حال آماده شدن برای سفر اخیر به پایتخت، مشتاقانه به دنبال یکی از آنها بودم. با دستمزد محدود معلمم، به گزینه ای مقرون به صرفه اکتفا کردم، اگرچه با اشتیاق به اقامتگاه های بیشتر در حیاط نگاه کردم. طبق معمول، از آنجایی که نمی‌توانستم به بازار بالا بروم، در نهایت چیزی نزدیک به یک تجربه واقعی داشتم. یک خانواده واقعی هنوز در حیاط زندگی می کنند که به حیاط اصلی نزدیکتر است. اتاق ها همه به حیاط مرکزی باز می شدند. گل ها شکوفه می دادند، لوبیا و نخود از حصار بامبو بالا می رفتند و گربه زیر آفتاب چرت می زد. هر روز پس از کاوش در شهر، با عجله به هوتونگ برمی‌گشتم، یک دوش سریع می‌گرفتم و به گربه می‌پیوندم – در صندلی‌ای بامبو و کتابی آماده در آن نزدیکی چرت می‌زدم. وقتی مهمانان دیگر برگشتند، با هم احوالپرسی می کردیم. یک مادر و دختر کوچک از فرانسه، یک پسر از کانادا، یک مادر و دختر نوجوان از هلند، یک معلم از انگلیس و چندین مهمان از مناطق مختلف چین حضور داشتند. از کوچه‌های باریک هوتونگ رفت و آمد می‌کردند، اهالی لبخند می‌زدند و «نی هائو» (سلام) می‌گفتند. بچه های خندان زیر چشمان همسایه ها بازی می کردند. در این محله دوستانه احساس می کردم که در خانه هستم.
سوال: برداشت نویسنده از مردم هوتونگ چیست؟
1. آنها از سراسر جهان آمدند.
2. همه آنها می خواستند از زندگی قدیمی پکن لذت ببرند.
3. آنها با هم در هماهنگی زندگی می کنند.
4. آنها در یک زندگی صلح آمیز بهشتی زندگی می کنند.