متن: ده سال پیش، دالا-کامینا 16 تا 18 ساعت در روز کار می کرد و "به معنای واقعی کلمه در یک هواپیما زندگی می کرد". دالا کامینا، یکی از مدیران ارشد IBM، کار خود را با بودجه 50 میلیون دلاری به عنوان رئیس بازاریابی رها کرد تا سبک زندگی خود را بیابد که به او احساس غرق شدن ندهد. ایده آل "داشتن همه چیز" را فراموش کنید. مادر مجرد علیرغم کار در شرکتی که به او در برنامه‌ریزی انعطاف‌پذیری می‌داد، به سختی زنده می‌ماند. دالا کامینا این حس را داشت که تنها نیست. مطالعه جدید او اکنون این را ثابت می کند. این بومی استرالیایی از 1000 زن شاغل آمریکایی 18 تا 55 ساله نظرسنجی کرد و نتایج دلسرد کننده است. تقریباً 70٪ از زنان باور ندارند که از حمایت لازم برای خوشحال کردن خود در داخل و خارج از محل کار برخوردار نیستند و 75٪ معتقد نیستند که می توانند "همه چیز را داشته باشند". در واقع، بیش از نیمی از پاسخ دهندگان زندگی خود را در سال گذشته به عنوان "آویزان به یک نخ" توصیف کردند. علاوه بر این، نتایج به سختی تحت تأثیر سن یا بچه دار شدن یا نداشتن یک زن است. دالا-کامینا می‌گوید: «این واقعیت که ما در حال بحث در مورد تکیه کردن در زمانی که زنان می‌گویند به سختی زنده می‌مانند، حیرت‌انگیز است.» زنان زیادی هستند که فکر می‌کنند اگر سر خود را پایین نگه دارند و به سختی کار کنند، کسی این کار را انجام خواهد داد. متوجه می شوند و فرصت ها برای آنها پیش خواهد آمد." مطالعه Dalla-Camina به شکاف شدیدی بین آنچه متخصصان شاغل از کارفرمایان خود نیاز دارند و آنچه کارفرمایان ارائه می دهند اشاره می کند. یک مطالعه اخیر کالج بوستون نشان داد که انعطاف پذیری در محل کار در حال کاهش است و کمتر از یک سوم کارفرمایان احساس می کنند گزینه هایی را برای کارمندان ارائه می دهند تا مدل های کاری جایگزین داشته باشند. حتی اگر شرکتی ترتیبات کاری انعطاف پذیری را به کارمندان ارائه دهد، 70 درصد از زنان فکر می کنند که امکان موفقیت در کار و خانه وجود ندارد. دالا-کامینا می‌گوید، شرکت‌های زیادی در مدل کارمند رو در رو به جای مدل مبتنی بر نتیجه گیر کرده‌اند. او می‌افزاید تا زمانی که برنامه‌های کاری جایگزین مانند کار پاره وقت یا کار از خانه در DNA شرکت‌های آمریکایی ریشه دوانده باشد - برخلاف اینکه به‌عنوان یک درمان خاص تلقی شود - هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. جودی میلر، مدیر عامل شرکت مشاوره Business Talent Group (BTG)، به سختی از یافته های دالا-کامینا شگفت زده شد. میلر فواید ایجاد شرکتی را که به طور متفاوتی به کار فکر می کند، می بیند. در BTG، نیمی از کارمندان از خانه کار می کنند، بنابراین هیچ شرم یا مجازاتی برای عدم مواجهه با رئیس وجود ندارد. در واقع، کارمندان به خاطر کیفیت کارشان پاداش می گیرند، نه میزان زمانی که برای کارها صرف می کنند. و اکثریت کارمندان پاره وقت هستند و در یک مدل پروژه محور کار می کنند. به گفته میلر، از زمانی که BTG محیط کاری منحصربه‌فرد خود را بهبود بخشید، بهره‌وری از سقف گذشته است. اما میلر گفت: "گفتن به کارگران برای "تکیه کردن" فقط در حاشیه است."
سوال: برآورده کردن انتظارات زنان متخصص در این زمینه دشوار است.
1. دستیابی به تعادل زندگی و کار دشوار است
2. اکثر کارفرمایان نسبت به آنها تعصب دارند
3. مدل کار قدیمی در بسیاری از شرکت ها ریشه دارد
4. بسیاری از کارفرمایان نمی توانند پتانسیل بزرگ آنها را تشخیص دهند