متن: مدرسه من در یک زمین بازی مربع بزرگ در جنوب شرقی داکوتای جنوبی قرار داشت. یک معلم تمام کلاس های اول تا هشتم را تدریس می کرد. اکثر کلاس ها فقط دو یا سه دانش آموز داشتند. روز مدرسه ما با بیرق پرچم شروع شد. سپس معلم یکی یکی کلاس را به نیمکت تلاوت کنار میزش صدا زد. او کار ما را بررسی می‌کرد، درس جدید را توضیح می‌داد، و ما را اخراج می‌کرد تا به میز خودمان برگردیم و کار جدیدمان را انجام دهیم، همه در کمتر از ده دقیقه در هر کلاس. ظهر ناهارهایی را که آورده بودیم خوردیم. ناهار ما شامل ساندویچ های خانگی و اگر خوش شانس بودیم دسر بود. دسر مورد علاقه من یک گلابی تازه بود و یک تکه از کیک شکلاتی خامه ترش خوشمزه مامان. برنامه سالانه کریسمس هیجان انگیزترین بخش سال بود. ما در ماه دسامبر دروس خود را با عجله طی کردیم تا زمانی را برای تمرین شعر، آهنگ و نمایشنامه فراهم کنیم. چند روز قبل از اجرا، اعضای هیئت مدیره مدرسه تجهیزاتی را از شهر قرض گرفتند و یک صحنه در یک طرف کلاس برپا کردند. ملحفه تخت را برای پرده آویزان کردیم. در شب اجرا، فانوس‌های بنزینی که در امتداد دیوارها آویزان بودند، نوری گرم، هرچند نه چندان درخشان، بر جمعیت جمع‌آوری می‌کردند. وقتی از پشت پرده نگاه می کردیم تا برای پدر و مادرمان دست تکان دهیم، به سختی می توانستیم هیجان خود را مهار کنیم. در یک یکشنبه بهاری در ترم جدید، درست قبل از آخرین روز ترم مدرسه، همه در محله برای یک پیک نیک جمع شدند. مادران ما مرغ سوخاری، کاسه سالاد و دسر را روی میز معلم و میز کتابخانه چیدند. بعد از شام بازی کردیم. یکی از اعضای هیئت مدیره مدرسه بعد از ظهر سطل های بزرگ بستنی آورد تا پیک نیک را تکمیل کند. چقدر منتظر آن رفتار بودیم! نوزده ساله بودم که اولین موقعیت تدریس خود را در یک مدرسه روستایی با سیزده دانش آموز شروع کردم. وقتی سطل ناهار خود را در صبح اول ترم آماده می کردم، هیجان زده، عصبی و خوشحال شدم. یادم نیست چه ساندویچی هایی بسته بندی کردم، اما یادم می آید که یک گلابی تازه و یک تکه کیک شکلاتی برای دسر گذاشتم!
سوال: از متن می توان نتیجه گرفت که نویسنده _ .
1. به آشپزی علاقه داشت
2. خیلی مستقل بود
3. از شغلش درآمد کمی داشت
4. خوشحال بود اگرچه زندگی گاهی اوقات سخت بود