متن: نور طلایی خورشید در بالای درختان می رقصید و خنده های کودکان پارک را پر کرده بود. بوی پاپ کورن روی نسیم پخش می شد و زندگی خوب به نظر می رسید. یکی از شادترین صبح های شنبه ای بود که با دختر کوچکم جیجی گذراندم. یعنی تا اینکه دو غریبه او را داخل ماشینشان انداختند و با سرعت دور شدند. به نظر خواب بدی می آمد. وقتی پلیس از من بازجویی کرد به سختی می توانستم زمزمه کنم. ساعت ها منتظر ماندیم، اما خبری از محل اختفای ماشین نبود. اشک ها شروع به آمدن می کردند. پس هیچی. از ترس بی حس شده بودم. افسر پلیس گفت: «به خانه بروید خانم. "من می خواهم کسی شما را رانندگی کند. ما همچنین می خواهیم تلفن شما را زیر نظر داشته باشیم. آدم ربایان ممکن است تماس بگیرند، و ما می خواهیم ردیابی کنیم. به من اعتماد کنید، این افراد نمی توانند دورتر بروند." ، برای من سخت بود که به چیزی اعتماد کنم. دوستم گلوریا آن روز بعد از ظهر آمد. او گفت: «در رادیو درباره جیجی شنیدم. همه دنبال ماشین می گردند، بین ایالتی ها همه مسدود شده اند. دستم را گرفت گلوریا گفت: اینجا را نگاه کن. "من می خواهم این عکس را داشته باشی و می خواهم با من دعا کنی." این عکس دختر بچه ای بود که در تختش خوابیده بود. یک فرشته قد بلند و بلوند کنار تخت ایستاده بود. دستش داشت به شانه دختر می‌خورد و به او لبخند می‌زد. اعصابم بهم ریخته بود "میدونی که من به این چیزا اعتقاد ندارم!" من قفل کردم. "من در حال حاضر برای هر گونه هوسبازی خسته شده ام، گلوریا! من دخترم را می خواهم خانه!" شروع کردم به لرزیدن و بعد شروع کردم به گریه کردن. گلوریا عکس را روی مانتومان گذاشت و کنار من زانو زد. او در حالی که دستم را گرفته بود گفت: فقط با من دعا کن. هیچ نیرویی برایم باقی نمانده بود، پس دعا کردیم و منتظر ماندیم که ابدی به نظر می رسید. با هم کنار تلفن منتظر ماندیم تا غروب آفتاب. تلفن هرگز زنگ نخورد. یکدفعه درب ورودی به سرعت باز شد. سرم را بلند کردم و جیغ زدم. جیجی ایستاده بود. "جیجی! خدا را شکر!" من گریه کردم و دستانم را دور او انداختم: "آن مردها تو را کجا بردند؟ چگونه به خانه رسیدی؟ پلیس تو را پیدا کرد؟" "نه مامان!" جیجی گفت. "من واقعاً ترسیده بودم زیرا آن مردها گفتند که من را به دورتر می برند. ما واقعاً به سرعت در یک جاده صخره ای قدیمی می رفتیم که قبلاً دیده نشده بود. اما سپس یک مرد قد بلند از جلوی ماشین خارج شد و آنها از جاده فرار کردند و به درخت برخورد کن.» سپس مرد قد بلند دوید و در ماشین را باز کرد و مرا بیرون کشید. او واقعاً خوب بود و گفت که الان خوب می شوم و آن مردها نمی توانند به من صدمه بزنند. حتما رفتم بخوابم چون بعدش اینجا جلوی خونه ما از خواب بیدار شدم. او باید مرا به خانه آورده باشد، "اما کی... از کجا می دانست... کجا بیاورد؟" صدایم شکست و به زمزمه ای رسید. جیجی گفت: "نمی دانم مامان." اما او واقعاً صمیمی بود و من اصلاً از او نمی ترسیدم." درست در همان لحظه جیجی متوجه عکس گلوریا روی مانتو شد. "اون اوست!" با اشاره به عکس فریاد بلندی کشید. "مامان، بلوند دمی مردی مثل فرشته لباس پوشیده این مردی بود که مرا از ماشین بیرون کشید!» احساس کردم برجستگی های لرزی در گردن و دست هایم افتاده است. گلوریا رنگ پریده شد. گلوریا پرسید: «مطمئنی که این مرد است؟» «آره، اوست. جز اینکه بال نداشت و شلوار جین آبی و تی شرت پوشیده بود. اما این دقیقاً اوست. من او را در هر جایی به یاد می‌آورم!» بعداً همان شب، پلیس ربایندگان مجروح را در ماشین آسیب‌دیده‌شان در پنجاه مایلی خانه ما پیدا کرد. وقتی از او سؤال شد، راننده به یاد آورد که برای جلوگیری از برخورد با یک مرد بلوند قد بلند، یک چرخش تند انجام داده است و به در صندلی عقب که ضربه زده است. لولای جیجی که نشسته بود کاملاً کنده شده بود. بیست سال گذشته است. ما هرگز از کسی نشنیده ایم که ادعا کند جیجی را نجات داده است و هیچ توضیح منطقی برای فرار معجزه آسای جیجی و بازگشت به خانه از یک خرابه تا این اندازه دور وجود ندارد. همیشه چیزهایی بوده اند که مردم نمی توانند توضیح دهند، اما از آن روز به بعد، من معتقدم که همه تجربیات مثبت و منفی برای تقویت و یادگیری در اختیار ما قرار می گیرد. جیجی اکنون دختر کوچکش را شنبه ها به پارک می برد. آنها از نور خورشید در حالی که روی درختان می رقصند، بوی پاپ کورن و خنده کودکان لذت می برند. او عکس گلوریا را روی مانتو خود نگه می دارد و دوست فرشته ای خود را به یاد می آورد. و من مانند دخترم ایمانی دارم من چندین سال پیش از آن روز آزمایش های زیادی را پشت سر گذاشتم.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به دعای همراه با گلوریا چیست؟
1. مشکوک
2. کنجکاو
3. سپاسگزار
4. علّی