متن: تفکر و رفتار تطبیقی در میان نوجوانان کاملاً معمول است، اما این وظیفه والدین است که محدودیت هایی را تعیین کنند و آنها را محکم نگه دارند. اغلب، والدینی با ناامیدی به من می گویند که چگونه فرزندشان از نداشتن بهترین طراحی مد مانند دوستانشان، یا آخرین ابزار الکترونیکی که همه بچه های دیگر دارند، شکایت کرده است. والدین باید به فرزندان خود اعتماد به نفس را بیاموزند. آنهایی که اعتماد به نفس دارند در مقابل میل به مقایسه خود با دیگران مقاومت می کنند و تجربه دیگران را دست بالا نمی گیرند و در عین حال تجربه خودشان را کم می کنند. اما برخی افراد ممکن است شعاری داشته باشند که با این شعار مشخص شده است. "کاش من پول برادرم را داشتم، کاش مثل همکلاسی هایم باهوش بودم، کاش مثل دوستانم خوش قیافه بودم." مقایسه خود با دیگران یک تله است. افرادی که خود را با افراد دیگر مقایسه می کنند، احساس می کنند که به اندازه کافی خوب نیستند. آنها تمایل دارند در مورد کاستی های خود پافشاری کنند. حتی اگر تمام تلاش خود را بکنند، به اندازه کافی خوب نیست زیرا همیشه می توانند فردی را پیدا کنند که در سطح بالاتری اجرا کند. وقتی مردم با هم مقایسه می‌کنند، عموماً روی ویژگی‌های منفی خود تمرکز می‌کنند. آنها همه چیزهایی را که در زندگی شان درست پیش می رود نادیده می گیرند. آنها همچنین تمایل دارند موفقیت خود را به حداقل برسانند و ژست ها و تعریف های مثبت را نادیده بگیرند. کسانی که اعتماد به نفس دارند به صدای درونی خود گوش می دهند. آنها تحت تأثیر دیدگاه دیگران نسبت به رویدادها نیستند. آنها تحت تاثیر موفقیت، پول، سلامتی و دارایی های مادی دیگران قرار نمی گیرند. آنها باور ندارند که دیگران نسبت به آنها احساس رفاه عاطفی بیشتری دارند. اخیراً نامه سلامت روانی هاروارد مقاله‌ای منتشر کرده است که نشان می‌دهد افراد مبتلا به درد مزمن به اندازه افرادی که درد مزمن ندارند، احساس خوبی دارند. با این حال، کسانی که درد مزمن دارند، تمایل داشتند که سلامت عاطفی افراد سالم از نظر جسمی را بیش از حد ارزیابی کنند. این مطالعه تأیید کرد که نحوه نگاه ما به رویدادها مهم است، نه ماهیت شرایط ما که ممکن است شامل مقایسه باشد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به «مقایسه کردن» چیست؟
1. مطلوب.
2. بی دغدغه.
3. عدم تایید.
4. مشکوک.