متن: دیروز برای دیدن مادربزرگ مامان ناتنی ام به خانه سالمندان رفتم. وقتی به آنجا رسیدم او از دیدن من خوشحال شد. بعد صدای گریه زنی را شنیدم. هم اتاقی مادربزرگم بود. پرده کشیده بود تا نتونستم ببینمش. او شروع به صدا زدن نامی کرد که مال من نبود، اما قطعاً داشت با من صحبت می کرد و از من التماس می کرد که به سمت او در اتاق بروم. بعد شروع کرد به التماس کردن و گفت: "لطفا بیا ببینم!" بنابراین به دیدن او رفتم. او خیلی پیر و ضعیف به نظر می رسید اما بزرگترین لبخند را به من زد! او دستانش را برای من باز کرد تا بغلش کنم و خم شدم و او را در آغوش گرفتم. بعد روی تختش نشستم و چند دقیقه ای با او صحبت کردم. او مدام مرا با نام دیگری صدا می کرد اما من او را تصحیح نکردم. او برایم داستان هایی تعریف کرد که انگار در زمان وقوع آنها آنجا بودم. سرانجام با مادربزرگم به دیدار برگشتم. سپس زن دیگر دوباره شروع به گریه کرد و گفت: لطفاً برگرد. در ایستگاه پرستار توقف کردم و پرستار به من گفت که آن خانم از آلزایمر رنج می برد. اسمی را که او مرا صدا کرده بود ذکر کردم. پرستار به من گفت اسم دختر خانم است. این یک تجربه دلخراش بود اما دید جدیدی به زندگی به من داد. همه ما روزی پیر می شویم. برخی از ما مانند هم اتاقی مادربزرگم ذهن های شکسته خواهیم داشت و برخی مانند مادربزرگ من دارای بدنی شکسته خواهیم بود. اما آنچه زیبا بود این واقعیت بود که هر دو خانم، یکی 86 ساله و دیگری 90 ساله، وقتی داشتم می رفتم قول دادم که برگردم و به دیدن آن خانم بروم، حتی بعد از اینکه مادربزرگ بزرگم به ایالت خود برگشت.
سوال: پیرزن دیگر مدام نویسنده را با نام اشتباه صدا می کرد زیرا _ .
1. او ذهن شکسته ای داشت
2. او نویسنده را بسیار دوست داشت
3. او احتمالا عمدا این کار را کرده است
4. او می‌خواست مهربانانه رفتار کند