متن: سامانتا، یا سام، همانطور که شوهرش، جان، او را صدا می‌کرد، با ظاهری کامل و راضی از ظاهرش خانه دکتر را ترک کرده بود. سال 1862 بود. به نظر می رسید که جنگ با شمال هرگز به پایان نخواهد رسید. پدر سام در اسرع وقت آنجا را ترک کرده بود و قسم خورده بود که برای ویرجینیا، برای سرزمین آنها، برای دولت جدیدشان، برای خدا، برای جنوب می جنگد. سرانجام سامانتا به خانه ای رسید که او و جان صاحب آن بودند. شبی سرد و بارانی بود و او خوشحال بود که در خانه است. پا به اتاق نشیمن گذاشت. جان روی صندلی راحتی استراحت کرد و مشغول خواندن کتاب بود. نگاهی به او انداخت، کتاب را روی زمین گذاشت و ایستاد و آغوشش را برای او دراز کرد. کوتاهی بوسیدند. دستی به شکمش کشید و پرسید: دکتر چی گفت؟ او گفت بچه خوب است و من سالم به نظر می رسم. خبری داری؟ "در کمال تعجب، بله." جان لحظه‌ای تردید کرد، انگار تصمیم می‌گرفت که چه چیزی را می‌خواهد بگوید، و سپس ناخواسته ادامه داد: "از من خواسته شده است که به ارتش بپیوندم." سام فریاد زد: چی؟ نزدیک اشک بود "اما - اما ما تازه شروع کرده ایم." صدایش لرزید. "فکر می کردم بعد از دو سال التماس به مادرم که اجازه دهد ما دو نفر با هم ازدواج کنیم تا بالاخره زندگی ما شاد شود. آیا راهی وجود ندارد که بتوانید از این وضعیت خلاص شوید؟" جان پاسخ داد: می ترسم که نه. "خواهش می کنم. خواهش می کنم، جان، اگر مرا دوست داری، لطفاً از این وضعیت بیرون بیای. او شروع به گریه کرد. جان به او دلداری داد و سرش را روی شانه‌اش گذاشت. "سام." "چی؟" اسم بچه را به اسم من بگذار؛ اسمش را جان یا جوانا بگذار. به محض اینکه بتوانم برمی گردم. قول می دهم. سام در استخوان یقه‌اش لبخند زد، زیرا می‌دانست که جان به قولش عمل می‌کند. او هرگز عهدش را زیر پا نمی گذاشت. او دستش را به شکمش فشار داد و برای او ناشناخته بود، نوزاد دختر بود. و برای هر دوی آنها ناشناخته، قولی که جان به تازگی داده بود تنها قولی بود که او هرگز زیر پا گذاشت.
سوال: می توان استنباط کرد که جان _ .
1. در جنگ جان باخت
2. به همسرش دروغ گفت
3. اغلب وعده های خود را زیر پا گذاشت
4. می دانست که برمی گردد