متن: وقتی جوان بودم، یک همسایه قدیمی به نام دکتر گیبس داشتم. او شبیه هیچ دکتری نبود که من تا به حال می شناختم. او هرگز سر ما فریاد نمی زد که در حیاطش بازی می کنیم. از او به عنوان همسایه ای یاد می کردم که از هر کس دیگری در محله خوش برخوردتر بود. وقتی دکتر گیبس خوشحال بود، داشت درخت می کاشت. و هدف زندگی او این بود که آن را به یک جنگل تبدیل کند. دکتر گیبز نظریه های جالبی در مورد کاشت داشت. او در مورد درختانی صحبت کرد که آبیاری نمی شوند، در جستجوی آب ریشه های عمیقی خواهند داشت. بنابراین او هرگز درختان خود را آبیاری نکرد. انوک کاشت و هر روز صبح به جای آبیاری آن را با روزنامه ورق می زد. از او پرسیدم چرا این کار را کردی و او گفت این کار برای جلب توجه درخت بوده است. دکتر گیبز چند سالی درگذشت. هرازگاهی از کنار خانه اش می گذرم و به درختانی که بیست و پنج سال پیش کاشته بود نگاه می کنم. الان خیلی قوی هستند چند سال بعد چند درخت کاشتم. من مرتب به آنها آب می دادم و به خوبی از آنها مراقبت می کردم. هرگاه باد سردی می وزد برگ ها و شاخه های خود را تکان می دهند. چیز خنده دار در مورد درختان دکتر گیبز این بود که به نظر می رسید دشواری به آنها کمک می کرد تا آسایش و راحتی هرگز به آنها کمک کند.
سوال: یکی از نظریه های دکتر گیبز در مورد کاشت این بود که _ .
1. او اغلب با درختان صحبت می کرد
2. او به شدت به درختان لگد زد
3. او هرگز درختان را آبیاری نکرد
4. برگها را در اطراف ریشه دفن کرد