متن: وقتی بچه های نه ساله دیگر مشغول بازی بودند، او در پمپ بنزین کار می کرد. وقتی نوجوانان دیگر مشغول مطالعه یا بیرون رفتن بودند، او به سختی جایی برای خوابیدن در خیابان پیدا کرد. اما او با غلبه بر این شکست های وحشتناک توانست یک بورس تحصیلی بسیار رقابتی را به دست آورد و وارد دانشگاه هاروارد شود. و داستان شگفت انگیز او الهام بخش فیلمی به نام "بی خانمان به هاروارد: داستان لیز موری" است که در اواخر آوریل نمایش داده شد. لیز موری، یک دختر 22 ساله آمریکایی، در حال نوشتن داستانی واقعی از اراده و اراده است. لیز در سایه دو والدین معتاد به مواد مخدر بزرگ شد. هرگز غذا یا لباس گرم کافی در خانه وجود نداشت. لیز تنها عضوی بود که شغل داشت. مادرش مبتلا به ایدز بود و زمانی که لیز فقط 15 سال داشت درگذشت. اثر آن فقدان نقطه عطفی در زندگی او شد. او با ارتباط محیطی که در آن بزرگ شده بود با نحوه مرگ مادرش، تصمیم گرفت کاری در این باره انجام دهد. لیز به مدرسه برگشت. او خود را به درس خواندن انداخت و هرگز به معلمانش نگفت که بی خانمان است. شب ها در خیابان ها زندگی می کرد. او در کتاب خود نوشت. او اعتراف کرد که از حسادت استفاده کرده است. او از مزایایی که به راحتی برای دیگران به دست می آید، مانند یک محیط زندگی امن، استفاده کرد تا خود را تشویق کند که "هیچ چیز نمی تواند مرا تحت فشار بگذارد." او دبیرستان را تنها در دو سال به پایان رساند و یک بورسیه تحصیلی کامل برای تحصیل در دانشگاه هاروارد گرفت. اما لیز تصمیم گرفت که دانشگاه برتر خود را چند ماه زودتر در سال جاری ترک کند تا از پدرش که او نیز مبتلا به ایدز است مراقبت کند. من پدر و مادرم را خیلی دوست دارم. آنها معتاد به مواد مخدر هستند. اما هرگز فراموش نمی‌کنم که آنها همیشه مرا دوست داشتند." لیز از تماشاگران سینما می‌خواهد با این ایده کنار بیایند که تغییر زندگی شما "به سادگی تصمیم گیری است".
سوال: در واقع چه چیزی باعث شد او به سمت هدفش برود؟
1. حسادت و تشویق.
2. اراده و اراده.
3. تصمیم گیری و درک.
4. محبت و احترام به پدر و مادرش.