متن: در حالی که در دهه 1960 در جرسی بزرگ می شدم، به نظر می رسید همیشه در حال ساختن چیزهایی هستم. یک تابستان با پدرم یک ماشین مدل می‌سازیم. این کار ساده ای بود و به عنوان یک نوجوان ۱۲ ساله توانا می توانستم به راحتی این کار را به تنهایی انجام دهم. اما پدرم وقتش را با من گذراند و قبل از اینکه متوجه شوم، هر دو بیرون در گاراژ بودیم و دور کار می‌کردیم. ای کاش وقتی اولین پسرم را بزرگ می کردم به این موضوع فکر می کردم. ما هرگز با هم چیزی نساخته ایم. اوه، مطمئناً به ما خیلی خوش گذشت. اما ما هرگز دست به کار مشترکی نزدیم. چند سال پیش، وقتی آنتون، پسر دومم، از او پرسید که آیا می‌توانیم یک خانه درختی در افرای بزرگ نقره‌ای پشت خانه‌مان بسازیم، پیشنهاد او بلافاصله این خاطره را به یادم آورد. بله، فکر کردم. البته. شانس دوم من و بنابراین، یک روز در حالی که آنتون در مدرسه بود و من وقت آزاد داشتم، مقداری چوب خریدم. اما یک چیز به چیز دیگری منتهی شد و ما فقط به نردبان و یک سکوی ساده رسیدیم. آرزوی او برای خانه درختی آن تابستان برآورده نشد و سه تابستان بعد من را درگیر چیزهای دیگری دید. وسط شام آرام دیشبمان، به آنتون، دانش آموز دبیرستانی نگاه کردم و پرسیدم: "آنتون، آیا هنوز علاقه داری خانه درختی را تمام کنی؟" او گفت: «حتما، بابا،» و در درون این «مطمئن»، شاید خودآگاهی خودش از دوران کودکی که هنوز به آن وابسته بود، بود. از همان جایی که رها کرده بودیم ادامه دادیم. از اینکه آنتون چقدر کارگر خوبی شده بود تعجب کردم. جایی که چهار سال پیش تنها کاری که می‌توانست با اعتماد به نفس انجام دهد میخ‌های چکشی بود، حالا اندازه‌گیری می‌کرد و می‌برد. در یک لحظه که نفسم را بند می آورد، او سعی کرد یک تیر تکیه گاه را در مرکز قرار دهد در حالی که به دنبال مسیر من بود. "مرکز است، بابا؟" کمی به سمت راست برایش دست تکان دادم. سپس کمی بیشتر. بعد گفتم "کامل." و عالی بود همانطور که این شانس دوم بود، بالاخره متوجه شدم که پدرم مجبور نبود در سال 1966 به من کمک کند تا آن ماشین مدل را بسازم. او می خواست. و این همه تفاوت را ایجاد کرد.
سوال: می توان استنباط کرد که نویسنده متوجه _ .
1. گذشت آرام دوران کودکی
2. دشواری در تربیت فرزندان
3. وابستگی فرزندان به پدر
4. اهمیت انجام یک کار مشترک با کودکان