متن: این مَثَل در مورد کشاورزى است که صاحب یک قاطر پیر بود. قاطر در چاه کشاورز افتاد. کشاورز شنید که قاطر برای هر کاری که قاطرها در چاه افتادند دعا می کرد. پس از ارزیابی دقیق وضعیت، کشاورز با قاطر همدردی کرد، اما به این نتیجه رسید که نه قاطر و نه چاه ارزش زحمت نجات را ندارند. درعوض، همسایه‌هایش را با هم صدا کرد، به آنها گفت که چه اتفاقی افتاده است، و از آن‌ها کمک خواست تا خاک بریزند تا قاطر پیر را در چاه دفن کنند و بدبختی‌اش را از بین ببرند. در آغاز، قاطر پیر دیوانه بود! اما در حالی که کشاورز و همسایگانش به بیل زدن ادامه دادند و خاک به پشتش خورد، _ . ناگهان متوجه شد که هر بار بیلچه ای از خاک بر پشتش فرود می آید، آن را تکان می دهد و پا به پا می کند! این کار را کرد، ضربه پشت ضربه. "تكانش بده و قدم بردار... تكانش بده و گام بردار... تكانش بده و بالا برو!" برای تشویق خودش تکرار کرد. مهم نیست که چقدر ضربات دردناک یا وضعیت ناراحت کننده به نظر می رسید، قاطر پیر با وحشت مبارزه کرد و همچنان آن را تکان می داد و بالا می رفت! طولی نکشید که قاطر پیر، کتک خورده و خسته، پیروزمندانه از دیوار آن چاه گذشت! چیزی که به نظر می رسید او را دفن می کند، در واقع به او کمک کرد... همه اینها به خاطر شیوه ای که او با ناملایمات خود مدیریت کرد. زندگی همینه! اگر با مشکلات خود روبرو شویم و به آنها پاسخ مثبت دهیم و از تسلیم شدن در برابر هراس، تلخی یا خود تاسف خودداری کنیم. مشکلاتی که برای دفن ما پیش می‌آیند، معمولاً پتانسیل واقعی برای سود بردن ما را در درون خود دارند! هرگز تنرسید از امتحان چیزهای جدید. به یاد داشته باشید که آماتورها قایق را ساختند. تایتانیک را حرفه ای ها ساختند.
سوال: چه کسی بالاخره قاطر را نجات داد؟
1. کشاورز
2. همسایه های کشاورز
3. کشاورز و همسایگانش
4. خود قاطر