متن: هر ساله هزاران گردشگر از پمپئی ایتالیا دیدن می کنند. آنها منظره ای را می بینند که پمپئی به خاطر آن مشهور است - استادیوم و تئاترها، مغازه ها و رستوران هایش. اما گردشگران مردم پمپئی را نمی بینند. تقریباً 2 سال است که هیچ کس در پمپئی زندگی نکرده است. زمانی پمپئی شهری شلوغ با 22000 نفر بود. در پای کوه وزوویوس، آتشفشانی پوشیده از چمن قرار داشت. کوه وزوویوس قرن ها بود که فوران نکرده بود، بنابراین مردم پمپئی احساس امنیت می کردند. اما نبودند. در اوت سال 79 پس از میلاد، کوه وزوویوس فوران کرد. تمام قله کوه منفجر شد و یک ابر سیاه بزرگ به هوا بلند شد. به زودی سنگ ها و خاکستر داغ روی پمپئی شروع به باریدن کردند. هنگامی که فوران دو روز بعد به پایان رسید، پمپئی زیر 20 فوت سنگ و خاکستر مدفون شد. تقریباً همه مردم آن مرده بودند. برای قرن ها، پمپئی زیر سنگ و خاکستر مدفون بود. سپس در سال 1861، یک دانشمند ایتالیایی به نام ژینسپه شروع به کشف پمپئی کرد. به آرامی و با احتیاط، جین‌سپه و افرادش حفاری کردند. شهر تقریباً همان چیزی بود که در سال 79 پس از میلاد به نظر می رسید. خیابان ها و فواره ها، خانه ها و مغازه ها بود. ورزشگاهی با 20000 صندلی وجود داشت. شاید مهم‌تر از همه، اشیاء روزمره بودند که چیزهای زیادی در مورد مردمی که در پمپئی زندگی می‌کردند به ما می‌گویند. بسیاری از لیوان ها و کوزه ها رنگ آبی تیره در قسمت پایین داشتند، بنابراین می دانیم که مردم پمپئی شراب را دوست داشتند. نان را هم دوست داشتند. تابه های فلزی نان در هر نانوایی بود. در یک نانوایی 81 قرص نان گرد و مسطح وجود داشت - نوعی نان که امروزه هنوز در ایتالیا فروخته می شود. جعبه های کوچک پر از پودر تیره و براق به ما می گوید که خانم ها دوست داشتند از آرایش چشم استفاده کنند. جین‌سپه درگذشت، اما کار او ادامه دارد. یک چهارم هنوز کشف نشده است. دانشمندان هنوز در حال حفاری هستند و هنوز اکتشافاتی انجام می دهند که گردشگران را به پمپئی می کشاند.
سوال: چرا سالانه تعداد زیادی از مردم به پمپئی می آیند؟
1. برای بازدید از آتشفشان
2. برای خرید و غذا خوردن در آنجا.
3. برای تماشای ورزش و بازی.
4. برای اینکه ببینیم پمپئی ها چگونه زندگی می کردند.