متن: در دنیایی با زمین، آب و سایر منابع طبیعی محدود، آسیب های ناشی از مدل کسب و کار سنتی در حال افزایش است. در واقع، دهه گذشته شاهد ناپدید شدن بیش از پیش جنگل ها و گرم شدن روزافزون کره زمین بوده است. مردم اکنون متوجه شده اند که این وضعیت ناسالم باید تغییر کند و ما باید بتوانیم به روش های پایدار توسعه پیدا کنیم. این به معنای رشد با کربن کم یا توسعه محصولات پایدار است. به عبارت دیگر، باید ضمن استفاده از منابع طبیعی، سلامت را حفظ کنیم. امروزه توسعه پایدار در بسیاری از کشورها یک گرایش رایج است. طبق یک مطالعه اخیر، بازار جهانی انرژی کم کربن در دهه آینده سه برابر بزرگتر خواهد شد. به عنوان مثال، چین تصمیم خود را به رهبری آن بازار معطوف کرده است، به این امید که در دور جدید قطعنامه جهانی انرژی از شانس استفاده کند. اکنون به سختی تلاش می کند تا از انرژی باد و خورشید به طور کامل استفاده کند و پول هنگفتی را برای ساخت خودروهای برقی و قطارهای پرسرعت هزینه می کند. علاوه بر این، ما همچنین شاهد رشد زیادی در بازارهای جهانی برای محصولات پایدار مانند روغن نخل هستیم که بدون قطع جنگل های بارانی ارزشمند تولید می شود. در سال های اخیر، بازار محصولات پایدار بیش از 50 درصد رشد کرده است. دولت ها می توانند پتانسیل این بازارهای جدید را به طور کامل توسعه دهند. اول، آنها می توانند اهداف بالایی را برای کاهش انتشار کربن و اهدافی برای صرفه جویی و استفاده مجدد از انرژی تعیین کنند. علاوه بر این، آرایش قوی تر منابع عمومی مانند جنگل ها نیز می تواند به سرعت بخشیدن به توسعه کمک کند. در نهایت، دولت‌ها می‌توانند از هزینه‌های عمومی هنگفتی که ما را به سمتی اشتباه می‌برند، اجتناب کنند و تغییر مسیر برخی از این هزینه‌ها می‌تواند تغییر از مدل سنتی به مدل پایدار را تسریع بخشد. چالش اصلی این قرن یافتن راه هایی برای برآوردن نیازهای جمعیت رو به رشد در محدوده این سیاره است. این کار کوچکی نیست، اما فرصت های جدیدی را برای صنایع محصول پایدار ارائه می دهد.
سوال: از بند 2 چه چیزی می توانیم استنباط کنیم؟
1. چین فاقد انرژی بادی و خورشیدی است
2. چین رهبر بازار کم کربن است
3. قطارهای پرسرعت توسعه کم کربنی هستند
4. روغن پالم به قیمت جنگل های با ارزش ساخته می شود