متن: در اواخر دهه 1970، بسیاری از مردم آمریکای شمالی توجه خود را به مشکلات زیست محیطی معطوف کردند و آسمان خراش های فولادی و شیشه ای جدید به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفتند. برخی از بوم شناسان اشاره کردند که تعدادی از ساختمان های بلند در یک شهر اغلب حمل و نقل عمومی را سنگین می کنند. آسمان‌خراش‌ها نیز از نیروی برق و آب هستند. تنها در یک سال اخیر، اضافه شدن 17 میلیون فوت مربع به فضای اداری آسمان‌خراش در شهر نیویورک، تقاضای روزانه برق را تا 120000 کیلووات افزایش داده است - برای تامین کل شهر آلبانی در منطقه نیویورک کافی است. برای یک روز آسمان خراش های با دیوارهای شیشه ای نیز می توانند به ویژه ضایع کننده باشند. اتلاف یا افزایش گرما از طریق دیواری با صفحه شیشه ای نیم اینچی بیش از ده برابر دیوار معمولی پر از آجر یا تخته است. به منظور کاهش فشار بر تجهیزات گرمایشی و تهویه مطبوع، سازندگان آسمان‌خراش‌ها شروع به استفاده از شیشه‌های دولایه و شیشه‌های بازتابنده روکش‌شده با لایه‌های آینه نقره‌ای یا طلایی کرده‌اند که می‌تواند تابش خیره کننده و همچنین افزایش گرما را کاهش دهد. با این حال، آسمان‌خراش‌های دیواری آینه‌ای ممکن است دمای هوای اطراف را افزایش دهند و ساختمان‌های مجاور را نیز تحت تأثیر قرار دهند. آسمان‌خراش‌ها فشار شدیدی بر تأسیسات بهداشتی یک شهر وارد می‌کنند. اگر به طور کامل اشغال شود، برج های واقع در منطقه مرکزی نیویورک به تنهایی 2.25 میلیون گالن آب در سال تولید می کنند - به اندازه وسعت شهر استنفورد، کانکتیکات، که بیش از 109000 نفر جمعیت دارد.
سوال:  وقتی نویسنده در مورد آسمان خراش ها صحبت می کند، لحن او به گوش می رسد.
1. مثبت
2. مشکوک
3. سپاسگزار
4. منفی