متن: دونالد آن شب برای خوابیدن مشکلات خاص خودش را داشت. نه فقط به خاطر نورهای روشن پناهگاه یا صدای دائمی مردم، این کابوس مکرر اتفاق افتاده بود که باعث شد او بیدار بماند و از خواب بترسد. دونالد به خانه کوچکش برگشته بود. او تمام تلاشش را کرد تا بادهای زوزه‌کش بیرون پنجره‌اش را نادیده بگیرد. با این حال او نمی توانست صدای ناله های ترسناک سگ کوچکش یا صداهای ناراحت کننده مادرش را که در اتاق همسایه اش مضطرب بود، خاموش کند و علیرغم اصرار او نمی توانست در میان طوفان بخوابد. دونالد نمی خواست مادرش ناراحت شود، اما تا حدودی از شنیدن بیدار بودن او خوشحال بود، این بدان معنا بود که او در تاریکی تنها نیست. اگرچه او 12 ساله بود، اما تا همین اواخر برای دونالد غیرممکن بود که بخوابد مگر اینکه مادرش در کنار او دراز بکشد. ناگهان یک تصادف رخ داد. پنجره اتاق نشیمن آنها توسط بادهای 125 مایل در ساعت شکسته شده است. تروی با عجله به سمت دونالد رفت و با نگرانی لبه تخت او نشست. او تمام تلاش خود را کرد تا مادرش را آرام کند و او مجبور شد او را دلداری دهد. به زودی آب به داخل خانه تک طبقه نفوذ کرد. به سرعت از سطح مچ پا به سطح پا بالا رفت. به اصرار دونالد، آنها راه خود را از میان آب --- اکنون با سینه بالا --- به سمت در ورودی هل دادند. وقتی آنها وارد اتاق نشیمن شدند، آب تا چانه‌هایشان بالا رفت. این یک مبارزه برای پسر و مادر بود که روی آب بمانند. تروی در وحشت کامل، ناامید از نگه داشتن چیزی، میله ای را گرفت. به سختی نفس می کشید و فریاد می زد که شنا بلد نیست. دونالد فریاد زد: "مامان! صبر کن!" درست در آن زمان دونالد همچنین یک تخته چوبی شناور را گرفت.
سوال: نویسنده احتمالاً در ادامه در مورد چه چیزی صحبت خواهد کرد؟
1. چگونه مردم دیگر در طوفان مبارزه کردند.
2. چرا بارش باران اتفاق افتاد
3. طوفان باران چه خسارت هایی به بار آورد.
4. چگونه دونالد و تروی برای نجات خود تلاش کردند