متن: در روز فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، به دوستان و خانواده‌ام این خبر را گفتم: داشتم کشوری را که از کودکی در آن زندگی می‌کردم ترک می‌کردم. به آنها گفتم: «فقط نیاز به تغییر دارم، اما چیزهای بیشتری وجود داشت. داشتم از آن فرار می‌کردم. رابطه من با ایالات متحده سخت ترین رابطه ای است که تا به حال داشته ام، زیرا کشوری که دوستش داشتم و به آن اعتقاد داشتم، مرا دوست نداشت. در دهه 90، مادرم مرا از خانه مان در جزایر کارائیب به این کشور آورد. وقتی من 4 ساله بودم. او به مدت دو سال به عنوان یک پرستار بچه کار می کرد و برای بچه های سفیدپوستی که والدینشان کارهای بهتری داشتند، نقش مامان را بازی می کرد. او باور نداشت که پرستار بچه به معنای خدمتکار است، و هر کاری که از او خواسته می شد را انجام می داد. او تشنه بود تا رویای آمریکایی‌اش را در آغوش بگیرد، به این امید که فرزندانش تحصیل کنند و پرستار بچه‌های خودش داشته باشد. به عنوان یک والدین مجرد، ما در سراسر ایالات متحده با مدارس عالی رفتیم. شبکه به عنوان قطب نمای ما: نیوجرسی، مدرسه ابتدایی، تگزاس، مدرسه راهنمایی، فلوریدا، دبیرستان، شهر نیویورک، دانشگاه خصوصی. برای مدت طولانی با پوشاندن خود در انواع برچسب‌ها جان سالم به در بردم تا مردم رنگ پوستم را نادیده بگیرند، با این حال من در لبه زشت، نادان و ناخوشایند زندگی می‌کردم.» سیاه‌پوستان واقعاً شنا بلد نیستند. زمانی که من به عنوان مربی شنا در استخر محله‌ام کار می‌کردم، یک خانم سفیدپوست به من گفت: «بچه‌های سیاه‌پوست زیاد دوست ندارند بخوانند. . من هرگز نتوانستم آمریکا را به خانه خود تبدیل کنم. وقتی برچسب های دردناک را یکی یکی از خودم زدم، زیر آنها یک زن رنگین پوست زخمی وجود دارد که دیگر نمی خواهد بی چهره باشد. چهره من ممکن است برای برخی نفرت انگیز باشد زیرا نشان دهنده این نژاد است. همچنان یک مشکل است. امید من این است که آمریکایی ها را وادار کند که باورهای «پسا نژادی» خود را دوباره بررسی کنند.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به ایالات متحده در مورد مشکل نژادی _ .
1. حمایت کننده
2. مثبت
3. خنثی
4. منفی