متن: در آشپزخانه خانه های مادرم همیشه یک پایه چوبی با یک دفترچه کوچک و یک سوراخ برای مداد وجود داشته است. من به دنبال کاغذی هستم که روی آن نام کتابی را که به مادرم توصیه می کنم یادداشت کنم. بیش از چهل سال از اولین خاطرات من از پد و مداد آشپزخانه، پنج خانه بعد، کاغذ و مداد فعلی مانند همیشه به نظر می رسند. حتما نمیتونه همون مداد باشه؟ پد مدرن‌تر است، اما پایه چوبی آن قطعاً اصلی است. من متعجبم که بعد از این همه سال هنوز همان پایه را برای نگه داشتن پد و مداد دارید.» به او می گویم و با یک ورق کاغذ و مداد به اتاق نشیمن برگشتم. "شما هنوز از مداد استفاده می کنید. آیا نمی توانید یک خودکار بخرید؟" مادرم کمی تند جواب می دهد. "این کاملاً خوب کار می کند. من همیشه پایه را در آشپزخانه نگه داشته ام. هرگز نمی دانستم چه زمانی ممکن است بخواهم ایده ای را یادداشت کنم و آن روزها همیشه در آشپزخانه بودم." بلافاصله می توانم او را تصور کنم، موهای وحشی، کت آبی پوشیده از آرد، یک قاشق چوبی در یک دست، مداد در دست دیگر، دهانش بی صدا حرکت می کند. مادرم لبخند می‌زند و می‌گوید: "یک روز داشتم آشپزی می‌کردم و بچه پائولین را تماشا می‌کردم، و فکر خوبی به ذهنم رسید، اما جایگاه خالی بود. یکی از بچه‌ها باید کاغذ را گرفته باشد. بنابراین من فقط تخته نان را برداشتم و نوشتم. معلوم شد که این یک پیشرفت واقعی برای حل مسئله ریاضی است که من روی آن کار می کردم." این داستان - که قبل از تولد من اتفاق افتاد - به من یادآوری می کند که مادرم چقدر خارق العاده بود و به عنوان یک ریاضیدان با استعداد است. از اینکه از نداشتن وقت کافی برای کار کردن برای کودکان شکایت می کنم، احساس خجالت می کنم. بعداً، وقتی مادرم در حمام است، به آشپزخانه او می روم و تخته های نان را برمی گردم. به اندازه کافی، پشت کوچکترین علامت، چند علامت مدادی وجود دارد که من آنها را ریاضی می شناسم. این نمادها در طول پنجاه سال بی پیرایه سفر کرده اند، ریشه در خاک تخته نان چوبی ارزان قیمت، نمایشگاه های نامرئی در هر وعده غذایی.
سوال: در ذهن نویسنده، مادرش _ .
1. عجیب در رفتار
2. مشتاق تحقیقاتش
3. علاقه مند به جمع آوری چیزهای قدیمی
4. بی توجه به ظاهرش