متن: اولین برف زمستان بود -- یک روز هیجان انگیز برای هر کودک اما نه برای بیشتر معلمان. تا به حال آنقدر بزرگ شده بودم که خودم لباس بپوشم، اما امروز به کمک نیاز داشتم. خانم فینلیسون، معلم مهدکودک من، بارها روزهای اول برف را پشت سر گذاشته بود، اما فکر می‌کنم او هنوز هم این یکی را به یاد دارد. موفق شدم وارد شلوار برفی پشمی ام شوم. اما من سختی کشیدم که کتم را به دست آوردم، زیرا به خوبی ست نمی شد. این یک دست از برادرم بود، و اگر مرا به این فکر می‌کرد که چرا باید لباس‌های زشت او را بپوشم، حداقل کلاه و روسری من مال من بود و کاملاً زیبا بودند. بالاخره وقت آن رسید که خانم فینلیسون در مورد چکمه هایم به من کمک کند. با صدای آرام و مادرانه‌اش گفت: «تا آخر زمستان، همه می‌توانید چکمه‌های خود را بپوشید». من در آن زمان متوجه نشدم که این بیشتر بیانیه امید بود تا اطمینان. چکمه هایم را به او دادم و پایم را بیرون آوردم. مانند اکثر بچه ها، انتظار داشتم که بزرگترها همه کارها را انجام دهند. پس از فشار زیاد، او موفق شد اولی را سر جای خود قرار دهد و سپس با آهی روی دومی نیز کار کرد. من اعلام کردم: آنها روی پاهای خود اشتباه می کنند. او برای درآوردن چکمه‌ها به سختی تلاش می‌کرد و وظیفه لذت‌بخش پوشیدن دوباره آن‌ها را پشت سر گذاشت. گفتم: «اینها چکمه های برادر من هستند، می دانید. "از آنها متنفرم". یه جورایی، از سالهای طولانی تمرین، موفق شد طوری رفتار کنه که انگار من دختر کوچولوی مزاحمی نیستم، با من کلنجار رفت، پرسید حالا دستکشت کجاست؟ به چشمانش نگاه کردم و گفتم: «نمی خواستم آنها را از دست بدهم، پس آنها را در پنجه چکمه هایم پنهان کردم.
سوال: خانم فینلیسون با چکمه های دختر مشکل داشت عمدتاً به خاطر _ .
1. دختر آنها را از برادرش گرفت
2. دختر چیزی در آنها گذاشت
3. آنها روی پاهای اشتباه بودند
4. آنها با دختر مناسب نبودند