متن: روز من درست مانند روزهای دیگر در 15 سال گذشته شروع شد، جایی که بیدار می شوم، قهوه درست می کنم، دوش می گیرم، لباس می پوشم و دقیقا ساعت 7:35 صبح به سمت ایستگاه قطار می روم تا ساعت 8:30 به محل کار برسم. در قطار همیشه یک صندلی دور از جمعیت انتخاب می‌کردم تا بتوانم در آرامش و سکوت روزنامه بخوانم. در محل کار من همیشه مملو از سؤالات همکاران، تأمین کنندگان، تلفن و سپس آن جلسات وحشتناک هستم، بنابراین آخرین چیزی که نیاز دارم این است که یک غریبه کنار من بنشیند و صحبت های کوچکی انجام دهد. نمی‌دانم چرا، اما بنا به دلایلی، وقتی امروز سوار قطار شدم، به‌طور غیرمعمولی پر بود، چیزی که در گذشته به خاطر ندارم. با تردید روی تنها صندلی موجود کنار مردی میانسال نشستم که سرش را پایین انداخته بود و انگار در افکارش غرق شده بود. خوشحال بودم که وقتی کنارش نشستم متوجه نشد و او همچنان به پایین به سمت زمین نگاه می کرد. مدت کوتاهی پس از حرکت قطار برای 30 دقیقه سواری در مرکز شهر، متوجه شدم که این مرد به چه چیزی فکر می کند. چه چیزی می تواند اینقدر مهم باشد که او حتی ندید من کنارش نشستم؟ سعی کردم فراموشش کنم و شروع به خواندن مقاله ام کردم. با این حال، به دلایلی عجیب، این "صدای درون" مدام مرا تشویق می کرد که با این مرد صحبت کنم. سعی کردم "صدا" را نادیده بگیرم، زیرا راهی برای شروع مکالمه با یک غریبه کاملاً وجود نداشت. www.ks5u.com همانطور که احتمالاً حدس زدید من در نهایت شکست خوردم و بهانه ای برای پرسیدن از او پیدا کردم. وقتی سرش را بلند کرد و چشمانش را به سمت من چرخاند، می‌توانستم ببینم که او باید واقعاً ناراحت شده باشد، زیرا چشم‌هایش قرمز شده بود و با وجود تلاش ضعیفش برای پاک کردن آن‌ها، هنوز مقداری اشک از کنار صورتش می‌ریخت. نمی توانم غم و اندوهی را که از دیدن کسی که این همه درد داشت را توصیف کنم. حدود 20 دقیقه صحبت کردیم و در نهایت به نظر می رسید که او بهتر عمل می کند. همانطور که از قطار خارج می شدیم، او بارها و بارها از من تشکر کرد که فرشته بودم و با وقت گذاشتن برای صحبت کردن. من هرگز متوجه نشدم که چه چیزی قلب او را از درد سنگین می کند، اما خوشحالم که آن روز به "صدا" گوش دادم. چند هفته گذشته بود که بعد از بازگشت از ناهار متوجه پاکتی روی میز شدم. خطاب به کسی نبود و فقط کلمه فرشته روی آن نوشته شده بود. مسئول پذیرش من یادداشتی را ضمیمه کرد که می‌گفت یک آقایی آن را رها کرده و می‌گوید که نام من را نمی‌داند، اما آنقدر از من تعریف کرده بود که مسئول پذیرش می‌دانست که این برای من است. وقتی یادداشت داخل پاکت را خواندم چنان پر از احساسات شدم که نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. این نامه‌ای بود از مردی که در قطار ملاقات کردم و از من تشکر می‌کرد که آن روز با او صحبت کردم و جانش را نجات دادم. ظاهراً او مشکلات شخصی بسیار آزاردهنده ای داشت که آنقدر چالش برانگیز بود که در آن روز قصد داشت جان خود را بگیرد. او در ادامه نامه خود توضیح داد که فردی مذهبی است و ناامیدانه به درگاه خدا فریاد می زند که اگر واقعاً خدا به او اهمیت می دهد، کسی را می فرستد تا از قتل او جلوگیری کند. در نگاه او من آن فرشته ای بودم که خدا فرستاده بود. من که شخص مذهبی نیستم، نمی‌دانم آن «صدا» چه بود که باعث شد فرصتی را به دست بیاورم و با غریبه‌ای صحبت کنم، اما می‌دانم که آن روز در زندگی یک نفر تفاوت ایجاد کرد. بنابراین دفعه بعد که بدون دلیل ظاهری برای صحبت با یک دوست، همسایه یا حتی یک غریبه کاملاً دلخواه احساس کردید، لطفاً داستان من را به خاطر بسپارید، ممکن است با گوش دادن به صدای درونی خود تغییری در زندگی کسی ایجاد کنید.
سوال: چه چیزی را می توانیم از این متن استنباط کنیم؟
1. مرد غریبه از طریق پست برای نویسنده نامه فرستاد.
2. نویسنده مذهبی نبود.
3. چیزی در درون نویسنده او را ترغیب کرد که با غریبه صحبت کند.
4. گاهی اوقات گوش دادن به صدای درونی اهمیت دارد.