متن: روزی مردی نابینا به نام جان روی نیمکتی نشسته بود و کلاهی کنار پایش بود و تابلویی روی آن نوشته بود: «من نابینا هستم، لطفا کمکم کنید». خبرنگاری به نام تام از کنار مرد نابینا رد شد و ایستاد و دید که آن مرد فقط چند سکه در کلاه خود دارد. او چند سکه از خودش را در کلاه گذاشت. بدون درخواست اجازه، علامت را گرفت، آن را برگرداند و پیام جدیدی نوشت. سپس علامت را به پای مرد نابینا گذاشت و رفت. بعد از ظهر همان روز خبرنگار نزد مرد نابینا برگشت و متوجه شد که کلاه او تقریباً پر از اسکناس و سکه است. مرد نابینا رد پای او را شناخت و پرسید که آیا او علامتش را تغییر داده است؟ او همچنین می خواست بداند آن مرد روی آن چه نوشته است. خبرنگار گفت: من فقط پیام را کمی متفاوت نوشتم. لبخندی زد و به راهش ادامه داد. روی تابلوی جدید نوشته شده بود: "بهار آمده است، اما من چیزی نمی بینم."
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. خبرنگاران همیشه دوستانه و مفید هستند.
2. قدرت زبان بسیار است.
3. مرد نابینا خیلی احمق است، پس پول کمی دارد.
4. با تغییر تابلو می توانیم پول بیشتری به دست آوریم.