متن: امروز صبح که بچه ها را آماده می کردم یا در مدرسه بودم، به آنها کمک کردم صبحانه را آماده کنند و ناهارشان را بسته بندی کنند. با آنها املای کلمات را مرور کردم و مطمئن شدم که تکالیفشان در کیفشان جمع شده است. من پیش بینی آب و هوای روز را دیده بودم و می دانستم که قرار است تمام روز خنک بماند. به آنها پیشنهاد کردم برای پیاده روی تا ایستگاه ما ژاکت بپوشند. بچه های من انتخاب کردند به _ توصیه من. پسرم تصمیم گرفت که تنها چیزی که نیاز دارد یک تی شرت است، نه یک ژاکت. مجبورشون نکردم پلیور بپوشن و رفتیم ایستگاه اتوبوس. تا بالای تپه ای بی درخت یک کیلومتر کامل پیاده روی است و باد مانند چاقویی بود که پوست را بریده است. بچه‌هایم تا نیمه‌های راه سرما را تحمل کردند تا اینکه با پلیورهایی که زیر بغلم گرفته بودم به آنها دادم. سپس آنها را بدون شکایت گرفتم و من از گفتن "من به شما گفتم" زبانم را گاز گرفتم. چیزی که از فرزندانم می خواستم این بود که به من اعتماد کنند. به مادر اعتماد کنید تا بهترین علایق آنها را در ذهن داشته باشد. به مامان اعتماد کن که بداند در مورد چه چیزی صحبت می کند. با وجود اینکه نمی دانستند قبل از بیدار شدن آنها دماسنج فضای باز را خوانده بودم و پیش بینی هوای روز را دیده بودم، می خواستم به من اعتماد کنند. با نادیده گرفتن من، آنها می گفتند که باور نمی کنند من می دانم چه چیزی برای آنها بهتر است. چیزی که آنها می دانستند این بود که دیروز به اندازه کافی روز گرم برای شلوارک بود. چیزی که آنها می دانستند این بود که در خانه به اندازه کافی گرم است که بتوان شلوارک بپوشد. بنابراین، آنها به اندازه کافی مطمئن بودند که خودشان تصمیم بگیرند که در بیرون چه لباسی بپوشند. خیلی اوقات ما به آنچه از دیروز می دانیم و احساس امروزمان وابسته هستیم و بنابراین بر اساس آنها تصمیم می گیریم. خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم که بهتر می‌دانیم، بنابراین بهتر می‌توانیم با مسائل کنار بیاییم. اما ما اشتباه می کنیم.
سوال: چه چیزی می توان از متن یاد گرفت؟
1. فرزندان نویسنده همیشه او را نادیده می گیرند.
2. نویسنده در زندگی به شدت مراقب کودکان است.
3. فرزندان نویسنده همیشه تصمیمات اشتباه می گیرند.
4. نویسنده همیشه فرزندانش را مجبور می کند که ژاکت بپوشند.