متن: هفته گذشته به یک جلسه پزشک در بیمارستان روت دعوت شدم. در یکی از اتاق ها، یک بیمار، پیرمردی، از روی تخت بلند شد و به آرامی به سمت من حرکت کرد. می دیدم که مدت زیادی از زندگی اش نمانده است، اما به سمت من آمد و پای راستش را نزدیک پای من روی زمین گذاشت. "صریح!" با تعجب گریه کردم. همانطور که می دانستم نمی توانست جواب بدهد، اما سعی کرد لبخند بزند و تمام مدت پایش را به پای من نزدیک کرده بود. افکار من بیش از سی سال پیش رفتند - به روزهای سیاه سال 1941، زمانی که در لندن دانشجو بودم. صحنه یک پناهگاه حمله هوایی بود که من و حدود صد نفر دیگر هر شب در آن می‌خوابیدیم. در میان آنها خانم وست و پسرش فرانک بودند که در همان نزدیکی زندگی می کردند. با به اشتراک گذاشتن مشکلات دوران جنگ، ما با هم خیلی خوب آشنا شدیم. فرانک به من علاقه مند شد زیرا او عادی نبود. او از زمانی که به دنیا آمد هرگز عادی نبود. مادرش به من گفت که او در آن زمان 37 سال داشت، اما ذهن او کمتر از یک نوزاد بود. خانم وست که در آن زمان حدوداً 75 سال داشت، زنی قوی و توانا بود، البته همانطور که باید می بود، زیرا فرانک کاملاً به او وابسته بود. او به تمام توجه یک نوزاد نیاز داشت. یک شب یک پلیس به پناهگاه ما آمد و به خانم وست گفت که خانه اش تماماً ویران شده است. این کاملاً درست نبود، زیرا غربی ها مدتی در آنجا زندگی می کردند. اما آنها مطمئناً تقریباً هر چیزی را که داشتند از دست دادند. وقتی چنین اتفاقی افتاد، بقیه به بدشانس‌ها کمک می‌کردیم. بنابراین قبل از اینکه صبح از هم جدا شویم، در کنار فرانک ایستادم و پای راستم را با پای او اندازه گرفتم. تقریباً یک اندازه بودند. پس آن شب، یک جفت کفش یدکی برای فرانک به پناهگاه بردم. به محض اینکه مرا دید، دوان دوان آمد - و پای راستش را به پای من کشید. بعد از آن هم همیشه همین طور سلام می کرد.
سوال: بدشانس هایی که دکتر اشاره کرد _ .
1. کسانی که از بیماری رنج می بردند
2. کسانی که در پناهگاه حملات هوایی خوابیدند
3. کسانی که در طول جنگ کشته شدند
4. کسانی که خانه هایشان در حملات هوایی ویران شد