متن: اولین خاطره ای که از او دارم --- از هر چیزی، واقعاً --- قدرت اوست. اواخر بعد از ظهر در خانه ای در حال ساخت نزدیک خانه ما بود. کف چوبی ناتمام سوراخ‌های بزرگ و وحشتناکی داشت که می‌دانستم تاریکی بزرگ و بازشدنشان به جایی خوب منتهی نمی‌شود. دستان قدرتمند او که در آن زمان 33 ساله بود، تمام راه را دور بازوهای کوچکم پیچید، سپس در 4 سالگی، و به راحتی مرا تا شانه هایش بالا برد تا به تمام آنچه که بررسی می کردم، فرمان دهد. رابطه بین پسر و پدرش در طول زمان تغییر می کند. ممکن است در بلوغ متقابل رشد کند و شکوفا شود. ممکن است در وابستگی یا استقلال منفور ترش کند. امروزه با توجه به اینکه بسیاری از کودکان در خانه های تک والدینی زندگی می کنند، حتی ممکن است وجود نداشته باشد. اما برای پسر بچه ای درست بعد از جنگ جهانی دوم، پدری خدایی با قدرت های عجیب و قدرت های عجیب به نظر می رسید که او را قادر می ساخت چیزهایی را انجام دهد و بداند که هیچ فانی نمی توانست انجام دهد یا بداند. چیزهای شگفت انگیز، مانند بستن زنجیر دوچرخه، درست مثل آن، یا ساختن قفس همستر، یا هدایت اره منبت کاری اره مویی به طوری که حرف F را تشکیل دهد. الفبا را در آن روزهای قبل از تلویزیون به این شکل یاد گرفتم. البته قوانینی برای یادگیری وجود داشت. ابتدا دست دادن آمد، یک فشردن محکم خوب همراه با نگاهی به همان اندازه قوی به چشمان دیگری. او می گفت: "اولین چیزی که کسی در مورد شما می داند، دست دادن شما است." و ما هر شب در بازگشت از سر کار، آن را تمرین می‌کردیم، کودک نوپا جدی در کلاه پیرمرد کلیولند سرخپوست به سمت پدر غول‌پیکر می‌دوید تا بارها و بارها دست بدهد تا زمانی که به اندازه کافی سفت شود. یک روز، اکنون متوجه شدم، تغییری رخ داده است. من آنقدر تلاش نمی کردم که او را راضی کنم، بلکه سعی کردم او را تحت تأثیر قرار دهم. من هرگز از او نخواستم که به بازی های فوتبال من بیاید. او شغلی پرفشار داشت و این به معنای رانندگی در بیشتر ساعات جمعه شب بود. اما برای همه بازی‌های بزرگ، وقتی به خط کناری نگاه کردم، آن فدورا آشنا وجود داشت. و به خدا آیا تا به حال کاپیتان تیم حریف محکم مصافحه می کند و نگاهی که به یادش می ماند؟ سپس، یک واقعیت مدرسه با چیزی که او گفت در تضاد بود. غیرممکن است که او اشتباه کند، اما در کتاب وجود داشت. اینها در طول زمان، همراه با تجربیات شخصی، انباشته شدند تا حس در حال رشد من از ارزش ها را تقویت کنند. و می‌توانستم بگویم که هر کدام مسیرهای کاملاً عادی خود را در پیش گرفته‌ایم. من هم شروع کردم به دیدن نقاط کور، تعصبات و ضعف هایش. من هرگز اینها را به او نزدم. او برای من نبود، و به هر حال، به نظر می رسید که به محافظت نیاز دارد. من از او مشاوره نپرسیدم. تجربیاتی که او از آنها گرفته بود دیگر به تصمیماتی که باید می گرفتم مرتبط به نظر نمی رسید. او برای مدتی داوطلبانه مشاوره داد. اما پس از آن، در سال‌های اخیر، سیاست و مسائل جای خود را به صحبت از مأموریت‌های خالی و همیشه به بیماری داد. بعد از فکر و تمرین زیاد «تو می‌توانی هر کاری را که باید انجام دهی»، یک شب زمستان گذشته، کنار تخت او نشستم و برای یک لحظه آن چاله‌های تاریک وحشتناک خانه‌ای دیگر را 35 سال قبل به یاد آوردم. به پدرم گفتم چقدر دوستش دارم. من تمام کارهایی که مردم برای او انجام می دادند را شرح دادم. اما، گفتم، او همچنان بد غذا می خورد، در اتاقش پنهان شده بود و دستورات دکتر را زیر پا می گذاشت. گفتم هیچ عشقی نمی تواند باعث شود که دیگری به زندگی اهمیت دهد. یک خیابان دو طرفه بود او تمام تلاشش را نمی کرد. تصمیم با او بود. او گفت که می‌دانست گفتن کلماتم چقدر سخت بوده و چقدر به من افتخار می‌کند. گفتم: من بهترین معلم را داشتم. "شما می توانید هر کاری را که باید انجام دهید." کمی لبخند زد. و برای آخرین بار محکم با هم دست دادیم. چند روز بعد، حدود ساعت 4 صبح، مادرم شنید که پدر در حال تکان دادن اتاق تاریک آنها بود. او گفت: «من کارهایی دارم که باید انجام دهم. او یک بسته قبض پرداخت کرد. او برای مادرم فهرست بلندبالایی از کارهای حقوقی و مالی «در مواقع ضروری» تهیه کرد. و برایم یادداشتی نوشت. سپس به سمت تختش برگشت و خودش را دراز کشید. او به طور طبیعی به خواب رفت. و بیدار نشد.
سوال: پدر نویسنده در زمان مرگ احتمالا چند ساله بوده است؟
1. 33
2. 58
3. 68
4. 78