متن: اخیراً، هنگام پیاده‌روی در کوهپایه‌های کارولینای جنوبی، به طور اتفاقی متوجه یک جریان آب سفید کوچک و در عین حال به سرعت جاری شدم. در حالی که در حال استراحت و لذت بردن از تنهایی بودم، نبردی را برای موقعیت مطلوب بین آب پرانرژی و صخره‌های بزرگی که روی تخت در امتداد لبه‌های رودخانه قرار گرفته بودند، حس کردم. در ابتدا؛ صخره‌ها، سرسخت، بی‌حرکت و خم‌ناپذیر، به نظر می‌رسید که راه خود را با دشمن خود داشته باشند. با این حال، آب، مصمم و در عین حال بخشنده، صرفاً از وجود صخره ها ناراحت به نظر می رسید، زیرا بدون زحمت مسیر خود را تغییر داد و به سمت مقصد اصلی خود می دوید. به زودی مشخص شد که صخره‌ها، اگرچه قوی و محکم باقی مانده‌اند، اما در این نبرد شکست می‌خورند، زیرا بی‌تفاوتی کامل آب شروع به تبدیل آرام آرام این موانع به سنگ‌های صاف و زیبا کرد. می بینید، به نظر می رسید که فقدان کامل مبارزه در ارتباط با سفر آب وجود دارد. مبارزه مانند اسارت است که هماهنگی را وادار می کند و آب هیچ کدام از اینها را نخواهد داشت. برعکس، به نظر می‌رسید که آب کاملاً راضی به حرکت در اطراف صخره‌ها در مواقع لزوم، مسیری که خدا در ابتدا در نظر گرفته بود را دنبال کند. برای فکر کردن مکث کردم. شاید مردم باید مصمم تر و کمتر سرسخت باشند. شاید انسان‌ها نیاز دارند همیشه در برابر دیدگاه‌های مختلف باز باشند و از تغییر جهت خود نترسند زیرا زندگی همه چالش‌های جدید و پیش‌بینی نشده‌اش را ارائه می‌کند.
سوال: هنگام جنگیدن با آب، سنگ ها _ .
1. به الگوهای نامنظم تبدیل شدند
2. فاقد روحیه مبارزه بودند
3. تمام راه به روش اصلی خود چسبیده اند
4. مسیر خود را با توجه به موقعیت دوباره طراحی کردند