متن: آمی ردیک از ایست کیلبراید، لانارکشایر، تنها 18 ماه داشت که دچار این حادثه شد که او را مادام العمر زخمی کرد. کودک دستش را برد تا یک بطری آب گرم در آشپزخانه خانواده بیاورد و آب جوش را روی بدنش ریخت. مادرش روبی چرخید و با دیدن امی که به شدت سوخته بود، دخترش را سریع به بیمارستانی در همان نزدیکی برد. بیست درصد از بدن آمی سوخته بود و تمام سوختگی های او درجه سه بود. در آنجا پزشکان عملی را انجام دادند که حدود شش ساعت طول کشید تا جراحات او را کنترل کنند. در طول 16 سال بعد، آمی 12 عمل دیگر برای ترمیم بدنش انجام داد. وقتی او در سن 4 سالگی مدرسه را در مدرسه ابتدایی ماکسولتون شروع کرد، دانش‌آموزان دیگر کلمات ظالمانه‌ای گفتند یا به سادگی با او بازی نمی‌کردند. او گفت: «من تنها کودک سوخته در خیابان، کلاس و مدرسه بودم، برخی از بچه ها به همین دلیل از دوست شدن امتناع کردند. امروز، امی در سن 17 سالگی، فقط می تواند به یاد بیاورد که یک فرد سوخته با زخم است. درد بخشی از بدن اوست. او هنوز باید دو عمل دیگر داشته باشد. با این حال، او یک نوجوان با اعتماد به نفس است که به سایر قربانیان سوختگی امید می دهد. او عضو باشگاه کودکان سوخته اسکاتلند است. این ماه، آمی برای اولین اردوی تابستانی به کودکان کوچکتر در مرکز آب گرافهام در کمبریج خواهد پیوست. او می گوید: "من به آنها نشان خواهم داد که چگونه از شر نگاه ناخوشایند دیگران خلاص شوند." امی عاشق پوشیدن لباس های شیک است و قصد دارد به جوانان در کمپ تابستانی نشان دهد که آنها هم می توانند. او می‌گوید: «من جای زخم‌های سوختگی‌ام را پنهان نمی‌کنم، از این که فکر می‌کنم سال‌ها پیش دیگران چگونه می‌گویند، دست برداشتم».
سوال: وقتی آمی برای اولین بار به مدرسه رفت، بچه های دیگر چه می کردند؟
1. از او می ترسیدند.
2. به او ترحم کردند.
3. آنها با او دوستانه بودند.
4. آنها از بالا به او نگاه کردند.