متن: به سمت جیب بر خم شد. هق هق و نفس نفس زدن متوقف شده بود، اما او همچنان داشت نفس نفس زدنش را نشان می داد. مالون گفت: «این بهتر است. "می تونی بایستی؟ سعی کن بایستی. اینجا." گفت و بازوی جیب بر را گرفت و به زور او را ایستاد تا برای اولین بار صورتش را دید. در حالی که جیب بر برای نفس کشیدن تلاش می کرد، با چشمان تیره اش به مالون خیره شد. "چطور توانستی؟" آنها پرسیدند. ممکن است مالون گفته باشد: "چون تو سعی کردی از من بدزدی." اما او هنوز از سرخ شدن سرخوشی که وقتی ضربه اش به خانه خورد احساس می کرد - وقتی می دانست که به آن مرد صدمه می زند. نمی‌توانست بگوید این شادی از کجا می‌آمد، اما می‌دانست که ریشه‌های آن عمیق‌تر از دزدی‌های ناموفق ناشیانه است. قطرات چربی باران روی سایبان شروع به تکان خوردن کردند. "چطور هستید؟" مالون گفت. "میتونی راه بری؟" جیب بر برگشت و با دو دست به ویترین مغازه تکیه داد و با بالا و پایین رفتن شانه هایش سرش پایین افتاد. زنی با موهای خاکستری داخل مغازه روی شیشه کوبید و حرکتی داد. وقتی جیب‌بر به حرف‌هایش توجهی نکرد، او سخت‌تر رپ می‌کرد و به رپ کردن ادامه می‌داد. مالون گفت: من باید بروم. "متاسفم." به آسمان نگاه کرد. دوباره گفت: «متاسفم» و پا به زیر باران گذاشت و به سرعت از خیابان بالا رفت. یکی از چتر فروشان بنگلادشی مشغول کار بود و مالون تازه هفت یورو پرداخت کرده بود که صدای فریاد زنی را شنید. او نمی خواست به عقب نگاه کند اما نگاه کرد. زن مغازه بود. هل دادن و ضربه زدن به جیب بر از پنجره در حالی که او خم شده بود و سرش را مانند بوکسوری پوشانده بود که سعی دارد ثانیه های اول راند را پشت سر بگذارد. مالون کیف پولش را دوباره در جیب کاپشنش فرو کرد و چتری را که بنگلادشی برایش باز کرده بود برداشت. جیب بر در پیاده رو بود حالا زیر باران. زن درست زیر سایبان ایستاده بود و دست‌هایش را روی سینه‌اش ضربدری کرده بود. مالون که به سمت آنها آمد گفت: "ببخشید خانم." او گفت: "این مرد خوب نیست. او باید یک لحظه استراحت کند." "من این افراد را می شناسم." او گفت: "رومی های ما آنها را اینجا نمی خواهند." باران به صورت ملحفه ای بارید و بر روی پوست سر براق جیب برها ریخت. مالون گفت: «اینجا.» مالون گفت و چتر را به او داد، اما او فقط با چشمان تیره‌اش به مالون نگاه کرد و سپس دوباره سرش را پایین انداخت مالون با دسته چتر به شانه‌اش برخورد کرد. گفت: «برو بگیر!» و در نهایت جیب‌بر با نگاهی کتک خورده و ناخواسته این کار را کرد. و این زمانی بود که او یک تاکسی را در گوشه گوشه دید که روی سقفش می‌درخشید. مالون در حالی که بازویش را تکان می‌داد بیرون دوید. و کابین به شدت به سمت سنگفرش چرخید و آب زیادی روی کفش هایش ریخت. در را باز کرد اما نتوانست به عقب نگاه کند. مالون به راننده گفت: «صبر کن.» برگشت و آستین جیب بر را گرفت و به سمت تاکسی کشید. مالون گفت: "برو داخل." و چتر را گرفت و او را به صندلی عقب هل داد. به داخل خم شد. "باشه کجا زندگی میکنی؟" راننده گفت: "نه کولی!" او به اطراف پیچ خورده بود و به جیب بری خیره شده بود. "کولی؟ ببین حالش خوب نیست من پول می دهم.» مالون اضافه کرد راننده سرش را تکان داد: «نه کولی. او را بیرون ببر. مالون به پلاک راننده نگاه کرد: میشل کاداره. او گفت: «این قانون است، اگر ما را نگیرید. سینیور کاداره. من شما را گزارش می کنم و مجوز خود را از دست خواهید داد. باور کنید - من کاملاً جدی هستم. راننده آن چشمان رنگ پریده را به مالون بست و برگشت و دستانش را روی فرمان گذاشت. چشمانش را به سمت آینه عقب برد و او و مالون با هم نگاه های خیره کردند. "باشه، آقای آمریکایی." او گفت. "شما پرداخت کنید."
سوال: کدام یک از موارد زیر را می توان از قسمت مورد نظر استنباط کرد؟
1. تاکسی بالاخره جیب بر را به خانه اش نبرد.
2. جیب بر موفق شد چیزی از مالون بدزدد.
3. جیب بردار در مورد کمک مالون احساسات متناقضی داشت.
4. چتر فروش یک چتر رایگان به مالون داد.