متن: صبح یک فاجعه بود. دندانم درد می کرد و با یکی از دوستانم دعوا کرده بودم. حرف های او هنوز دردناک بود: "مشکل تو این است که خودت را جای من نمی گذاری. نمی توانی. چیزها را از دید من ببینید؟" سرم را با لجبازی تکان دادم - و درد دندانم را احساس کردم. فکر می کردم تا زمانی که دندانپزشکم از تعطیلات برگردد می توانم تحمل کنم، اما درد واقعا غیر قابل تحمل بود. شروع کردم به زنگ زدن دندانپزشکان در دفترچه تلفن، اما هیچ کس نمی توانست فوراً مرا ببیند. سرانجام، نزدیک وقت ناهار، من خوش شانس بودم. مسئول پذیرش گفت: "اگر همین الان بیایید، دندانپزشک شما را جا می دهد." کیف و کلیدم را نگاه کردم و به سمت ماشینم دویدم. اما ناگهان در مورد دندانپزشک شک کردم. چه نوع دندانپزشکی اینقدر مشتاق است که کسی را در مدت کوتاهی معالجه کند؟ چرا او به اندازه دیگران مشغول نبود؟ در مطب دندانپزشکی نشستم و به اطراف نگاه کردم. چیزی جز دیوارهای برهنه ندیدم و بیشتر نگران شدم. دستیار متوجه عصبی بودن من شد و دست گرمش را روی دست سرد من گذاشت. وقتی ترس هایم را به او تحمل کردم، خندید و گفت: "نگران نباش، دندانپزشک خیلی خوب است." با بی حوصلگی پرسیدم: "تا کی باید منتظرش باشم؟" دستیار گفت: "بیا، او می آید. فقط دراز بکش و استراحت کن. و از آثار هنری لذت ببر." "اثر هنری؟" من متحیر بودم. صندلی عقب رفت، ناگهان لبخند زدم. یک عکس زیبا بود، درست جایی که می توانستم از آن لذت ببرم: روی سقف. چقدر دندانپزشک با ملاحظه بود! در آن لحظه شروع کردم به درک منظور دوستم از سخنان او. چه آرامشی!
سوال: کدام یک از موارد زیر احساس نویسنده در آن صبح را بهتر توصیف می کند؟
1. بشاش.
2. عصبی.
3. ناراحت.
4. راضی.