متن: دهه‌های 1950 و 60 چیزهای جدیدی را به دفاتر آمریکا آوردند، از جمله دستگاه زیراکس، پردازش کلمه و - شاید کمتر معروف - اولین روز ملی دبیران، در سال 1952. به عنوان بلیطی برای زندگی بهتر اما تقریباً 60 سال بعد، در تاریخی که اکنون به عنوان روز حرفه ای اداری معرفی می شود، ما در پایان رکود اقتصادی زندگی می کنیم که در آن حدود دو میلیون منشی شغل خود را از دست دادند، پس از اینکه روسای متوجه شدند که می توانند تقویم ها و ترتیبات سفر خود را به صورت آنلاین انجام دهند و متوجه شدند. دستیاران آنها غیر ضروری است. واضح است که پیشرفت‌های تکنولوژیکی باعث نشده که همه چیز آنطور که آینده‌پژوهان اواسط قرن تصور می‌کردند پیش برود. فناوری‌های جدید زندگی منشی‌های قرن بیستم را آسان‌تر کرده است. اما حتی از همان ابتدا، رابطه بین منشی ها و فناوری پر از مشکلات بود. در اوایل سال 1966، با معرفی اولین سیستم کامپیوتری پردازش کلمه، منشی ها نگران بودند که ماشین ها بتوانند آنها را جایگزین کنند. قهوه برای مدت طولانی نقطه اشتعال احساسات در مورد تفاوت بین خدمات و خدمت در ادارات بوده است. در دهه 1970، زمانی که موج دوم فمینیسم شروع به تغییر روابط سنتی رئیس و منشی زن کرد، بیش از یک منشی به دلیل امتناع از تهیه، آوردن یا سرو قهوه اخراج شدند. در لس آنجلس، در سال 1973، یک منشی به نام لئونا پندلتون، به دلیل «بی‌صلاحیت بودن، و اطاعت نکردن از دستورالعمل‌ها» پس از امتناع از تهیه قهوه اخراج شد. این نوع چیزها هنوز هم امروز اتفاق می افتد. جالب است بدانید که تقویت جایگاه آنها به عنوان شاخص های مهم منزلت اجتماعی اغلب یکی از راه هایی بوده است که منشی ها سعی کرده اند خود را از اخراج دور نگه دارند. بعد از این همه سال، هنوز یک انسان باید قهوه مستر را به برق بزند و او را تحویل دهد. خروجی . اما این کار دستیار را از معده کامپیوتری کردن نجات نمی دهد. منشی ها فقط می توانند امیدوار باشند که روسا انسان مورد نظر را بدیهی تلقی نکنند، نشانه این است که همه این روز حرفه ای اداری را جشن نخواهند گرفت.
سوال: موضوع اصلی متن چیست؟
1. اینکه آیا منشی ها امروز آینده خوبی دارند.
2. چگونه منشی ها نتوانسته اند از پیشرفت های فناوری بهره مند شوند.
3. آیا منشی ها باید برای رئیس خود قهوه درست کنند؟
4. چگونه رابطه سنتی یک رئیس مرد و یک منشی زن به چالش کشیده می شود.