متن: وقتی کارمان تمام شد، شاه ماهی کف قایق را به عمق گوساله های من پوشاند. برای اولین بار بعد از چند روز، پدرم به عنوان یک شاه ماهی خوشحال به نظر می رسید. سپس به آسمان غرب نگاه کرد و لبخندش محو شد. طوفان ها به شدت و به سرعت از کانادا خارج شدند. هیچ کس نمی توانست ورود آنها را پیش بینی کند. همه ماهیگیران از آنها می ترسیدند. پدرم گفت: ما برمی گردیم. سیم را کشید و موتور را روشن کرد. ما فقط دو مایل دورتر بودیم، اما خط ساحلی به من نگاه می کرد تا ماه. بر فراز تپه های دور، ابرهای سیاه مانند اسب های وحشی به سمت ما می دویدند. قبل از اینکه با طوفان روبرو شویم، فقط تا نیمه راه خانه را طی کردیم. باد اول آمد. دریاچه را با کلاه های سفید بلند کرد. وزن شاه ماهی ما را وادار کرد که در پایین آب سوار شویم و امواج روی کمان ما شکستند. پدرم برای نگه داشتن ما در مسیر تلاش کرد. بارانی ام را پوشیده بودم، اما جلیقه نجات نداشتم. سپس باران به شدت بارید که نتوانستیم زمین را ببینیم. قایق داشت پر از آب می شد. ترسیده بودم، اما دیدم پدرم صاف نشسته و قایق را در باد نگه داشته است و احساس امیدواری کردم. او اصلاً زخمی به نظر نمی رسید. داشتم به این فکر می کردم که قرار است به آن برسیم. اون موقع بود که موتور از بین رفت. پدرم سیم را محکم کشید، اما موتور گیر نکرد. ما در کمترین زمان پایین می رفتیم. او بالای باد فریاد زد: «یک پارو بگیر». او همیشه برای چنین لحظه ای دو پارو حمل می کرد. به سختی شروع کردیم به کشیدن. پدرم غرغر کرد، از درد یا تلاش نمی‌توانستم بگویم. پارو خود را در دریاچه خشن فرو کرد و دوباره به باد تعظیم کرد. با تمام توانم پارو خودم را کشیدم. _ خسته بودم. بازوهایم سنگین و آتش گرفته بودند. نمی‌دانستم تا کی می‌توانم آن پارو را در آب فشار دهم. پدرم مثل اینکه فکر من را شنید، مرا صدا زد: "به تو نیاز دارم، کارل. فقط کمی دیگر." بنابراین به پارو زدن ادامه دادم. درست زمانی که فکر کردم دیگر قدرتی ندارم، آن را شنیدم. صدای شکستن امواج به ساحل. ما به پناهگاه یارو کوچکمان رفتیم و سوار بر بادکنک ها به سمت فرود آمدیم. مادرم با عجله در میان باران به استقبال ما رفت. او گفت: "من خیلی نگران بودم." او من و سپس پدرم را در آغوش گرفت. او به او اطمینان داد: "جای نگرانی نیست." دستش را روی شانه ام گذاشت. "خوب کردی پسر. چه احساسی داری؟" چون خسته بودم، لبخندی زدم. احساس می کنم مثل یک شاه ماهی خفه می شوم.
سوال: ما می‌توانیم از قسمتی که نویسنده احساس کرد _ پس از رسیدن سالم به خانه یاد بگیریم.
1. او یک مرد واقعی بود
2. او به ستایش پدرش نیاز داشت
3. او نباید به دریاچه می رفت
4. او وقتی بزرگ شد یک شاه ماهی خفه می شد