متن: یک دختر چهار ساله سه بیسکویت را می بیند که بین یک کروکودیل پر شده و یک خرس عروسکی تقسیم شده است. خرس "آیا این عادلانه است؟" از آزمایشگر می پرسد. دختر قضاوت می کند که اینطور نیست. حالا چطور؟ آزمایشگر می پرسد و بیسکویت خرس را از وسط می شکند. دختر تشویق می کند: "اوه بله، حالا عادلانه است. هر دو دو تا دارند." به طرز عجیبی، کودکان احساس بسیار شدیدی نسبت به انصاف دارند، حتی زمانی که به سختی آن را درک می کنند. بزرگسالان نیز به عدالت اهمیت می دهند --- اما چقدر؟ یکی از راه‌های پی بردن به این موضوع استفاده از بازی اولتیماتوم است که توسط اقتصاددان ورنر گوث ایجاد شده است. به جک انبوهی از پول داده می‌شود و نحوه تقسیم آن را با جیل پیشنهاد می‌کند. هیچ کدام چیزی نمی گیرند فرض کنید جک و جیل به انصاف اهمیت نمی‌دهند، فقط به جمع‌آوری پول نقد اهمیت می‌دهند. سپس جک می‌تواند هر چقدر که دوست دارد به جیل پیشنهاد دهد و جیل همچنان می‌پذیرد. بالاخره، پول کم بیشتر از بی‌پول است. اما در عوض، تصور کنید که جک و جیل هر دو فقط به عدالت اهمیت می دهند و عادلانه ترین نتیجه برابری است. سپس جک نیمی از پول را به جیل پیشنهاد می دهد. و جیل در غیر این صورت نمی پذیرد. وقتی از مردم بخواهیم این بازی را واقعی انجام دهند چه اتفاقی می افتد؟ به نظر می رسد که مردم برای انصاف ارزش زیادی قائل هستند. هرکسی که کمتر از 20 تا 30 درصد پول را ارائه کند، احتمالاً آن را رد می کند. دریافت پیشنهادهای ناعادلانه باعث می شود احساس بیماری کنیم. خوشبختانه، بیشتر پیشنهادها کاملاً منصفانه هستند. در واقع، تا حد زیادی رایج ترین تقسیم 50-50 است. اما کودکان و بزرگسالان نیز به نوع بسیار متفاوتی از (نا) انصاف، یعنی تقلب اهمیت می‌دهند. فکر کنید چند بازی مارها و نردبان‌ها به مشاجره ختم شده است، زمانی که یک کودک «به‌طور تصادفی» حرکات خود را اشتباه حساب می‌کند و کودک دیگری مخالفت می‌کند. احساس انصاف به معنای برابری نتیجه نیست: بازی ها ناگزیر برنده و بازنده دارند. در اینجا، انصاف در مورد بازی بر اساس قوانین است. هم انصاف به عنوان برابری و هم انصاف به عنوان عدم تقلب مهم است. کدام یک مهم تر است: برابری یا عدم تقلب؟ من فکر می‌کنم جواب هیچکدام از اینها نیست. قرعه‌کشی ملی، مانند سایر قرعه‌کشی‌ها، مطمئناً دنیا را برابرتر نمی‌کند: چند نفر پولدار می‌شوند و بیشتر مردم هیچ چیز نمی‌گیرند. با این وجود، امیدواریم عادلانه باشد --- اما چه این یعنی؟ دیدگاه انصاف بدون تقلب پاسخی آماده دارد: قرعه کشی اگر طبق «قوانین» انجام شود عادلانه است. اما کدام قواعد؟ گمان می‌کنم هیچ‌کدام از ما کوچک‌ترین ایده‌ای نداریم. فرض کنید که نوشته‌های کوچک در لاتاری HQ قانونی است که افراد با نام خانوادگی خاص (مثلاً موریارتی) را ممنوع می‌کند. بنابراین یک خانم موریارتی می‌تواند برای سال‌ها هر هفته یک بلیت بخرد. بدون هیچ شانسی برای موفقیت اگر بفهمد چه واکنشی نشان می دهد؟ مطمئناً با عصبانیت: سازمان دهندگان چگونه جرأت می کنند که او را هفته به هفته اجازه دهند بازی کند، بدون اینکه اشاره کنند که او احتمالاً نمی تواند برنده شود! او منطقاً احساس می کند که با او ناعادلانه رفتار می شود زیرا _ . پس اعتراض به بی انصافی به معنای تهمت بد نیت است. از این منظر، شکاف مساوی بین تمساح و خرس منصفانه به نظر می رسد زیرا (به طور معمول، حداقل)، این تنها شکافی است که هر دو با آن موافق هستند. اما اگر دختر یاد می گرفت که تمساح بیسکویت دوست ندارد یا خرس گرسنه نیست، فکر می کنم کاملاً عادلانه است که یک اسباب بازی کل آن را بگیرد. نابرابری بیسکویت ها (یا هر چیز دیگری) نیست. اگر هر دو طرف راضی باشند، لزوماً ناعادلانه است. و ناعادلانه بودن تقلب از یک منبع سرچشمه می گیرد: ما هرگز نمی پذیریم که شخص دیگری بتواند به طور یکجانبه قراردادهایی را که همه ما امضا کرده ایم، نقض کند. بنابراین، شاید شهود کودک چهار ساله در مورد انصاف، سرآغاز درک مذاکره باشد. با احساس انصاف، مردم باید به ما پیشنهادات قابل قبولی بدهند (و یا اولتیماتوم آنها را رد کنیم) و به (معقول) پایبند باشند. قوانین، در غیر این صورت ما در مسیر جنگ خواهیم بود. بنابراین احساس انصاف برای مذاکره مؤثر ضروری است. و مذاکره، بر سر اسباب بازی ها، پذیرایی ها و غیره، بخشی از زندگی است.
سوال: می توان استنباط کرد که در بازی اولتیماتوم، _ .
1. جک تمام پول را نگه می دارد
2. جیل می تواند با جک بر سر تقسیم منصفانه مذاکره کند
3. جک در تقسیم پول حرف آخر را می زند
4. جیل چاره ای جز پذیرش هر مقدار پول ندارد