متن: اگر در قرن بیست و یکم در آمریکا زندگی می‌کنید، احتمالاً باید به صحبت‌های افراد زیادی گوش دهید که به شما می‌گویند چقدر مشغول هستند. وقتی از هر کسی می‌پرسید حالش چطور است، این پاسخ پیش‌فرض است: "مشغول!" و پاسخ رایج نوعی تبریک است: "این مشکل خوبی است" یا "بهتر از برعکس." توجه داشته باشید که عموماً افرادی نیستند که شیفت های پشت سر هم در ICU را انجام می دهند یا با اتوبوس به سه شغل با حداقل دستمزد رفت و آمد می کنند و به شما می گویند که چقدر مشغول هستند. تقریباً همیشه افرادی هستند که مشغله‌هایشان صرفاً خود تحمیلی است: کار و تعهداتی که داوطلبانه به عهده گرفته‌اند، کلاس‌ها و فعالیت‌هایی که بچه‌هایشان را تشویق کرده‌اند در آنها شرکت کنند. آنها به دلیل جاه‌طلبی یا انگیزه‌شان مشغول هستند. یا اضطراب، زیرا آنها به مشغله کاری معتاد هستند و می ترسند که در غیاب با آن روبرو شوند. تقریباً همه کسانی را که می شناسم سرشان شلوغ است. آنها وقتی کار نمی کنند یا کاری برای ارتقای کارشان انجام نمی دهند احساس اضطراب و گناه می کنند. این چیزی است که خودشان انتخاب کرده اند. مشغله به عنوان نوعی اطمینان وجودی عمل می کند، معیاری برای مقابله با پوچی، بدیهی است که زندگی شما نمی تواند احمقانه یا کوچک یا کوچک باشد. اگر در هر ساعت از روز خیلی مشغول هستید، کاملاً رزرو شده اید، بی معنی است. بیکاری فقط یک تعطیلات نیست، همانقدر که ویتامین D برای بدن لازم است، برای مغز لازم است، و در صورت محرومیت از آن، ما به زشتی بیماری راشیتیسم مبتلا می شویم. فضا و آرامشی که بیکاری فراهم می کند، شرط لازم برای عقب ایستادن است. از زندگی و دیدن آن به طور کامل، برای ایجاد ارتباطات غیرمنتظره و انتظار برای صاعقه های تابستانی وحشیانه الهام". :تاریخ پر از داستان های الهاماتی است که در لحظه های بیکار می آیند.
سوال: از مقاله می توان نتیجه گرفت که _ .
1. به طور کلی افرادی که در ICU شیفت های پشت سر هم انجام می دهند به شما می گویند که مشغول هستند
2. "مرده روی پاها" یعنی "خسته بودن"
3. همه بچه ها به دلیل انگیزه و انگیزه خود تحمیلی هستند
4. به نظر می رسد نویسنده موافق است که بیکاری بهتر از مشغله است