متن: جمعیت جهان امروز بیش از هر زمان دیگری متحرک است. در سال 2010، بیش از 200 میلیون نفر کشور خود را ترک کردند تا در یک کشور جدید زندگی کنند. این حدود 3 درصد از کل جمعیت جهان است. برخی از کارشناسان بر این باورند که این تعداد تا سال 2050 به 400 میلیون نفر خواهد رسید. نرخ مهاجرت در 300 سال گذشته قوی بوده است، اما الگوهای مهاجرت از زمان جنگ جهانی دوم تغییر کرده است. سوابق و تجربیات مهاجران امروزی با مهاجران معمولی اروپایی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم متفاوت است. مهاجران معاصر از کارگران غیر ماهر تا متخصصان بسیار ماهر را در بر می گیرد و از کشورهای سراسر جهان می آیند و به آنها می روند. در قرن نوزدهم و تا جنگ جهانی دوم، مهاجرت عمدتاً در یک جهت بود - از دنیای قدیم به دنیای جدید. موضوع دیگه این نیست. کشورهایی مانند روسیه و چین که از دیرباز کشورهای مبدأ مهم بوده و هستند، اکنون نیز کشورهای مقصد هستند. همچنین تحرک قابل توجهی در داخل مناطق، مانند از یک کشور اروپایی به کشور دیگر، یا در میان کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق وجود دارد. با وجود چنین تفاوت هایی، عوامل فشار و کشش برای مهاجرت اساساً مانند 100 سال پیش باقی می مانند. اکثر مردم به دلیل خواهان زندگی بهتر به کشور دیگری نقل مکان می کنند. برای اکثریت مهاجران، این به معنای شرایط اقتصادی بهتر است. مانند نسل‌های گذشته، کمبود نیروی کار در یک کشور اغلب کارگران را از کشور دیگر می‌کشد، به‌ویژه اگر دستمزدها به‌طور قابل توجهی بالاتر باشد. در برخی از کشورهای کوچک، به عنوان مثال، قطر، امارات متحده عربی و کویت، تعداد مشاغل بیشتر از شهروندان است. تقاضا برای نیروی کار آنقدر زیاد است که اکثریت جمعیت را کارگران خارجی تشکیل می دهند که از مهندسان و کارشناسان مالی بسیار ماهر گرفته تا کارگران خانگی و ساختمانی را شامل می شود. با این حال، در کشورهای مقصد سنتی، مانند ایالات متحده، نیازهای نیروی کار تغییر کرده است. امروزه، اگرچه هنوز تقاضا برای نیروی کار غیر ماهر وجود دارد، اما تقاضا برای افرادی با سطح مهارت و تحصیلات بالا رو به افزایش است. نیاز به نیروی کار ماهر کمتر به کشورهای دیگر منتقل شده است. همانطور که کار در مزارع و صنعت در ایالات متحده و کانادا زمانی کارگران را از سراسر جهان جذب می کرد، اکنون کار در کارخانه های تایوان و کره جنوبی کارگرانی را از ویتنام، فیلیپین و کامبوج جذب می کند. اکثر مهاجرت های جهانی قانونی است: با این حال، تعداد زیادی از مردم نیز به صورت غیرقانونی از مرزهای ملی عبور می کنند تا به دنبال کار باشند. کارشناسان تخمین می زنند که حدود 15 تا 20 درصد از مهاجران در سراسر جهان به طور غیرقانونی در کشورهای جدید خود هستند. ایالات متحده بیشترین تعداد این مهاجران را دارد و پس از آن آفریقای جنوبی با تعداد قابل توجهی نیز در شمال و غرب اروپا و مکزیک قرار دارد. این مهاجران با چالش های خاصی روبرو هستند زیرا اغلب باید از مقاماتی که ممکن است آنها را به کشورشان اخراج کنند پنهان شوند. وضعیت غیرقانونی آنها همچنین به این معنی است که کارفرمایان ممکن است با مجبور کردن آنها به کار طولانی تر و پرداخت کمتر از حداقل دستمزد قانونی از آنها سوء استفاده کنند. اگرچه اقتصاد مهمترین انگیزه در همه اشکال مهاجرت است، عوامل دیگری نیز مهم هستند. برخی از مردم تصمیم می‌گیرند کشور خود را ترک کنند زیرا اعمال یا عقاید سیاسی آن‌ها ماندن را برایشان خطرناک می‌کند. برخی دیگر ترجیح می دهند که کشورشان را ترک کنند زیرا کشورشان بسیار خطرناک و بی ثبات شده است، اغلب به دلیل جنگ یا ناآرامی های سیاسی. آنها می خواهند مکانی را بیابند که برای خود و خانواده شان امن باشد. آموزش همچنین برای بسیاری از مهاجران مدرن عامل مهمی است. آنها می خواهند فرزندان خود را در مکانی بزرگ کنند که بتوانند تحصیلات خوبی دریافت کنند، که به نوبه خود، امیدوارند چشم اندازهای بهتری برای آنها در آینده فراهم کند. در نهایت، پیوندهای خانوادگی و اجتماعی نیز در تصمیم گیری های مهاجرتی نقش دارند. مانند گذشته، هنگامی که گروهی از مردم یک کشور جامعه ای را در یک کشور جدید ایجاد می کنند، احتمالاً افراد بیشتری از آن کشور به دنبال آن خواهند رفت. الگوی، جهت و نرخ مهاجرت ممکن است با تغییر اقتصاد جهانی تغییر کند. با این حال، تا زمانی که زندگی در یک کشور جدید جذاب تر از زندگی در کشور قدیمی باشد، مهاجرت ادامه خواهد داشت.
سوال: چرا درصد کارگران خارجی متولد شده در کویت، قطر و امارات متحده عربی اینقدر زیاد است؟
1. این کشورها دستمزدهای بسیار بالایی می پردازند، بنابراین کارگران خارجی زیادی را جذب می کنند.
2. کارگران بومی در این کشورها به اندازه کافی وجود ندارد، بنابراین آنها باید کارگرانی را از کشورهای دیگر جذب کنند.
3. مهاجرت به این کشورها بسیار آسان است.
4. این کشورها بسیار با ثبات هستند، بنابراین بسیاری از کارگران ترجیح می دهند به آنجا بروند.