متن: علوم اخلاقی به عنوان یک درس در اکثر مدارس تدریس می شود اما تأثیر کمی دارد. شاید بخشی از مشکل در این واقعیت نهفته است که اخلاق، به بیان دقیق، یک علم نیست. این یک پدیده اجتماعی بیش از حد است، و همچنین دارای بیش از حد چیزهای شخصی و ذهنی است. علاوه بر این، اخلاق خود با نسل‌ها تغییر می‌کند. بنابراین نمی توان آن را در کتاب درسی تعریف کرد. یادم می آید که در چهل دقیقه درس اخلاق نشستم، که داستان هایی در مورد بچه های کوچکی که هرگز دروغ نمی گفتند و به خاطر خوبی هایشان پاداش می گرفتند، می گفت. هرچند تاثیر کمی داشت و هیچ تاثیری روی من باقی نگذاشت. اگر قرار است علوم اخلاقی به عنوان درس در مدارس تدریس شود، نیاز به رویکرد مشارکتی دارد. وقتی به کودکی از اخلاق می گویید، باید با هنجارهای اجتماعی و تفاوت های فرهنگی نیز کنار بیایید. شما باید توضیح دهید که اخلاق می تواند ذهنی باشد و بتواند در جامعه همزیستی داشته باشد. احتمالاً باید به اخلاقیات زمان حال مراجعه کنید. بهترین راه برای اینکه به کودک بگوییم چگونه زندگی کند این است که به او نشان دهیم چه چیزی ارزشمند است. اگر کودکی دوستش را دوست دارد، باید او را وادار کنید به دلیل آن فکر کند. هنگامی که کودک خوبی را در دیگران متوجه شد و تشخیص داد، احتمالاً آن را نیز توسعه می دهد. در واقع کودکان بیشتر اخلاق خود را با تماشای اطرافیان می آموزند. آنها الگوهای رفتاری را از معلمان و دانش آموزان بزرگتر جذب می کنند. آنها تماشا می کنند تا ببینند چه کسی پاداش می گیرد و چه کسی مجازات می شود. آنها در زمین ورزشی و از طریق مددکاری اجتماعی یاد می گیرند. دروس علوم اخلاقی باید صرفاً شامل اجازه دادن به آنها برای زندگی و تعامل باشد و تماشای شما از ارزش‌های صحیح و پاداش دادن به رفتار خوب باشد.
سوال: نویسنده تجربه خود را از داشتن درس های اخلاقی به منظور _ .
1. توضیح دهید که دروغ گفتن برای بچه های کوچک اخلاقی نیست.
2. نصیحت مردم باید برای خوبی هایشان پاداش بگیرند.
3. اثبات درس اخلاق در مدارس تاثیر کمی دارد.
4. نشان می دهد که او هیچ نظری در مورد علم اخلاق ندارد.