متن: آخر هفته گذشته پنج ساعت در شرکت First Great Western (FGW) در قطاری پر از مسافر، در تمام مسیر از کورنوال تا لندن وقت داشتم. با برخی از همسفرانم به خوبی آشنا شدم. نه از طریق صحبت کردن با آنها، می فهمید. جوانی بود که داشت برای دوستش توضیح می داد که دیشب چطور از مهمانی با دوستانش لذت برده است. روبروی او زن جوانی قرار داشت که از رفتن به لانزاروته برای تعطیلات تابستانی خود بسیار هیجان زده بود. و بعد مردی بود که من او را مکانیک ماشین گرفتم. گفتگوی او در مورد یک آئودی دست دوم بسیار دقیق و فنی بود. همه آهنگ زنگ متفاوت و پر سر و صدایی داشتند و هیچ یک از مکالمات تلفن همراه که من مجبور به شنیدن آن بودم جالب نبود. در پایان سفر، من در سکوت از دنیای مدرن شکایت می کردم و از FGW عصبانی می شدم که در همان لحظه ای که کالسکه ما ساکت می شد، در مورد ماشین بوفه (کالسکه ای که در آن غذا و نوشیدنی فروخته می شود اطلاعیه می داد. ) باز یا بسته شدن. به نظر می‌رسد که FGW علیه صلح و آرامش مبارزه می‌کند و فضاهای کالسکه‌های ساکتی را که از مسافران خواسته شده بود از موبایل استفاده نکنند حذف کرده است تا قطارهایشان بتوانند مسافران بیشتری را حمل کنند. چطور؟ من نمی توانم درک کنم که چرا FGW به مسافرانی مانند من که از شنیدن مکالمات تلفنی بی پایان رنج زیادی کشیده اند توجهی نمی کند. من هیچ علاقه ای به کوچکترین جزئیات زندگی دیگران ندارم. وادار کردن مردم به گوش دادن به مکالمات خسته کننده تلفن همراه باید به عنوان یک عمل بی ادبانه تلقی شود." در تئوری هر واگن قطار باید ساکت باشد. چرا این نمی تواند استاندارد باشد؟ می توان عرف و رویه عمومی را تغییر داد. اینطور نبود. مدت‌ها پیش که پیاده‌روها مملو از زباله‌های سگ بود: حالا این یک قانون کلی است که صاحبان سگ‌ها آن را بعد از حیوانات خانگی‌شان تمیز می‌کنند. و هنگامی که آرامش و آرامش را به قطارها بازگردانیم، می‌توانیم ادامه دهیم و جلوی مردم را بگیریم که فست فود را برایشان بیاورند. هم.
سوال: در پایان سفر نویسنده _ .
1. از خدمات FGW راضی شد
2. از سکوت احساس ناراحتی کرد
3. پر از خشم بود
4. رفت سمت ماشین بوفه