متن: مارک تواین را مخترع رمان آمریکایی می نامند. و او مطمئناً مستحق ستایش است: مردی که حمله ادبی هوشمندانه به نژادپرستی را رایج کرد. من می گویم هوشمندانه، زیرا داستان های ضد برده داری بخش مهمی از ادبیات در سال های قبل از جنگ داخلی بوده است. کلبه عمو تام HB Stowe تنها معروف ترین نمونه است. این داستان های اولیه مستقیماً به برده داری می پردازد. به جز استثنائات جزئی، تواین حملات خود به برده داری و تعصب را در داستان هایی قرار داد که در ظاهر در مورد چیز دیگری کاملاً وجود داشت. او خوانندگان خود را با کشاندن آنها به داستان به بحث کشاند. بارها و بارها، در سال های پس از جنگ، تواین به نظر مجبور به مقابله با چالش نژادی بود. جنجالی ترین، حداقل امروز، از رمان های تواین، ماجراهای هاکلبری فین را در نظر بگیرید. تنها چند کتاب به اندازه هاکلبری فین، پرخواننده ترین داستان تواین، از قفسه ها خارج شده است. روزی روزگاری، مردم از کتاب متنفر بودند، زیرا به نظر آنها بی ادبانه می آمد. خود تواین نوشت که کسانی که این کتاب را ممنوع کردند، این رمان را "سطل زباله و فقط برای محله های فقیر نشین" مناسب می دانستند. اخیراً این کتاب به دلیل شخصیت جیم، برده فراری و بسیاری از اتفاقات کلمه سیاه پوست مورد حمله قرار گرفته است. (اصطلاح سیاه‌پوست جیم، که رمان اغلب به شدت مورد انتقاد قرار می‌گیرد، هرگز در آن دیده نمی‌شود.) اما حملات احمقانه بودند و هستند - و نکته را از دست می‌دهند. رمان به شدت ضد برده داری است. جست و جوی جیم در ایالات برده برای یافتن خانواده ای که به زور از آنها جدا شده است قهرمانانه است. همانطور که جی. چادویک اشاره کرده است، شخصیت جیم برای اولین بار در داستان های آمریکایی بود - تشخیص این که برده دو شخصیت داشت، "صدای بقا در فرهنگ برده سفیدپوست و صدای فرد: جیم، پدر. و مرد." خیلی بیشتر است. رمان معمایی تواین یعنی پودنهد ویلسون به عنوان چالشی در برابر باورهای نژادی حتی بسیاری از لیبرال های زمان خود ایستاد. داستان تواین که در زمانی نوشته شده بود که خرد پذیرفته شده سیاه‌پوستان را از سفیدپوستان پست‌تر می‌دانستند، به‌ویژه از نظر هوش، داستان تواین تا حدی حول محور تغییر دو نوزاد در بدو تولد بود. برده ای بچه اربابش را به دنیا آورد و از ترس اینکه بچه را به جنوب بفروشند، او را برای بچه ارباب توسط همسرش عوض کرد. کودک پوست روشن برده را سفیدپوست گرفتند و با نگرش و تحصیلات طبقه برده بزرگ شد. بچه زن ارباب را به سیاهی بردند و با نگرش ها و لحن های غلام بزرگ شد. به سختی می توان از این نکته غافل شد: پرورش، نه طبیعت، کلید موقعیت اجتماعی بود. ویژگی‌های مرد سیاه‌پوست که مواد تعصب را فراهم می‌آورد - برای مثال نحوه گفتار - برای تواین نشان‌دهنده چیزی جز شرطی‌سازی بود که برده‌داری بر قربانیانش تحمیل می‌کرد. لحن نژادی تواین کامل نبود. به عنوان مثال، یک قطعه طولانی در زندگی نامه خود درباره اینکه چقدر در جوانی به آنچه "نمایش های سیاهپوست" نامیده می شد - عمدتاً با مردان سفیدپوست که با چهره سیاه اجرا می کردند - و از به دست آوردن مادرش لذت می برد، ناآرام می ماند. برای خندیدن به آنها با این حال هیچ دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم تواین نمایش ها را به عنوان نمایش دهنده واقعیت می دید. حملات مکرر او به برده داری و تعصب حاکی از آگاهی شدید او است که _ اینطور نبود. آیا تواین نژادپرست بود؟ پرسیدن این سوال در قرن بیست و یکم به اندازه سوال پرسیدن از لینکلن عاقلانه است. اگر سخنان و نگرش های گذشته را از طریق «حکمت» احکام اخلاقی سنجیده حال حاضر بخوانیم، چیزی جز خطا نخواهیم یافت. لینکلن، که مرد سیاهپوست را پستتر از سفیدپوستان می‌دانست، برای آزادی او جنگید و پیروز شد. و تواین، که در یک دولت برده بزرگ شده، به طور خلاصه یک سرباز، و مخترع جیم، ممکن است بیش از هر رمان نویس دیگری در قرن گذشته برای خشم ملت به خاطر بی عدالتی نژادی و بیدار کردن وجدان جمعی آن کار کرده باشد.
سوال: به نظر نویسنده چه چیزی موضع ضد برده داری تواین را به بهترین نحو ثابت می کند؟
1. جست و جوی جیم برای خانواده اش به تفصیل شرح داده شد.
2. صدای برده اولین بار در رمان های آمریکایی شنیده شد.
3. جیم در فرهنگ سفیدپوستان به یک مرد و پدر بزرگ شد.
4. تواین مشکوک بود که بردگان از هوش کمتری برخوردارند.