متن: زندگی من در تابستان پنج سال پیش رنج زیادی کشید. پدرم در یک تصادف رانندگی فوت کرد و من و مادرم، دو برادر کوچکترم و من را تنها گذاشتند. در آن زمان من دانش آموز ارشد دبیرستان بودم. بعد از تشییع جنازه پدرم چاره ای جز ترک تحصیل و کار در کارخانه نداشتم. من واقعاً می خواستم به مدرسه برگردم و می خواستم به دانشگاه بروم، اما نتوانستم. فقط امیدوار بودم دو برادر جوانم را بزرگ کنم. زندگی برای من آسان نبود، زیرا نمی توانم شهریه آنها را بپردازم، حتی اگر روز تا شب بدون توقف کار کنم. بدون حمایت پدرم فکر می کردم برده سرنوشت هستم. بعداً چیزی زندگی من را تغییر داد. هنوز به یاد دارم که روز بارانی بود. خودم را زیر باران گذاشتم و آهسته در خیابان راه افتادم. ناگهان باران قطع شد! سرم را بلند کردم و متوجه شدم "آسمان" در واقع یک چتر آبی تیره است. بعد متوجه شدم مردی میانسال با یک پا روی عصا پشت سرم ایستاده بود. او به من گفت: "چرا بدون چتر نمی دوی؟ اگر نمی دودی، خیس می شدی." آن مرد به من گفت که او یک مروج است. او یک بار آرزوی پلیس شدن را داشت، اما یک تصادف رویای او را خراب کرد. اگرچه شغل فعلی او برای پاهایش مناسب نبود، اما شروع فوق العاده ای برای او بود. خیلی خوشحال بود که دلش نرفته و همچنان در جاده زندگی «دوید»... از حرف مرد دلگرم شدم. من به یک شهر بزرگ رفتم و نماینده تضمین شدم. بعد از دو سال دویدن، خوب کار کردم و شرایط خانواده ام کم کم بهتر شد. بعداً به مدرسه بازگشتم و موفق به ورود به دانشگاه شدم. زندگی اینگونه است. هنگامی که در روزهای بارانی زندگی خود هستید، اگر نمی توانستید راهی برای جلوگیری از خیس شدن خود پیدا کنید، غرق خواهید شد. اما اگر تصمیم بگیرید از شر آن خلاص شوید، متوجه خواهید شد که روزهای بارانی آنقدر که تصور می کنید طول نمی کشد.
سوال: چه اتفاقی برای نویسنده در ابتدای داستان افتاد؟
1. پدرش شش سال پیش در یک تصادف رانندگی فوت کرد.
2. او مجبور شد برای مراقبت از مادر بیمارش مدرسه را ترک کند.
3. او حتی اگر روز تا شب کار می کرد، توان پرداخت شهریه دو برادرش را نداشت.
4. پولی برای برگزاری مراسم ختم پدرش نداشت.