متن: روز پنجشنبه شکرگزاری بود. این یک سنت هفتگی است که من و دو دختر کوچکم سال ها پیش شروع کردیم. پنجشنبه تبدیل به روز ما برای بیرون رفتن و مشارکت مثبت شده است. در این پنجشنبه خاص، ما دقیقاً نمی دانستیم که قرار است چه کاری انجام دهیم. ظهر، با دخترانم به مک‌دونالد رفتم، زیرا آنها مدام شکایت می‌کردند که صبحانه نخورده‌اند. آنجا چند بی خانمان را در خیابان دیدیم و برایشان ناهار خریدیم. داشتیم کار را تمام می کردیم که زن کوچکی را دیدیم که در گوشه ای ایستاده بود و درخواست پول می کرد. مقداری غذا به او دادیم و سپس به سمت خانه حرکت کردیم. ناگهان از آینه ماشین زن را دیدم که برایمان دست تکان می داد، بنابراین مجبور شدم برگردم و در جایی که زن کوچک ایستاده بود توقف کردم. او به سمت ماشین ما رفت و گفت: "ممنون خانم! تا به حال هیچکس چنین کاری برای من نکرده است." جواب دادم خب خوشحالم که اول شدیم. من که احساس ناراحتی می‌کردم و می‌خواستم مکالمه را پیش ببرم، پرسیدم: "خب، فکر می‌کنی چه زمانی ناهار خود را می‌خورید؟" او فقط با چشمان قهوه ای درشت و خسته اش به من نگاه کرد و گفت: "اوه عزیزم، من این ناهار را نمی خورم." من گیج شده بودم، اما قبل از اینکه چیزی بگویم، او ادامه داد. "می بینی، من خودم یک دختر کوچک در خانه دارم و او فقط مک دونالد را دوست دارد، اما من هرگز نمی توانم آن را برای او بخرم، زیرا فقط پول ندارم. اما می دانید که ... امشب او می رود. مک دونالد داشته باش!" نمی دانم بچه ها متوجه اشک چشمانم شده اند یا نه. بارها این سوال را مطرح کرده بودم که آیا اعمال مهربانانه ما آنقدر کوچک است که بر آن مردم بیچاره تأثیر بگذارد. با این حال، در آن لحظه، من به حقیقت سخنان مادر ترزا پی بردم: "ما نمی توانیم کارهای بزرگ انجام دهیم -- فقط کارهای کوچک با عشق بزرگ."
سوال: چه چیزی می توانیم از این متن بدانیم؟
1. نویسنده سرانجام متوجه شد که کاری که انجام داده برای فقرا مفید بوده است.
2. نویسنده از انجام اعمال محبت آمیز خود به فقرا دست می کشد.
3. دختران نویسنده در پایان روز مادر خود را در حال گریه یافتند.
4. دختران نویسنده با دختر آن زن دوست می شدند.