متن: حالات چهره حامل معنایی است که توسط موقعیت ها و روابط تعیین می شود. به عنوان مثال، در فرهنگ آمریکایی لبخند به طور کلی بیانگر لذت است. با این حال کاربردهای دیگری نیز دارد. لبخند یک زن به یک افسر پلیس همان معنای لبخندی که او به یک کودک خردسال می دهد نیست. لبخند ممکن است نشان دهنده عشق یا ادب باشد. همچنین می تواند احساسات واقعی را پنهان کند. اغلب باعث سردرگمی در بین فرهنگ ها می شود. به عنوان مثال، بسیاری از مردم روسیه در ملاء عام به غریبه ها لبخند می زنند تا غیرعادی و حتی نامناسب باشند. با این حال، بسیاری از آمریکایی‌ها در مکان‌های عمومی آزادانه به غریبه‌ها لبخند می‌زنند (اگرچه این در شهرهای بزرگ کمتر رایج است). برخی از روس‌ها معتقدند که آمریکایی‌ها در مکان‌های اشتباه لبخند می‌زنند. برخی از آمریکایی ها معتقدند که روس ها به اندازه کافی لبخند نمی زنند. در فرهنگ آسیای جنوب شرقی، لبخند اغلب برای پوشاندن احساسات دردناک استفاده می شود. مردم ویتنامی ممکن است داستان غم انگیزی بگویند اما داستان را با لبخند به پایان می‌رسانند. چهره‌های ما احساسات را نشان می‌دهند، اما نباید سعی کنیم مردم را از فرهنگ دیگری «خواندن» کنیم، همانطور که می‌خواهیم فردی را از فرهنگ خودمان «خوانیم». این واقعیت که اعضای یک فرهنگ به اندازه اعضای فرهنگ دیگر احساسات خود را آشکارا ابراز نمی کنند به این معنی نیست که آنها احساسات را تجربه نمی کنند. بلکه تفاوت های فرهنگی در میزان مجاز حالات صورت وجود دارد. برای مثال، بسیاری از ژاپنی‌ها در ملاء عام و در موقعیت‌های رسمی احساسات خود را مانند آمریکایی‌ها آزادانه نشان نمی‌دهند. به نظر می رسد که ژاپنی ها و آمریکایی ها در کنار دوستان خود احساسات خود را به طور مشابه نشان می دهند. تعمیم در مورد آمریکایی ها و بیان چهره به دلیل تفاوت های شخصی و فرهنگی در ایالات متحده دشوار است. به نظر می رسد که افراد با پیشینه های فرهنگی خاص در ایالات متحده بیش از دیگران از نظر چهره بیانگر هستند. نکته کلیدی این است که سعی نکنید افرادی را که روش های نشان دادن احساساتشان متفاوت است قضاوت نکنید. اگر بر اساس عادات فرهنگی خود قضاوت کنیم، ممکن است اشتباه کنیم که طرف مقابل را نادرست بخوانیم.
سوال: لبخند معمولا در ایالات متحده به چه معناست؟
1. عشق.
2. ادب.
3. شادی
4. شکرگزاری