متن: معلم ریاضیم آقای یانگ را به خوبی به یاد دارم. او برجسته بود زیرا بچه ها او را مسخره می کردند. او یکی از انگشتانش را گم کرده بود و همیشه با انگشت وسطش به دانش آموزان اشاره می کرد. من در زبان انگلیسی و ریاضی زیاد خوب نبودم. مهم نیست که چقدر تلاش کردم، نمی‌توانستم بفهمم که چرا همه بچه‌های دیگر یادگرفتن چه چیزی را آسان می‌دانستند. یک روز به من گفتند که اگر یک E دیگر در کارنامه ام داشته باشم، مرا به «زندان بزرگ بچه ها» می برند. من واقعاً هفته ها تلاش کردم. من فقط نمی توانستم بفهمم چگونه می توان قسمت های مختلف اعضا را به چیزهای کامل تبدیل کرد. یک روز قبل از انتشار کارنامه، می دانستم که آقای یانگ به من یک E می دهد، درست مثل همیشه. رفتم پیش آقای جوان و به او گفتم اگر E دیگری در کارنامه ام داشته باشم، پرورشگاه قرار است مرا به زندان بزرگ بفرستد. او به من گفت هیچ کاری نمی تواند بکند. اگر او به من نمره ای بهتر از آنچه واقعاً کسب کرده بودم، بی انصافی می کرد. لبخندی بهش زدم و گفتم: آقای یانگ میدونی بچه ها چطوری مسخرت میکنن چون انگشتت از دستت در رفته؟ نگاهی به من کرد و دهانش را به یک طرف برد و چیزی نگفت. "آنها نباید این کار را با شما انجام دهند، زیرا شما نمی توانید انگشت نداشته باشید، آقای یانگ. درست مثل من نمی توانم نتوانم اعداد و چیزهای مشابه را یاد بگیرم." گفتم. روز بعد، وقتی کارنامه ام را گرفتم، آن را در یکی از کتاب هایم گذاشتم. وقتی در اتوبوس مدرسه بودم، آن را باز کردم: جغرافیا، B+; نقشه کشی مکانیکی، ج-; انگلیسی، D-; تاریخ، ج-; باشگاه بدنسازی، B+; هنر، C; ریاضی، د-. آن نمره ریاضی مورد علاقه‌ترین نمره‌ای بود که تا به حال دریافت کردم، زیرا می‌دانستم که بالاخره یکی در دنیا فهمید که از دست دادن یک انگشت در سرم چه احساسی دارد.
سوال: دلیل اینکه پسر به یاد آقای یانگ می افتد این است که _ .
1. دلش برای یکی از انگشتانش تنگ شده بود
2. با شاگردانش بسیار خوب رفتار می کرد
3. او پسر را درک کرد
4. به شاگردانش به شیوه ای خاص آموزش می داد