متن: یک روز در بهار چهار مرد سوار بر اسب در امتداد جاده ای روستایی بودند. این افراد وکیل بودند و برای شرکت در دادگاه به شهر بعدی می رفتند. باران آمده بود و زمین بسیار نرم بود. آب از درختان می چکید و علف ها خیس بودند. چهار وکیل پشت سر هم سوار شدند، زیرا مسیر باریک و گل در هر طرف آن عمیق بود. آهسته سوار می شدند و حرف می زدند و می خندیدند و بسیار سرحال بودند. وقتی از میان گروهی از درختان کوچک عبور می کردند، صدای بال زدن شدیدی را بالای سرشان شنیدند و صدای ضعیفی از پرندگان کوچک در علف های کنار جاده شنیدند. "استیت! استیث! استیث!" از شاخه های برگی بالای سرشان می آمد. "ارزان! ارزان! ارزان!" از چمن خیس آمد "اینجا قضیه چیه؟" اولین وکیل که اسمش اسپید بود پرسید. وکیل دوم که هاردین نام داشت گفت: "اوه، فقط چند رابین قدیمی!" طوفان دو تا از کوچولوها را از لانه بیرون کرده است، آنها برای پرواز بسیار کوچک هستند و پرنده مادر نگران آنهاست. وکیل سوم گفت: "چه حیف! آنها آنجا در چمن می میرند." آقای هاردین گفت: "اوه، خوب! آنها چیزی جز پرندگان نیستند." "چرا باید زحمت بکشیم؟" "بله، چرا باید؟" گفت آقای اسپید. سه مرد در حالی که عبور می کردند، به پایین نگاه کردند و پرنده های کوچک را دیدند که در علف های سرد و خیس بال می زنند. آنها مادر رابین را دیدند که در حال پرواز بود و نزد همسرش گریه می کرد. بعد سوار شدند و مثل قبل حرف می زدند و می خندیدند. در عرض چند دقیقه آنها پرندگان را فراموش کرده بودند. اما چهارمین وکیل که آبراهام لینکلن نام داشت، متوقف شد. از اسبش پایین آمد و بچه های کوچک را خیلی آرام در دستان بزرگ و گرمش بلند کرد. به نظر نمی رسید که ترسیده باشند، اما به آرامی گریه می کردند، انگار که می دانستند در امان هستند. آقای لینکلن گفت: "مهم نیست، هموطنان کوچک من، من شما را در تخت کوچک دنج خود می گذارم." سپس به بالا نگاه کرد تا لانه ای را که از آن افتاده بودند بیابد. بلند بود، خیلی بالاتر از آن چیزی که او می توانست به آن برسد. اما آقای لینکلن می توانست صعود کند. وقتی پسر بود از درخت های زیادی بالا رفته بود. او پرنده ها را به آرامی یکی یکی در خانه کوچک گرمشان گذاشت. دو بچه پرنده دیگر هم آنجا بودند که نیفتاده بودند. همه با هم در آغوش گرفتند و خیلی خوشحال بودند. به زودی سه وکیلی که جلوتر سوار شده بودند در کنار چشمه ای توقف کردند تا به اسب های خود آب بدهند. "لینکلن کجاست؟" یکی پرسید. همه از اینکه متوجه شدند او با آنها نیست شگفت زده شدند. "آن پرنده ها را به خاطر می آورید؟" گفت آقای اسپید. "به احتمال زیاد او برای مراقبت از آنها متوقف شده است." بعد از چند دقیقه آقای لینکلن به آنها ملحق شد. کفش هایش با گل پوشیده شده بود. کتش را روی درخت خار پاره کرده بود. "سلام ابراهیم!" گفت آقای هاردین. "کجا بودی؟" او پاسخ داد: «یک دقیقه توقف کردم تا آن پرندگان را به مادرشان بدهم. آقای اسپید گفت: "خب، ما همیشه فکر می کردیم که شما یک قهرمان هستید." "اکنون ما آن را می دانیم." بعد هر سه از ته دل خندیدند. آنها فکر می کردند این خیلی احمقانه است که یک مرد قوی فقط برای چند پرنده جوان بی ارزش این همه زحمت بکشد. آقای لینکلن گفت: "آقایان، من امشب نمی توانستم بخوابم، اگر آن رابین های کوچک درمانده را رها می کردم تا در علف های خیس بمیرند." آبراهام لینکلن پس از آن به عنوان یک وکیل و دولتمرد بسیار مشهور شد. او به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. در کنار واشنگتن او بزرگترین بود.
سوال: قسمت خواندن داستانی است عمدتاً درباره _ .
1. چهار وکیل
2. حیات وحش در خطر
3. چند پرنده کوچک
4. آبراهام لینکولن