متن: در سال 1837، کارلایل مورخ اولین بار از کلمه "صف" استفاده کرد. او از فرانسوی ها و "عادت آنها به ایستادن در صف" صحبت کرد. چهل سال بعد پیشوند = st1 / پاریس بهترین مکان برای انتظار در صف بود. با این حال، صف‌بندی در بریتانیا نیز رایج شد. جنگ جهانی دوم، عصر طلایی صف‌بندی بود، و مردم به هر صفی می‌پیوندند به این امید که صف خرید چیزی باشد. این منبع شوخی‌های جنگ جهانی دوم بود: مغازه‌دار به مشتری: ببخشید خانم، باردار هستید؟ مشتری: خوب، وقتی به صف پیوستم نبودم. امروزه، طبق تحقیقات در آمریکا، ما (در بریتانیا) می‌توانیم تا 5 سال از عمر خود را در صف بگذرانیم - در مقایسه با دوازده ماه که به دنبال چیزهایی هستیم که از دست داده‌ایم. اما همه چیز ممکن است در حال تغییر باشد. بسیاری از مردم دیگر حوصله ایستادن در صف را ندارند. قانون جنگل در ایستگاه های اتوبوس شروع به کار کرده است و مردم از بازوهای خود برای بیرون راندن دیگران از مسیر استفاده می کنند. یکی از راه‌های ساده‌تر کردن زندگی، معرفی «مدیریت صف» است. مشتریان در گیشه‌های پنیر سوپرمارکت‌ها اکنون می‌توانند بلیتی با شماره‌ای بگیرند که وقتی نوبت آنها می‌شود روی صفحه نمایش داده می‌شود. و در حالی که منتظر شماره خود هستند، می‌توانند یک بلیت را انجام دهند. کمی خرید در برخی از دفاتر رزرو نیز سیستمی وجود دارد که به مشتریان می گوید چه مدت ممکن است قبل از ارائه خدمات منتظر بمانند. یکی از آخرین پیشرفت های فنی استفاده از یک اسکنر الکترونیکی است که می تواند تمام محتویات سبد خرید یا چرخ دستی شما را فقط در چند ثانیه بخواند. اگر این موارد محبوب شوند، صف کشیدن در سوپرمارکت ها ممکن است به گذشته تبدیل شود. اما برخی از مردم فقط صف کشیدن را دوست دارند. یک مرد تمام شب را برای فروش معروف ژانویه هارودز در صف ایستاد و سپس صبح روز بعد ساعت نه صبح برای صرف صبحانه به خانه برگشت بدون اینکه وارد مغازه شود.
سوال: با توجه به متن، کدام یک از موارد زیر صحیح است؟
1. بریتانیایی ها بیشتر وقت خود را صرف صف می کنند تا اینکه به دنبال چیزهای گمشده بگردند.
2. آمریکایی‌ها از انگلیسی‌ها به خاطر نحوه صف‌بندی‌شان انتقاد کردند.
3. بریتانیایی ها وقتی در صف منتظر می مانند همیشه صبور هستند.
4. مردم فقط وقتی می خواهند چیزی بخرند صف می کشند.