متن: تابستان سن دیگو تابستان بعد از سال دوم دبیرستان، بالاخره این فرصت را پیدا کردم که با خواهر فوق العاده باحالم به مدت سه هفته در سن دیگو زندگی کنم. قرار بود عالی بشه! روی ساحل زیر آفتاب دراز می کشیدم. شاید کمی موج سواری کنم یا با دوچرخه در اطراف جزیره کورونادو سوار شوم. در همین حال، من هر روز صبح، از دوشنبه تا جمعه، به بچه‌های YMCA (انجمن مسیحی مردان جوان) آموزش می‌دادم که چگونه به صورت رایگان تنیس بازی کنند. از آنجایی که کالج خیلی دور نبود، و از آنجایی که من عملاً هیچ ساعت خدمات اجتماعی نداشتم، داوطلب شدن من در YMCA هوشمندانه بود. من تنیس را دوست دارم و حتی بچه های کوچک را دوست دارم. به هر حال، زندگی در آن سه هفته شگفت انگیز بود. در اولین روز حضورم در YMCA، از کوچک بودن بچه ها شوکه شدم. بچه‌ها به سختی می‌توانستند راکتی را در دست بگیرند، چه برسد به تاب دادن. این زمانی بود که به ذهنم رسید که وضعیت به طور بالقوه وحشتناک بود - گروهی متشکل از سی کودک کوچک با راکت در دست و فقط چهار مربی. شانس قطعاً بر علیه ما بود. خوشبختانه بچه‌ها خونی در سرشان نبود و مطیع و همکاری بودند. به زودی به طرز دردناکی آشکار شد که من تنها "مربی" هستم که در واقع مربیگری می کنم. وقتی یکی فکر می کرد که من تنها کسی هستم که از این چهار نفر پولی دریافت نمی کنم، بسیار طعنه آمیز است. اما باید اعتراف کنم که علیرغم همه تلاش من، این بچه ها چیز زیادی بدست نیاوردند. باید مدام به خودم می گفتم در حالی که در حال حاضر نمی توانم از ثمره کارم لذت ببرم، وقتی زمان درخواست دانشگاه فرا رسید از مزایای آن لذت خواهم برد. بنابراین، من به سربازی ادامه دادم. روز قبل از افتتاح مدرسه که به خانه برگشتم، آرامش کامل داشتم. اگرچه هر روز را همانطور که در ابتدا امیدوار بودم در ساحل سپری نکردم، چندین کار را انجام دادم و به خاطر سه هفته حضورم در سن دیگو احساس می کردم که فرد بهتری هستم.
سوال: قبل از رفتن به سن دیگو نویسنده پر از _ .
1. انتظار
2. اعتماد به نفس
3. شک
4. کنجکاوی