متن: پیرمردی با خانواده اش زندگی می کرد. خانواده هر شب سر میز شام با هم غذا می خوردند. اما لرزاندن دستان پدربزرگ سالخورده و ضعف بینایی او غذا خوردن را نسبتاً سخت کرده بود. نخود از قاشقش بیرون آمد و روی زمین افتاد. وقتی لیوان شیرش را می گرفت، اغلب به طرز ناشیانه ای روی سفره می ریخت. با این اتفاق تقریبا هر شب، پسر و عروس از این بهم ریختگی اذیت شدند. پسر گفت: "ما باید کاری در مورد پدربزرگ انجام دهیم." عروس موافقت کرد: «از ریختن شیر، خوردن پر سر و صدا و غذای او روی زمین به اندازه کافی سیر شدم. بنابراین زن و شوهر یک میز کوچک در گوشه ای چیدند. در آنجا پدربزرگ به تنهایی غذا می خورد در حالی که بقیه اعضای خانواده از شام خود سر میز شام لذت می بردند. از آنجایی که پدربزرگ یکی دو ظرف را شکسته بود، غذای او در کاسه های چوبی سرو می شد. گاهی که خانواده به سمت پدربزرگ نگاه می کردند، وقتی تنها غذا می خورد، اشک در چشمانش جمع می شد. با این حال، تنها کلماتی که زن و شوهر برای او داشتند هشدارهای تند و تیز هنگام انداختن چنگال یا ریختن غذا بود. کودک چهار ساله در سکوت همه چیز را تماشا کرد. یک روز عصر، قبل از شام، پدر متوجه شد که پسرش با تکه های چوب روی زمین بازی می کند. با شیرینی از کودک پرسید داری چی درست می کنی؟ پسر به همان شیرینی جواب داد: "اوه، من دارم برای شما و مامان کاسه ای درست می کنم که از وقتی بزرگ شدم غذای شما را بخورید." کودک چهار ساله لبخندی زد و سر کار برگشت. این سخنان آنقدر بر والدین تأثیر گذاشت که زبانشان از بین رفت. سپس اشک روی گونه هایشان جاری شد. اگرچه هیچ حرفی زده نشد، اما هر دو می دانستند که چه باید کرد.
سوال: پایان داستان چگونه خواهد بود؟
1. این زوج پسرشان را کتک زدند.
2. دیگر شیری توسط پیرمرد نریخت.
3. پیرمرد هر وعده غذایی را با خانواده می خورد.
4. تمام خانواده شروع به استفاده از کاسه های چوبی کردند.