متن: امی نیمه شب خسته به آپارتمان کوچک خود بازگشت. بدترین ترس هایش در ذهنش نقش بست. آیا دادگاه به او می گوید که دیگر نمی تواند از خانواده اش مراقبت کند؟ آیا بچه ها یک بار دیگر غم و اندوه ناشی از جدا شدن و دور شدن را می گذرانند؟ او خیلی جوان بود، تقریباً خودش بچه بود، اما امی می دانست که همه چیز به او بستگی دارد. در آن لحظه، او به این فکر می کرد که آیا هرگز قدرتی پیدا می کند تا از پس آن بربیاید. امی از همان دوران کودکی از برادران کوچکترش مراقبت می کرد. جان، مادرشان، فقط به دلیل اعتیادش به مواد مخدر، بر آشفتگی و سردرگمی خانواده افزود. گاهی در آپارتمان ها زندگی می کردند، گاهی در پناهگاه ها. یک روز بعدازظهر امی را به دبیرستان فراخواندند، جایی که یک مددکار اجتماعی منتظر او بود. "ما باید شما را تحت سرپرستی قرار دهیم." مددکار اجتماعی گفت. "نه! ما را نریزید!" دختر فریاد زد "نمیتونی همینجوری که هست بذاری؟" مددکار اجتماعی سرش را تکان داد. سپس صدای امی مانند زوزه شیری که از نوزادانش محافظت می کند بلند شد: "چرا نمی توانم آنها را ببرم؟ به هر حال من همیشه از آنها مراقبت می کنم." مددکار اجتماعی مردد شد و سپس گفت: "شاید. وقتی 18 ساله شدی، می‌توانی برای سرپرستی نسبی آنها درخواست بدهی. سپس مادرخوانده آنها می‌شوی تا زمانی که ما خانه‌ای پیدا کنیم که همه شما بتوانید با هم باشید." امی گفت: "من این کار را خواهم کرد." یک ماه بعد، امی برای یک دوره آزمایشی شش ماهه از برادرانش نامگذاری شد. این یک پیروزی قابل توجه برای یک دختر 18 ساله بود. برادرانش کار او را در ماه های آینده آسان تر نکردند. با این حال، زمانی که دادگاه به او اجازه داد به عنوان قیم ادامه دهد، تلاش های امی به ثمر نشست. آسودگی امی از باقی ماندن سرپرست بچه ها در خطر بود که تحت فشاری که همیشه برای اندازه گیری احساس می کرد از بین برود. مددکاران اجتماعی همچنان به طور مرتب از روی شانه او نگاه می کردند و از پسرها سؤالات شرم آور می پرسیدند: "آیا او به شما غذا می دهد؟ آیا تا به حال سعی می کند به شما آسیب برساند؟" سپس یک روز یک مددکار اجتماعی مهمان آمد. او گفت: "ما دوست داریم پسران را در خانه ها به فرزندخواندگی بپذیریم." امی با احساس اینکه خانواده دوباره در شرف جدا شدن است، پاسخ داد: "خوب، پس اگر می خواهی آن را فرزندخواندگی بنام، اما آنها به جایی نمی رسند." این مددکار اجتماعی در کمال تعجب اظهارات او را جدی گرفت. او توضیح داد که اگر امی پسرها را به فرزندی قبول کند، آنها مانند هر خانواده دیگری خواهند شد. آن شب هنگام شام، امی این ایده را به پسرها گفت. "سرد!" جوی گفت. تکه ای ذرت به سمت آدم پرتاب کرد. برادرش آن را به عقب برگرداند و خیلی زود ذرت در حال پرواز بود. امی چشمانش را گرد کرد. با پایان یافتن مراحل، امی از همه تشکر کرد. قاضی پاسخ داد: "نه"، "متشکرم. شما سه بچه را نجات دادید. تعداد زیادی از اعضای خانواده کاری را که شما انجام می دهید انجام نمی دهند، به خصوص برای این تعداد بچه. من به شما بسیار افتخار می کنم." در یک روز تنبل بهاری، در یک محله حومه شهر، امی در مقابل یک خانه یک طبقه تمیز و مرتب ایستاده بود. او برادرانش را در حال بازی بسکتبال تماشا کرد و صدای پارس سگشان تاهو را شنید. خانم جوان به قول خود عمل کرده بود: آنها یک خانه اجاره کرده بودند، یک خانه واقعی، و پسرها سگ خود را گرفتند. امی همچنان به تنهایی خانواده اش را بزرگ می کند، اما شروع به گذراندن دوره های مدیریت بازرگانی در یک کالج محلی نزدیک کرده است. در نهایت، او امیدوار است که روانشناس کودک شود.
سوال: بهترین عنوان برای این متن می تواند _ .
1. ایستادن روی دو پا
2. بزرگ شدن تنها
3. مبارزه مادام العمر
4. یک قهرمان نوجوان