متن: برنامه های تلویزیونی و سفرهای طولانی اتوبوس سواری طولانی با اتوبوس مانند برنامه های تلویزیونی است. آنها یک شروع، یک وسط و یک پایان دارند - با تبلیغات در هر سه یا چهار دقیقه. تبلیغات اجتناب ناپذیر است چه بخواهید چه نخواهید اتفاق می‌افتند. هر چند دقیقه یک بیلبورد بیرون از پنجره اتوبوس ظاهر می‌شود. «خمیر دندان فوق‌العاده تمیز بخرید». فقط اگر بخوابید، که برابر با خاموش کردن تلویزیون است، از فریاد بی پایان "به آن نیاز داری! همین حالا بخر!" شروع سواری راحت و تا حدودی هیجان انگیز است، حتی اگر قبلاً به آن مسیر سفر کرده باشید. معمولاً برخی چیزها تغییر کرده اند - خانه های جدید، ساختمان های جدید، حتی گاهی اوقات یک جاده جدید. راننده اتوبوس یک سبک رانندگی دارد و تلاش برای کشف آن در یک ساعت اول لذت بخش است. اگر راننده جسارت خاصی داشته باشد، سواری می تواند به اندازه یک داستان تعلیق هیجان انگیز باشد. آیا راننده به موقع از کامیون عبور می کند؟ آیا راننده به سمت راست حرکت می کند یا سمت چپ؟ پس از مدتی، البته هیجان از بین می رود. کمی خوابیدن به گذراندن ساعات میانی سواری کمک می کند. غذا همیشه سواری اتوبوس را جذاب تر می کند. اما باید مراقب باشید که چه نوع غذایی می خورید. مصرف بیش از حد غذای شور باعث تشنگی شدید بین توقف ها می شود. پایان سواری تا حدودی شبیه به آغاز است. می دانید که به زودی تمام می شود و نوعی انتظار و هیجان در آن وجود دارد. صندلی البته با گذشت ساعت ها سخت تر شده است. تا به حال در حالی که پاهایتان را روی هم قرار داده اید، با دست هایتان در دامانتان، با دست هایتان روی بازوها - حتی با دست های روی هم پشت سرتان نشسته اید. پایان درست در زمان مناسب می آید. فقط راه دیگری برای نشستن وجود ندارد.
سوال:  نویسنده احساس می کند اتوبوس های طولانی مانند برنامه های تلویزیونی هستند زیرا _
1. تبلیغات هم در برنامه های تلویزیونی و هم در بیلبوردهای کنار جاده سرگرم کننده است.
2. هر دوی آنها شروع، میانه و پایانی دارند و تبلیغات در بین آنها وجود دارد.
3. رانندگان همیشه در برنامه های تلویزیونی جرأت می کنند همانطور که در اتوبوس ها هستند.
4. هم سفر و هم تماشای تلویزیون هیجان انگیز نیستند.