متن: وقتی هشت ساله بودم تصادف بزرگی کردم. الان هم وقتی به آن زمان فکر می کنم می ترسم. افراد زیادی در نزدیکی خانه من اسکیت سواری می کردند، و با دیدن آنها که به طرز شگفت انگیزی اسکیت می کردند، نمی توانستم صبر کنم تا امتحان کنم، فقط یک تکه کیک، فکر کردم. با دوستی که خیلی ماهر بود رفتم. او مدت زیادی را صرف آموزش اسکیت به من کرد، اما من هنوز چیز زیادی یاد نگرفتم، که او را بسیار عصبانی کرد. بالاخره مرا ترک کرد و دور تا دور اسکیت کرد. من به تنهایی اسکیت زدم و خیلی زود حوصله‌ام سر رفت، زیرا مدام به زمین می‌افتم، بنابراین اسکیت‌هایم را درآوردم و فقط با کفش‌هایم روی یخ راه رفتم. هوا سرد بود و پاهایم یخ زده بود. ناگهان پا به چیزی گذاشتم که سخت نبود. چی بود؟ جای ضعیفی در یخ بود. وقتی پا به آنجا گذاشتم زیر یخ فرو رفتم. فکر می‌کردم می‌میرم، اما تمام تلاشم را کردم تا چیزی بگیرم تا از زیر یخ بیرون بیایم. من خودم با گرفتن لبه یخ از آن بالا می رفتم، اما در آن زمان من فقط یک بچه هشت ساله بودم. من فریاد زدم. خوشبختانه یکی به من کمک کرد. بازوهایم را گرفت و بلندم کرد. آن چند دقیقه به نظرم یک سال بود. من از او تشکر کردم. در آن زمان دوستم برگشت. از دستش عصبانی بودم چون قرار بود از من مراقبت کند اما این کار را نکرد. او خجالت کشید. وقتی با تاکسی به خانه رفتم، راننده تاکسی تعجب کرد و پرسید چه اتفاقی افتاده است؟ نمی خواستم چیزی بگویم چون خسته و ترسیده بودم. از آن زمان، من هرگز اسکیت را لمس نکردم.
سوال: در ابتدا نویسنده فکر کرد که اسکیت _ .
1. یادگیری سخت بود
2. فقط برای تماشا مناسب بود
3. یادگیری آسان بود
4. فقط با پشتیبانی قابل انجام است