متن: وقتی سرطان سینه داشتم باید شیمی درمانی می کردم. سخت ترین قسمت تمام آن تجربه ریزش موهایم بود. مثل خالکوبی روی پیشانی ام بود که روی آن نوشته شده بود "بیمار شیمی درمانی". من یک فرد بسیار فعال و ورزشکار هستم، بنابراین اینکه مردم با ترحم به من نگاه کنند که انگار من یک معلول هستم، بسیار سخت بود. البته هرگز چیزی نگفتند، اما اگر سوار آسانسور شدم. همه به خاطر اینکه نمی‌دانستند چه بگویند، نگاهشان را برگرداندند. اما من آنها را سرزنش نکردم. بهترین تعریفی که تا به حال دریافت کردم زمانی بود که یک روز سر کار بودم و روسری ام را روی سر طاسم انداخته بودم و یک مرد یو پی اس برای تحویل بسته وارد شد. مستقیم به چشمانم نگاه کرد و گفت: پس شیمی درمانی می کنی؟ گفتم: "بله، متشکرم که پرسیدی. شما اولین کسی هستید که واقعاً این واقعیت را تصدیق کردید." خیلی حس خوبی بود که با او مثل یک شخص "واقعی" صحبت شود، بدون هیچ ترحمی، فقط حقایق. از او پرسیدم که چه چیزی باعث شد تصمیم بگیرد چیزی بگوید، و او به من گفت که زنی که با او کار می کرد چند ماه قبل همین موضوع را پشت سر گذاشته بود. چند کارت ویزیت شوخی داشتم که روی آن نوشته شده بود عنوان شغلی من "فرمانده عالی کیهان" است، پس هر وقت همین یو پی اس برای تحویل بسته می آمد، می گفت: "هی فرمانده عالی، اوضاع چطوره؟" سپس شرکت من به یک مکان جدید نقل مکان کرد، و از آن زمان من پسر UPS-برایان- احتمالاً دو سال بود که ندیده بودم. یک روز رفتم در خانه ام را جواب دهم، برایان با یک بسته آنجا بود. جهان کوچک. "هی، فرمانده عالی، خیلی وقته که ندیدم!" او گفت. او در تمام طول روز، هر روز افراد زیادی را می بیند که بسته ها را تحویل می دهند، اما بعد از دو سال به یاد من افتاد. چه تعریف بزرگی! البته من هم او را به یاد آوردم، زیرا او تنها کسی بود که در آن دوران که من "زن نامرئی" بودم، می توانست مرا ببیند.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به سرطان او چگونه بود؟
1. غافلگیر شدن.
2. پشیمان.
3. مثبت.
4. افسرده.