متن: تقریباً در سال 1900، یک پسر جوان و با موهای تیره به نام چارلی چاپلین اغلب دیده می‌شد که بیرون در ورودی تئاتر لندن منتظر بود. او لاغر و گرسنه به نظر می‌رسید. او امیدوار بود که در تجارت نمایشی کار کند. او می‌توانست آواز بخواند و برقصد؛ مهمتر از همه. او می‌دانست چگونه مردم را بخنداند. اما نمی‌توانست کار پیدا کند و به همین دلیل در خیابان‌های شهر پرسه می‌زد. گاهی او را به خانه‌ای برای کودکانی که پدر و مادری نداشتند می‌فرستادند. اما بیست سال بعد این نام چاپلین به بزرگترین، شناخته شده ترین و محبوب ترین کمدین جهان تبدیل شد. هر بازدید کننده ای از سینما باید برخی از فیلم های چاپلین را دیده باشد. مردم در همه جا نشسته اند و به آنها خندیده اند تا زمانی که اشک از صورتشان جاری شده است. افرادی که انگلیسی نمی‌دانند می‌توانند از فیلم‌های چاپلین لذت ببرند، هرچند بیشتر آنها صامت هستند. این چیزی نیست که او می‌گوید که مردم را می‌خنداند. کمدی او به کلمات و زبان‌ها بستگی ندارد، بلکه به اعمال کوچکی بستگی دارد که به همین معنی است. برای مردم در سراسر جهان است. بازی کردن، بدون کلام، موقعیت های مشترک انسانی نقش مهمی در رقص ها و بازی های بسیاری از کشورها ایفا می کند. این نوعی زبان جهانی است. چاپلین بیشتر عمر خود را در آمریکا گذراند و در روز کریسمس 1977 در سن هشتاد و هشت سالگی در سوئیس درگذشت. جهان از خبر مرگ شگفت زده شد و غمگین شد.
سوال: این _ که باعث شد مردم از فیلم های او لذت ببرند.
1. دیالوگ های فوق العاده
2. موسیقی زیبا
3. ظاهر خنده دار او
4. شیوه بازیگری خودش