متن: پسر نوجوان من کارل پس از مرگ پدرش گوشه گیر شد. به عنوان یک والد تنها. سعی کردم تمام تلاشم را بکنم تا با او صحبت کنم. اما هر چه بیشتر تلاش کردم او بیشتر کنار کشید. زمانی که کارنامه او در دوره راهنمایی رسید، نوشته بود که 95 بار از کلاس ها غیبت کرده و 6 نمره افت سال داشته است. با این سرعت او هرگز فارغ التحصیل نخواهد شد. فرستادمش پیش مشاور مدرسه حتی التماسش کردم . هیچی کار نکرد یک شب آنقدر احساس ناتوانی کردم که زانو زدم و درخواست کمک کردم. "خدایا خواهش می کنم، من دیگر نمی توانم برای پسرم کاری انجام دهم. من در پایان طنابم هستم. همه چیز را به تو می سپارم." سر کار بودم که با من تماس گرفت. مردی خود را مدیر مدرسه معرفی کرد. "می‌خواهم در مورد غیبت‌های کارل با شما صحبت کنم." قبل از اینکه بتواند کلمه دیگری بگوید، خفه شدم و تمام ناامیدی و غم من از کارل به گوش این غریبه سرازیر شد. "من پسرم را دوست دارم اما نمی دانم باید چه کار کنم. من تمام تلاشم را کرده ام تا کارل را به مدرسه برگردانم و هیچ چیز نتیجه ای نداشت. این از دست من خارج شد." برای یک لحظه سکوت از طرف دیگر حاکم شد. آخر خط . مدیر مدرسه با جدیت گفت: "ممنون از وقتی که گذاشتید" و تلفن را قطع کرد. کارنامه بعدی کارل بهبود قابل توجهی را در نمرات او نشان داد. در نهایت، او حتی فهرست افتخار را ساخت. در سال چهارم، من در یک جلسه والدین و معلمان با کارل شرکت کردم. متوجه شدم که معلمانش از نحوه چرخش او متحیر شده بودند. در راه خانه، او گفت: "مامان، آن تماس سال گذشته مدیر مدرسه را یادت هست؟" سرمو تکون دادم "این من بودم. فکر می کردم شوخی کنم اما وقتی حرف شما را شنیدم، واقعاً به من ضربه زد که چقدر به شما صدمه می زنم. آنجا بود که فهمیدم باید باعث افتخار شما باشم."
سوال: آن طرف خط سکوت بود چون _ .
1. گوینده آنقدر متاثر شده بود که نمی توانست به مادر چیزی بگوید
2. گوینده منتظر ماند تا مادر صحبتش را تمام کند
3. گوینده نمی خواست مادر صدای او را تشخیص دهد
4. گوینده نتوانست حرف مادر را قطع کند