متن: آنها فکر می کنند خوش شانس هستند که زندگی می کنند و دوباره کریسمس است. آنها نمی توانند ببینند که ما در یک خیابان کثیف در یک خانه کهنه در میان مردمی زندگی می کنیم که خیلی خوب نیستند. جانی و بچه ها نمی توانند ببینند چقدر رقت انگیز است که همسایه های ما باید از این کثیفی و کثیفی شادی بسازند. فرزندان من باید از این وضعیت خارج شوند. اما چگونه؟ پولی که ما پس انداز کرده ایم تقریبا کافی نیست. مک گاریتی ها پول دارند، اما با آن خودنمایی می کنند. دختر مک گاریتی همین دیروز در خیابان ایستاده بود و از کیسه ای شیرینی می خورد در حالی که حلقه ای از بچه های گرسنه او را تماشا می کردند. آن بچه ها را دیدم که به او نگاه می کردند و در دلشان گریه می کردند و وقتی دیگر نمی توانست غذا بخورد، بقیه را در فاضلاب انداخت. خانم جکسون که در خانه سکونت تدریس می کند، ثروتمند نیست، اما چیزهایی می داند. او مردم را درک می کند. وقتی با شما صحبت می کند چشمان او مستقیماً به چشمان شما نگاه می کند. هر کس دیگری اینجا نگاه می کند، زیرا از زندگی خود خجالت می کشد. دوست دارم ببینم بچه ها وقتی بزرگ شدند مثل خانم جکسون شوند.
سوال: نویسنده فکر می کند خانم جکسون _ .
1. فقیر اما شجاع
2. دوستانه و پرحرف
3. معلمی که همه دانش آموزان او را دوست داشتند
4. نمونه ای که فرزندانش باید دنبال کنند