متن: بعد از سالها تحصیل سخت وارد دانشگاه شدم. فکر می کردم زندگی من پر از شادی و دانش خواهد بود. اما زندگی من در دانشگاه آنطور که انتظار داشتم نیست. سپس تنبل و ساکت شدم، حتی متحیر. نمی دانم آینده ام چگونه خواهد بود. چهار سال در دانشگاه فقط یک دوره کوتاه است. و نیمی از آن گذشته است. امسال خیلی ها مثل پدر و مادرم و دوستانم از من پرسیدند که می خواهم چه کار کنم و همه به من گفتند که با فکرشان برای زندگی ام برنامه ریزی کنم. من نمی خواهم توصیه های آنها را قبول کنم. من سبک خودم را می خواهم. بنابراین من با دقت فکر می کنم. من پنج سال است که یک داوطلب جوان هستم. دوران خوشی بوده و برای من چیز بزرگی است. سپس من رویای پیوستن به برنامه داوطلبانه دانشجویان دانشگاه برو غرب را دارم. فکر می کنم می توانم در غرب معلم شوم. دوست دارم زندگی ام را وقف کمک به بچه های آنجا کنم. من می خواهم دنیا را به جای بهتری برای آنها تبدیل کنم. برای تحقق آن، در دو سال آینده بیشتر تلاش خواهم کرد. یک ضرب المثل قدیمی وجود دارد که "هرجا اراده باشد راهی هست". فکر می کنم رویای من در آینده نزدیک محقق خواهد شد. در آخر، می‌خواهم به همه بگویم: "تمام تلاش خود را برای تحقق رویاهای خود، مهم نیست که چقدر بزرگ یا کوچک هستند، انجام دهید. مسیر رسیدن به رویا ممکن است هموار و گسترده نباشد. حتی با برخی مشکلات روبرو خواهید شد. اما دست نگه دارید. در پایان، می توانید دریابید که هیچ خوشبختی بالاتر از تحقق رویای ما نیست."
سوال: نویسنده چیست؟
1. یک معلم.
2. یک دکتر.
3. یک دانشجوی کالج.
4. یک گزارشگر.