متن: پدر و مادرم همیشه مرا به گونه‌ای تربیت کردند که ارزش‌های قوی داشته باشم و در زندگی اعتماد به نفسم را محکم نگه دارند، و این هرگز بیشتر از زمانی که موقعیتی پیش آمد که نادیده گرفتن آن برای اکثر مردم آسان بود ثابت نشد. آقایی در محل کار پدرم بوی بدی می‌داد و از رفتار او غفلت می‌کرد و با گذشت ماه‌ها نشانه‌هایی از گیجی در او ظاهر می‌شد. پس از اینکه به او گفته شد کاغذها را در ساختمان دیگری بردارد، او را می‌بینند که پشت میزش نشسته و به کفش‌هایش خیره شده است. پس از یادآوری (که کاملاً معتقد بود بار اول به او گفته نشده بود)، یک بار دیگر او را در همان حالت نشسته پشت میزش پیدا می کردند. این اتفاق در طی چند ماه به مراتب بدتر شد و همکارانش یا به آن توجه نکردند یا به دلیل عدم ارتباط اجتماعی با مرد از این موضوع بی اطلاع بودند. پدرم شروع به ضبط ذهنی همه اینها کرد و سرانجام یک روز با او نشست که دو ساعت بعد از بیرون رفتن از محل کار او را پیدا کردند و در ماشینش نشسته بود و به نظر می رسید که نمی داند کجا باید برود. ظاهراً آقا در مراحل اول/وسط آلزایمر بوده و یکی بوده که فراموشی او را دلیلی کرده و هر چند روز یک بار از او پول می خواهد. پدرم این مرد را به بیمارستان برد (برای اولین بار پس از سالها) تا تحت درمان مناسب قرار گیرد، و سپس یک مراقب برای مراقبت از وضعیت او گرفت. سپس به خانه آن مرد رفت و به او کمک کرد تا همه مسائل مالی خود را حل کند و دوران بازنشستگی خود را تنظیم کند. آنها به بانک رفتند و از یک کارمند دولتی خواستند تا مطمئن شود که قبوض او پرداخت می شود و فرزندانش دیگر نمی توانند با او مانند یک دستگاه خودپرداز شخصی رفتار کنند. اینکه پدرم وقت شخصی خود را صرف کمک به مرد دیگری کرد که خیلی ها فراموش کرده بودند یا ترجیح می دادند از آن غفلت کنند یا حتی او را مسخره کنند، واقعاً شخصیت او را نشان می دهد.
سوال: کدام ضرب المثل برای داستان مناسب است؟
1. دوست نیازمند واقعاً دوست است.
2. دوست برای همه دوست هیچکس نیست.
3. دوستی نمی تواند همیشه یک طرف باشد.
4. دوستان دروغین بدتر از دشمنان آشکار هستند.