متن: بانوی 92 ساله، لاغر، آرام و مغرور که هر روز صبح تا ساعت هشت صبح لباس کامل می پوشد، با وجود اینکه تقریباً نابینا است، امروز به خانه سالمندان نقل مکان کرد. شوهر 70 ساله او اخیراً درگذشت و این حرکت را ضروری کرد. پس از ساعت ها انتظار صبورانه در سالن خانه سالمندان، وقتی به او گفتند اتاقش آماده است لبخند شیرینی زد. همانطور که او به آرامی به سمت آسانسور می رفت، من توصیفی واقعی از اتاق کوچک او ارائه کردم، از جمله ملحفه های قدیمی که روی پنجره او آویزان شده بود. او با خوشحالی یک دختر هشت ساله که به تازگی یک توله سگ جدید به او هدیه داده است، گفت: "دوست دارم." "خانم جونز، شما اتاق را ندیده اید... فقط صبر کنید." او پاسخ داد: "این مهم نیست." "خوشبختی چیزی است که شما از قبل تصمیم می گیرید. اینکه اتاقم را دوست داشته باشم یا نه بستگی به چیدمان مبلمان ندارد. این نحوه چیدمان ذهنم است. من قبلاً تصمیم گرفته ام آن را دوست داشته باشم. این تصمیمی است که هر روز صبح می گیرم. وقتی از خواب بیدار می شوم، هر روز یک هدیه است، و تا زمانی که چشمانم باز باشد، روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که ذخیره کرده ام تمرکز خواهم کرد." او در ادامه توضیح داد: "سالمندی مانند یک حساب بانکی است. شما آنچه را که وارد کرده اید می گیرید. بنابراین توصیه من به شما این است که شادی زیادی را در حساب بانکی خاطرات قرار دهید. از شما متشکرم. نقشی در پر کردن بانک حافظه من دارد." و با لبخند گفت: تمام خاطرات من خاطرات شادی است. خانم جونز همیشه در خانه سالمندان خوشحال بود و در سن 108 سالگی درگذشت.
سوال: وقتی به خانم جونز در مورد اتاقش گفته شد بسیار خوشحال شد زیرا او _ .
1. نمی توانستم ببینم اتاق او چگونه است
2. فکر می کرد خانه سالمندان خانه اوست
3. باید در خانه سالمندان زندگی کند
4. از قبل تصمیم گرفته بود که خوشحال باشد