متن: الان حدود سه سال است که شعر می گویم. تا سال اول دبیرستان بود که علاقه، عشق و مهارت برای نوشتن شعر پیدا کردم. در دوران دبستان دوست دارم داستان بنویسم. من داستان هایی را روی یادداشت های پس از آن و هر جایی که می توانستم می نوشتم. با این حال، زمانی که مجبور شدم برای یک تکلیف لیمری بنویسم، نمی توانستم سرم را دور شعر بپیچم. برای من خیلی سخت بود که بفهمم چگونه کلمات را قافیه کنم و کلمات را معنادار کنم. در نهایت کاغذی را که سعی شده بود لیمریک را در سطل زباله انداختم. من تا چندین سال بعد دوباره دستم را در شعر امتحان نکردم. سال‌ها بعد، در سال اول دبیرستان، معلم انگلیسی من به کلاس من یک پروژه شعری را به عنوان تکلیف داد. من هنوز تکلیف لیمریک خود را به یاد دارم و از شعر گفتن می ترسیدم. برای پروژه باید شعری را تحلیل می کردیم و پاسخی برای آن می نوشتیم. من انتخاب می کنم که به شعر آتش و یخ رابرت فراست پاسخ دهم. من هم اول شعر خودم را نوشتم. هنگام نوشتن شعر واقعا هیجان زده می شوم. دو سال بعد به عنوان یک سرگرمی و سرگرمی شروع به نوشتن شعر کردم. برای اینکه بفهمم شعرهایم چقدر خوب یا بد هستند، آنها را به چند مجله و مسابقه تحویل دادم. من با شعری به نام اقیانوس مقام دوم را در مسابقه جایزه شری پرویت انجمن شعر کارولینای شمالی کسب کردم و دو شعرم را به عنوان شعرهای با ارزش چاپ کردم. من به نوشتن شعر ادامه داده ام و حتی سه مجموعه شعر را در دو قالب چاپی و کتاب الکترونیکی منتشر کرده ام که در فروشگاه من در لولو یافت می شود. حالا من عاشق شعر نوشتن هستم، اما از نوشتن داستان کوتاه بدم نمی آید. من فقط آن را سخت‌تر می‌دانم و سبک نوشتن من نیست، اگرچه هنوز هم گاهی داستان کوتاه می‌نویسم.
سوال: نویسنده زمانی که _ .
1. در کلاس سوم دبیرستان بود
2. به عنوان انباردار کار می کرد
3. در کلاس اول دبیرستان بود
4. در کالج بود