متن: سال گذشته در مدرسه در یک کلاس ریاضی سطح پایین تر قرار گرفتم. دلیل حضور من در این کلاس هیچ ربطی به هوش و مهارت های ریاضی من نداشت. من نابینا هستم. تنها مشکل حضور در این کلاس این بود که در محاصره دانش آموزان "atrisk" بودم. اینها بچه هایی بودند که درسشان خوب نبود و مدام با مدرسه و قانون مشکل داشتند. یک روز سه شنبه صبح، قبل از مدرسه به جلسه اتحادیه دانشجویان مسیحی رفتم. آن روز یک سخنران مهمان آنجا بود که با ما در مورد دعا برای دشمنانمان صحبت می کرد. شروع کردم به فکر کردن در مورد این. همانطور که به این ایده فکر کردم، دعا کردم و از خدا پرسیدم که چگونه می توانم برای بچه های کلاسم دعا کنم. فراموش کرده بودم که آنها بچه های بدی نیستند. آنها فقط گم شده بودند ابتدا نمازها مکانیکی بود. وقتی صدای آنها را در کلاس می شنیدم، دعا می کردم: "خدایا عزیزم، خواهش می کنم خدای مهربان..." اما همچنان که ادامه می دادم، بیشتر به بچه ها فکر می کردم و در زمان آرامی که در خانه بودم از خدا می خواستم. به بقیه همکلاسی هایم برکت بدهم. با گذشت زمان، همکلاسی هایم برای من چیزی فراتر از آزار دادن بچه ها شدند. چیزی در قلب من برای آنها رشد می کرد، چیزی که قبلاً وجود نداشت. آنها شروع کردند به احساس خانواده بودن، و من یاد می گرفتم که آنها را به گونه ای دوست داشته باشم که هرگز فکرش را نمی کردم. اکنون می بینم که دعا کردن، عمل قدرتمندی است. دعا قوی ترین ابزار یک مسیحی است. وقتی برای اطرافیانم دعا می کنم به زندگی من نیز برکت می دهد و نظرم را نسبت به دیگران تغییر می دهد. فهمیدم که برای دیدن دنیا از چشمان پر محبت به نعمت های خدا نیاز دارم. دعاهایی که برای دیگران خواندم بیشترین کمک را به من کرد.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. بچه های کلاس نویسنده بد هستند.
2. با گذشت زمان، همکلاسی ها آزاردهنده شدند.
3. نویسنده پس از خواندن نماز بلافاصله نظر خود را نسبت به همکلاسی های خود تغییر داد.
4. نویسنده با دعا برای دیگران چیزهای زیادی یاد گرفت.