متن: همه ما این جمله را شنیده ایم: "یادت باشد بایستی و گل رز را بو کنی." اما، واقعاً چند وقت یکبار از زندگی پرهیجان و پرشتاب خود وقت صرف می کنیم تا به دنیای اطراف خود توجه کنیم؟ من به اندازه هر کس دیگری مقصر هستم که دنیا را به این شیوه تنظیم کنم، به خصوص وقتی در خیابان های شلوغ کالیفرنیا رانندگی می کنم. با این حال، مدت کوتاهی پیش، شاهد رویدادی بودم که به من نشان داد چگونه درگیر شدن در دنیای کوچک خودم، من را از آگاهی کامل از تصویر بزرگ‌تر دنیای اطرافم باز می‌دارد. در حال رانندگی به سمت یک قرار کاری بودم و طبق معمول داشتم در ذهنم برنامه ریزی می کردم که قرار است چه بگویم. به یک چهارراه بسیار شلوغ رسیدم که چراغ توقف قرمز شده بود. با خودم فکر کردم: «بسیار خوب، اگر جلوتر از گروه مسابقه بدهم، می‌توانم نور بعدی را شکست دهم.» ذهن و ماشین من در خلبان خودکار بودند، آماده حرکت بودند که ناگهان خلسه‌ام توسط منظره‌ای فراموش‌نشدنی شکسته شد. زن و شوهر جوانی که هر دو نابینا بودند دست در دست هم از این چهارراه شلوغ عبور می کردند و ماشین ها از هر طرف در حال چرخش بودند. مرد دست پسر بچه‌ای را گرفته بود، در حالی که زن بند بچه‌ای را به سینه‌اش گرفته بود که مشخصاً بچه‌ای را حمل می‌کرد. هر یک از آنها عصای سفیدی دراز کرده بودند که به دنبال سرنخ هایی برای عبور آنها از چهارراه می گشت. در ابتدا من منتقل شدم. آنها بر چیزی غلبه می کردند که من احساس می کردم یکی از ترسناک ترین نابینایی ها بود. "آیا نابینا بودن وحشتناک نیست؟" فکر کردم آنها بدون اینکه متوجه خطری باشند، در مسیر اتومبیل های روبرو می رفتند. من برای آنها ترسیده بودم زیرا نمی دانستم که آیا سایر رانندگان متوجه شده بودند که چه اتفاقی دارد می افتد یا خیر. همانطور که از خط مقدم ترافیک تماشا می کردم (بهترین صندلی خانه را داشتم)، معجزه ای را در مقابل چشمانم دیدم. هر ماشین در هر جهت به طور همزمان متوقف شد. من هرگز صدای جیغ ترمز یا حتی صدای بوق ماشین را نشنیده بودم. هیچ کس حتی فریاد نزد: "از سر راه برو بیرون!" همه چیز یخ زد. در آن لحظه به نظر می رسید زمان برای این خانواده متوقف شده بود. با تعجب به ماشین های اطرافم نگاه کردم تا مطمئن شوم که همه ما یک چیز را می بینیم، متوجه شدم که توجه همه نیز به این زوج معطوف شده است. این زوج هرگز از دست دادن یک ضرب و شتم، مسیر خود را در حالی که مربیگری را دنبال می کردند، تنظیم کردند. آنها با اعتماد به عصای سفید خود و تماس های برخی از شهروندان نگران، خود را به آن سوی جاده رساندند. وقتی به حاشیه رسیدند، یک چیز مرا تحت تأثیر قرار داد - آنها هنوز هم دست در دست هم بودند. من از حالت های بی احساس در چهره آنها متعجب شدم و به این نتیجه رسیدم که آنها نمی دانند واقعاً در اطرافشان چه می گذرد. با این حال، بلافاصله نفس‌های آسوده‌ای را حس کردم که همه در آن تقاطع متوقف شدند. وقتی نگاهی به ماشین های اطرافم انداختم، راننده سمت راستم داشت این جمله را می گفت: "اوه، دیدی؟!" راننده سمت چپ من می گفت: باورم نمی شود! من فکر می کنم همه ما عمیقاً تحت تأثیر آنچه اخیراً شاهد بودیم، متاثر شدیم. در اینجا انسان هایی بودند که برای کمک به چهار نیازمند برای لحظه ای از خود بیرون آمدند. من از زمان وقوع آن بارها به این وضعیت فکر کرده ام و چندین درس قدرتمند از آن به دست آورده ام. زمانی را به نگاه کردن به اطراف اختصاص دهید و واقعاً ببینید در حال حاضر چه چیزی در مقابل شما در حال رخ دادن است. این کار را انجام دهید و متوجه خواهید شد که این لحظه تمام چیزی است که وجود دارد، مهمتر از آن، این لحظه تمام چیزی است که باید در زندگی تغییر ایجاد کنید. همانطور که از آن تقاطع شلوغ دور شدم، این کار را با آگاهی بیشتر از زندگی و دلسوزی نسبت به دیگران انجام دادم. از آن زمان به بعد تصمیم گرفتم زندگی را در حین انجام فعالیت‌های روزانه‌ام ببینم و از استعدادهای خدادادی‌ام برای کمک به دیگران استفاده کنم. وقتی در زندگی قدم می گذارید به خودتان لطفی کنید: سرعت خود را کم کنید و برای دیدن واقعی وقت بگذارید. لحظه ای وقت بگذارید و ببینید در حال حاضر در اطراف شما چه می گذرد، درست در جایی که هستید. ممکن است چیزی شگفت انگیز را از دست بدهید.
سوال: از داستان می توان نتیجه گرفت که .
1. تلاش های مشترک تفاوت ایجاد می کند
2. اخلاق خوب هرگز از مد نمی افتد
3. رانندگان نظم اجتماعی را به شدت رعایت می کنند
4. نابینایان با وجود مشکلات زندگی شادی دارند