متن: برخی افراد استدلال می کنند که فشارها بر ورزشکاران و زنان ورزشکار بین المللی، جوهر ورزش جویی برای تعالی شخصی را از بین می برد. بچه ها برای سرگرمی فوتبال را دور می زنند. وقتی بزرگتر می شوند و برای تیم های مدرسه محلی بازی می کنند، رقابتی می شوند اما هنوز از بازی کردن لذت می برند. یک فرد مجردی که کشورش را نمایندگی می کند نمی تواند به فکر لذت بردن از خودش باشد. او باید فقط به پیروزی فکر کند. او مسئول امیدها، رویاها و شهرت یک ملت است. نمونه بارز آن جام جهانی فوتبال است. فوتبال مهم ترین ورزش دنیاست. اکنون که ایالات متحده به طور جدی آن را در پیش گرفته است، اهمیت بیشتری دارد. قهرمانی در جام جهانی شاید بزرگترین موفقیت ورزشی بین المللی باشد. "آرژانتین" را برای کسی ذکر کنید و به احتمال زیاد او به فوتبال فکر می کند. به یک معنا، قهرمانی در جام جهانی «آرژانتین را روی نقشه قرار داد». هواداران و هواداران ورزش در مورد جام جهانی کاملا غیر منطقی هستند. مردم انگلیس پس از پیروزی در سال 1996 احساس کردند که کشورشان به نوعی مهم است. سال گذشته هزاران اسکاتلندی ماشین‌ها و حتی خانه‌هایشان را فروختند و تمام پول خود را برای سفر به آرژانتین خرج کردند، جایی که فینال‌ها برگزار شد. پس آیا من استدلال می کنم که رقابت های بین المللی ایده ورزش را از بین می برد؟ قطعا نه! آیا آرژانتینی‌ها واقعاً معتقدند که چون یازده نفر از مردانشان ثابت کردند که در فوتبال مهارت دارند، ملت آنها از هر نظر بهتر از بقیه است؟ نه واقعا. اما معلوم است که شما برنده شدید و از یک جهت حداقل کشور شما بهترین است.
سوال: به گزارش پاساژ، آرژانتین به دلیل _ .
1. موقعیت واضح روی نقشه
2. موفقیت در جام جهانی فوتبال
3. برتری در تمام ورزش های مهم
4. تعداد زیادی از هواداران و حامیان ورزش