متن: یکی از آن روزهای بسیار گرم بالتیمور بود. نیازی به گفتن نیست که هوا خیلی گرم بود که نمی‌توانستیم بیرون کاری انجام دهیم. اما در آپارتمان ما نیز سوزان بود. این سال 1962 بود و من تا ده سال دیگر در مکانی با کولر زندگی نخواهم کرد. بنابراین من و برادرم تصمیم گرفتیم آپارتمان را ترک کنیم تا جایی در داخل خانه پیدا کنیم. او به ما پیشنهاد کرد که بتوانیم یک فیلم ببینیم. طرح درخشانی بود. سالن‌های سینما یکی از معدود مکان‌هایی بودند که می‌توانستید تمام روز بنشینید و - مهم‌تر از همه - در تهویه مطبوع بنشینید. آن روزها می‌توانستید یک بلیط بخرید و در دو فیلم بنشینید. سپس تئاتر همان دو فیلم را دوباره نمایش می داد. اگر می خواستید، می توانید دو بار از میان آنها بنشینید. اکثر مردم این کار را نکردند، اما مدیر تئاتر ما. اگر شما این کار را می کردید، آقای بلو اهمیتی نداشت. آن روز خاص، من و برادرم دو بار در هر دو فیلم نشستیم و سعی کردیم از گرما فرار کنیم. سه کیسه پاپ کورن و هر کدام سه نوشابه خریدیم. سپس نشستیم و The Music Man را تماشا کردیم و سپس The Man Who Shot Liberty Valance را تماشا کردیم. ما قبلاً یک بار فیلم دوم را دیده بودیم. _ از ژانویه در تئاتر بود، زیرا آقای بلو عاشق هر چیزی بود که جان وین در آن باشد. حوالی ساعت 8، درست قبل از شروع نمایش های عصر، تئاتر را ترک کردیم. اما روز بعد برگشتیم و دوباره همان دو فیلم را دیدیم، دو بار دیگر. و روز بعد هم این کار را انجام دادیم. بالاخره در روز چهارم موج گرما شکست. با این حال، تا به امروز می توانم نیمی از آهنگ های مرد موسیقی را بخوانم و نیمی از دیالوگ های جان وین و جیمی استوارت از مردی که لیبرتی والانس را شلیک کرد، بازگو کنم! این خاطرات از معدود خاطراتی است که من از موج گرمای سال 1962 دارم. آنها واقعاً خاطرات صفحه نمایش هستند، نه خاطرات زندگی من.
سوال: از آقای بلو چه می دانیم؟
1. بچه ها را خیلی دوست داشت.
2. او از طرفداران جان وین بود.
3. کولر می فروخت.
4. او یک ستاره سینما بود.