متن: گاهی اوقات بهترین توصیه از طریق یک کتاب، یک میکروفون، پشت میز در واشنگتن یا حتی از افرادی که در زمینه خود پیشتاز هستند، نمی آید. گاهی اوقات بهترین درس های زندگی در اعماق ریشه های جایی که از آن آمده ایم یافت می شود. پدرم سال‌ها پیش فوت کرد، اما همیشه درس‌هایی را که به من آموخت به یاد دارم. سه تا از آنها به طور خاص چشم انداز من را روز به روز شکل می دهند. اولین مورد این است که چیزهای کوچک باعث اتفاقات بزرگ می شوند. تا آنجا که من جوان بودم، نیاز داشتیم یک سوله جدید بسازیم. آن روزها فروشگاه هایی مانند Home Depot و Lowes وجود نداشتند. الوار کاملاً جدید گران بود، بنابراین مردم اغلب از موادی استفاده می کردند که دیگران در جامعه به آن نیاز نداشتند. آن تابستان، من و بابا از تخته های یک انبار متروکه قدیمی استفاده کردیم. آنها را یکی یکی پایین کشیدیم، میخ ها را بیرون کشیدیم و قلع را برداشتیم و صاف کردیم تا دوباره استفاده کنیم. ما وسایلمان را به حیاطمان برگرداندیم و دست به کار شدیم. نمی‌دانم واقعاً چقدر کمک کردم، اما ترجیح دادم تمام مدت در کنار پدر باشم و با او کار کنم. آن روز آفتاب داغ بود و عرق از صورتمان جاری شد. همانجا ایستادم و میخ ها را یکی یکی به او دادم که در آن سوله کوبیده شده بود. بابا باعث شد به کارم افتخار کنم. با وجود اینکه من فقط میخ ها را به او دادم، او بارها تاکید کرد که چگونه سوله جدید را "با هم" ساخته ایم. او به من آموخت که وقتی می‌خواهی کار سختی انجام دهی، حتی در کارهای کوچک، چیزهای بزرگ با هم جمع می‌شوند. مورد دوم این است که ما باید به وعده های خود عمل کنیم. در جوانی، پدرم همیشه یک کتاب مقدس به اندازه جیبی در جیب سینه خود داشت. اندکی قبل از حمله به نرماندی در سال 1944، او برای محافظت از خدا دعا کرد و به خدا قول داد که اگر به خانه بازگردد، مطمئن شود که خانواده‌اش هر یکشنبه در کلیسا حاضر می‌شوند. خوب، او به خانه رسید و به این قول وفا کرد. نمی توانم یکشنبه ای را به یاد بیاورم که پدر، مادر، خواهر و برادرم و من را به کلیسا نبرد -- حتی زمانی که در تعطیلات نبودیم. من الان کتاب مقدس جیبی پدرم را دارم. این یکی از با ارزش ترین دارایی های من است و به عنوان یادآوری دائمی از خدمات پدرم به کشورش است. با این حال، همچنین به عنوان نمایشی بصری از عزم راسخ پدرم برای عمل به وعده هایش عمل می کند. امروز برای خانواده و ایمانم ارزش زیادی قائل هستم، بدون شک به خاطر الگوی پدرم. این درس نوید در تمام زمینه های زندگی من وارد شده است. مورد سوم این است که گوش دادن راهی برای کسب خرد است. من و پدرم خودمان را مشغول انجام کارهای زیادی با هم بودیم. در شب‌های اواخر تابستان، بعد از شام، همه خانواده در ایوان کوچک ما جمع می‌شدند تا با غروب خورشید صحبت کنیم. گاهی یک عمه یا عمو می آمدند و گاهی پدربزرگ و مادربزرگ من آنجا بودند. آنها در مورد اخبار محله، اتفاقات جامعه و سیاست مدرن غربی صحبت می کردند - بیشتر چیزهای معمولی، اما خوب بود که آنجا بنشینیم و گوش کنیم و با هم باشیم. علاوه بر این، با نشستن در ایوان هنگام غروب شب، ارزش گوش دادن و مشاهده را آموختم. گاهی اوقات یک لحظه مکث بهترین دیدگاه را به ما می دهد و گاهی اوقات ما بهترین پاسخ ها را صرفاً با گوش دادن می یابیم. زندگی در آمریکا پیچیده تر می شود. با این حال، دوست دارم به درس های ساده ای که از پدرم آموخته ام فکر کنم. آنها عناصر سازنده شخصیت من و ارزش هایی بودند که هنوز هم من را راهنمایی می کنند. شاید کسی که بر زندگی شما تأثیر گذاشته است، به شما درس های زندگی داده است که به شکل گیری شخصیت شما کمک کرده است. من متقاعد شده‌ام که امروز ملت ما با به کار بردن این درس‌ها می‌تواند چیزهای زیادی به دست آورد. اگر این کار را می‌کردیم، فکر می‌کنم به ما یادآوری می‌شد که دلیل بزرگ شدن ملت ما صرفاً داشتن رهبران خردمند یا منتخبان خوش‌حرف نیست. ملت ما به دلیل آمریکایی های عادی مانند پدر من که به کار خود افتخار می کنند، برای صداقت، شخصیت و تعهدات ارزش زیادی قائل هستند و این درس ها را به فرزندان و نوه های خود منتقل می کنند، بزرگ شده است. و این دلیلی است که ما امروز هنوز عالی هستیم.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. رهبران خردمند وضعیت یک کشور را تعیین می کنند
2. مردم عادی در آینده یک کشور تاثیر دارند
3. پدر نویسنده در قلبش بزرگتر از هر کس دیگری بود
4. نویسنده از مقامات خوش صحبت بیزار است