متن: به عنوان یک کودک، همیشه به این فکر می کردم که روند پذیرش در کالج برای من چگونه خواهد بود. رویای روزی را داشتم که اولین نامه پذیرش خود را دریافت کنم و تا آنجا که می توانستم در مورد بسیاری از چیزها یاد بگیرم. با این حال، با بزرگتر شدن، ترس من از رفتن به دانشگاه _ . من الان ارشد هستم و روند پذیرش دانشگاه دقیقاً آن چیزی نیست که در 7 سالگی آرزویش را داشتم. مهلت‌هایی برای ملاقات وجود دارد، رشته‌هایی که باید انتخاب شوند، و چگونه می‌توانم برای همه اینها هزینه کنم؟ ذهنم مرا فریب می دهد و متقاعد می کند که هم اتاقی ام از من متنفر است و کلاس هایم به طرز وحشتناکی کسل کننده خواهد بود و هر روز از ساعت پنج صبح شروع می شود. صادقانه بگویم، در حالی که دلایل زیادی برای هیجان انگیز بودن برای سفر بعدی در فعالیت های آموزشی خود دارم، اما تا حد مرگ نیز می ترسم. من ساعت‌ها صرف مطالعه برای تست‌های AP، SAT و ACT کرده‌ام. من و همسالانم بازی‌های فوتبال جمعه شب، رقص‌های مدرسه و سفرهای میدانی‌مان را فدا کردیم تا در درس‌های مدرسه بهتر عمل کنیم. اما آیا این همه ارزش دارد؟ چه می شود اگر وعده دانشگاه به جای تسکین، ناامید کننده باشد؟ در یک سال آینده، تمام زندگی من تغییر خواهد کرد. من یک بزرگسال قانونی خواهم شد. خوابگاه من ممکن است در پاریس، لس آنجلس یا شیکاگو باشد. من خودم لباس‌هایم را می‌شورم، خودم غذا می‌پزم و هزینه‌ها را خودم پرداخت می‌کنم. من با افراد کاملاً جدیدی ملاقات خواهم کرد و با دیگران خداحافظی خواهم کرد. اما آیا این هم لذت زندگی نیست؟ من می خواهم شادی، دلشکستگی، اولین بارها و ماجراهای جدید را تجربه کنم. دانشگاه من را دیوانه می کند، اما می دانید چه چیزی من را بیشتر می ترساند؟ من باید زندگی ام را در یک منطقه امن ترک کنم. این یک دنیای بزرگ، روشن و زیبا است، و فکر می کنم بالاخره زمان آن رسیده است که در این زمان با اعتماد به نفس در آن قدم بردارم، این کار را درست انجام خواهم داد.
سوال: وقتی نویسنده کوچک بود، او _ .
1. رفتن به دانشگاه را ترسناک می دانست
2. سخت درس نخوانده تا برای دانشگاه آماده شود
3. اغلب از دانشجویان در مورد کالج سوال می کردند
4. اغلب تصور می کرد که دانشگاه چگونه خواهد بود