متن: سارا عزیز، وقتی از کلمبیا حرکت کردیم، می خواستم نامه ای برای شما بنویسم تا تمام آنچه در ذهنم است را به شما بگویم. اول، می خواهم به شما بگویم که چقدر افتخار می کنیم. ورود به کالج کلمبیا نشان می دهد که چه چاه خوبی وجود دارد. شما دانش آموزی هستید. مهارت های تحصیلی، هنری و اجتماعی شما در چند سال اخیر واقعاً شکوفا شده است. خواه بالاترین نمره را در ریاضیات کسب کنید، طراحی مد زیبا خود را تکمیل کنید، کفش های دویدن نقاشی شده خود را بفروشید یا به یکی از آنها تبدیل شوید. سخنرانان برتر در سازمان ملل متحد، شما به یک زن جوان با استعداد و کارآمد تبدیل شده اید. شما باید به اندازه ما به خود افتخار کنید. دانشگاه مهمترین سال زندگی شما خواهد بود. در دانشگاه است که شما واقعاً متوجه خواهید شد که یادگیری چیست. این دوره زمانی خواهد بود که از تدریس معلم به استاد الهام گرفته می شوید و پس از آن باید خودآموز شوید. بنابراین هر موضوع را جدی بگیرید، و حتی اگر چیزی که یاد می گیرید برای زندگی شما حیاتی نباشد، مهارت های یادگیری برای همیشه برای شما مهم خواهد بود. علاقه خود را در دانشگاه دنبال کنید. در دوره هایی شرکت کنید که فکر می کنید از آن لذت خواهید برد. در دام افکار یا گفته های دیگران اسیر نشوید. تمام تلاش خود را در کلاس ها انجام دهید، اما اجازه ندهید فشار بر شما وارد شود. من و مادر شما هیچ انتظاری نداریم. نمرات شما. اگر در چهار سال تحصیلی خود فارغ التحصیل شوید و چیزی یاد بگیرید، احساس خوشبختی می کنیم. پس لطفاً به خودتان فشار نیاورید. به مادرت گفتم که دارم این نامه را می نویسم و پرسیدم که او چه می خواهد بگویم. او فکر کرد و گفت: "فقط از او بخواهید که مراقب خودش باشد." لطفاً به مادرتان گوش کنید و مراقب خود باشید. پس لطفاً برای سال‌های دانشگاهی خود ارزش قائل شوید، از اوقات فراغت خود بهترین استفاده را ببرید، و به یک متفکر مستقل تبدیل شوید؛ از طریق موفقیت‌ها و چالش‌های خود یاد بگیرید و رشد کنید. عشق، بابا (و مامان)
سوال: در مورد مورن و بابا از نامه چه می دانیم؟
1. آنها از سارا بیش از حد انتظار دارند.
2. آنها به سارا فشار زیادی وارد کردند.
3. آنها دخترشان را خیلی دوست دارند.
4. آنها به سارا توصیه می کنند که دوستان بیشتری پیدا کند.