متن: این داستان در مورد بانویی 92 ساله، کوتاه قد، خوش اخلاق و مغرور است. او هر روز تا ساعت هشت صبح کاملاً لباس می پوشد، موهایش را شیک و آرایش کرده است، حتی اگر کاملاً نابینا است. او امروز به خانه سالمندان نقل مکان می کند. شوهر 70 ساله او اخیراً درگذشت و این حرکت را ضروری کرد. پس از ساعت‌ها انتظار صبورانه در سالن خانه سالمندان، او به سمت آسانسور حرکت کرد، من یک توصیف تصویری از اتاق کوچک او، از جمله ملحفه‌های چشمکی که روی پنجره‌اش آویزان شده بود، ارائه کردم. با شور و شوق یک دختر هشت ساله که به تازگی یک توله سگ جدید به او هدیه داده است. "خانم جونز، شما هنوز اتاق را ندیده اید. فقط صبر کنید." او پاسخ داد: "این ربطی به آن ندارد." "خوشبختی چیزی است که شما از قبل در مورد آن تصمیم می گیرید. اینکه اتاقم را دوست داشته باشم یا نه بستگی به چیدمان مبلمان ندارد، این تصمیمی است که هر روز صبح وقتی از خواب بیدار می شوم." "من یک انتخاب دارم؛ می توانم روز را در رختخواب بگذرانم و مشکلاتی را که با قسمت هایی از بدنم که دیگر کار نمی کنند، بازگو کنم، یا از رختخواب بیرون بیایم و برای آنهایی که انجام می دهند سپاسگزار باشم. هر روز یک هدیه است، و تا زمانی که چشمانم باز باشد، روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که ذخیره کرده ام، فقط برای این مدت از زندگیم تمرکز خواهم کرد. پیری مانند یک حساب بانکی است، شما از چیزی که گذاشته اید برداشت می کنید. بنابراین، توصیه من به شما این است که خوشحالی زیادی را به حساب بانکی خاطرات واریز کنید. از سهم شما در پر کردن بانک حافظه من متشکرم. من هنوز دارم واریز می کنم."
سوال: وقتی اتاقی را که آن خانم در آن زندگی می کرد را توصیف کردم، او _ .
1. ناامید شده
2. خشمگین
3. خوشحال
4. غمگین