متن: روزی روزگاری، پیرمرد شگفت انگیزی بود که عاشق همه چیز روی زمین ---- حیوانات و گیاهان بود. یک روز در حالی که در جنگل قدم می زد، پیرمرد پیله ای از پروانه پیدا کرد. او آن را به خانه برد. چند روز بعد، یک دهانه کوچک ظاهر شد. او نشسته بود و پروانه را برای چندین ساعت تماشا کرد که در تلاش بود بدنش را از آن سوراخ کوچک عبور دهد. سپس به نظر می رسید که دیگر پیشرفتی نداشته باشد. به نظر می رسید که تا آنجا که می توانست پیش رفته بود و نمی توانست جلوتر برود. سپس مرد تصمیم گرفت به پروانه کمک کند، بنابراین یک قیچی برداشت و تکه باقی مانده پیله را برید. سپس پروانه به راحتی بیرون آمد. اما بدنی متورم و بالهای کوچک و چروکیده داشت. مرد به تماشای پروانه ادامه داد زیرا انتظار داشت که هر لحظه بالها بزرگتر و منبسط شوند تا بتوانند بدن را تحمل کنند یا کوچکتر شوند. هیچ کدام اتفاق نیفتاد! در واقع، پروانه بقیه عمر خود را با بدنی متورم و بال های چروکیده در اطراف خزیده بود. هرگز قادر به پرواز نبود. چیزی که مرد با مهربانی و عجله نمی فهمید این بود که تقلای لازم برای عبور پروانه از دهانه کوچک، روشی بود که طبیعت برای وارد کردن مایع از بدن پروانه به بال هایش بود تا پس از آن برای پرواز آماده شود. به آزادی خود از پیله دست یافت. گاهی اوقات مبارزه دقیقا همان چیزی است که ما در زندگی به آن نیاز داریم. اگر به ما اجازه داده شود بدون هیچ مشکلی از زندگی خود عبور کنیم، ما را فلج می کند. ما به اندازه آنچه می توانستیم قوی نباشیم. و ما هرگز نتوانستیم پرواز کنیم.
سوال: نویسنده با نوشتن قطعه چه چیزی می خواهد به ما بگوید؟
1. ما باید به دیگران کمک کنیم.
2. بدون کمک دیگران هنوز هم می توانیم موفق شویم.
3. مبارزه در زندگی ما می تواند ما را قوی تر کند.
4. پروانه ها می توانند بدون کمک مردم پرواز کنند.