متن: دوروتیا شاو 71 ساله و تقریباً نابینا است و تصمیم گرفت به تنهایی و دور از مردم زندگی کند. او در بلیز زندگی می کند -- شهرستانی به وسعت ولز که جمعیت آن فقط سوانسی است. خانه او در گیلز پوینت، دهکده کوچکی است که فقط از طریق دریا یا هوا می توان به آن رسید. پس از 10 مایلی پیاده روی در تپه ها، بالاخره به یک قطعه زمین و دو خانه کوچک می رسید که آنقدر در جنگل انبوه بیش از حد رشد کرده پنهان شده بود که فقط تعداد انگشت شماری از مردم می دانند دوروتیا آنجاست. او با خوشحالی و کاملاً تنها زندگی می کند - سبزیجاتش را پرورش می دهد، از درختان و سگ ها، گربه ها و جوجه هایش مراقبت می کند. هر ماه یا بیشتر، یک دوست قدیمی با مواد غذایی و نامه هایی از آنجا عبور می کند - معمولاً نامه ای از خواهرش در اسکانتورپ و چند تکه لباس از دوستانش در کانادا. گاهی یک مرد محلی می آید و برای او هیزم می کند و گروهی از سربازان انگلیسی با او روبرو می شوند و با پیشنهاد یک فنجان قهوه از آنها استقبال می شود. او شب ها در اتاق خواب کوچکش دراز می کشد و سگ ها روی زمین، گربه ها روی میز نزدیک ماشین تحریر و یکی از مرغ ها در گوشه ای از قفسه کتاب نشسته اند و ساعت ها به هر زبان اسپانیایی، انگلیسی، آلمانی یا آلمانی گوش می دهد. برنامه های فرانسوی که او می تواند در رادیو خود بیابد. گاهی اوقات او تنها می شود، اما بیشتر اوقات حیوانات و رادیو به اندازه کافی همراه هستند. اما اخیراً چیزهایی که او سعی کرده بود به خوبی از آنها رهایی یابد شروع به یافتن او کرده است. آرامش جنگل با سروصدای ماشین‌های زمین‌کشی که کیلومترها دورتر نیست از بین رفته است. چیزی که او زمانی از دور در رادیو شنیده بود، اکنون در آستانه اوست. اوضاع از سه سال پیش شروع به تغییر کرد. جاده اصلی شمالی-جنوبی جدید در بلیز تنها چهار یا پنج مایل دورتر از جنگل بریده شد. "اکنون افراد بیشتری می دانند که من اینجا هستم." او می گوید. "من هر روز بیشتر و بیشتر احساس ناراحتی می کنم."
سوال: دوروتیا از زمانی که با او همراه است، تنها نمی شود.
1. خواهرش
2. برخی از حیوانات
3. دوستان از کانادا
4. یک پستچی