متن: وقتی آلبرت انیشتین جوان بود، کودکی آرام بود که بیشتر وقت خود را تنها می گذراند. او دیر صحبت می کرد و در یادگیری خواندن مشکل داشت. وقتی آلبرت پنج ساله بود، پدرش یک قطب نما به او داد. آلبرت وقتی متوجه شد که سوزن قطب نما همیشه به یک جهت ---- شمال اشاره می کند پر از تعجب شد. از پدر و عمویش پرسید که چه چیزی باعث حرکت سوزن شده است. درک پاسخ آنها برای آلبرت دشوار بود. با این حال او زمان زیادی را صرف فکر کردن در مورد آنها کرد. او بعداً گفت که احساس می کند باید چیزی در پشت چیزها پنهان شود. آلبرت مدرسه را دوست نداشت. مدارس آلمانی آن زمان خوشایند نبود. دانش آموزان نمی توانستند سوال بپرسند. آلبرت گفت که احساس می کند در زندان است. یک روز آلبرت به عمویش جیکوب گفت که چقدر از مدرسه، به خصوص ریاضیات متنفر است. عمویش به او گفت که با تظاهر به پلیس، مسائل ریاضی را حل کند. او گفت: "شما به دنبال کسی هستید، اما نمی دانید او کیست. او را X صدا کنید. با استفاده از ابزارهای ریاضی خود او را پیدا کنید." آلبرت یاد گرفت که ریاضیات را دوست داشته باشد. او ریاضیات حساب دیفرانسیل و انتگرال را مطالعه می کرد در حالی که همه دوستانش هنوز در حال مطالعه ریاضیات ساده بودند. او به جای بازی با دوستانش به چیزهایی مانند "اگر مردم بتوانند با سرعت نور او سفر کنند چه اتفاقی می افتد؟" آلبرت می خواست ریاضیات و فیزیک تدریس کند. او با ممتاز فارغ التحصیل شد، اما حیف شد که نتوانست شغل معلمی پیدا کند.
سوال: ما می توانیم از این قسمت یاد بگیریم که _ .
1. انیشتین پس از فارغ التحصیلی معلم ریاضیات شد
2. انیشتین به تدریج با کمک عمویش عاشق ریاضیات شد.
3. عموی اینشتین یک پلیس بود.
4. انیشتین دوست داشت با بچه های دیگر بازی کند.