متن: اواخر آن بعد از ظهر با قطار به سیدنی برگشتم. در آنجا سورپرایز دیگری را در انتظارم دیدم. اتاق من در هتل به شخص دیگری داده شده بود و آنها جایی برای من نداشتند. هارکین برنامه های سفر من را می دانست و همه چیز را برنامه ریزی کرده بود. چطور می توانست فقط برای سه روز اتاق را رزرو کند؟ کاری جز پیدا کردن هتل دیگری نمی‌توان کرد. پیشخدمت ها از اینکه هتل جدیدی برایم پیدا کردند خوشحال بودند و وقتی گفتم از اقامت در فرودگاه خوشحالم، با این فکر که ممکن است ارزان تر از اقامت در شهر باشد، هتل هالیدی این فرودگاه را پیشنهاد کردند. یک موضوع کوچک وجود داشت: نرخ اتاق 300 دلار در هر شب بود. بهترین هتل کاتومبا فقط 145 دلار می خواست. من پرسیدم که آیا چیز ارزان‌تری وجود دارد که ممکن است پیشنهاد کنند، اما آنها هشدار دادند که بیشتر هتل‌ها تا این زمان پر خواهند شد. هتل از ایستگاه قطار دور بود، بنابراین من مجبور شدم تاکسی بگیرم، 25 دلار. در راه رفتن به هتل هالیدی، از هتلی رد شدیم که فقط دو بلوک با هتل هالیدی فاصله داشتیم که قیمت اتاق 104 دلار را تبلیغ می کرد. پشت میز پرسیدم که آیا نرخ اتاق آنها می تواند بسیار کاهش یابد. گارسون به من گفت: "نه، اینجا یک هتل 4 ستاره است." پاسخ دادم: «در این صورت، من فقط دو بلوک را پیاده تا هتل ارزان می‌روم.» اما او به من هشدار داد که احتمالاً آنها پر شده اند و اگر اتاق را نبرم ممکن است وقتی برگردم در دسترس نباشد. بالاخره تصمیم گرفتم اتاق را بگیرم. خود اتاق بزرگ بود، اما تهویه مطبوع نمی توانست با گرمای استرالیا سازگاری داشته باشد. تا ساعت 1 صبح نتونستم بخوابم.
سوال: نویسنده با شنیدن نرخ اتاق در هالیدی اینن چه احساسی داشت؟
1. غافلگیر شدن.
2. آرام.
3. عصبی.
4. خوشحال.