متن: افرادی که در گذشته به سفر می رفتند باید ناراحتی های زیادی را تحمل می کردند که ما امروزه نداریم و البته بسیار کندتر سفر می کردند. جاده ها واقعاً بد بودند و اغلب متوجه می شدید که به دلیل گل و لای اصلاً نمی توانید کنار بیایید. در هوای خشک، بسیاری از مکان‌ها غبار غلیظ بودند و زمانی که طوفان بود، درختان ممکن بود از سر راه بیفتند و پاک کردن آن کار کسی نبود. مردم عادی پیاده یا سواره سفر می‌کردند، اما هرکسی که می‌توانست یک مربی خصوصی نگه می‌داشت. مربیان عمومی هم بودند. "مربی های صحنه" نامیده می شود زیرا سفرهای طولانی چندین روز طول می کشد و به صورت مرحله ای و با توقف در طول شب در مسافرخانه ها انجام می شود. برخی از مراحل، مربیان فقط در ماه های تابستان دویدند. دیگران در تمام طول سال. آنها بسیار کند و شلوغ بودند و مسافران اغلب در راه به دلیل تاب خوردن داخل می شدند. خرابی ها مکرر بود، زیرا بسیاری از جاده ها هموار نبودند. بنابراین یک مربی ممکن است به راحتی به سمت راست برگردد. در اوایل قرن، واگن سازان و واگن سازان تشویق شدند تا چرخ های بسیار عریض را روی وسایل نقلیه خود بگذارند. تا شاید اینها کمی جاده ها را هموار کنند. اما بسیاری از مردم از این شکایت داشتند زیرا سرعت سفر را بسیار کند کرد. بیشتر مسافران در قرن هجدهم به تلخی در مورد وضعیت جاده ها نوشتند. یکی از بازدیدکنندگان ساسکس شش ساعت طول کشید تا با اتوبوس خود 9 مایل را طی کند. دیگری به یکی از دوستانش نوشت که در زمان سفر "تقریباً هر مایل با واژگونی یک کالسکه مشخص شد".
سوال: مربیان عمومی "مربیان صحنه" نامیده می شدند زیرا _ .
1. سفر طولانی به چند بخش تقسیم شد
2. آنها کند و شلوغ بودند
3. آنها برای صرف غذا در مسافرخانه ها توقف کردند
4. آنها فقط به مردم خدمت می کردند