متن: بیرون هتل ما در شهر هوشی مین، ویتنام، زنی به ظاهر قدیمی با دست دراز در کنار در منتظر بود. هر روز دستم را در دست او می‌کردم که چشم‌هایمان به هم می‌رسید. او هرگز در پاسخ دادن به لبخند، درک من و سلام من کوتاهی نکرد. در آخرین روز بازدیدمان، خودم را در گوشه ای شلوغ روبروی هتلمان تنها دیدم. دوچرخه ها و موتورها جلوی من دویدند. همانطور که در پیاده رو مردد بودم، دستی را روی آرنجم احساس کردم و به پایین نگاه کردم تا لبخند دوست گدای کوچکم را ببینم که به من نگاه می کند. سرش را به سمت خیابان تکان داد و نشان داد که مرا به آن سوی خیابان خواهد برد. با هم، به آرامی وارد هرج و مرج شدیم. سپس به سمت پیاده رو حرکت کردیم، جایی که او صورتم را به سمت صورتش کشید، روی هر دو گونه ام بوسید و سپس رفت، در حالی که همچنان لبخند می زد و برایم دست تکان می داد. با سفر در کشورهای فقیرتر، شاهد روش های مختلفی برای برخورد با گدایان بوده ام. رایج ترین واکنش گردشگرانی که با فقرزده مواجه می شوند، نادیده گرفتن آنها و تمرکز چشمان خود به جای دیگری است. من افرادی را دیده ام که با عصبانیت دست دراز کرده را کنار می زنند. چند نفر ممکن است با عجله چند سکه را به دست بیاندازند، به این امید که دیگر تعقیب کنندگان ژنده پوش بلافاصله در صحنه ظاهر نشوند. به دلایل زیادی، دادن پول بهترین پاسخ به دست دراز نیست. بسیاری از مسافران جهان دریافته اند که بزرگترین هدیه ای که می توانند بدهند زمان و احترام آنهاست. هرکسی نیاز به شناسایی دارد، برای اینکه شایسته شناخته شدن باشد، احساس کند که مورد قدردانی و عشق قرار می گیرد. و من معتقدم که همه شایسته و ارزش دانستن هستند.
سوال: در موارد متداول، افراد کارهای زیر را با گدایان انجام می دهند به جز _ .
1. تظاهر به دیدن چیزی
2. توزیع مقداری پول
3. با عصبانیت آنها را رد می کند
4. به طور معمول به آنها سلام می کند