متن: هنگامی که مصرف کننده متوجه می شود که کالایی که خریده معیوب است یا به روش دیگری مطابق با ادعاهای سازنده نیست، اولین قدم ارائه گارانتی یا هر سابقه دیگری است که ممکن است در فروشگاه خرید کمک کند. در بیشتر موارد، این عمل نتیجه خواهد داد. با این حال، اگر اینطور نباشد، ممکن است مصرف کننده از ابزارهای مختلفی برای کسب رضایت استفاده کند. روش ساده و متداول بسیاری از مصرف کنندگان شکایت مستقیم از مدیر فروشگاه است. به طور کلی، هر چه شکایت او "بالاتر" باشد، سریعتر می تواند انتظار رفع آن را داشته باشد. در چنین حالتی، با فرض اینکه او ادعای عادلانه ای داشته باشد، معمولاً به نفع مصرف کننده حل و فصل می شود. مصرف کنندگان باید در صورت امکان حضوری شکایت کنند، اما در صورت عدم دسترسی به محل خرید، تماس تلفنی یا نوشتن شکایت در نامه قابل قبول است. شکایت معمولاً زمانی مؤثرتر است که مؤدبانه اما قاطعانه انجام شود، و به ویژه زمانی که مصرف کننده بتواند نشان دهد که چه چیزی در مورد مورد نظر مشکل دارد. اگر این کار نمی تواند انجام شود، مصرف کننده با ارائه اطلاعات خاص در مورد اینکه چه چیزی اشتباه است، به جای بیان اظهارات کلی، بهترین موفقیت را خواهد داشت. مثلاً «بلندگوی چپ اصلاً کار نمی‌کند و صدایی که از سمت راست خارج می‌شود نامشخص است» بهتر از «این استریو کار نمی‌کند» است. مدیر فروشگاه ممکن است به مصرف کننده توصیه کند که به سازنده نامه بنویسد. اگر چنین است، مصرف کننده باید این کار را انجام دهد و شکایت را تا حد امکان مؤدبانه و محکم بیان کند. اگر یک شکایت مودبانه به نتیجه مطلوب نرسید، مصرف کننده می تواند پا را فراتر بگذارد. او می تواند فروشنده را تهدید کند که به دادگاه می کشد یا فروشنده را به یک سازمان خصوصی یا دولتی که مسئول حمایت از حقوق مصرف کننده است گزارش دهد.
سوال: با توجه به متن، کدام یک از موارد زیر به عنوان آخرین جایگزینی که مصرف کنندگان ممکن است به آن مراجعه کنند پیشنهاد می شود؟
1. شخصاً از مدیر فروشگاه شکایت کنید.
2. از سازنده شکایت کنید.
3. یک نامه شکایت به مدیر بنویسید.
4. برای کمک به سازمان حمایت از حقوق مصرف کنندگان مراجعه کنید.