متن: گوندولین بروکس در طول زندگی خود صدها شعر سروده است. او در سراسر جهان به دلیل استفاده از شعر برای افزایش درک فرهنگ سیاه پوستان در آمریکا شناخته شده بود. در طول دهه‌های 1940 و 1950، گوندولین بروکس از اشعار خود برای توصیف شرایط بین فقرا، نابرابری نژادی و مصرف مواد مخدر در جامعه سیاه پوست استفاده کرد. او همچنین اشعاری در مورد مبارزات زنان سیاه پوست سروده است. اما مهارت او بیشتر از توانایی او در نوشتن درباره سیاه پوستان مبارز بود. او سبک های شعر سنتی اروپایی را با تجربه آمریکایی آفریقایی تلفیق کرد. گوندولین بروکس یک بار گفت که درباره چیزهایی که در خیابان دیده و شنیده نوشته است. او گفت که بیشتر مواد خود را از طریق نگاه کردن به بیرون از پنجره آپارتمان طبقه دوم خود در شیکاگو، ایلینویز پیدا کرده است. گوندولین بروکس در شعرهای اولیه‌اش درباره بخش جنوبی شیکاگو، جایی که سیاه‌پوستان زیادی در آن زندگی می‌کنند، نوشت. در اشعار او، ضلع جنوبی برنزویل نامیده می شود. این «خیابانی در برنزویل» بود که در سال 1945 مورد توجه کارشناسان ادبی قرار گرفت. منتقدان مهارت های شاعرانه و توصیفات قدرتمند او را در مورد تجربه سیاه در آن زمان تحسین کردند. اشعار برنزویل اولین مجموعه منتشر شده او بود. در سال 1950، گوندولین بروکس اولین آمریکایی آفریقایی تبار بود که برنده جایزه ادبی پولیتزر شد. او برای دومین کتاب شعرش به نام «آنی آلن» برنده این جایزه شد. «آنی آلن» مجموعه شعری درباره دختر، همسر و مادر برنزویل است. او تنهایی، فقدان، مرگ و فقر را تجربه می کند. گوندولین بروکس گفت که برنده شدن این جایزه زندگی او را تغییر داد. اثر بعدی او رمانی بود که در سال 1953 به نام «ماد مارتا» نوشته شد. "Maud Martha" زمانی که برای اولین بار منتشر شد توجه کمی را به خود جلب کرد. اما اکنون از نظر برخی منتقدان اثری مهم به حساب می آید. ایده های اصلی آن درباره زندگی دشوار بسیاری از زنان امروزه در بین نویسندگان زن رایج است.
سوال: چگونه گوندولین بروکس برای اکثر شعرهایش ایده گرفت؟
1. با مشاهده زندگی
2. با انجام گفتگوها
3. با خواندن گسترده.
4. با مسافرت.