متن: با یک غافلگیری دلپذیر وارد اتاق هتلم شدم. اتاق های زیادی دور یک تخت کینگ جذاب را احاطه کرده بود، با صندلی های راحتی در نزدیکی درهای شیشه ای کشویی که به حیاط خصوصی باز می شدند، قرار گرفته بودند. یک میز ناهارخوری کوچک کنار آشپزخانه ای با یخچال و قهوه ساز نشسته بود. با خودم فکر کردم: "وای." "جای خوب." من عاشق هتل ها هستم. من دوست دارم وارد یک اتاق تمیز شوم، لباس هایم را آویزان کنم و از پنجره به بیرون خیره شوم، صبح از خانه بیرون بروم و وقتی برمی گردم، شخص دیگری تخت را مرتب کرده باشد. من غذاخوری در اتاق و نحوه استقبال حرفه ای از شما را دوست دارم. "خوشحالم که دوباره با ما هستید، آقای گلدزبورو." خیلی باحاله مشکل این است که تا زمانی که آلیسون با من سفر نکند، هرگز در هتل ها راحت نمی خوابم. دلم برای خانواده ام تنگ شده است، حتی اگر لینوس و کامیل، در سن 4 و تقریبا 2 سالگی، راهی پیدا می کنند تا حتی بهترین خواب شب را در خانه قطع کنند. من عمیقاً از تعداد والدینی که خیلی دیر از خواب بیدار می شوند با این درک ناراحت هستم: "فرزندان من خیلی سریع بزرگ شدند. در شغل پرمشغله و مسابقه موش های شرکتی، دلم برای دوران کودکی آنها تنگ شده بود." چیزی که نمی‌گویند اما اغلب فکر می‌کنند باعث درد بیشتر من می‌شود: "...و من حتی آنها را به سختی می‌شناسم." صد سال بعد، هیچ کس اندازه حساب بانکی شما، ماشینی که رانندگی کرده اید یا اندازه خانه شما را به خاطر نخواهد آورد. با این حال، جهان ممکن است بسیار متفاوت باشد، بر اساس تأثیر شما در زندگی یک کودک کوچک. اگر به افراد مهم خود توجه می کنید، آنها را در اولویت قرار دهید. به یک اقدام خاص که می توانید انجام دهید فکر کنید و آن را انجام دهید. سپس به یکی دیگر فکر کنید و آن را نیز بگیرید. خود را به چالش بکشید تا راه های جدیدی برای ابراز قدردانی و عشق خود به صورت روزانه پیدا کنید. در خانه 10 برابر خواهد شد.
سوال: از طریق پاراگراف 4 و بند 5 منظور نویسنده واقعاً این است که _ .
1. او از سرزنش مداوم والدینش متنفر است
2. پدر و مادرش زیاد به رشد او اهمیت نمی دهند
3. بسیاری از والدین نگران آینده فرزندان خود هستند
4. بسیاری از والدین نمی توانند متوجه شوند که فرزندانشان برای مسابقه شدید موش اجتماعی آماده نمی شوند