متن: روزی دانشجویی با استادی در حال قدم زدن بود. همینطور که رفتند، دیدند که در مسیر یک جفت کفش کهنه افتاده است. آنها تصور می کردند کفش ها متعلق به مرد فقیری است که در مزرعه ای نزدیک کار می کرد و تقریباً حرف روزش را تمام کرده بود. شاگرد رو به استاد کرد و گفت: «بیایید با این مرد حقه بازی کنیم: کفش‌هایش را پنهان می‌کنیم و خود را پشت آن بوته‌ها پنهان می‌کنیم و منتظر می‌مانیم تا زمانی که نتواند آنها را پیدا کند، آشفتگی او را ببینیم». پروفسور پاسخ داد: "دوست جوان من، ما هرگز نباید خود را به هزینه فقرا سرگرم کنیم. اما شما ثروتمند هستید و ممکن است با فریب دادن مرد فقیر لذت بیشتری به خود بدهید. در هر کفش یک سکه بگذارید. و سپس خودمان را پنهان می‌کنیم و تماشا می‌کنیم که چگونه این کشف بر او تأثیر می‌گذارد.» دانش آموز این کار را کرد و هر دو خود را پشت بوته های نزدیک قرار دادند. مرد فقیر خیلی زود کارش را تمام کرد و از کنار زمین به مسیری که کت و کفشش را گذاشته بود رسید. بعد از اینکه پایش را در یکی از کفش هایش فرو کرد، چیزی سخت احساس کرد. خم شد تا حس کند آن چیست و سکه را پیدا کرد. حیرت و شگفتی در چهره اش دیده می شد. چشمانش را به سکه دوخت و آن را گرد کرد و بارها و بارها به آن نگاه کرد. سپس از هر طرف به اطرافش نگاه کرد، اما کسی دیده نشد. حالا پول را در جیبش گذاشت و به پوشیدن کفش دیگر ادامه داد. اما تعجب او با یافتن سکه دیگر دو چندان شد. احساساتش بر او غلبه کرد. او به زانو افتاد، به آسمان نگاه کرد و صمیمانه قدردانی کرد و در آن از همسر بیمار و درمانده و فرزندانش بی نان صحبت کرد که کمک به موقع از دست ناشناس او را از مرگ نجات می داد. دانش آموز آنجا ایستاده بود، عمیقا متاثر، و چشمانش پر از اشک شد. جوان پاسخ داد: درسی به من دادی که هرگز فراموش نخواهم کرد.
سوال: داستان قصد دارد به ما چه بگوید؟
1. یک عمل کوچک مهربانی باعث شادی بزرگی می شود.
2. خدا به کسانی که به خودشان کمک کنند کمک می کند.
3. هروقت تمایلی هست، راه رسیدن به آن هم هست.
4. دو صد گفته چون نیم کردار نسیت.