متن: تا اعماق شب، اتوبوس به رستوران هوارد جانسون رسید و همه به جز وینگو از اتوبوس پیاده شدند. جوانان شروع به تعجب در مورد او کردند و سعی کردند زندگی او را تصور کنند. یکی از دخترها کنارش نشست و خودش را معرفی کرد. پس از مدت ها، به آرامی و دردناک شروع به گفتن داستان خود کرد. او در چهار سال گذشته در پیشوند = st1 / نیویورک در زندان بود و حالا داشت به خانه می رفت. "خب، وقتی در زندان بودم به همسرم نامه نوشتم. گفتم "مارتا، می فهمم اگر نمی توانی با من ازدواج کنی." گفتم که برای مدت طولانی دور خواهم بود و اگر او بتواند تحمل نکن، اگر بچه ها مدام سوال می پرسیدند، اگر خیلی به او صدمه می زد، خوب، او فقط می توانست مرا فراموش کند. او مجبور نبود برای من بنویسد و او این کار را نکرد. نه برای سه سال و نیم." "هفته گذشته، وقتی مطمئن شدم آزادی در راه است، به او نامه نوشتم. به او گفتم که اگر مرد جوان جدیدی داشته باشد، می فهمم. اما اگر نداشت، اگر مرا پس می گرفت، باید به من اطلاع بده. ما قبلاً در شهر برانزویک زندگی می‌کردیم، و وقتی وارد شهر می‌شوی، یک درخت بلوط بزرگ وجود دارد. به او گفتم اگر مرا برگرداند، باید یک دستمال زرد روی درخت بگذارد. اگر او من را نمی خواست، من را فراموش می کرد، بدون دستمال و من ادامه می دادم." به زودی بقیه در آن بودند. هنگامی که آنها 20 مایلی از برانزویک فاصله داشتند، مردان جوان صندلی های پنجره سمت راست را گرفتند و منتظر نزدیک شدن درخت بلوط بزرگ بودند. وینگو از نگاه کردن خودداری کرد و صورتش را در نقاب مرد سابق محکم کرد. بعد 10 مایل شد و بعد 5 و اتوبوس خیلی ساکت شد. سپس ناگهان همه جوانان از جای خود بلند شدند، جیغ و داد و فریاد می کردند و گریه می کردند و رقص های کوچکی انجام می دادند. همه به جز وینگو
سوال: اتوبوس وقتی نزدیک شهر آمد ساکت شد چون همه مسافران _ .
1. بعد از یک سفر طولانی خسته شدم
2. برای گفتن چیزی ناراحت شدم
3. برای دیدن درخت بلوط هیجان زده و مضطرب شد
4. جذب داستان شدند