متن: آقا و خانم گوردون روی شن ها نشسته بودند و مجله هایشان را می خواندند. آقای گوردون آنقدر خسیس بود که نمی توانست یک صندلی اجاره کند. دختر دوازده ساله آنها، ساندرا، در لبه آب بازی می کرد. ناگهان موج عظیمی ساندرا را بلند کرد و به دریا برد. خوشبختانه یک نجات غریق در حال انجام وظیفه بود و دید که موج ساندرا را با خود برد. او در کنار ساحل دوید و در دریا شیرجه زد. او به سرعت به سمت جایی شنا کرد که دختر، در حالی که سرش فقط بالای آب بود، فریاد کمک می‌کشید. او بسیار ترسیده بود. هنگامی که نجات غریق به او رسید، او با او مبارزه کرد، همانطور که اغلب افراد غرق شده انجام می دهند. با این حال، او یک نجات غریق ماهر بود و به سرعت او را گرفت و با پشت به ساحل شنا کرد. وقتی او به آن رسید، آقا و خانم گوردون متوجه شده بودند که چه اتفاقی افتاده است. تا لبه آب دویده بودند. هیچ کدام از آنها شنا نمی توانستند. آنها فقط در آب کم عمق ایستاده بودند و نگران دخترشان بودند. آیا نجات غریق به موقع به او رسیده بود؟ خوشبختانه داشت. "این کار سریع بود، مرد جوان." گوردون گفت. رو به همسرش کرد و گفت: یک دلار به ناجی غریق بدهید. "یک دلار!" ساندرا گریه کرد. "پدر، چطور می توانی به او یک دلار بدهی! او زندگی مرا نجات داد. من نیمه جان بودم." آقای گوردون که از آگاهی دخترش از ارزش پول خشنود بود، گفت: «بسیار درست است، دختر. دوباره رو به همسرش کرد و گفت: راست می‌گوید، او نیمه جان بود، پنجاه سنت به او بدهید.
سوال: چرا آقای گوردون از دخترش راضی بود؟
1. او دوباره امن بود.
2. او با نجات غریق مودب بود.
3. او فکر می‌کرد که او نمی‌خواست او پول زیادی به نجات غریق بدهد.
4. او به نجات غریق پنجاه سنت داد.