متن: سال ها قبل از تأسیس ایالات متحده، آمریکایی ها قبلاً کباب پز را اختراع کرده بودند. اما اولین باربیکیوها در واقع اختراع سرخپوستان تاینو هائیتی بود که گوشت خود را بر روی چوب های برآمده روی آتش خشک می کردند. کاشفان اسپانیایی کلمه تاینو را بارباکوآ نوشتند و با گذشت زمان، ساکنان انگلیسی در امتداد کت اقیانوس اطلس کباب های مخصوص خود را داشتند. یک روز تابستانی در سال 1773، بنجامین لیند، شهروند ماساچوست، در دفتر خاطرات خود نوشت: «منصفانه و داغ؛ براون؛ هک بیش از حد». یعنی در یک روز روشن و گرم او برای شرکت در یک کباب به براونز رفت و کالسکه اش افتاد. این نشان می دهد که کباب در آن زمان مناسبت اجتماعی خود را داشت. حیوانات بزرگ را به طور کامل روی قاب روی آتش داغ بریان می کردند و همسایه ها را به شام دعوت می کردند. در قرن‌های بعد، هنگامی که مهاجران به سمت غرب حرکت کردند، کباب‌پزی نیز همراه آن بود و در تگزاس به اندازه بزرگی رسید، جایی که گودالی برای سوخت‌هایی مانند شاخه‌های درخت ممکن است بیش از ده فوت عمق داشته باشد. امروزه، کوره‌های کباب‌پزی که با زغال چوب یا برق کار می‌کنند، به احتمال زیاد کوچک هستند و جابه‌جایی آن‌ها آسان است، و می‌توانند هر بار فقط قسمت‌هایی از یک حیوان را بپزند، اما مردم هنوز هم بیرون از در کباب می‌کنند و همیشه همسایگان یا دوستان خود را دعوت می‌کنند. .
سوال: در زیر همه راه های کباب پز به جز _ .
1. خشک کردن گوشت بر روی قاب های برآمده چوب روی آتش
2. کباب کردن یک حیوان کامل روی گودالی پر از شاخه های درخت در حال سوختن
3. پختن قسمت‌هایی از حیوانات روی آتش روی کوره‌هایی که سوخت آنها از زغال است
4. گرم کردن گوشت در نور روشن و گرم روز