متن: برای سال‌های متمادی، دانشمندان تعجب می‌کردند که چگونه Chrysopelea paradisi، معروف به مارهای «پرنده»، می‌توانند در حین پریدن از درختی به درخت دیگر شناور بمانند و گاهی مسافتی به طول ۷۹ فوت را طی می‌کنند. اکنون یک مطالعه جدید توضیح داده است که ممکن است همه چیز به نحوه حرکت آنها مربوط باشد. این گزارش توسط دانشمند ویرجینیا تک، جیک سوها منتشر شده است که چندین سال بر روی مارهای پرنده مطالعه کرده است. او تحقیقات خود را ابتدا با تمرکز بر تکنیک پرتاب آن آغاز کرد. او کشف کرد که مارها ابتدا خود را کاملاً صاف می کنند و سپس به سمت دیگر حرکت می کنند. آنها به سرعت با سرعتی بین 26-33 فوت در ثانیه، قبل از پریدن، سر می‌خورند. هنگامی که آنها بلند می شوند، بدن آنها در واقع با زاویه 25 درجه نسبت به جریان هوای ایجاد شده توسط پرواز خود متمایل می شود. هنگامی که برای اولین بار می پرند، مارها شروع به کاهش ارتفاع می کنند تا سرعت خود را افزایش دهند. در حالی که جلوی بدنشان سفت است، با حرکت از این طرف به سمت دیگر، رقص هوایی عجیبی را شروع می کنند. این کل بدن آنها را به یک بال بزرگ تبدیل می کند و به آنها اجازه می دهد در فواصل طولانی سر بخورند. این یافته‌ها نه تنها هیجان‌انگیز هستند زیرا معمای توانایی پرواز مارها را حل می‌کنند، بلکه به این دلیل که می‌توان از همان اصول برای ساخت ابزارهای پرنده کوچک استفاده کرد. مارهای پرنده که بومی جنوب و جنوب شرق آسیا هستند بیشتر عمر خود را در درختان جنگل های استوایی دشت می گذرانند. طول آنها بین 2 تا 3 فوت است و عرض آنها به اندازه انگشت انسان است. همانطور که انتظار می رود، کوچکترها و سبکترها نسبت به بزرگترها و سنگینترها قادر به سر خوردن در مسافتهای طولانی تر هستند. آنها تنها جانوران بدون بال نیستند که می توانند پرواز کنند - قورباغه های پرنده ای هستند که از تکنیک های مشابه سر خوردن برای عبور از جنگل ها استفاده می کنند.
سوال: مطالعه جدید نشان می دهد که این مارها می توانند به دلیل _ .
1. مکان هایی که زندگی می کنند
2. نحوه حرکت آنها
3. عادات زندگی که دارند
4. بدن بلندی که دارند