متن: یک شب من و همسرم برای شام نزد یکی از دوستانم می رفتیم. وقتی به سمت خانه رفتیم، متوجه ماشینی شدم که از پیاده رو بیرون می آمد. درست جلوتر، ماشین دیگری منتظر بود تا به پارکینگ برگردد. اما قبل از او می توانست این کار را انجام دهد، یک ماشین زرد رنگ از پشت بالا آمد و مخفیانه وارد فضا شد. در حالی که همسرم جلوتر به خانه دوستمان رفت، من پا به خیابان گذاشتم. گفتم: «هی، این جای پارک مال اون پسره.» به مرد جلویی که با عصبانیت به پشت سر نگاه می کرد اشاره کردم. در آن لحظه احساس می کردم خیلی مردانه هستم. " سرت به کار خودت باشه!" راننده به من گفت گفتم: «نه، نمی‌فهمی. آن شخص منتظر بود به این فضا برگردد.» همه چیز به سرعت گرم شد، تا اینکه بالاخره از ماشین بیرون پرید. خدای من، او خیلی بزرگ بود. مرا گرفت و سنگش را به سمتم تکان داد. طعم خون را چشیدم. ترسیده بودم. تقریباً در وحشت به طرف درب ورودی دوستم دویدم. به عنوان یک تفنگدار سابق، به عنوان یک مرد، وقتی همسرم و دوستانم از من پرسیدند چه اتفاقی افتاده است، احساس شرمندگی کردم. در مورد یک جای پارک. آنها حساس بودند و آن را رها کردند. شاید نیم ساعت بعد، زنگ در به صدا درآمد. به دلایلی مطمئن بودم که مرد بزرگ به دنبال من برگشته است. خونم سرد شد. مهماندارم برای پاسخ به آن بلند شد، اما من جلوی او را گرفتم. می دانستم که باید رو به رو شوم. به ترس من در را باز کردم. همانجا ایستاد. "من برگشتم تا معذرت خواهی کنم" با صدای آهسته ای گفت: "من از خودم خجالت می کشم. یارد نیروی دریایی بروکلین که ده سال است در آن کار کرده ام در حال بسته شدن است. امروز مرا خوابانده اند. من خودم نیستم، امیدوارم عذرخواهی من را بپذیری." یادم آمد بعد از اینکه در را بستم، چند دقیقه ای تنها با چشمانی اشکبار همان جا ایستادم.
سوال: نویسنده چه جور آدمی است؟
1. مستقیم و جدی.
2. شوخ طبع و باز.
3. صادق و جاه طلب.
4. خونگرم و فهمیده