متن: وقتی ده ساله بودم پدرم به من کمک کرد اولین دوچرخه ده سرعته ام را از آلن بخرم. من 60 دلار از پول چمن زنی و برف پاروی ام را گذاشتم و پدرم نیمی دیگر را گذاشت و طی شش ماه آینده به او پس خواهم داد. با اینکه جدیدترین سبک نبود، بلیت من برای ورود به دنیای بزرگسالان بود. آن تابستان و پاییز را به خوشی سواری گذراندم. خواهرم لیز، اسیر دوچرخه پنج سرعته اش، هرگز فرصتی برای ادامه دادن نداشت. درست قبل از پایان ضرب الاجل کریسمس برای بازپرداخت پول پدرم، ما با چندین طوفان برف مواجه شدیم. این به من این امکان را داد که برای پرداخت بدهی خود به اندازه کافی مسیرهای ورودی را بیل بزنم. من اکنون به طور رسمی مالک دوچرخه بودم. حسی بود که شبیه هیچ حسی نبود در آن صبح کریسمس، پدرم یک دستگاه ضبط قابل حمل دست دوم به من داد. من هیجان زده بودم. با این حال، پس از اینکه پدرم خواهرم را به آشپزخانه صدا زد، شادی من کوتاه ماند. "ما یک هدیه دیگر برای شما داریم." او در حالی که دری را که به گاراژ منتهی می شد باز کرد گفت. آنجا، روی پله ها، یک دوچرخه ده سرعته نو ایستاده بود. شکایت کردم: «عادلانه نیست. پدرم لبخند زد: "من خیلی برای دوچرخه ام کار کردم و حتی جدید نیست. سپس لیز یک دوچرخه جدید می گیرد. او مجبور نبود برای آن کاری انجام دهد." او گفت: «او مجبور نبود کاری برای آن انجام دهد، زیرا واقعاً برای او نیست. یعنی چه؟ من دوچرخه اش را نمی خواستم. تا بهار من و لیز در تمام شهر با هم سوار می‌شدیم تا او بتواند ادامه دهد. همانطور که بزرگ شدیم، من و لیز دوستان واقعی شدیم. هنوز تا سالها بعد آنقدر باهوش نبودم که بفهمم منظور پدرم چیست. آن دوچرخه جدید برای لیز هدیه ای نبود -- برای من هدیه بود. او به من هدیه شرکت خواهرم را داده بود، توانایی کنار هم ماندن به جای دور شدن از هم در مواجهه با توانایی من در سفر. بهترین دوستم را به من داد.
سوال: چرا نویسنده فکر می کرد که او به طور رسمی مالک دوچرخه است؟
1. او بدهی خود را پرداخت کرده بود.
2. دوچرخه سواری را یاد گرفته بود.
3. او همچنین می تواند دوچرخه لیز را داشته باشد.
4. او می توانست دوچرخه اش را به لیز بفروشد.