متن: خانه هنر انزیان در فلوریدا در حال نمایش فیلم در پارک بود. یک روز عصر، چند هفته قبل از کریسمس، داستان کریسمس را نشان دادند و یک قرعه کشی با دوچرخه دخترانه به عنوان جایزه داشتند. با استریمرهای رنگی، پروانه های گل، زنگ جذابی جذاب بود که همه برای خوشحال کردن یک دختر پنج ساله طراحی شده بودند. اما من که پنجاه ساله بودم برنده شدم! این منجر به کمی معما شد زیرا 1 بچه یا نوه ای نداشت که آن را به او بدهد. می خواستم دوچرخه به دست کسی برود که فرصت داشتن چنین چیز شگفت انگیزی را نداشته باشد. من با پناهگاه تماس گرفتم (جایی که گهگاه در آشپزخانه داوطلب می شدم) و در حالی که نیاز زیادی به دوچرخه شیرین وجود داشت، امکان ایجاد درگیری نیز وجود داشت. جای دیگری را جستجو کردم تا اینکه متوجه شدم زن و شوهری در کلیسای ما به دلیل مواد مخدر و مشروبات الکلی روزهای سختی را در ازدواج خود سپری کرده اند. آنها از یک پارکینگ یک مایلی دورتر به سمت کلیسای ما (آنها ماشین نداشتند) راه افتادند و یک دختر کوچک پنج ساله داشتند. شب کریسمس به پارکینگ آنها رفتم. آنها قبلاً پیاده رفته بودند تا به سرویس شمع افروختن بروند. صاحبخانه آنها در پارکینگ بود و وقتی شنید که 1 می خواهد دوچرخه را به طور ناشناس ترک کند، پیشنهاد داد تریلر آنها را باز کند. آنجا یک درخت تنها را دیدم، بنابراین دوچرخه را پشت آن گذاشتم. این یک لحظه عالی برای من بود و امیدوارم کمی جادوی کریسمس برای خانواده و آن دختر کوچک باشد.
سوال: چرا نویسنده هنگام دریافت جایزه متحیر بود؟
1. او نمی توانست آن را به خانه حمل کند.
2. نمی دانست جایزه را از کجا بگیرد.
3. او نتوانست راهی مناسب برای حفظ آن پیدا کند.
4. او بچه ای حدوداً پنج ساله نداشت که دوچرخه را به او پیشنهاد دهد.