متن: اولین روز دبیرستان من مانند روزهای اول بود: ثبت نام، پیدا کردن همکلاسی های جدید، ملاقات با معلمان جدید و جستجوی دوستان جدید. در طول ناهار، به اولین مشکل روزم برخورد کردم. در سالن غذاخوری، هنگامی که بانوی صندوق از من پول خواست، متوجه شدم که پولم را فراموش کرده ام. وقتی موضوع را به او گفتم، صدایی را از پشت سرم شنیدم. برگشتم و معلمی ایستاد و به او گفت که هزینه ناهار من را خواهد پرداخت. او به من گفت که نامش آقای پیتر واکر است و گفت: "اگر فرصت کردی، باید در کلاس تاریخ من شرکت کنی." من نام او را شناختم و به او گفتم که بعداً آن روز در کلاس او بودم. آقای واکر در همان روز اول مدرسه در یک زمان بسیار مهم روز با من دوست شد --- ناهار! او همیشه به ما می گفت که باید بیشتر از آنچه فکر می کردیم انجام دهیم. او ما را تشویق کرد تا همه کارها را بهتر انجام دهیم. او مربی بسیاری از ورزش‌ها بود و از بسیاری از فعالیت‌های بعد از کلاس حمایت مالی کرد. اگر ما به چیزی علاقه مند بودیم، او راهی پیدا می کرد که ما را در معرض آن قرار دهد، مثلاً از سخنرانان دعوت کند، ما را به سفرهای علمی ببرد، یا برایمان اطلاعاتی به دست آورد. دو سال بعد، سال اول تحصیلی من در مدرسه به خوبی پیش می رفت که یک روز سوار موتور سیکلتم شدم و با ماشینی برخورد کردم. شش روز را در بیمارستان گذراندم و دو هفته قبل از بازگشت به مدرسه در خانه در رختخواب بودم. آقای واکر هر روز با کار معلمانم در بیمارستان می ایستد. یک بار که در خانه بودم، کارهایم را هم می آورد. بعد از دبیرستان، در مدرسه هوابرد ارتش ایالات متحده در جورجیا شرکت کردم. می دانستم روزی که فارغ التحصیل شدم پدر و مادرم آنجا خواهند بود، اما یک مهمان غیرمنتظره آوردند. آنها چند روز قبل در ناهار با آقای واکر برخورد کردند و به او گفتند که من در شرف فارغ التحصیلی هستم. اما دیدار او برای من غافلگیر کننده نبود.
سوال: از جمله آخر چه نتیجه ای می توانیم بگیریم؟
1. والدین نویسنده او را از ملاقات آقای واکر مطلع کرده بودند.
2. نویسنده آقای واکر را به مراسم فارغ التحصیلی خود دعوت کرده بود.
3. آقای واکر مرتباً به ملاقات نویسنده می رفت.
4. آقای واکر رابطه بسیار نزدیکی با شاگردانش داشت.