متن: خیلی وقت پیش، یک دانه کوچک وجود داشت. چون فقط یک دانه بود، کسی متوجه آن نشد. بنابراین با احساس حقارت، بذر به وجود او اهمیتی نداد. سپس یک روز باد او را بلند کرد و در زمینی باز در آفتاب پرتاب کرد. بعداً به او باران داده شد. سالها بعد مسافری را دید که در کنارش نشسته بود. او گفت: "خدایا شکرت برای این. من واقعاً به استراحت نیاز داشتم." "چی میگی تو؟" دانه سریع پرسید. او فکر می کرد آن مرد او را مسخره می کند. هیچ کس هرگز با او اینطور صحبت نکرد. "چه کسی صحبت کرد؟" مرد شوکه شده پرسید "این من هستم، یک دانه." "یک دانه؟" مرد به درخت بزرگ نگاه کرد. "شوخی می کنی؟ تو دانه ای نیستی. تو درخت تنومندی!" "واقعا؟" "بله! فکر می کنی چرا مردم به اینجا می آیند؟" "آنها برای چه به اینجا می آیند؟" "برای اینکه سایه ات را حس کنم! به من نگو که نمی دانستی با گذشت زمان بزرگ شده ای. "لحظه ای گذشت. دانه برای اولین بار در زندگی اش فکر کرد و لبخند زد. سالها شکنجه خورشید و باران بالاخره به او کمک کرد تا بزرگ شود. "اوه! این یعنی من دیگر بذر کوچکی نیستم! من در واقع به دنیا آمدم تا مردم احساس راحتی کنند. وای! این عالی است!"
سوال: مسافر کنار دانه نشست تا _ .
1. فرار از باران
2. خدا را شکر که درختی به او هدیه داد
3. استراحت کنید و از سایه لذت ببرید
4. با درخت بزرگ صحبت کن