متن: به نظر من برخی از راه‌هایی که والدین چینی از طریق آن‌ها به فرزندانشان عشق نشان می‌دهند بسیار شگفت‌انگیز است. بدیهی است که در این زمینه تفاوت های بسیار زیادی بین رفتارهای ما و آنها وجود دارد. به نظر می رسد اکثر کودکان چینی به هر چیزی که می خواهند می رسند، از بستنی، شیرینی و اسباب بازی گرفته تا توجه بی پایان بزرگسالان اطرافشان. آیا این یک نوع خرابکاری است یا عشق؟ من تعجب میکنم. بیشتر غربی‌ها فکر می‌کنند که این یک نوع خرابکاری است تا عشق. ما فکر می کنیم عشق به معنای آموزش فرزندان و تربیت آنها برای داشتن یک زندگی مستقل است. این شامل یادگیری پذیرش این واقعیت است که او نمی تواند هر آنچه را که می خواهد به دست آورد. به عنوان یک بزرگسال، او همیشه ماشین بسیار گران قیمتی را که برای آن شکار می کند، بدست نمی آورد. او همیشه نمی تواند لباس زیبایی را که آرزوی آن را دارد به دست آورد. بنابراین سعی می کنیم زودتر به فرزندان خود بیاموزیم که با ناامیدی ناشی از نرسیدن به آنچه می خواهند کنار بیایند. به نظر من این نوع عشق بیش از حد به بچه ها می تواند آنها را خراب کند. در کمال تعجب، به نظر می رسد که زندگی یک کودک چینی نسبتاً سخت است. بدون شک کودک مرکز یک حلقه کامل از بزرگسالان است، اما از طرف دیگر انتظار می رود که او نیز طبق میل بزرگسالان شروع به مطالعه کند. بسیاری از بچه های هم سن و سال پسرم در کلاس های پیانو، کلاس نقاشی و حتی آموزش زبان انگلیسی شرکت می کنند. به نظر می رسد که بزرگسالان چینی فکر می کنند که فقط بازی بدون یادگیری چیزی اتلاف وقت است. بنابراین، از این نظر، فرزندان ما، فقط به این دلیل که اجازه بازی دارند، لوس به نظر می رسند. اما بدون این نوع بازی چگونه کودکان غربی می توانند چنین تصورات آزاد و غنی را پرورش دهند؟ در واقع ارتباط بین این تخیل و خلاقیت در زندگی آینده کودکان بسیار مهم است.
سوال: به نظر نویسنده زندگی یک کودک چینی _ .
1. نسبتا سخت
2. نسبتا آسان
3. مستقل
4. رنگارنگ