متن: کوچکترین پسر یا دختر شما به تازگی از دبیرستان فارغ التحصیل شده است و به زودی اتاق خواب خود را در خانه شما با یک سالن خوابگاه کالج عوض می کند. شما شروع به نگرانی در مورد سکوت آینده در خانه خود کرده اید و به این فکر می کنید که چگونه ساعاتی را که قبلاً با پسر یا دختر خود برای حضور در مدرسه و رویدادهای ورزشی سپری کرده اید، پر کنید. برت هیزلیپ جونیور هیسلیپ، روانشناس، که سال هاست در مورد سازگاری دوران بازنشستگی و سایر مشکلات پیری، مانند بی خوابی پیری، مطالعه کرده است، می گوید که لانه خالی "اغلب در انتظار بدتر از تمرین روزمره است." اشاره می کند که اغلب کودکانی که ترک می کنند ارتباط خود را با والدین خود به طور کامل قطع نمی کنند. او به والدین توصیه می کند که به جای تغییر ناگهانی، _ را به عنوان مجموعه ای از رویدادهای زندگی در نظر بگیرند. او همچنین می‌گوید یک لانه خالی می‌تواند باعث بروز مشکلات بزرگ‌تری شود "اگر زوجی در حین بزرگ کردن فرزندان خود مراقب ازدواج خود نباشند". به گفته هایسلیپ، برخی از زوج ها ممکن است زمانی که بچه ها از خانه بیرون می روند، متوجه شوند که دیگر هیچ نقطه اشتراکی ندارند. فکر کردن به یک لانه خالی به عنوان از دست دادن کودکان، سازگاری را دشوارتر می کند. هایسلیپ می‌گوید: «در سندرم آشیانه خالی، والدین در واقع باید با از دست دادن کنترل والدین بر فرزندان کنار بیایند، نه اینکه واقعاً فرزندان خود را از دست بدهند. آنها فقط باید راهی جدید برای کنار آمدن با فرزندانشان پیدا کنند.» هایسلیپ می‌گوید: "ارتباط با فرزندان دانشگاهی خود به این روش جدید، با گذشت ماه‌ها به راحتی نزد والدین می‌آید. مانند بسیاری چیزها، گذشت زمان نیز درد از دست دادن را التیام می‌بخشد."
سوال: به گفته هایسلیپ، چیزی که والدین در یک "لانه خالی" از دست می دهند این است.
1. عشق فرزندانشان به آنها
2. کنترل آنها بر کودکان
3. علاقه آنها به زندگی
4. ارتباط آنها با کودکان