متن: هنگام گشت و گذار در کانال های تلویزیونی در آخر هفته، صحنه ای از یک کلاسیک خانوادگی در سال گذشته که وضعیت متأسفانه بسیار آشنا والدین بازنشسته را به تصویر می کشد که توسط فرزندان و خانواده هایشان بدرفتاری می کنند توجه من را جلب کرد. تعجب کردم که چرا توصیف این رابطه در طول سالیان متمادی تغییر چندانی نکرده است! اگرچه همین فیلم‌ها و سریال‌ها به دقت چندین تغییر اجتماعی دیگر را در اطراف ما به تصویر می‌کشند - از سیستم‌های ارزشی گرفته تا آزادی اقتصادی جدید گرفته تا اهمیت فناوری و رویکرد در حال تغییر به مصرف‌گرایی - این تلاش‌های خلاقانه به دور از واقعیت است که به ما می‌گوید که یک بازنشسته متوسط هنوز در حال مبارزه است؟ به اطراف خود نگاه کنید و موافقت خواهید کرد که سبک زندگی پس از بازنشستگی برای افراد طبقه سابق حقوق بگیر اغلب سایه ای کم رنگ از آخرین سال های کاری آنها است. حتی افراد خوداشتغال که مسئولیت را به نسل بعدی سپرده اند نیز از این قاعده مستثنی نیستند. آیا طبقه متوسط متوسط در طول سال های کاری خود پس انداز کافی نداشته است؟ از نظر اجتماعی، ما قبلاً می دانیم که به هندی ها مزایای شروع پس انداز از اوایل زندگی آموزش داده شده است. داده های پس انداز خانوارها از این رفتار اجتماعی پشتیبانی می کند - هند بالاترین نرخ پس انداز را در بین اقتصادهای مختلف دارد و بسیار جلوتر از غرب است. با این حال، به طرز غم انگیزی، به نظر نمی رسد یک عمر پس انداز برای یک بازنشستگی راحت کافی باشد! نگاه دقیق‌تر به الگوی کاری که با پس‌اندازهای مالی خود انجام می‌دهیم، ممکن است کمی بیشتر به ما بگوید. بیش از نیمی از پس‌اندازهای مالی خانوارها در یک سپرده «مطمئن» قرار می‌گیرد و پس از آن بخش‌های زیادی در بیمه، بازنشستگی، صندوق‌های تأمینی و بقیه به ارز فیزیکی قرار می‌گیرد. کمتر از یک دهم به دارایی های "ریسکی" مانند سهام می رود. در حالی که ممکن است هیچ چیز به ویژه نگران کننده ای در این مجموعه سرمایه گذاری وجود نداشته باشد، باید تورم را در نظر گرفت. ارزش واقعی پس انداز، طی چند دهه، ممکن است در واقع کمتر از نقطه شروع باشد.
سوال: طبق این بخش، چه چیزی در طی سالیان متمادی تغییر چندانی نکرده بود؟
1. سیستم های ارزشی
2. وضعیت بد بازنشستگان
3. آزادی اقتصادی
4. رویکرد مصرف گرایی