متن: بچه های ما با کره بادام زمینی و ساندویچ های ژله ای بزرگ شدند. حتی من و شوهرم گاهی اوقات آخر شب یکی را مخفیانه با یک لیوان شیر می خوردیم. خیلی خوشمزه و خوش طعم بود مادرشوهرم در این خانواده ژله ساز بود. ژله از انگور یا شاه توت درست می شد. تنها کاری که برای ژله‌سازی انجام دادم این بود که شیشه‌های غذای کودک را که مادر شوهرم با ژل خوشمزه پر می‌کرد، جمع می‌کرد و به خانه‌مان می‌فرستاد. در 22 سال گذشته زندگی زناشویی ام، هر وقت می خواستم برای خودمان ساندویچ کره بادام زمینی و ژله درست کنم، تنها کاری که می کردم این بود که یکی از آن شیشه های کوچک ژله را دراز کنم. همیشه آنجا بود. دی ماه گذشته، مادرشوهرم فوت کرد. از جمله چیزهایی که در خانه باید توسط فرزندانش تقسیم شود، باقیمانده کنسروهای موجود در انبار بود. وقتی شوهرم کوزه هایش را به خانه آورد، با احتیاط آنها را در انباری خود گذاشتیم. روز دیگر دستم را به آنجا رساندم تا برای یک ساندویچ سریع ژله بیاورم و آنجا _ بود. تنها در سمت دور قفسه یک شیشه کوچک ژله انگور نشسته بود. همانطور که کوزه را برداشتم، ناگهان متوجه چیزی شدم که قبلاً نتوانسته بودم آن را ببینم - این آخرین شیشه ای بود که ما از مادرشوهرم داشتیم. اگرچه او نزدیک به یک سال بود که مرده بود، بسیاری از او نزد ما مانده بود. بچه های ما هرگز روزی را بدون ژله مادربزرگشان نشناخته بودند. به نظر یک چیز کوچک است و بیشتر روزها چیزی بود که نادیده گرفته می شد. اما امروز گنج بزرگی به نظر می رسید. دیگر فقط یک شیشه ژله نبود. پایان یک سنت خانوادگی بود. من معتقد بودم تا زمانی که آنجا باشد، بخشی از مادرشوهرم همیشه زنده خواهد ماند.
سوال: از نویسنده در ساخت ژله چه می توانیم بدانیم؟
1. او می توانست غذای کودک را خودش درست کند.
2. او فقط می توانست شیشه های غذای کودک را جمع کند.
3. او به مادرش کمک کرد تا شیشه ها را با ژل خوشمزه پر کند.
4. او شیشه های ژله را با شوهرش به خانه فرستاد.