متن: به عنوان یک معلم جایگزین، برنامه روزانه من تقریباً هر روز رانندگی به یک مدرسه جدید را شامل می شود، بنابراین معمولاً نمی توانم اتفاقات روز را، خوب یا بد، پیش بینی کنم! در یک روز خاص، در یک کلاس درس بسیار سخت مشغول تدریس بودم. تمام صبح رفتارم را مدیریت می‌کردم و تا زمان ناهار می‌دانستم که حتی برای زنده ماندن بعد از ظهر به قهوه نیاز دارم. بنابراین در تعطیلات ناهار، به میدان نزدیکی رفتم تا یک فنجان قهوه بخورم. پس از بازگشت به ماشین متوجه شدم که کلیدهایم و تلفنم را داخل قفل کرده ام! حدود 15 دقیقه فرصت داشتم تا به مدرسه برگردم که 4 یا 5 دقیقه با ماشین فاصله داشت. به بازگشت به سرعت فکر می‌کردم، اما در فصل زمستان بود، فکر می‌کردم سقوط بد روی یخ فقط وضعیت را بسیار بدتر می‌کند. بنابراین وارد مک‌دونالدز شدم که در همان میدان بود و از مرد پیشخوان که اتفاقاً مدیر بود، خواستم که لطفاً مرا تاکسی صدا کند. خلاصه وضعیتم را برایش توضیح دادم و از نگاهش می‌توانستم بفهمم که همدردی می‌کند. او با عجله به سمت عقب رفت تا از تلفن استفاده کند در حالی که من در رستوران قدم می زدم. در این مرحله کمتر از 10 دقیقه فرصت داشتم تا به مدرسه برگردم. مدیر تنها به من بازگشت تا به من بگوید که شرکت تاکسی او را در حالت تعلیق قرار داده و سپس خط قطع شده است و او اکنون دوباره در حالت انتظار است، اما هنوز نتوانسته است تاکسی را درخواست کند. به گمان من، بیان من شروع به ترکیبی از ناامیدی و ترس کرد. بدون فکر، کتش را گرفت و به من پیشنهاد داد تا به مدرسه بروم. بدون معطلی دنبالش سوار ماشینش شدم و با 2 دقیقه وقت مانده به زنگ به کلاسم برگشتم! با رسیدن به مدرسه، بی نهایت از این مرد تشکر کردم. رفتار آرام و طبیعت مهربان او باعث شد فکر کنم او احتمالاً مدیر فوق العاده ای است که می توان برای او کار کرد و همچنین انسانی فوق العاده برای داشتن روی این زمین. این تجربه باعث می‌شود متوجه شوم که از هر موقعیت به ظاهر ناامیدکننده‌ای، فرصتی برای اعمال محبت آمیز وجود دارد که می‌تواند تأثیر غیرقابل تصوری بر کسانی که آنها را دریافت می‌کنند داشته باشد.
سوال: احتمالاً نویسنده چقدر در مک‌دونالدز مانده بود؟
1. برای حدود 15 دقیقه.
2. برای حدود 10 دقیقه.
3. حدود 8 تا 9 دقیقه.
4. فقط برای 2 دقیقه