متن: روبروی یک زوج آلمانی و یک مادر و فرزند چینی نشسته بودیم و در فرودگاه گویلین منتظر پرواز تاخیری خود به شانگهای بودیم. در حالی که با زبان هایی احاطه شده بودم که نمی توانستم بفهمم، این یک لهجه آمریکایی بود که توجه من از کتابم جلب شد. همچنین توجه سه ردیف از مردمی را که در اطراف ما نشسته بودند، جلب کرد در حالی که آمریکایی ها پارس می کردند: "ازطرف می گذری! در همان زمان، یک مرد بزرگ که یک چمدان بزرگ را می کشید، ردیف ما را پایین آورد. کیف چرخدار او پای مرد آلمانی را گرفت. در حال چرخش برای دیدن چمدانش چمدانش را گرفته است، دمنده آمریکایی به اندازه کافی کیفش را پر کرد که از روی پای مرد عبور کرد. در آن زمان بود که وحشت من به وجود آمد. هیچ "متاسفم؛ "ببخشید" 5 هیچ "مرا ببخش" از سوی این هموطن من نبود. در حالی که این اولین یا آخرین حادثه ای نبود که در آن آمریکایی های بی ادب، بد اخلاق و بی ادب را در چین دیدم. هر کدام احساسات مشابهی را ایجاد کردند. اول اینکه از اینکه شخصی از کشورم برداشت منفی از آمریکایی‌ها ایجاد می‌کند خجالت می‌کشیدم. واکنش دوم من تمایل به عذرخواهی بود. می‌خواستم برای زن ChiiKse و فرزندش توضیح دهم، زوج آلمانی در کنار او و همه اطرافیان که این رفتار معمولی آمریکایی‌ها نبود. می‌خواستم بدانند «ما» همه آن‌طور نیستیم که هرگز نتوانستم توضیح دهم یا عذرخواهی کنم. تفاوت‌های زبانی آن گزینه را غیرممکن می‌کرد و تفکر منطقی آن را نامناسب می‌کرد. اما معلوم شد که نیازی نیست مرد آلمانی نظرم را جلب کرد و با کمی تکان دادن سر، لبخند و چشم چرخان* که برگشتم، معلوم بود که می‌داند ما آمریکایی هستیم و می‌گوید «نیازی نیست». برای "رفتار احمقانه جهانی" عذرخواهی کنم.
سوال:  هر بار که نویسنده رفتار بد برخی آمریکایی ها را در چین می دید، همیشه احساس می کرد _
1. ناراحت و متاسفم
2. ترسیده و ناامید
3. افتخار و راحت
4. عصبی و بدبخت