متن: "از هواپیما برو بیرون!" جاستین فریاد زد. تدی و او روی زمین افتادند، .... وقتی کتی و ویکتور به لبه علفزار رسیدند، شعله های آتش بیش از پنج متر به هوا شلیک می کرد. کتی چیزی را که می دید باور نمی کرد. یک نگاه به او گفت که آنها فوراً به مراقبت پزشکی نیاز دارند. او از جاستین پرسید: "کسی در هواپیما هست؟" گفت: نه. "از کجا می توانی برای کمک از رادیو استفاده کنی؟" "زمانی نبود." "من یک دونده مسافت هستم." کتی گفت: من برای کمک می روم. او با نگاهی به مردانی که به شدت مجروح شده بودند، گفت: "ممکن است چند ساعت طول بکشد تا بیرون بیایم." او شروع کرد. زمانی که کتی 23 ساله بود، رکورد زنان در یک ماراتن را به نام خود ثبت کرد. او 42 کیلومتر دویده بود. اما حالا او در حال دویدن در مسابقه زندگی خود بود. او نزدیک به 30 کیلومتر بیابان سخت را برای کمک گرفتن داشت. کتی دو ساعتی بود که می دوید. اینجا خیلی به بیابان برمی گشت. مسیر نامشخص شد. برای خواندن سریع قطب نما ایستاد. او بیش از 20 کیلومتر دویده بود. قلبش افتاد، عضله اش درد گرفت. بالاخره ماشینش را از دور دید. پرید داخل ماشین و با سرعت دور شد. او به یک خانه تعطیلات رسید و با پلیس تماس گرفت. در طول انتظار او راه می رفت، پاهایش را شل می کرد و آب می خورد. نزدیک به دو ساعت طول کشید تا یک هلیکوپتر به او برسد. آنها برای یک کار دیگر به او نیاز داشتند.
سوال: چرا راه می رفت، پاهایش را شل می کرد و آب می خورد؟ زیرا _ .
1. او خیلی خسته بود
2. او احساس تشنگی کرد
3. او می خواست انرژی از دست رفته را به دست آورد
4. آن وقت هیچ چیز دیگری نمی شد کرد