متن: مدتها پیش، در نزدیکی روستای هدلی، یک حیله گر عجیب و بازیگوش به نام هدلی کوو زندگی می کرد. گاهی شبیه یک شی معمولی به نظر می رسید. گاهی شبیه الاغ یا بز بود. یک روز عصر، وقتی پیرزنی در مسیر رفت، دیگ آهنی قدیمی را دید که در خندق افتاده بود. او گفت: "خیلی دوست دارم." "به نظر می رسد هیچ کس این گلدان قدیمی را نمی خواهد. من آن را به خانه می برم و در آن گل های زیبا می کارم." وقتی سعی کرد آن را بلند کند، دید که پر از قطعات طلا است. او گفت: "خب، حالا، اگر همه چیز را شکست دهد." "من پولدارم! می توانم یک خانه خوب و لباس های شیک بخرم." گلدان سنگین بود، شالش را دور آن بست و شروع کرد به کشیدن آن به خانه. بعد از مدتی برای استراحت ایستاد. وقتی در قابلمه را نگاه کرد، با تعجب دید که پر از تکه های نقره است! "اوه خدای من!" او گفت. "آیا من خوش شانس نیستم! اگر طلا بود، دزدها دنبالم می آمدند. دوستانم ممکن بود حسادت می کردند. اما من می توانم این تکه های نقره را پنهان کنم، چند قطعه را در یک زمان بیرون بیاورم و مانند یک ملکه زندگی کنم. " او رفت و گلدان را به دنبال خود کشید. او اکنون به خانه نزدیک شده بود. در دروازه اش، او به داخل قابلمه نگاه کرد. چه سورپرایزی! نقره به یک توده آهن تبدیل شده بود. او گفت: آهن. "خب، حالا! هیچ کس حسادت نمی کند یا نمی خواهد این را از من بدزدد. من می توانم از این آهن برای باز کردن درب استفاده کنم و هوای تازه و نور خورشید را به داخل برسانم. خوش شانسم!" به محض این که او این را گفت، گلدان شروع به رشد کرد و بعداً تبدیل به بز شد. سپس از جا پرید و با خنده از جاده فرار کرد. "دوس کن!" گفت پیرزن. "من فکر می کنم هدلی کوو را دیده ام! افراد زیادی نمی توانند این را بگویند، و این یک واقعیت است. من فقط امشب کنار آتش می نشینم و به این فکر می کنم که چقدر خوش شانس بودم که آن را دیدم. واقعاً باید خوش شانس ترین باشم. آدمی در دنیا!"
سوال: از این قسمت می توان فهمید که پیرزن _ .
1. خوش بینانه
2. بدبین
3. عجیب
4. بی فکر