متن: توافقی وجود دارد که ما این فرصت را از این نسل کنونی بچه‌های جوان محروم می‌کنیم تا کارهایی را انجام دهند که نه تنها برای انجام آن مجهز هستند، بلکه باید برخی از خطرات را انجام دهند. و ما در مورد موارد بی‌اهمیت هم صحبت نمی‌کنیم. چگونه می توان با چیزهای "خطرناک" مانند ابزارهای برقی برخورد کرد، آتش ایجاد کرد و از مزایای "بازی با چاقو" برخوردار شد. هانا روزین بر برخی از دلایل اشتباهی که ما "کودک بیش از حد محافظت شده" را در اقیانوس اطلس بزرگ می کنیم تمرکز می کند. او می گوید نگرانی های ما در مورد ایمنی کودکان فراتر از خطرات واقعی است. من با این نظر جدید موافقم. برای بسیاری از کودکانی که امروزه بزرگ می‌شوند، فرصت‌های کمتر و کمتری برای تمرین ریسک‌پذیری وجود دارد. ریسک‌پذیری مهارت مهمی است که هر کودکی باید آن را بیاموزد، چگونه کاری را انجام دهد که کمی به انجام آن علاقه دارد زیرا قبلاً آن را انجام نداده است. .بخشی از دلیل "حفاظت بیش از حد" قطعا ترس والدین است. این قطعاً از نظر محیط فیزیکی مشهود است. من ادعا می کنم که بیشتر نگرانی والدین ناشی از ترس از آسیب نیست - بلکه بیشتر در مورد نگرانی از موفقیت است. "بازی" ممکن است در واقع کمتر از ورزش های ساختاریافته ما خطرناک باشد - با این حال ما بیشتر روی خطر تمرکز می کنیم زیرا فایده ای نمی بینیم. و این نگرانی گسترده تر در مورد موفقیت به زمین بازی یا زمین ورزشی محدود نمی شود "حفاظت بیش از حد" مطمئناً در زمینه‌های اجتماعی و دانشگاهی نیز اتفاق می‌افتد، زیرا عباراتی مانند «والد هلیکوپتری» به جریان اصلی تبدیل شده‌اند. ریسک‌پذیری اجتماعی و آکادمیک زیادی وجود دارد که به دلیل درک خطر نیز می‌توان از آنها جلوگیری کرد.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به قسمت «والدین هلیکوپتر» هستند؟
1. کسانی که به فرزندان خود کمک می کنند تا مسئولیت اقدامات خود را بر عهده بگیرند
2. کسانی که به عناصر مهم توسعه سالم پی می برند
3. کسانی که در مورد چگونگی پیدا کردن حس خلاقیت خود توصیه می کنند
4. کسانی که هر زمان که فرزندانشان نیاز دارند هر کمکی را ارائه می کنند