متن: پیام کوتاه بود سه بار خواندم: "هی مامان، می تونم بیام ببینمت؟" جواب دادم: بله! او گفت که امیدوار است آن را به موقع برای شام درست کند. سریع به سمت بازار دویدم، ملحفه هایی روی تخت مهمان گذاشتم و تلویزیون را برای ضبط بازی وریرز تنظیم کردم، بنابراین اگر ترافیک افتضاح بود، او مجبور نبود نیمه اول را از دست بدهد. سپس شروع به پخت و پز، تمیز کردن، تماشای ساعت و گوش دادن به قدم های او در راه رفتن کردم. به این میگن انتظار من در آن خوب هستم. وقتی او تازه متولد شده بود، منتظر بودم تا بخوابد. به زودی کنار تختش می ایستم تا بیدار شود. منتظر ماندم، همانطور که او یاد گرفت کارهایی مانند راه رفتن، صحبت کردن و غذا دادن به خودش را انجام دهد. پرتاب توپ، دوچرخه سواری و خواندن کتاب. منتظر بودم تا پیش دبستانی، دبستان، راهنمایی و دانشگاه را شروع کند. با ترس منتظر بودم که او شروع به رانندگی کند. و هر بار که دیر به خانه می آمد منتظر بودم. من منتظر هستم تا پسرم بزرگ شود، اما این بدان معنا نیست که بازی انتظار تمام شده است. واقعاً هرگز تمام نمی شود. مادران منتظر انواع دلایل هستند - خبر خوب یا بد، خوشحالی یا ناراحتی. اما انتظار به زودی فراموش می‌شود، معمولاً در دقیقه‌ای که کودکی که مدت‌ها انتظارش را می‌کشید از در عبور می‌کند. پسر من به زودی اینجا خواهد بود. اما اگر دیر کرد، می توانم صبر کنم. من در آن خوب هستم. و او ارزشش را دارد. من همیشه چراغی را برای او روشن خواهم گذاشت.
سوال: طبق مقاله کدام یک از موارد زیر در مورد نویسنده صحیح است؟
1. خوشبختانه، پسرش هرگز او را طولانی نمی کند.
2. او در انتظار انجام کارهای پسرش انواع و اقسام احساسات را تجربه کرده است.
3. وقتی پسرش به دانشگاه رفت، انتظارش به پایان رسید.
4. انتظار برای پسرش اغلب خسته کننده است، اما وقتی پسرش می رسد، آن را فراموش می کند.