متن: «حداقل نزدیک خانه خواهی بود!» این عبارت در هفته‌های قبل از نقل مکان به کالجم غالب بود. از این که می‌دانستم خانه نزدیک است اگر به آن احتیاج داشته باشم، راحت شدم شب قبل از نقل مکان، با یکی از دوستانم سال دوم صحبت کردم. من که صبح روز بعد در حال بازگشت به عقب بودم. پرسیدم که آیا او از اینکه خانه را ترک می کند ناراحت است و پاسخ او باعث ایجاد یک بحث داخلی در من شد. "خوب بود که برگشتم اما صادقانه بگویم. خانه من." تا آن لحظه، نقل مکان به کالج شبیه یک نسخه طولانی از کمپ تابستانی به نظر می رسید. مدرسه یک خانه نبود؛ مکانی برای من بود که وقتی از خانه دور بودم، آن را کشف کنم، درست است؟ همانطور که وسایلم را جمع می کردم، واقعاً شروع به فکر کردن به مفهوم خانه کردم، و نمی توانستم فکر نکنم آیا هرگز دانشگاه را خانه خودم می دانم؟ روز بعد، هنگامی که چمدان‌هایم را باز کردند و پدر و مادرم رفتند، لحظه‌ای به اطراف خوابگاهم نگاه کردم. مطلقاً هیچ شباهتی به اتاق من نداشت... لذتی که داشتم و چیزهایی که در هفته خوش آمدگویی بعدی یاد می‌گرفتم، نمی‌توانستم خودم را به آن خانه بگویم. آرزوی _ .حتی تماس‌های مادرم را می‌خواستم.» هیچ جایی مثل خانه نیست.» زمزمه کردم. . دیشب، به دیدن دوستانم رفتم و یک ساعت بعد را صرف صحبت در مورد احساس گمشده ای کردیم که همه با هم در میان گذاشتیم - خانواده، دوستانمان، زندگی قدیمی مان - و به زودی این غم به علاقه تبدیل شد. دوستان ما یکی یکی وارد شدند. برای گفتن شب بخیر و اتاق پر شد از دخترانی که همگی می خندیدند و تجربیات دبیرستان خود را به اشتراک می گذاشتند. تا ساعت 1:00 بود که به هم اتاقی ام برگشتم و ناخودآگاه گفتم: "داره دیر میشه... احتمالا باید بریم. به زودی به خانه می‌روم.» از حرف‌های خودم غافلگیر شدم. به نوعی در این چند ساعت، اتاق خوابگاه من به خانه تبدیل شده بود.
سوال: نویسنده از سخنان خود در پایان متن غافلگیر شد؟
1. چون او شروع کرد به کالجش خانه خطاب کند.
2. چون دختران زیادی در خوابگاه جمع شده بودند.
3. چون فرصت خوبی برای فراموش کردن دلتنگی از دست داد.
4. چون وقتی همه خوشحال بودند گفتنش بی ادبی بود.