متن: خانم منرز عزیز، دوستان من خانه خود را در آتش سوزی خانه از دست دادند. این وحشتناک بود. یکی دیگر از دوستان یک صفحه تایپ "برو من را تامین کن" برای دوستان راه اندازی کرد و به طور خنده دار برای اهدا و کمک به این زوج. بسیاری از دوستان، از جمله من، در این زمینه کمک کردند. پول، وعده‌های غذایی، لمپری و سگشان در حالی که دوباره روی پاهای خود می‌نشستند. هفته گذشته، آنها یادداشت های تشکر فرستادند. هم اتاقی من یکی از آنها را دریافت کرد و من نگرفتم. این یک پیام چاپ شده بود. هم اتاقی من متوجه شد که من تشکری دریافت نکردم، بنابراین او یک پیام خصوصی برای زوج ارسال کرد و فقط به آنها اطلاع داد که من کنار گذاشته شده ام. من او را نمی دانستم این کار را تا بعد انجام داده بود. روز بعد یک پیامک دریافت کردم که در آن عذرخواهی می کرد و می گفت که من را کنار گذاشته اند زیرا دوستشان که این یادداشت ها را خطاب کرده بود، حتماً مرا از دست داده است! تصویر یادداشت تشکری که برای من پیامک شده بود با پیام "اینجا فقط برای شما تشکر می کنم." من کمی اذیت شدم. در دود نیازشان به آنها کمک کردم و یک ثانیه هم نگرفتم. فکر کردم. من به پیامک او پاسخ نداده ام. آیا منصفانه است که این دوستی را تمام شده بدانم؟ بهش بگم ناراحتم یا قبول کنم این تشکر بی ادبانه از هیچی بهتر بود؟
سوال: مریم نامه را برای چه هدفی نوشت؟
1. برای شروع کمک های مردمی برای زوج بدشانس.
2. تا به ما بیاموزد که چگونه رنگ واقعی دوستی را ببینیم.
3. تا به ما بگوید از داستان او درس بگیریم
4. در مورد نحوه برخورد با ناراحتی او راهنمایی بخواهید.