متن: من شروع به تعجب می کنم که آیا مادربزرگم وقتی شکایت می کند که اغلب شکایت می کند که بچه های امروزی مثل سابق رفتار خوبی ندارند، آیا حق با او نیست. هر وقت فرصت پیدا می‌کند، به تفصیل می‌گوید که چگونه به او می‌گفتند به بزرگان و بهتران احترام بگذارد. فقط زمانی که با او صحبت می شد صحبت کردن را یاد می گرفت و وقتی خودش بیرون می رفت به او یادآوری می شد که بگوید "لطفا" و "متشکرم". او ادامه می دهد که انتظار می رفت کودکان در زمان او دیده شوند و شنیده نشوند، اما این روزها شما خوش شانس هستید اگر می شنوید که والدین به فرزندان خود می گویند که به P و Q خود توجه کنند. اگر این فرصت را به او بدهید، او آلبوم عکس قدیمی را که در آنجا نگه می دارد و هرگز از نمایش آن خسته نمی شود، از کشوی خود بیرون می آورد. مطمئناً وقتی به عکس‌های پدر و مادرش نگاه می‌کنید، مطمئن می‌شوید که با وجود پدری به این خشن، شما هم «دیده می‌شوید و شنیده نمی‌شوید». او موهای مرتب، سبیل های بلند و سبیل های بزرگ داشت. در عکس‌ها، او همیشه با یک دست کتش را چنگ می‌زند، در حالی که در دست دیگر یک عصای نازک در دست دارد. در کنار او همسرش نشسته است و فرزندانشان دور او هستند: مادربزرگ و برادران بزرگترش. همیشه به ذهنم می‌رسد که شاید آن لباس‌های بلند، سفت و مشکی برای یک دختر بچه آنقدر دست و پا چلفتی بود که نفس کافی برای پرحرفی کردن، چه برسد به شیطنت، نداشت. این باید یک زندگی کسل کننده و تنها بوده باشد، زیرا او در دوران کودکی خود عمدتاً در خانه می ماند، در حالی که برادرانش از سنین پایین به مدرسه می رفتند. علیرغم شورت بلند مشکی آنها و بیان جدی آنها در عکسها، من همیشه گمان می کنم که زندگی آنها به طور قابل توجهی لذت بخش تر از زندگی او بوده است. می توان تصور کرد که آنها به همدیگر می گویند که ساکت شوید یا به کار خود فکر کنید، به محض اینکه والدینشان از دیدشان دور شدند. رفتن به دیدن مادربزرگ در روزهای یکشنبه تجربه وحشتناکی بود. همیشه از قبل به ما هشدار می‌دادند که بهترین رفتارمان را داشته باشیم، زیرا مادرم تلاش زیادی کرد تا نشان دهد ما چقدر خوب تربیت شده‌ایم، با وجود لباس‌های کهنه و راحت، عامیانه نامفهوم (برای مادربزرگ) و پر سر و صدایمان. بازی در باغ ما مجبور شدیم به چیزی تبدیل شویم که ننه به عنوان «بهترین یکشنبه‌ها» برای ناهار، زمانی که با ناراحتی می‌نشینیم و زیر میز به هم لگد می‌زدیم. مدام به ما دستور می‌دادند که صاف بنشینیم، آرنج‌هایمان را از روی میز برداریم، منتظر بمانیم تا از همه پذیرایی شود، غذایمان را نخوریم، یا با دهان پر صحبت نکنیم. در نهایت به ما می‌گفتند که بخواهیم از میز معاف شویم و به ما دستور دادند که مشاغل آرام را برای بقیه روز پیدا کنیم. ما همیشه تا غروب خیلی بدخلق بودیم و در تمام مسیر خانه با عصبانیت شکایت می کردیم. با این حال، اگرچه از دیدار یکشنبه متنفر بودیم، اما هرگز قوانین اخلاق نیک را زیر سؤال نبردیم. به یاد دارم که در کودکی از شنیدن یکی از دوستانم که به پدرش می گفت ساکت شود، شوکه شدم. می‌دانستم که هرگز نمی‌توانم با پدرم چنین حرفی بزنم و هرگز به ذهنم خطور نمی‌کرد. با این حال، دوران کودکی من بسیار آزادتر از مادربزرگ بود. با برادرم به مدرسه رفتم و با او و دوستانش فوتبال بازی کردم. همه ما به یک زبان مشترک صحبت می کردیم و به همان شیطنت می رسیدیم. اگر مجبور بودم داخل خانه بمانم، لباس تنگ بپوشم و بدوزم، می‌مردم. اما من گاهی با حسرت به یک نمونه قدیمی نگاه می کنم که در سالن آویزان است، که توسط یکی از اقوام دورتر گلدوزی شده بود - عمه بزرگم، که متأسفانه هیچ عکسی از او باقی نمانده است. این به عنوان نمونه ای از پیشرفت او در یادگیری انجام شد. الفبا به دقت با حروف رنگی کودکانه از A تا Z دوخته شده است و در زیر آن یک بیت کوچک نوشته شده است: مری ساندرز نام من است و با سوزنم همین کار را کردم تا با آن به وضوح ببینید که پدر و مادرم چه مراقبتی دارند. برای من. این کوچولوی پنج ساله باید ماه ها و ماه ها خیاطی پر زحمت کشیده باشد، اما در یک دایره در گوشه پایینی سمپلر، این خط وجود دارد: «همیشه شاد باش».
سوال: نویسنده با حسرت به نمونه‌بردار نگاه کرد، زیرا _ .
1. توسط یکی از بستگان گلدوزی شده بود.
2. او آرزو داشت که می توانست خودش را بدوزد.
3. ارزش های روزهای خوب گذشته را به یاد آورد.
4. او هیچ عکسی از مری ساندرز نداشت.