متن: تمام راه بچه های خندان بودند. به وضوح می دانستند که قطار در چه ساعتی از خانه هایشان می گذرد و کار خود را بر این گذاشتند که در امتداد راه آهن بایستند، برای غریبه ها دست تکان دهند و در حالی که به سمت پنانگ می رفتند، آنها را تشویق کردند. اغلب تمام خانواده‌ها بیرون از خانه‌هایشان می‌ایستادند و طوری دست تکان می‌دادند و لبخند می‌زدند که گویی کسانی که در قطار هستند، افراد مورد علاقه‌شان هستند. این مردم روستای ساده مالزی هستند. من متاثر شدم. من همیشه با هواپیما یا ماشین به مالزی سفر کرده بودم، بنابراین این اولین باری بود که در قطار بودم. من به خصوص سفر طولانی قطار را نداشتم و ده ها مجله برای خواندن و بازخوانی با خود آورده بودم. به قطار نگاه کردم. یک چهره آشنا وجود نداشت. آهی کشیدم و نشستم اقتصادم را بخوانم. طولی نکشید که قطار از سرگذر و در مالزی عبور کرد. جوهور بارو فقط یک شهر دیگر مانند سنگاپور بود، بنابراین از نگاه کردن به انبوه مردم که با عجله می گذشتند خسته شده بودم. وقتی از شهر فراتر رفتیم، ردیف های مستقیم درختان لاستیکی و مایل ها و مایل ها سبز را تماشا کردم. سپس اولین دهکده نمایان شد. بلافاصله زنده شدم. تصمیم گرفتم با دست برگردم. از آن به بعد سفر من جالب شد. مجلاتم را در سبد زباله انداختم و تصمیم گرفتم به زندگی مالزیایی بپیوندم. سپس همه چیز زنده شد. کوهها انگار با من صحبت می کردند. حتی درختان هم لبخند می زدند. طوری به همه چیز خیره شدم که انگار برای اولین بار به آن نگاه می کنم. روز به سرعت گذشت و من حتی فراموش کردم ناهارم را بخورم تا اینکه احساس گرسنگی کردم. به ساعتم نگاه کردم و تعجب کردم که ساعت 3 بعدازظهر است. به زودی قطار در باترورث به راه افتاد. به مردم اطرافم نگاه کردم. همه آنها زیبا به نظر می رسیدند. وقتی عمویم با لبخند از راه رسید دستم را دورش انداختم تا بغلش کنم. من قبلا این کار را نکرده بودم. او متعجب به نظر می رسید و سپس چهره ی داغون شده اش با لبخندی بزرگ گرم شد. دست در دست به سمت ماشینش رفتیم. من مشتاقانه منتظر سفر بازگشت بودم.
سوال: نویسنده انتظار داشت سفر با قطار _ .
1. پرماجرا
2. دلپذیر
3. هیجان انگیز
4. کدر