متن: جونز تاجر سخت‌کوش تمام روز را در مغازه‌اش کار می‌کرد و آنقدر سخت‌کوش بود که گاهی جرقه‌های چکش را به پرواز در می‌آورد. پسر آقای اسمیت، یک همسایه ثروتمند، هر روز به دیدن او می آمد و ساعت ها و ساعت ها از تماشای نحوه کار آن مرد لذت می برد. جونز گفت: «ای جوان، چرا تلاش نمی‌کنی تا ساختن گیره‌های کفش را یاد بگیری، حتی اگر این کار فقط برای گذراندن وقت باشد؟» "چه کسی می داند، یک روز، ممکن است برای شما مفید باشد." پسر تنبل شروع به دیدن آنچه می تواند انجام دهد. اما پس از کمی تمرین متوجه شد که در حال تبدیل شدن به بسیار ماهر است و به زودی در حال انجام برخی از بهترین تکل ها است. آقای اسمیت پیر مرد و پسر به دلیل جنگ تمام کالاهای خود را از دست داد. او مجبور شد خانه را ترک کند و مجبور شد در کشور دیگری زندگی کند. اتفاقاً در این روستا کفاش‌های زیادی بودند که پول زیادی برای خرید بند کفش‌هایشان خرج می‌کردند و حتی در مواقعی که قیمت‌های بالایی می‌دادند همیشه نمی‌توانستند به آنچه می‌خواستند برسند، زیرا در آن نقطه از کشور تقاضای زیادی برای کفش سربازان وجود داشت. آقای اسمیت جوان ما که به سختی نان روزانه اش را به دست می آورد، به یاد آورد که روزی روزگاری هنر چله کشی را آموخته بود و ناگهان فکر کرد که با کفاشیان معامله کند. او به آنها گفت که اگر به او کمک کنند تا در کارگاه مستقر شود، تکه‌ها را می‌سازد. کفاشان از این پیشنهاد بسیار خوشحال بودند. و پس از مدتی، آقای اسمیت متوجه شد که به زودی در حال ساخت بهترین تکه ها در دهکده است. او می گفت: "چقدر خنده دار به نظر می رسد."
سوال: چیزی که می توانیم از داستان یاد بگیریم ؟
1. تمرین کامل می کند.
2. مهارت زندگی را آسان می کند.
3. یک شروع خوب باعث پایان خوب می شود.
4. هر مردی هدیه خود را دارد.