متن: امروز برای من روز خاصی بود. من در شهری که حدود 45 دقیقه با محل زندگی من فاصله دارد، وقت دکتر داشتم. بعد از اینکه قرار من تمام شد، شروع کردم به پایین آمدن از ساختمان از طریق یک بادگیر طولانی و متوجه شدم زن سالخورده ای در انتها قدم می زد. از او پرسیدم که آیا او منتظر کسی است یا نیاز به کمک دارد. همانطور که معلوم شد، او در راه رفتن مشکل داشت و به دنبال یکی از کارکنان بود تا او را بردارد. چند دقیقه بود که هیچکس نیامده بود. وقتی رفتم ویلچر بگیرم از او خواستم آرام بنشیند. با تمام سرعت به سمت میز کمک دویدم و یکی خواستم. من و متصدی اتاق خواب تا انتهای راه نسیم به طرف خانم رفتیم که گفت: "از او می خواهم به من کمک کند." او به من اشاره می کرد. با دقت، آهسته و با دقت به زن کمک کردم تا روی ویلچر بنشیند. بعد از اینکه او نشست، به آرامی به من نگاه کرد و از کمکم تشکر کرد. چگونه می توانستم به او کمک نکرده باشم؟ فقط میخواستم حالش خوب باشه وقتی به خانه برگشتم، با بهترین دوستم تماس گرفتم تا بپرسم آیا او به من نیاز دارد یا خیر. او از من می خواست که او و دوست پسرش را به فروشگاه Boost Mobile ببرم. من انجام دادم و بعد از مراقبت از همه، دوستانم را به خانه بازگرداندم. من از آنها به خاطر فرصت کمک به آنها تشکر کردم و از آن قدردانی کردم. شاید برای آنها اهمیت کمی داشت، اما برای من بسیار.
سوال: چرا پیرزن می خواست نویسنده به او کمک کند؟
1. او به نویسنده اعتماد کرد.
2. کنار آمدن با او آسان نبود.
3. او هیچ کس را جز نویسنده نمی شناخت.
4. او از مسئول پذیرشی که با نویسنده آمده بود خوشش نمی آمد.