متن: هفت سال پیش من 13 ساله بودم. من هنوز تا به امروز به یاد دارم که کجا بودم و چگونه همه چیز از بین رفت. در کلاس درس مطالعات اجتماعی بودم که معلمی برگشت و به ما گفت که اولین ساختمان مرکز تجارت جهانی مورد اصابت هواپیما قرار گرفته است. بلافاصله کارمان را متوقف کردیم و تلویزیون را روشن کردیم. در طول نیمی از روز تلویزیون تماشا می‌کردیم تا اینکه مدرسه مجبور شد همه ما را زودتر به خانه راه دهد. به خانه رفتم و بلافاصله تلویزیون را روشن کردم و تا زمان خوابم تماشا کردم. به یاد دارم که همیشه برج هایی را می دیدم که در حال پیاده روی به سمت مدرسه تکواندو من بودند. برای من، یک پسر نوجوان، این یک چیز عالی بود زیرا در آن زمان هیچ ساختمان دیگری را ندیده بودم که به اندازه _ چشمم را جلب کند. و آن روز پیاده روی به سمت مدرسه من فقط یک رویای وحشتناک بود. عبور از جاده شلوغ بل پایک ابر بزرگی از دود و غبار بود. خیلی ناراحت کننده بود هر روز بعد از آن روز وحشتناک، به برج‌های دوقلو که زمانی ایستاده بودند نگاه می‌کردم تا چیزی در آنجا نبینم. به نظر من، آن روز همیشه در ذهن و قلب من خواهد بود، با وجود اینکه هیچ عزیزی را از دست ندادم، اما هنوز هم چنان دردی را احساس می کنم که انگار داشتم. 11 سپتامبر 2001 هرگز فراموش نخواهد شد.
سوال: هدف نویسنده از نوشتن این قطعه چه بوده است؟
1. برای گزارش تصادف
2. برای هشدار به مردم از حادثه.
3. درس اخلاق به مردم بدهند.
4. برای به اشتراک گذاشتن یکی از داستان های زندگی خود با دیگران.