متن: وقتی جوانتر بودم، زمان خواب همیشه قسمت مورد علاقه من در روز بود. با پوشیدن لباس خواب نرم و با لان، میمون پر شده ام، در آغوشم، هیچ فشاری را احساس نمی کردم. وقتی دست‌ها و پاهای بلند لان را با او مقایسه کردم، لان را به نام عمویم نامیدم. یک شب در یک مهمانی خانوادگی به سراغ عمو لان رفتم و به او گفتم که نام میمونم را به نام او گذاشته ام. ابروهایش از گیج چروک شد، سپس خنده ای از لبانش خارج شد. حدس می زنم او متوجه نشد که چقدر برای من مهم است. حتی اگر عمو لن فکر نمی کرد میمون من خاص است، مطمئناً این کار را می کردم. لباس خواب سفید نوزادی به او پوشاندم. مادرم فکر می‌کرد که لان خوش‌پوش‌ترین حیوان عروسکی دنیاست. بله، او مطمئناً یک موجود شیک بود. ادکلن قوی ای که سال ها پیش برایش استفاده کردم باعث می شود هنوز بوی «زیبا» بدهد. برای مدت طولانی، لان با من همه جا می رفت. او بهترین دوست من بود و همه چیز را به او گفتم. اما وقتی دوازده ساله شدم، فهمیدم برای حیوانات عروسکی خیلی پیر شده ام. فکر می‌کردم مردم فکر می‌کنند من بچه‌دار هستم، بنابراین او را با بقیه خرس‌های عروسکی و عروسک‌هایم در کمد گذاشتم. به او التماس کردم که بفهمد چرا این کار را می کنم، اما در عین حال آرزو داشتم دوباره با او صحبت کنم. چندین سال طول کشید تا متوجه شدم که از دست دادن لن خوب است. اکنون می دانم که بلوغ تنها به معنای بزرگ شدن و مسئولیت بیشتر نیست. همچنین به این معنی است که کودکی خود را نگه دارید و گاهی اوقات جوان عمل کنید. لان از شش سالگی با من بوده است. نگه داشتن او در آغوشم، من را به گذشته و حالم متصل می کند، همانطور که به رشد و درک خودم ادامه می دهم.
سوال: از متنی که نویسنده معتقد است می توان آموخت _ .
1. نگهداری از حیوانات عروسکی بچه گانه است
2. بلوغ به معنای بزرگ شدن و مسئولیت بیشتر نیست
3. آدم باید به دوران کودکی اش پایبند باشد و گاهی جوان رفتار کند، حتی وقتی بزرگ شده است
4. انسان باید با حیوانات مهربان باشد