متن: کالین به آرامی از مدرسه به خانه رفت. او در سراسر تپه ها به دهکده ماهیگیری کوچک ایرلندی نگاه کرد. شب کریسمس به نظر نمی رسید. شاید به این دلیل بود که هنوز برف نباریده بود. اما کالین می‌دانست که دلیل دیگری هم وجود دارد - دلیلی که حتی در قلبش جرأت زمزمه کردن آن را نداشت. به دریا نگاه کرد. کشتی نبود. و هفت روز پیش قایق ماهیگیری پدرش به موقع به خانه نرفته بود. پدر کالین به او گفت: "من یک سگ گوسفند کوچک از جزایر شتلند برایت می آورم." اما حالا شب کریسمس بود. کالین به فانوس دریایی، در بالای تپه نگاه کرد. هفت روز بود که چراغی برای هدایت کشتی پدرش نبود. کالین در کلبه‌اش را باز کرد. مادرش هنگام ورود گفت: "ما برای آتش به پیت بیشتری نیاز خواهیم داشت، کالین." "خودش سوخته است. و زمان روشن کردن شمع کریسمس نزدیک است. همه در ایرلند در شب کریسمس شمعی روشن می کنند، حتی وقتی غم در خانه وجود دارد. این نشان می دهد که خانه و قلب شما به روی غریبه ها باز است. دو شمع، یکی برای هر کدام از ما. اگر ذغال سنگ نارس جمع کنید، به زودی برای شام آماده خواهیم شد.» کالین سری تکان داد و بیرون رفت. الاغشان را به بالای تپه هدایت کرد. اما در حالی که او به فانوس دریایی خیره شده بود، کالین یک ایده داشت. به فانوس دریایی آمد و در را زد. آقای دافی، نگهبان، در را باز کرد. "چه خبر مرد جوان؟" کالین گفت: "آقای دافی، از چه چیزی برای روشن کردن فانوس دریایی استفاده کردی؟" "خب، ما از چراغ نفتی استفاده کردیم. اما روغنی برای سوزاندن نداریم." کالین پیشنهاد کرد: "شاید نفت سفید انجام دهد." آقای دافی فکر کرد: "خب، فکر می کنم." "اما شما حتی کمی نفت سفید یدکی در این دهکده پیدا نمی کنید. همه خیلی فقیرند..." کالین قبل از اینکه آقای دافی بتواند جمله اش را تمام کند رفته بود. به سمت کلبه دوید. سپس با چهار سطل بیرون دوید. کالین می‌توانست شمع‌هایی را ببیند که تقریباً در تمام کلبه‌های دره می‌درخشند. یک شمع در شب کریسمس به این معنی بود که از یک غریبه استقبال می شود و هر چه او بخواهد به او می دهند. تا به خانه اول نرسید از دویدن دست برنداشت. "آیا می توانی فقط نصف فنجان نفت سفید را از لامپت از من جدا کنی؟" او درخواست کرد. کالین به هر خانه ای که شمعی می درخشید رفت . در یک ساعت دو سطل را پر کرده بود. آهسته و دردناک آنها را تا در فانوس دریایی بالا برد. "این چیه؟" آقای دافی پرسید. این باعث نمی شود لامپ بیش از یک ساعت یا بیشتر روشن بماند." "من بیشتر می گیرم!" کالین در حالی که به سمت پایین تپه حرکت می کرد فریاد زد. پس از سه ساعت طولانی دیگر، کالین پنج سطل دیگر نفت سفید جمع کرده بود. او با سطل ششم در راه بود که ناگهان نور برج درخشید. نور مانند انگشتی که به خانه اشاره می کند به سمت قلب تاریک دریا پخش شد. آقای دافی چراغ را روشن کرده بود! وقتی کالین به خانه رسید خیلی دیر بود. مادرش از روی صندلی نزدیک آتش پرید. "کالین، کجا بودی؟ نه شام خوردی و نه شمعت را روشن کردی!" "اوه، مامان! من یک شمع روشن کردم، آن هم یک شمع بزرگ!" کالین آن شب آرام خوابید و خواب شمع را دید. ناگهان فریادی بلند او را از خواب بیدار کرد. "قایق! قایق فقط در مه متفاوت بود، گم شد." کالین با عجله به سمت پنجره رفت. مادرش به سمت بندر می دوید. درست بود! آنجا قایق پدرش شناور بود. کالین در سراسر حیاط دوید و به سمت بندر رفت. باد خیس را روی صورتش احساس کرد. برف شروع به باریدن کرده بود. اوه، صبح کریسمس بود، درست از بهشت و به قلب او افتاد!
سوال: چیزی که کالین حتی در قلبش جرات زمزمه کردن آن را نداشت این بود که _ .
1. هیچ راهی برای روشن کردن فانوس دریایی وجود نداشت
2. پدرش دیگر به خانه برنگشت
3. پدرش آنطور که انتظار می رفت از دریا به خانه برنگشت
4. خانواده او نمی توانستند هیچ هدیه ای برای کریسمس بخرند