متن: آن روز صبح زود در اداره پست بودم، به این امید که در آغاز یک روز شلوغ نامه ای ارسال کنم. در عوض، من خودم را در صفی ایستادم که تا راهرو می رفت. هرگز این همه مردم را در یک روز هفته ندیده بودم. صف خیلی آهسته حرکت کرد. صبرم لبریز شد و عصبانی شدم. بالاخره وقتی به پیشخوان رسیدم، کارم را سریع و مختصر به پایان رساندم و سپس از کنار صفی که اکنون از جلوی در کشیده شده بود گذشتم. با این فکر که قرار است برای قرار دندانپزشکم دیر بیایم، در حالی که به سمت پارکینگ می رفتم اخم کردم. زنی به سمت من می آمد. او با اراده راه می رفت و هر قدمش خیلی سنگین به نظر می رسید. زبان بدن او می گفت که او روز بسیار وحشتناکی را سپری می کرد. عصبانیت من ناپدید شد. کاش می توانستم او را در آغوش بگیرم اما غریبه بودم. بنابراین من هر کاری که از دستم بر می آمد را در یک دقیقه انجام دادم قبل از اینکه او با عجله از کنارم رد شود - لبخند زدم. در یک ثانیه همه چیز تغییر کرد. او متعجب شد. بعد صورتش نرم شد و شانه هایش شل شد. دیدم نفس عمیقی کشید. قدمش کند شد و وقتی از کنار هم رد شدیم به من لبخند زد. تا ماشینم به لبخند زدن ادامه دادم. وای، شگفت‌انگیز است که یک لبخند ساده چه کاری می‌تواند انجام دهد. از آن به بعد، من از عبارات مردم و ابراز احساسات خود آگاه شدم. اکنون از این آگاهی در زندگی روزمره‌ام استفاده می‌کنم تا به من یادآوری کند که هنگام مواجهه با دنیا، من می توانم لبخند را امتحان کنم.
سوال: چرا نویسنده از اداره پست عصبانی شد؟
1. کارگر آنجا بی تاب بود.
2. او نتوانست نامه خود را پست کند.
3. بعضی ها صف می کشند.
4. او مجبور شد مدت زیادی صبر کند.