متن: میلیون‌ها بار از من پرسیده‌اند که چرا در تمام این سال‌ها که می‌توانستم برای امرار معاش به راحتی آهنگ بنویسم و از زندگی آرام و راحت لذت ببرم، این همه ناراحتی کار در جاده را تحمل کرده‌ام. پاسخ من این است: وقتی آهنگ می نویسی هیچکس کف نمی زند. چه چیز دیگری باعث می شود که شخصی وسایل خود را ببندد و از خانواده خود دور شود تا چنین زندگی عشایری را رهبری کند؟ منظورم این است که سرگرمی‌ها سرطان یا هیچ چیز دیگری را درمان نمی‌کنند. یک بار تمام شب و نیم روز را در میان طوفان برف سوار شدم و به شهری رسیدم که برای اجرای برنامه رزرو شده بودیم و متوجه شدم کنسرت ما به دلیل آب و هوا لغو شده است. با این حال، تعداد انگشت شماری از مردم این خبر را نشنیده بودند به نوعی توانسته بودند خود را به سالن کنسرت برسانند. سرد، خسته و گرسنه بودیم. اما در چشمان معدودی از طرفدارانی که ظاهر شده بودند چیزی وجود داشت که به ما می گفت که چقدر می خواهند موسیقی را بشنوند که می دانستند اگر ما می توانستیم بنوازیم. مطمئناً جای دیگری برای رفتن ما وجود نداشت. _ چرا قهوه ننوشید و کمی موسیقی کانتری انتخاب کنید؟ وقتی نمایش ما تمام شد، یک خانم سالخورده به صحنه نزدیک شد.» او گفت: «نمی‌دانی این عصر چقدر برای من ارزش داشت.» او گفت. از زمانی که شوهرم مرده لبخند زدم. موسیقی شما به من کمک کرد تا مشکلاتم را برای مدتی فراموش کنم." خوب، پس سرگرمی‌ها سرطان را درمان نمی‌کنند. اما شاید هر چند وقت یک‌بار، ما چیزهای دیگری را که تقریباً به همان اندازه مهم هستند، درمان کنیم.
سوال: نویسنده احتمالاً با کدام یک از نظرات زیر موافق است؟
1. موسیقی قدرتمند است.
2. همه برابرند.
3. وقت با ارزش است.
4. زندگی سخت است