متن: باب باتلر در سال 1965 در انفجار مین در ویتنام پاهای خود را از دست داد. او به عنوان یک قهرمان جنگ به خانه بازگشت. بیست سال بعد، او یک بار دیگر ثابت کرد که قهرمانی از دل می آید. باتلر در یک روز گرم تابستانی در گاراژ خود در شهر کوچکی در آریزونا مشغول به کار بود که صدای جیغ زنی را شنید که از خانه ای در همان نزدیکی می آمد. ویلچرش را به سمت خانه چرخاند، اما بوته انبوه اجازه نداد به پشتی نزدیک شود. بنابراین او از صندلی خود بلند شد و از میان خاک و بوته ها خزید. او می گوید: «من باید به آنجا می رسیدم. "مهم نبود چقدر درد داشت." وقتی باتلر به خانه رسید، فریادها را به استخر رساند، جایی که یک دختر سه ساله به نام استفانی در پایین آن دراز کشیده بود. او بدون دست به دنیا آمده بود و در آب افتاده بود و نمی توانست شنا کند. مادرش بالای سر نوزادش ایستاده بود و با صدای بلند فریاد می زد. باتلر به ته استخر رفت و استفانی کوچک را به عرشه آورد. صورتش آبی بود، نبض نداشت و نفس نمی کشید. باتلر بلافاصله برای احیای او سر کار انجام داد و مادر استفانی با آتش نشانی تماس گرفت. به او گفته شد که تیم نجات در حال حاضر تماس گرفته است. او با درماندگی گریه کرد و شانه های باتلر را در آغوش گرفت. همانطور که باتلر به CPR خود ادامه می داد، با آرامش به مادر استفانی اطمینان داد. گفت: نگران نباش. "من در آغوش او بودم تا از استخر بیرون بیاید. مشکلی نیست. من اکنون ریه های او هستم. با هم می توانیم آن را انجام دهیم." چند ثانیه بعد دخترک سرفه کرد، به هوش آمد و شروع به گریه کرد. در حالی که آنها با هم در آغوش گرفته بودند و شادی می کردند، مادر از باتلر پرسید که چگونه می دانست که مشکلی ندارد. او به او گفت: «وقتی پاهایم در جنگ منفجر شد، من در یک مزرعه تنها بودم.» هیچ کس به جز یک دختر کوچک ویتنامی برای کمک نبود. همانطور که او تلاش می کرد مرا به روستایش بکشاند، زمزمه کرد. انگلیسی شکسته، "بسیار خوب است. شما می توانید زندگی کنید. من پاهای شما هستم. با هم موفق می شویم." او به مادر استفانی گفت: "این فرصت من بود."
سوال: کدام یک از موارد زیر احتمالاً بهترین عنوان این قطعه خواهد بود؟ _ .
1. با هم می توانیم آن را بسازیم
2. تجربه ای فراموش نشدنی
3. چگونه یک جانباز یک دختر را نجات داد
4. همه چیز درست میشه