متن: صعود کلیمانجارو: یک مراسم گذری برای پدر و پسر صعود از کلیمانجارو برای بسیاری از مردم یک تجربه دگرگون کننده است. چیزهایی که کوه را سخت می کند همان چیزهایی است که آن را بسیار قدرتمند می کند. در مورد من و پسرم جاش، صعود به کلیمانجارو نماد قدرتمندی از گذار او به مردانگی و تغییر بزرگی در روابط ما بود. روز سوم در کوه، جاش دچار سردردهای شدید شد. او به من گفت که هر قدمش مانند میخی به سرش می خورد. و سپس، در شبی که از لبه دهانه بالا رفتیم، در کمتر از 40 دقیقه از قله، جاش سقوط کرد. من جلوتر راه می رفتم و حتی آن را ندیدم. آنقدر خسته بود که نمی توانست بلند شود. او راهنمایان ما را به یاد آورد و در مورد اینکه آیا او را مستقیماً پایین بیاورند یا نه، بحث می کرد. جاش _ به زور از جاش بلند شد، راهنماها رو تکون داد. صورتش را به سمت قله گرفت و فقط به راهپیمایی ادامه داد. نزدیک قله به من رسید و با هم به قله رسیدیم. در حالی که کنار هم روی صخره یخ زده نشسته بودیم و به آفریقا نگاه می کردیم، گفت: "هیچ وقت آنقدر درد و در عین حال آنقدر خوشحال نبوده ام. می دانید، در گذشته زمانی که ما به سفرهای کمپینگ و رفتینگ بروید، شما مرا راهنمایی کردید و از تمام آن مراقبت کردید. اما در کلیمانجارو قضیه متفاوت بود. از پایین به بالا از آن بالا رفتم. من هرگز احساس یک بچه نداشتم، حتی زمانی که 1 درد داشت. تو هرگز مثل یک پدر و مادر رفتار نکردی.» پاسخ دادم: «این کاملاً درست نیست. وقتی به من گفتی که در قله سقوط کردی - و من حتی متوجه نشدم، اولین فکرم این بود: «اوه خدای من! من خیلی پدر و مادر بدی هستم! اما بعد به من برخورد کرد، او خودش را بلند کرد. خودش تا قله راه افتاد. او نیازی به کمک من نداشت.» در حین صحبت متوجه شدم که دو نفر در آن شب در کلیمانجارو جان باختند. یک کودک و یک والدین. فقط دو دوست بودند که با هم از کوه پایین رفتند.
سوال: از صحبت های پدر و پسر چه می توان استنباط کرد؟
1. جاش احساس خوبی نسبت به استقلال داشت.
2. جاش از والدین، همراهی و مراقبت خود قدردانی کرد.
3. پدر همیشه احساس گناه می کرد.
4. پدر باید مثل همیشه به خوبی از جاش مراقبت می کرد.