متن: در 23 می 1989، استفانیا فولینی از غاری در کارلزبد، نیومکزیکو بیرون آمد. هجده و نیم هفته بود که خورشید را ندیده بود. استفانیا در یک برنامه تحقیقاتی بود و دانشمندان در این برنامه در حال مطالعه ریتم های بدن بودند. در این آزمایش استفانیا 130 روز را در غاری به عمق 30 فوت گذراند. در طول مدتی که در غار بود، استفانیا به جز دو موش سفید کاملاً تنها بود. محل زندگی او بسیار راحت بود، اما چیزی برای او وجود نداشت. او نه ساعت داشت، نه ساعت، نه تلویزیون یا رادیو. هیچ نور طبیعی وجود نداشت و دما همیشه در 21 درجه سانتیگراد نگه داشته شده بود. نتایج بسیار جالب بود. استفانیا بیش از چهار ماه در غار بود، اما فکر می‌کرد که تنها دو ماه در غار بوده است. ساعت بدنش عوض شده بود. او به یک روز 24 ساعته ادامه نداده بود. 20-25 ساعت بیدار مانده بود و بعد 10 ساعت خوابیده بود. او وعده های غذایی کمتری خورده بود و در نتیجه 17 پوند وزن کم کرده بود! او همچنین نسبتاً افسرده شده بود. او وقت خود را در غار چگونه گذرانده بود؟ به عنوان بخشی از آزمایش، او چند آزمایش فیزیکی و ذهنی انجام داد. او فعالیت های روزانه و نتایج آزمایش ها را روی کامپیوتر ثبت کرده بود. این کامپیوتر به طور ویژه برای این پروژه برنامه ریزی شده بود. هر وقت آزاد بود، ورق بازی می کرد، کتاب می خواند و به موسیقی گوش می داد. او همچنین فرانسه را از نوارها یاد گرفته بود. این آزمایش نشان داد که ساعت بدن ما تحت تأثیر نور و دما قرار می گیرد، به عنوان مثال، الگوی روز و شب باعث می شود که از خواب بیدار شویم و بخوابیم. با این حال، مردم به روش های مختلف تحت تاثیر قرار می گیرند. برخی افراد به طور طبیعی ساعت 5 صبح از خواب بیدار می شوند، اما برخی دیگر تا ساعت 9:00 یا 10:00 صبح شروع به بیدار شدن نمی کنند. این روی کل ریتم روزانه تاثیر می گذارد. در نتیجه سحرخیزان در اواخر صبح در بهترین حالت خود هستند. از طرفی دیر سپرها در طول روز خسته هستند و فقط بعدازظهر یا عصر زنده می شوند!
سوال: استفانیا مدت زیادی در غار ماند زیرا _ .
1. از او خواسته شد تا روی موش ها تحقیق کند
2. او می خواست تنهایی را تجربه کند
3. او موضوع مطالعه بود
4. او نیاز داشت تا زندگی خود را ثبت کند