متن: یک روز دختر 13 ساله ام به من گفت که قرار است بعدازظهر را در خانه دوستش جسی بگذراند. شک نکردم تا اینکه با شماره جسی تماس گرفتم تا به لیز یادآوری کنم که نوبت اوست که سگ را راه بیندازد و مامان جسی گوشی را برداشت و گفت: "فکر کردم او و جسی قصد دارند در خانه شما باشند." معلوم شد که آن دو تصمیم گرفته بودند به جای آن در یک کافی شاپ بنشینند. وقتی از دخترم سؤال کردم، او با خونسردی پاسخ داد: "مشکل بزرگ چیست؟ تو خیلی روانی هستی." آیا می توانید بگویید درست یا نادرست است که این گونه رفتار کنند؟ شخصیت متغیر آنها باعث می شود که شما در عین حال احساس عصبانیت و گناه کنید. لارنس اشتاینبرگ، دکترای تخصصی، نویسنده 10 اصل اساسی تربیت خوب، می گوید: «عصبانی بودن با فرزندتان اشکالی ندارد». "تضاد زمانی طبیعی است که فرزند معصوم و دوست داشتنی شما به نوجوانی تبدیل شود که به سختی شما را تحمل می کند. این بخشی از روند جدایی است." بچه ها بر فردیت خود با رفتار اصرار داشتند تا عمدا شما را دیوانه کنند. این روش آنها برای گفتن "من شخص خودم هستم" است - اما انجام آن در زمینه ای امن و دارای محدودیت های واضح است. بنابراین وقتی عزیز کوچولوی شما به فردی ساکت تبدیل می شود که هنوز منتظر غذا، لباس و حمل و نقل است، نترسید. در اینجا نحوه رسیدگی به برخی مشکلات رایج بدون از دست دادن عصبانیت یا احترام به خود آورده شده است.
سوال: نویسنده احتمالاً با گفتن «در واقع اگر بچه‌هایتان هر از گاهی شما را آزار نمی‌دهند، شما کارتان را انجام نمی‌دهید»، منظور نویسنده این است که _ .
1. وقتی در حال انجام کاری هستید، فرزندانتان نباید شما را آزار دهند
2. والدین باید مسئول رفتار بد فرزندان باشند
3. والدین نباید رفتار بد فرزندان خود را تحمل کنند
4. آزار دادن والدین توسط بچه ها قابل درک است