متن: یک شوخی کلاسیک به این صورت است: یک پرستار با عجله وارد اتاق معاینه می شود و می گوید: "دکتر، دکتر، یک مرد نامرئی در اتاق انتظار وجود دارد." دکتر می گوید: به او بگو من نمی توانم او را ببینم. خیلی ساده، درست است؟ اینطوری می‌گویم: "یک پرستار - نامش جویس است - حضور در اتاق انتظار را احساس می‌کند. به اطراف نگاه می‌کند اما چیزی نمی‌بیند. از روی میزش می‌پرد، با احتیاط صندلی‌اش را عوض می‌کند، و روی اسطوخودوس می‌دوید- راهرو را به سمت مطب دکتر پوشاند. او در را می زند. پاسخی نمی دهد. او آنجا نیست. کجا می تواند باشد؟ او به پایین راهرو ادامه می دهد و سنگ نگاره ای از یک قایق پارویی می سی سی پی قرن 18 را در طول راه تحسین می کند." در این زمان، مخاطبان من رفته اند، اما من سرباز می کنم. او به اتاق امتحان هجوم آورد و گفت: دکتر، دکتر! باید اشاره کنم که دکتر یک متخصص اورولوژیست با مدرک از ایالت اوهایو، جایی که برادرزاده من آنجاست..." شما متوجه شدید. من یک آراسته هستم من نمی توانم یک گنگ ساده را تنها بگذارم. من تنها عضوی از خانواده نیستم که با شوخی به چالش کشیده شده است. خواهرم از من بدتره مشکل او: او نمی تواند آنها را به خاطر بیاورد. "" پرستاری با عجله وارد اتاق امتحان می شود و می گوید..." اوه، اجازه دهید همه چیز را از اول شروع کنم. "یک پرستار با عجله وارد اتاق انتظار می شود..." نه، اتاق انتظار نیست. او تازه از اتاق انتظار آمده است. اجازه دهید همه چیز را از نو شروع کنم. "یک دکتر با عجله وارد می شود..." نه، صبر کنید..." عموی من متفاوت است. او مقصر است که یک شوخی کاملاً خوب انجام داده و آن را به عنوان دومین آمدن اسکار وایلد فروخته است، "خوب، این یک شوخی خوب است. آماده ای؟ نه، واقعاً آماده ای؟ خوب، کمربندهای ایمنی خود را ببندید. آماده اید؟" یک پرستار.. "متوجه شدی؟ یک پرستار؟ خوب، آماده ای؟" یک پرستار با عجله وارد اتاق معاینه می شود و می گوید: "دکتر، دکتر، یک مرد نامرئی در اتاق انتظار است." حالا، اینجاست که خنده دار می شود. آماده اید؟ " هیچ کس هرگز آماده نیست، بنابراین قبل از اینکه او به خط پانچ برسد، آنجا را ترک می کنند. پدرم در وال استریت است، بنابراین تمام جوک ها را قبل از اینکه به وب بیایند می شنود. و او با گفتن همه آنها به شما اطلاع می دهد که همه آنها را می داند. او همچنین می داند که بیشتر مردم از شوخی خوششان نمی آید. بنابراین او آنها را زیر رادار می‌برد: "روز پیش داشتم با بن برنانکه چت می‌کردم. شما بن را می‌شناسی، نه؟ به من گفت که تنها پس از آن که یک پرستار با عجله وارد اتاق معاینه شد و گفت، "دکتر، دکتر، آنجاست..." هی، کجا می روی؟ برادرم مارک می‌داند که راز شوخی‌گویی خوب این است که مخاطب خود را بشناسید. وقتی یک روز عصر از کلوپ بریج مادربزرگم پذیرایی کرد، به این نکته اشاره کرد که این شوخی را با آنها تطبیق دهد: "یک پرستار بلوند زیبا با عجله وارد اتاق مشاوره می شود..." هیچ کس در خانواده من هرگز این شوخی را تمام نکرده است. اما به همان اندازه که نتوانی جوک بگوییم بدتر است، یک چیز بدتر هم وجود دارد: نشنیدن به یکی. به عنوان مثال پسر عموی من میچ را در نظر بگیرید. "چرا دکتر نتوانست او را ببیند؟" او درخواست کرد. گفتم: چون او نامرئی است. "حالا من متوجه نشدم. فکر می کردم دکتر نمی تواند او را ببیند زیرا او با یک بیمار بود." "خب، بله، خوب، اما این واقعیت که آن مرد نامرئی بود..." "مگر پرستار می تواند او را ببیند؟" "نه. او همان کسی بود که گفت او نامرئی است..." "از کجا فهمید که او آنجاست؟" "چون او..." "وقتی می گویید او نامرئی بود، یعنی لباس هایش هم نامرئی بود؟" اینجا جایی است که من سعی کردم دور شوم. میچ در حالی که بین من و در خروجی قرار می‌گرفت گفت: «چون اگر لباس‌هایش نامرئی نبود، پس دکتر می‌توانست او را ببیند، درست است؟» "آره، اما..." "حداقل لباسش." "حدس می زنم..." "مگر اینکه او برهنه بود." "خوب، او برهنه بود!" "چرا او برهنه پیش دکترش می رفت؟" دفعه بعد که خانواده ام را دیدی و کسی جوک می گوید، به خودت لطفی کن: خودت را نامرئی کن.
سوال: طبق این مقاله کدام یک از موارد زیر صحیح است؟
1. هیچ کس در خانواده نویسنده در گفتن جوک مهارت ندارد.
2. مارک در خانواده اش در جوک گفتن بهترین است.
3. میچ به انواع شوخی ها بسیار حساس است.
4. یک جوک معمولی کلاسیک باید تمام جزئیات را پوشش دهد.