متن: آخر هفته گذشته سوار موتور ویژه ام بودم و در یک فروشگاه بزرگ توقف کردم. در حالی که داشتم ویلچرم را از پشت در می آوردم، مردی از روی ماشینش مرا زیر نظر گرفت و متوجه ویلچری در صندلی عقب او شدم. یک لحظه صحبت کردیم و از او در مورد ویلچر پرسیدم. جواب داد برای دخترش. "خب، فکر می کنی او دوست دارد با من سوار موتور من شود؟" من پرسیدم. به نظر می رسید از اینکه یک غریبه کاملاً این را از او بپرسد شوکه شده بود. یه لحظه فکر کرد و گفت: باشه، تا وقتی میتونم دنبالت کنم. او مرا به امی معرفی کرد و او را روی صندلی عقب من نشاند. پدرش چند مایلی دنبالم آمد و او بی وقفه درباره آنچه برای کریسمس می خواست صحبت می کرد. وقتی به فروشگاه رفاه برگشتیم، او گفت: "این سواری بهترین هدیه کریسمس است که می توانم دریافت کنم. من تمام زندگی ام را روی ویلچر بودم و نمی دانستم که می توانم این کار را انجام دهم." من درباره برخی از کارهای دیگری که انجام می‌دهم (اسکی، سفر در دنیا به تنهایی و غیره) به او گفتم. در حالی که پدرش داشت او را از دوچرخه من پیاده می کرد، به سمت او برگشت و گفت: "اوه بابا، من خوب می شوم. آقای برایانت همه کارها را انجام می دهد و من هم خواهم کرد." پدرش در حالی که اشک شوق روی گونه اش سرازیر شد، برگشت. او مرا در آغوش گرفت و گفت: "من اینجا نشسته بودم و برای امی دعا می کردم که او را تشویق کند. او اغلب احساس می کرد که زندگی اش نسبت به بچه های دیگر کسل کننده است. خدا همین الان دعای من را اجابت کرد. اکنون دعا می کنم که خدا تو را برکت دهد. برای هدیه امروزت به امی." من حرف او را باور کردم. با مهربانی و اندیشیدن نسبت به دیگران، می توانیم پاسخگوی دعا باشیم.
سوال: در مورد نویسنده چه می توانیم بدانیم؟
1. او یک مرد معلول بود.
2. معمولا خیلی سریع رانندگی می کرد.
3. او در یک فروشگاه رفاه کار می کرد.
4. او اغلب به افرادی که مشکل داشتند کمک می کرد.