متن: زندگی مثل یک قطار سواری است. سوار می شویم. سوار می شویم. پیاده می شویم. دوباره سوار می شویم و کمی دیگر سوار می شویم. تصادفات وجود دارد و تاخیر وجود دارد. در توقفگاه های خاص، شگفتی وجود دارد. برخی از اینها به لحظات عالی شادی تبدیل خواهند شد. برخی منجر به نتایج بد خواهد شد. وقتی به دنیا می آییم و برای اولین بار سوار قطار می شویم، با افرادی آشنا می شویم که فکر می کنیم در تمام طول سفر با ما خواهند بود. آن افراد پدر و مادر ما هستند. متأسفانه، این دور از واقعیت است. والدین ما در مواقعی که کاملاً به آنها نیاز داریم با ما هستند. آنها نیز سفرهایی دارند که باید انجام دهند. ما با خاطرات عشق، حمایت و غیره آنها زندگی می کنیم. کسانی هستند که سوار قطار می شوند و در نهایت برای ما بسیار مهم می شوند. این افراد برادران، خواهران و دوستان ما هستند که یاد خواهیم گرفت آنها را دوست داشته باشیم و از آنها مراقبت کنیم. برخی از مردم سفر خود را یک تور خوشایند می دانند. آنها فقط با خوشحالی پیش خواهند رفت. دیگران در سفر خود ناراحتی ها، اشک ها و ضررهای زیادی خواهند داشت. برخی دیگر برای کمک به هر کسی که نیاز دارد، باقی خواهند ماند. برخی از افراد در قطار هنگام پیاده شدن تأثیر عمیقی بر جای می گذارند. برخی آنقدر سریع سوار قطار می شوند و پیاده می شوند که به سختی تابلویی از خود باقی می گذارند. گاهی اوقات ناراحت می شویم که برخی از مسافران که دوستشان داریم در کوپه دیگری بنشینند و ما را رها کنند تا خودمان سفر کنیم. باز هم، چیزی وجود ندارد که بگوید ما به هر حال نمی‌توانیم آنها را جستجو کنیم. اما وقتی آنها را پیدا می کنیم، حتی ممکن است نتوانیم در کنار آنها بنشینیم زیرا آن صندلی قبلاً گرفته شده است. اشکالی ندارد... سفر همه پر از امید، رویا، چالش، سختی و خداحافظی خواهد بود.
سوال: وقتی برای اولین بار سوار قطار می شویم، افرادی که با آنها ملاقات می کنیم _ .
1. والدین
2. برادران
3. خواهران
4. دوستان