متن: دای 66 ساله زمانی به عنوان ردیاب قایق در کنار رودخانه یانگ تسه کار می کرد. دای در خانه خود در دهکده Xialong، که در ورودی تنگه Wuxia، یکی از سه دره معروف در جنوب غربی چین قرار دارد، گفت: "این چیزی بود که نیاز به قدرت بی رحمانه داشت، اما نه به تنهایی." "شما برای انجام کاری که ما انجام دادیم به مهارت های زیادی نیاز داشتید." هنگامی که موتورهای بیرونی در دهه 1980 در دسترس قرار گرفتند، ردیاب های قایق به چیزی از گذشته تبدیل شدند. امروزه آنها فقط گاهی در کنار رودخانه در طول جشنواره ها و رویدادهای فرهنگی دیده می شوند. با این حال، دای هنوز می‌تواند زمانی را به خاطر بیاورد که کشیده شدن توسط ردیاب در امتداد یانگ تسه تنها راه برای مردم برای سفر از روستایی به روستای دیگر در شهرستان کوهستانی ووشان بود. با توجه به منابع غنی معدنی منطقه، خدمات او برای شرکت هایی که می خواستند کالاهای خود را ارسال کنند حیاتی بود. این بازنشسته با بیان اینکه پدرش به عنوان ردیاب هم کار می کرد، گفت: زمانی که شروع کردم 15 یا 16 ساله بودم. او در سال 1964 درگذشت، زمانی که من یک نوجوان بودم. حتی به یاد نمی‌آورم که با هم پیگیری می‌کردیم، اما این کار را انجام دادیم. دای گفت که خدمه قایق ها به صورت تیمی با استاد اول، دوم و سوم کار می کردند. استاد اول ضروری ترین بود زیرا در قایق می نشست و آن را در ایمن ترین مسیر هدایت می کرد. او گفت: "این یک نقش کلیدی بود. او باید قایق را از کنار صخره های دندانه دار و گرداب ها هدایت می کرد." او افزود که استادان اول اغلب با تجربه ترین قایقرانان و آشناترین آنها با رودخانه یانگ تزر بودند. دای گفت: «روزهای ردیاب من خطرناک بود. "اگر قایق در گرداب گیر می کرد، می توانست قایق و تمام ردیاب ها را با آن ببلعد. اگر هولتر می شکست همین اتفاق می افتاد." روزگار دای به عنوان ردیاب سرانجام زمانی که خانواده او در اوایل دهه 1980 روی یک قایق موتوری سرمایه گذاری کردند به پایان رسید. او مدت کوتاهی بعد با موفقیت برای دریافت مجوز از ووشان اقدام کرد.
سوال: چرا استاد اول از همه مهمتر بود؟
1. چون توی قایق نشست.
2. چون او با تجربه ترین قایقران بود.
3. زیرا او مسئولیت ایمنی قایق را بر عهده داشت.
4. زیرا او با رودخانه یانگ تزر بیشتر آشنا بود.