متن: در رختخواب، کنار یک پنجره باز دراز بکشید و گوش کنید... "تهویه مطبوع ندارید؟ چگونه می توانید بخوابید؟" دوستی با وحشت می پرسد. به او می گویم خانواده ام تصمیم گرفته اند کولر را خاموش کنند و قبض برق ما را کم کنند. در اولین شب از برنامه کاهش هزینه ما، فقط 85 درجه است. ما عذاب می کشیم، اما به هر حال سه بچه شکایت می کنند. آنها در آسایش 72 درجه بزرگ شده اند و از دنیای بیرون محافظت شده اند. دختر 13 ساله ام شکایت می کند: «برای خوابیدن خیلی گرم است. برادرش در سالن شکایت می کند: «از این گرما نزدیک است بمیرم». به آنها می گویم: "فقط امشب آن را امتحان کنید." در حقیقت من آنقدر خسته هستم که نمی توانم برای مدت طولانی بچرخم. صورتم عرق کرده است، اما آرام دراز می کشم و به صدای کریکت های بیرون گوش می دهم که مرا یاد دوران کودکی می اندازد. سگ همسایه زوزه می کشد. احتمالاً یک سنجاب در حال عبور است. سال‌هاست که وقت گذاشتم و واقعاً به شب گوش کردم. به مادربزرگ فکر می کنم که تا 92 سالگی زندگی کرد و تا چند هفته قبل از مرگ مادرم همچنان در باغبانی مادرم کمک می کرد. و سپس، در گرمای تابستان کودکی ام به خانه او برگشتم. بالشتم را به پای تخت مادربزرگ می کشم و صورتم را به سمت پنجره باز می چرخانم. بالش را می چرخانم و به دنبال قسمت خنک تر می گردم. مادربزرگ مرا دید که پشت سر هم می چرخم. او گفت: «اگر فقط مراقب نسیم باشی، خنک می‌شوی و می‌خوابی.» به پرده سفید رنگی خیره می‌شوم و می‌خواهم حرکت کند. دراز کشیده، منتظر، ناگهان متوجه زندگی بیرون از پنجره شدم. گروه کر اشکال. همسایه ها، ایوان - دیر نشسته، با کلماتی مبهم صحبت می کنند که مرا آرام می کند. "مامان، شنیدی؟" پسر هفت ساله ام گریه می کند: "فکر می کنم خانواده جغدها بودند." به او می گویم: «احتمالاً، فقط به گوش دادن ادامه بده...» بدون تهویه مطبوع، خانه آرام است و صداهای طبیعی شب آنقدر نزدیک به نظر می رسند که بتوان آن را لمس کرد. امیدوارم امشب با اولین نسیم بیدار باشم.
سوال: نویسنده از مادربزرگ و دوران کودکی اش صحبت می کند تا نشان دهد که _ .
1. مردم قبلاً زندگی سختی داشتند
2. مردم آن زمان سخت کوش بودند
3. برای مردم خوب است که یک زندگی ساده داشته باشند
4. او چیزهای زیادی از مادربزرگش آموخته است