متن: اخیراً با معنای واقعی عشق تماس گرفتم. این می شد، کین، یک پسر. کین پسر دو ساله جولین، همسایه جدید من بود. در یک نگاه کین یک منظره بود. او با چوب های سخت برای پاها به دنیا آمده بود. و در آن روز صبح شاهد تأثیری بودم که کمبودهای فیزیکی کین روی خانواده‌اش گذاشت. اما من هم شاهد خیلی بیشتر از اینها بودم. خانواده ای فوق العاده را دیدم که این کودک خاص را در آغوش گرفتند. خانواده ای که اجازه نمی دهند کین بداند او متفاوت است. جولین یک گاری کوچک در چند اینچ از زمین ساخته بود تا پسرش بتواند به اطراف بچرخد. کین با استفاده از دستانش برای حرکت، چرخ دستی را حرکت داد تا به هر مکانی «برود» درست همانطور که دیگران قادر به انجام آن بودند. کین آن گاری کوچک را مانند یک استاد کار می کرد. کین کانون حیاتی کل خانواده بود. او چیزی بیش از یک عضو خانواده بود. او روح بود این کودک محرک، محرک و بنیانگذار بسیاری از تعاملات بود. خیلی دیرتر در زندگی ام، متوجه شدم که خدا این کودک را فرستاده تا به برخی از ما کمک کند که فقط به چیزی که عشق بود نمی رسیدیم. حتی با وجود ظرفیت محدود من برای درک در آن زمان که کین یک روح بسیار پیشرفته و با خرد بود. کین خواستار توجه بود، اما نه به دلیل چالش‌های حرکتی یا سایر کاستی‌های آشکار. در ذهنش هیچ چالش و کمبودی نداشت. حقیقت این است که او مورد توجه قرار گرفت زیرا او زنده و واقعی بود و چیزهای زیادی برای ارائه داشت. کین انرژی گرم و قدرتمند زیادی برای همه ما فرستاده و هنوز هم هست، بنابراین ممکن است یاد بگیریم که عشق از همه چیز پیشی می گیرد. کین، نوزادی شکننده و در عین حال دوست داشتنی، اینجا بود تا به همه ما درس مهمی بدهد. و در سن دو سالگی همین کار را کرد.
سوال: نویسنده درباره اعضای خانواده کین چگونه فکر می کرد؟
1. آنها عجیب بودند زیرا کین را در خانه حبس کردند.
2. برای آنها قابل احترام بود که کسب و کار خود را راه اندازی کنند.
3. ساختن گاری برای کین برای آنها مضحک بود.
4. آنها برای رویارویی با تمام مشکلات بسیار شجاع بودند.