متن: پیرمرد به آرامی وارد رستوران شد. با سر خم شده، و شانه‌های خمیده به جلو، با هر قدم بی‌شتاب به چوب مطمئن خود تکیه می‌داد. ژاکت پارچه‌ای پاره، شلوارهای وصله‌دار، کفش‌های کهنه و شخصیت گرم او را از جمعیت معمول صبحانه‌های شنبه متمایز می‌کرد. ایستاد، با تمام بدنش چرخید و به دختر بچه ای که کنار در نشسته بود چشمکی زد. لبخند بزرگی به او زد. پیشخدمت جوانی به نام مری او را تماشا کرد که به سمت میزی کنار پنجره رفت. او به سمت او دوید و گفت: "بفرمایید قربان. اجازه بدهید با آن صندلی به شما دست بدهم." صندلی را از روی میز کنار کشید. او را با یک بازو ثابت کرد و به او کمک کرد جلوی صندلی حرکت کند و راحت بنشیند. سپس میز را به او نزدیک کرد و چوبش را به میز تکیه داد تا بتواند به آن برسد. با صدای آرام و واضحی گفت: "از شما متشکرم، خانم. و به شما برای حرکات مهربانانه شما مبارک باد." "خوش اومدی قربان." او پاسخ داد. "و نام من مریم است. من یک لحظه برمی گردم و اگر در این مدت به چیزی نیاز داشتید، فقط برای من دست تکان دهید!" بعد از اینکه او یک غذای مقوی را تمام کرد، مری پول خرد را از بلیطش برای او آورد. آن را روی میز گذاشت. به او کمک کرد و با او تا جلوی در رفت. در را برای او باز نگه داشت و گفت: "برگرد و ما را ببین آقا!" برگشت و سری به علامت تشکر تکان داد. "تو خیلی مهربانی." او به آرامی و با لبخند گفت. وقتی مری رفت تا میز او را تمیز کند، نزدیک بود بیهوش شود. زیر بشقاب او یک کارت ویزیت و یک یادداشت روی دستمال کاغذی پیدا کرد. زیر دستمال یک اسکناس صد دلاری بود. روی دستمال نوشته شده بود: "مریم عزیز، من به تو بسیار احترام می گذارم، تو هم به خودت احترام می گذاری. این از رفتارت با دیگران نشان می دهد. تو راز خوشبختی را یافته ای. ژست های مهربانت در میان کسانی که با تو ملاقات می کنند می درخشد. " مردی که منتظرش بود صاحب رستورانی بود که او در آن کار می کرد. این اولین باری بود که او یا یکی از کارمندانش او را شخصا می دیدند.
سوال: پیرمرد 100 دلار زیر دستمال گذاشت زیرا او _ .
1. از لطف مریم سپاسگزار بود
2. می خواست مریم را تشویق به انجام کارهای خیر بیشتر کند
3. از مهربانی و نگرش کاری مریم قدردانی کرد
4. به غذای خوشمزه رستوران خیلی فکر کردم