متن: مطالعات نشان داده اند که لبخند زدن راهی جهانی و موثر برای بهبود خلق و خو است. اما در جدیدترین تحقیقات در مورد قدرت لبخند، محققان به رهبری مارکوس مونافو از دانشگاه بریستول در انگلستان دریافتند که حتی دیدن لبخند بر روی صورت دیگران می تواند تأثیر عمیقی بر تمایل فرد به خشونت یا پرخاشگری داشته باشد. این است، تا زمانی که آن شخص لبخند را به عنوان لبخند شادی تشخیص دهد، نه به عنوان یک تمسخر. مونافو و همکارانش مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را شامل بزرگسالان عادی و نوجوانان بسیار پرخاشگر انجام دادند که به یک برنامه جوانان مراجعه می‌کردند، چه توسط مقامات آموزشی و چه توسط دادگاه. حدود 70 درصد از نوجوانان قبلا سابقه کیفری داشتند. در اولین آزمایش، 40 بزرگسال سالم، 1830 ساله، به حالات چهره در رایانه از خوشحالی تا عصبانی و حالت‌های دشوارتر و بین آن‌ها نگاه کردند. از شرکت کنندگان پرسیده شد که چقدر عصبانی هستند و سپس باید تصاویر را به عنوان نشان دهنده شادی یا عصبانیت ارزیابی می کردند - هیچ گزینه ای برای "نامشخص" یا "ناتوان از گفتن" وجود نداشت. از این رتبه‌بندی‌ها، دانشمندان می‌توانند امتیازی از ترجیح خود نسبت به شادی یا خشم ایجاد کنند. تحقیقات قبلی نشان داد که افراد پرخاشگر - از جمله مجرمان خشن - تمایل دارند حتی یک عبارت رایج را به عنوان یک بیان غیر دوستانه در نظر بگیرند. "تو به من نگاه می کنی؟" می تواند به راحتی یک سوال ساده را به یک مبارزه غم انگیز تبدیل کند. بر اساس نمرات اصلی خود، سپس به نیمی از شرکت‌کنندگان توسط رایانه گفته شد که برخی از چهره‌های نامشخصی که آنها را عصبانی ارزیابی کرده‌اند، باید به عنوان شاد نمره می‌گرفتند. هدف این بود که آنها را به سمت قضاوت مثبت‌تر چهره‌های میانی هدایت کند. 20 نفر دیگر بازخورد دریافت کردند که به سادگی اولین انتخاب آنها را ثابت کرد و یک گروه کنترل ایجاد کرد. پس از این آموزش، هر دو گروه دوباره مورد آزمایش قرار گرفتند و گروهی که بازخورد مغرضانه دریافت کرد، رتبه بندی چهره های نامشخص خود را به سمت شاد تغییر داد. همچنین از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا پس از اتمام دور دوم آزمایش، سطح احساسات خشم خود را دوباره ارزیابی کنند. آنهایی که آموزش دیده بودند چهره های نامشخص را شادتر در نظر بگیرند، گزارش کردند که بعد از آن کمتر عصبانی می شوند. محققان سپس بر روی 46 نوجوان از برنامه جوانان پرخطر متمرکز شدند. این نوجوانان آزمایش مشابهی را انجام دادند، اما هم جوانان و هم کارکنان، میزان رفتار پرخاشگرانه نوجوانان را قبل از شروع آزمایش و برای دو هفته پس از آن گزارش کردند. نوجوانانی که برای تفسیر مثبت تر حالات نامشخص چهره آموزش دیده بودند، دو هفته بعد به طور قابل توجهی کمتر پرخاشگر بودند. نویسندگان نتیجه می‌گیرند: «نتایج آزمایش‌های ما قویاً نشان می‌دهد که درک حالات عاطفی چهره نقشی علی در خشم ذهنی و رفتار پرخاشگرانه بازی می‌کند.» این بدان معنا نیست که لبخند به تنهایی پاسخی برای خشونت در میان نوجوانان است - برای مثال، تحقیقات قبلی که در آن جوانان ضداجتماعی برای تشخیص بهتر احساسات آموزش دیده بودند، هیچ تأثیری بر سطح رفتار پرخاشگرانه آنها نداشت. اما این مطالعه قبلی بر بهبود درک نوجوانان از سیگنال های واضح صورت متمرکز بود، نه علائم نامشخص. از آنجایی که سیگنال‌های نامشخص بیشتر به اشتباه درک می‌شوند، ممکن است رفتار خشونت‌آمیز در برخی از جوانان همراه با سوءتفاهم مداوم آنها از عبارات عصبانیت در جایی که وجود ندارند، وجود داشته باشد، که آنها را به سمت واکنش‌های تهاجمی سوق می‌دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کمک به جوانان، به‌ویژه آن‌هایی که خشونت‌آمیز هستند، تا یاد بگیرند که وقتی می‌بینند چهره‌ای تهدیدآمیز به نظرشان می‌رسد، به دیگران کمک کنند، می‌تواند به پایان دادن به چرخه باطل خشونت کمک کند.
سوال: مونافو و گروهش احتمالاً با کدام یک از موارد زیر موافق هستند؟
1. فقط تا حد امکان لبخند بزنید.
2. سوء تفاهم ریشه خشونت است.
3. دیدن لبخند می تواند پرخاشگری را کاهش دهد.
4. خشم خود را کنترل کنیم تا از خشونت و پرخاشگری جلوگیری کنیم.