متن: من در شهر غریبی بودم و اصلاً شهر را نمی شناختم و از این گذشته، نمی توانستم یک کلمه از آن زبان صحبت کنم. بعد از اینکه اولین روزم را در مرکز شهر گذراندم، تصمیم گرفتم در روز دوم راهم را گم کنم، زیرا معتقد بودم این ساده ترین راه برای آشنایی با شهر عجیب است. سوار اولین اتوبوسی شدم که گذشت، چندین ایستگاه سوارش شدم، سپس پیاده شدم و راه افتادم. دو ساعت اول به اندازه کافی خوش گذشت. سپس تصمیم گرفتم برای ناهار به هتل خود برگردم. بعد از مدتی پیاده روی، به این نتیجه رسیدم که بهتر است راه را بپرسم. مشکل این بود که تنها کلمه ای که از زبان می دانستم نام خیابانی بود که در آن زندگی می کردم و حتی آن موقع هم آن را بد تلفظ می کردم. ایستادم تا از یک روزنامه‌فروش صمیمی بپرسم. لبخندی زد و کاغذی به دستم داد. سرم را تکان دادم و نام خیابان را تکرار کردم و او کاغذ را در دستانم گذاشت. مجبور شدم مقداری پول به او بدهم و به راه خود ادامه دادم. نفر بعدی که پرسیدم پلیس بود. پلیس با دقت به حرف من گوش داد، لبخند زد و به آرامی بازویم را گرفت. نگاه عجیبی در چشمانش بود که به چپ و راست اشاره کرد و دوباره به چپ اشاره کرد. مؤدبانه از او تشکر کردم و به سمتی که اشاره کرد شروع به راه رفتن کردم. حدود یک ساعت گذشت و متوجه شدم خانه ها کمتر و کمتر می شوند و زمین های سبز در دو طرفم نمایان می شود. من تمام راه را به روستا آمده بودم. تنها کاری که باید انجام دهم این بود که نزدیکترین ایستگاه راه آهن را پیدا کنم،
سوال: نویسنده معتقد بود که اگر بخواهی شهری غریب را بشناسی _ .
1. باید همه جا پیاده بری
2. شما باید یک نقشه داشته باشید
3. باید راه را از مردم بپرسید
4. باید گم شوی