متن: همین چند ساعت پیش کشتی ایتالیایی آندریا دوریا در میان مه غلیظ به سمت شهر نیویورک حرکت می کرد. کاپیتان پیرو کالامای مراقب بود. او می دانست که بسیاری از کشتی های دیگر در این نزدیکی هستند. به خاطر مه باید سرعتش را کم می کرد اما تصمیم گرفت این کار را نکند. او می خواست صبح روز بعد به موقع برسد. حدود ساعت 11 شب، کشتی دیگری به نام استکهلم ناگهان به آندریا دوریا برخورد کرد. یک سوراخ بزرگ در کشتی ایتالیایی ایجاد کرد. عده ای به شدت آسیب دیدند. برخی دیگر به دریا افتادند. اما یک دختر توسط استکهلم نجات یافت. لیندا مورگان چهارده ساله بود. او با مادر و خواهر کوچکش در اسپانیا زندگی می کرد. او قصد داشت به دیدن پدرش در نیویورک برود. او از دیدن پدرش هیجان زده بود. لیندا این سفر را دوست داشت. او می خواست در آخرین شب در دریا با کاپیتان شام بخورد. کاپیتان آن شب سر میزش ننشست. او مشغول هدایت کشتی در میان مه بود. لیندا نتوانست با او صحبت کند. وقتی لیندا به رختخواب رفت، همه چیز خوب به نظر می رسید. مادرش چراغ ها را خاموش کرد. لیندا با خواهر کوچکش صحبت کرد. او به این فکر کرد که صبح روز بعد پدرش را ببیند. اتفاقی که بعدا افتاد یک غافلگیری وحشتناک بود. لیندا از خواب بیدار شد که نمی دانست کجاست. او در تختش نبود. وقتی به خانواده اش زنگ زد، کسی جواب نداد. هر دو زانویش شکسته بود. لیندا بر اثر یک تصادف شگفت انگیز نجات یافته بود. وقتی استکهلم سوراخی در کنار آندریا دوریا ایجاد کرد، لیندا را از تختش بلند کرد. او به جای سقوط در اقیانوس، روی عرشه استکهلم فرود آمد. ملوانی گریه های او را شنید و او را پیدا کرد. در حال حاضر دختر در بیمارستان بستری است. انتظار می رود که او بهتر شود. پدرش در کنارش است، خوشحال است که دختر کوچکش نجات یافته است. آندریا دوریا زیر امواج در ته دریا قرار دارد.
سوال: چرا کاپیتان پیرو کالامای سرعت را کاهش نداد؟
1. نمی خواست دیر شود.
2. به خاطر هوای بد دیوانه شد.
3. فکر کرد مه جدی نیست.
4. او تجربه غنی داشت.