متن: من معلمان زیادی داشتم که دوستشان داشتم. با این حال، معلمی که بیشتر به یاد دارم خانم گرین از ماریانا، فلوریدا بود. او معلم کلاس پنجم من بود. از آنجایی که من یک شاگرد جدید بودم، نه تنها در کلاس او، بلکه در مدرسه، او وقت من را در آنجا بسیار خوشایندتر کرد. من بلافاصله شروع به دوست داشتن او کردم. او واقعا بامزه بود و من می دانستم که او از من خوشش می آید. او یادگیری را سرگرم کننده کرد. به یاد دارم یک روز برای تعطیلات کریسمس، او به ما یاد داد که چگونه از تخم مرغ زیور آلات درست کنیم. والدینم هنوز برخی از زیورآلاتی که من درست کرده ام دارند. او مرا رهبر بسیاری از پروژه های گروهی کرد و این باعث شد احساس خاصی داشته باشم. من فکر می‌کنم که این باعث می‌شود هر کودکی احساس خاص بودن کند، به‌ویژه زمانی که کودکی در مکانی جدید بدون دوست است. او مرا وادار کرد که اینطور باشم. نه برای انتخاب یک دانش آموز "مورد علاقه"، بلکه برای اینکه هر دانش آموزی احساس کند که خاص است. در آن سال، من جایزه علمی ریاست جمهوری را دریافت کردم. من و پدر و مادرم واقعاً افتخار می کردم. با نگاهی به گذشته، فکر می‌کنم دلیل اینکه اینقدر خوب عمل کردم این بود که احساس مهم بودن می‌کردم. دانش آموزان زمانی که احساس می کنند مهم هستند یا دوست دارند بهتر عمل می کنند. خانم گرین همیشه شاگردانش را می شناسد و با آنها روابط شخصی برقرار می کند که من سعی می کنم روزی این کار را انجام دهم. فقط امیدوارم دانش آموزی پیدا شود که من را معلم مورد علاقه اش بداند همانطور که من او را معلم خودم دانستم.
سوال: زندگی نویسنده در مدرسه جدید بسیار _ .
1. سخت
2. خوشحال
3. مشترک
4. حوصله سر بر