متن: (2013*، C) یک روز، زمانی که به عنوان روانشناس در انگلستان کار می کردم، پسر نوجوانی در دفتر من ظاهر شد. دیوید بود. او همچنان بیقرار بالا و پایین راه می رفت، صورتش رنگ پریده بود و دستانش کمی می لرزید. او نوشت: "این پسر خانواده اش را از دست داده است." به دیوید نگاه کردم و او را به صندلی نشان دادم. چگونه می توانم به او کمک کنم؟ مشکلاتی وجود دارد که روانشناسی پاسخی برای آنها ندارد و هیچ کلمه ای نمی تواند آنها را توصیف کند. گاهی اوقات بهترین کاری که می توان انجام داد این است که صریح و دلسوزانه گوش کند. دو بار اول که همدیگر را دیدیم، دیوید حرفی نزد. او همانجا نشست و فقط به نقاشی های بچه ها روی دیوار پشت سرم نگاه کرد. پیشنهاد دادم یک بازی شطرنج بازی کنیم. سرش را تکان داد. بعد از آن بازی کرد. هر چهارشنبه بعدازظهر با من شطرنج - در سکوت کامل و بدون نگاه کردن به من. تقلب در شطرنج آسان نیست، اما اعتراف می کنم که مطمئن شدم دیوید یک یا دو بار برنده شد. معمولاً او زودتر از زمان توافق رسیده می‌آمد، صفحه شطرنج و مهره‌ها را از قفسه بیرون می‌آورد و قبل از اینکه فرصتی برای نشستن پیدا کنم شروع به تنظیم آنها کرد. به نظر می‌رسید که از همراهی من لذت می‌برد. اما چرا هرگز به من نگاه نکرد؟ فکر کردم: «شاید او فقط به کسی نیاز دارد که دردش را با او در میان بگذارد.» شاید او احساس می کند که من به رنجش احترام می گذارم.» چند ماه بعد، وقتی شطرنج بازی می کردیم، ناگهان به من نگاه کرد. گفت: نوبت توست. بعد از آن روز، دیوید شروع به صحبت کرد. او در مدرسه دوستانی پیدا کرد و به یک باشگاه دوچرخه سواری پیوست. او چند بار در مورد دوچرخه سواری خود با چند دوست و در مورد برنامه خود برای ورود به دانشگاه برای من نوشت. اکنون او واقعاً زندگی را آغاز کرده بود. زندگی خودش شاید من چیزی به دیوید دادم. اما همچنین یاد گرفتم که یک نفر - بدون هیچ کلمه ای - می تواند به شخص دیگری برسد. تنها چیزی که لازم است یک در آغوش گرفتن، یک شانه برای گریه کردن، یک لمس دوستانه و یک گوش است که می شنود.
سوال: از داوود چه چیزی می توان استنباط کرد؟
1. او پس از ماه ها درمان بهبود یافت.
2. او قبل از از دست دادن خانواده اش دوچرخه سواری را دوست داشت.
3. او بلافاصله پس از شروع صحبت به دانشگاه رفت.
4. او قبل از آشنایی با نویسنده در مدرسه دوستانی پیدا کرد.