متن: در حالی که با یک نویسنده و مدرس معروف شام می خوردم، گفتگوی ما به سمت پول کشیده شد. او به طور معمول به من گفت: "من به اندازه کافی پول دارم." "من به پول بیشتری نیاز ندارم." با خودم فکر کردم: «البته که می توانی این را بگو. "شما برای یک سخنرانی پانزده هزار دلار دریافت می کنید." سپس به روند فکرم پی بردم و عمیق تر در مورد گفته او تأمل کردم. آیا به دلیل داشتن پول زیاد راضی است یا به دلیل اینکه راضی بودن را انتخاب می کند پول زیادی دارد؟ _ پس آیا کافی بودن چیزی است که وقتی به سطح خاصی برسیم برای ما اتفاق می افتد یا تجربه ای است که می توانیم هر زمانی انتخاب کنیم و جشن بگیریم؟ دوستان من آدریان و کری در یک کلبه محقر در جنگل های بارانی زندگی می کنند. آنها درآمد بسیار کمی دارند، تلفن ندارند و بیشتر اوقات برهنه راه می روند. فکر می کنم آنها شادترین افرادی هستند که می شناسم. آنها با خورشید از خواب بیدار می شوند، یکدیگر را بسیار دوست دارند و با دلی پر و باز پذیرای مهمانان هستند. آنها قدر لحظه لحظه زندگی خود را می دانند، هیچ بازی حواس پرتی ندارند و منتظر استراحت بزرگ در گوشه و کنار نیستند. وقتی با آنها هستم، احساس غالب من این است: "اینجا همه چیز درست است - چرا کسی چیزی بیشتر می خواهد؟" رام داس می گفت: "سه نوع آدم در دنیا وجود دارد: آنهایی که می گویند "خیلی زیاد!"، آنهایی که می گویند "کافی نیست!" و آنهایی که می گویند: "آه، درست است!" از آنجایی که «بیش از حد» یک چیز به معنای «کافی نبودن» چیز دیگر است، واقعاً فقط دو رویکرد برای زندگی وجود دارد: کمبود یا رضایت.
سوال: کدام یک از موارد زیر به بهترین وجه مناسب این قسمت است؟
1. هیچ چیز بهتر از یک ذهن راضی نیست.
2. هروقت تمایلی هست، راه رسیدن به آن هم هست.
3. تمرین کامل می کند.
4. دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است.