متن: گربه ما طبیعت شیرینی دارد و می تواند به ما بگوید که چه می خواهد. هنگامی که ما در برآوردن نیازهای او شکست می خوریم، او به آرامی ما را در مسیر مناسب هدایت می کند. وقتی صبح زود فراموش می کنم کاسه آب او را پر کنم، او به دنبال پاهایم می دود و سپس مرا به سمت کاسه اش هل می دهد. او عصبانی نمی شود ; در عوض خواسته هایش را به بهترین شکل بیان می کند. و من همیشه می فهمم که او به من چه می گوید. یک روز متوجه شدم که به بیان ساده او حسادت می کنم. چند بار انتظار داشتم شوهرم یا فرزندانم خواسته‌های من را بدانند بدون اینکه صدایی به آنها بدهم؟ چند بار ناامید شده بودم که آنها نمی توانستند بفهمند چه زمانی به یک در آغوش گرفتن، یک تعریف یا یک شکلات نیاز دارم؟ بعد از یک بعد از ظهر دلپذیر با شوهرم، می خواستم در جایی خوب توقف کنم و شام بخورم، اما او متوجه نکات من نشد. "نمیتونی ببینی که میخوام برم بیرون شام بخورم؟" وقتی به داخل راهروی ما آمد، شکایت کردم. او با بی حوصلگی پاسخ داد: "چرا نگفتی؟ من نمی توانم ذهن شما را بخوانم." _ . آیا انتظار داشتم که او ذهن من را بخواند؟ چرا خواسته ام را واضح تر بیان نکرده بودم؟ فهمیدم در دام زنانه "اگر دوستم داری، می توانی ذهنم را بخوانی" افتاده ام. اکنون، من نیازهای خود را به طور واضح و مستقیم بیان می کنم. من به گربه ام نگاه می کنم و می دانم که او موافق است.
سوال: چرا نویسنده از شوهر یا فرزندانش ناامید شده است؟
1. شوهرش او را در آغوش نگرفت.
2. بچه هایش به او شکلات نمی دادند.
3. از او تعریفی نکردند.
4. آنها ذهن او را درک نکردند.