متن: هفته گذشته، در پروازی به واشنگتن، با تاجری آشنا شدم که وقتی راحت کنارم نشسته بود، از من درباره حرفه ام پرسید. من به او گفتم که من یک معلم هستم و دوازده سال است که سعی می کنم تفکر انتقادی در مورد یادگیری را در آموزش معمولی توسعه و ترویج دهم. "خدایا، این باید سخت ترین کار دنیا باشد!" او لحظه ای درنگ کرد. "چرا این کار را می کنی؟" من در مورد نحوه شروع تدریس جغرافیا صحبت کردم. به او از سختی‌های یک مدیر مدرسه گفتم. و سپس به او گفتم آنچه را که به عنوان تجربه واقعی خود در نظر گرفته ام. در سال 1984 بود، زمانی که من از مدرسه‌ای که در آن زمان به عنوان یکی از برجسته‌ترین دبیرستان‌های ساحل شرقی شناخته می‌شد، بازدید کردم. بعد از دو روز آنجا من کاملاً شگفت زده شدم. من هرگز چنین مجموعه خوبی از جوانان را ندیده بودم، هر یک از آنها ظاهراً مطمئن، مشتاق، حساس و به خوبی قادر به مدیریت آینده خود بودند. از مدیر مدرسه پرسیدم که چگونه این کار به دست آمده است و او لبخند زد. "ما به سواد عملکردی برای همه جوانان اعتقاد داریم؛ یعنی توانایی احساس اطمینان از اینکه می‌توانید با چالش‌های جامعه مدرن کنار بیایید. این اعتماد زمانی به دست می‌آید که بدانید می‌توانید یادگیری خود را مدیریت کنید و قادر خواهید بود از پس آن برآیید. او نتیجه گرفت که "به بالاترین مهارت ممکن در تفکر، برقراری ارتباط، همکاری و تصمیم گیری نیاز دارد." همراهم فریاد زد: "اما به خاطر خدا، اینها فقط مهارت هایی است که در بین کارمندانم به دنبال آن هستم." "این دقیقاً همان چیزی است که صنعت سال‌ها سعی کرده به جهان دانشگاهی بگوید. شما به جای گوش دادن، به مجموعه‌ای از شیوه‌ها ادامه می‌دهید که برخلاف همان مهارت‌های مورد نیاز در استخدام هستند. تکه ای از تحقیقات دانشگاهی در یک برج عاج متفاوت از روال روزانه مسائل واقعی هستند.
سوال: نقطه عطف در حرفه تدریس نویسنده چه بود؟
1. ملاقات او با یک تاجر مطمئن.
2. انتصاب او به عنوان مدیر مدرسه.
3. شروع او به تدریس جغرافیا.
4. بازدید او از دبیرستانی در ساحل شرقی.