متن: اینجا در شمال شرق اسکاتلند فقط یک روز بادی در ژانویه بود. وقتی از خانه خارج شدم و به سمت دفتری که در شهر بعدی کار می کردم، پیش بینی کنندگان هوا گفتند: "باد و سرد است، اما باران نمی بارد." با این حال، زمانی که من می خواستم سر کار را در اوایل شب ترک کنم، هوا در حال باریدن بود! دفتر من نزدیک ایستگاه اتوبوس بود که مشکلی پیش نیامد. من فقط از در بیرون شلیک کردم و وارد اتوبوس شدم. متأسفانه، هنگامی که به خانه در مونتروز رسیدم، حدود یک مایل راه داشتم تا از ایستگاه اتوبوس تا خانه‌ام پیاده‌روی کنم. همانطور که آن شب از اتوبوس پیاده شدم تا به خانه بروم، تلاش کردم تا چتر کوچکم را در باد شدید بالا بیاورم. بدیهی است که برای دوش بسیار سبک طراحی شده است. بعد ناگهان و در کمال تعجب صدای مادرم را شنیدم. "سریع! بیا زیر اینجا، قبل از اینکه خیس شوی!" زیر چتر بزرگترم نیش زدم و با تعجب به مامان خیره شدم. "تو این هوا اینجا چیکار میکنی؟" من ازش خواستم. مادرم در آن سال هشتاد و سه سال داشت، و با اینکه تندرست و سالم بود، معمولاً دوست نداشت در باد شدید و باران شدید بیرون برود. "تو گفتی امشب برای چای بیایم، اما من زود آمدم قبل از اینکه باران خیلی شدید شود. اریک به من گفت که ماشینت برای سرویس است و من چتر بزرگت را دیدم که روی صندلی خوابیده است. اریک با تلفن صحبت می کرد. من فقط آن را برداشتم و بیرون آمدم تا بتوانم شما را ملاقات کنم و شما خیس نشوید!" مادرم سال بعد فوت کرد. این عمل ساده در ذهن من باقی می ماند و به من یادآوری می کند که مادرم چقدر من را کاملاً دوست داشت. نمی توانست برای خودش در باد و باران بیرون برود، اما در هشتاد و سه سالگی، او هرگز به آب و هوای بد فکر نکرد تا من خیس نشم.
سوال: نویسنده با شنیدن صدای مادرش بسیار متعجب شد زیرا _ .
1. مادرش به ندرت از بیرون رفتن در چنین هوای بدی لذت می برد.
2. مادرش به او نگفت که برایش چتر می آورد.
3. آن روز قصد داشت برای چای به خانه اش برود.
4. او در واقع متوجه نشد که مادرش چقدر او را دوست دارد.