متن: گراهام و دوستانش ترجیح دادند به بازوها، گردن و پاهای خود شلیک کنند. یک دلال یک بار گفت که گراهام از آن دسته است که هرگز نمی تواند به عقب برگردد و انتظار داشت که او بر اثر مواد مخدر بمیرد. وندی از همین ترس داشت، اما نمی دانست چگونه پسرش را نجات دهد. او گفت: "یک بار، پس از اینکه او برای بیش از یک ماه ناپدید شده بود، او را در خانه یکی از دوستانم با تعداد زیادی کاربر دیگر پیدا کردم." اما صبح روز بعد او رفته بود. نمی‌دانم چه چیزی او را مجبور به انجام این کار کرد، اما 20 مایل رانندگی کردم تا به نزدیک‌ترین ایستگاه قطار رسیدم. گراهام به سمت سیاتل حرکت کرد، جیب‌هایش پر از مواد مخدر بود. با گذشت زمان، دیگر هرگز او را زنده نمی دیدم." نقطه عطف در سال 2007 بود، پس از اینکه گراهام بار دیگر به دلیل مالکیت دستگیر شد. وندی از پروژه مواد مخدر مونتانا تماس گرفت، که با مجری قانون محلی برای پیگیری جنایات مربوط به جوانان کار می کند تا بتواند به خانواده هایی که در مشکل هستند کمک کند. به دنبال توصیه یک مشاور، وندی دو مرد را استخدام کرد تا نیمه شب به خانه او بیایند، گراهام را ببندند و او را به یک برنامه درمانی در تامپسون فالز، مونتانا ببرند. او گفت: "وقتی آنها آمدند من خیلی عصبانی بودم و واقعاً از دست مادرم عصبانی بودم." پس از شش ماه درمان، گراهام که اکنون 19 سال دارد، به کالیسپل بازگشت، جایی که بار دیگر به وندی نزدیک شد. او گفت: "هنوز هر روز آرزوها را دارم و هر شب در جلسات حمایت شرکت می کنم، اما زندگی ارزش زندگی دوباره را دارد. مادرم فکر می کند این یک معجزه است. حدس می زنم که او درست می گوید."
سوال: وقتی آن دو مرد در نیمه های شب به خانه خود آمدند، گراهام _ .
1. تازه مواد مصرف کرده بود و در حالت هیجان بود.
2. در یک تخت بلند بالای زمین خوابیده بود.
3. به تازگی مواد مصرف کرده بود و در حالت عذاب بود.
4. با مادرش دعوا می کرد