متن: من یک بار از دانشجویان MBA چینی ام داشتم که در مورد "برنامه های تجاری دو ساعته" طوفان فکری می کردند. آنها را به شش گروه تقسیم کردم و برایشان مثال زدم: رستوران های زنجیره ای. گفتم هرچه ایده آنها اصلی تر باشد، بهتر است. در نهایت، پنج گروه از شش گروه، طرح هایی را برای رستوران های زنجیره ای ارائه کردند. ششم یک سرویس پذیرایی را پیشنهاد کرد. اگرچه اعتراف کردم که محدودیت زمانی دشوار بوده است، ناامیدی خود را ابراز کردم. شاگردان من مدیران میانی، تحلیلگران مالی و سرمایه‌داران شرکت‌های دولتی و شرکت‌های جهانی بودند. آنها بدون استعداد و نظرات نبودند، اما توسط یک سیستم آموزشی شکل گرفته بودند که به ندرت بر تفکر انتقادی یا خلاقیت تأکید می کرد یا به آنها پاداش می داد. صحنه ای که توضیح دادم در طول دو سال تدریس من در مدرسه به اشکال مختلف ظاهر شد. مقالات اغلب از وب و هاروارد بیزینس ریویو کپی می شدند. بحث های مطالعه موردی نوشته شده و فقط حفظ شده است. دانش آموزان اغلب می گفتند که کپی کردن یک استراتژی تجاری برتر است، بهتر از اختراع و خلق کردن. در چین، هر محصولی که تصور کنید ساخته و فروخته شده است. اما به قدری تعداد کمی از ذهن‌های توسعه‌یافته بازاریابی و مدیریت مطرح شده‌اند که زمان زیادی طول می‌کشد تا اکثر مردم جهان بتوانند یک برند چینی را نام ببرند. با در نظر گرفتن این مشکل، مشارکت با موسساتی مانند Yale و MIT ایجاد شده است. و سپس "طرح هزار استعداد" وجود دارد: این برنامه جدید دولتی برای بهبود نوسازی فناوری از طریق جذب دانشمندان برتر آموزش دیده خارجی به سرزمین اصلی با پول کلان در نظر گرفته شده است. اما نگرانی هایی در مورد محیط تحقیقاتی چین وجود دارد. به سختی به دلیل ایجاد تفکر مستقل و گشاده رویی شناخته شده است، و حتی پیشنهادهای حقوق و دستمزد بزرگ ممکن است به اندازه کافی برای غلبه بر آن جذاب نباشد. در نهایت، برای چین، تبدیل شدن به یک خالق بزرگ جهان تنها به ایجاد مشارکت با دانشگاه های برتر غربی نیست. همچنین این نیست که گروهی از افراد تحصیلکرده را جمع کنیم و به آنها بگوییم خلاقانه فکر کنند. این در مورد ایجاد یک محیط یادگیری غنی برای ذهن های جوان است. به آن سادگی نیست.
سوال: بهترین عنوان قطعه کدام است؟
1. به دنبال راه جدیدی برای یادگیری باشید.
2. به تفکر خلاق پاداش دهید.
3. چگونه خالق شویم
4. یک محیط فنی ایجاد کنید.