متن: من و الیزابت الان 18 ساله هستیم و در شرف فارغ التحصیلی هستیم. به دوستی دوران ابتدایی‌مان فکر می‌کنم، اما برخی از خاطرات محو شده‌اند. آن روز در کلاس پنجم چه اتفاقی افتاد که بث ناگهان با من صحبت نکرد؟ آیا او می داند که من هفت سال است که به او فکر می کنم؟ اگر فقط می توانستیم به عقب برگردیم، کشف کنیم که چه چیزی به رابطه ما پایان داد. من باید با بث صحبت کنم. من او را گاهی می بینم و متوجه می شوم مدرسه "خوب" است. این یکسان نیست. هرگز نخواهد بود. یکی می گوید که او اکنون لیز است. چه اتفاقی برای بث افتاد؟ من نمی توانم با او تماس بگیرم. باید بنویسم؟ اگر او جواب من را ندهد چه؟ چگونه بفهمم او به چه فکر می کند؟ بله، برایش نامه می نویسم. بیان این موارد به صورت نوشتاری آسانتر است. "عزیز باش"، نه، "لی عزیز"، نه، "الیزابت عزیز". کلمات آزادانه جاری می شوند، زیرا خاطرات هفت ساله دوباره متولد می شوند. تمام سوالاتی را که در ذهنم بی پاسخ مانده است از او می پرسم و دعا می کنم جواب بدهد. افکارم را در پاکت سفید کامل مهر می کنم و بث را تصور می کنم که به صندوق پستی خود نگاه می کند. آیا او می داند که چرا من می نویسم؟ شاید او یک بار به نوشتن همان نامه فکر کرد. همانطور که پستچی پاکت نامه مرا برای همیشه از من می گیرد، نمی دانم آیا تصمیم درستی گرفته ام یا نه. آیا من حق دارم دوباره خودم را به زور وارد زندگی بث کنم؟ آیا من به سادگی بخشی از گذشته هستم؟ قدم اول را برداشته ام. بث اکنون کنترل اوضاع را در دست دارد. یک روز گذشت. آیا حرف های من در پایین طبقه پست است؟ دو روز گذشت در فکر فرو رفته ام و حتی صدای زنگ تلفن را نمی شنوم. "سلام؟ این الیزابت است."
سوال: چرا نویسنده به جای تماس گرفتن تصمیم به نوشتن نامه می گیرد؟
1. او مطمئن است که بث پاسخی نخواهد داد.
2. او می ترسد که آنها تلفنی دعوا کنند.
3. او شماره تلفن بث را نمی داند.
4. بیان احساساتش به صورت نوشتاری راحت تر است.