متن: چندین سال پیش، دانشجویی که روی یک پروژه تحقیقاتی در آزمایشگاه من کار می کرد با نگرانی به من مراجعه کرد: "من کار اشتباهی انجام می دهم." من نتایج تحقیقات او را دیده بودم و می دانستم که پیشرفت خوبی دارد، بنابراین از شنیدن مشکل او متعجب شدم. طی چند روز بعد، آزمایش او را انجام دادیم. هنوز مشکلی پیدا نکردم در نهایت از او پرسیدم: «چرا فکر می‌کنی کار اشتباهی انجام می‌دهی؟» او با کمی سردرگمی پاسخ داد: "چون من آنچه را که شما گفتید، دریافت نمی کنم." پاسخ او مرا شوکه کرد. من به او نگفته بودم که چه چیزی را "باید" دریافت کند، اما چند هفته قبل درباره برخی فرضیه های منتشر شده بحث کرده بودیم. با دیدن داده‌های تحقیق که با این پیش‌بینی‌ها مطابقت نداشتند، متوجه شدم که او یافته جدیدی دارد و آمد تا فرضیه‌های من را تغییر دهد. اما او نتایج خود را به عنوان یک اشتباه تفسیر می کرد. با تقریباً چهار سال تحصیل در رشته علوم کالج، این دانشجو هنوز این سوء تفاهم رایج را داشت که علم تمرینی خسته کننده برای اثبات چیزی است که قبلاً می دانیم درست است. اما چگونه ممکن است این اتفاق بیفتد؟ در سراسر مدرسه، علم اغلب در کتاب‌های درسی به‌عنوان مجموعه‌ای از حقایق و ارقام «شناخته» توصیف می‌شود. به عنوان مثال، DNA یک مارپیچ دوگانه است. زلزله‌ها در مرزهای صفحات و غیره رخ می‌دهند. متأسفانه، فرآیندی که طی آن این اکتشافات انجام شد و نحوه انطباق آنها با پیشرفت علمی اغلب در کلاس درس نادیده گرفته می‌شود. این جزئیات به نشان دادن ماهیت اکتشافات علمی کمک می کند و دنباله ها به نشان دادن ماهیت اکتشافات علمی و شک و تردیدی که در مورد اکتشافات جدید پیش از پذیرش آنها وجود دارد کمک می کند. درک علم چیزی فراتر از به خاطر سپردن این است که DNA یک مارپیچ دوگانه است. توانایی دریافت اطلاعات جدید در مورد رژیم غذایی، ورزش یا بیماری و اعمال آن در زندگی خودمان است. درک فرآیند علم و حل مسائل علمی می تواند به ما کمک کند تا هر روز تصمیمات بهتری بگیریم.
سوال: وقتی نویسنده دلیل سردرگمی دانش آموز را فهمید چه احساسی داشت؟
1. سردرگم.
2. غافلگیر شدن.
3. برانگیخته.
4. راضی.