متن: هنوز روزهایی را به یاد دارم که در جوانی دانشجوی دانشکده مهندسی بودم. من یک زندگی معمولی داشتم، بدون اینکه به آینده اهمیت بدهم. من با دوستان سیگار می کشیدم، مشروب می خوردم و دوست دختر پیدا می کردم. من نمی دانستم که تصادفی بودن قطعاً منجر به از دست دادن می شود. دو سال گذشت و من به کارنامه ای خیره شده بودم که در بیش از نیمی از سوژه ها FAIL را برجسته می کرد. من اهمیتی نمی دادم، حداقل تا زمانی که پدرم متوجه این موضوع شد. ببینید، من در هند درس خواندم و برخلاف ایالات متحده که از دانش آموزان انتظار می رود هزینه تحصیل خود را تامین کنند، پدرم من را تامین مالی کرد. سپس روزی فرا رسید که پدرم متوجه عادت من به کشیدن سیگار شد. او اعصابش را از دست داد اما فقط به من گفت: "پسرم، از این لحظه کمک هزینه تو نصف شد". مثل یک ضربه بروس لی به من برخورد کرد. از استخوان هایم تکان خوردم! نمی‌توانستم درک کنم که چگونه بدهی‌هایی را که در دانشگاه جمع شده بودم، پرداخت کنم. من به همه بدهکار بودم: خواربارفروشی، بارها، رستوران ها، دوستانم، و غیره. زندگی پر از اعتبار داشتم. وقتی به دانشگاه برگشتم، می‌دانستم که اگر روش زندگی‌ام را تغییر ندهم، نمی‌توانم به همه پول بدهم. بنابراین تصمیم گرفتم تغییراتی ایجاد کنم، تغییرات اساسی. من سیگار را ترک کردم، با دوستانم که مرا به مسیر اشتباهی هدایت کردند، قطع رابطه کردم، شروع کردم به جمع شدن در کتابخانه ها و خواندن کتاب های مهندسیم. یک سال بعد، من از یک شکست تلخ به یک افتخار بزرگ تبدیل شدم. . این حادثه به من فهماند که اگر اقدامی انجام دهی و کاری برای آن انجام دهی، چه کوچک و چه بزرگ، ممکن است. حتی امروز هم وقتی احساس می‌کنم در شرف شکست یا تسلیم شدن هستم، همچنان به من انگیزه می‌دهد. این به من یادآوری می کند که من می توانم آن را انجام دهم!
سوال: نویسنده به مطالعه خود اهمیتی نداد تا اینکه _ .
1. وارد دانشکده مهندسی شد
2. او بدهی سنگینی داشت که نمی توانست تحمل کند
3. تصمیم گرفت سیگار را ترک کند
4. کمک هزینه او نصف شد