متن: در اعماق خاطرات من، بسیاری از کارهایی که با پدرم انجام دادم هنوز زنده هستند. این چیزها در واقع نشان دهنده چیزی است که من آن را شادی و عشق می نامم. یادم نمی آید که پدرم تا به حال وارد استخر شده باشد. اما او عاشق آب بود. به نظر می رسید هر نوع قایق سواری برای او لذت می برد. و عاشق ماهیگیری بود. گاهی مرا با خود می برد. اما من هرگز مثل پدرم روی آب بودن را دوست نداشتم. دوست داشتم در آب باشم، در آن حرکت کنم، آن را در اطرافم داشته باشم. من شناگر قوی نبودم، یا شناگر را زود یاد گرفتم، زیرا ترس هایم را داشتم. اما دوست داشتم در استخر نزدیک دفتر پدرم باشم و آن روزهای تابستان را با پدرم بگذرانم، پدرم برای استراحت می آمد. به او نیاز داشتم تا ببیند چه کاری می توانم انجام دهم. پدرم با کت و شلوار آنجا می ایستاد، تنها کسی که لباس شنا نمی پوشید. بعد از شنا به داخل دفترش می رفتم و روی صندلی چوبی روبروی میز بزرگش می نشستم و او به من اجازه می داد با هر چیزی که در کشوی بالای میزش پیدا می کردم بازی کنم. گاهی اوقات، اگر زمانی که او در آزمایشگاه کار می‌کرد، پشت میزش تنها می‌ماندم، ممکن است یک دستیار یا دانش‌آموز وارد شود و به من بگوید شاید نباید با وسایل دفترش بازی کنم. اما پدرم همیشه حاضر می شد و به راحتی می گفت: اوه، نه، خوب است. گاهی به من سکه می‌داد و می‌گفت برای خودم بستنی بیاور... شاعری می‌گفت ما یک بار به زندگی نگاه می‌کنیم، در کودکی، بقیه اش خاطره است. و من فکر می‌کنم این تنها چیزی نیست که ما «در کودکی به یکباره نگاه می‌کنیم» که برای خاطرات ما تصمیم می‌گیرد، بلکه این است که در آن دوران کودکی به ما نگاه می‌کند.
سوال: احتمالاً پدر نویسنده چه بوده است؟
1. یک شاعر
2. یک پروفسور.
3. یک ماهیگیر
4. مرد بستنی.