متن: برای درک اینکه آمریکایی ها در مورد چیزها چگونه فکر می کنند، لازم است "نکته" را درک کنیم. آمریکایی‌ها اغلب به آن اشاره می‌کنند: "بیایید به اصل مطلب برویم." آنها می گویند: "منظور من این است ..." "این همه چه فایده ای دارد؟" «نقطه» ایده یا اطلاعاتی است که آمریکایی‌ها تصور می‌کنند در مرکز تفکر، نوشته‌ها و نظرات گفتاری مردم قرار دارد یا باید باشد. گویندگان و نویسندگان قرار است "نکات خود را روشن کنند"، به این معنی که آنها قرار است ایده یا اطلاعاتی را که می خواهند بیان کنند، به وضوح بگویند یا بنویسند. افراد بسیاری از فرهنگ های دیگر نظرات متفاوتی در مورد این موضوع دارند. آفریقایی‌ها به‌طور سنتی داستان‌هایی را تعریف می‌کنند که افکاری را که در ذهن دارند بیان می‌کنند، نه اینکه موضوع را به وضوح بیان کنند. ژاپنی‌ها به طور سنتی غیرمستقیم صحبت می‌کنند و شنونده را وا می‌گذارند که بفهمد موضوع چیست. بنابراین، در حالی که یک آمریکایی ممکن است به یکی از دوستانش بگوید: «فکر نمی‌کنم آن کت با بقیه لباس‌های شما هماهنگ شود»، یک ژاپنی ممکن است بگوید: «شاید یک کت دیگر حتی بهتر از کتی باشد که شما می‌پوشید. " آمریکایی‌ها برای کسی ارزش قائل هستند که «درست به اصل مطلب می‌رسد». احتمالاً ژاپنی‌ها چنین شخصی را اگر بی‌ادب نباشند، بی‌حساس می‌دانند. زبان های چینی و ژاپنی با ابهام و ابهام مشخص می شوند. دقت و صراحتی که آمریکایی‌ها با «نقطه» مرتبط می‌کنند، دست کم در زبان چینی و ژاپنی قابل دستیابی نیست. بنابراین، گویشوران این زبان‌ها برای برقراری ارتباط رضایت‌بخش با آمریکایی‌ها، باید راه جدیدی برای استدلال و بیان ایده‌های خود بیاموزند.
سوال: کدام یک از افراد زیر داستانی را برای بیان آنچه در ذهن دارند تعریف می کنند؟
1. آمریکایی ها
2. چینی ها.
3. ژاپنی.
4. آفریقایی ها