متن: این عشق است که دنیا را می چرخاند. و همچنین عشق است که چنین قدرتی برای غلبه بر همه مشکلات دارد. پس می گوییم: «عشق راهی پیدا خواهد کرد». از آنجایی که لبخند حالت چهره ای است که نشان دهنده لذت، محبت و دوستی است، رایج ترین راه برای نشان دادن حسن نیت خود بدون گفتن چیزی است. یک ضرب المثل چینی می گوید: "هرگز به کسی که به شما لبخند می زند ضربه نزنید." این یک واقعیت است که زمان ثابت شده است که لبخند برای خود یک زبان است - یک زبان جهانی - که توسط مردم هر ملتی در جهان درک می شود. ما ممکن است به زبان همسایگان خارجی خود صحبت نکنیم، اما به یک زبان لبخند می زنیم. ما برای ابراز عشق، شادی یا حسن نیت به مترجم نیاز نداریم. یک روز هنگام خرید در شهر کوچکی در جنوب کالیفرنیا، بدبختی من بود که توسط منشی که شخصیتش با شخصیت من در تضاد بود به من مراجعه کرد. او غیر دوستانه به نظر می رسید و اصلاً نگران خرید مورد نظر من نبود. من چیزی نخریدم و با عصبانیت از فروشگاه بیرون رفتم. عصبانیت من نسبت به آن با هر قدم بیشتر می شد. بیرون، در گوشه ای ایستاده بود، مرد جوانی با چهره ای تیره در اوایل بیست سالگی بود. چشم‌های قهوه‌ای رنگ‌آمیز او به هم رسیدند و چشمان من را در آغوش گرفتند و در همان لحظه لبخندی زیبا و خیره‌کننده صورتش را پوشاند. بلافاصله تسلیم شدم. قدرت مغناطیسی آن لبخند درخشان تمام تلخی ها را از درونم دور کرد و ماهیچه های صورتم را دیدم که با خوشحالی پاسخ می دهند. "روز قشنگیه، نه؟" گذراً متذکر شدم. سپس ناگهان چیزی درونم مرا به عقب برگرداند. به آرامی گفتم: «من واقعاً مدیون شما هستم. لبخندش عمیق تر شد، اما سعی نکرد جواب بدهد. یک زن مکزیکی و دو مرد در همان نزدیکی ایستاده بودند. زن جلوتر رفت و به من نگاه کرد. او داوطلب شد: "کارلوس، او انگلیسی صحبت نمی کند." "میخوای چیزی بهش بگم؟" در آن لحظه احساس کردم که متحول شدم. لبخند کارلوس من را بزرگ کرده بود. دوستی و حسن نیت من نسبت به همه بشریت ده پا بود. "بله" پاسخ من مشتاقانه و صمیمانه بود، "به او بگویید "متشکرم!" "متشکرم؟" زن کمی متحیر به نظر می رسید. وقتی برگشتم برای رفتن، دستی دوستانه به بازویش دادم. اصرار کردم: «فقط همین را به او بگو». "او می فهمد. مطمئنم!" آه، لبخند چه می تواند بکند! اگرچه هرگز آن مرد جوان را دیگر ندیدم، اما هرگز درسی را که آن روز صبح به من آموخت فراموش نمی کنم. از آن روز به بعد، من هوشیار شدم و این کار را با پشتکار، در هر کجا و همه جا، با همه انجام می دهم. وقتی در ترافیک هیجان زده می‌شدم و با اشتباه احمقانه‌ام از خودروی دیگر حق تقدم می‌گرفتم، لبخند می‌زدم و شانه‌هایم را با عذرخواهی بالا می‌اندازم. این اقدام من همیشه در عوض لبخندی خوش اخلاق به همراه داشت. اگر طرف مقابل مقصر بود - و اگر می توانستم به موقع تصمیم خود را به خاطر بسپارم! - او یک لبخند گسترده از درک دریافت می کند. این کار در ابتدا کمی انجام شد. اعتراف می کنم که همیشه آسان نبود، اما سرگرم کننده بود. نتایج گاهی شگفت انگیز بود. اغلب اوقات، یک لبخند گسترده و دوستانه، احساس بد و تنش را کاملاً از بین می برد. من الان به این فکر می کنم که اگر هر راننده ای به یاد لبخند زدن بیفتد، چقدر می شد در بزرگراه های پر ازدحام ما از تصادفات تلخ جلوگیری کرد!
سوال: از مکالمه نویسنده و زن مکزیکی می توان استنباط کرد که زن _ .
1. تحصیلکرده بود اما تمایلی به کمک به دیگران نداشت
2. توانست انگلیسی صحبت کند
3. مقداری انگلیسی می دانست و آماده کمک به دیگران بود
4. با مرد جوان آشنا بود