متن: مارک اکلوند در کلاس اول کلاس سومی بود که من در مدرسه سنت مری در موریس، مین تدریس می‌کردم. او ظاهری آراسته داشت، اما آن روحیه شادی داشت که حتی شیطنت‌های گاه به گاه او را لذت‌بخش می‌کرد. مارک دوست داشت صحبت کند. مجبور شدم بارها و بارها به او یادآوری کنم که صحبت بدون اجازه قابل قبول نیست. اما چیزی که مرا بسیار تحت تأثیر قرار داد، پاسخ صمیمانه او بود که هر بار که مجبور می شدم او را به دلیل بدرفتاری اصلاح کنم: "ممنون که اصلاحم کردی خواهر!" یک روز در کلاس، از دانش‌آموزان خواستم که نام سایر دانش‌آموزان را در دو برگ کاغذ فهرست کنند و بین هر نام فاصله بگذارند. سپس به آنها گفتم که به زیباترین چیزی که می توانند در مورد هر یک از همکلاسی های خود بگویند فکر کنند و آن را یادداشت کنند. آن شنبه، نام هر دانش آموز را روی یک برگه جداگانه یادداشت کردم و آنچه دیگران درباره آن دانش آموز گفته بودند را فهرست کردم. روز دوشنبه به هر دانش آموز لیستش را دادم. طولی نکشید که کل کلاس لبخند می زدند. چند سال بعد، بعد از اینکه از تعطیلات برگشتم، پدرم در فرودگاه با من ملاقات کرد. او گفت: "مارک در جنگ کشته شد." من هرگز یک سرباز را در تابوت نظامی ندیده بودم. همانطور که آنجا ایستاده بودم، پدر مارک گفت: "ما می خواهیم چیزی را به شما نشان دهیم. آنها این را در هنگام کشته شدن مارک روی او یافتند." کیف پولی از جیبش درآورد. با باز کردن قبض، دو تکه کاغذ ساییده شده را که آشکارا بارها چسبانده شده بود، تا کرده بود و بارها تا شده بود، با دقت برداشت. بدون نگاه کردن می‌دانستم که کاغذها همان کاغذهایی بودند که همه چیزهای خوبی را که هر یک از همکلاسی‌های مارک درباره او گفته بودند، فهرست کرده بودم. مادر مارک گفت: "خیلی ممنون که این کار را کردی." همانطور که می بینید، مارک برای آن ارزش قائل بود. این بود که بالاخره نشستم و گریه کردم. من برای مارک و همه دوستانش که دیگر هرگز او را نخواهند دید گریه کردم.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به مارک چه بود؟
1. او او را دوست نداشت زیرا او قوانین را رعایت نمی کرد.
2. او فکر می کرد او دانش آموز بدی است.
3. با اینکه شیطون بود دوستش داشت.
4. او فکر می کرد که او آماده است تا اشتباهات خود را اصلاح کند.