متن: لیز پارل نمی تواند رانندگی کند. صاحب کافه 24 ساله متولد بیرمنگام می گوید: «من سعی کردم یاد بگیرم، اما چند بار در آزمون خود مردود شدم.» سپس او به لندن نقل مکان کرد، جایی که رانندگی با ماشین می تواند یک کابوس باشد. در عوض او همه جا دوچرخه سواری می کند. این ارزان است، من را تناسب اندام می کند و البته برای محیط زیست بهتر است.» _ در بریتانیا، درصد افراد 17 تا 20 ساله دارای گواهینامه رانندگی از 48 درصد در اوایل دهه 1990 به 35 درصد در سال گذشته کاهش یافت. تعداد مایل های طی شده توسط انواع حمل و نقل داخلی برای سال ها بدون تغییر باقی مانده است. در همین حال، ارقام ترافیک جاده ای برای خودروها و تاکسی ها، که از سال 1949 هر سال کم و بیش افزایش یافته است، از سال 2007 به کاهش خود ادامه داده است. دیگران توضیح اساسی تری ارائه می دهند: دوران طلایی اتومبیلرانی به پایان رسیده است. تیم پولارد، سردبیر مجله CAR، می‌گوید: «شیوه‌ای که ما ماشین‌ها را اداره می‌کنیم به سرعت در حال تغییر است، خودروسازان نگران هستند که به‌ویژه جوانان دوست نداشته باشند مانند دهه‌های 70، 80 یا حتی ماشین‌هایی داشته باشند. در دهه 90، آنها برای دوره های کوتاه تری مالک اشیا بودند. از آنجایی که بودجه های تحقیق و توسعه فناوری پیشرفته تلاش می کنند با نسل آیفون همگام شوند، پولارد می گوید که خودروسازان نیز با خریداران کمتر متصرف کنار می آیند. این منجر به مالکیت و اجاره متفاوت شده است. طرح‌هایی مانند استام‌کار، زیپ‌کار و ویپ‌کار. در پاسخ، آخرین معاملات خودروسازان بزرگ بسیار متفاوت از معاملات معمول شما هستند. پولارد می‌گوید: «مثلاً پژو یک پروژه اروپایی به نام مو را راه‌اندازی کرده است. شما عضو می‌شوید و سپس می توانید هر کدام از پژو را که به بهترین وجه با نیازهای حرکتی شما در آن روز مطابقت دارد، اجاره کنید. بنابراین می توانید یک کامیون قرض بگیرید تا آخر هفته خانه را جابه جا کنید. سایر خودروسازان نیز در حال مطالعه ایده های مشابه هستند.
سوال: خودروسازان برای مقابله با وضعیت ذکر شده در پاساژ چه تدابیری اتخاذ خواهند کرد؟
1. آنها کیفیت خودروها را بهبود می بخشند.
2. قیمت خودروها را پایین می آورند.
3. آنها هدایای بیشتری مانند آیفون به خریداران خودرو خواهند داد.
4. آنها در آینده خدمات اجاره اتومبیل بیشتری را افتتاح خواهند کرد.