متن: صبح یکشنبه بود و حالم بد بود. دو تا از دوستانم شب قبل به سینما رفته بودند و من را دعوت نکرده بودند. وقتی پدرم وارد شد، در اتاقم داشتم به راه هایی فکر می کردم که آنها را پشیمان کنم. "نه! مرا تنها بگذار!" این آخرین کلماتی بود که آن روز صبح به او گفتم. دوستانم تماس گرفتند و از من دعوت کردند که چند ساعت بعد با آنها به مرکز خرید برویم. یادم رفت از دستشون عصبانی باشم و باهاشون رفتم. به خانه آمدم تا یادداشتی روی میز پیدا کنم. مادرم آن را جایی گذاشت که من مطمئن بودم آن را ببینم. "پدر تصادف کرده است. لطفا ما را در بیمارستان هایلند پارک ملاقات کنید." وقتی به بیمارستان رسیدم مادرم بیرون آمد و به من گفت جراحات پدرم زیاد است. "پدرت به راننده گفت که او را تنها بگذار و فقط با 911 تماس بگیر، خدا را شکر! اگر بابا را جابه جا کرده بود، نمی توان گفت چه اتفاقی می افتاد. ممکن است یک دنده شکسته ریه را سوراخ کرده باشد..." مادرم ممکن است گفته باشد. بیشتر، اما من نشنیدم من چیزی نشنیدم جز آن کلمات وحشتناک: مرا تنها بگذار. پدرم به آنها گفت که خود را از آسیب بیشتر نجات دهد. وقتی اوایل روز این کلمات را به او زدم چقدر او را آزار داده بودم؟ چند روز بعد بود که بالاخره توانست با هم صحبت کند. دستش را به آرامی گرفتم، از ترس آسیب رساندن به او. "بابا... خیلی متاسفم..." "اشکالی نداره عزیزم. خوب میشم." گفتم: «نه، منظورم حرفی است که آن روز به تو گفتم. می‌دانی، آن روز صبح؟» پدرم بیش از پرواز نمی توانست دروغ بگوید. نگاهی به من کرد و گفت: عزیزم هیچی از اون روز یادم نمیاد، نه قبل، نه حین تصادف و نه بعد از تصادف، یادم هست شب قبل شب بخیر تو را بوسیده بودم. او یک لبخند ضعیف را مدیریت کرد. معلم انگلیسی من یک بار به من گفت که کلمات قدرت بی‌اندازه‌ای دارند. آنها می توانند صدمه بزنند یا می توانند درمان کنند. و همه ما قدرت انتخاب کلمات خود را داریم. من قصد دارم از این به بعد این کار را با دقت انجام دهم.
سوال: بک چه درسی از این موضوع گرفت؟
1. با پدر و مادرت بد رفتار نکن
2. با کلمات بی ادبانه دیگران را آزار ندهید.
3. مصدوم را در تصادف حرکت ندهید.
4. با دوستان به خاطر چیزهای کوچک عصبانی نشوید.