متن: هر شب، N-Dia Layne ساعت زنگ دار را روی تلفن همراه مادرش برای ساعت 4:45 صبح تنظیم می کرد. اگر آن دو تا ساعت 6:20 صبح روی سکوی مترو در خیابان 103 و برادوی نبودند، هیچ راهی وجود نداشت که N-Dia به موقع به مدرسه برسد. با این حال، N-Dia اغلب دیر می‌آمد. در پایان اکتبر، او تنها یک تاخیر از شش دوره مجاز یک دانش آموز برای کل ترم فاصله داشت. خانم لین و ان دیا، 9 ساله، در اقامتگاه خانواده بی خانمان Regent زندگی می کنند. آنها تابستان گذشته از پناهگاه اصلی خانوادگی خود در براونزویل، بروکلین به اینجا نقل مکان کردند. در یک روز تحصیلی اخیر، ان-دیا در ایستگاه مترو در خیابان 103 شرقی منتظر ماند. N-Dia و مادرش سوار قطار شماره 1 شدند و سپس به شماره 3 در خیابان 96 تغییر مکان دادند. بعد از 96thStreet، N-Dia روی شانه مادرش چرت زد، زمانی که خانم لین در حال گوش دادن به موسیقی بود. N-Dia اغلب تکالیف خود را در سفر به خانه انجام می دهد. چند توقف قبل از خیابان ساتر، جایی که مدرسه N-Dia است، خانم لین او را از خواب بیدار کرد. سپس دخترش را قبل از اولین زنگ به سرعت به مدرسه برد. N-Dia گفت: "این غیرمنصفانه است و باعث ناراحتی من می شود." خانم لین که بارها به مدارس مختلف منتقل شده است، می گوید: "من نمی خواهم او بزرگ شود و مجبور شود آنچه را که من از سر گذرانده ام بگذراند." "این به شدت بر نمره من تأثیر گذاشت." در مورد N-Dia، تلاش ها برای نگه داشتن او در مدرسه منشور خود، که در آخرین گزارش پیشرفت شهر خود، C دریافت کرد، شکست خورد. توافق شد که N-Dia باید در مدرسه نزدیکتر به پناهگاه تحصیل کند. خانم لین گفت: «در جلسه گریه کردم. من واقعاً می خواستم او را در مدرسه ای نگه دارم که در آن نوعی ثبات داشت.»
سوال: نویسنده یکی از سفرهای N-Dia به مدرسه را برای اثبات _ .
1. N-Dia در راه مدرسه احساس تنهایی نمی کند
2. N-Dia می داند که چگونه از زمان به خوبی استفاده کند
3. N-Dia مشتاق دریافت آموزش است
4. N-Dia در رفتن به مدرسه رنج زیادی می برد