متن: بر باد رفته رمانی نوشته مارگارت میچل است که اولین بار در سال 1936 منتشر شد. این رمان از همان ابتدا در بین خوانندگان آمریکایی محبوبیت داشت و در سال انتشار و در سال 1937 پرفروش ترین کتاب داستانی آمریکا بود. در سال 2014، نظرسنجی هریس نشان داد که این کتاب پس از کتاب مقدس، دومین کتاب مورد علاقه خوانندگان آمریکایی است. بیش از 30 میلیون نسخه در سراسر جهان چاپ شده است. فروش رمان مارگارت میچل در تابستان 1936 با قیمت تقریباً بی سابقه سه دلار تا پایان دسامبر به حدود یک میلیون رسید. زیرا در دوران رکود بزرگ منتشر شد و میچل نگران بود که قیمت بالای 3 دلاری آن شانس موفقیت آن را از بین ببرد. در واقع این کتاب تا زمانی که نقدها در مجلات ملی منتشر شد، پرفروش بود. هرشل بریکل، منتقد نیویورک ایونینگ پست، میچل را به خاطر روشی که او «هزاران ترفند فنی را که رمان نویسان ما در بیست سال گذشته با آن ها بازی می کردند از پنجره بیرون می اندازد» تحسین کرد. یکی از انتقادات پاتریشیا یگر، محقق ادبی، بر باد رفته، به خاطر نمایش آمریکایی های آفریقایی تبار در جنوب قرن نوزدهم است. دست‌های مزرعه‌ای سابق در روزهای اولیه بازسازی توصیف شده‌اند که «همانطور که ممکن است به طور طبیعی از موجودات با هوش کوچک انتظار می‌رود رفتار کنند. مانند میمون‌ها یا بچه‌های کوچک که در میان اشیاء ارزشمندی که ارزش آن‌ها فراتر از درک آن‌ها است، گشاد می‌شوند، آن‌ها از لذت اشتباه فرار می‌کنند. در نابودی یا صرفاً به دلیل نادانی آنها.» به گفته پاتریشیا یگر، در فیلم بر باد رفته، میچل نسبت به ستم نژادی و «تفکیک ناپذیری نژاد و جنسیت» که شخصیت خوشگل جنوبی اسکارلت را تعریف می‌کند، کور است. یک زن یانکی از او خواست تا در مورد اینکه چه کسی را به عنوان پرستار برای فرزندانش منصوب کند، توصیه کرد؛ اسکارلت یک "تاریک" را پیشنهاد کرد که باعث انزجار زن یانکی بود که به دنبال یک خدمتکار ایرلندی، "بریجت" بود. آمریکایی های آفریقایی تبار و آمریکایی های ایرلندی آمریکایی. دیوید اوکانل در کتاب «ریشه‌های ایرلندی مارگارت میچلز بر باد رفته» در سال 1996 می‌نویسد: «دقیقاً به همان شیوه» در «بر باد رفته» رفتار می‌شود. رمان، اوکانل ادعا می کند، و اسکارلت نیز از توهین ها مستثنی نیست و ظاهراً در رمان، اوهاراهای آمریکایی ایرلندی برده دار بودند در حالی که آمریکایی های آفریقایی تبار به عنوان برده نگهداری می شدند. جیمز لوون، نویسنده کتاب «دروغ هایی که معلمم به من گفت: هر چیزی که کتاب درسی تاریخ آمریکا شما اشتباه شد»، می گوید که این رمان باید در مدارس تدریس شود. لوون بیان می‌کند که باید به دانش‌آموزان گفت که بر باد رفته دیدگاه اشتباهی از برده‌داری ارائه می‌دهد. علاوه بر این، شکایت اصلی این بود که توهین نژادی «سیاه‌پوست» بارها در رمان ظاهر می‌شود. در همین شکایت چندین کتاب دیگر وجود داشت: سیاه‌پوست «نرگس»، کلبه عمو تام، و ماجراهای هاکلبری فین. یکی دیگر از انتقادات این رمان این است که ارزش های مزرعه را ترویج می کند. ماریان واکر، زندگی نامه نویس میچل، نویسنده کتاب مارگارت میچل و جان مارش: داستان عشق پشت بر باد رفته، بر این عقیده است که کسانی که معتقدند بر باد رفته ارزش های مزارع را ترویج می کند، این کتاب را نخوانده اند. واکر بیان می کند که این فیلم محبوب سال 1939 است که "تصور نادرستی از جنوب قدیمی را ترویج می کند". او در ادامه اضافه می کند که میچل هیچ دخالتی در تولید این فیلم نداشته است. شاید ماندگارترین میراث Gone with the Wind این باشد که مردم در سراسر جهان به اشتباه فکر می کنند که این داستان واقعی جنوب قدیمی است و چگونه با جنگ داخلی و بازسازی آمریکا تغییر کرده است. نسخه سینمایی رمان «این اثر را تقویت کرد». محققان آن دوره در سال های اخیر در مورد تأثیرات منفی این رمان بر روابط نژادی نوشته اند.
سوال:  دیدگاه دیوید اوکانل با دیدگاه پاتریشیا یگر در
1. توهین های قومی میچل در رمان
2. توصیف میچل از کارگران برده
3. نگرش میچل نسبت به مردم ایرلند
4. روش های میچل برای مقابله با مشکلات نژادی