متن: من با خواندن صدها کتاب وارد دبیرستان شدم. اما من خواننده خوبی نبودم. صرفاً اهل کتاب، وقتی می خواندم فاقد دیدگاه بودم. بلکه مطالعه کردم تا دیدگاهی به دست بیاورم. کتاب‌ها را برای عبارات و گفته‌های خوب، تکه‌های اطلاعات، ایده‌ها، مضامین - هر چیزی که فکرم را غنی‌تر کند و به من احساس تحصیلات بدهد، جستجو کردم. وقتی یکی از معلمانم به کلاس زبان انگلیسی کلاس دهم خواب‌آلودش پیشنهاد کرد که یک نفر تا زمانی که حداقل دو هزار کتاب نخوانده باشد، نمی‌تواند «ایده‌ای پیچیده» داشته باشد، من این کلمات را بدون اینکه طنز یا حقیقت بسیار پیچیده‌اش را تشخیص دهم، شنیدم. من فقط مصمم بودم که فهرستی از تمام کتاب هایی که تا به حال خوانده بودم تهیه کنم. سختگیرانه با خودم، فقط یک عنوان عنوانی را وارد کردم که ممکن است چندین بار خوانده باشم. (به هر حال چگونه می توان یک کتاب را بیش از یک بار خواند؟) و فقط آن کتاب هایی را در طول صد صفحه گنجاندم. یک کتاب باشد؟) فهرست دبیرستانی دیگری هم بود که من تهیه کردم. یک روز با مقاله ای در روزنامه در مورد یک استاد انگلیسی در یک کالج ایالتی در همان نزدیکی برخوردم. این مقاله فهرستی از «صد کتاب مهم تمدن غرب» داشت. استاد با قاطعیت (با قاطعیت) به خبرنگار گفت: «بیش از هر چیز دیگری در زندگی‌ام، این کتاب‌ها من را به تمام آنچه هستم ساخته‌اند.» این همان کلماتی بود که نمی توانستم نادیده بگیرم. من لیست را برای چندین ماه که خواندن همه عناوین طول کشید حفظ کردم. البته بیشتر کتاب ها را به سختی متوجه شدم. برای مثال، هنگام خواندن کتاب جمهوری افلاطون، لازم بود مدام به مقدمه کتاب نگاه کنم تا به خودم یادآوری کنم که متن در مورد چیست. با این حال با حوصله و خرافات خاص یک بچه مدرسه ای به تک تک کلمات متن نگاه کردم. و زمانی که به حرف آخر رسیدم، خوشحالم، خودم را متقاعد کردم که جمهوری را خوانده ام و به طور جدی افلاطون را از لیست خود حذف کردم.
سوال: در دوران دبیرستان، نویسنده _ .
1. برنامه هایی برای خواندن داشت
2. یاد گرفت خودش را تربیت کند
3. فقط کتاب های بیش از 100 صفحه را بخوانید
4. فقط یک کتاب را چند بار بخوانید