متن: من از زمانی که آنقدر قد بلندی داشتم که بالای میز میز مادرم بنشینم دوست داشتم. مادر نشسته بود و نامه می نوشت. کنار صندلی او ایستاده بودم و به بطری جوهر، خودکارها و کاغذ سفید نگاه می کردم، به این نتیجه رسیدم که نوشتن باید شگفت انگیزترین چیز در جهان باشد. سال‌ها بعد، در آخرین بیماری، مادر چیزهای مختلفی برای خواهر و برادرم نگه می‌داشت. او دوباره گفت: "اما میز برای الیزابت است." من هرگز او را عصبانی ندیدم، هرگز گریه اش را ندیدم. می دانستم که او مرا دوست دارد. او در عمل نشان داد. اما به عنوان یک دختر جوان. می خواستم بین مادر و دختر صمیمانه صحبت کنم. آنها هرگز اتفاق نیفتادند. و شکافی بین ما باز شد. من "بیش از حد احساساتی" بودم. اما او "در سطح" زندگی می کرد. سالها گذشت و من خانواده خودم را داشتم. من مادرم را دوست داشتم و از او به خاطر خانواده شادمان تشکر کردم. با کلماتی دقیق برای او نوشتم و از او خواستم که به هر طریقی که می خواهد به من بگوید که مرا می بخشد. امید من به ناامیدی تبدیل شد، سپس علاقه کم و در نهایت به آرامش - به نظر می رسید که هیچ اتفاقی نیفتاده است. نمی توانستم مطمئن باشم که نامه حتی به مادر رسیده باشد. من فقط می دانستم که آن را نوشته ام و می توانستم از تلاش برای تبدیل او به کسی که نیست دست بردارم. اما هدیه روی میز او به من گفت، همانطور که او هرگز نتوانسته بود، خوشحال است که نوشتن کار انتخابی من است. میز را با دقت تمیز کردم و چند کاغذ داخلش پیدا کردم - عکس پدرم و نامه ای تک کاغذی که بارها تا شده و تا شده بود. نامه من بود "مادر، به هر شکلی که انتخاب کنی، همیشه کاری را انتخاب می‌کنی که بلندتر از کلمات صحبت می‌کند."
سوال: بهترین عنوان قسمت چیست؟
1. نامه من به مادر
2. مادر و فرزندان
3. میز کار مادرم
4. صحبت های من و مادر