متن: تقریباً شش سال پیش بود. ما در دبیرستان بودیم. آن روزهای مدرسه برای اکثر دانش‌آموزان چینی به دلیل فشار امتحان ورودی کالج خاکستری بود. والدین و معلمان ما ما را دوست نداشتند، بلکه آنها ما را بیش از حد دوست داشتند. تنها خوشبختی ما کسب نمره بالا در امتحان بود. یک بعدازظهر بعد از امتحان نهایی، ما چهار دختر به یک چوب کوچک آمدیم و آن بعد از ظهر احساس کردیم _ فقط متعلق به خودمان است. حرف زدیم و خندیدیم. تمام بازی هایی را که فکرش را می کردیم انجام دادیم. احساس می کردیم که در اوج هستیم. دنیا برای اولین بار در زندگی مان. ناراحتی های زندگیمان را به کلی فراموش کردیم و تکالیف و امتحانات بی پایان را از چوب دور انداختیم. در وسط چوب نهر کوچک و آرامی می گذرد. گاه و بیگاه می توانستیم چند اردک وحشی را روی آب ببینیم که دنبال غذا می گشتند. علف های هرز آبی با خوشحالی می رقصیدند در حالی که آب از کنار آنها می گذشت. هوا آنقدر تازه بود که نفس می کشیدیم. آن را آزادانه قبل از اینکه ما متوجه شویم خورشید غروب کرده بود. مجبور شدیم جایی را ترک کنیم که برای ما شادی زیادی به ارمغان آورد. موافقت کردیم که هر بار که احساس خستگی می کردیم دوباره برگردیم. سال‌ها بعد، ما چندین بار به آنجا رفتیم. اما هر بار که برای یافتن آن احساس عالی به آنجا رفتیم، شکست خوردیم. به طرز عجیبی، این احساس با چندین سال پیش متفاوت بود. من می دانم که آن تجربه شگفت انگیز فقط برای یک بار بود. ما هرگز نمی توانیم آن نوع شادی را که فقط متعلق به بعدازظهر خاص زندگی ما بود، پیدا کنیم. این رهایی از قلب ناآرام ما بود. ما هرگز نمی توانیم به آن سن جوان یا آن سن برگردیم. زندگی ساده، دوران طلایی ما بود.
سوال: نظر نویسنده در مورد زندگی دبیرستانی آنها چیست؟
1. ناراضی.
2. درمانده.
3. بلا استفاده.
4. بی معنی.