متن: کار پیشگامان راه‌آهن در آمریکا، پایه‌ای برای افزایش عظیم ساخت راه‌آهن در نیمه‌ی راه‌آهن شد که این کشور را بیش از پیش هرگز به هم پیوند داد. راه‌آهن‌ها در نهایت به سیستم شماره یک حمل‌ونقل کشور تبدیل شدند و تا زمان ساخت سیستم بزرگراهی بین‌ایالتی در نیمه‌ی راه قرن بیستم باقی ماندند. آنها در تحریک توسعه اقتصادی اهمیت زیادی داشتند، اما نفوذ آنها فراتر از اقتصاد بود و در کل جامعه آمریکا قوی بود. تا سال 1804، مخترعان انگلیسی مانند آمریکایی با موتورهای بخار برای حرکت وسایل نقلیه زمینی آزمایش کردند. در سال 1820، جان استیونز یک لوکوموتیو و ماشین‌ها را در یک مسیر دایره‌ای در املاک خود در نیوجرسی می‌دوید، که مردم آن را اسباب‌بازی سرگرم‌کننده می‌دانستند. و در سال 1825، پس از باز کردن مسیر کوتاهی، راه آهن استوکتون به دارلینگتون در انگلستان اولین خطی بود که ترافیک عمومی را حمل می کرد. تجار آمریکایی، به ویژه آنهایی که در منطقه ساحلی آتلانیک به دنبال ارتباط بهتر با غرب بودند، به سرعت به آزمایش انگلیسی علاقه مند شدند. اولین شرکتی در آمریکا که عملیات واقعی خود را آغاز کرد، بالتیمور و اوهایو بود، که در سال 1830 مسیری به طول سیزده مایل را افتتاح کرد. از تیمی از اسب ها برای کشیدن قطاری از واگن های مسافربری و واگن های باری در امتداد مسیر استفاده کرد. نیروی لکوموتیو بخار تا دو سال بعد به طور منظم وارد خدمت نشد. با این حال، برای دهه اول یا بیشتر، هنوز یک سیستم راه آهن واقعی وجود نداشت. حتی طولانی ترین خطوط در دهه 1830 کوتاه بود و بیشتر آنها صرفاً برای اتصال مسیرهای آبی به یکدیگر کار می کردند، نه برای اتصال یک راه آهن به راه آهن دیگر. حتی زمانی که دو خط به یکدیگر متصل می شدند، مسیرها اغلب از نظر عرض متفاوت بودند، بنابراین اتومبیل های یک خط نمی توانستند روی مسیرهای خط بعدی قرار بگیرند. برنامه ها قابل اعتماد نبودند و خرابی ها مکرر بود. با این حال، به طور قابل توجهی، برخی از پیشرفت‌های مهم در طول دهه‌های 1830 و 1840 شامل معرفی ریل‌های آهنی سنگین‌تر، لوکوموتیوهای انعطاف‌پذیرتر و قدرتمندتر، و ماشین‌های سواری برای پایدارتر، راحت‌تر و بزرگ‌تر طراحی مجدد شدند. تا پایان سال 1830 تنها 23 مایل مسیر در کشور ساخته شده بود. اما تا سال 1936، بیش از 1000 مایل مسیر در یازده ایالت ایجاد شد و در طول این دهه، تقریباً 3000 مایل ساخته شد. در آن سنین پایین، ایالات متحده قبلاً از بریتانیای کبیر در ساخت راه‌آهن پیشی گرفته بود و به ویژه از اواسط دهه 1860، اواخر قرن نوزدهم به راه‌آهن تعلق داشت.
سوال: کدام یک از موارد زیر را می توان از قسمت مورد نظر استنباط کرد؟
1. ایالات متحده بریتانیا را به عنوان یک رقیب در توسعه کارآمدترین سیستم راه آهن می دانست
2. نیروی لکوموتیو بخار برای اولین بار در سال 1832 استفاده شد
3. تجار آمریکایی راه آهن را تهدیدی برای کسب و کارهای مستقر می دانستند
4. لکوموتیوهای بخار به دلیل مسافت در سراسر کشور جایگزین اسب شدند