متن: دارک فیدیکا، 38 ساله بلغاری، چهار سال پس از حمله با چاقو از قفسه سینه به پایین فلج شده بود. دانشمندان بریتانیایی و لهستانی سلول‌هایی را از بینی او گرفتند، به پشت او پیوند زدند و نخاعش را دوباره رشد دادند. حالا او می تواند راه برود و حتی ماشین سواری کند. پزشکان خوشحال شدند اما گفتند این اولین قدم در یک سفر طولانی است. این پیشرفت پس از 40 سال تحقیق توسط پروفسور جف رایسمن به دست آمد که دریافت که سلول ها این امکان را دارند که آسیب به اعصاب بینی را ترمیم کنند، تنها بخشی از سیستم عصبی که دائماً دوباره رشد می کند. پروفسور رایسمن گفت: "ایده این بود که چیزی را از ناحیه ای که سیستم عصبی می تواند خود را ترمیم کند، برداریم و آن را در ناحیه ای قرار دهیم که خودش را ترمیم نمی کند." پزشکان لهستانی سلول های بینی را به نخاع آقای فیدیکا در بالای محل جراحت تزریق کردند و از برخی اعصاب مچ پا برای ایجاد پلی روی بافت آسیب دیده استفاده کردند. به نظر می رسد سلول های بینی باعث ترمیم اعصاب نخاعی شده اند. پروفسور رایسمن در اواخر دهه 1990 با موش ها به این مهم دست یافت، اما این بزرگترین موفقیت اوست. "فکر می کنم لحظه کشف برای من کریسمس سال 1997 بود، زمانی که برای اولین بار دیدم یک موش که نمی توانست دستش را کنترل کند، دستش را به سمت من دراز کرد. این لحظه هیجان انگیزی بود، زیرا پس از آن متوجه شدم که اعتقادم به سیستم عصبی قابل ترمیم بود درست بود." پزشکان ساده ترین مورد را برای اولین تلاش خود انتخاب کردند - ممکن است برای دیگران کارساز نباشد. اما یک حس واقعی امیدواری وجود دارد که ایده ای که زمانی غیرممکن تصور می شد محقق شده است. دیوید نیکولز، که به تأمین پول برای این پیشرفت کمک کرد، گفت که اطلاعات مربوط به این پیشرفت در دسترس محققان در سراسر جهان قرار خواهد گرفت. او گفت: "آنچه باید درک کنید این است که برای سه میلیون نفر فلج در جهان امروز، جهان کاملاً روشن تر از دیروز به نظر می رسد."
سوال: چه چیزی باعث شد که پروفسور جف رایسمن به این باور برسد که سیستم عصبی قابل ترمیم است؟
1. مطالعه قبلی او با افراد دیگر.
2. عمل او بر روی یک بیمار فلج.
3. فکر ناگهانی او در مورد کریسمس.
4. تجربه غیرمعمول او با یک موش بیمار.