متن: پدر ادی می گفت که او سال های زیادی را در کنار اقیانوس گذرانده و از آب دریا تنفس کرده است. حالا، دور از آن اقیانوس، روی تخت بیمارستان، بدنش شبیه یک ماهی ساحلی شد. وضعیت او از عادلانه به پایدار و از ثبات به وخیم تبدیل شد. دوستان از گفتن "او یک روز دیگر به خانه می آید" به "او یک هفته دیگر به خانه می رسد" تبدیل شد. در غیاب پدرش، ادی در اسکله کمک کرد و عصرها بعد از کار تاکسی کار می کرد. وقتی ادی نوجوان بود، اگر از اسکله شکایت می کرد یا به نظر می رسید حوصله اش سر رفته است، پدرش فریاد می زد: "چی؟ این برای تو به اندازه کافی خوب نیست؟" و بعداً، وقتی به ادی پیشنهاد داد بعد از دبیرستان در آنجا کار کند، ادی تقریباً خندید و پدرش دوباره گفت: "چی؟ این برای تو به اندازه کافی خوب نیست؟" و قبل از اینکه ادی به جنگ برود، وقتی از ازدواج با مارگریت و مهندس شدن صحبت کرده بود، پدرش گفت: "چی؟ این برای تو به اندازه کافی خوب نیست؟" و حالا، بدون توجه به همه اینها، اینجا بود، در اسکله، کار پدرش را انجام می داد. والدین به ندرت فرزندان خود را رها می کنند، بنابراین فرزندان آنها را رها می کنند. آنها ادامه می دهند. دور می شوند. تا زمانی که قلب ضعیف می شود، بچه ها متوجه می شوند. داستان‌هایشان، و همه دستاوردهایشان، بالای سر داستان‌های مادران و پدرانشان، سنگ بر سنگ، زیر آب‌های زندگی‌شان می‌نشیند. بالاخره یک شب به اصرار مادرش، ادی به بیمارستان مراجعه کرد. به آرامی وارد اتاق شد. پدرش که سال‌ها از صحبت با ادی امتناع می‌کرد، حالا دیگر قدرتی برای تلاش کردن نداشت. کارگران دیگر به او گفتند: "عرق نکن، بچه." "پیرمرد شما از پسش بر می آید. او سرسخت ترین مردی است که تا به حال دیده ایم." وقتی خبر فوت پدرش رسید، ادی تهی ترین نوع خشم را احساس کرد، خشمی که در قفسش حلقه زده است. در هفته های بعد، مادر ادی در حالت گیجی زندگی می کرد. با شوهرش طوری صحبت کرد که انگار او هنوز آنجاست. او فریاد زد که رادیو را خاموش کند. او به اندازه کافی برای دو نفر غذا پخت. یک شب، وقتی ادی پیشنهاد داد که در ظرف غذا کمک کند، او گفت. پدرت آنها را کنار خواهد گذاشت. ادی دستی روی شانه اش گذاشت. آهسته گفت: «مامان، پدر رفت.» "کجا رفته؟"
سوال: از قسمت آخر متن درمی یابیم که _ .
1. مادر ادی دوست داشت به رادیو گوش کند
2. ادی اغلب به مادرش کمک می کرد ظرف ها را بشوید
3. ادی و همسرش در آپارتمان مادرش زندگی می کردند
4. مادر ادی به قدری دلتنگ شوهرش شده بود که او را از دست داده بود