متن: اکثر نقاشان سبکی از نقاشی را پیدا می کنند که مناسب آنها باشد و به آن پایبند هستند، به خصوص اگر مردم تصاویر آنها را تحسین کنند. اما پیکاسو، نقاش بزرگ اسپانیایی، مانند مردی بود که هنوز سبک خاص خود را در نقاشی پیدا نکرده بود. او تا زمان مرگش در سال 1973 به تلاش برای یافتن بیان کامل ادامه داد. برخی از نقاشی های پیکاسو غنی، رنگ های ملایم و زیبا هستند. دیگران زشت و بی رحم و عجیب هستند. اما چنین نقاشی هایی به ما امکان می دهد چیزهایی را برای خود تصور کنیم. ما را مجبور می کنند به خودمان بگوییم او چه می بیند که باعث می شود اینطور نقاشی کند؟ و ما شروع به نگاه کردن به زیر سطح چیزهایی می کنیم که می بینیم. پیکاسو هزاران تصویر را در سبک های مختلف نقاشی کرد. گاهی اوقات ظاهر طبیعی اشیا را نقاشی می کرد. گاهی به نظر می رسید که آنها را از هم جدا می کند و تکه ها را به صورت ما می اندازد. او آنچه را که ذهن می داند و همچنین آنچه را که چشم می بیند به ما نشان داد. او در سن 90 سالگی به همان اندازه که در جوانی کنجکاو بود در مورد دنیا کنجکاو ماند. به همین دلیل است که مردم او را «جوان ترین نقاش جهان» نامیده اند.
سوال: این قسمت عمدتاً به ما چه می گوید؟
1. پیکاسو سبک خودش را پیدا نکرد.
2. مردم نمی توانند پیکاسو را درک کنند.
3. سبک نقاشی پیکاسو.
4. نقاشی های معروف پیکاسو.