متن: اواسط کلاس سوم بود و من مطمئن نبودم چه چیزی به سرم آمده بود. من در مورد خیلی چیزها دروغ گفتم -- به دروغ گفتم که تمام شامم را خورده ام، در حالی که در واقع آن را در سطل زباله دفن کردم. به دروغ گفتم که رختخوابم را مرتب کرده ام، در حالی که مشخص بود این کار را نکرده بودم. دروغ های من به هیچ کس آسیب نمی رساند، اما بنا به دلایلی احساس کردم که نیاز به دروغ گفتن با انگیزه ای نداشتم که شبیه به خودم نبود. به من برچسب دروغگو زدند. یک روز از من و خواهرانم دعوت شدیم تا آخر هفته را با عمه ام بگذرانیم. همه ما آن را دوست داشتیم. او با وقت خود ما را خراب کرد. و او یک هنرمند شگفت انگیز بود. او مدادهای جالب، پاک کن ها و سایر لوازمی داشت که هر دختر جوانی دوست دارد به دستش بیاید. بعد این اتفاق افتاد...یکی یکی از پاک کن های هنری خوب عمه کیم را برداشت و آن را روی تمام بالای تلویزیون مالید. پاک کن سطح براق روی بدنه تلویزیون را خراب کرد. هر سه ما را به اتاق تلویزیون فراخواندند و از ما خواستند بپذیریم. هیچ کس نکرد! خاله کیم به ما گفت که چقدر ناامید شده است. چیز بعدی که می دانستم این بود که او با پدر و مادرم تلفنی داشت و آنها در راه بودند تا مرا ببرند. باید من بودم! من دروغگو بودم من دعوا کردم، اما کسی گوش نکرد. و بعد قبل از شام، در جلوی در زده شد! عمه کیم آنجا ایستاده بود. معلوم شد خواهر کوچکترم بالاخره احساس گناه کرد! او اعتراف کرد که او بود که پاک کن را روی تلویزیون مالید. من دوباره دعوت شدم! دروغ ممکن است مراقب حال حاضر باشد، اما آینده ای ندارد. مهم نیست که دروغ های شما چقدر بزرگ یا کوچک باشد، وقتی به شما برچسب دروغ می گویند، کسب اعتماد کار و زمان زیادی می طلبد.
سوال: واکنش پدر و مادر و عمه نویسنده به این حادثه چیست؟
1. آنها احساس می کردند که چه کسی این کار را انجام داده است.
2. هیچ کدام سه دختر را مقصر نمی دانستند.
3. آنها به نویسنده این فرصت را دادند که اعتراف کند.
4. آنها معتقد بودند که این کار توسط نویسنده انجام شده است.