متن: داستان معروفی درباره شاعر بریتانیایی ساموئل تیلور کولریج وجود دارد. او در حال نوشتن شعر بود که با کوبیدن در قطع شد. این دوران قبل از تلفن بود. یک نفر داشت پیام می داد. وقتی کولریج به شعرش بازگشت، الهام خود را از دست داده بود. حال و هوای شاعرانه اش با کوبیدن در خانه اش شکسته شده بود. شعر ناتمام او که در غیر این صورت می توانست یک شاهکار باشد، اکنون هرگز قطعه ای بیش نخواهد بود. این داستان می گوید که چگونه ارتباط غیرمنتظره می تواند یک فکر مهم را که ما را به تلفن همراه می آورد، از بین ببرد. شایع ترین شکایت در مورد تلفن های همراه این است که مردم با آن صحبت می کنند تا اطرافیان خود را آزار دهند. اما مخرب تر ممکن است اختلال افکار ما توسط تلفن همراه باشد. ما قبلاً وارد عصر طلایی دروغ‌های سفید کوچک در مورد تلفن‌های همراهمان شده‌ایم، و این به طور کلی یک پیشرفت سالم و محافظ است. «من صدای زنگ را نشنیدم» یا «نمی‌دانستم تلفنم خاموش شده است» از جمله دروغ‌هایی هستند که به خودمان می‌گوییم تا جایی که در دسترس نیستیم. مفهوم دست نیافتنی بودن مفهوم جدیدی نیست - ما علامت "مزاحم نشوید" را روی درهای اتاق های هتل داریم. پس چرا باید در مورد تلفن همراه احساس گناه کنیم؟ اگر تصمیم گرفتیم برای مدتی گوشی را خاموش کنیم، چرا باید عذرخواهی کنیم؟ اکنون تنها ماندن، یا مکالمه با کسی که در کنارمان است و نمی توان آن را با تلفن قطع کرد، چیزی است که باید آن را گرامی بداریم. حتی طرفداران تلفن همراه، من معمولاً از جمله، نمی‌توانم در مواقعی بخواهند تلفن خود را دور بیندازند یا به روزی که اختراع شده‌اند نفرین کنند. اما ما نمی کنیم و نمی کنیم و واقعاً نیازی نیست. تنها چیزی که برای پس گرفتن زمان خصوصی ما لازم است، یک شناخت عمومی اجتماعی است که ما حق آن را داریم. به عبارت دیگر، ما باید نسبت به زنگ تلفن های خودمان تحقیر کنیم. یک تماس تلفنی سزاوار اولویتی بیشتر از یک کلمه تصادفی از طرف شخص کنار ما نیست، اگرچه تماس تلفن همراه من ممکن است تماس یک در میلیون استیون اسپیلبرگ باشد - کسی که بالاخره رمان من را خوانده و می خواهد آن را بسازد. فیلم بعدی او اما به احتمال زیاد اینطور نیست و بهتر است به ایده ای که به تازگی برای یک داستان جدید داشتم یا تکه ای از پیتزا که برای ناهار می خورم فکر کنم.
سوال: نظر نویسنده در مورد افرادی که درباره تلفن های همراه خود "دروغ های سفید" می گویند چیست؟
1. این راهی برای نشان دادن این است که تماس گیرنده را دوست ندارید.
2. دروغ گفتن در مورد چیزهای کوچک طبیعی است
3. این اساسا یک راه خوب برای محافظت از حریم خصوصی است.
4. وقتی نمی توانیم حقیقت را بگوییم باید احساس گناه کنیم.