متن: شوهرم رشید که به تنهایی از هند به سیدنی رسید مدت کوتاهی در هتلی ماند و در حالی که برای من و فرزندانمان خانه جستجو می کرد. در هفته اول اقامتش یک روز بیرون رفت تا خرید کند. او در اواخر بعد از ظهر برگشت و متوجه شد که چمدانش رفته است. او به شدت نگران بود زیرا در چمدان تمام اوراق مهم او از جمله پاسپورتش وجود داشت. او پرونده را به پلیس گزارش داد و سپس در آنجا گمشده و تنها در شهر غریب نشست و به مشکلات وحشتناک سازماندهی مجدد همه اسناد و مدارک از یک کشور دور در حالی که تلاش می کرد در کشوری جدید مستقر شود فکر می کرد. اواخر عصر تلفن زنگ خورد. غریبه بود. سعی می کرد اسم شوهرم را تلفظ کند و از او سؤالات زیادی می پرسید. سپس او گفت که در سطل زباله خود انبوهی از کاغذها را پیدا کرده اند که در مسیر پیاده روی رها شده بود. شوهرم با عجله به خانه آنها رفت تا خانواده ای مهربان را پیدا کند که تمام اسناد و مدارک او را در دست داشتند. دختر جوانشان به سطل زباله رفته بود و انبوهی از کاغذهای ناآشنا را پیدا کرده بود. والدین او با دقت آنها را مرتب کرده بودند، اگرچه آنها عمدتاً آدرس های خارجی را در اکثر اسناد پیدا کرده بودند. بالاخره یک نامه نیمه نوشته را دیدند که در آن شوهرم شماره تلفن جدیدش را به یکی از دوستانش داده بود. آن خانواده نه تنها اسناد مهم آن روز را برای ما به ارمغان آورد، بلکه ایمان و اعتماد را به مردم بازگرداند.
سوال: رشید پس از ورودش به سیدنی چه برنامه ای داشت؟
1. برو خرید
2. یه خونه پیدا کن
3. به خانواده او بپیوندید
4. خانواده اش را ببر