متن: زمانی جنگلی از درختان ریز تشکیل شده بود که همه با هم رشد می کردند. آنها توسط باغبان بسیار پیری کاشته شده بودند که مراقب بود همه آنها صاف و سالم رشد کنند. با این حال، منطقه مورد اصابت باد شدید قرار گرفت و درختان کوچک ترجیح دادند از بادهای مزاحم دوری کنند، بنابراین برای محافظت از خود تنه و شاخه های خود را خم کردند. پیرمرد که می‌دانست هرگز نمی‌توانند به این خوبی رشد کنند، تصمیم گرفت آن‌ها را صاف کند و ساعت‌های زیادی را صرف بستن تنه‌های کوچک آنها به میله‌های تکیه‌گاه کرد، به این امید که درختان محبوبش بفهمند که او این کار را به نفع خودشان انجام می‌دهد. اما آن درختان شیطون همه باد را دوست نداشتند. آنها همیشه با خم شدن و پنهان شدن از باد از کمک باغبان اجتناب می کردند. یکی از آن درختان، یکی درست در وسط جنگل ایستاده بود، و با تحمل باد مزاحم، خود را مجبور کرد که مستقیم رشد کند. سه سال گذشت و پیرمرد مرد. و از آن به بعد درختان می توانند هر طور که دوست دارند رشد کنند، همانطور که می خواهند از باد خم می شوند، بدون اینکه کسی آنها را در این مورد اذیت کند. همه، این بود، به جز تک درخت مستقیم در مرکز جنگل، که تصمیم گرفت همانطور که یک درخت باید بزرگ شود. اما همانطور که جنگل رشد کرد و درختان ضخیم تر و قوی تر شدند، آنها شروع به شنیدن ترک هایی از داخل کردند. شاخه‌ها و تنه‌های آن‌ها به رشد نیاز داشتند، اما درختان آنقدر پیچ خورده بودند که رشدی که تجربه می‌کردند فقط برایشان درد و رنج به همراه داشت. و مکانی با زیبایی خاصی بود، زیرا درست در مرکز آن، احاطه شده توسط هزاران درخت کوتاه پیچ خورده، یک درخت چشمگیر برخاست که بلند و راست بود که مانند هیچ درخت دیگری نبود. و آن درخت، تنها درختی که هرگز ترک نکرد، بدون نگرانی از باد متغیر، به رشد خود ادامه داد.
سوال: باغبان پیر چه مدت از درختان مراقبت کرد؟
1. دو سال.
2. سه سال.
3. چهار سال.
4. پنج سال.