متن: ohn Cruitt، 62 ساله، دهه ها را صرف تعقیب معلم کلاس سوم خود کرد. او می خواست با سیسیل دویل درباره سال 1958 صحبت کند --- سالی که مادرش که به شدت بیمار بود درگذشت. مرگ او چند روز قبل از کریسمس اتفاق افتاد. کرویت انتظار داشت از مدرسه به خانه برود و درخت کریسمس را تزئین کند. دویل به کرویت در StoryCorps در مونرو، نیویورک می گوید: «وقتی فهمیدم او مرده، مطمئناً می توانم با آن ارتباط برقرار کنم، زیرا وقتی 11 ساله بودم، پدر خودم مرد. بدون اون شخص ادامه بده." وقتی کرویت به مدرسه بازگشت، دویل منتظر ماند تا همه بچه‌های دیگر در پایان روز اتاق را ترک کنند و به او گفت که اگر به او نیاز داشت، او آنجاست. کرویت می گوید: «سپس سر من را بوسید. "و من احساس کردم که همه چیز واقعا خوب خواهد بود." دویل 82 ساله می‌گوید: «خب، کرویت، من خیلی خوشحالم که می‌توانم آن زمان با تو باشم.» چندین دهه پس از مرگ مادرش، کرویت بیشتر و بیشتر به دویل فکر کرد. او در نهایت نامه ای نوشت: خانم دویل عزیز، اگر شما آن سیسیل دویل نیستید که در مدرسه امرسون در کرنی، نیوجرسی، انگلیسی تدریس می کرد، پس من خجالت می کشم و می توانید نامه را نادیده بگیرید. نام من جان کرویت است و در سال تحصیلی 1958-1959 در کلاس سوم راهنمایی شما بودم. دو روز مانده به کریسمس، مادرم فوت کرد و تو به من گفتی که اگر به تو نیاز داشته باشم، آنجا هستی. امیدوارم زندگی همونقدر با تو مهربون بوده باشه که تو با من. خدا تو را حفظ کند. جان کریت دویل می گوید نامه او که در ماه فوریه رسید، نمی توانست در زمان بهتری آمده باشد. شوهرش که مرداد امسال درگذشت، با بیماری پارکینسون دست و پنجه نرم می کرد. او می‌گوید: «و من تازه از بیمارستان به خانه آمده بودم و این نامه زیبا را خواندم و غرق شدم.» در حالی که دویل می‌خندد، کرویت می‌گوید: «خب جالب اینجاست که بالاخره بعد از 54 سال دوباره برایت نامه نوشتم، نامه را تایپ کردم--- می‌ترسیدم که قلم من با استانداردهای تو مطابقت نداشته باشد.» "جان، چه می توانم بگویم--- فقط خوشحالم که در زندگی یکدیگر تفاوت ایجاد کردیم."
سوال: قبل از اینکه کرویت نامه را بنویسد، او _ .
1. می دانست که شوهر دویل درگذشته است
2. معتقد بود دویل زندگی شادی دارد
3. نوشتن به دویل را شرم آور می دانست
4. مطمئن نبود که آیا دویل می تواند نامه را دریافت کند یا خیر