متن: چین سرزمین دوچرخه هاست. حداقل در سال 1992 بود که من به کشور سفر کردم. در آن زمان به نظر می رسید که همه در حال دوچرخه سواری هستند. میلیون ها نفر از آنها، همه سیاه و سفید. ماشین ها کمیاب بودند. با این حال، از زمان ورودم به پکن در سال گذشته، متوجه شدم برعکس این موضوع صادق است. میلیون ها ماشین وجود دارد. با این حال، مردم همچنان از دوچرخه خود برای رفت و آمد استفاده می کنند. برای بسیاری، امروز ساده ترین و ارزان ترین راه برای سفر است. دوچرخه ها نیز در رنگ های مختلف ---نقره ای، سبز، قرمز، آبی، زرد، هر آنچه که بخواهید وجود دارد. تماشای دوچرخه سواری مردم لذت بخش است. آنها به سرعت از میان چهارراه ها عبور می کنند، با مهارت در ترافیک حرکت می کنند و حتی در پیاده روها سوار می شوند. دوچرخه‌ها به مردم اجازه می‌دهند در اطراف آن آزادی حرکت کنند که ماشین‌ها نمی‌توانند آن را فراهم کنند. من که مشتاق بودم بخشی از این جنبه از فرهنگ چینی باشم، تصمیم گرفتم یک دوچرخه بخرم. هوای عالی با خرید عالی من همراه بود. بلافاصله روی صندلی دوچرخه ام پریدم و به سمت خانه حرکت کردم. اولین سواری من به خانه منظم بود. برای اینکه ایمن باشم، در کنار یک «بسته» دوچرخه‌سوار ماندم در حالی که ماشین‌ها در خیابان‌ها گاهی به سرعت از جایی دور می‌زدند. من نمی خواستم ضربه بخورم. بنابراین با احتیاط سوار شدم. عبور از خیابان ها بزرگترین مشکل بود. خیلی شبیه عبور از یک بزرگراه بزرگ در ایالات متحده بود. خیابان‌های اینجا عریض بودند، بنابراین عبور از آن زمان، مهارت و کمی شانس می‌برد. بالاخره رسیدم خونه حس روی دوچرخه فوق العاده بود. هوایی که به صورتم می خورد و از موهایم عبور می کرد فوق العاده بود. وقتی از کنار مکان ها و آدم ها می گذشتم بالای سر دنیا نشسته بودم. دوچرخه سواری به من احساس زنده بودن می داد.
سوال: نویسنده در مورد عبور از خیابان خود چه احساسی داشت؟
1. خسته کننده بود.
2. سخت بود.
3. سرزنده بود.
4. فوق العاده بود