متن: زمانی که در ایرلند زندگی می کردم، بخشی از دوره کالج من کار با کودکان با نیازهای ویژه بود. من برای کار در مدرسه ای با کودکان معلول انتخاب شدم. اتاق های زیادی برای انتخاب داشتم، اما ترجیح دادم در اتاقی کار کنم که مخصوص کودکان دارای معلولیت شدید بود. آنها صحبتی نداشتند و بیشتر آنها روی ویلچر بودند. معلم آن اتاق پرسید که آیا با دختری که صرع و سایر ناتوانی های مغزی دارد کار خواهم کرد؟ او 15 ساله بود. معلم فکر می کرد که این برای او یک موفقیت است که بتواند به تنهایی کتش را بپوشد. من بیشتر در او دیدم. او همیشه می خواست برای ساختن یک گردنبند، ریسمانی را از میان بلوک های شکل قرار دهد. برای 5 سالی که او در مدرسه بود، معلمان همیشه سعی می کردند به او کمک کنند، اما همیشه تمام کارها را انجام می دادند. من می دانستم که این دختر باهوش می تواند کارهای بیشتری انجام دهد و بنابراین او را تشویق کردم. او یک انگشت شست داشت که نمی توانست حرکت کند، اما من او را بسیار تشویق کردم که تلاش کند. او بیشتر روزها خیلی ناراحت می شد و گاهی اوقات می خواستم تسلیم شوم. بالاخره بعد از یک هفته این دختر جوان توانست کاری را که سالها می خواست به تنهایی انجام دهد. معلمش وقتی دید که این دختر فقط با تشویق چه کاری می تواند انجام دهد گریه کرد. ای کاش همه مردم را تشویق کنند تا اینکه به آنها بگویند نمی توانند یا این کار را برایشان انجام می دهند.
سوال: ما می توانیم از این قسمت یاد بگیریم که _ .
1. نویسنده مایل بود چالش های بزرگی را تحمل کند
2. دختر حتی اگر معلولیت داشت کمک کننده بود
3. نویسنده در ابتدا دوست نداشت با بچه ها کار کند
4. سلامتی دختر با کمک نویسنده بسیار بهبود یافت