متن: به نظر می رسد ذهن من همیشه به روزی برمی گردد که کارل را ملاقات کردم. اتوبوس شهری در گوشه ای توقف کرد تا مسافران روزانه (کسی که مرتباً به محل کار رفت و آمد می کند) را سوار کند، گروهی که من هم جزو آن بودم. سوار اتوبوس شدم و دنبال جایی برای نشستن گشتم. بالاخره یه جایی نزدیک پشت پیدا کردم. مردی که روی صندلی کنار صندلی ای که من می رفتم، مردی مسن بود با کت و شلوار خاکستری، کفش های مجلسی کهنه و کلاه مشکی مثل همیشه که خبرنگاران را با آن تصویر می کردم، اما بدون کارت مطبوعاتی کوچک. نشسته شروع کردم به خواندن کتابی که با خود حمل می کردم، کتابی که جک کرواک در جاده بود. مردی که روی صندلی کنارم نشسته بود، خودش را معرفی کرد و پرسید که آیا کتاب دیگری مانند کتابی که در دست داشتم خوانده‌ام؟ وقتی به او گفتم که دارم، به نظر می رسید که او علاقه مند شد و من هم همینطور. او خود را کارل معرفی کرد و پرسید که آیا جاز را دوست دارم و من به او گفتم که واقعاً به آن گوش نمی دهم و راک و راک را دوست دارم. رول منتظر بودم تا کارل به من بگوید که باید موسیقی واقعی گوش کنم، وقتی او فقط لبخند زد و سرش را تکان داد شوکه شدم. او گفت: "تو من را به من یادآوری می کنی زمانی که من در سن تو بودم. یادم می آید که پدر و مادرم چگونه از جاز متنفر بودند و چگونه آنها نمی توانستند ببینند چگونه می توانم به آن صدای وحشتناک گوش دهم. شرط می بندم که پدر و مادرت هم همین را بگویند، نکن آنها؟" حالا نوبت من بود که لبخند بزنم، از اینکه چقدر حق با او بود سرگرم شدم. وقتی اتوبوس ما را از این طرف شهر به سمت دیگر می برد، من و کارل در مورد چیزهای مختلف زیادی صحبت کردیم. هر چه بیشتر صحبت می‌کردیم، از این که واقعاً با وجود اختلاف سنی چقدر مشترک بودیم، شگفت‌زده شدم. از زمانی که از هم جدا شدیم او را ندیدم، اما فکر ارتباط آن روز ما به ندرت از ذهنم خارج می شود. کارل واقعاً مرا وادار کرد به این فکر کنم که اگر فقط از بلوک های بین خود عبور کنیم چقدر می توانیم از یکدیگر یاد بگیریم. منظورم این است که تا آن روز هرگز فکر نمی‌کردم که بتوانم با کسی بزرگ‌تر از خودم وجه اشتراک داشته باشم. اما کارل به من آموخت که مهم نیست که ما چه هستیم، همه ما فقط یک انسان هستیم و باید یک چیز اضافی ایجاد کنیم. تلاش برای شناخت همسایگان و افرادی که هر روز می بینیم، صرف نظر از سن، نژاد، مذهب، جنس یا هر چیز دیگری. اگر همه ما وقت بگذاریم و سعی کنیم همدیگر را درک کنیم، فکر می کنم که دنیا مکان بسیار بهتری خواهد بود که بتوانیم به عنوان انسان در کنار هم به اشتراک بگذاریم.
سوال: نویسنده معمولا گزارشگری را کسی تصور می کرد که _ .
1. موسیقی جاز را دوست داشت
2. از صحبت با دیگران لذت برد
3. خواندن آثار جک کرواک را دوست داشت
4. معمولا کلاه سیاه و کارت مطبوعاتی بر سر می گذاشت