متن: یک روز صبح که داشتم به سمت پارک می رفتم، ماشین ها در جاده بوق می زدند. راه افتادم و به زودی علت را پیدا کردم -- تاکسی کوچکی که در وسط جاده گیر کرده بود. در حالی که راننده سعی می کرد دوباره و دوباره موتور را روشن کند، عرق روی صورت راننده نشست - هیچ اتفاقی نیفتاد. با خودم گفتم: «بنزین نیست» و بعد دیدم عصبانی شدم. "چرا احمق تاکسی خود را به کنار نمی برد؟" فکر کردم، بقیه هم که بوق می زدند و فریاد می زدند. خسته از جایش بلند شد و مسافر تاکسی پیاده شد. او مرد جوانی با پیراهن سفید بود که راننده را تماشا می کرد که سعی می کرد آن را به پهلو فشار دهد. "پسر احمق!" گفتم. «نمی‌تواند دست کمکی دراز کند؟» نگاه کردم که راننده بیچاره آن را به کناری هل داد. ماشین‌ها، اتوبوس‌ها و کامیون‌ها با فحش دادن ( ) به مرد بیچاره رد شدند. مرد جوان سوار تاکسی دیگری شد و پیاده شد. راننده تاکسی شروع به تعمیر تاکسی خود کرد. "مسافر احمق!" به او گفتم. "او به شما کمک نکرد!" راننده تاکسی به آرامی بلند شد. "آقا!" او پرسید: آیا شما؟ با گناه نگاهش کردم، بعد نگاهم را گرفتم و سریع رفتم و از خودم پرسیدم: "آیا به بیچاره کمک کردم تاکسی اش را فشار دهد؟" وقتی راه بندان رخ داد، چه کار می کردم؟ چگونه به مقابله با مشکل کمک کرده بودم؟ آیا من به مرد بیچاره کمک کردم تاکسی اش را هل دهد؟ من کارم را با دهانم انجام داده بودم. اما هرگز برای حل مشکل حرکت نکرده بودم. وقتی شنیدم از او پرسید: "آقا! آیا شما؟"
سوال: چرا نویسنده احساس گناه کرد؟
1. چون راننده را اشتباه مقصر می دانست.
2. چون به راننده هم کمکی نکرد.
3. چون سعی کرد کمک کند اما در نهایت شکست خورد.
4. چون مسافر را راضی به کمک نکرد.