متن: یک زبان وجود دارد که در همه کشورهای جهان استفاده می شود. افرادی که از آن استفاده می کنند پیر و جوان، قد کوتاه و بلند، لاغر و چاق هستند. این زبان دوم همه است. درک آن آسان است، اگرچه نمی توانید آن را بشنوید. زبان اشاره است. وقتی برای دوستی که آن طرف خیابان است دست تکان می دهید، از زبان اشاره استفاده می کنید. وقتی به کسی لبخند می زنید، می گویید "من می خواهم دوستانه باشم" اما از گفتار استفاده نمی کنید. شما از زبان بدن استفاده می کنید. هنگامی که در کلاس دست خود را بالا می آورید، می گویید "لطفا از من بپرسید، فکر می کنم پاسخ صحیح را می دانم." نوزادانی که نمی توانند صحبت کنند می توانند به چیزهایی اشاره کنند. آنها از زبان اشاره استفاده می کنند. پلیسی که می خواهد ترافیک را متوقف کند دستانش را بالا می گیرد. او از زبان اشاره استفاده می کند. سال ها پیش، یک کشیش فرانسوی به نام چارلز میشل دو اپه به آموزش افراد ناشنوا علاقه مند شد. او الفبای انگشتی را اختراع کرد. هنوز در حال استفاده است. افراد می توانند علامت حروف را بسازند و کلمات را با دست خود املا کنند و ناشنوایان می توانند آنها را بخوانند و بفهمند. به زودی در بسیاری از کشورها مدارسی برای ناشنوایان ایجاد شد. تنها دانشگاه ناشنوایان کالج گالودت در واشنگتن دی سی است. امروز در ایالات متحده، برنامه های خبری تلویزیونی ویژه ای برای افراد ناشنوا وجود دارد. خبرخوان اخبار را به زبان اشاره می گوید. در همان زمان کلمات روی صفحه تلویزیون ظاهر می شوند. بازیگران تئاتر ناشنوایان هر کلمه را هجی نمی کنند. گاهی از علائم دستی استفاده می کنند. وقتی دو دست را کنار هم بگذارند یعنی ساندویچ. وقتی می خواهند خانه ای را نشان دهند می توانند با دستانشان سقف بسازند. یک انگشت جلوی دهان یک بازیگر می تواند به معنای سکوت باشد. می توانید با افرادی که پشت پنجره های بسته هستند صحبت کنید. و وقتی با دوستانتان به شنا می روید، می توانید زیر آب گفتگو کنید. هر روز از چند علامت دست استفاده می کنید؟
سوال: اگر می خواهید این ایده را بیان کنید که "من بسیار دوستانه هستم" با کسی، شما _ .
1. دستت را بلند کن
2. یک دست را روی دست دیگر بگذار
3. به شخص لبخند بزن
4. با دستان خود سقف بسازید