متن: در سوپرمارکت مشغول خرید بودم که صدای جوانی را شنیدم. "مامان، بیا اینجا! یک خانم اینجا اندازه من است!" مادر به سمت پسرش شتافت. سپس به من برگشت تا عذرخواهی کند. لبخندی زدم و بهش گفتم: اشکالی نداره. سپس با پسر صحبت کرد: "سلام، من دری کرامر هستم. شما چطورید؟" سر تا پای من را مطالعه کرد و پرسید: "تو مامان کوچکی؟" جواب دادم: بله، من یک پسر دارم. "چرا اینقدر کوچولویی؟" او درخواست کرد. گفتم: این طوری است که به دنیا آمدم. "بعضی از مردم کوچک هستند. برخی قدبلند هستند. من فقط بزرگتر نمی شوم." بعد از اینکه به سوالات دیگرش پاسخ دادم با پسرک دست دادم و رفتم. زندگی من به عنوان یک فرد کوچک پر از داستان هایی از این دست است. از صحبت با بچه ها و توضیح اینکه چرا با والدینشان متفاوت به نظر می رسم لذت می برم. فقط یک نگاه برای دیدن منحصر به فرد بودن من لازم است. من سه فوت و نه اینچ قد دارم. من یک کوتوله آکندروپلازی به دنیا آمدم. با وجود این، من تمام کارهایی را که بچه های دیگر انجام می دادند، انجام می دادم. تا زمانی که مدرسه را شروع نکردم متوجه کوتاهی ام نبودم. بعضی از بچه ها با من شوخی می کردند و من را با نام و نشان صدا می خواندند. بعد می دانستم. هر سال از اولین روز مدرسه متنفر شدم. دانش‌آموزان جدید همیشه به من خیره می‌شدند تا از پله‌های اتوبوس مدرسه بالا بروم. اما من یاد گرفتم که لبخند بزنم و این واقعیت را بپذیرم که قرار است در تمام زندگی مورد توجه قرار بگیرم. تصمیم گرفتم منحصر به فرد بودن خود را به جای یک نقطه ضعف، یک مزیت بدانم. چیزی که از نظر قد کم داشتم، از نظر شخصیتی جبران کردم. من الان 47 ساله هستم و وقتی بزرگتر شده ام، خیره نشده ام. مردم با دیدن من در حال رانندگی شگفت زده می شوند. سعی می کنم نگرش خوبی داشته باشم. وقتی مردم بی ادب هستند، به خودم یادآوری می کنم، "ببین چه چیز دیگری دارم - خانواده عالی، دوستان خوب." این سوالات بچه هاست که زندگی من را خاص می کند. از پاسخ دادن به سوالات آنها لذت می برم. امید من این است که آنها را تشویق کنم که همسالان خود را (یک فرد همسن و سال، هم سن و مقام و ...) به هر اندازه و شکلی که می آیند، بپذیرند و با احترام با آنها رفتار کنم.
سوال: چرا مادر از نویسنده عذرخواهی کرد؟
1. چون پسر از سر تا پا نویسنده را مطالعه کرد.
2. چون پسر به نویسنده خندید.
3. چون پسر می گفتند نویسنده از او کوتاهتر است.
4. زیرا مادر فکر می کرد که سخنان پسر باعث آزار نویسنده شده است.