متن: با احساس خستگی و ناامیدی به سمت ماشینم راه افتادم. هر قدم خسته کننده به نظر می رسید و هر قدم دیگری برای زنده ماندن بود. همانطور که به آسمان نگاه کردم به این فکر کردم که چگونه مادربزرگم مرا ترک کرده است و عصبانیت من شروع به بازگشت کرد. از باخت آزارم می داد و اعتقادم به خدا کم کم کمرنگ می شد. نمی توانستم بفهمم چرا این اتفاقات افتاد. بنابراین وقتی در یک پارکینگ عمومی ایستادم، میلیون‌ها سوال در ذهنم شکل گرفت. چرا این اتفاق برای من افتاد؟ آیا قرار نیست از مردم نشانه هایی بگیریم که می گذرند؟ چرا دیگر حضور او را حس نکردم؟ آیا بهشتی وجود دارد؟ ناگهان زنی که در کنار من رانندگی می کرد، شیشه اش را پایین آورد و افکار بی پاسخ مرا پرت کرد. او با صدای بلند گفت: «ببخشید، ببخشید، ببخشید. با اینکه فکر می کردم او می خواهد جای پارک من را بخواهد، فقط به ماشینم اشاره کردم. تصور اینکه باید بگویم ماشین من کجاست، خیلی طاقت فرسا به نظر می رسید. او دوباره گفت: نه، ببخشید. در این مرحله احساس کردم چاره ای ندارم جز اینکه ببینم این خانم مزاحم چه می خواهد. وقتی نزدیکتر شدم، مبهوت شدم - آیا این پرستار مادربزرگم، آدو بود که در ماه های آخر عمر با او زندگی می کرد؟ خیلی زود متوجه شدم که او اینطور نیست، اگرچه این شباهت غیرعادی بود. بعد متوجه شدم که این آدو در کیفش دنبال چیزی می گشت. با کمال تعجب، احساس آرامشی بر من غلبه کرد که باعث شد در تمام مدت جستجوی خانم صبور باشم. دیگران از اینکه یک غریبه دستش را در کیفشان می برد عصبی می شدند، اما من اینطور نبودم. بالاخره تا ته کیفش رسید و دفترچه ای سه صفحه ای به من داد. او به آرامی با لبخندی گرم بر لب گفت: به نظر می رسد به این نیاز داری. به کتابچه اسرارآمیز و آشکارا استفاده شده نگاه کردم و روی جلد آن با حروف درشت نوشته شده بود "چه امیدی برای عزیزان مرده؟" فقط چند ثانیه طول کشید تا متوجه تبادل نظر با این زن شدم، اما وقتی سرم را بلند کردم، او رفته بود. به آرامی وارد ماشینم شدم و کتاب کوچک کوچکی را که به من داده بودند در دست گرفتم با ترس از اینکه در باد پرواز کند. نمی‌دانستم دقیقاً چیست، اما می‌دانستم که اگر مادربزرگم با آن کاری داشته باشد، نمی‌خواهم آن را رها کنم. وقتی صفحه اول را باز کردم احساس آرامش کردم. توضیح داد که مردم چگونه می گذرند، اما روح آنها با ما باقی می ماند. از زمانی که مادربزرگم از دنیا رفته بود، این اولین بار بود که او را در کنار خود احساس می کردم، همانطور که می خواستم. نمی‌دانستم بخندم یا گریه کنم، اما می‌دانستم که بالاخره از تغییر شگفت‌انگیز وقایع خوشحال شدم. نمی توانستم و هنوز هم نمی توانم آنچه را که در آن روز برایم اتفاق افتاده بود، باور کنم. جزئیات خاصی را که معمولاً در مورد آن می شنوید، مانند لباس، زمان روز یا حتی آب و هوا به خاطر ندارم، اما مهم نیست. یک روز تصادفی در ماه نوامبر بود که زندگی من به عقب برگشت و دوباره احساس امید کردم. واقعی بود. این یک معجزه بود. و من آن را تا پایان عمر به یاد خواهم داشت.
سوال: نویسنده از گفتن چیزی به زن امتناع کرد اما در ابتدا فقط به ماشین خودش اشاره کرد زیرا _ .
1. نویسنده زن را نمی شناخت
2. زن افکار نویسنده را قطع کرد
3. نویسنده فکر می کرد می خواهد از فضای خالی پارکینگ استفاده کند
4. نویسنده ضعیف تر از آن بود که چیزی بگوید