متن: روز دیگر در یک فروشگاه مواد غذایی توقف کردم زیرا می خواستم یک رانندگی طولانی بروم و می خواستم نوشیدنی مورد علاقه ام را برای سفر بخرم. آن فروشگاهی نبود که معمولاً به آن می رفتم، فقط از یکی از آن ها در طول راه رد شدم. وقتی به سمت در ورودی رفتم، متوجه مرد و پسری شدم که حدوداً 10 یا 12 ساله بودند که جلوی مغازه ایستاده بودند. مشتریان از کنارشان گذشتند، در حالی که مرد نیم ورق کاغذ سفید را به آنها داد. من با کنجکاوی به سمت آنها رفتم و در این فکر بودم که آنها چه دلیلی دارند. نزدیک‌تر که شدم دیدم دو گاری دارند که پر از مواد غذایی شده‌اند. سلام کردم و آن مرد به من سلام کرد و یکی از کاغذها را به من داد و توضیح داد که در حال جمع آوری کمک های مالی برای انبار غذای محلی هستند. روی کاغذ لیست ساده ای از مواد غذایی بود: کره بادام زمینی، رشته فرنگی، سس پاستا، میوه ها و سبزیجات کنسرو شده. همچنین شامل یک داستان کوتاه در مورد پسر و تلاش های او برای جمع آوری کمک های غذایی از سن 8 سالگی بود. من واقعاً متاثر شدم که فردی به این جوانی علاقه مند به کمک به دیگران است. به او گفتم این ایده فوق العاده ای است و باید به خودش افتخار کند. او لبخند زد. بعد رفتم داخل تا مشروبم رو بیارم. متاسفانه فروشگاه آن را در انبار نداشت. اما، من ناراحت نشدم، زیرا تا آن زمان احساس کردم که مأموریت دیگری دارم. در فروشگاه رفتم و چیزهایی را از لیست انتخاب کردم، سپس آنها را برای پسرک آوردم و در گاری گذاشتم. من همچنین برگه سفید سفید را به مرد دادم تا برای مشتری دیگری استفاده شود. آنها از من تشکر کردند و به من یک شیرینی پیشنهاد دادند (فکر می کنم) اما من گفتم آن را به دیگری منتقل کنم. وقتی به سمت ماشینم برگشتم، روحیه خوش نیت پسر به من چسبید. چقدر الهام بخش است که با پسر جوانی مصمم به انجام کارهای خوب و شجاعت عمل به آن را داشته باشیم. روز من رو ساخت!
سوال: از متن چه می دانیم؟
1. نویسنده مشتری دائمی فروشگاه نبود.
2. مغازه متعلق به مرد و پسر بود.
3. فروشگاه مشروب نمی خورد.
4. نویسنده رفتار آنها را رد کرد زیرا به آن نیاز نداشت.