متن: نویز روانشناختی به نیروهایی اطلاق می شود که در یک ارتباط گیرنده توانایی بیان یا درک دقیق یک پیام را مختل می کنند. به عنوان مثال، یک فرد در فضای باز ممکن است برای متقاعد کردن خود و دیگران در مورد استعدادهایش، از اندازه و تعداد ماهی‌هایی که صید کرده است، اغراق کند. به همین ترتیب، دانش آموزی ممکن است پس از یادگیری آنقدر ناراحت شود که در امتحانی مردود شود که نتواند (شاید «نمی‌خواهد» کلمه بهتری باشد) به وضوح بفهمد کجا اشتباه کرده است. در واقع، سر و صدای روانی یک مشکل ارتباطی بسیار مهم است. اما مدل خطی، با وجود مزایایی که دارد، نشان می دهد که ارتباطات در یک جهت، از فرستنده به گیرنده جریان دارد. اگرچه برخی از انواع پیام ها (مثلاً پیام های چاپی و پخش شده) به صورت یک طرفه و خطی جریان دارند، اکثر انواع ارتباطات، به ویژه انواع بین فردی، مبادلات دو طرفه هستند. به بیان دیگر، دیدگاه خطی این واقعیت را نادیده می گیرد که گیرنده ها با ارسال پیام های دیگر به ماساژ واکنش نشان می دهند. به عنوان مثال، هنگام توصیف مشکلات عاشقانه خود، معنای خمیازه یک دوست را در نظر بگیرید. یا چهره داغی را که ممکن است هنگام گفتن یکی از جوک های کثیف خود به یک دوست جدید ببینید، تصور کنید. رفتارهای غیرکلامی مانند اینها نشان می دهد که بیشتر ارتباطات چهره به چهره یک امر دو طرفه است. پاسخ قابل تشخیص گیرنده به ماساژ فرستنده، بازخورد نامیده می شود. البته همه بازخوردها غیرکلامی نیستند. گاهی اوقات شفاهی است، مانند زمانی که از یک مربی در مورد یک آزمون آینده سؤال می‌کنید یا داوطلبانه نظر خود را درباره مدل موی جدید یکی از دوستانتان مطرح می‌کنید. در موارد دیگر، مانند زمانی که به سؤالات امتحان میان ترم پاسخ می دهید یا به نامه ای از یک دوست دور پاسخ می دهید، نوشته می شود.
سوال: نمای خطی بر این باور است که _ .
1. ارتباطات به شدت در یک راه جریان دارد
2. ارتباطات یک تبادل دو طرفه است
3. یک گیرنده به روش خود به فرستنده واکنش نشان می دهد
4. لازم نیست شخص بر پاسخ گیرنده تأکید کند