متن: پسر جوان مرا دید، یا بهتر است بگوییم، ماشین را دید و به سرعت به سمت من دوید، مشتاق فروش دسته های موز و کیسه های بادام زمینی اش. اگرچه به نظر می رسید حدود دوازده سال دارد، اما به نظر می رسید که از قبل تلخی زندگی را می دانست. "موز 300 نیره. بادام زمینی 200 نیره." با صدای آهسته ای گفت. من او را تا 200 کل برای میوه و آجیل معامله کردم. وقتی او موافقت کرد، یک اسکناس 500 نیره به او دادم. تغییری نداشت، به او گفتم نگران نباش. تشکر کرد و با یک ردیف دندان کامل لبخند زد. وقتی دو هفته بعد دوباره پسر را دیدم، بیشتر از موقعیت خود در جامعه ای آگاه بودم که دیدن پسر کوچکی که باید در مدرسه باشد، در گوشه ای ایستاده و زیر آفتاب سوزان میوه می فروشد، غیرمعمول نیست. پدر و مادرم مرا به گونه ای بزرگ کرده بودند که از مزیتی که برایمان به ارمغان آورده بود و مسئولیتی که برایمان به همراه داشت آگاه باشم. کنار کشیدم و پنجره را پایین کشیدم. او یک دسته موز و یک کیسه بادام زمینی آماده کرده بود. با دست آنها را کنار زدم. "چه خبر؟" از او پرسیدم. "من...من پولی ندارم که برای مدرسه کتاب بخرم." دست در جیبم کردم و دو اسکناس 500 نیره تازه به او دادم. "آیا این کمک خواهد کرد؟" من پرسیدم. قبل از برداشتن پول، عصبی به اطراف نگاه کرد. هزار نایرا برای کسی که خانواده‌اش احتمالاً سالانه حدود 5000 نایرا یا کمتر درآمد دارند، پول زیادی بود. "ممنونم آقا." او گفت. "بسیار از شما متشکرم!" هنگام رانندگی به خانه، فکر کردم که آیا دوست کوچکم واقعاً از این پول برای کتاب های مدرسه استفاده کرده است؟ اگر او یک کلاهبردار باشد چه؟ و بعد تعجب کردم که چرا این کار را کردم. آیا این کار را کردم تا حالم بهتر شود؟ آیا از او استفاده می کردم؟ بعداً متوجه شدم که نه اسمش را می‌دانم و نه چیزی در مورد او می‌دانم و نه فکر می‌کردم بپرسم. طی شش ماه بعد، مشغول کار در یک خبرگزاری در شمال نیجریه بودم. مدتی بعد از بازگشت، برای رانندگی بیرون رفتم. وقتی می خواستم خود را کنار بکشم، ناگهان پسرک در حالی که لبخند بزرگی بر لب داشت، کنار پنجره من ظاهر شد. "اوه، خدایا! خیلی وقت است." "الان تو مدرسه ای؟" من پرسیدم. سرش را تکان داد. گفتم: "خوب است." وقتی به هم نگاه کردیم سکوتی فرا رسید و بعد فهمیدم او چه می خواهد. "اینجا" یک اسکناس 500 نیره در دست گرفتم. "اینو بگیر." سرش را تکان داد و انگار که زخمی شده بود عقب رفت. "مشکل چیه؟" من پرسیدم. "این یک هدیه است." دوباره سرش را تکان داد و دستش را از پشتش آورد. صورتش از عرق می درخشید. یک دسته موز و یک کیسه بادام زمینی را روی صندلی جلو انداخت قبل از اینکه بگوید: منتظر بودم اینها را به شما بدهم.
سوال: اولین برداشت نویسنده از پسر چه بود؟
1. فقیر و حریص به نظر می رسید.
2. به نظر می رسید که او رنج زیادی کشیده است.
3. جوانتر از سنش به نظر می رسید.
4. به نظر می رسید او در چانه زنی خوب بود.