متن: امروز، در حالی که در ساحل استراحت می کردم، نمی توانستم از مکالمه ای که چهار بچه دبیرستانی روی پتوی ساحل کنار من داشتند، استراق سمع کنم. گفتگوی آنها در مورد ایجاد تغییر مثبت در جهان بود. و چیزی شبیه به این پیش رفت... یکی از آنها گفت: «ممکن است تغییر ایجاد کنید مگر اینکه یک شرکت بزرگ یا فردی با پول و قدرت زیاد باشید. دیگری پاسخ داد: آره مرد. مادرم مدام به من می‌گوید که کوه‌ها را جابه‌جا کن - حرف بزنم و برای چیزی که به آن اعتقاد دارم بایستم. اما آنچه می‌گویم و انجام می‌دهم حتی مورد توجه قرار نمی‌گیرد. من فقط به "مرد" پاسخ می‌دهم و بعد دوباره سیلی می‌خورم. وقتی از خط خارج می‌شوم کنار او قرار می‌گیرم." دیگری با نیشخند گفت: سرکوب... لبخند زدم چون دقیقا می دانستم چه احساسی دارند. وقتی هم سن آنها بودم، مطمئن بودم که سرکوب می‌شوم و نمی‌توانستم تغییری در این دنیا ایجاد کنم. و من در واقع یک بار تقریباً از مدرسه اخراج شدم، زیرا آشکارا احساس کردم که در وسط دفتر مدیران چقدر سرکوب شده ام. من یک رویا دارم. ناگهان یکی از بچه ها متوجه استراق سمع و لبخند من شد. نشست، نگاهی به من کرد و گفت: چیه، مخالفی؟ سپس در حالی که او منتظر پاسخ بود، سه بچه دیگر نیز برگشتند. به جای بحث با آنها، یک رسید قدیمی از کیفم بیرون آوردم، آن را چهار تکه کردم و روی هر قطعه یک کلمه متفاوت نوشتم. سپس تکه ها را به صورت توپ های کوچک کاغذی خرد کردم و به هر کدام یک تکه متفاوت دادم. "به کلمه روی کاغذی که بهت دادم نگاه کن و به کسی نشان نده." بچه ها به تک کلمه ای که به هر یک از آنها داده بودم نگاه کردند و گیج شدند. به آنها گفتم: «شما دو انتخاب دارید. "اگر کلام شما الهام بخش شما شد که در این دنیا تغییر ایجاد کنید، آن را نگه دارید. اگر نه، آن را به من پس دهید تا بتوانم کاغذ را بازیافت کنم." همگی حرفشان را پس دادند. سریع رفتم، روی شن‌ها کنار پتوی ساحلی آن‌ها نشستم و چهار کلمه‌ای را که دانش‌آموزان به من بازگردانده بودند، گذاشتم به طوری که این کلمات با هم ترکیب شدند و جمله ساده «من یک رویا دارم» را تشکیل دادند. یکی از بچه ها گفت: "رفیق، این مارتین لوتر کینگ جونیور است." "از کجا فهمیدی؟" من پرسیدم. مارتین لوتر کینگ جونیور را همه می شناسند. بچه غر زد او تعطیلات ملی خودش را دارد و همه ما مجبور شدیم چند سال پیش سخنرانی او را در مدرسه حفظ کنیم.» «فکر می‌کنید چرا معلم‌هایتان از شما خواسته بودند که سخنرانی او را حفظ کنید؟» من پرسیدم. "من واقعا اهمیتی نمی دهم!" بچه جواب داد سه دوستش به نشانه موافقت سرشان را تکان دادند. "این چه ربطی به ما و وضعیت ما دارد؟" "معلمان شما از شما خواسته اند که آن کلمات را حفظ کنید، درست مانند هزاران معلم در سراسر جهان که از دانش آموزان خواسته اند آن کلمات را حفظ کنند، زیرا آنها الهام بخش میلیون ها انسان سرکوب شده برای رویای جهانی بهتر شده اند و برای تحقق رویاهای خود اقدام می کنند. می بینی با این به کجا می روم؟" "مرد، من دقیقا می‌دانم که می‌خواهی چه کاری انجام دهی و نتیجه نمی‌دهد، باشه؟" بچه چهارم که تا الان یک کلمه حرف نزده بود گفت. "ما قرار نیست در مورد چیزی که یکی از دوستان سی سال پیش گفته است، الهام گرفته و احساساتی شویم. دنیای ما اکنون متفاوت است. و خرابتر از آن چیزی است که ما حتی بتوانیم تصور کنیم، و من یا شما نمی توانیم کاری انجام دهیم. ما خیلی کوچکیم، هیچکس نیستیم.» با هم دوباره لبخند زدم چون یک بار اعتقاد داشتم و چیزهای مشابهی می گفتم. سپس بعد از چند ثانیه نگه داشتن لبخند، گفتم: "من" یا "دارم" یا "الف" یا "رویا" به تنهایی کلمات هستند. خیلی قانع کننده یا الهام بخش نیستند. اما وقتی آنها را در کنار هم قرار می دهید. آنها عبارتی را ایجاد می کنند که به اندازه کافی قدرتمند بوده است تا میلیون ها نفر را برای انجام اقدامات تحریک کند - اقدامی که قوانین، ادراکات و زندگی را تغییر داد. چهار بچه شانه بالا انداختند و تلاش کردند تا کاملاً بی تفاوت به نظر برسند، اما می‌توانستم بگویم که آنها با دقت گوش می‌دهند. ادامه دادم: «و آنچه برای کلمات صادق است برای مردم نیز صادق است. "یک نفر بدون کمک کسی دیگر نمی تواند برای ایجاد یک تفاوت بزرگ در این دنیای دیوانه - یا برای غلبه بر همه اشکال مختلف سرکوبی که امروز وجود دارد، کار زیادی انجام دهد. اما وقتی مردم دور هم جمع می شوند و متحد می شوند تا چیزی قدرتمندتر را تشکیل دهند و پس از خود معنادار، امکانات بی پایان هستند.
سوال: کدام یک از جملات زیر با توجه به داستان صحیح است.
1. بچه ها و نویسنده از زندگی خود شاکی هستند.
2. هر چهار بچه باور ندارند که می توانند دنیا را تغییر دهند.
3. کلمه روی کاغذ الهام بخش چهار بچه است.
4. هدف نویسنده این است که آنها را به ایمان به زندگی بگوید.