متن: اتاق خواب ما آینه تمام قد ندارد. یکی در ورودی غذاخوری وجود دارد. من همیشه آرزوی پنهانی دارم که قبل از آن با یک لباس جدید زیبا به خودم نگاه کنم. با این حال، هر بار که نوبت به تحقق می رسد، چنان ناراحتی من را درگیر می کند که به معنای واقعی کلمه از خود دور می شوم - در لحظه بحرانی عقب نشینی می کنم. ریشه آن عدم اعتماد به نفس من است که از کودکی به بردگی گرفته ام. در خفیف ترین تمجید مرا شرمنده می کند، نهایت تلاشم را برای «نه» گفتن به هم می زند، و مانع از آن می شود که از پدر و مادرم یک سنت بیشتر از آنچه لازم است بخواهم. در میان چیزهای دیگر، عدم اعتماد به نفس در عشق من به پیانو نفوذ کرده است. در سن 14 سالگی، یک روز یکشنبه صبح، با یک سرود پرطنین از خواب بیدار شدم. با دنبال کردن آن ندای خدا در کلیسای همسایه، متوجه شدم که به شدت جذب ملودی یک پیانو شدم - چیزی فراتر از توان والدینم. بدتر از آن، مردم می گویند که یک پیانیست قرار است موسیقی در خون داشته باشد، اما من معتقدم که از پدر مهندس و مادر تکنسینم چیزی نداشتم. روزها متوالی به هیچ چیز دیگری فکر نمی کردم. من خواب دیدم. بعد از طلا رویایی نبود که باعث شد برخی از دوستان نزدیکم به عنوان تاجر خوداشتغال یا دستفروش خیابانی وارد تجارت شوند. گاهی اوقات با حلقه های طلایی یا گردنبندهای زیبای آنها خیره می شدم که پشت آنها، اما به نظر می رسید که اسکلت هایی را در کمد آنها می بینم و از شوق خوش شانسی می ترسیدم. از سر ناامیدی، آن را برای خودم نگه داشتم، نداشتن اعتماد به نفس بر من سنگینی می کرد. هیچ کاری از دستم برنمی‌آید جز اینکه برای راحتی، برای شجاعت هدف‌گذاری بالا و آرزوی غیرممکن‌ها به رویایم روی بیاورم. من متقاعد شده بودم که قبل از اینکه بتوانم هزینه های گران قیمتی را بپردازم (برای من یک پیانو بود)، باید از نردبان دانشگاهی تا آنجا که ممکن است بالا بروم. برای نه سال بعد، من با دقت از تمایل خود به موسیقی جلوگیری کردم تا به جستجوی خود برای یادگیری ادامه دهم، به ویژه در مطالعات انگلیسی. تلاش های من به قدری مثمر ثمر بود که دبیرستان و دانشگاه را در زادگاهم با موفقیت پشت سر گذاشتم. وقتی اخطاریه پذیرش برای دوره دوم در یکی از دانشگاه های معروف پکن، پایتخت ملی را دریافت کردم، اشک در چشمانم حلقه زد. می‌دانستم که تسلط من به زبان انگلیسی ثروت من است، زیرا ممکن است با پیانیستی معامله کنم که در ازای درس‌های انگلیسی، به پیانوی او دسترسی داشته باشم. و این به حقیقت پیوست! تا امروز، هرگاه انگشتانم را روی کیبورد سفید برفی می گذارم، آماده برای یک ملودی، هنوز احساس خجالت می کنم. من کاملاً از استعداد محدود موسیقی خود آگاه هستم، اما به عنوان یک رویاپرداز خجالتی، راه موفقیت را پیدا کرده ام.
سوال: نویسنده چگونه رویای نواختن پیانو را محقق کرد؟
1. او برای کمک مالی به دوستانش مراجعه کرد.
2. او در ازای آموزش پیانو، انگلیسی تدریس می کرد.
3. او برای دوره دوم موسیقی در دانشگاه پذیرفته شد.
4. او با انجام یک کار پاره وقت برای پرداخت هزینه درس های پیانو خود درآمد کسب می کرد.