متن: روز شکرگزاری نزدیک بود. معلم کلاس اول یک تکلیف سرگرم کننده به کلاس خود داد - تا تصویری از چیزی بکشد که برای آن سپاسگزار بودند. ممکن است بیشتر این کلاس از نظر اقتصادی ضعیف در نظر گرفته شوند، اما هنوز هم بسیاری از آنها تعطیلات را با بوقلمون و سایر غذاهای سنتی فصل جشن می گیرند. معلم فکر می کرد که اینها موضوعات بیشتر هنرهای شاگردش خواهد بود. و آنها بودند. اما داگلاس تصویر متفاوتی ساخت. داگلاس پسر دیگری بود. او فرزند واقعی معلم بدبخت، ضعیف و بدبخت بود. همانطور که سایر کودکان در تعطیلات بازی می کردند، داگلاس احتمالاً در کنار او می ایستاد. فقط می شد حدس زد دردی که داگلاس پشت آن چشمان غمگین احساس می کرد. بله عکسش فرق داشت. وقتی از او خواستند از چیزی که به خاطر آن سپاسگزار بود نقاشی بکشد، دستی کشید. هیچ چیز دیگر. فقط یه دست خالی تصویر انتزاعی او _ تخیل همسالانش. دست چه کسی می تواند باشد؟ یک کودک حدس زد که دست یک کشاورز است، زیرا کشاورزان بوقلمون پرورش می دهند. دیگری یک افسر پلیس را پیشنهاد کرد، زیرا پلیس از مردم محافظت و مراقبت می کند. و به این ترتیب بحث ادامه یافت - تا اینکه معلم تقریباً خود هنرمند جوان را فراموش کرد. وقتی بچه ها به کارهای دیگر رفتند، او پشت میز داگلاس مکث کرد، خم شد و از او پرسید که دست کیست. پسر کوچولو نگاهش را برگرداند و زیر لب زمزمه کرد: مال توست، معلم. او بارهایی را به یاد می آورد که دست او را گرفته بود و مانند سایر دانش آموزان با او این طرف و آن طرف راه می رفت. چند بار گفته بود: "دستم را بگیر، داگلاس، میریم بیرون." یا «اجازه بدهید به شما نشان دهم چگونه مدادتان را نگه دارید». یا «بیایید این کار را با هم انجام دهیم». داگلاس از دست معلمش بسیار سپاسگزار بود. با کنار زدن اشک، به کارش ادامه داد. در واقع، مردم ممکن است همیشه نگویند "متشکرم". اما آنها دستی را که دراز می کند به خاطر خواهند آورد.
سوال: کدام یک از موارد زیر صحیح است؟
1. معلم فکر می کرد که دانش آموزان نمی توانند هنر خود را روی بوقلمون و دیگر غذاهای سنتی متمرکز کنند.
2. داگلاس اغلب به همکلاسی هایش می پیوست و با خوشحالی با آنها بازی می کرد.
3. تصویر واقعاً متفاوت بود زیرا چیزی جز یک دست وجود نداشت.
4. پسر به معلمش محتوای تصویر را فعالانه گفت.