متن: "بچه ها" تمایل دارند روی یا نزدیک من باشند یا گریه کنند یا هر دو. من زمان زیادی را صرف این می کنم که ویلیام را بخوابانم، الیوت را درگیر چیزی کنم که در واقع او را برای مدت کوتاهی راضی نگه دارد، یا اینکه ویلیام را مجبور کنم 10 دقیقه مستقیم روی زمین بازی کند تا من بتوانم انجام کاری اما، بسیاری از روزها، به نظر می رسد که من در هیچ یک از این تلاش ها موفق نیستم. پس دیروز یکی از دوستانم عکسی در فیسبوک گذاشت. این دوست خاص نوزادی دارد که حدود یک ماه از ویلیام کوچکتر است. تصویر کودکی بود که از روی زمین به سمت اسباب‌بازی‌های کنار اتاق رفته بود. من فقط به آن تصویر نگاه می کردم و به این فکر می کردم که اگر ویلیام چند اسباب بازی متفاوت برای بازی داشت، شاید مدتی بیشتر مشغول می ماند. اما به نظر می رسد ویلیام از همه اسباب بازی هایش خیلی خسته شده است! _ . برای اینکه راهی پیدا کنم که او را طولانی‌تر بازی کند، به آن عکس نگاه می‌کردم. ناگهان متوجه شدم که پسرانم باید بیشتر به من بازی کنند. بنابراین من قفسه‌های کوچک اتاق بازی را جدا کردم و من و شوهرم آن را به اتاق نشیمن منتقل کردیم. ما همه اسباب‌بازی‌هایی را پیدا کردیم که برای ویلیام بی‌خطر بودند و آن‌ها را در توله‌ها گذاشتیم. سپس، آشپزخانه بازی را به داخل کشیدیم. ویلیام آنقدر به کاری که من انجام می‌دادم علاقه مند بود، آنجا نشست و بازی کرد و اسباب‌بازی‌هایش را در حین جابجایی اسباب‌بازی‌هایش جوید. وقتی کارمان تمام شد، او را به توله ها نزدیکتر کردم و آنقدر هیجان زده شد که یک ساعت مزاحم نشد، در حالی که من شام درست کردم و تمیز کردم! حتی الیوت هم چند ساعتی با خوشحالی بازی کرد. این یک رویا بود که به حقیقت پیوست! و فهمیدم که نداشتن بچه های شاد من به خاطر تمایل من به یک اتاق نشیمن بدون اسباب بازی بود.
سوال: رویای نویسنده چه بود؟
1. او می توانست اتاق نشیمن را مرتب نگه دارد.
2. پسرانش می توانستند یاد بگیرند که خودشان بایستند.
3. پسرانش می توانستند به کاری که او انجام می داد علاقه مند شوند.
4. او می توانست بدون وقفه کاری را که می خواهد انجام دهد.