متن: من واقعاً قصد نداشتم سر آنها فریاد بزنم. اما آن بعد از ظهر خاکستری درست زمانی که پسر و دخترم در آشپزخانه در حال ایجاد آشفتگی وحشتناکی روی زمین بودند، آن را دیدم. با نوشتن گزارشی خسته کننده، پشت میزم احساس ناراحتی کردم. ناگهان به ذهنم رسید که بچه هایم مقصر هستند. صدایی از درونم اصرار داشت که سریع کاری انجام دهم. "باشه، شما دو نفر اینجا هستید، اما چه کار وحشتناکی دارید انجام می دهید!" با عصبانیت فریاد می زدم. برایشان ساختم، در حالی که معلوم شد _ از ما دور شو! او فریاد زد و خواهرش ابراز حمایت کرد. ناگهان عیب را در خودم یافتم. سریع دستهایم را به شکل انبر در آوردم و به سمت آنها خزیدم: "بابا خرچنگ اینجاست. ها، ها، ها، او دوست دارد سر بچه ها داد بزند، و بعد آنها را بخورد!" پسرم همچنان مرا از خود دور می کرد، اما حالا همزمان می خندید و گریه می کرد. به نظر می رسید ماموریت من برای ترمیم آسیب ناشی از فریادهایم به خوبی انجام شده است. با این حال، پشیمان بودم که ابتدا خودم را به روش درست کنترل نکردم. آیا باید به آنها اطلاع دهم که با سرزنش چقدر بد عمل می کردند؟ این درسی است که در خدمت خودم است. این فقط نشان می دهد که چگونه می توان با سرزنش دیگران از شر چیزی خلاص شد (احساس بد، مسئولیت...). این "بهترین خود" من نیست. وقتی با فرزندانمان هستیم باید به دنبال "بهترین خود" باشیم. آنها به والدین کامل نیاز ندارند، اما به والدینی نیاز دارند که همیشه در تلاش برای بهتر شدن هستند. اینجا یاد سخنان یک متفکر بزرگ می افتم. "وقتی مردی با خدا زندگی می کند، صدایش به شیرینی زمزمه کتاب خواهد بود..." پس در طول عمرمان، آیا نمی توانستیم همیشه با بچه هایمان با این صدای شیرین صحبت کنیم زیرا اکثر ما آنها را در نظر می گیریم. به عنوان با ارزش ترین در جهان؟ و قبل از اینکه به این درجه برسیم، وقتی با فرزندانمان به موارد سخت مختلف برخورد می کنیم، چه کنیم؟
سوال: کدام یک از موارد زیر نویسنده را متوجه اشتباه خود کرده است؟
1. بدون دلیل واضح
2. پسر جواب می دهد.
3. خودآگاهی او.
4. دختره داره جواب میده