متن: من در 55 سالگی معلم شدم. همه چیز در دو دوره اول من خیلی خوب پیش می رفت. سپس کلاس دوره سوم من آمد - دانش آموزان کلاس هشتم که فقط یک دختر در کلاس داشتند. فکر می کردم کلاس بد است تا زمانی که اینترفون روشن شد و دفتر از من پرسید که آیا من در کلاس خود هستم؟ "البته" پاسخ دادم. دانش آموزی که می دانست قرار است سر کلاس دیر بیاید، 10 دقیقه پس از شروع کلاس، به دفتر اطلاع داده بود که من در کلاس درس نیستم. وقتی دانش آموز وارد شد و من به استقبال او رفتم، گفت: به من دست نزن. سپس سرش را روی میزش گذاشت و به نظر نمی رسید به یک کلمه من گوش کند. من او را با "دروغ" به دفتر مقابله نکردم. روز بعد به موقع سر کلاس آمد. این بار به جای گوش دادن یا پیروی از دستورالعمل های نرم افزار کیبورد، به بازی های اینترنتی پرداخت. به سمتش رفتم او به من نگاه کرد که آماده بود هر چیزی را که می‌گویم بازگرداند. از او پرسیدم: از کجا یاد گرفتی که از چنین کامپیوتری استفاده کنی؟ با تعجب به من نگاه کرد. من تکرار کردم: "تو واقعاً در آن مهارت داری. از کجا اینقدر یاد گرفتی؟" او شروع کرد به من گفت که پدرش "قبلا" برای او بازی می خرید، اما دیگر نه. میتونستم درد رو حس کنم به جای سرزنش کردن او به خاطر دوری از کار، او را غافلگیر کردم و به خاطر مهارت هایش تحسینش کردم. سپس از او خواستم به من نشان دهد که در نرم افزار ما چه کاری می تواند انجام دهد. او شگفت زده شد. در یک شب جمعه در یک بازی فوتبال دبیرستانی، من واقعاً به موفقیت دست یافتم. از حدود پنج قدمی، جلوی دوستانش به سمت من آمد و مرا در آغوش گرفت و گفت: "سلام خانم ماری." کمی صحبت کردیم و قبل از اینکه راه برود، دو بار دیگر مرا بغل کرده بود. این خیلی از "به من دست نزن" در آن روز اول فاصله داشت.
سوال: منظور خانم ماری با گفتن "من واقعاً به موفقیت رسیدم" _ .
1. او بالاخره یاد گرفت که بازی کند
2. او در نهایت اعتماد پسر را جلب کرد
3. او در بازی فوتبال گل زد
4. او دستاوردهای بزرگی در تدریس داشت