متن: متوجه شدم که دارم سرد می شوم، و احساس کردم که احتمالاً وقت آن است که به آپارتمان برگردم، بنابراین یقه ام را در مقابل باد گذاشتم و شروع کردم به قدم زدن در خیابان سرد. موفق شدم از یک فروشنده مقداری غذا بگیرم و راه افتادم. حدود بیست و پنج دقیقه بعد فهمیدم که چیزی اشتباه است. هوا خیلی خیلی سرد شده بود، هیچ چراغ خیابانی نبود، و تپه ای که در سمت راستم امیدوار بودم ببینم هیچ جا دیده نمی شد. تقریباً هیچ نوری به جز صلیب های قرمز مرموز وجود نداشت که از بالای کلیساها می تابد و من کم کم نگران می شدم. به طور خلاصه، من از یک دوراهی راه را اشتباه رفته بودم و کیلومترها در مسیر اشتباه سرگردان بودم. سرم از سرما درد می کرد و نمی توانستم درست فکر کنم. برگشتم، برگشتم و مدتها بعد بیرون از خانه ای بودم که از آن به راه افتاده بودم. تقریباً در همان زمان بود که متوجه شدم کلید دروازه دارم اما کلید خانه ندارم. چقدر خوشحال شدم وقتی فهمیدم در ورودی باز است - تنها موفقیت من در آن روز. آپارتمان من البته قفل بود، سرم احساس می‌کردم در شرف انفجار است و دست‌ها و پاهایم یخ می‌زدند. سعی کردم دسته را بچرخانم. بدشانسی. کلید دیگری را از انگلیس امتحان کردم. می‌خواستم از بیدار کردن خانواده در طبقه پایین اجتناب کنم، بنابراین با وجود ترس از مرگ زودهنگام بر اثر سرما، نتوانستم در را بشکنم. میزبانان من چه فکری می کنند؟ یک کارت خودپرداز را از جیبم بیرون آوردم و آن را به زور کنار داخل قفل گذاشتم. فکر نمی کردم کار کند، اما بعد از پانزده دقیقه تلاش، صدای کلیک را شنیدم. چند دقیقه بعد در باز بود. با خیال راحت در تاریکی لباس هایم را در آوردم و به رختخواب رفتم.
سوال: چه چیزی باعث شد نویسنده متوجه شود که راه را اشتباه رفته است؟
1. او خانه را ندید.
2. فروشنده ای به او یادآوری کرد.
3. نام خیابان او را به یاد آورد.
4. او تپه را ندید.