متن: در بریتانیا، ما یک معامله خوب را دوست داریم. مردم به سمت فروش در ژانویه می روند، زمانی که فروشگاه ها قیمت های خود را کاهش می دهند تا از شر تمام موجودی زمستانی خود خلاص شوند. اما در کمال تعجب، بریتانیایی‌ها نفرت دارند - در بازارها ممکن است فرد انگلیسی عجیب و غریبی را ببینید که با صاحب غرفه‌ای می‌جنگد تا قیمت یک شلوار یا مقداری مبلمان را پایین بیاورد. با این حال، به طور کلی، مردم بریتانیا برای چانه زدن بسیار محتاط هستند. اگر فکر می‌کنیم قیمت چیزی که می‌خواهیم خیلی بالاست، به سادگی پیش می‌رویم و جای دیگری را امتحان می‌کنیم. چانه زنی با کسی به نظر من بسیار نمایشی است. این آزمایشی است برای اینکه ببینیم چه کسی می‌تواند طولانی‌ترین مدت در موضع خود بایستد. اما در طبیعت مردم بریتانیا «اجرای» در ملاء عام، به ویژه در اطراف غریبه ها نیست. با این حال، در ایالات متحده، مردم به طور کلی تمایل بیشتری به چانه زدن دارند. و اگر در بازاری سرگردان باشید، احتمالاً عباراتی را خواهید شنید که آمریکایی‌ها برای چنین موقعیت‌هایی ذخیره می‌کنند. اول، "_" معمولا توسط مشتری گفته می شود که نشان می دهد آنها فکر می کنند دارنده غرفه بسیار سخت، احتمالاً کمی بیش از حد سخت کار می کند تا به قیمت مورد نظر خود برسد. یا ممکن است بشنوید که خریدار به غرفه‌دار می‌گوید که "کودک باید بریس داشته باشد"، به این معنی که آنها پول اضافی کافی برای پرداخت قیمت پیشنهادی ندارند. اگر مشتری واقعاً از قیمت پیشنهادی فروشنده شوکه شود، ممکن است بگوید "تو داری من را می کشی" تا نشان دهد که فکر می کند قیمت بسیار زیاد است. در بریتانیا، تصور اینکه کسی در این راستا حرفی بزند دشوار است. اگر مجبور به چانه زدن می شدم، احتمالاً خیلی ساده می گفتم: "من به شما پیشنهاد می دهم." اگر آن پیشنهاد رد می شد، فکر می کنم فقط می روم.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به چانه زنی چیست؟
1. منفی.
2. بی توجه.
3. مثبت.
4. بحرانی.