متن: هفته گذشته یک شب دیر به خانه رسیدم. لحظه ای به آسمان شب نگاه کردم. ستارگان بالا به شدت می درخشیدند. آسمان واقعا زیبا به نظر می رسید. همانطور که به آسمان شب خیره شده بودم شروع کردم به چیزهای دیگری فکر کنم. به وضوح متوجه من شد که این ستاره های زیبا همیشه آنجا بودند، اما در گذشته زمان بسیار کمی را صرف قدردانی از آنها کرده بودم. همچنین به من یادآوری کرد که ما اغلب فکر می کنیم که لایق چیزهای زیادی در اطراف خود هستیم، زیرا بیش از حد در دنیای کوچک خود گرفتار هستیم. این دنیایی است پر از مشغله کاری و خواسته هایی که از آنچه که اجازه داده ایم وقتمان را بگیرد از ما خواسته می شود. اخیراً از من خواسته شد که خانه ای را برای یکی از اعضای خانواده تعمیر کنم. وقتی رسیدم، مثل هر روز دیگری به نظر می رسید که وقتم را صرف انجام کاری می کردم که بلد بودم انجام دهم. اما با شروع کار با دامادم چیز دیگری به ذهنم رسید. من آن را فرصت خوبی دانستم. فرصت بیشتر از صرف وقت برای تعمیر خانه بود. این فرصتی بود برای تقویت پیوند بین دو نفر که از طریق ازدواج با هم مرتبط هستند، اما به دلیل تجربیات کمی با هم مرتبط نیستند. این فرصتی بود برای ایجاد یک پیوند قوی تر، پیوندی که تنها زمانی اتفاق می افتد که دو نفر در معرض مهارت ها و عیوب یکدیگر قرار بگیرند. همچنین فرصتی بود تا دانش و تجربه خود را با دیگری که می‌خواهد یاد بگیرد به اشتراک بگذارم. شانس های زیادی برای دیدن فراتر از آنچه که به عنوان طبیعی تلقی می شود وجود دارد، اما باید بتوانیم در واقع چشم و قلب خود را به روی این رویدادها باز کنیم و از آنها قدردانی کنیم. برای هماهنگی با آنچه در اطراف شماست، باید از نگرش کودکی استفاده کنید که اولین باری که رنگین کمان را می بیند، آواز زیبای پرنده را می شنود یا از زیبایی تزئینات کریسمس لذت می برد، فریاد می زند.
سوال: نویسنده هنگام تماشای آسمان شب متوجه شد که _ .
1. آسمان همیشه زیبا نبود
2. او سالها زندگی خود را تلف کرده بود
3. او نمی دانست واقعا چه می خواهد
4. او قدر چیزهای اطرافش را نمی دانست