متن: کنترل جمعیت به زودی می تواند به مهارت مهمی برای کوهنوردان در قله اورست تبدیل شود، به اندازه قدرت بدنی یا تماشای آب و هوا. در یک روز در هفته گذشته، نزدیک به 40 نفر به قله های جهان رسیدند --- یک رکورد. گزارش‌ها از کمپ اصلی حاکی از وجود صف‌ها در یال‌ها و جمعیت خطرناک است که مردم در آخرین مسابقه برای رسیدن به ارتفاع 8848 متری از کنار یکدیگر عبور می‌کنند. کوهنوردان سنتی بیشتر در مورد فضای سیرک اطراف اورست در سال های اخیر طعنه می زنند و هشدارهایی وجود دارد که ازدحام جمعیت کوه را خطرناک تر می کند. در سال 1996، در اثر طوفان ناگهانی برف، 14 نفر در کوه جان خود را از دست دادند که اعضای چندین گروه در ارتفاعات بالا گرفتار شدند. آب و هوای بد در اوایل اردیبهشت منجر به گیر کردن امسال در خط الراس قله شد، اما از دست دادن، خوشبختانه، خفیف بود. فقط چهار کوهنورد جان خود را از دست دادند، از جمله یک شرپا نپالی که 11 صعود موفق قبلی را انجام داده بود. سنت گرایان همچنین نگران گرایش فزاینده کوهنوردان به ثبت رکوردها و دستیابی به «اول ها» هستند، نه اینکه صرفاً از کوه بالا بروند. محصول امسال کوهنوردان شامل پیرترین مرد، شرمن بول 64 ساله از کانکتیکات، و جوانترین، تمبا تشری شرپا از نپال، 16 ساله بود. یک آمریکایی با تنها یک دست امسال در کوه بود. یک هندی بدون پا نیز تلاش کرد اما شکست خورد. اریک ویهنییر آمریکایی اولین نابینایی شد که به قله جهان رسید. همنوردانش در راه صعود جلوی او ماندند و نوع زمین را تعریف کردند و زنگ ها را به صدا درآوردند. نپال قله اورست را چیزی شبیه به یک گاو نقدی می داند. دولت برای سفرها حداقل 70000 دلار هزینه می کند. احتمالاً به همین دلیل است که مقامات کاتماندو نگرانی‌ها در مورد ازدحام بیش از حد جمعیت را نادیده می‌گیرند و در مورد صعود بیشتر کوهنوردان در سال آینده صحبت می‌کنند. اما جشن چهل و هشتمین سالگرد اولین فتح اورست، توسط سر ادموند هیلاری و شرپا تنزینگ نورگی، پس از اعتصابات خشونت آمیز لغو شد. به نظر می‌رسد سیاست‌های پرآشوب نپالی می‌تواند تنها معیاری برای کنترل جمعیت باشد که اورست به آن نیاز دارد.
سوال: نگرش دولت نپال در قبال ازدحام جمعیت چیست؟
1. بی دغدغه.
2. مشکوک.
3. عدم تایید.
4. نگران.