متن: من و خانواده ام از چهار سالگی آن طرف خیابان پارک ساوت وی زندگی می کردیم. سپس همین سال گذشته، شهر یک حصار زنجیره ای در اطراف پارک قرار داد و شروع به بولدوزر کردن درختان و چمن ها کرد تا راه را برای یک مجتمع آپارتمانی جدید باز کند. وقتی حصار و بولدوزرها را دیدم از خودم پرسیدم "چرا آن را تنها نمی گذارند؟" با نگاهی به گذشته، فکر می‌کنم آنچه پارک را محکوم به فراموشی کرد، خشکسالی بود که حدود چهار سال پیش داشتیم. تا آن زمان، Southway Park یک پارک سبز و زیبا با درختان فراوان و یک استخر عمومی بود. من و دوستانم در پیاده روها اسکیت می زدیم، از درختان بالا می رفتیم و در تمام سال هایی که بزرگ می شدم در استخر شنا می کردیم. پارک تقریباً شبیه حیاط خودم بود. سپس تابستانی که پانزده ساله بودم، خشکسالی آمد و اوضاع تغییر کرد. در آن سال تقریباً اصلاً باران نیامده بود. شهر آبیاری چمن پارک را متوقف کرد. در عرض چند هفته متوجه شدم که در آن طرف خیابان از یک صحرای قهوه ای بزرگ زندگی می کنم. برگها از درختان پارک افتادند و خیلی زود درختان نیز شروع به مردن کردند. بعد، استخر پارک بسته شد. شهر نیروی کاری که پارک را نگه می‌داشت کم کرد و خیلی زود آنقدر زشت و کثیف شد که دیگر نمی‌توان از آن لذت برد. با ادامه خشکسالی تا پاییز، پارک هر ماه بدتر می شد. زباله ها روی چمن های قهوه ای انباشته یا منفجر شدند. به زودی تنها افرادی که در پارک بودند گداها و افراد دیگری بودند که از اقبال خود رنج می بردند. مردم می گفتند الان در آنجا مواد مخدر فروخته یا معامله می شود. پارک ترسناک شده بود و مادرم به ما بچه ها گفت که دیگر آنجا نرویم. خشکسالی بالاخره به پایان رسید و به نظر می رسید همه چیز به حالت عادی باز می گردد، یعنی همه چیز به جز پارک. آنقدر وضعیت بدی پیدا کرده بود که شهر اجازه داد همینطور بماند. سپس حدود شش ماه پیش شنیدم که شهر قرار است برخی مناطق فرسوده شهر را "بازسازی" کند. معلوم شد که شهر برنامه ریزی کرده بود که از شر پارک خلاص شود، زمین را بفروشد و اجازه دهد کسی ردیفی از ساختمان های آپارتمانی روی آن بسازد. حصار زنجیره ای و بولدوزرها کار خود را انجام دادند. اکنون ما در آن طرف خیابان از شش ردیف آپارتمان زندگی می کنیم. هر یک از آنها سه واحد ارتفاع دارند و یک بلوک را در هر جهت امتداد می دهند. محله بدون پارک تغییر کرده است. خیابان هایی که قبلاً در آن بازی می کردم، اکنون مملو از ماشین است. همه چیز دوباره مثل قبل نخواهد شد. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
سوال: نویسنده با دیدن حصار و بولدوزر چه احساسی داشت؟
1. ترسیده.
2. سردرگم.
3. ناراحت.
4. کنجکاو