متن: تا زمانی که مدرسه را شروع نکردم متوجه کوتاهی ام نبودم. در آنجا چند تا از بچه ها مرا صدا زدند. بعد می دانستم. بعد از آن، هر سال از اولین روز مدرسه متنفر شدم. نمی دانستم چه کسی تازه کار است و در حالی که تلاش می کردم از پله های اتوبوس مدرسه بالا بروم به من خیره می شد. بعضی از بچه ها اشاره می کردند و می گفتند: "به آن بچه نگاه کن، او را نگاه کن." با گذشت زمان، من فقط سعی کردم لبخند بزنم و این واقعیت را بپذیرم که قرار است در تمام زندگی مورد توجه قرار بگیرم. من مصمم بودم که منحصر به فرد بودن خود را به یک مزیت تبدیل کنم تا یک نقطه ضعف. دوستان من به طور فزاینده ای محافظ شدند. آنها به من کمک می کردند تا از پله های اتوبوس بالا بروم. اگر مردم ظالم بودند، آنها را کنار می‌کشیدند و اصلاح می‌کردند. چیزی که از نظر قد کمبود داشتم، در شخصیت ---- توانایی ام در خندیدن، حتی به خودم جبران کردم. برای مثال، یک بار دستم را به ماشین لباسشویی خانه پدر و مادرم رساندم تا لباس های خیس را بردارم. تمام راه را داخل زمین افتادم و برای مادر، که همان نزدیکی نشسته بود و داشت روزنامه می خواند فریاد زدم. با تماشای پاهایی که همه جا پرواز می کردند، آرام خندید و گفت: "باید تو را آنجا بگذارم." باهاش خندیدم من الان 47 ساله هستم و با بزرگتر شدن. مردم از دوستانم می پرسند که آیا من در خانه عروسک زندگی می کنم؟ با ناباوری نگاه می کنند وقتی می بینند من از ماشینم در سمت راننده پیاده می شوم. در آن زمان ها سعی می کنم نگرش خوبی داشته باشم. وقتی مردم بی ادب هستند، به خودم یادآوری می کنم، "ببین چه چیز دیگری دارم ---- یک خانواده عالی، دوستان خوب..."
سوال: می توان نتیجه گرفت که نویسنده معتقد است که _ .
1. جامعه باید تا حد امکان به معلولان کمک کند
2. فقط والدین و دوستان شما می توانند به شما کمک کنند
3. آنچه مردم در مورد شما می گویند به شما مربوط نیست
4. با همه مردم باید با احترام برخورد کرد