متن: عکاسی از زمانی که به اندازه کافی بزرگ شده بودم تا دوربین را در دست بگیرم مورد علاقه من بوده است، اما امروز می خواهم 15 عکس ارزشمند خود را با شما به اشتراک بگذارم که هیچ کدام از آنها را نگرفتم. هیچ مدیر هنری، هیچ استایلیست، هیچ شانسی برای فیلمبرداری مجدد و حتی هیچ توجهی به نور وجود نداشت. در واقع، بیشتر آنها توسط گردشگران تصادفی گرفته شده است. داستان من از زمانی شروع می شود که برای سخنرانی در شهر نیویورک بودم و همسرم از من عکسی گرفت که دخترم را در اولین سالگرد تولدش در آغوش گرفته بودم. ما در گوشه ای از خیابان 57 و 5 هستیم. ما دقیقا یک سال بعد به نیویورک برگشتیم، بنابراین تصمیم گرفتیم همان عکس را بگیریم. خوب شما می توانید ببینید که این به کجا می رود. با نزدیک شدن به سومین تولد دخترم، همسرم گفت: هی، چرا سابینا را به نیویورک نمی بری و سفر پدر و دختری می کنی و مراسم را ادامه می دهی؟ این زمانی بود که شروع کردیم به درخواست از گردشگران عبوری برای گرفتن عکس. بنابراین این عکس ها به مراتب بیشتر از نماینده های یک لحظه یا حتی یک سفر خاص هستند. آنها همچنین راه هایی برای ما هستند که بتوانیم زمان خود را برای یک هفته در ماه اکتبر متوقف کنیم و به زمان و چگونگی تغییر سال به سال خود و نه فقط از نظر فیزیکی، بلکه از هر نظر فکر کنیم. زیرا در حالی که همان عکس را می گیریم، دیدگاه های ما تغییر می کند و او به نقاط عطف جدیدی می رسد و من می توانم زندگی را از چشمان او ببینم، و اینکه او چگونه با همه چیز ارتباط برقرار می کند و می بیند. این زمان بسیار متمرکزی که با هم می گذرانیم چیزی است که برای کل سال ارزش قائل هستیم و انتظار داریم.
سوال: وقتی سابینا 3 ساله بود ایده سفر پدر و دختری به ذهن چه کسی رسید؟
1. مادرش.
2. پدرش.
3. خود سابینا
4. توریست ناشناس