متن: شوهرم تازه برایم ماشین لباسشویی خریده بود. تصمیم گرفتم از آن روز استفاده کنم و خیلی چیزها را شستم. همه چیز خوب کار می کرد، اما متوجه شدم یکی از جوراب های شوهرم گم شده است. همه جا رو دنبالش گشتم ولی هیچ جا پیداش نکردم. صبح روز بعد طبق معمول برای مدرسه آماده شدم. زنگ که به صدا درآمد دانش آموزان وارد شدند، سلام کردم و گفتم آن روز قرار است چه کار کنیم. وقتی برگشتم تا روی تخته سیاه بنویسم، کلاس از خنده منفجر شد. می خندیدند و می خندیدند. در واقع آنقدر خندیدند که می ترسیدم مدیر مدرسه باشد و همه اینها را ببیند. من از کلاس خواستم که متوقف شود، اما هر چه بیشتر صحبت می کردم، آنها بیشتر می خندیدند. تصمیم گرفتم به آنها توجهی نکنم و به نوشتن روی تخته سیاه ادامه دادم. وقتی این کار را کردم، آنها بیشتر خندیدند. بالاخره معلمی که در اتاق کناری بود وارد شد تا ببیند این همه خنده برای چیست. وقتی وارد شد شروع کرد به خندیدن هم! گفتم: بهشت بخیر. "لطفاً کسی به من می گوید چه چیز خنده دار است؟" معلم گفت: خدایا. "تو یه جوراب قهوه ای به پشت دامنت چسبیده!" پس اینطوری جوراب گم شده شوهرم را پیدا کردم. به کلاس گفتم: «اوه، خوب، بیایید بگوییم شما یک درس فراموش نشدنی در مورد الکتریسیته ساکن داشته اید.»
سوال: چرا یکی از جوراب های شوهرش را پیدا نکرد؟
1. زیرا برخی از دانشجویان آن را پنهان کرده بودند.
2. چون شوهرش آن را برداشته بود
3. چون آن را در کلاس گذاشته بود
4. چون هرگز انتظار نداشت که به دامنش بچسبد