متن: داشتم کامیونم را بار می کردم تا به بازار بروم که چشم چپم آسیب دید. درد مثل شمشیر داغی بود که توی سرم فرو می‌رفت. روی دست و زانو افتادم و می دانستم که بد است. من را به بیمارستان ارلانگر در چاتانوگا بردند و پزشکان چندین بار مرا جراحی کردند اما نتوانستند چشم چپم را نجات دهند. وقتی این خبر را به من دادند می خواستم بمیرم. حتی بعد از اینکه چشم مصنوعی ام را گرفتم، نتوانستم غم را از بین ببرم. بدتر از همه، من شغلم را به عنوان افسر حمل و نقل به دلیل از دست دادن چشم از دست دادم. اما یک روز صبح از خواب بیدار شدم و تلویزیون روشن بود و دختری 16 ساله بود که از ناحیه صورت و پاهایش به شدت سوخته بود. وضعیت او خیلی بدتر از من بود. او لبخند بزرگی زد و به نظر می رسید درست به من نگاه می کرد و گفت: "تو هرگز نمی توانی تسلیم شوی." در آن لحظه فکر کردم: "این فقط یک چشم است. از آن عبور کنید." و من انجام دادم. تقریباً 12 سال از تصادف من می گذرد و هیچ کاری نمی توانم انجام دهم که قبلاً انجام می دادم. و با اینکه شغل قبلی ام را پس نگرفتم، اما دوباره مجوز گرفتم. من یک بار یک داستان خواندم. در آن داستان، مردی به دلیل نداشتن کفش احساس بدی داشت تا اینکه با مردی آشنا شد که پا نداشت. مهم نیست که مشکل شما چقدر وحشتناک است، به یاد داشته باشید که همیشه کسی در جایی وجود دارد که وضعیت بدتری داشته باشد. پس شاد باش و به زندگی لبخند بزن!
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. نویسنده شغل قبلی خود را پس گرفت
2. نویسنده نمی تواند چیزها را به وضوح ببیند
3. نویسنده قوی فکر نیست
4. نویسنده تصادف را پشت سر گذاشته است