متن: اگر سونامی های 26 دسامبر چیزی به ما آموخته است، این است که طبیعت مرزهای ملی را به رسمیت نمی شناسد. همین را می توان در مورد بسیاری از مشکلات دیگر پیش روی بشر نیز گفت. برای مثال گرم شدن کره زمین کل جهان را تحت تاثیر قرار خواهد داد. به طور مشابه، بیماری هایی مانند ایدز یا سارس می توانند به سرعت از کشوری به کشور دیگر گسترش یابند. در هیچ زمان دیگری در تاریخ بشر برای انسان ها اینقدر فوری نبوده است که تشخیص دهند که باید یاد بگیرند که به هم بچسبند. اگر این کار را نکنند، این احتمال وجود دارد که به زودی خود را تنها ببینند. چه چیزی لازم است تا انسان ها این حقیقت را جدی بگیرند؟ به نظر می رسد فاجعه راه خوبی برای _ . به عنوان مثال، سونامی ها قلب افراد بی شماری را در سراسر جهان باز کرده است که کمک فوری خود را ارائه کردند. اما چرا آنها نمی توانند دور هم جمع شوند تا از فاجعه ای که می دانند در صورت عدم اقدام به موقع رخ می دهد جلوگیری کنند؟ یکی از دلایل آن کمبود تخیل است. به عنوان مثال، اکثر مردم به راحتی می توانند درک کنند که چگونه افزایش دمای کره زمین می تواند یخ های قطبی را ذوب کند، سطح دریاها را بالا ببرد و آب و هوای جهانی را تا حد زیادی تغییر دهد. اما این تغییرات یک شبه رخ نخواهد داد. و تصور افراد برای تغییراتی که در مراحل، آهسته و در طول سالها اتفاق می افتد، مشکل است. بنابراین آنها توجه کمی به مشکل دارند. آنها سر خود را در ماسه پنهان می کنند. آنها فکر می کنند که چیزی به نحوی پیش خواهد آمد تا مشکل از بین برود. سونامی اقیانوس هند ده ها هزار نفر را کشت و میلیون ها نفر را بی خانمان کرد. اگر منابع آب تمیز به موقع در مناطق فاجعه‌یافته تامین نشود، بیماری‌ها ممکن است تعداد بیشتری را از بین ببرند. اما فاجعه قبلاً چیزهای خوبی را آشکار کرده است: یکی، خیرخواهی و مهربانی در جهان بیشتر از آن چیزی است که ما به آن باور داریم. و دو، جهان واقعاً قادر است در مواجهه با فاجعه به عنوان یکی گرد هم بیاید. ما دعا می کنیم که بخشی از این روح تا سال 2005 ادامه یابد. بلایای بسیاری وجود دارد -- ساخته دست بشر، نه طبیعی -- که اگر جهان بتواند یاد بگیرد که به هم بچسبد، ممکن است از آنها جلوگیری شود.
سوال: در بند به بلایای زیر به جز _ اشاره شده است.
1. سونامی
2. زمين لرزه
3. گرم شدن کره زمین
4. سارس