متن: چند سال پیش شروع سال تحصیلی بود و من در کلاسم پسر کوچکی داشتم که از خانه ای غیر انگلیسی زبان آمده بود، او بسیار ساکت و خجالتی بود، مطمئن نبودم که در طول مدرسه چقدر درک می کند. روز و من به ویژه نگران این بودم که او فقط در وقت استراحت تنها می‌ایستاد و بازی نمی‌کرد. بعد از یکی دو روز از این اتفاق، تصمیم گرفتم از یکی از دختربچه های دوست داشتنی و دوستانه ام کمک بگیرم، او را صدا زدم و او آماده کمک به سمت من دوید. من بلافاصله یک سخنرانی طولانی در مورد آنچه از او نیاز داشتم شروع کردم، از او پرسیدم که آیا تلاش می کند او را به بازی وادار کند، و سریع شروع کردم به صحبت کردن در مورد همه این پیشنهادات در مورد اینکه چگونه می تواند ارتباط با او را شروع کند، توضیح دادم که او می تواند این کار را انجام دهد. ، او می تواند این ایده را امتحان کند، او می تواند آن ایده را امتحان کند، "نگران نباش، من صحبت می کنم بچه" و او فرار کرد. من در آنجا تنها ایستادم و بی صدا او را تماشا کردم، کمتر از یک دقیقه طول کشید تا دو دوست جدید، دست در دست هم، با خوشحالی به یک بازی تگ که در سرتاسر باشگاه برگزار می شد، بپیوندند. من اغلب به آن لحظه کوچک فکر می کنم، در مورد آنچه یاد گرفتم و اینکه چقدر برای همه معلمان مهم است که بچه صحبت کنند --- بچه بزرگ، بچه کوچک و بچه وسط، می دانم که تمرکز من باید بر آموزش دانش آموزان باشد که چگونه فکر کنند، چگونه فکر کنند. به مشکلات برخورد کنیم، و چگونه راه‌حل‌ها را بیابیم و به آن‌ها آموزش دهیم که هرگز اجازه ندهند، ما باید آماده باشیم تا از دانش‌آموزان خود بیاموزیم زیرا آن «لحظه‌های قابل آموزش» در طول دوران مدرسه برای ما، معلمان و همچنین فرزندانمان است.
سوال: چرا نویسنده نگران پسر بود؟
1. جرات نداشت به چشمان نویسنده نگاه کند
2. او نمی توانست مانند سایر دانش آموزان انگلیسی صحبت کند
3. او نتوانست آنچه را که نویسنده تدریس می کند درک کند
4. او تمایلی به برقراری ارتباط با دیگران نداشت