متن: شعر برای انسان ضروری است. ما نمی توانیم بدون آنها زندگی کنیم. ما به شعر نیاز داریم و این که آن ها را ارزش وقت خود نمی دانیم، چیزی است که ما را فقیر می کند. اگر شعر نخوانیم، چیز مهمی را از خودمان دریغ می کنیم. اشعار می توانند به ما کمک کنند تا با خودمان ارتباط برقرار کنیم. جان دان در یکی از آن قطعات شعری که بسیاری از مردم آن را می شناسند، نوشت: «هیچ کس یک جزیره نیست». او به این معنی است که همه ما در ارتباط با یکدیگر زندگی می کنیم. اما، در عین حال، همه ما در واقع جزیره‌ای هستیم، که هر یک آگاهی متفاوت از دیگران را اشغال می‌کنند. واقعاً چگونه بفهمیم که شخص دیگری چه فکر یا احساسی دارد؟ و برای برگرداندن آن، باید بیشتر آنچه را که فکر می‌کنیم و احساس می‌کنیم، در اعماق خود، دور از نظارت دیگران نگه داریم. این ولایت شعر است، زیرا آنچه را که در دل و ذهن همنوع است آشکار می کند. در برخی موارد، آنچه آنها برای گفتن دارند مهم خواهد بود، شاید آنقدر مهم که زندگی شما را تغییر دهد یا احساس شما را نسبت به اینکه چه کسی هستید و چه چیزی توانایی دارید تغییر دهد. اما اشعار خطاناپذیر نیستند: گاهی اوقات ممکن است احمقانه یا فقط اشتباه به نظر برسند. ما مجبور نیستیم به احترام شعری سر تعظیم فرود بیاوریم: اگر از آنچه شاعر می‌گوید یا نحوه بیانش خوشمان نمی‌آید، دلیلی وجود ندارد که احساسات خود را پنهان کنیم. اگر به نظر می‌رسد شعری با من یا شما صحبت نمی‌کند - و ما تلاش جدی برای شنیدن آن کرده‌ایم - پس مطمئناً تصمیم داریم که شما کارهای بهتری نسبت به خواندن دوباره آن شعر انجام دهید.
سوال: چه نگرشي بايد نسبت به شعر داشته باشيم؟
1. همیشه باید شعرها را با احترام بخوانیم.
2. ما فقط باید شعرهایی بخوانیم که با ما صحبت می کنند.
3. باید به اشتباهات احمقانه اشعار اشاره کرد.
4. ما باید موارد مهم دیگر را بالاتر از اشعار قرار دهیم.