متن: پس از وقوع یک زلزله شدید، پدری همسرش را به سلامت در خانه رها کرد و با عجله به مدرسه پسرش رفت، اما متوجه شد که ساختمانی که پسرش در آن درس می‌خواند فرو ریخته و شبیه یک کلوچه شده است. او شوکه شده بود. مدتی نمی دانست باید چه کار کند، سپس به یاد کلماتی که به پسرش گفته بود، "هر اتفاقی هم بیفتد، من همیشه در کنارت خواهم بود" افتاد و اشک از چشمانش پر شد. او شروع به کندن خرابه ها کرد. همانطور که او در حال حفاری بود، والدین بی پناه دیگر و آتش نشانان آمدند و سعی کردند او را از خرابه بیرون بکشند و گفتند: "دیگر دیر شده است! همه آنها مرده اند! کاری از دست شما برنمی آید." او با یک خط به آنها پاسخ داد: حالا می‌خواهی به من کمک کنی؟» و سپس به کندن ادامه داد. با این حال هیچ کس کمکی نکرد. او به تنهایی ادامه داد زیرا باید خودش بداند: "پسرم زنده است یا مرده؟" او هشت ساعت حفاری کرد. . . 12 ساعت. . . 24 ساعت. . . 36 ساعت. . . سپس در ساعت 39 سنگی را عقب کشید و سخنان پسرش را شنید. او نام پسرش را فریاد زد: "آرمند!" جواب داد: "بابا!؟! این منم بابا! به بچه های دیگر گفتم نگران نباشند. به آنها گفتم اگر زنده بودی مرا نجات می دادی و وقتی می خواهی." من را نجات داد، آنها نجات خواهند یافت. تو این کار را کردی بابا! پدر پرسید: "آنجا چه خبر است؟ چطور است؟" "از 33 نفر 14 نفر مانده‌ایم، بابا. ما ترسیده‌ایم، گرسنه‌ایم، تشنه‌ایم و سپاسگزاریم که اینجا هستید. وقتی ساختمان خراب شد، مثلثی درست شد و ما را نجات داد." "بیا بیرون. پسر! "نه، بابا! اول بذار بقیه بچه ها بیرون برن، چون می دونم تو منو می گیری! مهم نیست چه اتفاقی بیفته، می دونم که همیشه کنارم خواهی بود!"
سوال: ما می توانیم از این قسمت یاد بگیریم که .
1. پدر یک روز طول کشید تا پسر و شاگردانش را پیدا کند
2. همسرش در زلزله جان باخت
3. پسرش آخرین کسی بود که از خرابه بیرون آمد
4. پسر باور نمی کرد که پدرش برای نجات او بیاید