متن: حفره آبی یک غار دریایی پرآب با حفره ای است که در سطح خشکی باز می شود. این سیستم های غار در سنگ های کربناته، اغلب در جزایر شکل می گیرند. برخی از حفره های آبی دارای صخره های بسیار خاص و شیمی آب هستند. بسیار پایین تر از سطح دریا، آنها حاوی برخی از خشن ترین محیط های روی زمین هستند، بدون اکسیژن و بدون نور. با این حال، این مناطق مملو از اشکال زندگی هستند که با شرایط شدید سازگار شده اند. اطلاعات جمع آوری شده از این حفره های آبی به دانشمندان کمک می کند تا درک خود را از زیست شناسی، باستان شناسی و زمین شناسی افزایش دهند. اما کاوش در این محیط های حفره آبی خطر و همچنین کشف را به همراه دارد. سوراخ‌های آبی نام خود را از رنگی گرفته‌اند که برخی از آن‌ها از هوا دیده می‌شوند. رنگ 1 معمولاً انعکاسی از آسمان روی آب است. اما همه این سیستم های غار دارای سطوح آبی نیستند. برخی از آنها حاوی آب تیره یا گل آلود هستند. حفره های آبی نتیجه فرسایش هستند که در آن آب سنگ را می شکند. بارانی که هزاران سال پیش می بارید حاوی مواد شیمیایی بود که به آرامی در خشکی سنگ آهک از بین رفت. این سوراخ ها بعداً با تغییر سطح دریا با آب دریا پر شدند. بالا آمدن و پایین آمدن سطح دریاها و مخلوط نمک و آب شیرین باعث فرسودگی بیشتر این غارها شد. حفره های آبی غارهای عمودی هستند. اما آنها همچنین می توانند غارهای افقی داشته باشند که ممکن است صدها متر طول داشته باشند. این سیستم‌های غارهای سیل‌زده را می‌توان در اقیانوس پیدا کرد، یا می‌توان آن‌ها را در داخل دریا یافت. غارهای اقیانوسی تحت تأثیر جزر و مد هستند، بنابراین همیشه حرکت آب دارند. اما حفره های آبی در خشکی بسیار ساکن هستند. آنها چندین لایه آب، مواد شیمیایی و باکتری دارند. لایه بالایی آب شیرین از بارندگی حاصل می شود. این لایه مانند یک کلاه در بالای مخلوط لایه ای عمل می کند و اکسیژن را از اتمسفر خارج می کند. آب شیرین روی لایه متراکم تری از آب شور شناور است. در زیر این لایه ای از سولفید هیدروژن سمی وجود دارد که توسط باکتری های ساکن در آب تولید می شود. در زیر این لایه آب دریا بدون اکسیژن وجود دارد - آبی که هیچ اکسیژنی ندارد. غارهای زیر آب احتمالاً یکی از کمترین اکوسیستم های روی کره زمین هستند. یکی از دلایلی که حفره های آبی به طور کامل کشف نشده اند این است که می توانند بسیار خطرناک باشند. قوانین ایمنی زیادی وجود دارد که غواصان باید برای کمک به بقای خود از آنها پیروی کنند. ابتدا غواصان برای شنا در این غارها باید آموزش و تجربه داشته باشند. کسانی که برای اولین بار غار را کاوش می کنند باید طناب نازکی به نام راهنما ایجاد کنند. این خط به آنها کمک می کند تا در صورت از کار افتادن یک دستگاه، با خیال راحت وارد بیش از یک مجموعه تجهیزات تنفسی شوند و با خود بیاورند. در این میان باید به تامین هوای خود نیز توجه دقیق داشته باشند. قاعده این است که از یک سوم هوا برای ورود به غار، یک سوم برای خروج و یک سوم برای مواقع اضطراری استفاده کنند. با این حال، برای اکثر کاوشگران، امکان کشف در این محیط‌های غار باعث می‌شود این تجربه ارزش ریسک را داشته باشد. شما می توانید به درون چیزی که شبیه به یک حفره کوچک کوچک در زمین به نظر می رسد بپرید و اطلاعاتی را که برای بسیاری از رشته های مختلف ارزشمند است به دست آورید، دانشمندان به این غارها علاقه مند هستند زیرا شرایط بدون اکسیژن در آنجا شبیه به شرایطی است که در زمین مدت ها پیش، قبل از آن وجود داشت. اکسیژن در سیاره ما وجود داشت.، و همچنین شبیه به فضا.
سوال: می توان استنباط کرد که در مقابل گذرگاه که _ .
1. مقادیری از اشکال حیاتی پیشرفته در بولهای آبی وجود دارد
2. حفره های آبی به دلیل ارزش کم آنها به طور کامل کشف نشده اند
3. حفره های آبی به دلیل جریان های قوی غارهای عمودی هستند
4. مواد شیمیایی در باران منجر به تشکیل غارهای آبی می شود