متن: آن شب ساعت یازده بود که آقای پونتلیه از شب خود برگشت. او دارای طنز عالی، با روحیه بالا و بسیار پرحرف بود. ورود او همسرش را بیدار کرد که وقتی وارد شد در رختخواب بود و به خواب عمیقی فرو رفته بود. او در حالی که لباسش را برهنه می کرد با او صحبت می کرد و حکایات و اخبار و شایعاتی را که در طول روز جمع کرده بود برای او تعریف می کرد. خوابش بر او غلبه کرد و با جملات نیمه کوچکی به او پاسخ داد. او فکر می کرد بسیار ناامید کننده است که همسرش، که تنها هدف زندگی او بود، به چیزهایی که به او مربوط می شود علاقه چندانی نشان نمی داد و برای گفتگوی او ارزش چندانی نداشت. آقای پونتلیه آب نبات و بادام زمینی را که به پسرها وعده داده بود فراموش کرده بود. با این حال، او آنها را بسیار دوست داشت و به اتاقی که در آن خوابیده بودند رفت تا به آنها نگاه کند و مطمئن شود که آنها راحت استراحت می کنند. نتیجه تحقیقات او چندان رضایت بخش نبود. برگشت و جوانان را در رختخواب جابه جا کرد. یکی از آنها شروع به لگد زدن کرد و در مورد سبدی پر از خرچنگ صحبت کرد. آقای پونتلیه با این خبر که رائول تب بالایی دارد و نیاز به مراقبت دارد، نزد همسرش بازگشت. بعد سیگارش را روشن کرد و رفت و نزدیک دری که باز بود نشست تا سیگار بکشد. خانم پوتلیه کاملا مطمئن بود که رائول تب ندارد. او گفت که او کاملاً خوب به رختخواب رفته بود و هیچ چیز او را بیمار نکرده بود. آقای پونتلیه آنقدر با علائم تب آشنا بود که اشتباه کرد. او به او اطمینان داد که کودک در آن لحظه در اتاق کناری در حال سوختن با تب است. او همسرش را با بی توجهی او، بی توجهی همیشگی او به فرزندان سرزنش کرد. اگر جای مادری نبود که از بچه ها مراقبت کند، روی زمین کی بود؟ خودش هم دستش با کارش پر بود. او نمی توانست همزمان در دو مکان باشد. برای خانواده‌اش در خیابان امرار معاش می‌کند و در خانه می‌ماند تا ببیند آسیبی به آنها نرسد. _ خانم پونتلیه از رختخواب بلند شد و به اتاق بعدی رفت. خیلی زود برگشت و روی لبه تخت نشست و سرش را به بالش تکیه داد. او چیزی نگفت و وقتی شوهرش از او سؤال کرد، از پاسخ دادن خودداری کرد. وقتی سیگارش را کشیدند، به رختخواب رفت و بعد از نیم دقیقه به خواب عمیقی رفت. خانم پونتلیه در آن زمان کاملاً بیدار بود. کمی شروع به گریه کرد و چشمانش را روی آستین لباس شبش پاک کرد. او در ایوان بیرون رفت، جایی که نشست و شروع به تکان دادن روی صندلی کرد. آن وقت از نیمه شب گذشته بود. کلبه ها همه تاریک بود. هیچ صدایی به گوش نمی رسید جز زوزه جغد پیر و صدای همیشگی دریا که مانند لالایی غم انگیز در شب می شکست. اشک به قدری سریع به چشمان خانم پونتلیه سرازیر شد که آستین مرطوب لباس شب او دیگر برای خشک کردن آنها مفید نبود. او در آنجا گریه می کرد و دیگر حواسش نبود که صورت، چشم ها، بازوهایش را خشک کند. نمی توانست بگوید چرا گریه می کند. چنین تجربیاتی که به تازگی اتفاق افتاده بود در زندگی زناشویی او غیر معمول نبود. به نظر می‌رسید که آن‌ها هرگز در برابر فراوانی مهربانی شوهرش و فداکاری یکنواختی که از خود فهمیده شده بود، سنجیده نمی‌شدند. ظلم وصف ناپذیری که به نظر می رسید در بخشی ناآشنا از آگاهی او ایجاد می شد، تمام وجودش را پر از درد مبهم کرد. مثل سایه ای بود، مثل مهی که از روز تابستانی روحش می گذشت. عجیب و ناآشنا بود. این یک خلق و خوی بود او آنجا ننشست و از درون به شوهرش سرزنش کند و از سرنوشتی که قدم های او را به راهی که آنها رفته بودند، ابراز ناراحتی کند. او فقط یک گریه خوب برای خودش داشت. پشه ها موفق شدند حالتی را که ممکن بود نیمی از شب بیشتر او را در تاریکی نگه می داشت، از خود دور کنند. صبح روز بعد آقای Pontellier به موقع بیدار شد تا کالسکه ای را که قرار بود او را به کشتی برساند. او برای کسب و کار خود به شهر باز می گشت و تا شنبه آینده دیگر او را در جزیره نخواهند دید. او آرامش خود را که به نظر می رسید از شب قبل تا حدودی ضعیف شده بود، به دست آورده بود. او مشتاق بود که برود، زیرا مشتاقانه منتظر یک هفته پر جنب و جوش در مرکز مالی بود.
سوال: آقای پونتلیه از شب بیرون رفتنش با حالت روحی به خانه برمی گردد.
1. برانگیخته
2. سردرگم
3. افسرده
4. ناامید شده