متن: زمانی که در چین معلم خارجی بودم، هر روز به دانش‌آموزانم انگلیسی آموزش می‌دادم و آنها در مورد چین به من یاد می‌دادند. یک روز موضوع تبدیل به "دوستت دارم" شد. وقتی فهمیدم نه یکی از شاگردانم این را به مادرشان نگفته است و نه مادرشان به آنها گفته اند، شوکه شدم. "مادرت دوستت داره؟" "البته" آنها پاسخ دادند. "از کجا میدونی؟" سوال منطقی من بود. آنها پاسخ دادند که موناشان آشپزی می‌کردند و همیشه به آنها می‌گفتند که چه اشتباهی انجام می‌دهند تا توجه خود را نشان دهند. من مات و مبهوت بودم. بنابراین آشپزی و انتقاد مون به عنوان "دوستت دارم" خوانده شد. "پس چگونه به او می گویی "دوستت دارم"؟ آنها پذیرفتند که گرفتن نمرات خوب و به دنبال آن مشاغل خدا می تواند عشق خود را نشان دهد. من از فرهنگی آمده‌ام که اکثر مردم به اندازه کافی رسا هستند، بنابراین در طول زمان این پرسش‌ها را در کلاس‌ها تکرار کردم. به تدریج، من شروع به دریافت پاسخ های متفاوت کردم. برخی از آنها این احساسات را با مادرانشان رد و بدل کرده بودند. یکی از داستان های مورد علاقه من در مورد تغییر از یک دختر بود. وقتی از دانشگاه به خانه آمد، مادرش او را دم در دید و او را در آغوش گرفت. قبلاً چنین اتفاقی نیفتاده بود، اما مادرش گفت: "حالا که تو رفتی، من وقت بیشتری برای خودم دارم. متوجه شدم که در بعضی جاها مادر و بچه ها یکدیگر را در آغوش می گیرند و به این نتیجه رسیدم که این ایده خوبی است و من شروع به بغل کردن می کنم. شما." در خانواده من همه ما زیاد می گوییم "دوستت دارم". در حالی که این درست است که اغلب کلمات را بدون داشتن عمق زیادی در آن لحظه می گوییم، تقریباً مانند نعمتی است که به یکدیگر می دهیم. این سه کلمه کوچک، حتی زمانی که به عنوان سلام و احوالپرسی گفته می شود، یک دنیا معنا دارند، اما به خصوص اگر آخرین کلماتی باشند که به آنهایی که دوستشان داریم می گوییم یا می شنویم.
سوال: ایده اصلی پاساژ چیست؟
1. بیشتر به خانواده خود بگویید "دوستت دارم".
2. به مردم چین خیلی بگویید "دوستت دارم".
3. به عنوان درود به دیگران بگویید «دوستت دارم».
4. بدون احساسات عمیق بگویید "دوستت دارم".