متن: ویلما سوبرا قصد نداشت سخنران عمومی شود. پس از فارغ التحصیلی از کالج با مدرک شیمی و میکروبیولوژی، او برای کار در موسسه تحقیقات خلیج جنوبی در لوئیزیانا رفت. او به عنوان بخشی از کار خود، تحقیقات میدانی در مورد مواد سمی (سمی) در محیط، اغلب در جوامع اقلیت واقع در نزدیکی آلاینده‌های بزرگ صنعتی انجام داد. او دریافت که بسیاری از خانواده ها در معرض سطوح بالای و گاه کشنده مواد شیمیایی و سایر مواد سمی هستند. اما او اجازه نداشت اطلاعات خود را عمومی کند. سوبرا که از این محدودیت ها ناامید شده بود، در سال 1981 کار خود را ترک کرد، شرکت خود را ایجاد کرد و دو دهه گذشته را وقف کمک به مردم برای مقابله با آلاینده های صنعتی غول پیکر کرده است. او با خانواده ها و گروه های اجتماعی برای انجام تست های محیطی، تفسیر نتایج آزمون و سازماندهی برای تغییر کار می کند. به دلیل تلاش های او، ده ها مکان سمی در سراسر کشور پاکسازی شده است. و یکی از سخنگویان صنایع شیمیایی او را "تفنگ برتر" برای جنبش زیست محیطی می نامد. سوبرا چگونه به همه اینها دست یافته است؟ بخشی از طریق آموزش علمی او. تا حدی از طریق تعهد او به عدالت زیست محیطی. اما توانایی او در برقراری ارتباط با مردم از طریق سخنرانی در جمع به همان اندازه مهم است. او می‌گوید: «سخنرانی عمومی وسیله‌ای است که من برای دسترسی به مردم استفاده می‌کنم.» اگر قبل از سال 1981 از سوبرا می پرسیدید که "آیا خود را به عنوان یک سخنران عمومی بزرگ می بینید؟"، او به این ایده می خندید. با این حال، امروز او بیش از صد سخنرانی در سال ارائه می دهد. در طول راه، او در هاروارد سخنرانی کرد، در مقابل کنگره شهادت داد، و در 40 ایالت و همچنین مکزیک، کانادا و ژاپن برای مخاطبان سخنرانی کرد.
سوال: نظر ویلما سوبرا در مورد "سخنرانی عمومی" چیست؟
1. او برای آن ارزش قائل است.
2. او به آن می خندد.
3. او مخالف آن است.
4. او هیچ تصوری از آن ندارد.