متن: هنگامی که ژان کالمان در سال 1875 وارد جهان شد، تلفن و اتومبیل هنوز در آینده وجود داشت. آلبرت اینشتین و پابلو پیکاسو هنوز متولد نشده بودند. برج ایفل 14 سال از ساخت آن می گذشت. در نوجوانی، وینسنت ون گوگ را در نزدیکی خانه اش در آرل، در جنوب فرانسه ملاقات کرد. او به یاد می آورد که او "بسیار زشت، بی رحم، بی ادب، بیمار بود - من او را می بخشم، آنها او را لوکو صدا می کنند". هنگامی که او هفته گذشته در سن 122 سالگی درگذشت، او مسن ترین فرد جهان بود. (کسانی هم هستند که ادعای این عنوان داشتند، اما فقط کالمنت مدارک رسمی برای اثبات سن او داشت.) هر روز 21 فوریه، روز تولد او، او رازهای زندگی طولانی را در میان می گذاشت. برخی سالها "حس شوخ طبعی" بود، برخی دیگر "مشغول بودن". او یک بار توضیح داد: "خدا باید مرا فراموش کرده باشد." حقیقت احتمالاً این بود که او ژن‌های خوبی داشت: طبق گزارش‌ها، مادرش ۸۶ سال و پدرش ۹۴ سال زندگی کردند. به گفته یکی از دوستان او _ . او گفت: "اگر نمی توانید کاری در مورد آن انجام دهید، نگران نباشید." در سالهای آخر زندگی تقریباً نابینا و ناشنوا بود، اما سلامتی او همچنان خوب بود. او هر هفته چند تخته شکلات می‌خورد و تا چند سال پیش که دیگر نمی‌توانست سیگارش را روشن کند، به سیگار کشیدن ادامه داد. او هرگز حس شوخ طبعی خود را از دست نداد. او در صد و دهمین سالگرد تولدش اظهار داشت: "من تا به حال فقط یک چروک داشتم و روی آن نشسته ام." روحش او را جاودانه ساخت .
سوال: چرا نویسنده از آلبرت انیشتین، پابلو پیکاسو و برج ایفل نام می برد؟
1. تا نشان دهد کالمنت افراد و چیزهای معروف را دیده است.
2. برای تاکید بر اینکه کالمنت خیلی وقت پیش متولد شده است.
3. برای نشان دادن اینکه Calment به همان اندازه معروف است.
4. برای تحسین دانشی که Calment داشت.