متن: آیا قیمت گذاری بلیط هواپیما بر اساس وزن مسافر عادلانه است؟ اگر امروز با هواپیمای ساموآ ایر پرواز بین‌المللی دارید، کرایه شما بر اساس وزن شما و چمدان شما تعیین می‌شود. هزینه 93 سنت تا 1.06 دلار برای هر کیلوگرم است. میانگین وزن یک زن آمریکایی 75.5 کیلوگرم است که با وزن ایده آل برای قد متوسط او فاصله دارد. بلیط او در ساموآ ایر، با نرخ 1 دلار در کیلوگرم، 75.50 دلار هزینه داشت. اما بیایید در اینجا صادق باشیم. از آنجایی که یک زن آمریکایی به طور متوسط اضافه وزن دارد، هزینه بلیط برای او بیشتر خواهد بود. کریس لنگتون، مدیر اجرایی ساموآ ایر گفت: "هواپیماها بر اساس وزن و نه صندلی اداره می شوند. هواپیما فقط می تواند مقدار مشخصی وزن را حمل کند و این وزن باید پرداخت شود." او معتقد است که سایر خطوط هوایی باید این سیاست را اتخاذ کنند. ایده جدیدی نیست به یاد می‌آورم که سال‌ها پیش ستون‌نویس روزنامه‌ای این ایده را مطرح کرد که سنگین‌ترها باید برای صندلی‌های خود در هواپیما، قطار و اتوبوس پول بیشتری بپردازند. چه کسی روی صندلی وسط بین دو نفر سایز بزرگ در یک پرواز فشرده نشده است؟ برای من اتفاق افتاده است؛ یک بار همکلاسی های متاهل من به طور هدفمند صندلی های خود را انتخاب کرده بودند تا فضای بیشتری داشته باشند تا اینکه یک پرواز فروخته شده مرا بین آنها قرار داد. یکی از بهترین تجربیات من در پرواز نیست. اگر چنین سیاستی توسط برخی از خطوط هوایی در ایالات متحده اتخاذ شود چه می شود؟ آیا چنین قیمت گذاری می تواند انگیزه بسیار مورد نیاز آمریکایی ها برای کاهش وزن بدن را فراهم کند؟ امیدوارم. اما همانطور که می دانیم بیش از یک سوم ما چاق و یک سوم دیگر اضافه وزن دارند. احتمال زیاد این است که مشتریان سنگین وزن به طور ناگهانی کاهش ندهند یا پرواز را متوقف نکنند، بلکه در عوض یک شرکت هواپیمایی دیگر را انتخاب کنند و به سادگی مشکل فرضی را به جای دیگری منتقل کنند. شکی نیست که سنگین ترها از تبعیض بیشتری رنج خواهند برد. ربکا ام.پول، محقق دانشگاه ییل، می نویسد: تبعیض علیه اضافه وزن در ایالات متحده طی دهه گذشته 66 درصد افزایش یافته است -- «و با نرخ تبعیض نژادی به ویژه در میان زنان قابل مقایسه است. وزن شما می تواند بر حقوق، شانس شما برای استخدام، نحوه نگاه دیگران به شما و حتی در حال حاضر، بر قیمت بلیط هواپیما تأثیر بگذارد. یکی از سرمقاله‌نویسان بریتانیایی می‌گوید: «اگر این سیاست موفق شود، ممکن است گسترش تبعیض بدنی در صنایع مختلف و فرهنگ گسترده‌تر را تشویق کند. او معتقد است که این وظیفه شرکت ها است که تجهیزاتی را فراهم کنند که نیازهای مشتریان خود را برآورده کند. و خواهیم دید که به عنوان یک مدل تجاری چقدر موثر است.
سوال: کدامیک نگرش سرمقاله نویس بریتانیایی به سیاست ساموآ ایر را بهتر توصیف می کند؟
1. خوشبین.
2. دفاعی.
3. عدم تایید.
4. گاه به گاه.