متن: من سالها مقاومت کردم که شبیه پدرم شوم یا حداقل اعتراف کنم که شبیه او هستم، زیرا، خوب، چون می‌خواستم خودم باشم، نه او. اما چند ماه پیش در مراسم یادبود او نشستم و به خودم گفتم: "تو خیلی بیشتر از آنچه فکر می‌کنی پدرت را در خود جای داده‌ای." این عبارتی وجود دارد که پدرم استفاده کرده است، و من می‌دانم که برای شکایت از آن بی‌ادب به نظر می‌رسم، اما برای آزارم استفاده کرد: «من به شما افتخار می‌کنم.» او به ما بچه‌ها گفت که آیا برنده شده‌ایم یک مسابقه قایقرانی یا دوی ماراتن یا موفق به انتشار کتابی شدم." من به شما خیلی افتخار می کنم." واقعاً مال تو نیست اما مال من.» من به تو خیلی افتخار می کنم.» همیشه از دهان پدرم بیرون می آمد، در آن تماس های راه دور که ممکن بود به اتفاقی که در محل کار افتاده یا وقتی او و مامان آمدند اشاره کرده باشم. برای بازدید و ما استعدادهای دو پسرمان را به نمایش گذاشتیم. من احساس غرور والدین را به خوبی می‌شناختم، مخصوصاً وقتی پسرانم به راه‌هایی دست یافتند که فراتر از درک و توانایی من بود، اما به دنبال راه‌های دیگری برای بیان آن بودم. ترکیب "باورم نمی شود که چقدر سریع آن مشکل را حل کردید" من کار نابغه ریاضی را تحسین می کنم. اما هرگز فقط به این عبارت مشروب. اما آنجا در مراسم یادبود پدر بودم و می خواستم از او تعریف کنم و فکر می کردم که می توانم دقیقاً همان چیزی را بگویم که برادرم گفت: «او اجازه داد من باشم.» این موفقیت او بود. در عبارتی که قول داده بودم هرگز به فرزندانم نخواهم گفت، یک دنیا بخشش، مراقبت و قدردانی بود. بنابراین درست یک روز دیگر که پسر بزرگترم که اکنون یک مدیر آینده دار است، ایمیلی درباره شام تشکری که آخرین مشتریش برای او انداخته بود برایم فرستاد، به سختی فکر کردم که حرف های هوشمندانه ای بزنم، در نهایت متوجه شدم که بچه هایم فقط چیزی را می خواهند که پدرم به او داده است. من نوشتم: "من به تو افتخار می کنم." درست مثل پیرمرد.
سوال: نویسنده چگونه غرور والدین خود را ابراز می کند؟
1. با شناخت خوب بچه هایش
2. با الهام گرفتن از نوشتن بچه هایش.
3. با تحسین کار بچه هایش.
4. با مشخص بودن در مورد تمجید او از فرزندانش.