متن: هر پدر و مادری دوست دارد فرزندش بزرگ شود تا از زندگی لذت ببرد و موفق باشد. هر یک از ما چیزی داریم که نمی خواهیم فرزندانمان با بزرگتر شدن آن را تجربه کنند. ما از آنها محافظت می کنیم به این امید که هرگز صدمه ای را تجربه نکنند، با این حال وقتی بزرگتر می شوند با مبارزات خودشان روبرو می شوند. ما اغلب هر کاری از دستمان بر می آید انجام می دهیم تا آنها را از اشتباهاتی که مرتکب شده ایم بازداریم. فرزندان شما شما نیستند. آنها موجودات کوچک باورنکردنی هستند که شما را برای تجربه زندگی با آنها انتخاب می کنند. آن‌ها «مینی من»‌های کوچکی نیستند که همان اشتباهاتی را که ما مرتکب شده‌ایم مرتکب شوند یا روشی را که ما از تجربیات خود یاد می‌گیریم یاد بگیرند. آن‌ها به مدرسه می‌روند، تجربیاتی دارند که فقط به ما می‌گویند، و تجربیات را از طریق افکار و احساسات خود که با الگوهای رفتاری خانواده در هم آمیخته است، درک می‌کنند. اینجاست که می توانید تفاوت ایجاد کنید. نمونه باشید. به فرزندتان بیاموزید که چگونه زندگی کند با این که شخصی باشد که دوست دارید - به دیگران کمک کنید، خودتان را دوست داشته باشید و در مورد دیگران قضاوت نکنید. همانطور که شما این را در خود یاد می گیرید و آن را به کار می برید، فرزندتان نیازی به صحبت کردن شما نخواهد داشت. اگر جوآنی کوچولو نمی‌خواهد با کودک دیگری به اشتراک بگذارد، به او نشان دهید که چگونه اشتراک‌گذاری کند. با مثال نشان دهید. اگر نمی خواهید دیگران _ , با دیگران همانطور رفتار کنید که می خواهید با شما رفتار شود زیرا کودکی رفتارهایی را از شما یاد می گیرد. از طریق افکار و احساسات مثبت خود نمونه ای از آنچه می خواهید فرزندتان باشد باشید. این بهترین کاری است که می توانید برای فرزندتان و خودتان انجام دهید تا اطمینان حاصل کنید که فرزندتان با بزرگتر شدن احساس پذیرفته شدن و دوست داشته شدن می کند.
سوال: نویسنده در قطعه بیان می کند _ .
1. نگرانی او نسبت به نقش والدین در خانواده ها
2. حمایت او از استقلال کودکان
3. شگفتی او از پتانسیل کودکان
4. تعجب او از لجبازی والدین