متن: یک گروه محیط زیست به نام کمیسیون غذا به دلیل فروش آب بطری شده از ژاپن ناراضی و ناامید است. با عصبانیت در انظار عمومی استدلال می کند که آب 10000 "_" سفر کرده است، قبل از اینکه به دست مشتریان غربی برسد. "حمل و نقل آب از نیمه راه در سراسر جهان مطمئناً استفاده بسیار احمقانه از سوخت در زمانی که آب فراوان در بریتانیا وجود دارد." همچنین نگران این است که با خرید میگو از اندونزی (7000 مایل غذا) و هویج از آفریقای جنوبی (5900 مایل غذا) سوخت خود را هدر دهیم. شمارش تعداد مایل های طی شده توسط یک محصول روشی عجیب برای بیان وضعیت واقعی آسیب های زیست محیطی یک صنعت است. بیشتر مواد غذایی در سراسر جهان با کشتی های کانتینری حمل می شود که بسیار کارآمد انرژی هستند. لازم به ذکر است که یک تن کره که 25 مایل با کامیون به بازار کشاورزان منتقل می شود، لزوماً در سفر خود سوخت کمتری نسبت به محصول مشابهی که صدها مایل از طریق دریا حمل می شود، مصرف نمی کند، علاوه بر این، ایده "مایل غذا" نادیده گرفته می شود. میزان سوخت مصرفی در تولید ممکن است با خرید گوجه‌فرنگی‌هایی که در بریتانیا کشت می‌شوند به جای گوجه‌فرنگی‌هایی که در غنا رشد می‌کنند، مایل‌های غذای خود را کاهش دهید. تفاوت این است که گلخانه های بریتانیایی در گلخانه های گرم و غنا در زیر آفتاب باز پرورش داده می شوند. با این حال، آنچه ایده «مایل غذا» فراهم می‌کند، فرصتی است که کشورهای جهان سوم را از بازارهای غذای جهان اول حذف کنیم. تعداد مایل‌هایی که غذای ما طی می‌کند، همانطور که من می‌بینم، باید نشانه موفقیت سیستم تجارت جهانی تلقی شود، نه نشانه آسیب به محیط زیست.
سوال: نویسنده با مقایسه گوجه فرنگی های پرورش یافته در بریتانیا و غنا سعی دارد توضیح دهد که _ .
1. گوجه فرنگی های بریتانیایی سالم تر از گوجه فرنگی های غنا هستند
2. گوجه فرنگی غنا طعم بهتری نسبت به گوجه فرنگی های بریتانیایی دارد
3. کاهش مایل غذا ممکن است لزوما در مصرف سوخت صرفه جویی نکند
4. حفاظت از محیط زیست ممکن است هزینه زیادی داشته باشد