متن: مردان بریتانیایی تشویق به گریه می شوند. مردان بریتانیایی دوست دارند در مورد خودشان چیزهایی را باور کنند. اول اینکه روزی دوباره قهرمان جام جهانی خواهند شد. آنها همچنین معتقدند که گریه نمی کنند. در طول قرن ها، بر این باورند که بریتانیایی ها "لب بالایی سفت" دارند. اما آیا این حقیقت دارد؟ بله همینطور است. مطالعه‌ای که اخیراً توسط کلینکس در مورد نحوه ابراز احساسات بریتانیایی‌ها ترتیب داده شده است، نشان می‌دهد که 95 درصد از آنها هنوز هم احساسات خود را دارند. علاوه بر این، در حالی که 72 درصد فکر می‌کنند که این ناسالم است، 19 درصد نمی‌توانند آخرین باری را که «آن را رها کردند» به خاطر بیاورند. در نتیجه، Kleenex کمپین "Let It Out" را راه اندازی می کند که بریتانیایی ها را تشویق می کند تا دستمال کاغذی بگیرند و گریه خوبی داشته باشند. این روزها اما نگرش مرد بریتانیایی نسبت به گریه در حال تغییر است. اگرچه اکثریت هنوز در تلاش برای باز شدن از نظر احساسی هستند، مطالعه‌ای در سال 2004 توسط مرکز تحقیقات مسائل اجتماعی آکسفورد نشان داد که 77 درصد از مردان بریتانیایی گریه کردن در ملاء عام را به طور فزاینده‌ای قابل قبول می‌دانند. نیمی از مردان لندن اعتراف کردند که جلوی چشمان مادرشان گریه کرده اند. اسکاتلندی ها کمترین احساس را دارند، اگرچه بیشتر در عروسی گریه می کنند. پیتر مارش، مدیر مرکز، گفت: "گریه اکنون می تواند نشان دهنده حساسیت باشد تا ضعف. مانند دیوید بکهام، گریه به دلیل اینکه پسر خود را در مهد کودک رها می کنید ضعیف تلقی نمی شود." گفته می‌شود که وینستون چرچیل اغلب گریه می‌کرد و با دیدن یک بازمانده در پناهگاه حمله هوایی و وقتی همسرش را بعد از مدت‌ها غیبت دید، اشک می‌ریخت. روانشناسان می گویند در حالی که جامعه پذیرفته است که مردان می توانند گریه کنند، اما محدودیت هایی وجود دارد. رونالد بریسی، روانشناس مشاور، می گوید: "اگر مردی در بیمارستان شروع به بخیه زدن کند، او را به عنوان یک حشره کش در نظر می گیرند. مردان هنوز باید در مورد درد جسمانی قوی دیده شوند."
سوال: کدام یک از موارد زیر در مورد مردان بریتانیایی مطابق این متن صحیح نیست؟
1. آنها قرار است به راحتی احساسات را در طول قرن ها کنترل کنند.
2. آنها مطمئن هستند که دوباره در جام جهانی موفق خواهند شد.
3. امروزه نگرش مرد بریتانیایی نسبت به گریه در حال تغییر است.
4. حدود 50 درصد از بریتانیایی ها اعتراف کردند که قبل از مادرشان گریه کرده اند.