متن: وقتی پارچه روکش را حرکت داد تا به صورت کوچک او نگاه کند، شوکه شد. دکتر به سرعت برگشت و از پنجره بلند بیمارستان به بیرون نگاه کرد. بچه بدون گوش به دنیا آمده بود. گذشت زمان ثابت کرد که شنوایی کودک عالی است. هنگامی که یک روز از مدرسه به خانه برگشت و خود را در آغوش مادرش انداخت، مادرش آهی کشید، زیرا می دانست که زندگی او برای ظاهر ناقصش پر از دلشکستگی خواهد بود. او بزرگ شد، به خاطر بدبختی‌اش خوش تیپ و محبوب هم‌شاگردانش. او ممکن است ناظر کلاس بوده باشد، اما برای این کار. او استعداد، استعداد ادبیات و موسیقی را در خود پرورش داد. دو سال گذشت یک روز پدرش به پسرش گفت: "پسرم داری میری بیمارستان. من و مادر کسی داریم که گوش های مورد نیازت را اهدا می کند. اما این یک راز است." این عملیات موفقیت‌آمیز بود و فرد جدیدی ظاهر شد. استعدادهای او به نبوغ شکوفا شد و مدرسه و کالج او به یک سری موفقیت تبدیل شدند. بعد ازدواج کرد و وارد خدمت دیپلماتیک شد. یک روز، او به پدرش اصرار کرد: "چه کسی این همه برای من داد؟ باید بدانم! من هرگز نتوانستم به اندازه کافی برای او انجام دهم." پدر گفت: "من باور نمی کنم که بتوانید، "اما توافق بر این بود که ندانید... هنوز نه." سالها راز خود را حفظ کردند، اما روز فرا رسید --- یکی از تاریک ترین روزهایی که یک پسر باید تحمل کند. با پدرش بالای تابوت مادرش ایستاد. پدر به آرامی و با ملایمت دستش را دراز کرد و موهای پرپشت و قهوه ای مایل به قرمز را بالا آورد تا نشان دهد مادر گوش بیرونی ندارد. او به آرامی زمزمه کرد: "مادر گفت خوشحال است که هرگز اجازه نداد موهایش کوتاه شود، و هیچ کس فکر نمی کرد که مادرش کمتر زیباتر باشد، درست است؟" زیبایی واقعی در ظاهر فیزیکی نیست، بلکه در قلب است. گنج واقعی نه در چیزهایی که دیده می شود، بلکه در چیزهایی است که دیده نمی شوند. عشق واقعی در آنچه انجام شده و شناخته شده نیست، بلکه در آنچه انجام شده و شناخته نشده است نهفته است.
سوال: چرا مادر پسر هیچ وقت موهایش را کوتاه نکرد؟
1. زیرا موهای او به حفظ راز کمک می کرد.
2. زیرا موهایش بر زیبایی او افزوده است.
3. چون موهای بلندش افتخارش بود.
4. چون موهای پرپشت و قهوه ای اش را دوست داشت.