متن: به راحتی می توان فهمید که چگونه می توان به دیگران کمک کرد، اما در مورد کسانی که نیازهایشان چندان واضح نیست چطور؟ این داستان ممکن است مدتی قبل اتفاق افتاده باشد، اما درسی بود که از آن زمان برای من ماندگار شد و به من کمک کرد. روز شکرگزاری بود و من با پدر و مادرم در پناهگاهی برای فقرا داوطلب می شدم. ما پشت پیشخوان ایستاده بودیم و برای هر کسی که می آمد غذای گرم می دادیم. بیشتر شام های ما به نظر می رسید که روزهای سختی را سپری کرده اند، لباس هایشان کهنه، کهنه و خشک شده بودند. خلاصه فقیر به نظر می رسیدند! سپس مردی وارد شد که هر چیزی جز فقیر به نظر می رسید. او خوب لباس پوشیده بود و کت و شلوار گران قیمتی پوشیده بود. من تعجب کردم که او آنجا چه کار می کند و زمانی که برای غذا به صف پیوست فکم از تعجب افتاد. هر چه او به ایستگاه خدمات من نزدیک تر می شد، بیشتر غر می زدم. این مرد چه کار می کرد؟ من میخواستم بدانم. مطمئناً او قرار نبود غذا بخورد. بعد مادرم بی سر و صدا مرا به یک طرف برد. او گفت: "شما فرض کرده اید که نیازهای افرادی که به اینجا می آیند باید صرفاً جسمی باشد: گرسنگی، سرپناه ناکافی و نیازها احساسی هستند؟ اگر او به راحتی، دوستان یا فقط برای بودن در میان انسان های دیگر نیاز داشته باشد چه؟" کلمات او مانند یک تن آجر به من برخورد کرد! احساس می کردم باید از آن مرد عذرخواهی کنم، اما این کار را نکردم. حدود یک هفته بعد، پناهگاه کمک مالی زیادی از یک منبع ناشناس دریافت کرد. نمی‌توانم از خود فکر کنم که آیا از آن مرد آمده است. حالا چه با دیگران ملاقات کنم، حرف های مادرم را به یاد می آورم و سعی می کنم بدون توجه به ظاهرشان، برایشان مهربانی و صلوات بفرستم. نیازها همیشه قابل مشاهده نیستند. اما مهربانی همیشه باعث تفاوت می شود.
سوال: نویسنده احساس کرد باید از مرد عذرخواهی کند، زیرا او _ .
1. مادرش از او خواسته بود این کار را انجام دهد
2. خیلی کمتر از دیگران به مرد غذا داد
3. متوجه شد که مشکلی برای مرد وجود دارد
4. بعداً فهمید که آن مرد برای اهدا به آنجا رفته است