متن: انواع مختلفی از روش های حفاظت از خاک توسط کشاورزان برای محافظت از زمین خود در برابر آسیب های کشاورزی و نیروهای طبیعت استفاده می شود. یکی از روش های مهم حفاظت از خاک، استفاده از بادشکن است. بادشکن ها موانعی هستند که توسط درختان و سایر گیاهان با برگ های زیاد ایجاد می شوند. کشاورزان آنها را در صف هایی در اطراف مزارع خود می کارند. بادشکن ها مانع از وزش باد به خاک می شوند. آنها همچنین باد را از تخریب یا آسیب رساندن به محصولات جلوگیری می کنند. آنها برای رشد غلات مانند گندم بسیار مهم هستند. برای مثال، مطالعاتی در مورد بادشکن در بخش‌هایی از غرب آفریقا انجام شده است. آنها دریافتند که برداشت غلات در مزارع محافظت شده توسط بادشکن در مقایسه با مزارع بدون چنین حفاظتی می تواند بیست درصد بیشتر باشد. با این حال، به نظر می رسد بادشکن ها زمانی بهترین عملکرد را دارند که اجازه دهند باد کمی از آن عبور کند. اگر دیوار درختان و گیاهان باد را به طور کامل متوقف کند، حرکات شدید هوا در نزدیکی زمین انجام می شود. این حرکات خاک را به سمت هوا می برد که در آنجا دمیده می شود. به همین دلیل، بادشکن زمانی بهترین است که فقط شصت تا هشتاد درصد درختان و گیاهان مورد نیاز برای ایجاد یک خط جامد را داشته باشد. در هر بادگیر باید حداقل دو خط وجود داشته باشد. یک خط باید درختان بزرگ باشد. خط دوم، درست در کنار آن، می تواند درختان کوتاه تر و سایر گیاهان با برگ باشد. درختان و گیاهان محلی برای بادشکن بهترین هستند.
سوال: بادگیر از نظر گذر چیست؟
1. بادشکن یک دیوار بتنی برای جلوگیری از بادهای شدید است.
2. بادگیر چوبی است با انواع درختان.
3. بادگیر دیواری از درختان است که خاک را در جای خود نگه می دارد.
4. بادگیر دیواری از باد برای مبارزه با باد از جهت مخالف است.