متن: میز و صندلی در کلاس باقی ماندند، اما بچه های دوست داشتنی برای همیشه ما را ترک کردند. رد دستهای به جا مانده روی دیوارها ترس و ناامیدی آنها را به ما می گوید. نود و نه دانش آموز در سیل در استان هیلونگجیانگ در 10 ژوئن 2005 کشته شدند. آنها در حالی که کلاس داشتند توسط آب های خشونت آمیز با خود برده شدند. این یک فاجعه طبیعی بود. اما اگر دانش‌آموزان می‌دانستند برای نجات خود چه باید بکنند، تخریب ممکن است کمتر جدی باشد. برخی از شاهدان گفتند که بیشتر کودکان وقتی راهی برای فرار پیدا نکردند، کاری جز گریه نکردند. با دستور معلمان، برخی از دانش آموزان میز و صندلی های شناور را گرفتند و جان سالم به در بردند. اما دیگران آنقدر ترسیده بودند که نتوانستند به گفته معلمان عمل کنند. همه می دانند که مردم باید قبل از گم شدن گوسفندان گله را اصلاح کنند. آمادگی برای مقابله با بلایا بسیار مهم است. مدارس باید مسئولیت آموزش مهارت های بقای دانش آموزان در مواقع خطر را بر عهده بگیرند. بنابراین مهارت ها و تمرین های بقا به اندازه دانش کتاب درسی مهم هستند. ژاپن الگوی خوبی برای ما بوده است. اگرچه زمین لرزه ها و سونامی ها اغلب کشور را تحت تاثیر قرار می دهند، معمولاً کشته ها و مجروحین کمی وجود دارد. تمرینات بقا هر ساله در هر مدرسه ژاپنی برگزار می شود. مدارس با انواع مختلف مسابقات و آموزش، به دانش آموزان کمک می کنند تا از بلایا آگاه شوند و بتوانند در برابر بلایا جان سالم به در ببرند. در 16 ژوئن 2005، یک موزه امنیت عمومی در پکن افتتاح شد. مردم می توانند بلایایی مانند آتش سوزی و زلزله را تجربه کنند و مهارت های بقا را بیاموزند. برخی از نوجوانان پکن باید از موزه بازدید کنند. اگر فعالیت های مشابه بیشتری در چین وجود داشته باشد، ممکن است از تراژدی های بیشتر جلوگیری شود.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به دانش آموزانی که از سیل آسیب دیده اند چیست؟
1. پشیمان
2. سرگرم شده
3. سوال کردن
4. هدف، واقعگرایانه