متن: جان یک بار داستانی در مورد دوستش مایکل به من گفت. مایکل اتفاقاً در قطاری بود که در کنار مرد جوانی که نگران به نظر می رسید نشسته بود. سرانجام مرد جوان به دوستش گفت که او محکومی است که از زندانی دور به خانه برمی گردد. کاری که او کرد باعث شرمساری خانواده اش شد و نه او را ملاقات کردند و نه برایش نامه نوشتند. با این حال، او امیدوار بود که این فقط به این دلیل است که آنها برای سفر بسیار فقیر و بیش از حد مشغله برای نوشتن هستند. وقتی آزاد شد، نامه نوشته بود که می خواهد به خانه برود. با این حال، برای اینکه کار را برای آنها آسان کند، از آنها خواسته بود که وقتی قطار از مزرعه کوچک آنها می گذرد، برای او علامت بگذارند. اگر خانواده او را می بخشیدند، باید یک روبان سفید روی درخت سیب بزرگ نزدیک راه آهن می گذاشتند. اگر نمی‌خواستند او برگردد، کاری نمی‌کردند و او در قطار می‌ماند و دور می‌رفت. وقتی قطار به زادگاهش نزدیک شد، او چنان بزرگ شد که می ترسید از پنجره به بیرون نگاه کند. او از مایکل خواست که مراقب درخت سیب بزرگ باشد. صندلی ها را عوض کردند. در یک دقیقه، مایکل دست خود را روی شانه محکوم جوان گذاشت، "همانجاست"، ناگهان چشمانش پر از اشک شد. "اشکال ندارد. تمام درخت با روبان سفید است."
سوال: چرا مایکل در پایان داستان گریه کرد؟
1. مرد جوان نتوانست با خانواده اش زندگی کند.
2. روبان های سفید زیادی روی درخت سیب بود.
3. او ترسیده بود.
4. مرد جوان خیلی ناراحت بود.