متن: دوریس لسینگ در سال 1919 در ایران به دنیا آمد و در کودکی به همراه خانواده خود به رودزیای جنوبی، زیمبابوه کنونی نقل مکان کرد، جایی که تنها تا 14 سالگی در مدرسه ماند. یک سال پس از نقل مکان به لندن، اولین رمان خود را در سال 1950 منتشر کرد. The Grass is Singinging درگیری نژادی غیرقابل پل زدن در آفریقای استعماری را از نگاه همسر یک کشاورز سفیدپوست و خدمتکار سیاه پوستش بررسی می کند. موفقیت ادبی او در سال 1962 با انتشار دفترچه طلایی که از نظر بسیاری، البته نه لزوماً لسینگ، به عنوان اثری پیشگام از فمینیسم مدرن بود، به دست آمد. این رمان با مطالعه جداگانه ذهن شخصیت اصلی، اما ولف، افکار او را در مورد آفریقا، سیاست و روابط با مردان و جنسیت بررسی می کند. مضامین لسینگ در آثارش از دهه 1960 به روانشناسی تغییر کرد و در دهه 1970 به شدت به سنت عرفانی اسلامی تصوف علاقه مند شد. چرخش او به سمت داستان های علمی تخیلی با The Canopusseries در اوایل دهه 1980 با استقبال گرم منتقدان سنت گرا مواجه نشد، اما او همچنان خوانندگان جدید و جوایز ادبی متعدد از جمله جایزه ادبی بریتانیایی دیوید کوهن و همنشین افتخار از انجمن سلطنتی ادبیات را به دست آورده است. پس از اعلام این خبر، هوراس انگدال به صدای آمریکا گفت که چرا شخصاً از انتخاب لسینگ بسیار خوشحال است. انگدال گفت: «او یکی از نویسندگان واقعاً بزرگ رمان، داستان کوتاه، داستانی و غیرداستانی است. او یکی از معدود نویسندگانی است که شهامت حفظ اصل برابری بین تجربه زن و مرد را داشته است و انگیزه بسیاری از نویسندگان زن دیگر را فراهم کرده است. و او واقعاً مادر مکتبی است که یکی از مهمترین آثار در ادبیات معاصر ما.» دوریس لسینگ با 87 سال سن، پیرترین برنده نوبل ادبیات است که اولین جوایز آن در سال 1901 اعطا شد.
سوال: به گفته هوراس انگدال، لسینگ برنده جایزه نوبل عمدتاً به دلیل _ .
1. او تجربه غنی در زندگی در آفریقا دارد
2. او رئیس یک مدرسه مهم است
3. او نویسندگان زن را به مبارزه با مردان تشویق می کند
4. او کمک زیادی به حقوق برابر برای زنان می کند