متن: بعد از اینکه سیزده مایل پیاده روی را به پایان رساندیم، وقتی به نیوانگلند برگشتیم، خسته بودیم و عضلاتمان درد می کرد. سواری با ماشین به فرودگاه و به دنبال آن یک پرواز دو ساعته، وضعیت پاهای ما را بدتر از زمانی که برای اولین بار از کوهی که تازه از آن بالا رفته بودیم پایین آمد. وقتی شنیدیم که دو صندلی در فرست کلاس در پرواز بعدی ما با قیمت کمی بالاتر در دسترس است، از فرصت استفاده کردیم. روحیه ما بلافاصله بالا رفت. به هر حال، پرواز درجه یک برای ما تجربه جدیدی بود و ماجراجویی خود را با راحتی و سبک به پایان می‌رسانیم. وقتی سوار هواپیما شدیم متوجه شدیم که مهماندار بدون وقفه کار می کند تا آسایش مسافران درجه یک را تضمین کند. او بدون دریافت سفارش نمی توانست روی صندلی راه برود. چقدر باید کارش را دوست داشته باشد! او در حین رسیدگی به نیازهای هر یک از آنها با مهربانی لبخند زد. در حالی که مهماندار نزدیک به پایان پرواز از کنار صندلی های ما عبور می کرد، به او نگاه کردم و گفتم: "متشکرم و امیدوارم شب خوبی داشته باشید." ایستاد، خم شد، به من نگاه کرد و گفت: ببخشید. من حرفم را تکرار کردم و او لبخندی نسبتاً خنده دار زد، تقریباً انگار از او سؤالی پرسیده بودم که او نمی دانست چگونه پاسخ دهد. بعد از چند لحظه به جای ما برگشت. او گفت: "می توانم به شما بگویم که با مردم کار کنید." "چرا شما فکر می کنید؟" من پرسیدم. او خیلی آرام پاسخ داد: "چون تو تنها مسافری هستی که امشب به من چیز خوبی گفتی و من واقعاً از محبت شما قدردانی می کنم." حس تعلق به گروه نخبه افراد درجه یک با شنیدن سخنان او ناپدید شد. صندلی های درجه یک ما چیزی بیش از یک سواری راحت به ما ارائه می دهند. به ما یادآوری شد که بدون مهربانی در هیچ کلاسی پرواز نمی کنیم.
سوال: نویسنده تا به حال کجا رفته است؟
1. در یک جنگل
2. در یک کوه
3. کنار یک رودخانه
4. نزدیک یک فرودگاه