متن: آن روز گرم تنها روز هفته بدون باران بود. در را باز کردم، نشستم و شروع به لذت بردن از آفتاب شگفت انگیز کردم. ناگهان متوجه شدم خانه نزدیک خانه من فروخته شده است. خانمی مسن روبروی خانه بود. در، با چند گل زیبا در کنارش. به سمتش رفتم. به نظر می رسید او در اوایل دهه هشتاد زندگی اش باشد و زیباترین موهای سفید را داشت. "سلام! اسم من کارمن است." با لبخندی روشن به پیرزن گفتم. او لبخندی زد و گفت: "سلام کارمن. من هنریتا هستم." صدای او برای یکی در سن او بسیار قوی بود. بعداً فهمیدم. او تنها بود و خانواده و اقوامي نداشت كه به او كمك كنند. از آن روز به بعد بارها به او سر مي زدم و در كارهاي خانه به او كمك مي كردم و گاهي هم غذاي لذيذي به من مي داد. يك سال گذشت و من هنريتا را يكي از خودم مي دانستم. بهترین دوستان یک روز برای ملاقات صبحگاهی به آنجا رفتم و در را زدم، اما جوابی نداد. دوباره زدم، و او باز هم نگفت. پس با استفاده از کلیدی که به من داده بود به خودم اجازه دادم وارد شوم. اتاق نشیمن و سپس آشپزخانه اش.بالاخره به اتاق خوابش رفتم و او با آرامش روی تختش دراز کشیده بود.کنارش دو یادداشت بود.یکی وصیت نامه او بود که می گفت هر چه دارد به من داده می شود. دیگری. یک یادداشت تشکر بود. رفتم کنار تختش و با ناراحتی گریه کردم. با وجود گذشت چندین سال، من هنوز عمیقاً دلم برایش تنگ شده است. هر وقت به گل های زیبای جلوی خانه اش نگاه می کنم، دوستی فوق العاده ای را که داشتیم به یاد می آورم.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. پیرزن مهربان نبود.
2. نویسنده هیچ دوست خوبی نداشت.
3. پیرزن غذا درست کردن بلد نبود.
4. نویسنده با پیرزن خیلی خوب کنار آمد.