متن: آخر هفته گذشته یکی از بهترین روزهای بهار تا کنون را رقم زد. هوا گرم بود با باد کوچک، خورشید از میان ژاکت های سبک وزن می گذشت تا پوست را گرم کند. گروه کر مردان در حال گرم شدن بود و دانش‌آموزان در حال حرکت در اطراف چمن‌زار پشت جمعیت عظیم بیش از شش هزار ناظر بودند. دانشگاه دولتی با وجود تمام والدین، خواهران، برادران، پدربزرگ ها و مادربزرگ ها، خاله ها و عموها مرکز فعالیت بود. برادرزاده ام قرار بود لیسانسش را بگیرد. چه کسی حدس می زد که چهار سال به این سرعت بگذرد؟ در حالی که جمعیت کاندیداهای تازه صیقل خورده سرگردان بودند، شوخی می کردند، در آغوش می گرفتند و پشت سفیدکننده ها گپ می زدند، صدای زنگ چندین تلفن همراه را شنیدم. چندین مکالمه معمولی با قهقهه های همراه دانش آموزان نه چندان بالغ در جریان بود، اما بعد از آن یک گفتگو توجه من را جلب کرد: "بله، مادربزرگ، من واقعاً دارم فارغ التحصیل می شوم. من هم نمی توانم باور کنم! هیچ وقت فکر نمی کردم امروز اینجا باشم، می دانی؟ واقعاً، می دانم! بله، روز خیلی خاصی است. اوه، دکتر چه گفت؟ او گفت؟ می دانم، گران... من تو را می شناسم. می خواستم بیایم... اشکالی ندارد... نه، واقعاً، لطفا گریه نکن... این روز خیلی خوشحالی است، می دانی؟ "صبر کن، همه چیز آماده است... بله، راهروی مرکزی ... چمن عالی است! بوی خیلی خوبی هم می دهد... اوه وای، آنها مثل یک میلیون بادکنک دارند که قرار است رها کنند! آره کلی اینجاست... باشه عشقتو بهش میدم... بریم! بزرگ، من فارغ التحصیل شدم! "من هم تو را دوست دارم، گران. من خیلی خوشحالم که تونستی اینجا با من باشی!" و به نحوی، بیزاری اولیه من از استفاده از تلفن های همراه و مراقبت های معمولی در چنین موقعیت جدی مرا ترک کرد. زیرا این نمایندگان کوچک فناوری مدرن به یک زن جوان و گرن علاقه مندش پیوسته بودند تا لحظه ای بسیار خاص را در زمان به اشتراک بگذارند.
سوال: داستان کجا اتفاق افتاد؟
1. در یک تئاتر در فضای باز.
2. در یک جشن سنتی
3. در جشن فارغ التحصیلی
4. در یک بازی ورزشی مهم