متن: من این ساعت قدیمی را دارم که متعلق به مادرم است. پدرم سال ها پیش پس از فوت مادرم آن را به من داد. درباره داشتن ساعت احساسات متفاوتی دارم. من آن را دوست دارم زیرا مال مادرم بود، اما خاطرات بدی را نیز در خود جای داده است. می بینید، زنگ می زند. ساعت شماری می کند و در نیم ساعت یک بار زنگ می زند. یا حداقل قبلا اینطور بود. حالا شما هرگز نمی دانید چه عددی زنگ خواهد زد. وقتی مادرم در خانه بود و بر اثر سرطان می مرد، خواست ساعت را از برق بکشند. شنیدن لحظه شماری معکوس او را واقعا عصبانی و ترساند. مامان فوت کرد تصمیم گرفتم ساعت را درست کنم تا بتوانم ساعات خوبی را که با او داشتیم به یاد بیاورم. روز پیش آن را به ساعت فروشی محلی بردم. به صاحب مغازه گفتم: «می‌دانم که این ساعت ارزش خاصی ندارد، اما مال مامانم بود و باید درستش کنم.» در ادامه به شرح مشکل پرداختم. او به من گفت: "ما تعداد زیادی از اینها را وارد می کنیم." او به من گفت: "این کاری است که من انجام می دهم. ما ساعت را حذف می کنیم و آن را با یک حرکت باتری که به صورت الکترونیکی زنگ می زند جایگزین می کنیم." "نمیتونی اینو درست کنی؟" "نه، ما نه زمان داریم و نه قطعات." تشکر کردم و به خانه رفتم. چند جا دیگه هم زنگ زدم همینو بهم گفتند. با ناامیدی به آخرین مورد گفتم: "چقدر غم انگیز است." چقدر غم انگیز است که ما به جامعه ای تبدیل شده ایم که کاردستی را با راحتی و تعمیر آسان جایگزین می کند. ما به جای ایجاد چیزی جدید، نسخه اصلی را کپی می کنیم. ما کپی می کنیم؛ ما سرچشمه نمی گیریم . متأسفانه، همین امر در مورد نگرش ما به خود زندگی نیز صدق می کند. هر کدام از ما اصیل هستیم، در نوع خود بی نظیر هستیم. اما برای ما کپی کردن سبک دیگری بسیار آسان تر از توسعه سبک خودمان است. ما به جای اهریمنی که به این دنیا نگاه می‌کنیم، بداخلاق هستیم. ما نمی‌توانیم ارزش واقعی خود را ببینیم، بنابراین زندگی‌مان را صرف این می‌کنیم که شخص دیگری باشیم.
سوال: چرا نویسنده تصمیم گرفت ساعت را تعمیر کند؟
1. چون ساعت واقعا قدیمی و ارزشمندی بود.
2. چون این تنها چیزی بود که مادرش او را رها کرده بود.
3. چون خاطرات حضور با مادرش را برایش به ارمغان آورد.
4. چرا که باعث شد نویسنده با احساسات متفاوتی روبرو شود.