متن: دو هنرمند جوان به نام‌های سو و جوآنا در یک آپارتمان استودیویی در منطقه گرینویچ ویلج نیویورک به اشتراک گذاشتند و در تلاش برای تحقق رویاهای خود بودند. در ماه نوامبر، ذات الریه افراد زیادی را کشت. متاسفانه، جوانا نیز بیمار شد. یک روز صبح، دکتر جوانا را معاینه کرد و سپس در اتاق دیگری با سو صحبت کرد. "او تصمیم گرفته است که هیچ شانسی ندارد. تنها کاری که می توانیم انجام دهیم این است که به او اراده قوی برای زندگی بدهیم." سو با نگه داشتن اشک هایش به اتاق جوانا رفت. جوانا با صورتش رو به پنجره دراز کشیده بود و چشمانش کاملا باز بود. داشت چیزی معکوس می شمرد. گفت: «دوازده» و کمی بعد «یازده» تا «پنج»، تقریباً با هم. سو از پنجره به بیرون نگاه کرد. چه چیزی برای شمارش وجود داشت؟ دیواری پوشیده از تاک پیچک کهنه ای بود که تا نیمه بالای آن رشد می کرد. نفس سرد پاییزی برگ‌های درخت انگور را تا جایی که تقریباً برهنه شده بود، کوبیده است. "پنج چی عزیزم؟" از سو پرسید. "برگ. روی تاک پیچک. وقتی آخرین تاک افتاد، من هم باید بروم." "اوه، احمق نباش." سو گفت: "تو بهتر خواهی شد." "یکی دیگر می رود. من می خواهم قبل از تاریک شدن هوا، آخرین سقوط را ببینم." "سعی کن بخوابی." گفت سو. "من باید آقای بهرمان را صدا کنم تا الگوی من برای نقاشی یک معدنچی قدیمی باشد. تا من برنگشتم سعی نکنید حرکت کنید." پیر بهرمن نقاش فقیری بود که در این ساختمان زندگی می کرد. سالها او همیشه در حال برنامه ریزی برای نقاشی یک اثر هنری بود، اما هنوز آن را شروع نکرده بود. او با ارائه مدل به هنرمندانی که نمی توانستند برای یک مدل حرفه ای هزینه کنند، درآمد کمی به دست آورد. سو بهرمان را در اتاقش پیدا کرد. در یک منطقه یک بوم خالی بود که بیست و پنج سال منتظر اولین خط رنگ بود. سو در مورد جوانا به او گفت که چگونه می ترسید دوستش مانند یک برگ شناور شود. "چی!" بهرمن پیر از چنین فکری خشمگین شد. "چقدر احمقانه! فقط منو ببر تو اتاقش." وقتی وارد شدند جوانا خواب بود. باران سردی می بارید که با برف آمیخته بود. صبح روز بعد، سو پس از یک ساعت خواب از خواب بیدار شد. جوانا را دید که به پنجره سرپوشیده خیره شده است. "سایه را بالا بکش، می خواهم ببینم." سو اطاعت کرد. جوانا گفت: این آخرین برگ است. "امروز می افتد و من با آن خواهم رفت." شب که شد، باران دوباره با باد شدید شروع به باریدن کرد. صبح روز بعد، جوانا خواستار بالا بردن سایه پنجره شد. برگ پیچک هنوز آنجا بود. جوانا مدت طولانی دراز کشیده بود و به آن نگاه می کرد. و بعد به سو زنگ زد، "من دختر بدی بودم. خیلی اشتباه می کنم. حالا می خواهم خوب شوم و دوباره نقاشی بکشم." بعد از ظهر دکتر به ملاقات جوانا آمد. او به سو گفت: "جوانا رو به بهبودی است. حالا باید بهرمان را ببینم. ذات الریه هم خیلی بد است. امید کمی به او." بعداً در همان روز، سو نزد جوانا آمد و یک دستش را دور او انداخت. "آقای بهرمان امروز بر اثر ذات الریه در بیمارستان فوت کرد. او فقط دو روز مریض بود. وقتی کسی وارد اتاقش شد، بهرمان با کفش هایش دراز کشیده بود. کفش ها و لباس هایش همه خیس بودند. هیچ کس دلیلش را نمی دانست." - ای بهرمان بیچاره! گریه کرد جوانا سو گفت: "آخرین برگ را روی دیوار ببین، نه؟" "برگ واقعی است؟" "آه عزیزم، این شاهکار بهرمان است - او آن را همان شب نقاشی کرد وقتی آخرین برگ افتاد."
سوال: چرا سو این نقاشی را شاهکار پیر بهرمن نامید؟
1. چون پیر بهرمن قول داده بود که یک اثر هنری بکشد.
2. زیرا سو از عملکرد ضعیف خود در هنر بسیار شرمنده بود.
3. زیرا بسیار عالی بود و در نهایت جان جان را نجات داد.
4. زیرا تعداد کمی از نقاشان می توانستند از نظر استعداد با پیر بهرمن مقایسه شوند.