متن: در سیزده سالگی از گناه نجات پیدا کردم. اما واقعا ذخیره نشده است. اینجوری شد احیای بزرگی در کلیسای عمه رید من رخ داد. سپس درست قبل از پایان احیاء، یک جلسه ویژه برای کودکان برگزار کردند، "برای آوردن بره های جوان به آغوش". عمه من چند روز پیش از آن صحبت کرد. در آن شب من را به صف اول همراهی کردند و با همه جوان گناهکار دیگر که هنوز نزد عیسی نیاورده بودند، روی نیمکت عزاداران قرار گرفتم. عمه ام به من گفت وقتی نجات پیدا کردی چراغی دیدی و اتفاقی برایت افتاد! و عیسی وارد زندگی شما شد! و خدا از آن پس با تو بود! او گفت شما می توانید عیسی را در روح خود ببینید، بشنوید و احساس کنید. من او را باور کردم. بنابراین من با آرامش در کلیسای داغ و شلوغ نشستم و منتظر عیسی بودم تا نزد من بیاید. می خواستم ببینمش اما هیچ اتفاقی برایم نیفتاد. هیچ چی! می خواستم اتفاقی برایم بیفتد، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. حالا واقعا دیر شده بود. بنابراین تصمیم گرفتم که شاید برای جلوگیری از مشکلات بیشتر، بهتر است دروغ بگویم و بگویم عیسی آمده است و برخیز و نجات پیدا کنم. پس بلند می شوم. تمام اتاق به دریای فریاد کشیده شد و خاله بغلم کرد. وزیر دستم را گرفت و به سمت سکو برد. آن شب گریه کردم. من تنها در رختخواب گریه می کردم و نمی توانستم متوقف شوم. عمه ام از خواب بیدار شد و به عمویم گفت که من گریه می کنم زیرا روح القدس وارد زندگی من شده است و من عیسی را دیده ام. اما من واقعا گریه می کردم زیرا طاقت نداشتم به او بگویم که دروغ گفته ام، همه را در کلیسا فریب داده ام، عیسی را ندیده ام، و حالا دیگر باور نمی کردم که عیسی وجود داشته باشد. از آنجایی که او برای کمک به من نیامد.
سوال: از عمه نویسنده چه می دانیم؟
1. او یک دروغگو بود
2. وانمود کرد که به خدا ایمان دارد
3. او وجود عیسی را باور داشت
4. او می توانست خدا را با چشمان خود ببیند