متن: همانطور که در امتداد جاده Edgware قدم می‌زدم، احساس می‌کردم که دنیا در حال نزدیک شدن به من است. تمام صداهایی که من بدیهی می پندارم، رفته بودند. وارد دنیای سکوت شده بودم. این تجربه ناراحت کننده چند هفته پیش رخ داد که من موافقت کردم برای حمایت از کار خیریه سگ های شنوایی برای افراد ناشنوا که من سفیر آن هستم، برای این روز ناشنوا باشم. وقتی توانستم با تاکسی به دفتر مدیرم گاوین بروم، نمی توانستم بشنوم راننده تاکسی به من چه می گوید. گفتگو غیرممکن بود. سپس، وقتی به دفتر رسیدم، مجبور شدم پنج بار زنگ تلفن را بزنم زیرا نمی توانستم پاسخی بشنوم. همه می گفتند که دارم سرشان فریاد می زدم --- من به سادگی نمی دانستم که با چه صدای بلندی صحبت می کنم زیرا نمی توانستم صدای خودم را بشنوم. گاوین مدام به من می گفت تلفنم زنگ می زند، اما من متوجه نشدم. من خیلی مشغول بودم و سعی می کردم روی خواندن لب های او تمرکز کنم. و وقتی سعی کرد کدی را به من بگوید تا در تلفنم قرار دهم، مجبور شدم مدام از او بخواهم که آن را آهسته تر تکرار کند. بالاخره حوصله اش را از دست داد و به من گفت: فقط گوشی را به من بده! من شوکه شدم. مردم حوصله تکرار حرف‌هایشان را نداشتند، بنابراین سعی می‌کردند کارهایی را برای من انجام دهند که خودم کاملاً قادر به انجام آن‌ها بودم. احساس کردم کنترلم را از دست داده ام ناشنوا بودن برای آن روز فوق العاده خسته کننده بود. من مجبور بودم خیلی سخت کار کنم تا با چشمانم "گوش کنم"، توجه مردم را جلب کنم و از حواس دیگرم برای جبران کمبود شنوایی خود استفاده کنم. این یک تلاش عظیم و طاقت فرسا بود. تا آن تجربه، متوجه نمی‌شدم که چقدر شنوایی خودم را بدیهی می‌دانم، یا انواع احساسات و تجربیاتی را که افراد ناشنوا تجربه می‌کنند. اگر یک ناشنوا از شما می خواهد چیزی را تکرار کنید، هرگز فکر نکنید: "مهم نیست". این مهم است.
سوال: نویسنده در این قسمت چه توصیه ای می کند؟
1. اگر نمی توانید صحبت دیگران را بشنوید، با صدای بلند صحبت کنید.
2. کارها را تا جایی که ممکن است آهسته تر برای ناشنوایان تکرار کنید.
3. شنوایی خود را مسلم فرض کنید.
4. تا جایی که ممکن است برای ناشنوایان کار کنید.