متن: زندگی کودکان در طول 50 سال گذشته به شدت تغییر کرده است. اما آیا آنها کودکی شادتری از من دارند یا شما؟ نگاه کردن به دوران کودکی خود بدون هیچ عنصر دلتنگی دشوار است. من چهار برادر و خواهر دارم و تمام خاطراتم مربوط به بودن با آنهاست. بازی های رومیزی در کف اتاق نشیمن یا گذراندن روزها در خیابان با دیگری بچه‌های محله، با دوچرخه‌هایمان بالا و پایین می‌روند، یا جنگل‌های اطراف را کاوش می‌کنند. والدین من به ندرت در این خاطرات ظاهر می‌شوند، مگر به عنوان تهیه‌کنندگان وعده‌های غذایی یا سرزنش شدید پس از یک ماجراجویی به‌ویژه خطرناک. این روزها، حداقل در بریتانیا، ماهیت دوران کودکی به طرز چشمگیری تغییر کرده است. اولاً، خانواده ها کوچکتر هستند و تعداد تک فرزندها بسیار بیشتر است. برای هر دو والدین معمول است که بیرون از خانه کار کنند و این احساس وجود دارد که فقط وجود دارد. زمان تشکیل خانواده پرجمعیت نیست، یا اینکه هیچ کس نمی تواند بیش از یک فرزند داشته باشد. در نتیجه، پسران و دختران امروزی بیشتر وقت خود را تنها می گذرانند. تغییر عمده دیگر این است که جوانان امروزی تمایل به سپری کردن دارند. مقدار زیادی از اوقات فراغت خود را در خانه، در داخل. بیش از هر چیز به این دلیل است که والدین بیش از گذشته نگران خطرات واقعی یا خیالی خود هستند، بنابراین آنها رویای این را ندارند که به فرزندانشان اجازه دهند خودشان بیرون بازی کنند. . در نهایت، نوع اسباب‌بازی‌های کودکان و نحوه بازی آن‌ها کاملاً متفاوت است. بازی‌های رایانه‌ای و ویدیویی جایگزین بازی‌های رومیزی و فعالیت‌های جالب‌تر دوران کودکی من شده‌اند. طنز ماجرا این است که بسیاری از روش‌های بازی را «تعاملی» می‌گویند. این واقعیت که شما می توانید به تنهایی بازی های الکترونیکی انجام دهید، احساس تنهایی را در بسیاری از جوانان امروز افزایش می دهد. آیا این تغییرات به این معناست که کودکان امروز دوران کودکی آرام تری نسبت به من دارند؟ من شخصاً معتقدم که آنها دارند، اما شاید هر نسلی دقیقاً همین احساس را دارد.
سوال: کدام دلیل برای تغییرات نیست؟
1. خانواده ها امروزه کوچکتر شده اند
2. کودکان می توانند به تنهایی در خانه بازی کنند
3. بیرون بازی کردن خیلی خطرناک است
4. والدین بیش از حد نگران فرزندان خود بودند