متن: من برای تولدم یک گیتار گرفتم و از آن زمان به بعد با مشکل مواجه شدم. یه جورایی غمگینه صادقانه بگویم، جای تعجب است که چقدر مشکلات ناشی از چنین چیزهای کوچک در زندگی یک نوجوان است. وجه دیگری از خودم را در من بیدار کرده است. و در زمان بدتر نمی توانست اتفاق بیفتد. من ارشد هستم من به زودی فارغ التحصیل می شوم و می دانم که در چه دانشگاهی خواهم رفت. و حالا باید با صدای کوچکی که در ذهنم وجود دارد کنار بیایم که مدام به من یادآوری می کند که من یک ستاره راک خواهم شد، نه یک دانشمند. بنابراین می توانید مشکل من را ببینید. چند هفته پیش وظیفه به ظاهر ساده نوشتن یک داستان کوتاه به من داده شد. بدون جزئیات، بدون قوانین سختگیرانه در مورد سازمان. فقط بنویس. بنابراین نشستم تا یک اثر داستانی زیبا خلق کنم که معلم و همکلاسی هایم را شگفت زده کند. صادقانه بگویم، این حوزه ای است که من به طور کلی احساس می کنم در آن بسیار قوی هستم. نوشتن، یعنی. من واقعاً از آن لذت می برم و چنین کارهای نوشتاری کمترین زمان را می گرفت. بنابراین سعی کردم داستانم را بنویسم، و آن طرف اتاق هدیه تولد زیبای من است. نوشتم: روزی روزگاری. سپس ایستادم، روی صندلی چرخیدم و لحظه ای به ساز خیره شدم. و سپس بازتاب من شروع به رقصیدن و آواز خواندن کرد. من حرکت نمی کردم، اما مطمئناً همینطور بود. بنابراین گیتارم را گرفتم و یک سیم را زدم. نت آوازی خالص و آسمانی داشت و چیزی که می آمد مانعی نداشت. تا پاسی از شب با گیتارم نشسته بودم. مطمئن بودم اکنون که وقت خود را برای نوشتن داستان صرف نمی کنم، بسیار کارآمدتر برای آینده آماده می شوم. ناگفته نماند که هیچ داستانی نوشته نشد و تردیدهای زیادی در ذهنم ایجاد شد. از آن زمان به بعد دائماً می‌پرسیدم آیا من عادی هستم که دیگر نمی‌خواهم کارم را انجام دهم؟ مهمتر از همه، من یاد گرفتم که واقعاً یک ستاره راک خواهم بود.
سوال: گیتار به نویسنده یادآوری می کند که _ .
1. او قرار است دانشمند شود.
2. او واقعاً یک ستاره راک خواهد بود
3. او طبیعی است که دیگر نمی خواهد کارش را انجام دهد
4. کار ساده نوشتن یک داستان کوتاه به او داده شده است.