متن: در سال 1883، یک مهندس خلاق به نام جان روبلینگ از ایده ساخت یک پل بزرگ که نیویورک را به لانگ آیلند متصل می کند الهام گرفت. با این حال، کارشناسان پل سازی فکر کردند که این یک پروژه غیرممکن است و به روبلینگ گفتند که آن را فراموش کند. اما روبلینگ نمی توانست چشم انداز این پل را نادیده بگیرد. پس از بحث و گفتگو و متقاعد کردن زیاد، او موفق شد پسرش واشینگتن که یک مهندس بود را متقاعد کند که این پل می تواند ساخته شود. پدر و پسر مفاهیمی را در مورد چگونگی تکمیل آن و چگونگی غلبه بر مشکلات توسعه دادند. پس از آن شروع به ساختن پل رویایی خود کردند. این پروژه خوب شروع شد، اما زمانی که تنها چند ماه از آن شروع شد، یک حادثه غم انگیز در این سایت جان روبلینگ را گرفت. واشنگتن همچنین مجروح شد و با مقدار معینی آسیب مغزی مواجه شد که باعث شد او قادر به راه رفتن یا صحبت کردن یا حتی حرکت نباشد. همه نظر منفی داشتند زیرا روبلینگ ها تنها کسی بودند که می دانستند چگونه پل را بسازند. علیرغم این مشکلات، واشنگتن هرگز ناامید نشد و همچنان میل شدیدی برای تکمیل پل داشت. به نظر می رسید پیامی برای او وجود دارد که تسلیم نشود. ناگهان فکری به او رسید. تنها کاری که او می توانست انجام دهد این بود که یک انگشتش را حرکت دهد و تصمیم گرفت بهترین استفاده را از آن بکند. با جابجایی آن، به آرامی یک کد ارتباطی با همسرش ایجاد کرد. سپس از همان روش ضربه زدن به بازوی او استفاده کرد تا به مهندسان بگوید چه کاری انجام دهند. پروژه دوباره در جریان بود. واشنگتن به مدت 13 سال دستورات او را با انگشتش روی بازوی همسرش اجرا می کرد تا اینکه پل در نهایت تکمیل شد. امروز پل بروکلین با تمام شکوه خود به پیروزی عزم یک نفر مبنی بر عدم شکست در شرایط می ایستد. این یکی از بهترین نمونه های نگرش هرگز نگویید که بر یک ناتوانی جسمی وحشتناک غلبه می کند و به یک هدف غیرممکن می رسد.
سوال: وقتی جان روبلینگ ایده ساخت پل را داشت، _ .
1. پسرش بلافاصله از او حمایت کرد
2. بسیاری از کارشناسان آن را غیرممکن می دانستند
3. هیچ پلی در اطراف نیویورک وجود نداشت
4. او دولت را متقاعد کرد که از او حمایت کند