متن: امروزه بیشتر و بیشتر افراد در کار بیش از حد شلوغ به دام افتاده اند که نمی توانند خود را آرام کنند. ما زمانی برای گفتن داستانی در زمان خواب برای فرزندانمان نداریم، یا از یک شام خوب با خانواده لذت می بریم، یا استراحتی برای فکر کردن به این که چگونه زندگی ارزشمند خود را سپری می کنیم، یا حتی ملاقات با دوستانمان نداریم. تنها چیزی که متوجه می‌شویم این است که تمایزاتی که قبلاً ما را راهنمایی و ثابت می‌کردند - بین یکشنبه و دوشنبه، عمومی و خصوصی، اینجا و آنجا - از بین رفته‌اند. ما راه های بیشتری برای برقراری ارتباط داریم، اما کمتر و کمتر برای گفتن داریم. تا حدودی به این دلیل که ما خیلی مشغول برقراری ارتباط هستیم. شاید به همین دلیل است که افراد بیشتری که می شناسم، حتی اگر هیچ اعتقاد مذهبی نداشته باشند، به نظر می رسد که به یوگا، مدیتیشن یا تای چی روی می آورند. برخی از دوستان من سعی می کنند هر یکشنبه به پیاده روی های طولانی بروند یا تلفن های همراه خود را در خانه "فراموش کنند". مجموعه ای از آزمایشات در سال های اخیر نشان داده است که مغز آنها پس از گذراندن زمان در محیط های آرام روستایی آرام تر و تیزتر می شود. در مورد خودم، اغلب به اقدامات افراطی روی می‌آورم تا سعی کنم عقلم را حفظ کنم و مطمئن شوم که اصلاً وقت ندارم هیچ کاری انجام دهم. من هنوز از تلفن همراه استفاده نکرده ام و هرگز توییت نکرده ام و وارد فیس بوک نشده ام. من سعی می کنم تا زمانی که نوشتن روزم تمام نشده است، آنلاین نشوم و از منهتن به روستاهای ژاپن نقل مکان کردم. هیچ یک از اینها یک امر اصولی یا زهد نیست: این فقط خودخواهی محض است. هیچ چیز به من احساس بهتری نمی دهد ----- آرام تر، واضح تر و شادتر ---- به اندازه بودن در یک مکان، غرق شدن در یک کتاب، یک گفتگو، یک قطعه موسیقی. این در واقع چیزی عمیق تر از شادی صرف است: این شادی است که دیوید اشتایندل-راست آن را به عنوان "آن نوع شادی که به آنچه اتفاق می افتد بستگی ندارد" توصیف می کند. این بالاترین چیزی است که ما در آرزوی آن بوده ایم - شادی سکوت.
سوال: نویسنده گاهی کاری نمی کند چون _ .
1. او بیکار است
2. هر کاری که انجام می دهد بی معنی است
3. او می تواند از اوقات فراغت خود لذت ببرد
4. او نگران نوشته هایش است