متن: هر سال در روز تولدم، از زمانی که 12 ساله شدم، یک گاردنیا سفید به خانه من تحویل می دادند. کارت همراهش نبود تماس با گل فروشی اصلا مفید نبود. پس از مدتی تلاش برای کشف نام فرستنده را متوقف کردم و فقط از گل سفید زیبا در کاغذ صورتی ملایم خوشحال شدم. اما هرگز از تصور اینکه چه کسی می تواند باشد دست از کار کشیده ام. برخی از شادترین لحظات من در رویاپردازی درباره فرستنده سپری شد. مادرم این تصورات را تشویق می کرد. او از من می‌پرسید که آیا کسی هست که برای او مهربانی خاصی کرده باشم؟ شاید این پیرمرد آن طرف خیابان بود که نامه‌هایش را در زمستان تحویل داده بودم. با این حال، به عنوان یک دختر، تصور اینکه ممکن است پسری باشد که با او برخورد کرده بودم، بیشتر لذت می بردم. یک ماه قبل از فارغ التحصیلی، پدرم فوت کرد. من آنقدر ناراحت شدم که به رقص فارغ التحصیلی آینده ام کاملاً بی علاقه شدم و برایم مهم نبود که لباس جدیدی داشته باشم یا نه. اما مادرم با ناراحتی خودش اجازه نمی داد هیچ کدام از آن چیزها را از دست بدهم. او می خواست فرزندانش احساس کنند که دوستش دارند و دوست داشتنی هستند. در حقیقت، مادرم دوست داشت فرزندانش خود را بسیار شبیه به گاردنیا دوست داشتنی، قوی و کامل با شاید کمی رمز و راز ببینند. مادرم ده روز پس از ازدواج من درگذشت. من 22 ساله بودم. آن سال بود که گاردنیا دیگر نیامد.
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان برای متن خواهد بود؟
1. رویای کودکی
2. عشق یک مادر.
3. جشن فارغ التحصیلی
4. یک تولد خاص