متن: زمانی در زندگی من بود که زیبایی برای من معنای خاصی داشت. حدس می‌زنم که این زمانی بود که من حدوداً شش یا هفت ساله بودم، فقط چند هفته یا شاید یک ماه قبل از اینکه یتیم خانه مرا به یک پیرمرد تبدیل کند. هر روز صبح در یتیم خانه بیدار می‌شدم، تختم را درست مثل سرباز کوچکی که شده بودم مرتب می‌کردم و سپس وارد یکی از دو خط مستقیم می‌شدم و با بیست یا سی پسر دیگری که در خانه من زندگی می‌کردند به سمت صبحانه می‌رفتم. خوابگاه. بعد از صبحانه یک شنبه صبح به خوابگاه برگشتم و پدر و مادر خانه را دیدم که در حال تعقیب پروانه های زیبای پادشاه بود که صدها نفر در بوته های پراکنده در اطراف یتیم خانه زندگی می کردند. من با دقت تماشا کردم که او این موجودات زیبا را یکی پس از دیگری گرفتار کرد و سپس آنها را از تور گرفت و سپس پین های مستقیمی را در سر و بال های آنها فرو کرد و آنها را روی یک صفحه مقوایی سنگین سنجاق کرد. کشتن چیزی به این زیبایی چقدر بی رحمانه بود. من بارها به تنهایی به داخل بوته ها رفته بودم، فقط برای اینکه پروانه ها بتوانند روی سر، صورت و دستانم فرود آیند تا بتوانم از نزدیک به آنها نگاه کنم. وقتی تلفن زنگ خورد، پدر و مادر خانه، کاغذ مقوایی بزرگ را روی پله سیمانی پشتی گذاشتند و رفتند داخل تا به تلفن پاسخ دهند. به سمت مقوا رفتم و به پروانه ای که به کاغذ بزرگ چسبانده بود نگاه کردم. هنوز در حال حرکت بود، بنابراین دستم را پایین بردم و آن را روی بال لمس کردم و باعث افتادن یکی از پین‌ها شد. شروع به پرواز در اطراف و اطراف کرد و سعی می کرد دور شود، اما هنوز توسط یک بال با پین مستقیم دیگر چسبیده بود. بالاخره بالش پاره شد و پروانه روی زمین افتاد و فقط لرزید. بال پاره شده و پروانه را برداشتم و روی بالش تف انداختم و سعی کردم دوباره به آن بچسبد تا بتواند پرواز کند و قبل از بازگشت پدر و مادر خانه آزاد شود. اما روی او نمی ماند.
سوال: به نقل از متن، زندگی نویسنده در پرورشگاه _ .
1. کسل کننده و پر از قوانین سختگیرانه
2. ساده و آسان
3. شاد و پر از امید
4. سخت و مشغله