متن: واقعا چند نفر در نتیجه مشکلات بازار کار رنج می برند؟ این یکی از مهم ترین و در عین حال قابل بحث ترین پرسش های سیاست اجتماعی است. از بسیاری جهات، آمارهای اجتماعی ما میزان سختی را بیش از حد نشان می دهد. امروزه بیکاری همان عواقب وحشتناکی را ندارد که در دهه 1930 داشت، زمانی که بیشتر بیکاران نان آور خانه اصلی بودند، زمانی که درآمد و درآمد معمولاً به حاشیه بقا نزدیکتر بود، و زمانی که برنامه های اجتماعی مؤثر کمتری برای کسانی که در آن شکست خورده بودند وجود داشت. بازار کار افزایش ثروت، رشد خانواده‌هایی با بیش از یک مزدبگیر، تسلط روزافزون حقوق بگیران ثانویه در میان بیکاران و بهبود حمایت از رفاه اجتماعی بی‌تردید پیامدهای بیکاری را تسکین داده است. درآمد و داده های درآمد نیز مقیاس سختی را بیش از حد برآورد می کند. در میان میلیون‌ها نفری که درآمد ساعتی کمتر از حداقل دستمزد دارند، اکثریت آن‌ها از خانواده‌های چنددرآمد و مرفه هستند. اکثر کسانی که در آمار فقر به حساب می آیند، سالمندان یا معلولان هستند یا دارای مسئولیت های خانوادگی هستند که آنها را از نیروی کار دور می کند، بنابراین آمار فقر به هیچ وجه نشان دهنده دقیق مشکلات بازار کار نیست. با این حال، راه‌های زیادی نیز وجود دارد که آمارهای اجتماعی ما درجه سختی‌های مرتبط با بازار کار را دست کم می‌گیرند. شمارش بیکاری میلیون‌ها کارگر کاملاً شاغل را که دستمزدشان به حدی پایین است که خانواده‌هایشان در فقر باقی می‌مانند را حذف نمی‌کند. دستمزدهای پایین و بیکاری مکرر یا طولانی مدت اغلب برای تضعیف ظرفیت حمایت از خود در تعامل هستند. از آنجایی که تعداد افراد بیکار در برخی از زمان‌های سال چندین برابر بیکاران در هر ماه است، کسانی که در نتیجه بیکاری اجباری رنج می‌برند می‌توانند با میانگین بیکاری سالانه برابر یا بیشتر از بیکاری سالانه باشند، حتی اگر تنها تعداد کمی از بیکاران در هر ماه واقعاً رنج می‌برند. . به ازای هر فردی که در مجموع بیکاری ماهانه حساب می شود، به دلیل ناتوانی در یافتن کار تمام وقت، یا خارج از نیروی کار اما به دنبال شغل، کار پاره وقت دیگری وجود دارد. در نهایت، انتقال درآمد در کشور ما همواره معطوف به سالمندان، معلولان و افراد تحت تکفل بوده و نیازهای فقرای شاغل را نادیده گرفته است، به طوری که گسترش چشمگیر حواله های نقدی و غیرنقدی لزوماً به معنای شکست افراد در بازار کار نیست. به اندازه کافی محافظت می شوند. در نتیجه چنین شواهد متناقضی، مشخص نیست که آیا کسانی که در نتیجه مشکلات بازار کار به شدت رنج می برند صدها هزار نفر یا ده ها میلیون نفر هستند، و بنابراین، آیا می توان سطوح بالای بیکاری را تحمل کرد یا باید با آن مقابله کرد. با ایجاد اشتغال و تحریک اقتصادی. تنها یک حوزه توافق در این بحث وجود دارد: این که آمار فقر، اشتغال و درآمد موجود برای یکی از کاربردهای اولیه آنها، که پیامدهای مشکلات بازار کار را اندازه‌گیری می‌کند، کافی نیست.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که اثر نقل و انتقالات درآمد اغلب توسط _ احساس نمی شود.
1. کسانی که کار پاره وقت و با دستمزد پایین انجام می دهند
2. کودکان در خانواده های تک درآمدی
3. کارگرانی که به تازگی بازنشسته شده اند
4. کارگران تمام وقت که بیکار می شوند