متن: وقتی یک سالگی درگذشت مادرم فرا رسید، خودم را در آشپزخانه دیدم که برخی از غذاهای مورد علاقه او را آماده می کنم. وقتی خودم را در آشپزی می‌ریختم، اندوه عمیقی که در این یک سال تجربه می‌کردم، در وجودم جاری شد. من عاشق سوپ بوقلمون مادرم بودم. زمانی را به یاد آوردم که او مقداری مخصوص برای من درست کرد. آن موقع تابستان بود و من به شدت سرما خورده بودم. او یک روز بعد از ظهر به طور غیرمنتظره ای با یک شیشه بزرگ از سوپ رشته بوقلمون به محل کار من رسید. با این فکر، از درد از دست دادن او کمی بیشتر احساس آرامش کردم. آن موقع بود که فهمیدم از طریق غذا با مادرم ارتباط برقرار می کنم. وقتی به تمام غذاهایی که آن هفته پخته بودم فکر کردم، کمی به خودم خندیدم. بی آنکه بدانم مراسم زیبایی برای بزرگداشت مادرم و دلداری خودم در این زمان آسیب پذیر درست کرده بودم. ناگهان احساس کردم مادرم در دست است و از حضور او پر شدم. آنقدر سرحال و هیجان زده بودم که با تصور اینکه او آنجاست شروع به صحبت کردم. "دیگه چی درست کنیم؟" من از هر دوی ما خواستم تا مراسم تمام نشود. "پنکیک سیب زمینی ایرلندی" در پاسخ بود. تردید کردم. فکر اینها ضرر دیگری را به همراه داشت. آخرین باری که پنکیک سیب زمینی درست کردم دو سال و نیم پیش بود. حلقه نامزدی ام را درآورده بودم و دیگر آن را پیدا نکردم. از آن زمان، من در برابر استفاده از آن دستور العمل مقاومت کردم، حتی اگر آن پنکیک ها را خیلی دوست داشتم، گویی تا حدی مقصر آن بود. فکر کردم مامانم بهتر از پیشنهاد دادن اینها بداند. او می دانست که چقدر از گم شدن حلقه ام ناراحت هستم. اما با وجود این تردیدها، خودم را گرفتار شادی و شادی لحظه‌ها دیدم و بدون فکر کردن به حلقه، دستم را به کتاب آشپزی رساندم. مادرم عاشق چیزهای ایرلندی بود. کتاب آشپزی را باز کردم و به دستور پنکیک برگشتم. یکدفعه یه چیزی ته صفحه نظرمو جلب کرد... داشت میدرخشید! به طرز شگفت انگیزی، انگشتر الماس من در صفحات این کتاب فشرده شده بود! آن روز پنکیک سیب زمینی به شکل قلب درست کردم.
سوال: در سالگرد یک سالگی، نویسنده _ .
1. چند غذا به یاد مادرش پخت
2. با فکر سوپ رشته بوقلمون احساس درد بیشتری کردم
3. آنقدر هیجان زده بود که مادرش را در خانه می دید
4. به حلقه گمشده فکر نکردم