متن: "کودکی در حال مرگ است --- از نفس افتاده!" من تازه روز کاری خود را در شهر شروع کرده بودم که این کلمات از طریق رادیو ماشین پلیسی که در حال رانندگی بودم به گوش رسید. چراغ قرمز و آژیر را روشن کردم و با سرعتی که می توانستم راه افتادم. "فقط شانس من!" فکر کردم من این شهر را به خوبی نمی شناختم و اولین تماس من در آن روز یک اتفاق ناگهانی مرگ و زندگی بود، در چند کیلومتری. به خانه رسیدم. مادری که پر از ترس بود، نوزادش را به من داد که صورتش آبی بود. خیلی دیر کردم؟ عزیز من! من کاری را که به من آموخته بودند در چنین شرایط جدی انجام دادم. یک چیز کوچک از دهان کودک روی زمین پرواز کرد. یک دکمه بود. با تشکر از آسمان! سوراخ های آن کمی هوا را از خود عبور می دهند. دکتر با عجله وارد اتاق شد. کیسه اکسیژن همراهش بود. کودک با صدای بلند شروع به گریه کرد، قرمز شد و شروع به جستجوی مادرش کرد. عصبانی بود اما نجات پیدا کرد.
سوال: چه چیزی نویسنده را تا کودک در حال مرگ نگران کرد؟
1. می ترسید برای نجات بچه خیلی دیر بیاید.
2. این یک اتفاق ناگهانی بود و او خیلی جوان بود.
3. مردم ممکن است توسط ماشین او سرنگون یا کشته شوند.
4. او می ترسید که نتواند دکمه را بیرون بیاورد.