متن: از لحظه ای که یک حیوان به دنیا می آید باید تصمیم بگیرد. باید تصمیم بگیرد که کدام یک از چیزهای اطرافش برای خوردن است و از کدام یک باید اجتناب کرد. چه زمانی حمله کنیم و چه زمانی فرار کنیم. حیوان در واقع یک بازی پیچیده و بالقوه خطرناک با محیط، ناراحتی یا تخریب خود دارد. این یک تجارت دشوار و ناخوشایند است و حیوانات کمی زنده می مانند اگر مجبور شوند از ابتدا شروع کنند و جهان را کاملاً با آزمون و خطا یاد بگیرند، زیرا تصمیمات احتمالی زیادی وجود دارد که می تواند کشنده باشد. بنابراین، در عمل متوجه می‌شویم که بازی همیشه به یک شکل به نفع حیوان جوان ترتیب داده می‌شود. یا حیوان در مراحل اولیه یادگیری خود در مورد دنیای اطرافش محافظت می شود، یا دانش از نحوه پاسخگویی از همان ابتدا در سیستم عصبی آن تعبیه شده است. این واقعیت که حیوانات رفتار معقولانه ای دارند را می توان تا حدی به چیزی که می توان آن را یادگیری ژنتیکی بنامیم نسبت داد، تا آن را از یادگیری فردی که حیوان در طول عمر خود انجام می دهد متمایز کند. یادگیری ژنتیکی یادگیری توسط یک گونه به عنوان یک کل است و با انتخاب اعضای هر نسل که اتفاقاً رفتار درستی از خود نشان می دهند به دست می آید. با این حال، یادگیری ژنتیکی به این پیش‌بینی بستگی دارد که آینده کم و بیش دقیقاً شبیه گذشته خواهد بود. هرچه تجربه فردی متغیرتر باشد، یادگیری ژنتیکی به عنوان ابزاری برای غلبه بر مشکلات بازی بقا کارایی کمتری دارد. تعجب آور نیست که متوجه شویم تعداد بسیار کمی از گونه ها به طور کامل به یادگیری ژنتیکی وابسته هستند. در اکثر حیوانات، رفتار ترکیبی از تجربه فردی است که به الگوهای عملی که حیوانات با آن متولد می شوند اضافه می شود. به همین دلیل است که حیوانات می توانند زنده بمانند.
سوال: چه چیزی را نمی توان از مقاله استنباط کرد؟
1. اکثر حیوانات به طور کامل به یادگیری ژنتیکی وابسته هستند.
2. حیوانات به شیوه های خاصی در نتیجه تجربه فردی و یادگیری ژنتیکی رفتار می کنند.
3. اگر حیوان کاملاً به تجربه فردی بستگی داشت، شانس بقای آن اندک بود.
4. یادگیری ژنتیکی به فرض شباهت بین آینده و گذشته بستگی دارد.