متن: هر سال به پسرانم می‌گویم که برای روز مادر چه می‌خواهم: یک نامه. چیزی که از صمیم قلب نوشته شده و آزادانه عرضه می شود به جای اینکه از فروشگاه خریداری شود و مرتب پیچیده شود. من همیشه به آرزویم نمی رسم و همیشه برای نوشتن برای مادرم وقت نمی گذارم. امسال، پسران من در روز مادر در دو ایالت مختلف خواهند بود. مامان و پدرم با هم دور خواهند بود و من از کارگاه نویسندگی در ماساچوست به خانه می روم. با فکر به این واقعیت که بسیاری از دوستان قبلاً مادران خود را از دست داده اند و تعداد کمی فرزندان خود را از دست داده اند، عمیقاً سپاسگزارم که حداقل در حال حاضر چیزی که ما را از هم جدا می کند، فقط فاصله است. همیشه اینطور نخواهد بود و هیچ راهی برای آماده شدن برای این واقعیت وجود ندارد جز قدردانی از لحظه ای که هست. پسرانم می‌دانند که می‌توانند روز یکشنبه با یک تماس تلفنی یا ایمیل خوشحالم کنند و همین کافی است که من عاشق حرف‌هایشان هستم. بهترین هدیه ای که می توانند به من بدهند، خوشحالی خودشان است، همین حقیقت مشغول بودنشان است. زندگی کامل و خوب با این حال، با دانستن اینکه سالهای اقامت من با پسرانم به پایان رسیده است، احساس می کنم. حقیقت این است که دلم برای دو پسر کوچک برای مرکز جهان بودن تنگ شده است. و این تعطیلات می تواند کمی دردناک باشد. نمی‌دانم که آیا مادرم برای درگذشت دوران کودکی من احساس نوستالژی ('VTIH WJ) کرده است؟ نمی دانم آیا او متوجه می شود که هنوز در مرکز جهان من است و همیشه بوده است. من اغلب مکث نمی کنم تا به آن فکر کنم. اما البته او همان کسی است که از همان لحظه ای که من اولین نفسم را کشیدم، در کنار من بوده است. چگونه می توان از زنی که حضور و عشق و نمونه اش من را به بزرگسالی تبدیل کرده است قدردانی کرد؟ چگونه می توان حتی قسمت کوچکی از اشتراک گذاری را توصیف کرد. قربانی کردن و حمایتی که او در طول این سالها از من کرده است؟
سوال:  بنابر نظر نویسنده _
1. امروزه جوانان تمایل دارند والدین خود را نادیده بگیرند
2. والدین نباید به فرزندان خود آزادی زیادی بدهند
3. شادی و موفقیت فرزندان بزرگترین آرامش والدین است
4. وقتی بچه ها بزرگ می شوند والدین مرکز جهان فرزندانشان نیستند