متن: سال گذشته با پسر کوچکی آشنا شدم که دلم برایش سوخت. او هر روز با من صحبت می کرد و به نظر می رسید همیشه لبخند بر لب داشت. مشکل او این بود که وقتی می خواست حرف بزند به شدت لکنت داشت. فهمیدن حرف هایش واقعاً سخت بود، اگرچه او عاشق گفتن قصه های بزرگ بود! یک روز صبح داشتم با معلمانی که فروشگاه مدرسه را اداره می کردند صحبت می کردم. پسرک ایستاد و به همه ما سلام کرد. بعد به من گفتند که پسر هر روز می ایستد تا بپرسد آیا روز بعد آنجا خواهند بود یا خیر. اما البته او هرگز پولی برای خرید چیزی نداشت. تصمیم گرفتم که به عنوان سورپرایز، یک چیز کوچک برای او بگیرم. بنابراین من یک مداد، یک لاستیک، و یک دفترچه یادداشت کوچک با قیمت 1 دلار انتخاب کردم. وقتی سه چیز کوچک را به او دادم نمی توانم قیافه اش را توصیف کنم. بعد بدون لکنت با صدای بلند گفت: خیلی ممنون! و فقط تکرار می کرد، "متشکرم! متشکرم!" قبل از رفتن به کلاس، مرا در آغوش گرفت. از اینکه دیدم کسی از چیزی آنقدر قدردانی می کند، متاثر شدم. همانطور که او راه می‌رفت، وسایل جدیدش را به بچه‌های دیگری که به سمت کلاس می‌رفتند نشان می‌داد. باید بگویم که من هرگز دلاری را خرج نکرده ام که اینقدر برایم خرج کند.
سوال: چرا پسر هرگز از فروشگاه چیزی نخرید؟
1. چون نمی توانست خودش را بفهمد.
2. چون معلمان حاضر نبودند چیزی به او بفروشند.
3. چون توان مالی نداشت.
4. زیرا او هرگز نمی توانست تصمیم بگیرد چه چیزی بخرد.