متن: در مراحل اولیه رشد انسان، او بیش از حیوانات به پول نیاز نداشت. او به اشکال بسیار ساده سرپناه بسنده می کرد، ابزار و سلاح های خشن خود را می ساخت و می توانست از مواد طبیعی اطرافش غذا و لباس برای خود و خانواده اش تهیه کند. با این حال، همانطور که او متمدن تر شد، به دنبال سرپناهی بهتر، ابزارها و سلاح های کارآمدتر، و لباس راحت تر و ماندگارتر از آن چیزی بود که محله خود یا کار دستان غیر ماهر خود فراهم می کرد. برای این کارها او مجبور بود به افراد ماهری مانند آهنگرها، کارگران چرم یا نجار مراجعه کند. پس از آن بود که بحث پرداخت مطرح شد. در ابتدا با یک فرآیند ساده مبادله به آنچه می خواست رسید. آهنگری که وقت رسیدگی به زمین یا گاو را نداشت، خوشحال بود که در ازای تبر یا گاوآهن، از کشاورز گوشت یا غله می گیرد. اما از آنجایی که کالاهای بیشتری که ارزش مبادله ای ثابتی نداشتند به بازار آمدند، مبادله آنقدر پیچیده شد که رضایت بخش نبود. مشکل دیگری زمانی به وجود آمد که کسانی که کار می‌کردند می‌خواستند چوب یا چرم یا آهن به دست بیاورند، اما تا زمانی که کالای نهایی‌شان آماده نشد، چیزی برای عرضه نداشتند. بنابراین مشکلات مبادله به درجه ای به اختراع پول منجر شد. در برخی کشورها به چیزهایی مانند دانه یا صدف که به راحتی دست به کار می‌شد، ارزش خاصی قائل می‌شد و کشاورز به‌جای اینکه آهنگر را برای تبر جدید با دادن مقداری گوشت یا غلات به او بپردازد، پوسته‌های زیادی به او می‌داد. اگر آهنگر هنگام خرید غذای خود پوسته ای باقی می ماند، می توانست ذخایر مواد خام تجارت خود را بدست آورد. در برخی کشورها از چیزهای بسیار بزرگی مانند گاو یا شتر یا حتی سنگ های تخت بزرگ برای تجارت استفاده می شد. بعداً از قطعات فلزی با ارزش باربری با توجه به کمیاب بودن فلز و اندازه قطعات یا سکه استفاده شد. پول همانطور که می دانیم رسیده است.
سوال: تا قبل از _ پول استفاده نشد.
1. کاغذ اختراع شد
2. هیچ چیز در ازای آن قابل ارائه نیست
3. مردم یک فرآیند ساده مبادله را تمرین کردند
4. مبادله یک چیز با چیز دیگر بسیار پیچیده شد