متن: باراک اوباما سه شنبه گذشته پرسید: "اگر ما بتوانیم آن را طوری تنظیم کنیم که نتوانید قفل گوشی خود را باز کنید مگر اینکه اثر انگشت مناسب داشته باشید." به دلیل این سوال منطقی، رئیس جمهور در سراسر رسانه ها مورد تمجید قرار گرفت. با این حال، همانطور که اتفاق می افتد، یک پاسخ خوب برای این سوال وجود دارد: هیچ بازاری برای اسلحه هایی که فقط بعضی اوقات کار می کنند وجود ندارد. اسلحه ها چیزهای ساده ای هستند که به گونه ای طراحی شده اند که تا حد امکان راحت و قابل اطمینان عمل کنند. معرفی وسایل الکترونیکی این سادگی را از بین می برد و تا حدی که برای مصرف کننده کاملاً غیرقابل قبول است. همانطور که پرزیدنت اوباما به خوبی می‌داند، نرم‌افزار اثرانگشت روی گوشی او بیشتر کار می‌کند. گاهی اوقات عمیقاً به خواب می رود و از رمز عبور پیروی می کند. وقتی این اتفاق روی گوشی می‌افتد، کاربر کمی ناراحت می‌شود. اگر این اتفاق روی یک تفنگ می افتاد، کاربر مرده بود. دلیلی وجود دارد که گوشی های هوشمند مدرن عملکرد دوربین را خارج از فرآیند احراز هویت قرار می دهند. چگونه ممکن است فکر کنیم که اسلحه مانند سایر محصولات تجاری است؟ درست است که مثلاً خودروها در چند دهه اخیر به میزان قابل توجهی ایمن تر شده اند. همچنین درست است که "تحقیق" به این بهبود کمک کرده است. اما این بسیار مهم است که یک ماشین قصد آسیب رساندن به مردم را نداشته باشد و در یک دنیای عالی هیچ کس هرگز توسط یک نفر صدمه نمی بیند. آیا می توانیم همین را در مورد اسلحه بگوییم؟ البته که نه. اسلحه ها ماشین های کشتار هستند که برای آسیب رساندن به موجودات زنده طراحی شده اند. در واقع آنها هدف دیگری ندارند. به این ترتیب، سوال برجسته پیش روی هر آزاده ای این نیست که "آیا اسلحه خطرناک است؟" آنها هستند، اما "چه کسی آنها را دریافت می کند، و چرا؟" این بدان معنا نیست که اصلاً نمی توان کاری برای بهبود امنیت عمومی انجام داد. در سطح فردی، صاحبان اسلحه باید هر کاری را انجام دهند تا مطمئن شوند که اسلحه‌هایشان دور از دسترس کودکان قرار می‌گیرد، و در صورت امکان، باید خودشان را آموزش دهند تا در صورت درخواست تیراندازی با خشم. در سطح ملی، ترکیب پلیس بهتر و رشد اقتصادی می تواند به کاهش جرم و جنایت کمک کند - و در واقع همینطور است. در سال 1993، جرایم با اسلحه بیش از دو برابر بیشتر از آنچه که اکنون وجود دارد رایج بود و اسلحه کمتری در گردش بود. هر چند در نوع خود ناخوشایند است، اینکه ما به نقطه ای رسیده ایم که در آن دو سوم مرگ های ناشی از اسلحه عمداً به خودی خود تحمیل می شوند، یک پیروزی کوچک است. چگونه با آن مرگ و میرهایی که باقی مانده اند برخورد کنیم؟ این یک مشکل است. من نه پاسخ را می دانم و نه، صادقانه بگویم، هیچ کس دیگری هم نمی داند. اما فروختن خیالات به جاهل آن را قطع نمی کند.
سوال: نویسنده ممکن است با کدام یک از موارد زیر موافق نباشد؟
1. تعداد کمی می دانند که چگونه با مرگ های ناشی از اسلحه مقابله کنند.
2. تلاش برای بهبود امنیت عمومی تا حدی نتیجه داده است.
3. ماهیت اسلحه ها آنها را از سایر محصولات متمایز می کند.
4. اسلحه با استفاده از نرم افزار اثر انگشت می تواند جان کاربران را به خطر بیندازد.