متن: اکثر مردم گاهی اوقات احساس تنهایی می کنند، اما معمولاً بین چند دقیقه تا چند ساعت طول می کشد، این نوع تنهایی جدی نیست. در واقع، کاملا طبیعی است. اگرچه برای برخی افراد، تنهایی می تواند سال ها طول بکشد. اکنون محققان می گویند تنهایی سه نوع مختلف دارد. نوع اول تنهایی موقتی است. این شایع ترین نوع است. معمولاً به سرعت ناپدید می شود و نیازی به توجه خاصی ندارد. نوع دوم موقعیتی است، مثلاً مشکل خانوادگی، مرگ یکی از عزیزان یا نقل مکان به یک مکان جدید.اگرچه این نوع تنهایی می تواند باعث مشکلات جسمی مانند سردرد و بی خوابی شود، اما معمولا بیش از یک سال طول نمی کشد. نوع سوم از تنهایی جدی ترین است. برخلاف نوع دوم، مزمن (برعکس "موقت") معمولاً بیش از دو سال طول می کشد و دلیل خاصی ندارد. افرادی که احساس تنهایی معمولی را تجربه می کنند، در معاشرت و نزدیک شدن به دیگران مشکل دارند. متأسفانه، بسیاری از افراد تنهای مزمن فکر می کنند که نمی توانند برای بهبود وضعیت خود انجام دهند. روانشناسان توافق دارند که یکی از عوامل مهم در تنهایی، تماس های اجتماعی فرد است، به عنوان مثال، دوستان، اعضای خانواده، همکاران و غیره. ما به دلایل مختلف به افراد مختلفی وابسته هستیم. به عنوان مثال، خانواده ما از ما حمایت عاطفی می کنند، والدین ما و ... معلمان ما را راهنمایی می کنند، و دوستان ما علایق و فعالیت های مشابهی دارند. با این حال، روانشناسان دریافته اند که اگرچه افراد تنها ممکن است ارتباطات اجتماعی زیادی داشته باشند، اما گاهی اوقات احساس می کنند که باید بیشتر داشته باشند. محبوبیت خود را زیر سوال می برند. روانشناسان به دو دلیل در تلاش هستند تا راه هایی برای کمک به افراد معمولاً تنها بیابند: آنها ناراضی هستند و قادر به معاشرت نیستند و بین تنهایی مزمن و بیماری های جدی مانند بیماری قلبی ارتباط وجود دارد، در حالی که تنهایی موقت و موقعیتی می تواند غم انگیز باشد و گاهی اوقات. شرایط خطرناک
سوال: چرا روانشناسان می خواهند به افراد تنهای مزمن کمک کنند؟
1. تنهایی مزمن می تواند باعث مشکلات خانوادگی شود.
2. تنهایی مزمن درمان ناپذیر است.
3. بر تنهایی مزمن نمی توان غلبه کرد.
4. تماس مزمن تنهایی باعث بیماری جدی می شود.