متن: چند سال پیش، یک روز صبح، نیل رودنستین، رئیس دانشگاه هاروارد خوابید. برای این مرد پرمشغله، این نوعی زنگ خطر بود: پس از سالها کار سخت و بی وقفه، ممکن است خود را فرسوده کند و به مرگ زودرس بمیرد. رودنستین تنها پس از یک هفته مرخصی ---- که در طی آن رمان می خواند، به موسیقی گوش می داد و با همسرش در ساحل راه می رفت ---- توانست سر کار بازگردد. در زندگی مدرن ما، ریتم بین عمل و استراحت را از دست داده ایم. به طرز شگفت انگیزی، در این دنیا یک جمله جهانی اما احمقانه وجود دارد: "من خیلی سرم شلوغ است." این را طوری به یکدیگر می گوییم که گویی تلاش های خستگی ناپذیر ما ذاتاً یک استعداد و توانایی برای مقابله موفق با استرس است. هر چه بیشتر مشغول باشیم، برای خود و تصورمان برای دیگران مهمتر به نظر می رسیم. در دسترس نبودن دوستان و خانواده و ناتوانی در یافتن زمانی برای استراحت ---- این به الگوی یک زندگی موفق تبدیل شده است. چون آرام نمی گیریم راه را گم می کنیم. دلتنگ راهنما هستیم که به ما می گوید کجا برویم، غذا به ما نیرو می دهد، سکوت به ما خرد می دهد. چگونه اجازه داده ایم این اتفاق بیفتد؟ من معتقدم این است: ما سبت را فراموش کرده ایم، روز هفته ---- برای پیروان برخی ادیان ---- برای استراحت و دعا. روزی است که قرار نیست کار کنیم، زمانی است که خودمان را وقف لذت بردن و جشن گرفتن چیزهای زیبا می کنیم. زمان خوبی برای برکت دادن به فرزندان و عزیزانمان، شکرگزاری، تقسیم وعده های غذایی، راه رفتن و خوابیدن است. وقت آن است که استراحت کنیم، کارمان را کنار بگذاریم، با اعتماد به اینکه نیروهای بزرگتری در کار هستند که از دنیا مراقبت می کنند. استراحت یک نیاز روحی و زیستی است. با این حال، در جاه‌طلبی قوی‌مان برای موفقیت و مراقبت از مسئولیت‌های متعدد، ممکن است وقتی زمانی را برای استراحت اختصاص می‌دهیم، احساس گناه وحشتناکی کنیم. سبت به ما اجازه توقف کار را می دهد. در واقع، «به یاد سبت» چیزی فراتر از اجازه ساده برای استراحت است. این یک قانون است که باید اطاعت کرد و یک اصل است که باید از آن پیروی کرد.
سوال: ایده اصلی این قطعه چیست؟
1. باید بین کار و استراحت تعادل ایجاد کنیم.
2. سبت به ما اجازه استراحت می دهد.
3. این احمقانه است که کسی بگوید "مشغول هستم".
4. ما باید در دسترس خانواده و دوستانمان باشیم.