متن: چهل و سه سال برای به خاطر سپردن نام یک آشنای صرف زمان زیادی به نظر می رسد. نام پیرزنی را فراموش کرده‌ام که وقتی من یک پسر دوازده ساله بودم، در مسیر کاغذی در شهر زادگاهم مشتری بود. با این حال در خاطرم می ماند، زیرا او درسی از بخشش به من آموخت که هرگز فراموش نخواهم کرد. در یک بعدازظهر زمستانی، من و یکی از دوستانم از نقطه ای نزدیک حیاط خانه پیرزن سنگ می انداختیم روی سقف کج خانه. هدف بازی ما این بود که ببینیم چگونه سنگ ها در حالی که به لبه سقف می غلتند و به داخل حیاط شلیک می کنند به موشک تبدیل می شوند. من خودم را یک سنگ کاملاً صاف یافتم و آن را بیرون انداختم. سنگ اما از دستم لیز خورد و مستقیم به سمت پنجره کوچکی در ایوان پشتی پیرزن رفت. با شنیدن صدای شکستگی شیشه متوجه شدیم که به مشکل خورده ایم. با بیشترین سرعت ممکن دویدیم. از گرفتار شدنم خیلی می ترسیدم که نگران پیرزنی با پنجره شکسته در زمستان باشم. با این حال، چند روز بعد، وقتی مطمئن شدم که من کشف نشده‌ام، برای بدشانسی او احساس گناه کردم. او همچنان هر روز که کاغذ را به او می‌دادم با لبخند از من استقبال می‌کرد، اما دیگر نمی‌توانستم در حضور او راحت عمل کنم. تصمیمم را گرفتم که پول تحویل کاغذم را پس انداز کنم و بعد از سه هفته هفت دلاری را داشتم که فکر می کردم هزینه پنجره او را پوشش می دهد. پول را در یک پاکت گذاشتم که در آن یادداشتی در آن توضیح داده شده بود که از شکستن پنجره او متاسفم و امیدوار بودم که هفت دلار هزینه را پوشش دهد. نامه را از شکاف نامه در خانه اش گذاشتم. روحم احساس می کرد _ و می توانستم این آزادی را داشته باشم که یک بار دیگر مستقیماً به چشمان مهربان پیرزن نگاه کنم. روز بعد، کاغذش را به خانم مسن دادم و توانستم لبخند گرمی را که از او دریافت می کردم، برگردانم. او یک کیسه کلوچه به من داد. من از او تشکر کردم و یک پاکت را در آن احساس کردم. وقتی پاکت را باز کردم، داخل آن هفت دلار و یک یادداشت کوتاه بود که روی آن نوشته شده بود: «به تو افتخار می کنم».
سوال:  نویسنده چگونه با پیرزن آشنا شد؟ _
1. همسایه بودند.
2. نویسنده اغلب در نزدیکی خانه خانم بازی می کرد.
3. خانم مشتری نویسنده بود.
4. آنها به طور اتفاقی با یکدیگر آشنا شدند.