متن: یک روز صبح بیش از سی سال پیش، وارد Track Kitchen شدم، رستورانی که همه از فروتن ترین تا قدرتمندترین افراد برای صبحانه در آن آمده بودند. متوجه شدم صندلی خالی کنار مرد مسن تراشیده ای است که کمی به نظر می رسید _ . کلاهی کهنه بر سر داشت و تنها بود. پرسیدم که آیا ممکن است به او بپیوندم. او بی سر و صدا موافقت کرد و من نشستم تا صبحانه ام را بخورم. ما با احتیاط یک تبدیل را آغاز کردیم و در مورد طیف وسیعی از چیزها صحبت کردیم. هیچ وقت خودمان را معرفی نکردیم. نگران بودم که او پول نداشته باشد و نتواند چیزی برای خوردن بخرد. بنابراین وقتی بلند شدم تا به پیشخوان برگردم و یک فنجان قهوه دوم بخرم، پرسیدم: "چیزی برات گرفتم؟" "یک قهوه خوب خواهد بود." بعد یک فنجان قهوه برایش خریدم، بیشتر صحبت کردیم و او یک فنجان قهوه دیگر را پذیرفت، بالاخره برای رفتن از جا بلند شدم و برایش آرزوی سلامتی کردم و به سمت در خروجی حرکت کردم. پشت در با یکی از دوستانم آشنا شدم. او پرسید: چگونه با آقای گالبرات آشنا شدید؟ "سازمان بهداشت جهانی؟" "مردی که با او نشسته بودید. او رئیس هیئت مدیره چرچیل داونز است." من به سختی می توانستم آن را باور کنم. داشتم خرید می‌کردم، صبحانه رایگان ارائه می‌دادم و برای یکی از ثروتمندترین و قدرتمندترین مردان جهان دلسوزی می‌کردم! چند دقیقه ای که با آقای گالبرات داشتم زندگی مرا تغییر داد. حالا سعی می کنم با همه با احترام رفتار کنم، مهم نیست که چه کسی هستند.
سوال: احتمالاً نویسنده پس از صحبت با دوستش چه احساسی داشته است؟
1. مغرور.
2. رقت انگیز
3. غافلگیر شدن.
4. پشیمان