متن: در یک صبح سرد ژانویه در ایستگاه متروی واشنگتن دی سی، مردی با ویولن شش قطعه عالی را برای حدود 45 دقیقه نواخت. در این مدت حدود دو هزار نفر از ایستگاه عبور کردند که بیشتر آنها در راه محل کار بودند. بعد از سه دقیقه مردی میانسال متوجه شد که یک نوازنده در حال نواختن است. سرعتش را کم کرد و چند ثانیه ای ایستاد و بعد با عجله رفت تا برنامه اش را برآورده کند. چهار دقیقه بعد، نوازنده ویولن اولین دلار خود را دریافت کرد: زنی پول را در کلاه انداخت و بدون توقف به راه رفتن ادامه داد. پس از 6 دقیقه، مرد جوانی به دیوار تکیه داد تا به او گوش دهد، سپس به ساعت خود نگاه کرد و دوباره راه افتاد. پس از ده دقیقه پسر 3 ساله ایستاد اما مادرش با عجله او را به سمت خود کشید. این عمل توسط چند کودک دیگر نیز تکرار شد. همه والدین، بدون استثنا، فرزندان خود را مجبور کردند که به سرعت ادامه دهند. در نهایت فقط 6 نفر توقف کردند و مدت کوتاهی گوش دادند. حدود 20 نفر پول دادند، اما با سرعت عادی خود به راه رفتن ادامه دادند. این مرد در مجموع 32 دلار جمع آوری کرد. وقتی نواختن او تمام شد، نه کسی کف زد و نه شناختی وجود داشت. نوازنده ویولون جاشوا بل، یکی از بزرگترین نوازندگان جهان بود. او یکی از زیباترین قطعاتی که تا به حال نوشته شده بود را با ویولنی به ارزش 3.5 میلیون دلار نواخت، دو روز قبل از اینکه جاشوا بل یک تئاتر در بوستون را به فروش رساند که صندلی های آن به طور متوسط 100 دلار بود. این اجرا به عنوان بخشی از یک آزمایش اجتماعی در مورد ادراک، سلیقه و اولویت های مردم سازماندهی شد. در یک محیط معمولی، در یک ساعت نامناسب، آیا زیبایی را درک می کنید؟ آیا برای قدردانی از آن می ایستید؟ آیا استعداد را در یک زمینه غیرمنتظره تشخیص می دهید؟ اگر لحظه ای برای توقف و گوش دادن به یکی از بهترین نوازندگان جهان که برخی از بهترین موسیقی های نوشته شده را می نوازد، گوش دهید، ممکن است چند چیز دیگر را از دست بدهید؟
سوال: چه چیزی را می توان از این متن استنباط کرد؟
1. به نوعی نوازنده ویولن به عنوان یک گدا اشتباه گرفته شد.
2. هیچ یک از رهگذران علاقه ای به موسیقی نداشتند.
3. جاشوا بل ابتدا در ایستگاه ویولن نواخت.
4. از زیبایی فقط در مکان های خاص می توان لذت برد.