متن: عزیزترین کلر، همینطور که دارم این را می نویسم، پشت میزم در اتاق خواب پشتی نشسته ام و به استودیوی شما در سراسر حیاط خلوت پر از برف عصر آبی نگاه می کنم، همه چیز صاف و پوسته ای از یخ است، و بسیار ساکن است. این یکی از آن شب‌های زمستانی است که به نظر می‌رسد سردی هر چیز، زمان را کند می‌کند، مثل مرکز باریک ساعت شنی که زمان خودش از آن می‌گذرد، اما آهسته، آهسته. من یک اصرار ناگهانی داشتم، امشب، اینجا در خانه به تنهایی برای شما نامه بنویسم. ناگهان خواستم چیزی را بگذارم، برای بعد. من فکر می کنم که زمان کوتاه است، در حال حاضر. احساس می کنم تمام ذخایر من، انرژی، لذت، مدت زمان، نازک و کوچک است. من احساس نمی کنم که بتوانم خیلی بیشتر ادامه دهم. من می دانم که شما می دانید. اگر شما این را می خوانید، احتمالاً من مرده ام. اما می دانی: می دانی که اگر می توانستم بمانم، اگر می توانستم ادامه دهم، هر ثانیه را می گرفتم: هر چه بود، این مرگ، تو می دانی که آمد و مرا برد، مثل بچه ای اجنه . کلر، می خواهم به تو بگویم، دوباره دوستت دارم. اما من از اینکه به انتظارت فکر کنم متنفرم. می دانم که تو تمام عمرت منتظر من بوده ای و همیشه نمی دانی که این وصله انتظار چقدر طول خواهد کشید. ده دقیقه، ده روز یک ماه. چه شوهر نامطمئنی بوده ام، کلر، مثل یک ملوان. لطفا، کلر. وقتی من مردم از انتظار دست بردارید و آزاد باشید. از من - مرا در اعماق خودت قرار بده و سپس برو در دنیا و زندگی کن. دنیا و خود را در آن دوست داشته باشید، طوری در آن حرکت کنید که انگار دنیا عنصر طبیعی شماست. بعد از مرگ مادرم پدرم را کاملاً خورد. او از آن متنفر بود. از آن زمان تاکنون، هر دقیقه از زندگی او با غیبت او مشخص شده است، هر عملی فاقد ابعاد بوده است، زیرا او آنجا نیست که بتوان با آن مقایسه کرد. و وقتی جوان بودم نمی فهمیدم، اما حالا می دانم غیبت چگونه می تواند وجود داشته باشد. اگر مجبور بودم بدون تو زندگی کنم، می دانم که نمی توانم این کار را انجام دهم. اما امیدوارم این تصور را داشته باشم که تو در حال راه رفتن، با موهای درخشانت در آفتاب. من این را با چشمانم ندیده ام، بلکه فقط با تخیلم ندیده ام، که تصاویر را می سازد، که همیشه می خواستند تو را نقاشی کنند، بدرخشند. اما به هر حال امیدوارم این دیدگاه درست باشد. کلر، آخرین چیز وجود دارد، و من در گفتن به شما تردید داشتم، زیرا می ترسم که گفتن ممکن است باعث شود که آن اتفاق نیفتد و همچنین به این دلیل که من فقط در مورد انتظار نکردن ادامه داده ام و این ممکن است باعث شود که شما بیشتر از آن منتظر بمانید. شما قبلاً منتظر بوده اید اما در صورت نیاز به چیزی بعد از آن به شما خواهم گفت. تابستان گذشته، در اتاق انتظار کندریک نشسته بودم که ناگهان خود را در راهروی تاریک در خانه‌ای که نمی‌شناسم دیدم. در انتهای سالن می‌توانستم لبه‌ای از نور را در اطراف یک در ببینم، و بنابراین خیلی آهسته و بسیار آرام به سمت در رفتم و به داخل نگاه کردم. اتاق سفید بود و با آفتاب صبحگاهی روشن شده بود. پشت پنجره، زنی نشسته بود که یک ژاکت کش باف پشمی مرجانی رنگ پوشیده بود و موهای سفید بلندی روی پشتش داشت. یک فنجان چای کنارش بود، روی میز. من باید کمی سر و صدا کرده باشم، یا او مرا پشت سر خود حس کرد... او برگشت و من را دید، و من او را دیدم، و این تو بودی، کلر، این تو به عنوان یک پیرزن در آینده بودی. شیرین بود، کلر، شیرین بود. من دیگر به شما نمی گویم، تا بتوانید آن را تصور کنید. ما دوباره همدیگر را خواهیم دید، کلر. تا آن زمان، زندگی کنید، به طور کامل، در جهان، که بسیار زیبا است. الان هوا تاریک است و من خیلی خسته هستم. دوستت دارم، همیشه زمان چیزی نیست هنری
سوال: هنری با توصیف آنچه در اتاق انتظار کندریک پیدا کرد، قصد داشت به کلر بگوید که _ .
1. او امیدوار بود که برای همیشه منتظر او باشد
2. وضعیت سلامتی او گام به گام بدتر می شد
3. او باید از انتظار دست بردارد و آزاد باشد تا زندگی کند
4. وقتی پیر می شد زیباتر می شد