متن: خاطرات خوشی از سفرهای اروپا دارم اما سفرم به رومانی بی نظیر بود. وقتی به یاد می‌آورم آنجا بودم، مثل حضور در فیلم «جیمز باند» بود. شوهرم در آنجا به دنیا آمد اما خانواده او را برای تحصیل به ایتالیا فرستادند. قبل از رفتن، مادرش به او گفت: "تا زمانی که با مداد می نویسم، برنگرد، وقتی با قلم برایت می نویسم، بازگشت امن است." اما او هرگز با قلم ننوشت. شوهرم در ایتالیا زندگی فقیرانه ای داشت. او برای رفتن به آمریکا درخواست داد، اما محدودیتی وجود داشت و رد شد. با این حال، کانادا او را پذیرفت و از کلگری سوار قطاری به سانفرانسیسکو شد. او در آنجا ماند - غیرقانونی. زمانی که ما ازدواج کردیم او شهروند آمریکا شد. در آن زمان او یک اروپایی جذاب با لهجه رومانیایی و آداب یک شاهزاده بود. او با هفت سال تجربه در آمریکا، پاسپورت ایالات متحده و دو فرزند بعد، احساس کرد که سفر به رومانی امن است. از شانزده سالگی مادر، دو خواهر و دو برادرش را ندیده بود. ما به مونیخ آلمان پرواز کردیم. خودروی ساخت آلمان را که در ایالات متحده خریداری کرده بودیم، برداشتیم. و از طریق اتریش و مجارستان به سمت رومانی حرکت کرد. وقتی به بخارست، پایتخت رومانی رسیدیم، خانواده او بیرون خانه خواهرش منتظر بودند تا به ما خوشامد بگویند. پس از مدت ها در آغوش گرفتن، بوسیدن و گریه کردن، خانواده او نیز من، همسر آمریکایی با دو فرزند خردسال را در آغوش گرفتند. آنها علاقه زیادی به من داشتند. تعداد کمی از آمریکایی ها در آن زمان از رومانی دیدن کردند و اکثر رومانیایی ها فرصت کمی برای سفر داشتند. من یک فرهنگ لغت انگلیسی-رومانیایی با خودم آورده بودم و فقط با استفاده از اسم و بدون فعل توانستم ارتباط برقرار کنم. زبان رومانیایی من بهتر شد و تعداد کلمات انگلیسی خانواده افزایش یافت، اما بیشتر به رومانیایی شکسته و لهجه نیویورکی صحبت می کردم. خواهران هدایای دامن و کیف پول خود را دوست داشتند، برادران عاشق رادیو، و بچه ها عاشق آب نبات بودند. سفرهای جانبی به دریای سیاه داشتیم و از گشت و گذار در کوه های زیبا لذت بردیم. غذا خوردن در کافه‌های فضای باز با موسیقی ویولن فوق‌العاده با طعم فانتزی بود، اما هیچ چیز به اندازه شام‌های خانوادگی خاص نبود. رومانی خشکشویی زیادی نداشت. بیشتر خانه ها ماشین لباسشویی قدیمی داشتند اما خشک کن نداشتند و تابستان گرمی بود. اقوام شوهرم نمی‌خواستند لباس‌هایشان را کثیف کنند. راه حل آنها به همان اندازه که تکان دهنده بود ساده بود: زنان فقط سوتین و لیزهای خود را سر میز شام می پوشیدند. مردها بدون پیراهن غذا می خوردند. همه آنها شغل داشتند، بنابراین زمان با ارزش بود. صرف شام بدون لباس مناسب در مقایسه با تلاش برای شستن لباس ها ناراحتی کوچکی بود -- حداقل در خانه شوهرم، شاید در سراسر رومانی. البته من که تازه با آنها آشنا شدم، با لباس کامل غذا خوردم. لباس هایم را با دست شستم و در بیرون آویزان کردم تا خشک شوند. در آخرین شب اقامت سه هفته ای ما، یک شام خانوادگی بزرگ خوردیم. از شستن لباسم خسته شده بودم. بنابراین لباسم را روی سرم کشیدم و روی صندلی پشت سرم گذاشتم. همه مردان و زنان برای اقدام من کف زدند. حتی با رومانیایی بیچاره ام، فهمیدم که می گویند: "او اکنون بخشی از خانواده ماست." بچه های من در آن زمان 4 و 5 ساله بودند اما هنوز خاطراتی از آن سفر دارند. آنها می دانند چگونه بگویند "صبح بخیر". و «بر درخت زردآلو است». هنوز هم می توانم بگویم، "آیا تو رومانیایی صحبت می کنی؟" و "من در دریای سیاه شنا می کنم." اما بیشتر از همه، یادم می آید که پشت میز ناهارخوری بلندی با سوتین نشسته بودم و از کوفته با سیر تازه لذت می بردم.
سوال: این نویسنده به طور کامل توسط خانواده شوهرش پذیرفته شد که _ .
1. او به تمام خانواده هدیه داد
2. او به زبان شوهرش صحبت می کرد
3. او تمام لباس ها را با دست شست
4. او مانند سایر خانم ها شام را با سوتین خورد