متن: گابی داگلاس در زیر ورزشگاه المپیک ریو ایستاده بود، هنوز در پیراهن خود در تیم ایالات متحده آمریکا، و سخت تلاش می کرد تا بفهمد چگونه به بی وطن ترین ورزشکار ریو تبدیل شده است. اشک در چشمانش پر شد. خیلی سعی کرد حرف بزند اما حرفی در نیامد. مکث های او طولانی و ناراحت کننده بود. او گفت: «من سعی کرده‌ام از اینترنت دور بمانم، زیرا منفی‌های زیادی وجود دارد. حملات علیه او در چند روز اخیر همه جا بوده است. قلدرها او را سرزنش کردند که هنگام پخش آهنگ ملی ایالات متحده، دستش را روی قلبش قرار نداده است. علاوه بر این، برخی از افراد دیگر به او حمله کردند که چرا در فینال همه جانبه از جای خود بلند نپرید و به اندازه کافی برای هم تیمی ها تشویق کرد. همه اینها باعث شد مادرش، ناتالی هاوکینز، آخر هفته به رویترز بگوید که داگلاس "دلشکسته" است. این امر در روز یکشنبه، در آخرین اجرای داگلاس در این المپیک و شاید در بازی‌ها نشان داده شد. داگلاس در میله‌های ناهموار، دور از جایگاه مدال‌هایی که چهار سال پیش در لندن داشت، ششم شد و گیج شده سرش را تکان داد. چه گناهی کرده بود؟ هیچی معنی نداشت "منظورم این است که شما [المپیک] را برای کشورتان انجام می دهید، و این کار را برای خودتان انجام می دهید، من چگونه به آنها توهین کردم؟ من چه کردم؟ از توانایی هایم، پس چگونه بی احترامی کنم؟
سوال: به نظر شما داگلاس در کدام رویداد ورزشی بیشتر حضور دارد؟
1. ژیمناستیک
2. پرش بلند
3. رقصیدن
4. ورزش سه گانه