متن: احتمالاً یک روز ژوئن هفت سال پیش را تا آخر عمر به یاد خواهم آورد. پدرم شاکی بود که من و برادرم زیاد تلویزیون تماشا می‌کردیم، اما ما به او توجهی نکردیم. بعد یک روز به خانه آمدیم و تلویزیون از بین رفت. وقتی از پدرم در مورد تلویزیون گم شده پرسیدم، او گفت که تماشای تلویزیون وقت تلف کردن است. بدون آن، ما برای چیزهای دیگر وقت خواهیم داشت. من تصمیم گرفتم که او اشتباه می کند. آیا زندگی بدون تلویزیون وجود دارد؟ چگونه می توانیم هفته را بدون آن همه نمایش و صابون سپری کنیم؟ مطمئن بودم زندگیم بدون تلویزیون کسل کننده خواهد بود، از بهترین مهارت های مناظره ای برای بحث با او استفاده کردم، اما او تسلیم نشد. با این حال، در نهایت راه های دیگری برای گذراندن وقتم پیدا کردم، هر روز در خیابان می دویدم. این مرا به یاد عشق من به دو و میدانی انداخت که هنوز هم از آن لذت می برم. من به داوطلبان پیوستم و دوستی های پایداری ایجاد کردم. مهمتر از همه، من دنیای هنری را کشف کردم که هرگز نمی شناختم. شروع به شرکت در مسابقات هنری کردم و وقتی برنده شدم شوکه شدم. بعد کلاس پیانو رفتم. من شروع به گوش دادن به رادیو AM، خواندن مجلات خبری کردم. زندگی بدون تلویزیون به من آموخت که چگونه زمانم را مدیریت کنم، به طوری که بتوانم بسیاری از کارها را در یک روز انجام دهم. من افتخار می کنم که یاد گرفتم به تلویزیون نیازی ندارم. با نگاهی به گذشته، فکر می کنم پدرم کار درستی انجام داده است. "تو باهوشی. می‌توانی هر کاری که دلت می‌خواهد انجام بدهی." او می گفت. او به ما ایمان داشت. اعمال او جنبه رنگارنگ تری از زندگی بدون تلویزیون و ارزش داشتن هدف و پایبندی به آن را به من نشان داد.
سوال: نویسنده عمدتاً به ما می گوید که _ .
1. زندگی بدون تلویزیون می تواند بسیار رنگارنگ باشد
2. زندگی بدون تلویزیون خسته کننده خواهد بود
3. مردم نمی توانند هفته را بدون نمایش و صابون بگذرانند
4. تماشای تلویزیون اتلاف وقت بود