متن: 21 جولای. سال 2007 یک روز معمولی تابستانی انگلیسی بود - 24 ساعت باران بارید! طبق معمول، ظهر از سر کار به خانه رفتم تا وضعیت خانه را بررسی کنم. هیچی نبود _ . با این حال، تا ساعت 5 بعد از ظهر از محل کارم خارج شدم، جاده روستای ما پر از آب بود. خانه ما هرگز زیر آب نرفت اما وقتی در ورودی را باز کردم، موجی از آب به استقبالم آمد. خدا را شکر! بچه ها با من نبودند، چون خانه 5 فوتی در آب بود. ما همه چیز را در طبقه پایین گم کردیم. و گچ باید از سقف های دیوار کنده می شد. در ابتدا سعی کردیم جلو برویم. نمی خواستیم بچه ها را از خانه بیرون کنیم. بنابراین در طبقه بالا اردو زدیم. ما یک ورق پلاستیکی را روی زمین قرار می دهیم تا از رطوبت محافظت کنیم. اما پس از سه ماه، ما احساس بیماری شدید کردیم، بنابراین به یک خانه چوبی در یک پارک نقل مکان کردیم. خانه کوچک بود، اما در ابتدا همه ما خوشحال بودیم که در یک مکان جدید هستیم. متأسفانه همه چیز بیشتر از حد انتظار طول کشید و ما 10 ماه آنجا بودیم. زندگی در آنجا ناخوشایند بود. چیزی که من را بیشتر متعجب کرد این بود که چقدر دلم برای عضوی از یک جامعه تنگ شده بود. ما در دهکده ای دوستانه با همسایگان خوب زندگی می کردیم و هرگز فکر نمی کردم چقدر دلم برای آن تنگ شده باشد. اگرچه وضعیت ما بسیار بد بود، اما وقتی به آنچه در جاهای دیگر اتفاق می‌افتد نگاه می‌کنید، سخت است که برای خودتان متأسف شوید. من یک گزارش خبری در مورد سیل در شمال هند تماشا کردم و فکر کردم. "ما یک کلبه حصیری نداشتیم که برای کریسمس باشد. اما من نمی توانم صبر کنم - می خواهم برای دوستانمان در دهکده جشنی برگزار کنم تا از حمایت آنها تشکر کنم. امسال، من این کار را نمی کنم. نیاز به هر هدیه ای داشته باشیم--زندگی دور از خانه برای ماه ها باعث شد که بفهمم واقعاً چقدر به همه دارایی هایمان نیاز داریم یا از دست می دهیم. اگرچه ما در حال تعویض چیزهایی هستیم، واقعاً عجله ای وجود ندارد - ما خانه خود را برمی گردانیم. و این نکته اصلی است.
سوال: از متن می توان استنباط کرد که نویسنده _ .
1. خیلی به بچه هایش اهمیت می داد
2. حالم از تنها ماندن در طبقه بالا به هم می خورد
3. تحمل زندگی در یک خانه چوبی را نداشتم
4. در جریان سیل به خوبی با مسائل خانوادگی خود برخورد نکرد