متن: در اواسط دهه 1950، من یک دانش آموز پسر در اوایل نوجوانی تا حدودی بی حوصله بودم و معتقد بودم که _ . یک روز، این رویکرد مرا در شرمساری قرار داد در کلاس ریاضی کلاس هشتم خانم توتن در مدرسه خیابان مرکزی در اندرسون، ایندیانا، ما یاد می‌گرفتیم که اعشار را جمع و تفریق کنیم. معلم ما معمولاً تکالیف روزانه را تعیین می کرد که روز بعد در کلاس خوانده می شد. در بیشتر روزها، نمرات ما بر اساس پاسخ شفاهی ما به سؤالات تکالیف بود. خانم توتن معمولاً از ردیف‌های میزها بالا و پایین می‌رفت و از دانش‌آموز پس از دانش‌آموز پاسخ می‌خواست به ترتیبی که سؤالات در برگه‌های تکالیف ما ظاهر شده بود. او یا از جلو یا پشت کلاس شروع می کرد و به سمت انتهای دیگر کار می کرد. از آنجایی که من نزدیک به وسط حدود 35 دانش آموز نشسته بودم، به راحتی می توانستم بفهمم به کدام سؤالات باید پاسخ دهم. در این زمان خاص، من طبق محاسباتم دو سه مسئله معمولی خود را تکمیل کرده بودم. چیزی که انتظارش را نداشتم غیبت چند دانش آموز بود که برآورد من را نادیده گرفت. همانطور که خانم توتن از ابتدای کلاس راه خود را طی می کرد، من ناامیدانه سعی کردم تعیین کنم که کدام مسئله ریاضی را خواهم گرفت. من سعی کردم قبل از اینکه او به من برسد، آن را حل کنم، اما من دچار انجماد مغزی شده بودم و نمی توانستم کار کنم. وقتی خانم توتن به میز من رسید، پرسید که برای مشکل شماره 14 چه پاسخی دارم. پاسخ دادم: "من... چیزی نگرفتم" و صورتم گرم شد. او گفت: «درست است. معلوم شد که پاسخ صحیح صفر بوده است. آن روز چه آموختم؟ اول، همیشه تمام تکالیف خود را انجام دهید. دوم، در زندگی واقعی همیشه این نیست که شما چه می گویید، بلکه نحوه بیان آن مهم است. سوم، من هرگز به عنوان یک ریاضیدان موفق نمی شوم. اگر می توانستم یک روز مدرسه را انتخاب کنم که بیشتر به من آموخت، آن روز بود.
سوال: معمولاً خانم توتن از شاگردانش می خواست که _ .
1. تکالیف خود را با هم بخوانند
2. خودشان تکالیفشان را درجه بندی کنند
3. به سوالات تکلیف آنها به صورت شفاهی پاسخ دهید
4. پاسخ سوالات تکالیف خود را بررسی کنید