متن: دوران "من و مامان" ما دو سال پیش شروع شد. من و همسایه و مادر همسایه‌ام، کریستی، بیرون در حیاط خانه‌مان بودیم و هفت کودک ۶ ساله و کمتر را تماشا می‌کردیم که دوچرخه‌هایشان را بالا و پایین می‌کردند." کریستی سپس نقشه‌ای را طراحی کردیم: وقتی کریستی یکی از فرزندانش را بیرون می‌برد، من سه تای دیگرش را تماشا خواهم کرد. و وقتی او دو نفر از من را تماشا می کند، یک نفر را بیرون می آورم. بچه ها خیلی سریع ایده زمان «من و مامان» را پذیرفتند. دختر کریستی، مک کنزی، اول رفت. وقتی او برگشت، بچه های دیگر او را با هزاران سوال پر کردند. مک‌کنزی در حال لبخند زدن بود. کریستی سرحال و شاد به نظر می رسید. کریستی بی سر و صدا با من در میان گذاشت: "او مثل یک کودک متفاوت است وقتی کسی در اطراف نیست." مک‌کنزی در حالی که مادرش تماماً به خودش وابسته بود، نیازی به تلاش برای جلب توجه نداشت. همانطور که کریستی متوجه تغییراتی در مک کنزی شده بود، من نیز در زمان تنهایی ما در هر یک از فرزندانم چیز متفاوتی کشف کردم. به عنوان مثال، من همیشه از وقتی که دخترم که به ندرت به من نزدیک می شود، مرتباً دست مرا می گیرد تعجب می کنم. پسر لکنت زبان من، تام، یک بار در طول فعالیت های ما لکنت زبان نمی کند زیرا او مجبور نیست برای فرصتی برای صحبت کردن تلاش کند. و پسر دیگر، سام، که همیشه در اطراف کودکان دیگر به عنوان یک رهبر در دورانی که با هم هستیم می درخشد. زمان "من و مامان" به ما این امکان را می دهد که به سادگی با هر کودکی خلوت کنیم و با آنها صحبت کنیم، به اشتراک بگذاریم و بخندیم، که بزرگترین دستاورد بوده است. هر کودکی لایق این است که هر چند وقت یکبار تک فرزند باشد.
سوال: متن عمدتا در مورد چیست؟
1. تجربه تنها فرزند بودن با مادر.
2. مزیت گذراندن وقت با یک کودک در یک زمان.
3. زندگی شاد دو خانواده.
4. نیازهای اولیه کودکان.