متن: دیشب داشتم مرکز ورزشی را تماشا می‌کردم که یکی از آن داستان‌های «علاقه انسانی» روی داد و واقعاً توجه من را به خود جلب کرد. داستان در مورد یک باس ماهیگیر حرفه ای 27 ساله به نام Clay Dyer بود. در ابتدا، آن‌ها آن را به‌عنوان یک مرد دیگر که سعی می‌کرد در تور استاد Bass برش داده شود، بازی کردند تا اینکه عکسی از او نشان دادند. بدون پا، بدون بازو، یا بهتر است بگوییم، او فقط 1/3 دست راست خود را دارد. این تمام چیزی است که او دارد. آنقدر داستان شگفت انگیزی بود که فکر می کردم این مرد چه کاری می تواند انجام دهد. او که بزرگ شد، بیسبال و بسکتبال را یاد گرفت، اما متوجه شد که ماهیگیری دعوت واقعی اوست. و او همه این کارها را به تنهایی انجام می دهد. او میله ماهیگیری را زیر چانه خود نگه می دارد و از آن و بازوی خرد خود برای ریختن و چرخاندن ماهی استفاده می کند. او از دندان هایش برای باز کردن ماهی استفاده می کند. او قلاب‌های خود را می‌بندد یا با دهانش فریب می‌دهد و هرگز از کسی کمک نمی‌خواهد. Clay Dyer حتی شنا بلد است. از آنجایی که بدن او به تنهایی نمی تواند عرق کافی تولید کند، برای خنک ماندن مجبور است هر چند ساعت یک بار در دریاچه غوطه ور شود. او هم مثل هر کس دیگری داخل آب می رود، سپس با بازوی خردش به نوعی آب را زیر پا می گذارد، سپس با کمی کمک، خود را به داخل قایق می کشد و به ماهیگیری می رود. Clay Dyer هرگز به دنبال ترحم دیگران نبوده و همچنین اجازه نداده است که ناتوانی های جسمی خود مانع از تبدیل شدنش به یک ماهیگیر حرفه ای شود. شعار او برای زندگی «اگر من می توانم، تو می توانی» است. او از استفاده از تجهیزات ویژه امتناع می ورزد و می گوید: من می خواهم این کار را با یک دست انجام دهم، همانطور که آنها با دو دست انجام می دهند.
سوال: چرا نویسنده به Clay Dyer علاقه مند شد؟
1. او تصور می کرد دایر با خوشحالی زندگی می کند.
2. او برای این مرد معلول بسیار دلسوزی کرد.
3. او می خواست بداند دایر چه کاری می تواند انجام دهد.
4. او فکر می کرد که دایر نمی تواند کاری انجام دهد.