متن: در جامعه مدرن بحث زیادی در مورد رقابت وجود دارد. برخی برای آن ارزش زیادی قائل هستند و معتقدند که این رقابت عامل پیشرفت و رفاه اجتماعی است. برخی دیگر می گویند رقابت بد است، یک نفر را در مقابل دیگری قرار می دهد و منجر به روابط غیر دوستانه می شود. بین مردم من به بسیاری از کودکانی که معتقد بودند ارزش شخصی آنها به عملکرد خوب آنها در تنیس و سایر مهارت ها وابسته است، آموزش داده ام. متأسفانه در جستجوی مجردانه آنها برای موفقیت، رشد بسیاری از خصوصیات انسانی دیگر فراموش می شود. با این حال، در حالی که به نظر می رسد برخی در میل به موفقیت گم شده اند، دیگران نگرش مخالفی دارند. در فرهنگی که فقط برای برنده ارزش قائل است و به بازیکنان معمولی توجهی نمی کند، رقابت را به شدت مقصر می دانند. فشارهای رقابتی از سوی والدین یا جامعه. با آموزش به این جوانان، اغلب تمایل به شکست را در آنها مشاهده می‌کنم. به نظر می‌رسد که آنها با تلاش نکردن برای پیروزی یا رسیدن به موفقیت به دنبال شکست هستند. با تلاش نکردن، همیشه بهانه‌ای دارند: "ممکن است من باختند، اما مهم نیست زیرا من واقعاً تلاش نکردم.» چیزی که معمولاً توسط خودشان اعتراف نمی شود این است که اگر واقعاً تلاش کرده و باخته اند، معنای زیادی خواهد داشت. چنین باختی یک ضرر خواهد بود. واضح است که این باور همانند رقبای واقعی است که سعی در اثبات خود دارند. تنها زمانی که این ترس اساسی و اغلب دردسرساز شروع به از بین رفتن می کند، می توانیم معنای جدیدی را در رقابت کشف کنیم.
سوال: باور مشابه رقبای واقعی و کسانی که "میل به شکست" دارند چیست؟
1. ارزش یک نفر در عملکردش در مقایسه با دیگران نهفته است.
2. موفقیت فرد در رقابت نیازمند تلاش زیاد است.
3. موفقیت فرد با مهارت های خاص او تعیین می شود.
4. موفقیت یک نفر به این بستگی دارد که چقدر تلاش کرده است.