متن: به جز خورشید، ماه به نظر بزرگترین جرم در آسمان است. در واقع یکی از کوچکترین هاست و فقط به این دلیل بزرگ به نظر می رسد که به ما بسیار نزدیک است. قطر آن تنها ۲۱۶۰ مایل (۳۳۸۹ کیلومتر) یا کمی بیشتر از یک چهارم قطر زمین است. یک بار در ماه، یا دقیق تر، هر 29.5 روز یک بار، در زمانی که ما آن را "ماه کامل" می نامیم، کل آن روشن به نظر می رسد. در مواقع دیگر فقط بخشی از آن روشن به نظر می رسد، و ما همیشه متوجه می شویم که این قسمتی است که رو به خورشید است، در حالی که قسمتی که از خورشید دور می شود تاریک به نظر می رسد. اگر مردم این موضوع را در نظر داشته باشند، می‌توانند تصاویر خود را بهتر بسازند - فقط آن بخش‌هایی از ماه که توسط خورشید روشن می‌شوند، روشن هستند. این نشان می دهد که ماه از خود نوری نمی دهد. فقط نور خورشید را به عقب پرتاب می کند، مانند آینه ای عظیم که در آسمان آویزان شده است. با این حال، قسمت تاریک سطح ماه کاملاً سیاه نیست. به طور کلی فقط به اندازه کافی سبک است که بتوانیم طرح کلی آن را ببینیم، به طوری که ما از دیدن "ماه قدیمی در آغوش ماه نو" صحبت می کنیم. نوری که ماه پیر را می بینیم از خورشید نیست، بلکه از زمین می آید. ما به خوبی می دانیم که چگونه سطح دریا یا برف، یا حتی یک جاده خیس، ممکن است به طرز ناراحت کننده ای مقدار زیادی از نور خورشید را به صورت ما برگرداند. به همین ترتیب سطح کل زمین به اندازه کافی نور خورشید را به روی ماه می اندازد تا بتوانیم قسمت هایی از آن را که در غیر این صورت تاریک می شد، ببینیم.
سوال: منظور ما از «گفتن ماه کهنه در آغوش ماه نو» زمانی است که _ .
1. این دو ماه ارتباط نزدیکی با هم دارند
2. ماه نو در درخشان ترین حالت خود است
3. ماه تا حدی روشن و بخشی تاریک است
4. ماه نو ماه کهنه را در آغوش گرفته است