متن: کلیسا امروز صبح سرد به نظر می رسد، حتی بعد از اینکه همه مردم، دوستان و خانواده نیمکت ها را پر کردند. من اینجا در سکوت، در شوک و انکار نشسته ام. قرار نبود این اتفاق بیفتد. رویاها یا برنامه هایمان چطور؟ قرار بود بچه هایمان را بزرگ کنیم، دور دنیا سفر کنیم و با هم پیر شویم. من فقط 37 سال دارم، یک زن خانه دار معمولی. نمی دانم می توانم همه این کارها را به تنهایی انجام دهم یا نه - دو فرزند، بدون پدر. چه کنم یا چه بگویم؟ چهره بسیاری از مردم وقتی برای ادای احترام می آیند من را گیج می کند. برخی غم واقعی دارند. من می توانم آن را در چشمان آنها ببینم. به نظر می رسد بقیه فقط می گویند: "من به شما گفتم." آخرین کلمات معروف: من به تو گفتم. چقدر نمیتونم تحملشون کنم و انگشتان اشاره به عنوان به اصطلاح خانواده و به اصطلاح دوستان من را از بین جمعیت انتخاب می کنند تا دیگران ببینند. دلم می خواهد فریاد بزنم و بیدار شوم اما کاری جز نشستن نمی توانم انجام دهم. چطور می توانند اینقدر کور باشند؟ من عاشق مردی شدم. عشق حد و مرز نمی شناسد. او مردی خوب، سخت کوش، دلسوز و مهربان بود. او بازنشسته نیروی دریایی و یک آقا بود. او نسبت به نیازهای دیگران حساس بود، مردی که می‌دانست چه باید بکند یا بگوید، چگونه در هر موقعیتی شوخ طبعی داشته باشد و ترس‌های همه را آرام کند. یادم می آید اولین فرزندمان برای هر دوی ما سورپرایز بزرگی بود. یادم هست وقتی این خبر را به او گفتم. از روی صندلی افتاد و با ناباوری بارها و بارها گفت: "اما من تقریباً شصت ساله هستم." پس از چند ماه، او شروع به برنامه ریزی بعدی ما کرد و حتی هر زمان که این ایده را مطرح کرد، رقص کوچک معروف خود را انجام داد. مردی سی سال از من بزرگتر در تابوت دراز کشیده است. گل ها، پرچم آمریکا و رفقای VFW او را احاطه کرده اند و به او به عنوان مردی که واقعا بود ادای احترام می کنند. و من اینجا تنها با دو فرزندمان در سکوت می نشینم و دعا می کنم که این صبح سرد در کلیسا فقط یک کابوس باشد و من دوباره در آغوش پر مهر او بیدار شوم.
سوال: چه چیزی می توانیم از قسمت مربوط به نویسنده بدانیم؟
1. او با مردی بسیار بزرگتر از خودش ازدواج کرد.
2. او قرار است دومین فرزندشان را به دنیا بیاورد.
3. او شوهرش را که به سن او بود از دست داد.
4. پدرش را که عمیقاً دوست داشت از دست داد.