متن: بسیاری از ما چندین بار در روز از آنها استفاده می کنیم بدون اینکه واقعاً متوجه شویم. و با این حال نحوه ما در آسانسورها یا آسانسورهایی که در ایالات متحده شناخته می شوند، یک اضطراب پنهان را آشکار می کند. به نظر می‌رسد مسافران به طور غریزی می‌دانند که چگونه خود را در آسانسور بچینند، مانند نقاط روی یک قالب. به تنهایی، می‌توانید هر کاری را که می‌خواهید انجام دهید - این جعبه کوچک خودتان است. اگر دو نفر هستید، گوشه‌های مختلف را انتخاب می‌کنید و بیشترین فاصله را ایجاد می‌کنید. وقتی شخص سومی وارد می شود، ناخودآگاه مثلثی را تشکیل می دهید. و وقتی یک مربع وجود دارد، با یک نفر من در هر گوشه ای. احتمالاً نفر پنجم باید در وسط بایستد. چرا در آسانسورها اینقدر بی دست و پا هستیم؟ پروفسور بابت رنهبرگ، روانشناس بالینی در دانشگاه آزاد برلین می گوید: "شما فضای کافی ندارید." بنابراین این یک محیط بسیار غیرعادی است. غیرطبیعی است." اما شاید چیزی بیشتر از ناهنجاری اجتماعی در آن وجود داشته باشد. نیک وایت، دفتری در نیویورک که برای 41 ساعت در آسانسور گرفتار شد، می‌گوید: «در پس ذهن خود ما کمی مضطرب هستیم. ما دوست نداریم در مکانی محبوس شویم. می‌خواهیم هر چه زودتر از آسانسور خارج شویم، می‌دانی، آنجا جای ترسناکی است.» در طول تجربه وحشتناک خود، او شروع به فکر کردن به فضای محصور دیگری کرد - یک مقبره. دکتر لی گری موافق است که احساس ناتوانی علت اصلی اضطراب زندگی است. او می گوید: "شما در ماشینی هستید که در حال حرکت است و هیچ کنترلی روی آن ندارید. نمی توانید موتور آسانسور را ببینید، نمی دانید چگونه کار می کند."
سوال: پروفسور بابت رنهبرگ معتقد است که مردم در بالابرها احساس ناراحتی می کنند زیرا _ .
1. آنها نمی توانند خودشان را حرکت دهند
2. آنها نمی توانند با یکدیگر صحبت کنند
3. آنها باید بیش از حد به هم نزدیک بمانند
4. آنها از تصادف می ترسند