متن: هر شب، N-Dia Layne ساعت زنگ دار را روی تلفن همراه مادرش برای ساعت 4:45 صبح تنظیم می کرد. اگر آن دو تا ساعت 6:20 صبح روی سکوی مترو در خیابان 103 و برادوی نبودند، هیچ راهی وجود نداشت که N-Dia به موقع به مدرسه برسد. با این حال، N-Dia اغلب دیر می‌آمد. در پایان اکتبر، او تنها یک تاخیر از شش دوره مجاز یک دانش آموز برای کل ترم فاصله داشت. خانم لین و ان دیا، 9 ساله، در اقامتگاه خانواده بی خانمان Regent زندگی می کنند. آنها تابستان گذشته از پناهگاه اصلی خانوادگی خود در براونزویل، بروکلین به اینجا نقل مکان کردند. در یک روز تحصیلی اخیر، ان-دیا در ایستگاه مترو در خیابان 103 شرقی منتظر ماند. N-Dia و مادرش سوار قطار شماره 1 شدند و سپس به شماره 3 در خیابان 96 تغییر مکان دادند. بعد از 96thStreet، N-Dia روی شانه مادرش چرت زد، زمانی که خانم لین در حال گوش دادن به موسیقی بود. N-Dia اغلب تکالیف خود را در سفر به خانه انجام می دهد. چند توقف قبل از خیابان ساتر، جایی که مدرسه N-Dia است، خانم لین او را از خواب بیدار کرد. سپس دخترش را قبل از اولین زنگ به سرعت به مدرسه برد. N-Dia گفت: "این غیرمنصفانه است و باعث ناراحتی من می شود." خانم لین که بارها به مدارس مختلف منتقل شده است، می گوید: "من نمی خواهم او بزرگ شود و مجبور شود آنچه را که من از سر گذرانده ام بگذراند." "این به شدت بر نمره من تأثیر گذاشت." در مورد N-Dia، تلاش ها برای نگه داشتن او در مدرسه منشور خود، که در آخرین گزارش پیشرفت شهر خود، C دریافت کرد، شکست خورد. توافق شد که N-Dia باید در مدرسه نزدیکتر به پناهگاه تحصیل کند. خانم لین گفت: «در جلسه گریه کردم. من واقعاً می خواستم او را در مدرسه ای نگه دارم که در آن نوعی ثبات داشت.»
سوال: چه چیزی باعث گریه خانم لین شد؟
1. ان دیا مجبور شد به مدرسه ای نزدیک خانه اش نقل مکان کند
2. ان دیا مجبور شد به پناهگاهی نزدیک مدرسه اش نقل مکان کند
3. N-Dia هیچ پیشرفتی نداشت
4. N-Dia بیش از حد خسته است.