متن: داروهای ضد افسردگی مانند پروزاک در اوایل دهه 1900 به عنوان قرص های شگفت انگیزی در نظر گرفته می شدند که بلوز افسردگی را برای همیشه از بین می برد. اما در پنج سال گذشته، شواهد علمی رو به رشد نشان داده است که این داروها فقط برای تعداد کمی از مردم کار می کنند. و اکنون یک مجله تحقیقاتی می گوید که این داروهای ضد افسردگی می توانند افسردگی بسیاری از بیماران را بدتر کنند. این پیشنهاد هشدار دهنده بر روی همان ماده شیمیایی است که توسط داروهای ضد افسردگی - سروتونین مورد هدف قرار می گیرد. داروهایی مانند پروزاک به عنوان مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (یا SSRI) شناخته می شوند. هدف آنها افزایش سطح این ماده شیمیایی "احساس خوب" در مغز است. اما تحقیق جدید که در مجله Frontiers In Evolutionary Psychology منتشر شده است، اشاره می کند که سروتونین مانند یک چاقوی شیمیایی ارتش سوئیس است که طیف بسیار وسیعی از وظایف را در مغز و بدن انجام می دهد. و هنگامی که ما شروع به تغییر سطح سروتونین به طور عمدی می کنیم، ممکن است باعث ایجاد طیف گسترده ای از اثرات ناخواسته شود. به گفته پل اندروز، محقق ارشد این مطالعه، اینها می تواند شامل مشکلات گوارشی و حتی مرگ زودهنگام در افراد مسن باشد. اندروز، استادیار روانشناسی تکاملی در دانشگاه مک مستر در انتاریو، کانادا، می گوید: «ما باید در مورد استفاده از این داروها بسیار محتاط باشیم. تحقیقات قبلی نشان داده است که این داروها فواید کمی برای اکثر افراد مبتلا به افسردگی خفیف دارند و به طور فعال فقط به تعدادی از شدیدترین افسرده‌ها کمک می‌کنند. ایروینگ کرش، روانشناس معروف دریافته است که برای بسیاری از بیماران، داروهای SSRI موثرتر از یک قرص دارونما نیستند. یک تحقیق در سال 2010 بر روی کودکان دانمارکی نشان داد که خطر ابتلا به مشکلات قلبی در نوزادانی که مادرانشان در اوایل بارداری از SSRI استفاده کرده بودند، اندک اما قابل توجه است. اندروز می گوید کلید درک این عوارض جانبی سروتونین است. سروتونین همچنین دلیلی است که بیماران اغلب پس از اتمام دوره داروهای SSRI احساس افسردگی بیشتری می کنند. او استدلال می‌کند که داروهای ضدافسردگی SSRI مغز را مختل می‌کنند و باعث افسردگی بیشتر از قبل برای بیمار می‌شوند. او می‌گوید: «پس از استفاده طولانی، زمانی که بیمار مصرف SSRI را متوقف می‌کند، مغز سطح تولید سروتونین خود را کاهش می‌دهد.» و اضافه می‌کند که همچنین نحوه پاسخ گیرنده‌های مغز به سروتونین را تغییر می‌دهد و باعث می‌شود مغز به این ماده شیمیایی حساسیت کمتری داشته باشد. اعتقاد بر این است که این تغییرات موقتی هستند، اما مطالعات نشان می دهد که اثرات ممکن است تا دو سال ادامه یابد. نگران‌کننده‌تر از همه، بررسی اندروز سه مطالعه اخیر را نشان می‌دهد که به گفته او، نشان می‌دهد که مصرف‌کنندگان مسن داروهای ضدافسردگی، حتی پس از در نظر گرفتن سایر متغیرهای مهم، احتمال مرگ زودتر از افراد غیرافسردگی را دارند. یک مطالعه که سال گذشته در مجله پزشکی بریتانیا منتشر شد، نشان داد بیمارانی که SSRI دریافت کرده‌اند، بیش از 4 درصد بیشتر از افرادی که از این دارو استفاده نمی‌کنند، در سال آینده جان خود را از دست می‌دهند. اندروز می گوید: سروتونین یک ماده شیمیایی باستانی است. این در حال تنظیم بسیاری از فرآیندهای مختلف است، و هنگامی که شما این چیزها را مختل می کنید، می توانید انتظار داشته باشید که آسیب هایی به بار بیاورد. استافورد لایتمن، استاد پزشکی در دانشگاه بریستول، و متخصص برجسته بریتانیا در مواد شیمیایی مغز و هورمون‌ها، می‌گوید بررسی اندروز برخی مشکلات مهم را برجسته می‌کند، اما باید با کمی نمک نیز مصرف شود. او می‌گوید: «این گزارش برخلاف آنچه شرکت‌های دارویی انجام می‌دهند، عمل می‌کند. "شرکت های دارویی به طور انتخابی تمام نکات مثبت را در تحقیقات خود ارائه می دهند، در حالی که این جستجو به طور انتخابی همه موارد منفی را که می توان یافت. پروفسور لایتمن می افزاید که هنوز چیزهای زیادی در مورد SSRI ها نمی دانیم - به ویژه اینکه آنها واقعاً در مغز ما چه می کنند. دانشمندان آمریکایی فکر می‌کنند که وقتی متوجه می‌شویم چرا این داروها فقط برای بخش محدودی از بیماران کار می‌کنند، ممکن است اکنون پاسخ آن را داشته باشند. آنها فکر می‌کنند که در بسیاری از بیماران افسرده، تنها کمبود سروتونین باعث افسردگی آنها نمی‌شود، بلکه نارسایی در ناحیه‌ای از مغز است که سلول‌های جدیدی در طول زندگی ما تولید می‌کند. این ناحیه، هیپوکامپ، همچنین مسئول تنظیم خلق و خو و حافظه است. تحقیقات نشان می دهد که در بیمارانی که هیپوکامپ آنها توانایی تولید سلول های جدید را از دست داده است، SSRI ها هیچ فایده ای ندارند.
سوال: کدام یک از موارد زیر در مورد SSRI ها درست است؟
1. آنها برای افزایش "احساس خوب" پزشکی در مغز استفاده می شوند.
2. آنها می توانند حتی زمانی که هیپوکامپ قادر به تولید سلول های جدید نباشد، کار کنند.
3. آنها خطر مشکلات قلبی را در زنان باردار ایجاد می کنند.
4. آنها مسئول کنترل خلق و خو و حافظه هستند.