متن: تصور می شود که خواندن نوعی مکالمه بین خواننده و متن است. خواننده سوالاتی را در متن مطرح می کند و پاسخ می گیرد. در پرتو اینها او سؤالات بیشتری را مطرح می کند و غیره. در بیشتر اوقات این "مکالمه" زیر سطح هوشیاری پیش می رود. اما در مواقعی از آن آگاه می شویم. این معمولاً زمانی است که با مشکلاتی روبرو می شویم، زمانی که عدم تطابق بین انتظارات ما و معنای متن رخ می دهد. هنگامی که تطابق موفق تجربه می شود، پرسش ما از متن در سطح ناخودآگاه ادامه می یابد. افراد مختلف با متن متفاوت صحبت می کنند. برخی به کلمات موجود در صفحات بسیار نزدیک می مانند. دیگران با تخیل از کلمات خارج می شوند، تفسیر، انتقاد، تجزیه و تحلیل و بررسی. اولی نشان دهنده نوعی درک است که در متن نوشته شده است. دومی سطوح بالاتری از درک را نشان می دهد. تعادل بین اینها به ویژه برای خوانندگان پیشرفته مهم است. گفتگوی دیگری وجود دارد که از دیدگاه ما به همان اندازه مهم است و به آنچه خوانده می شود ربطی ندارد، بلکه به نحوه خواندن آن ربطی دارد. ما این را یک مکالمه «فرایندی» می نامیم که برخلاف مکالمه «محتوا» است. این موضوع نه به معنا، بلکه به راهبردهایی که در خواندن به کار می بریم. اگر ما یک خواننده پیشرفته هستیم، توانایی ما برای برگزاری یک مکالمه محتوایی با متن معمولاً به خوبی توسعه یافته است، اما توانایی ما برای برگزاری یک مکالمه فرآیندی اینطور نیست. فقط این نوع مکالمه است که وقتی به دنبال توسعه خواندن خود هستیم تا با مطالعه در سطوح بالاتر به خواسته‌های جدیدی که بر ما تحمیل می‌شود پاسخ دهیم، اهمیت دارد.
سوال: به عنوان نوعی گفتگو بین خواننده و متن، زمانی آگاه می شود که _ .
1. خواننده در درک آنچه نویسنده می گوید مشکل دارد
2. انتظارات خواننده با آنچه در متن گفته می شود مطابقت دارد
3. خواننده سوال می پرسد و پاسخ می گیرد
4. خواننده یک متن را به خوبی ks5u می فهمد