متن: چند دقیقه پیش که از ناهار برگشتم شروع کردم به عبور از خیابون که صدای افتادن سکه رو شنیدم . زیاد نبود اما وقتی برگشتم چشمانم به سر چند نفر دیگر که در حال چرخش بودند افتاد . زنی چیزی را که به نظر می رسید یک سکه رها کرده بود. صدای غلغلک افتادن سکه در پیاده رو جلب توجه می کند. این نمی تواند چیزی بیش از یک پنی باشد. سکه هر چه هست هیچکس صدای آن را نادیده نمی گیرد . باعث شد دوباره به صداها فکر کنم. ما توسط صداهای زیادی احاطه شده ایم که بیشترین توجه را به خود جلب می کند. وقتی یک ماشین آتش نشانی، یک ماشین پلیس یا یک آمبولانس در امتداد خیابان فریاد می زند، افراد با پیشوند = st1 / شهر نیویورک به ندرت به دنبال آن می گردند. وقتی در نیویورک هستم، نیویورکی هستم. من هم نمی چرخم . مثل بومی ها. من آنجا به سختی صدای آژیر را می شنوم. در خانه در شهر کوچک من در کانکتیکات، اوضاع متفاوت است. صدای بلند دور دور ماشین پلیس، وسیله نقلیه اورژانس یا آژیر آتش نشانی اگر نشسته باشم مرا به پا می اندازد و اگر در رختخواب باشم مرا به سمت پنجره می آورد. این آرام ترین صداها هستند که بیشترین تأثیر را روی ما می گذارند، نه بلندترین آنها. در نیمه های شب از سه در بسته صد متری صدای چکه ای را می شنوم. من بیست و پنج سال است که در خانه مان صداها و صداهای خش خش کمی می شنوم که خیالم در نیمه های شب به گام هایی تبدیل می شود. چگونه است که من هرگز آن صداها را در روز نمی شنوم؟ در ذهنم کاملاً واضح است که صداهای خوب چیست و صداهای بد چیست. من به عنوان مثال مخالف سوت زدن هستم. قبلاً به آن به عنوان علامت یک کارگر خوشحال فکر می کردم اما اخیراً سوت زن را با یک فرد عصبی که صدا می کند وصل می کنم. ضربه زدن، ضربه زدن، ضربه زدن به ماشین تحریر من در حالی که کلیدها روی کاغذ می خورند برای من صدای دوست داشتنی است. من اغلب صدای چیزی را که می نویسم بهتر از ظاهر آن دوست دارم.
سوال: صدای افتادن سکه مردم را وادار می کند _ .
1. به پول فکر کن
2. به یکدیگر نگاه کنید
3. به آن توجه کنید
4. عبور از خیابان را متوقف کنید