متن: وقتی تابلوی بزرگ دست ساز "خوش آمدید یوکسین" را در فرودگاه دیدم، می دانستم که خانواده ای دلسوز را در آن سوی دنیا پیدا کرده ام - ایالات متحده. مامان میزبانم قبلا اتاقم را برایم تزئین کرده بود. یک عروسک در یک طرف اتاق و یک قفسه کتاب پر از کتاب در طرف دیگر - آنها شنیده بودند که من عاشق خواندن هستم. مامان یک کیبورد هم برای من آماده کرده بود، چون می‌دانست که من پیانو می‌زنم. زندگی من در خانواده در ابتدا چندان خوب پیش نمی رفت. از آنجایی که من تنها فرزند خانواده ام در چین هستم، عادت نداشتم دو بچه کوچکتر داشته باشم - زاخاری و گریس - که همیشه دور من می دویدند و فریاد می زدند. مامان بعدازظهر یکشنبه با من درباره این مشکل صحبت جدی کرد. او به من گفت: "شما نمی توانید هر روز از مدرسه به خانه بیایید، به اتاق خود بروید و تکالیف خود را انجام دهید. شما باید عضوی از این خانواده باشید. باید حداقل یک ساعت با بچه های من بازی کنید." این قانون در ابتدا بسیار آزاردهنده بود. من تجربه زیادی در بازی با بچه ها نداشتم. با این حال، هر چه زمان بیشتری را با بچه ها می گذراندم، بیشتر به آنها عشق می ورزم. با هم بازی می کردیم و کتاب می خواندیم. حتی به آنها زبان چینی یاد دادم. به لطف قانون مامان، احساس کردم که واقعاً بخشی از خانواده هستم. مامان هم به من انگیزه داد تا زندگی سالم تری داشته باشم. او هر روز صبح زود بیدار می شد تا بدود. آخر هفته ها، او تمام خانواده را به بازدید از پارک ها یا کمپینگ می برد. وقتی به خانه برگشتم زیاد ورزش را دوست نداشتم، اما اکنون دوست دارم به همه نوع ورزش بپیوندم. من سالم تر و اعتماد به نفس تر هستم. با خانواده آمریکایی ام، شادی و خنده یافتم. به لطف مراقبت و مسئولیت والدین مهربان آمریکایی ام یاد گرفتم که با انرژی و خوش بینی زندگی کنم.
سوال: گذر عمدتاً در مورد _ .
1. تفاوت های فرهنگی که یوکسین در آمریکا تجربه کرد
2. چگونه یوکسین یاد گرفت که با بچه های کوچکتر در آمریکا کنار بیاید
3. خانواده میزبان دلسوز یوکسین در آمریکا چقدر او را تغییر دادند
4. مشکلات مختلفی که یوکسین در آمریکا با آن روبرو شد