متن: من در کارم زیاد سفر می کنم و چیزی که در شغلم دوست ندارم تنها غذا خوردن است. همیشه از دیدن دیگران در حال خندیدن و صحبت کردن احساس تنهایی می کنم. بنابراین سرویس اتاق چند شبه برای من انتخاب بهتری بود. با این حال، پس از سه شب سرویس اتاق در هتلی در هیوستون، باید از اتاقم بیرون می رفتم. با اینکه رستوران ساعت 6:30 باز شد، ساعت 6:25 رسیدم. گارسون در میز پذیرش در مورد "خیلی زود آنجا بودن" من اظهار نظر کرد. بیزاری ام از تنها غذا خوردن در رستوران ها را توضیح دادم. سپس من را پشت یک میز دوست داشتنی نشاند و از من پرسید که آیا برای مدتی با من بنشیند یا خیر. خوشحال بودم! او نشست و با من در مورد اهداف شغلی خود و دشواری حضور در محل کار در شب ها، آخر هفته ها و تعطیلات صحبت کرد. او گفت که زمان کافی برای حضور در کنار خانواده اش را ندارد. بعد از 15 دقیقه چند مشتری را پشت میز پذیرش دید و خود را بهانه کرد. متوجه شدم قبل از اینکه به سمت میز جلو برود، لحظه ای در آشپزخانه ایستاد. سپس یک پیشخدمت دیگر از آشپزخانه بیرون آمد و با من گپ فوق العاده ای داشت. قبل از رفتن من آن شب، چند پیشخدمت دیگر، حتی آشپز، از آشپزخانه بیرون آمده بودند و پیش من نشسته بودند! وقتی حدود یک ساعت بعد صورت حسابم را خواستم، همه کسانی که با من نشسته بودند در یک گروه بزرگ سر میز من آمدند و یک گل رز قرمز به من هدیه کردند. و من گریه کردم! آنچه به عنوان یک شب تنهایی آغاز شده بود به یک تجربه زیبا پایان یافت.
سوال: نویسنده می خواهد به ما بگوید که _ .
1. مردم در واقع همه به روش خود تنها هستند
2. رستوران ها باید نیاز مشتریان را در اولویت قرار دهند
3. مهربانی غریبه ها می تواند شما را کمتر تنها کند
4. رستوران ها پر از شگفتی ها برای افراد تنها هستند