متن: اگرچه وب‌سایت‌هایی مانند فیس‌بوک و مای اسپیس در اواسط دهه اول قرن بیست و یکم رشد سریعی را تجربه کردند، اما برخی از کاربران از این واقعیت که اطلاعاتی که به صورت آنلاین ارسال می‌کنند ممکن است دوباره به آنها حمله کند، بی‌اطلاع هستند. اول، کارفرمایان می توانند کارمندانی را که وبلاگ، خاطرات عکس یا وب سایت دارند نظارت کنند. کارفرمایان می توانند به دنبال نظرات بحث برانگیز کارکنان، افشای اطلاعات حساس، یا رفتار بسیار نامناسب باشند. به عنوان مثال، یک روزنامه کارولینای شمالی یکی از نویسندگان برجسته خود را پس از ایجاد وبلاگی که در آن درباره چیزهای عجیب شغل و همکارانش بدون امضای نام واقعی خود نوشت، اخراج کرد. دومین استفاده ناخواسته از اطلاعات وب سایت های شبکه های اجتماعی کارفرمایان است که کارمندان احتمالی را بررسی می کنند. مقاله ای در 11 ژوئن 2006 نیویورک تایمز گزارش داد که بسیاری از شرکت ها از موتورهای جستجو و وب سایت های شبکه های اجتماعی مانند مای اسپیس، Xanga و فیس بوک برای انجام بررسی پیشینه در محوطه های دانشگاهی استفاده می کنند. اگرچه استفاده از MySpace یا Google برای بررسی پیشینه یک دانشجو برای بسیاری از دانشجویان تا حدودی ناراحت کننده است، تایمز خاطرنشان کرد که استفاده از فیس بوک به ویژه برای دانشجویانی که معتقدند فیس بوک محدود به دانشجویان فعلی و دانش آموزان اخیر است، تکان دهنده است. کارفرمایان شرکتی تنها افرادی نیستند که به زندگی دانشجویان علاقه مند هستند. سومین استفاده ناخواسته از وب‌سایت‌های شبکه‌های اجتماعی، مدیران کالج‌ها هستند که بر اینترنت - به‌ویژه فیس‌بوک - برای رفتار بد دانش‌آموزان نظارت می‌کنند. به عنوان مثال، یک کالج در بوستون، رئیس انجمن دولتی دانشجویی خود را به دلیل پیوستن به یک گروه فیس بوک که به شدت از یک گروهبان پلیس دانشگاه انتقاد می کرد، اخراج کرد. علاوه بر این، پانزده دانشجو در یکی از دانشگاه های ایالتی در کارولینای شمالی به دلیل عکس هایی که در فیس بوک ظاهر شده بود، در دادگاه به دلیل مصرف مشروبات الکلی زیر سن قانونی مواجه شدند. اگرچه تعداد بیشتری از کاربران وب‌سایت‌هایی مانند فیس‌بوک از خطرات بالقوه هویت‌های آنلاین آگاه می‌شوند، بسیاری از کاربران عادی هنوز اقدامات احتیاطی اولیه امنیتی را انجام نمی‌دهند. ابتدا اطلاعات خود را فقط در اختیار لیست خاصی از افرادی قرار دهید که آنها را تأیید می کنید. دوم، به طور مرتب اطلاعات بالقوه مضر در مورد خود را جستجو کنید که ممکن است به اشتباه یا توسط یک همکار سابق ناراضی پست شده باشد. سوم، هرگز مطالب توهین‌آمیز را پست نکنید، احتمالاً راه خود را به جهان گسترده‌تر باز می‌کند. با انجام این گام‌های ساده، اعضای دنیای دیجیتال می‌توانند بدون تجربه برخی از پیامدهای ناخواسته مخرب، به مزایای بسیاری از جامعه الکترونیکی پی ببرند.
سوال: با توجه به متن، نویسنده کدام یک از موارد زیر را مد نظر دارد؟
1. اطلاعاتی که ناخواسته از اینترنت به دست می آید در دادگاه مجاز است.
2. محافظت از خود در برابر استفاده ناخواسته از اطلاعات آنلاین غیرممکن است.
3. حتی اگر افرادی را که می‌توانند داده‌های شما را مشاهده کنند محدود کنید، ممکن است دولت همچنان به آن دسترسی داشته باشد.
4. اگر به درستی انجام شود، ارسال اطلاعات توهین آمیز درباره خود هیچ خطری ندارد.