متن: تصور کنید در یک کمد زندگی می کنید. شما نمی توانید انتخاب کنید که چه زمانی و چه چیزی بخورید یا زمان خود را چگونه بگذرانید. شما حتی نمی توانید تصمیم بگیرید که چه زمانی چراغ ها روشن و خاموش می شوند. به این فکر کنید که تمام زندگی خود را اینگونه بگذرانید. این زندگی حیوانات آزمایشگاهی است. حال نیازهای این حیوانات را در نظر بگیرید. شامپانزه ها در خانه های طبیعی خود هرگز از خانواده خود جدا نمی شوند. آنها هر روز ساعت ها را با هم می گذرانند. اما در یک آزمایشگاه، شامپانزه ها را به تنهایی در قفس قرار می دهند. هیچ خانواده ای وجود ندارد، تنها قفس های سرد و سخت و تنهایی است که سال ها ادامه می یابد که بیشتر آنها سرانجام عقل خود را از دست می دهند. بدتر از آن آزمایش ها هستند. به حیوانات بیماری هایی داده می شود که در حالت عادی هرگز به آنها مبتلا نمی شوند. آزمایش‌کنندگان به اجبار مواد شیمیایی (......) را به آنها می‌خورند، جراحی‌های مکرر انجام می‌دهند، و خیلی چیزهای دیگر، به این فکر کنید که تحمل کردن این مواد و سپس بازگرداندن آنها در قفس، معمولاً بدون هیچ مسکن، چگونه است. اغلب حیوانات می بینند که حیوانات دیگر درست جلوی چشمشان کشته می شوند. صدها هزار حیوان هر ساله در آزمایش های محصول برای شامپو، کرم های پوست و داروهای جدید سرطان مسموم، کور و کشته می شوند. اگرچه بیش از 500 شرکت آزمایش بر روی حیوانات را متوقف کرده اند، برخی از آنها هنوز هم مواد شیمیایی را وارد معده میمون ها و چشم خرگوش ها می کنند. اگرچه برخی از امکانات در مراقبت از حیوانات بهتر از سایرین هستند - هر کارگر آزمایشگاهی موش را با بریدن سرش با قیچی نمی کشد - هیچ حیوان خوشحالی در آزمایشگاه وجود ندارد. آیا زندگی آزمایشگاهی به پایان می رسد؟ کی تموم میشه؟
سوال: این قسمت عمدتاً به ما در مورد _ می گوید.
1. زندگی حیوانات در آزمایشگاه ها
2. آزمایش های بی رحمانه روی حیوانات
3. نیازهای حیوانات در آزمایشگاه
4. امکاناتی که برای نگهداری از حیوانات استفاده می شود