متن: من سال ها پیش در دبیرستان یک معلم بسیار خاص داشتم که شوهرش به طور غیرمنتظره ای بر اثر حمله قلبی درگذشت. حدود یک هفته پس از مرگ او، او برخی از نظرات خود را با یک کلاس درس از دانش آموزان در میان گذاشت. وقتی نور خورشید از پنجره‌های کلاس وارد می‌شد و کلاس تقریباً به پایان می‌رسید، او چند چیز را روی لبه میزش کنار زد و آنجا نشست. او مکثی کرد و گفت: "قبل از اینکه کلاس تمام شود، می‌خواهم فکری را با همه شما در میان بگذارم که به کلاس ربطی ندارد، اما فکر می‌کنم مهم است. هر کدام از ما به این دنیا می‌آییم تا یاد بگیریم، به اشتراک بگذاریم، دوست داشته باشیم، قدردانی کنیم. هیچ یک از ما نمی دانیم این تجربه خارق العاده کی به پایان می رسد. هر لحظه می توان آن را از بین برد." چشمانش شروع به آب انداختن کرد، ادامه داد: "پس من دوست دارم همه شما به من قول بدهید. از این به بعد، در راه مدرسه یا در راه خانه، چیز زیبایی پیدا کنید. آن چیزی نیست. می تواند چیزی باشد که می بینید. می تواند یک نان تازه پخته شده از خانه کسی باشد، یا می تواند صدای باد باشد که برگ های درختان را کمی خش خش می کند..." کلاس کاملاً ساکت بود. همه کتاب هایمان را برداشتیم و بی صدا از اتاق خارج شدیم. آن روز بعد از ظهر، در راه بازگشت از مدرسه به خانه متوجه چیزهای بیشتری شدم. به چیز خاصی که امروز در راه خانه می بینید توجه کنید. هنگام غروب آفتاب با پای برهنه به ساحل بروید. زیرا با بزرگتر شدن، اغلب از کارهایی که انجام دادیم پشیمان نمی شویم، بلکه کارهایی هستند که انجام نداده ایم.
سوال: چرا معلم در مورد چیزی غیر مرتبط با کلاس صحبت کرد؟
1. چون تکلیف کلاسش را تمام کرده بود
2. چون به سختی می توانست احساساتش را کنترل کند
3. چون فکر می کرد کلاس به اندازه کافی متفکر نبود
4. زیرا او می خواست برخی از نظرات خود را با کلاس در میان بگذارد