متن: من قرار بود در قطب جنوب بمیرم، مطمئن بودم. تصویری از بدن پوشیده از سرما، رنگ پریده و بی جان، ذهنم را پر کرده بود که نگاهی به اطرافم انداختم. بیابان خالی قطب جنوب در همه جهات گسترده شده است، تنها ویژگی تقسیم بین برف و آسمان است. با ناراحتی به تیمم خیره شدم که به سرعت از جلوی چشمانم محو می شدند. این در سال 2009 زمانی اتفاق افتاد که من رئیس یک ماجراجویی برای رسیدن به قطب جنوب بودم. این تیم متشکل از زنان عادی از سراسر جهان - از جامائیکا، هند، سنگاپور و قبرس - بود که بسیاری از آنها قبل از حرکت ما هرگز برف ندیده بودند، یا یک شب را در چادر گذرانده بودند. هدف ما این بود که بین المللی ترین تیم زنان باشیم که به قطب جنوب می رسد. زمانی که متوجه شدم سورتمه من محکم گیر کرده است، تیم خیلی جلوتر از من بود. به ایرا، هم تیمی ام از برونئی، که در صف بعدی بود، صدا زدم. پاسخی دریافت نکردم، دوباره زنگ زدم، اما فریادهایم را باد در جهت مخالف برد. مدتی ایستاده بودم و خط را تماشا می کردم که از من دور می شد، مطمئن بودم که هر لحظه یکی از هم تیمی هایم پشت سر او را نگاه می کند. ثانیه ها گذشت. هیچ چی. کم کم داشتم تنها میشدم. دوباره سورتمه ام را هل دادم، وقتی به مرگ سرد و تنهایی فکر کردم ناگهان قدرتم بیشتر شد. این بار سورتمه کمی حرکت کرد. با چوب اسکی و چکمه‌ام به یخ لگد زدم، ناامیدانه سعی کردم سورتمه را آزاد کنم و دوباره هل دادم. سورتمه به جلو شلیک کرد و تعادلم را از بین برد. به سختی روی پاهایم ایستادم و به دنبال تیم حرکت کردم. درست زمانی که آنها متوجه شدند من آنجا نیستم، متوجه شدم. همانطور که ادامه دادیم، وحشت من کم کم از بین رفت. وقتی متوجه شدم رینا هر چند قدم پشت سرش را چک می کند، خودم را در حال خندیدن به خودم دیدم. در واقع در تمام طول روز، هر یک از اعضای تیم هر چند دقیقه یک بار به روی شانه او نگاه می کردند. آنها قرار نبود دوباره من را از دست بدهند.
سوال: چه چیزی باعث شد نویسنده بتواند سورتمه خود را از یخ خارج کند؟
1. فریادهای هم تیمی هایش.
2. میل شدید به ادامه زندگی.
3. تغییر ناگهانی جهت باد.
4. زیبایی طبیعی پیش رو در قطب جنوب.