متن: آیدی گوشی فلش زد، "اورژانس دامپزشک". "اوه نه" زمزمه کردم. الان نمی توانستم مرلین را از دست بدهم. من و رون برای مدت طولانی سعی کرده بودیم بچه دار شویم و نتایج ناامیدکننده ای به همراه داشت. خودمو انداختم تو کارم هر احساس مادرانه ای که داشتم صرف مرلین شد. هر شب نمی توانستم صبر کنم تا از سر کار به خانه برگردم. می خواستم آن دسته گرم از خزهای دوست داشتنی را بردارم و لانه اش کنم. می‌خواستم «راک بای مرلین» را بخوانم، مثل هر شب که پنجه‌هایش را دور گردنم می‌کشید. مرلین آرامش من بود، مخصوصاً در مواقعی که فکر می‌کردم آیا خدا گوش می‌دهد یا نه. اما دیشب چیزی تغییر کرده بود. نه تنها "راک بای مرلین" را خواندم، بلکه پرسیدم: "بعد از رفتنت چه کار خواهم کرد؟" اگرچه مرلین 19 ساله بود و در سن یک گربه بزرگتر بود، اما اینطور به نظر نمی رسید و رفتار نمی کرد. من نمی خواستم این واقعیت را بپذیرم که او به پایان عمر خود نزدیک شده است. شغل من در شرکت حقوقی آنقدر سخت و پر استرس بود که نمی توانستم تصور کنم روز را بدون مرلین که در خانه منتظر سلام و احوالپرسی من باشد سپری کنم. شماره دامپزشکی گرفتم من شوهرم را خواستم اما او قبلا رفته بود. سپس نفسی کشیدم و این سوال را پرسیدم که هیچکس نمی خواهد بپرسد "آیا مرلین من هنوز زنده است؟" پرستار گفت: بله. رون به خانه آمد و گفت که مرلین تقریباً هیچ گلبول قرمزی ندارد. گلبول های سفید جایگزین آنها می شد. مرلین به احتمال زیاد به صورت ماهانه به تزریق گران قیمت نیاز دارد. هر دوی ما می دانستیم که زمان مرلین در حال تمام شدن است. از رون خواستم مرا به دامپزشکی برساند تا بتوانم با گربه پسر کوچکم خداحافظی کنم اما او خسته بود و دیر شده بود. رون گفت اگر مرلین هنوز صبح روز بعد زنده بود، مرا به دامپزشکی می برد. _ مرلین از شب جان سالم به در برده بود. پس از رانندگی به دامپزشکی، به اتاق معاینه رفتم. پرستار مرلین را آورد و روی میز معاینه کنارش گذاشت. چشمانش محکم بسته بود. من فکر می کردم او قبلا مرده است. دستم را با احتیاط لبه زدم تا به بدنش برسم. بدنش احساس گرما می کرد، اما وقتی اسمش را به زبان آوردم هیچ پاسخی نداشت. هیچ پاسخی به نام او یا اینکه من آنجا بودم و او را دوست داشتم. بی نهایت غمگین بودم. در آن اتاق معاینه احساس درماندگی کردم. تعجب کردم که چند نفر در اتاق معاینه به اندازه من احساس درماندگی می کردند. من که احساس می کردم به سمت دعا سوق می دهم، فریاد زدم: "خدایا این به اندازه کافی خوب نیست. من باید مرلین خود را همانطور که او را به یاد می آورم ببینم، به یک معجزه نیاز دارم و اکنون به آن نیاز دارم!" در آن لحظه خداوند معجزه ای عطا کرد. تعریف مورد علاقه مرلین به ذهنم خطور کرد. گفتم: "مرلین، تو زیبا هستی و زیبا هستی، صدایم را می شنوی؟" یک چشمش باز شد. گفتم "گوچا". مدام آن کلمات را تکرار می کردم. مرلین چشم دیگر را باز کرد و هر بار یکی یکی از اعضایش بلند شد. منتظر این جمله بود. او می خواست دوباره بشنود که او زیبا و با شکوه است. سپس معجزه دیگری را تجربه کردم. هیچ صدایی در آن اتاق معاینه شنیده نشد تا اینکه مرلین به سمت من رفت. از ناکجاآباد، یا شاید از بهشت، به وضوح آهنگی را شنیدم که اغلب در کلیسا می خواندیم: «با روح من خوب است». به یاد آوردم که فکر می کردم، "بله، با روح من خوب است. من یک بار دیگر گربه پسر کوچکم را دیدم." مرلین به سمت من رفت. صورتش را در صورت من گذاشت، کاری که قبلا انجام نداده بود. دوبار دور صورتم یک دایره مالید. مرلین با صورتش خداحافظی کرد و مرا برای زندگی علامت گذاری کرد. رون از اینکه مرلین بلند شده بود و به سمت من رفته بود شوکه به نظر می رسید. به مرلین گفتم: «به خدا بگو پسر خوبی هستی و چقدر دوستت داریم» و بعد او را به پرستار تحویل دادم. اشک شکرگزاری به یاد معجزه سرازیر شد. می بینید که برای نوزده سال خدا از طریق یک گربه خاص به نام "مرلین" با من صحبت کرد. در آخرین روز مرلین، وقتی معجزه ای به من داد، خدا ثابت کرد که صدایم را شنید. آن معجزه به من زمان داد تا خداحافظی کنم.
سوال: ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم که _ .
1. ما باید به کلیسا ایمان داشته باشیم تا در زندگی آینده معجزه کنیم
2. اگر وقف عزیزانمان باشیم، خداوند ما را ناامید نخواهد کرد
3. زوج ها باید یک فرزند یا چیزی برای پر کردن اوقات فراغت خود داشته باشند
4. هنگامی که عزیزان ما به کمک آنها نیاز دارند، ممکن است پزشکان همیشه قابل اعتماد نباشند