متن: صدای برخورد باران به پنجره ها مرا از خواب بیدار می کند و دقیقاً مانند 15 سال پیش صدا می دهد که مرا به یاد دوران دخترانه ام می اندازد. دومین روز مدرسه ام بود و باران شدیدی می بارید. من نتوانستم در برابر عادتی که در خانه داشتم مقاومت کنم، بنابراین درست پشت میز خوابم برد. از خواب بیدار شدم و دیدم که در کلاس درس نیستم و پشت بابا هستم. نیمه راه خانه بودیم. این آخرین باری بود که احساس کردم به او نزدیک شدم. پس از آن، او هرگز مرا مانند پدران دیگر با فرزندان خود حمل نکرد و در آغوش نگرفت. این فکر خیلی اذیتم نکرد. من به آن افتخار می کردم، زیرا احساس استقلال و "بزرگ شدن" می کردم. با این حال، مواقعی وجود داشت که من به دلیل اینکه از او راحت طلب نمی کردم، احساس افسردگی می کردم. یک روز داشتم حروف چینی را به عنوان تکلیف می نوشتم. از انجام این کار بیشتر از هر چیزی متنفر بودم. بابا آمد و یک لحظه پشت سرم ایستاد و داشتم کاغذ را می خراشیدم. بعد گفت: این نوع نوشتن نیاز به صبر دارد، نوشته شما به اندازه کافی قوی نیست، بیشتر فشار دهید. من توصیه او را برای دو کلمه بعدی دنبال می‌کنم، اما از آنجایی که می‌توانستم پیشرفت کمی ببینم، از روش خودم ---- راه سریع پیروی کردم. توصیه های او نه نوشته های من بلکه رابطه ما را بهبود بخشید. با بزرگتر شدن متوجه شدم که او تحصیلات خود را در کلاس ششم به پایان رسانده است که در آن زمان بالاترین کلاس در شهر بود، بنابراین او را یک عالم می دانستند. مردم از او می خواستند چیزی بنویسد تا روی دیوارها بگذارند، اما او هرگز احساس مفیدی نمی کرد. او اغلب به من می‌گفت: "همانطور که می‌بینی، این خانواده روی تو حساب می‌کنند. ما هیچ چیز برای آینده‌ات بهبود نمی‌دهیم. تو باید آموزش ببینی تا زندگی را برای خودت تغییر دهی." به عنوان یک نتیجه از انتظارات او، من آن را از طریق دبیرستان و از طریق دانشگاه.
سوال: هدف نویسنده از نوشتن این قطعه چه بوده است؟
1. برای معرفی پدرش
2. تا نگرش خود را نسبت به زندگی به مردم نشان دهد.
3. تشویق مردم به پیروی از پیشنهادات پدرانشان.
4. برای نشان دادن آنچه برای پیشرفت شخصی او اهمیت دارد.