متن: چارلز دیکنز یکی از محبوب ترین داستان نویسان زبان انگلیسی بود. رمان‌های او او را در زمان خودش معروف کرد و در زمان ما به عنوان رمان‌های کلاسیک ادامه می‌یابد. دیکنز کار ادبی خود را تقریباً بدون تحصیلات رسمی آغاز کرد. او در لندپورت، در 7 فوریه 1812، دومین فرزند از هشت فرزندش به دنیا آمد. وقتی 12 ساله بود، پدرش را به زندان بدهکار فرستادند. دیکنز مجبور شد مدرسه را ترک کند و در یک کارخانه سیاه‌پوست لندن کار کند. او آن تجربه وحشتناک را تا آخر عمرش در داستان‌های داستانی‌اش دوباره کار می‌کرد. سیمون کالو بازیگر و نویسنده بیوگرافی جدیدی به نام چارلز دیکنز و تئاتر بزرگ جهان می گوید: «او یک اصلاحگر اجتماعی بود. او می‌دانست که فقر چیست. او می‌دانست طرد شدن، کنار گذاشته شدن، زندگی در فلاکت چیست.» و بنابراین دیکنز با همدردی بسیار برای رنج کودکان بی گناه و آسیب پذیر - شخصیت هایی مانند دیوید کاپرفیلد، دوریت کوچک و یتیم، الیور توئیست نوشت: با تکه نان در دست، و کلاه قهوه ای کوچکش روی سرش، الیور. اکنون او را از خانه ی بدبختی دور می کنند، جایی که یک کلمه یا نگاه محبت آمیز هرگز تاریکی روزهای شیرخوارگی او را روشن نمی کند. با این حال، هنگامی که دروازه کلبه به دنبال او بسته شد، او در غم و اندوه کودکانه فرو رفت. بدبخت مانند همراهان کوچک، بدبختی که او اکنون پشت سرش می گذاشت، آنها تنها دوستانی بودند که او تا به حال داشته است. اولین کتاب او طرح‌ها توسط بوز در سال 1836 منتشر شد. با ظهور الیور توئیست در نشریات لندن در سال 1837، دیکنز 25 ساله محبوب‌ترین نویسنده در انگلستان شد. اما اولین عشق او تئاتر بود و به بازیگری فکر کرد. پیتر آکروید، نویسنده کتاب دیکنز: زندگی عمومی و شور خصوصی، می گوید: «زمانی که او واقعاً می نوشت، تبدیل به شخصیت های او شد. او از روی میزش بلند می‌شد، به آینه می‌رفت و کلمات را به زبان می‌آورد - عبارات، گریم‌ها، هر کاری را انجام می‌داد، و سپس می‌خندید، با خودش می‌خندید، سپس به پشت میزش برمی‌گشت و آن را یادداشت می‌کرد. دیکنز 989 شخصیت نامگذاری کرد که باعث افزایش محبوبیت او شد. هر یک از آثار اصلی او برای صحنه یا صفحه نمایش اقتباس شده است. سرود کریسمس الهام بخش بیش از دوازده فیلم بود، از اسکروج ساخته آلیستر سیمز در سال 1951 تا صدای جیم کری از همان شخصیت در انیمیشن سه بعدی دیزنی در سال 2009. نسخه خطی اصلی سال 1843 از کارولیس کریسمس که در کتابخانه مورگان به نمایش گذاشته شده است. دیکنز همه چیز را با دست، با خطی ریز و با خودکار می نوشت. کیلی، متصدی کتاب، می‌گوید: قابل توجه است که نسخه خطی هم اولین و هم پیش‌نویس نهایی است. می‌توانید ببینید که دیکنز نام فصل اول را از «روح پیر مارلی» به «شبح مارلی» تغییر داده است. پایین تر از صفحه، او یک بخش کامل را لغو کرده است. کیلی توضیح می‌دهد: «او متوجه می‌شود که رمان نمی‌نویسد، و فقط زمان بسیار کوتاهی برای نوشتن این رمان دارد. "او باید آن را محکم نگه دارد تا به موقع برای کریسمس منتشر شود." دیکنز همیشه می نوشت. او با یک جوهردان قابل حمل و یک قلم قلم به سفر می رفت. او در حال کار بر روی آخرین رمان خود، دوست مشترک ما، در مسیر فرانسه به لندن بود که قطاری که در آن بود تصادف کرد. دیکنز پنج سال بعد در سال 1870، پس از سکته مغزی در سن 58 سالگی درگذشت. تی سی بویل، رمان نویس، که دکترای ادبیات ویکتوریا را گرفت، می گوید که به عنوان یک استعداد کمدی و یک اصلاح طلب اجتماعی، دستاورد دیکنز فوق العاده بود. بویل می‌گوید: "او به آنچه که هر هنرمند بزرگی به آن دست می‌یابد دست یافت - مجموعه‌ای از آثار که در طول اعصار مردم را سرگرم و خوشحال کرده و به آنها آموزش داده است. این چیزی است که همه ما به آن امیدواریم." اما کالو، زندگی‌نامه‌نویس، می‌گوید که بزرگترین داستان دیکنز شخصیت خودش بود: "مردم او را مردی شاد می‌دانند... اما او به طور فزاینده‌ای از افسردگی و احساس ناامیدی رنج می‌برد. و این ارزش دانستن را دارد. فکر می‌کنم همیشه همینطور است. خوب است بدانیم که افراد خلاق بزرگ مبارزه، نمایشنامه خود را دارند."
سوال: ما می توانیم از این قطعه یاد بگیریم که
1. همه شخصیت های خلق شده توسط دیکنز محبوب هستند
2. مردم فیلم های مبتنی بر رمان های دیکنز را به آثار او ترجیح می دهند
3. دیکنز بیشتر به اجرا علاقه داشت تا نویسندگی
4. فیلم ها و نمایشنامه های بر اساس رمان های دیکنز محبوبیت او را افزایش می دهد