متن: دوازده سال پیش، ریچل میلر وقتی به پسرش جان رسید، گم شد. این کودک 7 ساله به دلیل اوتیسم از کار افتاده بود. او که قادر به صحبت کردن نبود، از مردم در مدرسه و بدتر از آن از خانواده کناره گرفت. در مارس 2003، میلر با جف هنکاک، یک درمانگر تک به تک برای افراد مبتلا به اوتیسم معرفی شد. هنکاک به عنوان همراه جان استخدام شد. آن دو در آخر هفته برای تماشای مردم به مرکز خرید می رفتند. هنکاک در طول سفرهایشان چت می‌کرد، حتی اگر جان نمی‌توانست پاسخ دهد. رابطه آنها زمانی شکل گرفت که هنکاک جان را به بازی های المپیک ویژه معرفی کرد. هر وقت جان می دوید یا فعال بود، لبخند می زد. هنگامی که جان 12 ساله شد، هنکوک او را برای دویدن در المپیک ویژه معرفی کرد. برای سه سال اول، این زوج فقط با تماشای تمرینات و رویدادها ورزش را مشاهده کردند. هنکاک روزانه با جان کار می‌کرد و همه چیز را به او نشان می‌داد، از جمله جایی که باید بنشیند، بایستد و راه برود تا جریان رویدادها را درک کند. در نهایت، درس‌ها به پایان رسید و جان از دوی 50 متر خارج شد. اما با بزرگتر شدن جان، قوی تر و سریعتر شد. در 16 سالگی با مانع می پرید و در مسابقات 800 متر شرکت می کرد. میلر شروع به دیدن پسرش به عنوان یک ورزشکار جدی کرد. در می 2014، تمرین جان او را به بازی‌های تابستانی دولتی المپیک ویژه در اورلاندو آورد. این جوان 18 ساله در دو 800 متر و 110 متر با مانع شرکت می کرد. وقتی 800 در حال راه اندازی بود، میلر به یاد آورد که صورتش را به حصار فشار داد و مشتاقانه منتظر بود تا جان مسابقه دهد. اما به محض شروع مسابقه، تمام چیزی که میلر دید یک ورزشکار بود، ورزشکار او. او گفت: "من فقط می خواستم بهترین اجرا را ببینم. به نظر بسیار مهم تر از این بود که او هرگز به من صحبت کند یا به من پاسخ دهد." جان در نهایت مدال طلای 800 را به دست آورد. ورزش جان را کاملاً تغییر داد و میلر گفت که این به خاطر هنکوک است."
سوال: میلر جان را یک ورزشکار جدی می دانست _ .
1. در سال 2011
2. در سال 2012
3. در سال 2013
4. در سال 2014