متن: در پایان کلاس هشتم، کلاس ما به واشنگتن دی سی رفت برای گروهی از نوجوانان 14 ساله، این یک معامله بزرگ بود! روز اول خیلی خسته کننده بود. ما به سختی می توانستیم به یاد بیاوریم که کجا هستیم و چه چیزی می بینیم. صبح روز بعد، با واشنگتن، لینکلن و جفرسون شروع به دیدن یادمان ها کردیم. از میان درختان در مسیرها قدم زدیم. سپس دیوار نمایان شد - یادبود کهنه سربازان ویتنام. همانطور که به آرامی به دیوار نزدیکتر می‌شدم، صدای آبگوشت را از دور شنیدم که به نظر می‌رسید به زندگی از دست رفته در جنگل‌های ویتنام احترام می‌گذارد. ما به راه رفتن ادامه دادیم و از تعداد اسامی حک شده در سنگ سیاه متعجب شدیم. مصمم بودم سربازی با نام خانوادگی خود پیدا کنم، اما وقتی مردی چشمانم را جلب کرد، شکارم متوقف شد. او در کنار دیوار زانو زده بود، تک گل رز زیر پایش. سرش خم شده بود و انگشتانش را روی یک اسم می مالید. فکر کردم چقدر غمگین است و بعد ادامه دادم. بعد از چند دقیقه یکی را با نام خانوادگی پیدا کردم، اما چشمانم به مرد زانو زده برگشت. هنوز انگشتانش را روی همین نام می مالید. او هرگز نمی دانست که من او را تماشا می کنم، در اندوهی عمیق گم شده بودم. وقت آن رسیده بود که مرد زانو زده و دیوار را ترک کنم. در راه خانه نمی توانستم به مرد زانو زده و چهره غمگینش فکر نکنم. قبلاً از تأثیرات جنگ مطمئن نبودم، اما در همان لحظه متوجه شدم که آن مرد از از دست دادن عزیزش چقدر رنج کشیده است. شاید او تنها یکی از خانواده های بسیاری بود که همین را تجربه کرد. من تا زمانی که آن مرد را ندیدم، هرگز از تأثیرات کامل جنگ خبر نداشتم. جنگ را فقط از کلاس های تاریخ می دانم. مرد زانو زده بیش از هر کتاب تاریخی در مورد جنگ و تأثیرات آن بر مردم به من آموخت.
سوال: کدام یک از موارد زیر باعث می شود نویسنده رنجی را که جنگ برای انسان به همراه دارد احساس کند؟
1. مرد زانو زده
2. صدای کوله پشتی.
3. تعداد اسامی حک شده در سنگ.
4. جنگل های ویتنام.