متن: شهربازی ها بیشتر پول خود را از هزینه های ورودی پرداختی توسط مهمانان حاضر در پارک به دست می آورند. منابع دیگر عبارتند از هزینه پارکینگ، فروش غذا و نوشیدنی و سوغاتی. عملاً همه شهربازی‌ها با استفاده از یکی از دو اصل پذیرش کار می‌کنند: Pay-as-you-go در این فرم، مهمان با هزینه کم یا بدون هزینه وارد پارک می‌شود. سپس میهمان باید سواری را یکی یکی، یا در ورودی جاذبه یا با خرید بلیط سواری بخرد. هزینه جاذبه اغلب بر اساس پیچیدگی یا محبوبیت آن است. این پارک ممکن است به مهمانان اجازه دهد تا ورودی های نامحدودی برای همه جاذبه های داخل پارک بخرند. سپس یک پاس در ورودی جاذبه برای دریافت پذیرش نشان داده می شود. دیزنی لند در سال 1955 با استفاده از فرم پرداخت به عنوان شما افتتاح شد. در ابتدا، مهمانان هزینه ورودی سواری را در جاذبه ها پرداخت می کردند. به زودی، مشکلات برخورد با بسیاری از سکه ها منجر به توسعه سیستم بلیط شد که در حالی که اکنون استفاده نمی شود، هنوز بخشی از واژگان شهربازی است. در این فرم جدید، میهمانان کتاب‌های بلیت‌هایی را می‌خریدند که حاوی تعدادی بلیط بود، با «الف»، «ب» و «ج». سواری‌ها و جاذبه‌هایی که از «بلیط A» استفاده می‌کردند، عموماً ساده بودند و «بلیط‌های B» و «بلیط C» برای سواری‌های بزرگ‌تر و محبوب‌تر استفاده می‌شدند. بعداً «دی-بلیط» اضافه شد، سپس بالاخره «بلیط الکترونیکی» که اکنون معروف است، که برای بزرگ‌ترین سواری‌ها مانند کوه فضایی استفاده می‌شود. بلیط‌های کوچک‌تر را می‌توان برای استفاده در سواری‌های بزرگتر مبادله کرد. دیزنی لند، و همچنین پادشاهی جادویی در والت دیزنی ورلد، این عمل را در سال 1982 کنار گذاشتند. مزایا عبارتند از: مهمانان فقط برای آنچه که انتخاب می کنند پرداخت می کنند تا هزینه های جاذبه را به راحتی تغییر دهند. معایب عبارتند از: مهمانان ممکن است از خرج کردن پول خسته شوند. تقریباً به طور مداوم میهمانان ممکن است آنقدر برای غذا یا سوغاتی خرج نکنند
سوال: این نوشتار در کل دربارهی چیست؟
1. جاذبه های شهربازی .
2. هزینه ورودی شهربازی ها
3. اصول پذیرش شهربازی.
4. منابع درآمدی شهربازی ها