متن: اولاف استاپلدون کتابی به نام اولین و آخرین انسان نوشت که در آن به میلیون ها سال آینده نگاه می کرد. او از انسان‌های مختلف و تمدن‌های عجیبی گفت که در میان «دوران تاریک» طولانی شکسته شده‌اند. از نظر او آنچه زمان حال نامیده می شود لحظه ای بیش از تاریخ بشر نیست و ما فقط انسان های اول هستیم. 2000 میلیون سال دیگر هجدهمین یا آخرین مرد وجود خواهد داشت. با این حال، اکثر ایده های ما در مورد آینده واقعاً بسیار کوته بینانه هستند. شاید بتوانیم برخی از احتمالات را برای پنجاه سال آینده ببینیم. اما صد بعدی؟ هزار بعدی؟ میلیون بعدی؟ این خیلی سخت تر است. زمانی که مردان و زنان 50000 سال پیش با شکار زندگی می کردند، چگونه می توانستند زندگی مدرن را به تصویر بکشند؟ با این حال، برای مردان 50000 سال آینده، ممکن است به همان اندازه که شکارچیان عصر حجر با ما می کنند، در ایده های خود ابتدایی به نظر برسیم. شاید آنها روزهای خود را صرف دروازه‌بندی برای ساختن اسپندل‌های جدید می‌کنند، یا با رقصنده‌های خود از طریق کتیبه مبارزه می‌کنند. این کلماتی که من به تازگی ساخته‌ام، باید برای چیزها و ایده‌هایی باشد که به سادگی نمی‌توانیم به آنها فکر کنیم. پس چرا حتی سعی کنید زندگی را در آینده دور تصور کنید؟ در اینجا دو دلیل وجود دارد. اولاً، اگر به یاد نیاوریم که عمر خودمان در مقایسه با کل تاریخ بشر چقدر کوتاه است، احتمالاً فکر می‌کنیم که منافع خودمان بسیار مهم‌تر از آنچه واقعاً هستند است. اگر به خاطر بی خیالی یا طمع یا نزاع، زمین را جای فقیری برای زندگی کنیم، نوه هایمان به خود زحمت نمی دهند که برای ما بهانه بیاندیشند. دوم، با تلاش برای فرار از علایق کنونی و تصور زندگی در آینده دور، ممکن است به ایده های کاملا تازه ای برسیم که خودمان می توانیم از آنها استفاده کنیم. به عنوان مثال، اگر تصور کنیم که در آینده ممکن است مردان کشاورزی را کنار بگذارند، می‌توانیم همین حالا به فکر امتحان کردن آن باشیم. پس وقتی به آینده فکر می کنید، تخیل خود را آزاد کنید.
سوال: در متن برای اشاره به _ از دوک و باله استفاده شده است.
1. ابزار مورد استفاده در کشاورزی
2. ایده هایی در مورد زندگی مدرن
3. چیزهای ناشناخته در آینده
4. مهارت های شکار در عصر حجر