متن: بسیاری از کارها را باید با دو نفر انجام داد. یک نفر رهبری می کند. دیگری کمک می کند. در مورد بدن انسان هم همینطور است. بیشتر بدن ما به همکاری بین مواد بستگی دارد. هنگامی که آنها با هم کار می کنند، واکنش های شیمیایی به آرامی انجام می شود. سیستم های بدن در تعادل نگه داشته می شوند. برخی از مهم‌ترین کمک‌کنندگان در کار سلامتی، موادی هستند که ما به آنها ویتامین می‌گوییم. کلمه "ویتامین" به دانشمند لهستانی کازیمیر فانک در سال 1912 برمی گردد. او در حال مطالعه یک ماده در برنج بود. فانک معتقد بود این ماده متعلق به گروهی از مواد شیمیایی به نام آمین است. او کلمه لاتین "vita" به معنای زندگی را اضافه کرد. بنابراین او این ماده را "ویتامین" نامید - آمینی که برای زندگی ضروری است. مطالعات دیگر نشان داد که همه ویتامین ها آمین نیستند. بنابراین نام آن به ویتامین کوتاه شد. اما فانک در تشخیص اهمیت آنها درست بود. دانشمندان 14 نوع ویتامین را کشف کرده اند. آنها می گویند ویتامین ها به انجام تغییرات شیمیایی در سلول ها کمک می کنند. اگر ویتامین ها را به اندازه کافی دریافت نکنیم، در خطر ابتلا به تعدادی از بیماری ها هستیم. _ ما را به جیمز لیند اسکاتلندی برمی گرداند. در دهه 1740، لیند پزشک نیروی دریایی بریتانیا بود. او در حال بررسی مشکلی بود که سال ها در نیروی دریایی وجود داشت. مشکل بیماری اسکوربوت بود. ملوانان به دلیل خونریزی داخل بدنشان ضعیف شده بودند. حتی کوچکترین زخم هم خوب نمی شود. دکتر لیند فکر می‌کرد که ملوان‌ها در حال مریض شدن هستند، زیرا زمانی که ماه‌ها در دریا بودند، نتوانسته‌اند برخی از انواع غذاها را بخورند. دکتر لیند دوازده ملوان را که مبتلا به اسکوربوت بودند به دو گروه تقسیم کرد. به هر گروه غذاهای مختلفی داد تا بخورند. یک گروه پرتقال و لیمو گرفتند. دیگری این کار را نکرد. مردانی که این میوه را خوردند در عرض هفت روز شروع به بهبود کردند. مردان دیگر ضعیف تر شدند. با این حال، برای حفظ سلامتی ما کدام غذاها را باید خورد؟ اجازه دهید به چند ویتامین مهم برای این پاسخ ها نگاه کنیم.
سوال: چرا نام "ویتامین" به "ویتامین" کوتاه شد؟
1. چون فانک کاملا اشتباه می کرد.
2. زیرا ویتامین های کمی آمین بودند.
3. زیرا یافته های جدیدی وجود داشت.
4. زیرا دومی به راحتی قابل یادآوری بود.