متن: کلاس هشتم من شامل 28 همکلاسی بود. آنقدر همدیگر را می شناختیم که بیشتر ما می توانستیم با یک نگاه دستخط یکدیگر را تشخیص دهیم. با وجود اینکه با هم بزرگ شدیم، اما هنوز از کلاس درس خارج شدیم. از کلاس دوم به بعد، یک گروه کوچک شروع به آزار و اذیت دو یا سه نفر دیگر کردند. من یکی از آن دو یا سه نفر بودم، هرچند نمی دانستم چرا. بچه ها انتخاب می شوند، آنها در ورزش خوب نیستند یا زیاد می خوانند یا لباس های نامناسبی می پوشند یا از نژاد دیگری هستند. اما در کلاس من همه ما زیاد مطالعه می کردیم و نمی دانستیم چگونه ورزش کنیم. ما همچنین تربیت شده بودیم که با دقت به نژاد یکدیگر احترام بگذاریم. این چیزی است که در مورد وضعیت من بسیار عجیب بود. معمولاً مردم رانده می شوند زیرا به نوعی با گروه بزرگتر متفاوت هستند. اما در کلاس من تفاوت های زیادی وجود داشت. وجود ندارد. گویی طردشدگان توسط گروه به دلیل نیاز به آنها اختراع شده بودند. وقتی صحبت می کردم آزار به شکل خنده بود و وقتی برگشتم چشمانم گرد شد. اگر در زمین بازی بیرون می رفتم و به جمعی از مردم نزدیک می شدم، اغلب ساکت می شدند. گاهی اوقات، کسی آمدن من را نمی دید و من می دیدم. دم شوخی را به خرج من بگیر. دختر دیگری در کلاس ما بود که شاید حتی بیشتر از من طرد شده بود. او برای گروه مطالب زیادی برای شوخی فراهم کرد. یک روز یک دختر محبوب نزد من آمد تا چیزی را به من نشان دهد که گفت من نمی خواهم از دست بدهم. .به سمت یکی از زمین بازی رفتیم.سه چهار دختر آنجا داشتند با صدای بلند از یک کتاب کوچک می خواندند که به من گفتند دفترچه خاطرات دختر است. نشستم و خندیدم تا پهلوهایم درد گرفت، صدایم را شنیدم که بالاخره با دیگران آمیخته شد. اغلب پذیرفته شدن از سوی دیگران رضایت بخش تر از پذیرفته شدن از سوی شخص است، حتی اگر این رضایت دوام نداشته باشد. با نگاه کردن به گذشته، تعجب می کنم که چگونه می توانستم در تمسخر این دختر شرکت کرده‌ام در حالی که به خوبی می‌دانستم چه احساسی دارد. اگر امروز در آن موقعیت بودم واکنش متفاوتی نشان می‌دادم، اما صادقانه نمی‌توانم مطمئن باشم.
سوال: چگونه با نویسنده به عنوان یک طرد شده رفتار می شد؟
1. او از نزدیک شدن به دیگران خودداری کرد.
2. هیچ کس به صحبت های او پاسخ نداد.
3. او اغلب هدف تمسخر قرار می گرفت.
4. دفتر خاطرات او اغلب علنی می شد.