متن: پس شب به شب شد و شب به صبح تبدیل شد. و قبل از اینکه بفهمم، SAT قبل از من بود. مطمئن نبودم که آماده هستم یا نه، اما یک چیز را می دانستم: می خواستم آن را تمام کنم. SAT برای دانش آموزان مانند کشیدن دندان است. برای آن بچه های باهوش آسیایی، مانند قدم زدن در پارک است: آسان و بی دغدغه. _ وقتی به بیرون از سالن غذاخوری رسیدم، گروهی از دانش‌آموزان نشسته بودند، صحبت می‌کردند، یا ایستاده بودند تا وارد شوند. مدرسه ای که در آن احساس راحتی و آشنایی داشته باشد. معلم ریاضی سابقم پشت در پرسید: «لطفاً شناسنامه». "باشه." او به شناسنامه ام نگاه کرد، نام من را در لیستش چک کرد و به سمت میزهای سالن غذاخوری داخل اشاره کرد. با تردید پاهایم را برداشتم و به سمت یک میز گرد بزرگ وسط سالن غذاخوری هدایت شدم. حداقل چهارده نفر می‌توانستند پشت این میز بنشینند، اما فقط چهار نفر اجازه داشتند در اینجا امتحان بدهند. "خوشحالم که چندین انتخاب است." شنیدم که یکی از دانش آموزان می گفت. تمام سوالات آزمون دارای پنج گزینه هستند به جز یک بخش ریاضی که تنها چهار گزینه دارند. اگر پاسخ اشتباهی دریافت کنید، هیچ امتیازی دریافت نمی کنید، به علاوه یک جریمه 1/4 امتیازی دریافت می کنید. اگر به سوالی پاسخ ندهید، نه امتیازی می گیرید و نه پنالتی. وقتی همه یک صندلی داشتند و دفترچه SAT I واقعی جلوی آنها بود، سرپرست آزمون توجه ما را جلب کرد. "در مقابل شما باید یک تست SAT I و یک اسکنترون داشته باشید. لطفا تا زمانی که من این را نگم دفترچه آزمون را باز نکنید." او سپس در مورد مراحل کار، مدت زمان، امضای صداقت و غیره صحبت کرد. پس از سی دقیقه خواندن دستورالعمل، قبل از اینکه بگوید "شما می توانید همین الان شروع کنید. موفق باشید." صدای باز شدن صد کتابچه و خراش مداد روی سطح را می شنیدم. به سمت راستم نگاه کردم، به سمت چپم نگاه کردم، برای هر کس که در آسمان مسئول بود سریع دعا کردم و امتحانم را شروع کردم. حداقل تا تابستان نمره ام را نمی دانستم.
سوال: نویسنده قبل از آزمون چه احساسی داشت؟
1. مطمئن.
2. بی خیال.
3. سردرگم.
4. عصبی.