متن: شما همیشه این نظر را می شنوید: اقتصاد ایالات متحده با ارقام خوب به نظر می رسد، اما احساس خوبی ندارد. چرا ثروت هر چه بیشتر باعث شادی بیشتر نمی شود؟ این سؤالی است که حداقل به زمان ظهور «انجمن ثروتمند» در سال 1958 توسط جان کنت گالبریت، که اخیراً در 97 سالگی درگذشت، برمی‌گردد. جامعه ثروتمند یک کلاسیک مدرن است زیرا به توصیف لحظه‌ای جدید در شرایط انسانی کمک کرد. گالبریت نوشت: در بیشتر تاریخ، «گرسنگی، بیماری و سرما» تقریباً همه را تهدید می کرد. "فقر در همه جای آن دنیا یافت شد. بدیهی است که از ما نیست." پس از جنگ جهانی دوم، ترس از یک رکود بزرگ دیگر جای خود را به رشد اقتصادی داد. در دهه 1930 میانگین بیکاری 18.2 درصد بود. در دهه 1950 4.5 درصد بود. از نظر گالبریت، ماتریالیسم دیوانه شده بود و باعث نارضایتی می شد. از طریق تبلیغات، شرکت‌ها مشتریان را به خرید چیزهایی که واقعاً نمی‌خواهند یا نیاز ندارند، شرطی می‌کردند. از آنجایی که هزینه های زیاد مصنوعی بود، رضایت بخش نبود. در همین حال، مخارج دولتی که وضعیت همه را بهتر می‌کرد، کاهش می‌یافت، زیرا مردم به اشتباه دولت را تنها «یک بد ضروری» می‌دانستند. اغلب گفته می شود که فقط ثروتمندان در حال پیشرفت هستند. بقیه ایستاده اند یا عقب می مانند. خوب، بسیاری از ثروتمندان بی لیاقت وجود دارند - برای مثال، مدیران ارشدی که بیش از حد حقوق دریافت می کنند. اما در هر دوره معنی دار، درآمد بیشتر مردم در حال افزایش است. از سال 1995 تا 2004، مردم احساس "فشرده شدن" می کنند زیرا افزایش درآمد آنها اغلب خواسته های فزاینده آنها را برآورده نمی کند - برای خانه های بزرگتر، مراقبت های بهداشتی بیشتر، آموزش بیشتر و اتصالات اینترنتی سریعتر. ناامیدی بزرگ دیگر این است که از ناامنی خلاص نشده است. مردم ثبات شغلی را بخشی از استاندارد زندگی خود می دانند. با افزایش بیکاری شرکت، این بخش به تدریج ضعیف تر شده است. همانطور که لوئی اوچیتل در کتاب خود با همین نام بیان می کند، کارگران بیشتری می ترسند که تبدیل به "_" شوند. از آنجا که بسیاری از رنج‌ها و درگیری‌های اجتماعی قبلی ناشی از فقر بود، رسیدن ثروت گسترده احتمالات اتوپیایی را مطرح می‌کرد. تا یک نقطه، ثروت موفق می شود. رنج جسمی بسیار کمتر از قبل است. مردم وضع بهتری دارند. متأسفانه، ثروت شکایت های جدیدی نیز ایجاد می کند. جوامع پیشرفته به رشد اقتصادی نیاز دارند تا نیازهای فزاینده شهروندان خود را برآورده سازند. اما جست‌وجوی رشد موجب تشویش‌ها و درگیری‌های اقتصادی جدید می‌شود که نظم اجتماعی را برهم می‌زند. ثروت فرد را آزاد می کند و این نوید را می دهد که هر کس می تواند راه منحصر به فردی را برای رسیدن به خود انتخاب کند. اما این وعده به قدری نامعقول است که به ناامیدی های بسیاری منجر می شود و گاهی اوقات الهام بخش انتخاب هایی است که پیامدهای ضد اجتماعی از جمله فروپاشی خانواده دارد. ارقام نشان می دهد که شادی با درآمد افزایش نیافته است. آیا باید تعجب کنیم؟ نه واقعا. ما به سادگی یک حقیقت قدیمی را تایید کرده ایم: جستجوی ثروت همیشه با خوشبختی ختم نمی شود.
سوال: ثروت برای جامعه آمریکا چه آورده است؟
1. ثبات و امنیت.
2. ماتریالیسم و محتوا.
3. احساس خودشکوفایی.
4. اضطراب، درگیری و شکایت جدید.