متن: اکثر دبیرستان ها حداقل چهار ورزش دارند که به دانش آموزان خود ارائه می دهند. در بسیاری از ولسوالی ها، باید میزان ورزش برای پسران و دختران برابر باشد. حتی برخی مدارس دارای باشگاه های ورزشی هستند. ورزش دبیرستان برای سالیان متمادی بخش مهمی از برنامه درسی دبیرستان بوده است. با این حال، همه والدین به طور کامل اهمیت آن را درک نمی کنند. برخی از کودکان به دلیل هزینه، تعهد زمانی و یا احتمال آسیب دیدگی حتی اجازه شرکت در ورزش های مدرسه را ندارند. حقیقت این است که ورزش دبیرستانی فراتر از سرگرمی است. آنها ابزار بسیار خوبی برای کمک به دانش آموزان در یادگیری زندگی هستند. آنها می توانند کار گروهی، همکاری و رهبری و غیره را به دانش آموزان بیاموزند. دانش آموزان می توانند این موارد را به زندگی روزمره خود نیز وارد کنند. وقتی دانش‌آموزان اعتماد به نفس خود را در زمین ورزشی ایجاد می‌کنند، در مقابل جهان نیز اعتماد به نفس می‌سازند. آنها می توانند در تمام زمینه های دیگر زندگی خود به خوبی با دیگران کار کنند. ورزش های دبیرستانی نیز راه مناسبی برای دور نگه داشتن نوجوانان از مواد مخدر و سایر رفتارهای خطرناک است. مربیان الگوهای بزرگی هستند که اغلب می توانند بازیکنان را تشویق به رفتار خوب کنند. حتی برخی از مدارس محدودیت هایی برای معدل (معدل نمره) برای ورزشکاران خود دارند. اگر نمرات یک دانش آموز ورزشکار کمتر از یک نقطه خاص باشد، نمی تواند بازی کند. دانش آموزانی که عاشق ورزش هستند برای بازی کردن هر کاری انجام می دهند، از جمله مطالعه بیشتر. آنها همچنین کمتر احتمال دارد مواد مخدر را امتحان کنند یا به روش دیگری قانون را زیر پا بگذارند. بنابراین، به فرزندان خود اجازه دهید در ورزش های مدرسه شرکت کنند. درگیر شوید و با والدین سایر دانش آموزان دوست شوید. کل خانواده می توانند اوقات خوبی را سپری کنند و با هم در مورد ورزش یاد بگیرند.
سوال: متن عمدتاً برای _ نوشته شده است.
1. معلمان دبیرستان
2. دانش آموزان دبیرستانی
3. والدین دانش آموزان
4. دوستداران ورزش