متن: در کلیسای پروتستان در مرکز شهر هراره، زیمبابوه، لاومور 15 ساله و سایر کودکان دور میزهای اتاق کوچکی جمع می شوند و به سؤالات کتاب کار خود پاسخ می دهند. یونیفورم آنها تمیز است و با افتخار پوشیده شده است و از بسیاری جهات تشخیص این کلاس از کلاس های دیگر دشوار است. این کودکان مانند لاومور در ایستگاه اتوبوس Mbare زندگی می کنند، مکانی شلوغ، کثیف و خطرناک برای هر کسی، به خصوص در شب. لاومور گفت که زمانی که مادرش فوت کرد و پدرش هزینه مدرسه را پرداخت نکرد، با مشکلاتی مواجه شد. وقتی پدر لاومور دوباره ازدواج کرد، لاومور مجبور شد به خیابان برود و دیگر در خانه از او استقبال نشود. لاومور پس از ملاقات با کارگری از باشگاه کودکان پرسبیتریان (PCC)، احساس تشویق کرد تا از این فرصت برای تحصیل استفاده کند. از زمان پیوستن به برنامه، او همیشه در صدر کلاس خود قرار دارد. او صبح های خود را در PCC می گذراند، جایی که تنها وعده های غذایی خود را در روز دریافت می کند. شب در ایستگاه اتوبوس روی زمین می خوابد. چند لباس او در مکان های مخفی در اطراف شهر پنهان شده است تا کسی آنها را بدزدد. در پایان هر روز، لاومور و همکلاسی هایش کتاب هایشان را با خود می برند تا شب ها در میدان بازار مطالعه کنند. ما در کنار چراغ‌های خیابان می‌خوانیم، اما گاهی نگهبان‌ها ما را می‌رانند.» هر سال به سه دانش‌آموز برتر این فرصت داده می‌شود که به مدرسه رسمی بروند. به کسانی که امتحانات کلاس هفتم خود را با موفقیت به پایان برسانند، بورسیه PCC برای حضور در یک مدرسه شبانه روزی اعطا می شود، که ثابت می کند امیدی برای کودکان فراموش شده مانند لاومور وجود دارد. این برنامه که در سال 1996 آغاز شد، آموزش رایگان، وعده های غذایی اولیه، مراقبت های بهداشتی و پوشاک را برای بیش از 70 کودک فراهم می کند. لاومور می‌گوید: «افرادی هستند که به اینجا اهمیت می‌دهند و بچه‌های دیگری مثل من». "احساس می کنم این خانواده من هستند."
سوال: نظر لاومور در مورد PCC چیست؟
1. کهنه و فرسوده
2. ناموفق
3. مجهز
4. مفید است