متن: یک کشتی مسافربری طی طوفانی در دریا غرق شد و تنها دو نفر از سرنشینان آن توانستند به یک جزیره کوچک و بیابانی مانند شنا بروند. دو بازمانده که نمی دانستند چه کار دیگری انجام دهند، پذیرفتند که چاره ای جز دعا کردن با خدا ندارند. با این حال، برای اینکه بفهمند دعاهای چه کسی قدرتمندتر است، موافقت کردند که قلمرو را بین آنها تقسیم کنند و در دو طرف جزیره بمانند. اولین چیزی که برایش دعا کردند غذا بود. صبح روز بعد، مرد اول درختی پربار را در کنار جزیره دید و توانست از میوه آن بخورد. اما قطعه زمین مرد دیگر باقی ماند _ . بعد از یک هفته مرد اول تنها شد و تصمیم گرفت برای همسری دعا کند. روز بعد، کشتی دیگری غرق شد و تنها بازمانده زنی بود که به سمت او از جزیره شنا کرد. اما در آن سوی جزیره چیزی نبود. اندکی پس از آن مرد اول برای خانه، لباس و غذای بیشتر دعا کرد. فردای آن روز مثل شعبده بازی همه اینها را به او دادند. با این حال، مرد دوم هنوز چیزی نداشت. سرانجام، مرد اول برای یک کشتی دعا کرد تا او و همسرش بتوانند جزیره را ترک کنند و صبح کشتی را در کنار جزیره پیدا کرد. مرد اول به همراه همسرش سوار کشتی شد و تصمیم گرفت که مرد دوم را در جزیره ترک کند، زیرا مرد دیگر را شایسته دریافت نعمت های خدا نمی دانست زیرا هیچ یک از دعاهایش مستجاب نشده بود. در حالی که کشتی می خواست حرکت کند، اولین مرد صدایی از بهشت شنید که در حال رونق بود: "چرا همسفر خود را در جزیره ترک می کنی؟" مرد اول پاسخ داد: «نعمت من تنها از آن من است، زیرا من برای آنها دعا کردم. دعاهای او همگی مستجاب نشد و به همین دلیل او سزاوار چیزی نیست.» "داری اشتباه میکنی!" صدا او را سرزنش کرد. او فقط یک دعا داشت که من آن را مستجاب کردم. مرد اول از صدا پرسید: «به من بگو، چه دعایی کرده که من به او بدهکار باشم؟» او دعا کرد که همه دعاهای شما مستجاب شود. همانطور که می دانیم، برکات ما فقط ثمره دعای ما نیست، بلکه دعای دیگری است که برای ما دعا می کند. بنابراین آنچه برای دیگران انجام می دهید مهمتر از کاری است که برای خود انجام می دهید.
سوال: اخلاقیات داستان چیست؟
1. هیچ وقت یک نفر را از روی ظاهر قضاوت نکنید.
2. در دردسر دلتان را از دست ندهید.
3. کمک به دیگران کمک به خودمان است.
4. طمع ریشه همه بدی هاست.