متن: در 57 سالگی فکر می کنید می دانم آینده ام چگونه است. اما من این کار را نمی کنم. من هنوز دارم دنبالش میگردم دوستان ما دارند پدربزرگ و مادربزرگ می شوند. بچه های من هنوز در دانشگاه هستند، بنابراین این باعث می شود که من از خودم جوان تر باشم. من در دهه 40م وقتی بچه های دوستانم وارد دبیرستان می شدند و من در برنامه های کریسمس در مدرسه ابتدایی شرکت می کردم، همین احساس را داشتم. "منظورت چیست که تا به حال نام بارنی یا روگرات ها را نشنیده ای؟" من می خواهم بپرسم. در سن 57 سالگی، در زمانی که برخی فکر می کنند بهترین روزهای من پشت سر گذاشته شده، در تلاش برای یافتن معنا هستم. هر روز صبح با این نیت از خواب بیدار می شوم که آفتاب را در روز پیش رو پیدا کنم. من در مشاغل موقت حسابداری کار می کنم زیرا این شغلی است که سال ها پیش در آن افتادم، اما بیشتر وقتم را صرف نوشتن می کنم. وقتی از من می پرسند برای کار چه کار می کنم، می بینم که پاسخ می دهم، من یک نویسنده هستم. من دو رمان منتشر کرده ام، وبلاگ می نویسم، و قطعاتی را اینجا در هافینگتون پست می نویسم، بنابراین بله، در سن 57 سالگی می توانم خودم را نویسنده بنامم. در این مرحله از زندگی من متوجه می شوم که پل بولز درست گفته بود که "امنیت خدای دروغین است". چیزی که من در سن 57 سالگی به دنبال آن هستم، دارایی یا پول در بانک نیست، زیرا همه آن چیزها می توانند در یک لحظه گم شوند. از دست دادن شغل، بیماری، از دست دادن یکی از عزیزان، همه این چیزها می توانند احساس امنیت کاذب را متزلزل کنند و خواهند کرد. در 57 سالگی با انتخاب‌ها و اشتباهاتی که مرتکب شده‌ام، همراه با توپ‌های منحنی که سر راهم قرار گرفت، زندگی می‌کنم. من این واقعیت را می پذیرم که همیشه سوالات بیشتر از پاسخ وجود خواهد داشت. مانند هر سنی، تنها انتخاب واقعی من این است که چگونه با فراز و نشیب های زندگی کنار بیایم، اما در 57 سالگی این را پذیرفته ام. زمان گرانبهاترین کالای من است و قصد دارم از آن نهایت استفاده را ببرم.
سوال: نگرش نویسنده به زندگی چیست؟
1. محتاط
2. نگران.
3. مشتاق.
4. منفعل.