متن: هر روز که در شهر رانندگی می‌کردم، مردی یک پا را می‌دیدم که در سطل زباله‌های کنار مک‌دونالد به دنبال غذا می‌رفت. فقط یک ماه قبل از کریسمس بود، شروع به سرد شدن کرد و من نمی توانستم به او فکر نکنم. بنابراین یک برس، بسته سیگار، قوطی ماهی خریدم و سپس یک پتو و گرمکن اضافه کردم. جعبه ای درست کردم مثل هدیه و به دنبال این مرد رفتم. او را دیدم که از سطل زباله دور می شود. کنار کشیدم، جعبه را گرفتم و به سمتش رفتم. گفتم: «می‌خواهم یک هدیه کریسمس به تو بدهم، چند غذا در اینجا هست و چیزهایی که ممکن است بتوانید استفاده کنید.» از کنارم گذشت و گفت: نه، ممنون، تازه ناهار خوردم، به چیزی نیاز ندارم. سپس او در پیاده رو تکان خورد و من را با گریه آنجا گذاشت. جعبه را به مغازه کوچکی بردم که وسایل را به فقرا و بی خانمان ها می داد و به آنها گفتم چه اتفاقی افتاده است و از آنها خواستم جعبه را به کسی بدهند که بتواند از آن استفاده کند. آن شخص به من گفت که ناراحت نشو و بگذار احساساتم جریحه دار شود زیرا هنوز گریه می کردم. به او گفتم برای من گریه نمی‌کنم، بلکه برای او گریه می‌کنم، زیرا کاری که انجام داده‌ام با رفتار کردن با او مانند یک فرد نیازمند، آبروی او را گرفته است. خیلی شرمنده شدم چند سال بعد توانستم در اتاق غذاخوری سنت آنتونی در سانفرانسیسکو داوطلب شوم. این افراد برای دریافت تنها غذایی که به دست خواهند آورد باید تا 6 ساعت در صف می ایستادند. ما هر بار یک سینی غذا برداشتیم و با آنها طوری رفتار کردیم که انگار در رستورانی هستند و در حال سفارش غذایی هستند که پول آن را پرداخت می کنند. از این موضوع درس بزرگی گرفتم. پذیرش کمک گاهی سخت تر از دادن آن است.
سوال: چرا نویسنده برای مرد یک پا چیزی خرید؟
1. چون کریسمس نزدیک بود.
2. چون آن مرد چیزی برای خوردن نداشت.
3. چون نویسنده به آن مرد رحم کرده است.
4. چون مرد به دنبال غذا بود.