متن: زیبا بودن برای دختران نوجوان معنی زیادی دارد. یک بار برای من هم اینطور شد. من بیهوده ترین فرد دنیا بودم، اما همه چیز در یک شب دسامبر تغییر کرد. پنج شنبه بود و من برای مسابقات کشتی روز بعد آماده می شدم. خیلی هیجان زده بودم؛ این اولین تورنمنت من به عنوان یک تشویق کننده بود. از کنار آینه رد شدم و ایستادم تا ظاهرم را بررسی کنم. متوجه شدم ابروهایم کمی پرپشت هستند، و آن موقع بود که روکش لباسم شروع شد. ابروها را می‌توان به راحتی با کیت اپیلاسیونی که خریداری کرده بودم درست کرد. شیشه موم را داخل مایکروفر گذاشتم. اما به جای اینکه موم را 30 ثانیه گرم کنم، صفرهای زیادی را فشار دادم و آن را به مدت سه دقیقه گرم کردم. همانطور که دستم را به طرف شیشه دراز کردم، آن را انداختم و روی خودم ریختم. مادرم با شنیدن فریادهای من دوان دوان آمد. موم داغ روی صورت و دستم می غلتید. مادرم یک دستمال مرطوب برداشت و سعی کرد موم را از روی صورتم بشوید. ثابت شد که این ایده بدی بود، زیرا موم بر پایه عسل بود و با موم پوستم را می کشید. به نظر می رسید که 15 مایل رانندگی تا اورژانس ساعت ها طول می کشد. بالاخره وقتی رسیدیم، پرستار وقت تلف نکرد. آنها من را مستقیماً نزد دکتر بردند و به من مسکن‌های قوی دادند، بنابراین ذهنم گیج شده بود. دکتر توضیح داد واقعا سوختگی من چقدر شدید بود: بازوی من ترکیبی از سوختگی های درجه یک، دو و سه بود و باید پانسمان می شد. صورتم سوختگی درجه یک و دو بود. اگر موم بیشتر به چشم راستم نزدیک می شد، بینایی ام را از دست می دادم. من با "گوپ" چند رنگ پوشانده شدم، پیچیده شدم و برای بهبودی به خانه فرستادم. صبح روز بعد بیدار شدم و اولین کاری که می خواستم انجام دهم این بود که موم باقی مانده را بشوییم. باندها را باز كردم و "گلو كردم"، اجازه دادم آب گرم به آرامي بقيه موم را جدا كند. گام بعدی این بود که خود ارزیابی آسیب انجام شود. باورم نمی شد چقدر وحشتناک به نظر می رسیدم. یک هیولای فیلم ترسناک از آینه به من خیره شد. تنها چیزی که فکر می کردم این بود که زندگی من به پایان رسیده است. برای کسی که مثل من بیهوده است، این بسیار درست بود. فکر می کردم تا آخر عمرم به طرز وحشتناکی بد شکل می شوم! تنها کاری که می توانستم بکنم این بود که گریه کنم. مادرم با مجبور کردنم به بیرون رفتن در جمع اوضاع را بدتر کرد. او مرا به خواربارفروشی و هر جای دیگری که دوست داشت مرا ببرد، کشاند. هر جا که رفتیم، مردم یک میلیون سوال داشتند که من نمی خواستم به هیچ یک از آنها پاسخ دهم. سپس مادرم اعلام کرد که می خواهد مرا تحت شکنجه های بیشتری قرار دهد - من باید دوشنبه به مدرسه می رفتم. مدرسه فقط منجر به سوالات بیشتر از افراد بیشتر شد. حالا بعد از دو سال، زخم‌هایم خوب شده و چند جای زخم بر جای گذاشته است. اگر آرایش نکنم همچنان احساس خودآگاهی می کنم و متوجه شده ام که آستین های سه چهارم برای پوشاندن جای زخم روی بازویم فوق العاده هستند. بعد از گذشت چندین ماه برای سازگاری با این مصدومیت، متوجه شدم که چقدر بیهوده هستم. _ . این اتفاق طول کشید تا به من بیاموزد که هر چقدر هم که در بیرون تغییر کنی، باز هم همان فرد درونی هستی.
سوال: کدام یک از چهار گزاره یک واقعیت است؟
1. آسیب شدید به بینایی و صورت او جبران نشد.
2. مادر آرزو کرد نویسنده با بدبختی خود شجاعانه روبرو شود.
3. از درس نتیجه می گیریم که "یک بار گاز گرفته، دو بار ترسیده".
4. سوختگی شدید ناشی از عدم کمک های اولیه مادرش بود.