متن: من با صرع به دنیا آمدم، بیماری سیستم عصبی که باعث بیهوشی فرد می شود. من برای اولین بار در 3 سالگی از آن رنج بردم. مادرم نیز با آن به دنیا آمد، اما اغلب دوره های کوتاه دوره ابتدایی و متوسطه برای من آسان نبود. من نتوانستم مانند سایر دانش آموزان در ورزش ها و رویدادها شرکت کنم. من تحت درمان با داروها بودم، زیرا آنها سعی می کردند داروهای مناسب من را پیدا کنند. من قربانی قلدری بودم. و اغلب با گریه از اتوبوس مدرسه پیاده می شد. دوستان و روزهای خوبی داشتم، اما هیچ وقت در مدرسه خوشحال نبودم. ترجیح می دهم در خانه بمانم و پیانو بزنم و کتاب بخوانم. دو سال اول دبیرستان بدترین سال بود. دخترها و پسرهایی که نمی‌خواستند من را بشناسند مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتم. خیلی زود احساس کردم مشکلی در من وجود دارد. احساس تنهایی می کردم و رابطه ام با خدا در حال سقوط بود. سال اول در والیبال و تشویق شرکت کردم و در آن دو بسیار موفق بودم. من با t}1ree دوستان بسیار صمیمی پیدا کردم و خیلی زود شروع به عمل کردن مثل خودم کردم. سال آخر، من به عنوان دلقک کلاس انتخاب شدم، و خیلی قوی شدم و مهربانی خود را با اطرافیانم تقسیم کردم و برای آنچه درست بود ایستادم. وقتی به کالج رفتم، شروع به حضور در کلیسا کردم و رابطه‌ام با کاد دوباره نزدیک شد، مثل روزهای جوانی من در یکشنبه sch001.1 به عقب برنمی‌گردد و چیزی را تغییر نمی‌دهد. من به یک نتیجه رسیدم. این مادرم بود که به من کمک کرد و در تمام آن سال ها در کنارم بود و این خدا بود که مرا حمل کرد. من قوی تر از همیشه هستم و هرگز در مورد قلدری ناامید نخواهم شد. من هنوز خانواده زیبای خود را دارم و هیچ چیز دیگری این خاطرات را از بین نخواهد برد. اگر این سختی ها و تلاش ها ما را به خدا نزدیک می کند، باران را بیاور.
سوال: آیا نویسنده به جای بازی با دیگران در خانه می ماند؟
1. چون اصلا دوستی برای بازی نداشت.
2. زیرا او اغلب از صرع رنج می برد.
3. زیرا اغلب توسط دیگران مورد آزار و اذیت قرار می گرفت.
4. چون در نمایشنامه مهارتی نداشت.