متن: از آخرین باری که مادرم را زیارت کرده بودم، خیلی وقت بود. خواسته های کار من و سه فرزندم باعث شده بود که فقط گهگاه با او ملاقات کنم. اون شب زنگ زدم دعوتش کردم شام بریم بیرون و فیلم بگیریم. او یک لحظه در مورد آن فکر کرد و سپس موافقت کرد. آن جمعه بعد از کار، من سوار ماشین شدم تا او را ببرم. وقتی به خانه اش رسیدم، متوجه شدم که موهایش را فر کرده و لباسی را که برای جشن آخرین سالگرد ازدواجش پوشیده بود، پوشیده است. از چهره ای که به زیبایی یک فرشته بود لبخند زد. رفتیم یه رستوران خیلی خوب و راحت. بعد از اینکه نشستیم، مجبور شدم منو را بخوانم. لبخندی روی لبانش نشست.» او گفت: «این من بودم که وقتی بچه بودی مجبور بودم منو را بخوانم. پاسخ دادم: «پس وقت آن است که آرام شوی و اجازه بدهی که لطف کنم». در طول شام، گفتگوی دلپذیری داشتیم - چیز خاصی نبود، اما به اتفاقات اخیر زندگی یکدیگر پرداختیم. آنقدر حرف زدیم که فیلم را از دست دادیم. وقتی بعداً به خانه او رسیدیم، او گفت: "من دوباره با شما بیرون می روم، اما به شرطی که اجازه دهید شما را دعوت کنم." من موافقت کردم. چند روز بعد مادرم بر اثر سکته قلبی غیر منتظره فوت کرد. آنقدر ناگهانی اتفاق افتاد که فرصت نکردم کاری برای او انجام دهم. در آن لحظه اهمیت گفتن به موقع "دوستت دارم" و دادن زمانی که به عزیزانمان شایسته است را درک کردم. هیچ چیز در زندگی مهمتر از خانواده شما نیست. زمانی را که شایسته آنهاست به آنها بدهید، زیرا این چیزها را نمی توان به «زمان دیگری» موکول کرد.
سوال: چرا نویسنده داستان ملاقات با مادرش را بیان می کند؟
1. تا تجربه غنی خود را به اشتراک بگذارد.
2. تا عشقش را به مادرش نشان دهد.
3. برای ابراز تأسف برای مادرش.
4. توصیه به مردم برای مراقبت از خانواده.