متن: در ماه می، پس از سه ماه، 22 پوند از دست داده بودم و به هدفم 115 پوند رسیدم. دوستانم می گفتند "آلیس، تو عالی به نظر می آیی!" یا "چطور اینقدر وزن کم کردی؟" اینها باعث شدند احساس خوبی داشته باشم و اعتماد به نفس داشته باشم. به زودی وزنم را به 110 پوند کاهش دادم. چند نفر از دوستانم به من گفتند که باید رژیم را کنار بگذارم، زیرا به نظرم مریض شده بود. آنها برای من یک کیسه شکلات آوردند که بعداً به خواهرم دادم. مادرم با چشمان اشک آلود به اتاق من می آمد و در مورد مضر بودن این رژیم صحبت های طولانی می کرد و از من التماس می کرد که پدرم در مدرسه پیام‌های نگران‌کننده‌ای روی تلفن همراهم می‌گذارد و به من می‌گفت که این کار به بدن من آسیب جدی می‌زند. در اواسط ژوئن، زمانی که مدرسه رو به پایان بود، من فقط 95 پوند وزن داشتم. ناگهان فهمیدم که باید کاری انجام دهم. حدس زدم که این شماره خودش مرا می ترساند. به دکترم زنگ زدم. او در مورد دختری به من گفت که 95 پوند وزن داشت و در معرض خطر مرگ بود. من می دانستم که زندگی خود را به خطر می اندازم، اما برای چه؟ تا کسانی را که دوستم دارند نگران کنم؟ لاغر بودن ارزش داشت؟ اکنون متوجه شدم که مدل های مجلات، تلویزیون و فیلم ها واقع بینانه نیستند. بهایی که باید برای "بدن ایده آل" بپردازید، زندگی با یک اختلال خوردن خطرناک و گاه کشنده است. و چیزهای مهم تری وجود دارد که باید به لاغری خود فکر کنید. .
سوال: چرا مادر نویسنده با گریه به اتاقش آمد؟
1. چون مادر نگران سلامتی دخترش بود.
2. چون مادر فکر می کرد دخترش به اندازه کافی شجاع است.
3. چون مادر از اینکه به دخترش کمک کرده تا رژیم بگیرد پشیمان بود.
4. زیرا مادر به شدت تحت تأثیر دوستان دخترش قرار گرفته بود.