متن: از مهمانی های شام متنفر بودم. اما من تصمیم گرفتم به آنها یک ضربه دیگر بزنم زیرا در لندن هستم. و دوستم مالری من را دعوت کرد. و به این دلیل که مهمانی های شام در لندن با مهمانی های گذشته در نیویورک بسیار متفاوت است. در آنجا، "من یک مهمانی شام دارم" به این معنی است: "من یک میز 12 نفره را در رستورانی رزرو می کنم که توانایی پرداخت آن را ندارید و بدون توجه به آنچه شما می خورید، چک را به طور مساوی تقسیم می کنیم." بدتر از آن، در منهتن همیشه کسی وجود دارد که قبل از رسیدن صورتحساب آنجا را ترک می کند. آن‌ها پول نقد، نصف بدهی‌شان را می‌ریزند، و بعد افرادی مثل من که مشروب نمی‌نوشند، در نهایت حتی بیشتر می‌پردازند. اما اگر بخواهم از همین ترفند استفاده کنم، مهماندار فریاد می زند: کجا می روی؟ و اینطور نیست که بتوانم بگویم جایی برای رفتن دارم: همه می دانند که من جایی برای رفتن ندارم. اما در لندن مهمانی های شام در خانه های مردم است. نه تنها این، مهمانان ترکیب جالبی هستند. آخرین باری که به یکی رفتم، مهمانان از فرانسه، هند، دانمارک و نیجریه بودند. مثل یک گردهمایی در سازمان ملل در نیویورک بود. ترکیب کمتر قابل توجه است. مثل یک گردهمایی در بلومینگدیل، یک فروشگاه بزرگ معروف است. برای نیویورکی ها، صحبت در مورد سایر نقاط جهان به معنای بروکلین و کوئینز در نیویورک است. اما در مالری، وقتی گفتم اخیراً به میانمار رفته‌ام، مردم می‌دانستند کجاست. در نیویورک مردم فکر می کنند که این یک باشگاه معمولی جدید است
سوال: نظر نویسنده در مورد برخی از نیویورکی ها از تجربه او چیست؟
1. خود محوری.
2. اسان گیر.
3. سخاوتمندانه
4. محافظه کار.