متن: در سالن امتحان در میان همکلاسی هایم نشسته ام و برگه ای از سوالات پیش رویم است. تنها تفاوت من با همکلاسی هایم این است که همه مشغول پر کردن برگه هایشان هستند، در حالی که من فقط نشسته ام و به دیوار مقابلم خیره شده ام. ذهن من بی‌صدا برای حفظ خاطرات می‌جنگد، در حالی که دنبال چیزی می‌گردم تا این انشا را با آن شروع کنم - مقاله‌ای درباره مردی که قبل از اینکه به سنی برسد که نامش را بگویم از من گرفتند. در حالی که هیچ کلمه ای به کمکم نمی آید، با درماندگی به عنوان مقاله نگاه می کنم: "پدر من". از آنجایی که خاطره روشنی از او ندارم، تنها بر اساس آنچه از مادرم و سایر افراد شنیده ام می توانم او را توصیف کنم. همه آنها به من گفتند که او دلسوز، سخت کوش، مردی است که حرفش را می زند و هر کاری می کند تا خانواده اش را راضی نگه دارد. آنها از صحبت کردن در مورد او به طور ناگهانی که او از زندگی ما ناپدید شد، دست می کشند. او یک روز سر کار رفت و دیگر برنگشت. مادرم از بیمارستان‌ها به کلانتری‌ها و حتی سردخانه‌ها می‌دوید اما هیچ اثری از او پیدا نکرد. او طوری رفته بود که انگار هرگز وجود نداشته است. وقتی بزرگ شدم، هرگز نمی‌توانستم بفهمم واقعاً چه اتفاقی برای او افتاده است، اما مواقعی شنیدم که مردم با زمزمه صحبت می‌کردند که چگونه او توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد، زیرا او مخالف دولت بود. من نمی دانم تا چه حد این درست است، اما آنچه می خواهم بدانم این است که چگونه ممکن است؟ او یک مرد معمولی بود که هر روز برای گذران زندگی و گذاشتن غذا روی میز ما کار می کرد. او کمترین نگرانی را درباره وضعیت پاکستان داشت. می‌دانم که احتمالاً معلم‌هایم از من انتظار دارند که سخنان گلی درباره او بنویسم، اما چگونه می‌توان از من انتظار داشت که درباره مردی بنویسم که هرگز وجود نداشته است؟ شاید بی انصافی باشد که بگوییم او هرگز وجود نداشته است. او هنوز در خاطرات من است. او تاجر میوه بود و مغازه داشت. هر روز عصر با خرما یا شیرینی از سر کار برمی گشت، دستانش خالی نبود. یادم هست که یک بار مرا به کوه مراد برد. او به من گفت که اینجا مکان بسیار مقدسی است و از من خواست که دستانم را روی هم بگذارم و هر چه می خواهم از خدا بخواهم. یادم می آید که دستانم را جمع می کردم و سخت دعا می کردم که هر روز یک روز شاد باشد. از زمانی که او را از دست دادم، با احساسی عمیق از دست دادن مواجه شدم - احساسی که توصیفش با کلمات برای من دشوار است. کاش حقیقت را نمی دانستم یا زندگی ام با بقیه دخترانی که در این سالن امتحان دور من نشسته بودند متفاوت و عادی بود. این حس مرا به درد می آورد و باعث می شود از حسادت به تنفر شدید بپرم . من از دخترانی که توسط پدرانشان به مدرسه برده می شوند، بیزارم. من از کودکانی متنفرم که به داستان‌هایی که پدرشان در زمان خواب خوانده‌اند افتخار می‌کنند. این اتفاقات مدام مرا به یاد غیبت او می اندازد و اینکه چقدر زندگی من با دیگر دختران هم سن و سالم متفاوت است. عجیب است، من به همان اندازه امیدوار هستم که عصبانی هستم. هر ضربه ای به در من را پر از انتظار می کند. بلافاصله او را در حال عبور از در تصویر می کنم، جعبه ای خرما در دستانش. خانواده ها دور هم جمع می شوند و از اوقات خوش صحبت می کنند، اما در خانه من، وقتی دور هم جمع می شویم، همه جلوی تلویزیون جمع می شویم و دعا می کنیم تا نگاهی به چهره او بیندازیم. من تک تک اخباری را که می تواند با ناپدید شدن او مرتبط باشد دنبال می کنم. من می بینم که سیاستمداران، مددکاران اجتماعی و دیگر دلالان بانفوذ قدرت بر سر موضوع افراد ناپدید شده دعوا می کنند. اما آیا می دانند که روزهای ما زیر بار سنگین این امید همیشگی شنیدن خبر بازگشت او چقدر طولانی و کسل کننده شده است؟ آیا آنها اهمیتی می دهند که من کودکی ام را با این احساس گذرانده ام که پدرم واقعا وجود داشته است؟ من فکر نمی کنم آنها انجام دهند. فکر نمی کنم حتی بفهمند وقتی او را بردند، نه تنها او را از دست دادم، بلکه مادرم را هم از دست دادم. مادرم که تمام روز هیچ کاری انجام نمی دهد جز اینکه کنار در به انتظار بازگشت او می نشیند، ممکن است آن روز سرنوشت ساز با پدرم ناپدید شده باشد. بیشتر روزها آرزوی بازگشت سالم او را دارم. اما وقتی خوش‌بینی من را خسته می‌کند، روزهایی پیش می‌آید که فکر می‌کنم بهتر است جسد بی‌جان او را جایی پیدا کنیم. تا بالاخره بتوانیم جستجو را متوقف کنیم تا بالاخره بتوانیم آرامش پیدا کنیم.
سوال: ما می توانیم از این قطعه یاد بگیریم که نویسنده .
1. مشتاقانه منتظر بازگشت پدرش است
2. از گم شدن پدرش شرمنده است
3. از دولت ناراضی است
4. نمی تواند با اعضای خانواده اش خوب باشد