متن: نیواورلئان، لوئیزیانا، به عنوان بخشی از امپراتوری فرانسه در سال 1718 تأسیس شد. موقعیت آن در ساحل شرقی رودخانه می سی سی پی به آن کنترل سرزمین مرکزی آمریکا را داد و از نظر استراتژیک برای بسیاری از کشورها اهمیت یافت. این شهر از فرانسه به اسپانیا منتقل شد، به فرانسه بازگردانده شد و سرانجام توسط ناپلئون در سال 1803 به ایالات متحده فروخته شد. این شهر محل نبرد معروفی بود که در سال 1815 بین بریتانیایی ها که امیدوار به کنترل آن بودند و آمریکایی ها تحت کنترل در گرفت. ژنرال اندرو جکسون بستر رودخانه می سی سی پی دائماً در حال گل و لای است و رودخانه اکنون در واقع بالاتر از شهر است. تپه ها رودخانه را مهار می کنند و از پمپ های غول پیکر برای انتقال آب از شهر به داخل رودخانه استفاده می شود. اگرچه نیواورلئان تقریباً دو قرن است که بخشی از ایالات متحده بوده است، اما جمعیت آن به میراث فرانسوی خود بسیار افتخار می کنند. لوئیزیانا هنوز بخش‌هایی از قانون ناپلئون را حفظ می‌کند که سال‌ها تنها قانون آن بود. نیواورلئان شهری بی دغدغه است و غذاهای دریایی تند و تند کریول و بومی دیکسیلند جاز خود را به رخ می کشد. محله میدان جکسون خانه های استعماری فرانسوی خود را حفظ می کند و در بخش های دیگر عمارت های قبل از جنگ داخلی هستند. بازدیدکنندگان با تعجب متوجه می شوند که پشت این سطح جالب سال گذشته، یک شهر صنعتی و بندری شلوغ وجود دارد. غلات و زغال سنگ از غرب میانه می آید و کالاهای خارجی در اینجا تخلیه می شود. نیواورلئان دیگر یک شهر جنوبی خواب آلود نیست----اما بازدید از آن همچنان سرگرم کننده است.
سوال: کدام یک از عناصر زیر در مورد نگرش شهروندان نیواورلئان صدق نمی کند؟
1. افتخار به میراث فرانسوی خود.
2. تمایل به حفظ ساختمان های استعماری.
3. امتناع از شرکت در تجارت و بازرگانی
4. ستایش Dixieland Jazz.