متن: من یازده ساله بودم و منتظر امتحانم در ساراسواتی ویدیالایا، مدرسه من در ناگپور بودم. "شماره 12، لطفا بیا جلو." کرتی، یک دختر بسیار چاق از کلاس من، جلوتر رفت. صدای خنده های همکلاسی هایم را شنیدم و سعی کردم با چشمانم جلوی آنها را بگیرم. اما نیت خوب من اشتباه بود. صبح روز بعد، خانم کمبل، معلمم، به من گفت: "آشوینی، از تو شکایتی دریافت کردم." من شوکه شدم. دختری که از او محافظت می کردم فکر می کرد به او می خندیدم. سعی کردم توضیح بدهم اما معلم از شنیدن من امتناع کرد. او مرا با ایستادن کنار در تنبیه کرد. میدونستم درست میگم چنین تنبیهی برای یک سر کلاس غیرقابل شنیده بود. اما کم کم غرورم از بین رفت. به جای عصبانی شدن، دانش آموزان دیگری را که گاهی تنبیه شده اند، درک کردم. برای اولین بار احساس فروتنی کردم. سه سال بعد در کلاس ریاضی بودم. آقای پرابهورامان، معادله‌ای را که روز قبل به ما یاد داده بود، روی تخته سیاه نوشت. او گفت: "هرکسی که نمی داند چگونه این مشکل را حل کند، لطفاً بلافاصله کلاس را ترک کند." می دانستم که فقط دو مرحله اول را می توانم حل کنم. اما غرورم باعث شد در آنجا بمانم. متأسفانه کسی که از او خواسته شد حل شود من بودم. من همان جا ایستادم، گچ در دست، سعی کردم احمق به نظر نرسم. من خودم را برای یک گفتگوی خوب آماده کردم، اما آقای پرابهورامان با مهربانی به من گفت: "به صندلی خود برگرد." امروز، دو دهه بعد، آن حوادث مرا به فکر فرو برده است. یکی از معلمان مرا به خاطر کاری که انجام ندادم تنبیه کرد. دیگری مرا به خاطر اشتباهی که انجام دادم بخشید. هر دو تجربه روی من تأثیر گذاشت. آنها به من یادآوری می کنند که مهم نیست که چه کاری انجام می دهید، همیشه باید متواضع باشید.
سوال: چرا آشوینی از ترک کلاس امتناع کرد؟
1. او احساس می کرد که باعث می شود چهره اش از بین برود.
2. او می توانست معادله را حل کند.
3. معلمش به توانایی او ایمان داشت.
4. معلمش هرگز از او سوالی نپرسید.