متن: در یک مغازه خیریه بودم و کتاب های دست دوم را نگاه می کردم. اتفاقاً قفسه های کتاب در کنار قسمت اسباب بازی بود. بعد از چند دقیقه متوجه شدم گروهی از زنان پشت سرم ایستاده بودند. آنها بد لباس پوشیده بودند و به زبانی شبیه به زبان اروپای شرقی صحبت می کردند. همانطور که از میان ریل های لباس نگاه می کردند، دختر کوچکی حدوداً سه ساله به بخش اسباب بازی آمد. بلافاصله توجه او توسط یک کالسکه اسباب بازی جلب شد. دختر بچه ها و کالسکه های اسباب بازی چیست؟ نمی دانم، اما هر چه که باشد، فوق العاده زیباست! او با مادرش صحبت کرد و مادرش در حالی که انگلیسی را متوقف کرد، از فروشنده پرسید که چقدر هزینه دارد. سه پوند جواب بود --- حدود پنج دلار. مامان از بالا به فرزندش نگاه کرد و شاید حساب کرد که هنوز چه چیزی باید بخرد و چقدر پول برایش باقی می ماند. سپس به سادگی سرش را تکان داد. کودک آنطور که برخی ممکن است واکنش بدی نشان نداد. بدیهی است که «نه» گفتن برای او تجربه جدیدی نبود. اما او نتوانست این ناامیدی را از چهره اش دور نگه دارد. من مجموعاً چهار پوند در جیبم داشتم، دو سکه دو پوندی. لحظه ای بعد ضربه ای به شانه مادر زدم و به سکه هایی که در کالسکه گذاشته بودم اشاره کردم و گفتم: برایش عروسک هم بخر. حوصله دیدن نتیجه نهایی را نداشتم. به هر حال، این به معنای تشکر نیست. از مغازه بیرون آمدم و به زیر آفتاب رفتم. پول سرمایه گذاری برای خوشبختی دنیا بود. تعجب کردم که آیا راهی بهتر از خریدن یک کالسکه اسباب بازی برای یک دختر بچه برای بدست آوردن این همه خوشبختی با پول کم وجود داشت؟ و یک عروسک برای نشستن در آن!
سوال: در نهایت دختر احتمالا چه چیزی را دریافت می کند؟
1. هم کالسکه اسباب بازی و هم عروسکی
2. یا کالسکه اسباب بازی یا عروسکی
3. دو سکه دو پوندی.
4. هیچ چی