متن: ساعت 8:35 صبح بود. من و دخترانم با عجله از جلوی در مدرسه عبور می کردیم که فریاد زدم: "عجله کن! زنگ نزدیک بود..." RIIIIIIIING! دخترها یخ زدند و چشمانشان گشاد شد. شانه هایم آویزان شد. ما خیلی دیر رسیدیم. ما سال گذشته اغلب دیر به مدرسه می‌رفتیم، و هر بار که با نفس نفس به میان حاضران می‌دویدیم، می‌شنیدم که بهانه‌های احمقانه‌ای را برای بث، منشی طولانی‌مدت می‌آورم: زنگ هشدار ما به صدا در نمی‌آید. ترافیک بسیار زیاد بود. تقصیر شوهرم بود سگ... من چیزی در مورد سگ نمی دانستم! با گذشت زمان، دروغگویی من به یک عادت تبدیل شد و برایم پرچم قرمزی برافراشت. دروغ گفتن - حتی در قالب بهانه های "بی ضرر" - به این معنی است که ما شرمنده هستیم. شرم با احساس گناه فرق دارد. احساس گناه سالم منصفانه و مفید است. اما شرم می تواند خطرناک باشد. هیچ چیز سریعتر از شرم و دروغ ارتباط بین دو نفر را خراب نمی کند. هرکسی که سعی در زندگی سالم و صادقانه دارد باید به هر قیمتی از شرمندگی دوری کند. سعی می کردم سالم و صادقانه زندگی کنم، اما بهانه هایم مرا از رسیدن به هدف باز می داشت. بنابراین من عهد کردم که کاری متفاوت انجام دهم. دفعه بعد که دیر آمدیم به دفتر حضور و غیاب رفتم. وقتی بث از من خواست که یک فرم را با دلیل تاخیر پر کنم، حقیقت را گفتم. نوشتم: «این روزها خیلی خسته و بی نظم هستیم. بث به آن فرم به پایین نگاه کرد و به آرامی به من نگاه کرد. لبخند گرم و بزرگی به ما زد و چشمان آبی اش برق زد. شروع کرد به خندیدن. من و بچه هایم هم همینطور. همه ما انسان های ناقصی هستیم. ما اشتباه می کنیم. همه اشتباه می کنند با این حال، گفتن حقیقت در مورد آنها اشکالی ندارد. اشکالی ندارد که خودمان را ببخشیم و قول بدهیم دوباره تلاش کنیم.
سوال: می آموزیم که با گذشت زمان، نویسنده _ .
1. متوجه شد که دیگران دوست دارند به او دروغ بگویند
2. متوجه ضرر دروغ گفتن شد و خواست تغییر کند
3. متوجه شد که شرم تأثیر مثبتی بر زندگی او دارد
4. متوجه شد که دیگر نمی تواند زندگی سالمی داشته باشد