متن: من و سلنا گومز قرار است در یک کافی شاپ در انسینو با هم ملاقات کنیم. من که نمی خواستم سوپراستار را منتظر نگه دارم، ساعت نه، 20 دقیقه زودتر رسیدم. وقتی داشتم ایمیل‌ها را دنبال می‌کردم، سلنا بی‌صدا روی صندلی کنارم نشست. بدون محافظ نه حتی یک قطره آرایش او ده دقیقه زودتر بود و هیچ کس دیگری در رستوران اینقدر سرش را نگاه نکرد. سلنا شورت Bebe پوشیده بود. او یک صورت بچه داشت و یک شکلات داغ سفارش داد. او پس از صحبت های کوچک در مورد لباس هایی که برای عکسبرداری به تن کرده بود، به موضوع حرفه اش پرداخت. سلنا سال 2012 را سال سینما اعلام کرد. او سه فیلمبرداری کرد: Spring Breakers، یک درام. The Getaway، یک فیلم اکشن. و هتل ترانسیلوانیا، یک کمدی. هر کدام یک حرکت مشخص از سبک نوجوانی است که او را به یک نام آشنا تبدیل کرده است. اکنون که روزهای دیزنی او پشت سر گذاشته است، سلنا در آن نقطه ناپایدار در حرفه یک ستاره کودک قرار دارد که در آن تلاش می کند بزرگ شود - هم به عنوان یک فرد (او در ژوئیه 20 ساله شد) و هم به عنوان یک هنرمند. عضویت در کانال دیزنی موهبتی بود و من از دستاوردهای برنامه‌ام بسیار خوشحالم، اما بازیگری چیزی است که می‌خواهم آن را جدی‌تر انجام دهم.» او ادامه داد: "من لزوماً احساس نمی کنم که کامل شده ام. من می خواهم در مورد بازیگری یک شخص کاملاً متفاوت خلق کنم." سلنا از هفت سالگی به طور تمام وقت کار می کند و نقشی در سریال Barney & Friends بازی کرده است. در سال 2007، زمانی که به او پیشنهاد شد که نقش اصلی در جادوگران ویورلی‌پلیس را داشته باشد، سلنا، مادرش و ناپدری‌اش از تگزاس به لس‌آنجلس، جایی که اکنون در آنجا ساکن شده‌اند.
سوال: سلنا درباره روزهای دیزنی که پشت سر او بود چه فکر می کرد؟
1. او فکر کرد که بازی در دیزنی یک نعمت است.
2. او از نمایش خود در دیزنی چندان راضی نبود.
3. او در اجرای خود در دیزنی او را ناکامل یافت.
4. او معتقد بود که حضورش در کانال دیزنی یک برکت است.