متن: یک روز بعدازظهر، در پاریس، در حالی که منتظر بودم شوهرم جلسه کاری را تمام کند، به یک موزه هنری سفر کردم. من مشتاقانه منتظر یک منظره آرام از چند نقاشی بزرگ از هنرمندان عالی بودم. زوج جوانی که به تابلوهای جلوی من نگاه می کردند بی وقفه با هم صحبت می کردند. من یک لحظه آنها را تماشا کردم و به این نتیجه رسیدم که او تمام صحبت ها را انجام می دهد. در واقع، من از این مرد تعجب کردم که سخنان همیشگی او را تحمل کرد. حوصله سر و صداشون سر رفته بود جلو رفتم. وقتی در آن اتاق های هنری حرکت می کردم، چندین بار با آنها ملاقات کردم. هر بار که صدایش را می شنیدم، یک دفعه دور می شدم. من در فروشگاه هدیه موزه ایستاده بودم و چند کارت می خریدم که این زوج به سمت در خروجی رفتند. فروشنده گفت: او مرد شجاعی است. بسیاری از ما اگر در سنین جوانی نابینا شویم، تسلیم می‌شویم. اما او و همسرش هر زمان که یک نمایشگاه هنری جدید برگزار می‌شود، وارد می‌شوند.» صحبت های بی وقفه را توضیح می داد! یک حس شرم ناگهانی به خاطر چیزی که همین الان فکر می کردم به قلبم رسید. اما او از این هنر چه چیزی به دست می آورد؟ من پرسیدم. همسرش هر نقاشی را توصیف می کند تا بتواند آن را در ذهنش ببیند. در آن لحظه فهمیدم صبر، شجاعت و عشق چیست. شکیبایی زن جوانی را دیدم که برای مردی که نمی بیند، نقاشی ها را توصیف می کرد و شجاعت شوهری که اجازه نمی داد نابینایی عشق او را به هنر تغییر دهد. و وقتی آنها را در حال دور شدن در حالی که دستان یکدیگر را گرفته بودند تماشا کردم، عشق مشترک آن دو را احساس کردم.
سوال: نویسنده با شنیدن صحبت های زن چه احساسی داشت؟
1. خشمگین
2. خسته
3. برانگیخته
4. خوشحال