متن: روزی روزگاری عنکبوتی بود به نام آنانسی. او می دانست که بسیار باهوش است اما می دانست که عاقل نیست. او از این کار خوشش نمی آمد، اما نمی دانست باید چه کار کند. یک روز او یک ایده داشت. او با یک زنبیل به اطراف روستا رفت و از هر فرد خواست تا مقداری از خرد خود را به او بدهد. مردم به انانسی خندیدند زیرا می دانستند که او بیش از همه به خرد نیاز دارد. بنابراین هر فرد ذره ای در سبد خود گذاشت و برای او آرزوی موفقیت کرد. به زودی سبد او پر شد، اما انانسی نگران بود که مبادا همسایگانش به خرد او حسادت کنند و آن را از او بگیرند. او تصمیم گرفت آن را در بالای درختی بلند پنهان کند. وقتی سبد را به قسمت جلوی بدنش بست، سعی کرد از درخت بالا برود، اما خیلی سخت بود. او بارها و بارها بدون موفقیت تلاش کرد. سپس کوچکترین پسرش از آنجا عبور کرد. "چیکار میکنی پدر؟" او پرسید و انانسی به او گفت: "چرا به جای آن سبد را روی پشت خود حمل نمی کنی؟" پسرش گفت انانسی سبد را روی پشتش گذاشت و به راحتی از درخت بالا رفت، اما خوشحال نشد. "من در تمام دهکده قدم زدم و آنقدر خرد جمع کردم که عاقل ترین آدم تاریخ هستم، اما پسر بچه ام هنوز از من عاقل تر است. عقلت را پس بگیر!" او گفت. و زنبیل حکمت را به هوا پرتاب کرد و به خانه رفت. و اینگونه بود که حکمت در سراسر جهان گذشت.
سوال: انانسی دور دهکده رفت چون _ .
1. او می دانست که بسیار باهوش است
2. او می خواست شانس خود را نشان دهد
3. او امیدوار بود که پسرش را ملاقات کند
4. او فکر می کرد که به اندازه کافی عاقل نیست