متن: زندگی می تواند دشوار باشد، به خصوص برای نوجوانان. بسیاری از جوانان سال های پر دردسر نوجوانی را پشت سر می گذارند و به طور منطقی سالم و سالم وارد بزرگسالی می شوند. با این حال، بسیاری از جوانان احساس سردرگمی و نادیده گرفته شدن می کنند. این جوانان قادر به خروج از معضل نیستند، از نظر اجتماعی و عاطفی "در معرض خطر" هستند. آنها ممکن است از علائم دردناکی مانند اضطراب، افسردگی یا عصبانیت رنج ببرند. بسیاری از والدین در تلاش صادقانه برای کمک به نوجوان خود از غرق شدن عاطفی، به دنبال درمان حرفه ای هستند. آنها ایمان زیادی به پزشکان حرفه ای دارند تا راهی برای نجات فرزندشان پیدا کنند. با این حال، بسیاری از این والدین متوجه می شوند که حل مشکل پیچیده تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می کردند. این تجربه بالینی من بوده است که برخی از والدینی که نوجوان مقاوم خود را برای درمان می آورند فرزند خود را تنها مسئول این مشکل می دانند. در بسیاری از موارد، نوجوان به دلیل تحت فشار قرار دادن او برای درمان، احساس عصبانیت و نقص می کند. اگر از چشم نوجوان به مسائل نگاه کنیم، می‌توانیم بینشی به دست آوریم. والدین معمولاً کودک را با اکراه نزد پزشکان می آورند و آن را «بیمار شناسایی شده» می نامم. در حالی که والدین مشکل خود را با پزشکان در میان می گذارند، جوان با نگرانی منتظر می ماند، از جمله: "من نمی دانم اخیراً چه اتفاقی برای فرزندم افتاده است، اما او خود قدیمی اش نیست. او دیگر به من گوش نمی دهد. گرفتن نمرات مردود، در مدرسه بازی می کند و همیشه در اتاق خود می ماند.» چنین توصیفاتی در ابتدای درمان توسط والدین ممکن است احساس بی کفایتی را در کودک تقویت کند. چنین الگویی در ابتدا ایجاد می کند. نیت مقاومت و احتمال نتیجه مثبت را در معرض خطر قرار می دهد. آنچه بسیاری از والدین متوجه نمی شوند این است که مشکل نوجوان به عنوان نمادی برای آنچه در درون سیستم خانواده اتفاق می افتد عمل می کند. ناآگاهانه، یک جوان ممکن است به عنوان یک فرد سرکش یا افسرده شود. روشی برای آرام کردن دردهای روانی که خانواده اش تجربه می کند.مشکلات رفتاری کودک تا حدودی نشان دهنده تلاشی برای منحرف کردن توجه از وضعیت ناپایدار درون خانواده است.در چنین مواردی نشان دهنده تلاش شجاعانه نوجوان برای به حداقل رساندن خانه است. -مشکلات مرتبط در نهایت مشکلات برای کودک بسیار دردسرساز می شود و او همچنان به خاطر خانواده خود را فدا می کند. بسیاری از اوقات، جوانان به این امید که درمان به بهبود کل سیستم خانواده کمک کند، به پزشکان مراجعه می کنند. در تجربه بالینی خود، دریافته‌ام که اگر والدین به طور فعال در روند درمان مشارکت داشته باشند، نوجوانی که مشکل‌دار است، احتمال بیشتری برای درمان عاطفی پیدا می‌کند. در چنین مواردی که اعضای خانواده درگیر درمان هستند، انتظارات نوجوان برای تغییر تمایل به بهبود دارد. با مشارکت والدین، نوجوان شروع به احساس شایستگی بیشتری می کند، زیرا سایر اعضای خانواده برای کشف مسائل دشوار خانوادگی ریسک می کنند.
سوال: کدام یک از موارد زیر سوءتفاهم والدین نیست؟
1. فقط فرزندشان مقصر این مشکل است.
2. فرزند آنها نگران هماهنگی خانواده است
3. نوجوان آشفته آنها یک "بیمار شناسایی شده" است
4. صرفاً تحت فشار قرار دادن فرزندشان برای درمان بهترین راه نجات است