متن: آیا فقط با مغز فکر می کنیم؟ به ندرت. مغز مانند یک مرکز تلفن است. این تابلو است، اما نه کل سیستم. عملکرد آن دریافت سیگنال های دریافتی، ایجاد اتصالات مناسب و ارسال پیام ها به مقصد است. برای خدمات کارآمد، بدن باید به عنوان یک کل عمل کند. اما «ذهن» کجاست؟ آیا در مغز است یا شاید در سیستم عصبی؟ به هر حال، آیا می توان گفت که ذهن در مکان خاصی قرار دارد؟ این یک چیز نیست، مانند یک پا، یا حتی مغز. این یک عملکرد، یک فعالیت است. ارسطو، بیست و سیصد سال پیش، مشاهده کرد که ذهن برای بدن همان چیزی است که بریدن برای تبر است. هنگامی که تبر استفاده نمی شود، هیچ برشی وجود ندارد. در مورد ذهن هم همینطور است. چارلز اچ. وولبرت گفت: "ذهن همان کاری است که بدن انجام می دهد." اگر این فعالیت برای تفکر ضروری است، برای انتقال فکر از فردی به فرد دیگر نیز لازم است. مشاهده کنید که مردم چگونه کار مکالمه معمولی را انجام می دهند. اگر هرگز این کار را با دقت انجام نداده‌اید، شگفت‌انگیز در انتظار شماست، زیرا افراد خوب در گفتگو تقریباً دائماً در حرکت هستند. سرشان مدام سر تکان می‌دهد و گاهی چنان شدید می‌لرزد که تعجب می‌کنید که چگونه گردن‌شان می‌تواند این فشار را تحمل کند. حتی پاها و پاها نیز فعال هستند. در مورد دست ها و بازوها، به ندرت بیش از چند ثانیه در یک زمان ثابت می مانند. این افراد، یادتان باشد، سخنرانی نمی کنند. آنها فقط افراد عادی هستند که سعی می کنند دیگران را بفهمند که چه چیزی در ذهن دارند. آنها از حرکت آگاه نیستند. گفتار آنها مطالعه نیست. آنها فقط موجودات انسانی در محیط انسانی هستند که سعی می کنند خود را با یک موقعیت اجتماعی وفق دهند. با این حال، آنها نه تنها با زبان شفاهی، بلکه با اعمال قابل مشاهده ای که عملاً تمام ماهیچه های بدن را درگیر می کند، صحبت می کنند. به طور خلاصه، از آنجا که مردم واقعاً همه چیز فکر می کنند، یک گوینده اگر موفق شود مردم را به تفکر وادار کند، باید همه جا صحبت کند.
سوال: می توان چنین استنباط کرد که کارکرد اساسی فعالیت بدنی در گفتار این است که .
1. شنونده را احساساتی کنید
2. توضیحات را واضح کنید
3. کلمات گفتاری گوینده را تشدید کنید
4. معنای ضمنی گوینده را به شنونده منتقل کند