متن: وقتی بزرگ می شدم، از اینکه در کنار پدرم دیده می شدم ناراضی بودم. او معلول و کاملاً کوتاه قد بود. او با من راه می رفت و دستش برای تعادل روی بازویم بود. در این زمان مردم به ما نگاه عجیبی می کردند. می ترسیدم به دیگران نگاه کنم اما او هرگز اهمیتی نمی دهد. سخت بود _ قدم های ما -- او آهسته و من بی تاب. اما او همیشه می گفت: "تو سرعت را تعیین کن، من دنبالت می روم." او هرگز در مورد خود به عنوان یک مرد معلول صحبت نمی کرد و به خوش شانسی یا سلامتی دیگران حسادت نمی کرد. چیزی که او در دیگران به دنبال آن بود، یک «قلب خوب» بود - یک قلب خوب در انسان. اکنون که بزرگتر شده ام، معتقدم که این معیار درستی برای قضاوت درباره مردم است، حتی اگر هنوز دقیقاً نمی دانم "قلب خوب" چیست. اما می دانم زمان هایی که آن را ندارم. پدرم که نمی توانست در بسیاری از فعالیت ها شرکت کند، همچنان سعی می کرد به نوعی شرکت کند. وقتی من توپ بازی می کردم، او هم آن را "بازی" می کرد. وقتی من به نیروی دریایی پیوستم، او هم «پیوست». او اغلب مرا معرفی می کرد و می گفت: «این پسر من است، اما من هم هستم و اگر اوضاع فرق می کرد، می توانستم این کار را انجام دهم». او سال‌هاست که رفته است، اما بسیار متاسفم که نمی‌خواهم با او راه بروم. من هرگز به او نگفتم که چگونه پشیمانم. وقتی از کارهای کوچک شکایت می کنم و وقتی "قلب خوب" ندارم، اغلب به او فکر می کنم. در چنین مواقعی دلم می خواهد دستم را روی بازویش بگذارم و بگویم: "تو سرعت را تنظیم کن، من سعی می کنم دنبالت بروم."
سوال: نویسنده از راه رفتن با پدرش احساس ناراحتی می کرد زیرا _ .
1. او برای ناتوانی پدرش رقت بار بود
2. راه رفتن با هم برای آنها آسان بود
3. او نمی خواست دیگران بدانند که او پدری معلول دارد
4. پدرش اغلب او را سرزنش می کرد