متن: همکارانی که در فروشگاه دوچرخه و ماشین چمن زنی استخدام کردم، مانند خودم هرگز کامل نبودند. با این حال، آنها بسیار عالی بودند. کار کردن با آنها در حالی که پیشرفت می کردند، راه های جدیدی برای نشان دادن بخشش، درک و صبر به من آموخت. یک روز افسر جایابی از من خواست تا با مرد جوانی که برای یافتن شغل مشکل داشت مصاحبه کنم. او به من گفت که دیوید کمی خجالتی بود، زیاد صحبت نمی کرد و از ادامه مصاحبه می ترسید. او درخواست کرد که من فقط برای تمرین با دیوید مصاحبه کنم. او به صراحت به دیوید گفت که من در آن زمان هیچ موقعیتی باز نداشتم و مصاحبه فقط برای تمرین بود.[:] وقتی دیوید برای مصاحبه وارد شد، به سختی کلمه ای گفت. به او گفتم که در مغازه دوچرخه‌فروشی چه کردیم و اطراف را به او نشان دادم. به دیوید گفتم که به حضور خود ادامه دهد زیرا اولین چیزی که یک کارفرما در یک کاردان می‌خواهد، قابل اعتماد بودن بود. دیوید بسیار ساکت بود (او در مدرسه به عنوان یک دانش آموز کند ارزیابی می شد). هر ده روز یا بیشتر، برای هفته‌ها پس از مصاحبه، دیوید وارد مغازه دوچرخه‌فروشی می‌شد و جلوی در می‌ایستاد. او هرگز کلمه ای نگفت، فقط کنار در ایستاد.[:,,Z,X,X,K] یک روز، کمی قبل از کریسمس، یک کامیون بزرگ به مغازه آمد که پر از 250 دوچرخه نو بود. باید فوراً تخلیه می شد وگرنه راننده می رفت. باران می بارید. برخی از کارگران من (بدون محدودیت فیزیکی) ترجیح دادند که برای وارد شدن به کار در شرایط آب و هوایی شجاع نباشند، بنابراین من کوتاه دست بودم. به نظر می رسید همه چیز به اشتباه پیش می رفت و در بالای آن، دیوید از جلوی در آمد و فقط همانجا ایستاد. به او نگاه کردم و فریاد زدم: "خب باشه! یک کارت زمان پر کن و کمکم کن این کامیون را تخلیه کنم!" دیوید هجده سال برای دوچرخه فروشی من کار کرد. هر روز سی دقیقه زودتر سر کار می آمد. او می توانست صحبت کند؛ با این حال، او به ندرت انتخاب می کرد. او کامیون من را رانندگی کرد و تحویل گرفت. مشتریان دیوید را ستایش می‌کردند و می‌گفتند: "او صحبت نمی‌کند، اما واقعاً به شما نشان می‌دهد که چگونه یک ماشین چمن‌زنی را کار کنید!"
سوال:  لحن نویسنده در توصیف دیوید سرشار از _
1. حیف
2. تعجب
3. ناامیدی
4. قدردانی