متن: دو دوست مشاجره ای دارند که دوستی آنها را برای همیشه تیره و تار می کند، حتی اگر هیچ کدام به یاد نیاورند که کل ماجرا چگونه شروع شد. چنین حوادث غم انگیزی بارها و بارها در دبیرستان های سراسر کشور اتفاق می افتد. در واقع، بر اساس گزارشی رسمی درباره خشونت جوانان، «امروزه در کشور ما، بزرگترین تهدید برای زندگی کودکان و نوجوانان، بیماری یا گرسنگی یا رها شدن نیست، بلکه واقعیت وحشتناک خشونت است». با توجه به این موضوع، چرا به دانش‌آموزان آموزش داده نمی‌شود که به شیوه‌ای که برای حل مسائل ریاضی، رانندگی با اتومبیل یا حفظ آمادگی جسمانی به آنها آموزش داده می‌شود، درگیری را مدیریت کنند؟ اول از همه، دانش آموزان باید بدانند که تعارض اجتناب ناپذیر است. گزارشی از خشونت در میان دانش آموزان دبیرستانی و راهنمایی نشان می دهد که بیشتر حوادث خشونت آمیز بین دانش آموزان با یک توهین نسبتاً جزئی آغاز می شود. به عنوان مثال، دعوا می تواند بر سر این واقعیت شروع شود که یک دانش آموز هر ناهار یک ساندویچ کره بادام زمینی می خورد. خنده روی ساندویچ می تواند منجر به توهین شود که به نوبه خود منجر به خشونت می شود. مشکل در ساندویچ نیست، بلکه در نحوه برخورد دانش آموزان با درگیری است. هنگامی که دانش آموزان تشخیص دادند که تعارض اجتناب ناپذیر است، می توانند قانون طلایی حل تعارض را تمرین کنند و آرام بمانند. وقتی دانش آموز احساس آرامش کرد، باید کلماتی را انتخاب کند که طرف مقابل را نیز آرام کند. کلمات بی ادبانه، نام بردن، و اتهامات فقط به صنوبر احساسی می افزایند از سوی دیگر، کلمات ملایمی که در سطح صدای معمولی گفته می شوند می توانند آتش را قبل از اینکه خارج از کنترل منفجر شود خاموش کنند. پس از اینکه هر دو طرف آرام شدند، می توانند از استراتژی کلیدی دیگری برای حل مناقشه استفاده کنند. استماع. گوش دادن به دو طرف اجازه می دهد تا یکدیگر را درک کنند. یک نفر باید طرف خود را توصیف کند و شخص دیگر باید بدون وقفه گوش کند. پس از آن، شنونده می تواند برای روشن شدن موقعیت گوینده، سوالات غیر تهدیدآمیز بپرسد. سپس این دو نفر باید نقش خود را تغییر دهند. در نهایت دانش آموزان به f. آنچه را که می شنوند در نظر بگیرید این به این معنی نیست که سعی کنید بفهمید چه مشکلی با طرف مقابل دارید. این بدان معناست که بفهمیم موضوع واقعی چیست و هر دو طرف در تلاش برای انجام چه چیزی هستند. به عنوان مثال، فریاد زدن روی ساندویچ کره بادام زمینی ممکن است به این دلیل اتفاق بیفتد که یکی فکر می‌کند فرد دیگر تمایلی به امتحان چیزهای جدید ندارد. دانش آموزان باید از خود سوالاتی از این قبیل بپرسند: چگونه شروع شد؟ من واقعاً چه می خواهم؟ من از چه چیزی می ترسم با روشن شدن موضوع، درگیری اغلب به سادگی کوچکتر می شود. حتی اگر اینطور نباشد، تفکر دقیق به هر دو طرف کمک می کند تا راه حلی متقابل را پیدا کنند. در مدارس همیشه درگیری وجود خواهد داشت، اما این بدان معنا نیست که باید خشونت وجود داشته باشد. به گفته Educators for Social Responsibility، پس از اینکه دانش‌آموزان در آتلانتا برنامه حل تعارض را آغاز کردند، «64 درصد معلمان خشونت فیزیکی کمتری را در کلاس گزارش کردند؛ 75 درصد از معلمان افزایش همکاری دانش‌آموزان را گزارش کردند؛ و 92 درصد از دانش‌آموزان احساس کردند. در مورد خودشان بهتر است». یادگیری حل تعارضات می تواند به دانش آموزان کمک کند تا با دوستان، معلمان، والدین، رئیسان و همکاران خود برخورد کنند. به این ترتیب، حل تعارض یک مهارت اساسی زندگی است که باید در مدارس سراسر کشور آموزش داده شود.
سوال: این مقاله عمدتا در مورد.
1. زندگی بچه های مدرسه ای
2. علت مشاجره در مدارس
3. چگونه خشونت جوانان را تحلیل کنیم
4. نحوه برخورد با تعارضات مدرسه