متن: "مامان، من سرطان دارم." این چهار کلمه من و پسرم را در سفری دو سال به طول انجامید. در آن روز موجی از ترس فلج کننده را احساس کردم. اسکات بزرگترین فرزند از چهار فرزند من بود. او 33 سال داشت و دستیار موفقی در مدرسه SamRayburn Hifht در پاسادنا، تگزاس بود. او و همسرش کارولین مشغول تربیت چهار فرزند فعال بودند. اسکات 6/2 اینچ قد، 200 پوند وزن داشت و هرگز در عمرش یک روز مریض نشده بود. چند ماه قبل خال روی گردنش تغییر رنگ داده بود. اسکات در آن صبح بهاری گفت: «دکتر وارنر زنگ زد. "این ملانوم است." سعی کردم به او دلداری بدهم و از تمام افرادی که می شناختم از سرطان پوست جان سالم به در برده بودند نام بردم. با این حال، احساس کردم شاخک های کوچک ترس شروع به پیچیدن دور سینه ام کردند. توقف بعدی ما MDAnderson، بیمارستان معروف سرطان در هیوستون بود. اسکات در پایان ماه می تحت عمل جراحی قرار گرفت و قرار بود در تعطیلات تابستانی تحت پرتودرمانی قرار گیرد. پزشکان گفتند: "به احتمال 80 درصد وجود دارد که دوباره تکرار نشود." در پایان تابستان، تمام آزمایشات او منفی شد و اسکات در پاییز به مدرسه بازگشت. با این حال، در ماه دسامبر، اسکات یک توده در گردن خود کشف کرد. بررسی شد و نتیجه "بدخیم" برگشت. اکنون متوجه شدیم که اسکات در دسته 20 درصد قرار دارد. میتونستم شاخک ها رو دور سینه ام حس کنم. او برای درمان تهاجمی، ترکیبی از اینترفرون و اینترلوکین وارد بیمارستان شد. او پس از پنج ماه درمان، جراحی رادیکال روی گردن خود انجام داد. نتایج آزمایش دلگرم کننده بود، تنها سه غدد لنفاوی از 33 غدد لنفاوی برداشته شده بدخیم بودند. خیلی امیدوار بودیم. برای شش ماه آینده، بازدیدهای بعدی اسکات به خوبی انجام شد. سپس در ماه اکتبر، اشعه ایکس یک نقطه را در ریه او نشان داد. لکه حین جراحی برداشته شد و پزشکان سعی کردند خوشبین باشند. این یک نبرد روزانه برای کنترل ترس و وحشتی بود که هر شکست به همراه داشت. در ژانویه، تشخیص داده شد که او دچار "انفجار بیماری" شده است. سرطان به ریه ها، ستون فقرات و کبد او سرایت کرده بود و سه تا شش ماه به او فرصت زنده ماندن داده شد. در این مدت زمان هایی بود که احساس می کردم در حال سکته قلبی هستم. _ وقتی می بینید که فرزندتان با سرطان مبارزه می کند، احساساتی را تجربه می کنید. لحظاتی از امید و خوش بینی وجود دارد، اما یک نتیجه آزمایش بد یا حتی یک درد غیرعادی می تواند باعث ترس و وحشت شود. اسکات برای آخرین بار با شیمی درمانی در بیمارستان بستری شد. او، کاملاً ناگهانی، تنها شش هفته پس از آخرین تشخیص درگذشت. من کاملا نابود شدم. من روی آن چند ماه گذشته حساب کرده بودم. صبح روز بعد مشغول اطلاع رسانی به مردم و انجام مقدمات تشییع جنازه بودم. یادم می آید که این احساس آزاردهنده را داشتم که از نظر جسمی مشکلی با من وجود دارد. لحظه ای طول کشید تا متوجه شدم که احساس له شدن در سینه ام از بین رفته است. چیزی که هر والدینی بیش از همه از آن می ترسد اتفاق افتاده بود. پسرم رفته بود البته غم غیر قابل تحمل جای ترس را گرفته بود. بعد از از دست دادن بچه، ادامه دادن خیلی سخت است. حداقلی ترین کارها، شانه کردن موها یا دوش گرفتن، تبدیل به یادگار می شوند. ماه ها فقط نشستم و به فضا خیره شدم. آن بهار، درختان شروع به شکوفه دادن کردند. گلها در باغ من شروع به سر زدن کردند. Friendswood داشت زنده می شد اما من از درون مرده بودم. در آن هفته‌های آخر، من و اسکات اغلب درباره مرگ و زندگی صحبت می‌کردیم. تکه هایی از آن مکالمات بارها و بارها در ذهنم پخش می شد. "اجازه نده این زندگیت را خراب کند مامان." "مطمئن شوید که پدر کارگاه خود را دوباره مدل می کند." "لطفا مراقب خانواده ام باش." یادم می‌آید آرزو می‌کردم کاش می‌توانستم فقط یک مکالمه دیگر با او داشته باشم. می دانستم چه خواهم گفت، اما اسکات چه خواهد گفت؟ "می دانم چقدر دوستم داری مامان. پس فقط روی مبل بنشین و گریه کن." نه، من او را بهتر از این می شناختم. اسکات زندگی را دوست داشت و می دانست که چقدر ارزشمند است. تقریباً می توانستم صدایش را بشنوم که می گفت: "مامان بلند شو، به زندگیت ادامه بده. خیلی باارزش است که هدر برود." آن روز بود که من شروع به حرکت به جلو کردم. من برای یک کلاس تزئین کیک ثبت نام کردم. به زودی برای تعطیلات و تولدها کیک درست می کردم. عروسم در مورد کلاس نویسندگی در هیوستون به من گفت. سال‌ها بود که ننوشته بودم، اما از زمانی که بازنشسته شدم، تصمیم گرفتم که زمان شروع دوباره است. کالج محلی یک کلاس داستان نویسی زندگی را تبلیغ کرد که من به آن پیوستم. در آنجا با زنانی آشنا شدم که فرزندان خود را نیز از دست داده بودند. برنده جایزه شاعر تگزاس قرار بود در بارنز و نوبل محلی ما سخنرانی کند. من شرکت کردم و به انجمن شعر محلی ما پیوستم. هرگز تصور نمی کردم که نوشتن مقاله و شعر در مورد اسکات می تواند اینقدر درمانی باشد. تعدادی از آن شعرها تا به حال منتشر شده است. علاوه بر این، هر گروه افراد بیشتری را وارد زندگی من کرد. من باور نمی کنم که شما هرگز پس از از دست دادن یک کودک بهبود پیدا کنید. اسکات هر روز در قلب و ذهن من است. با این حال، من معتقدم که شما می توانید زنده بمانید. اسکات برای زنده ماندن آنقدر شجاعانه جنگید و هرگز تسلیم نشد. او به من آموخت که زندگی هدیه ای است که باید آن را گرامی داشت، نه اینکه هدر داد. سالها طول کشید تا تبدیل به آدم امروزی شوم. این سفر یک روند دشوار و دردناک بوده است، اما مطمئناً ارزش تلاش را دارد و می دانم که پسرم افتخار خواهد کرد.
سوال: بهترین عنوان متن چه می تواند باشد؟
1. زندگی ارزشمند است
2. سوگواری و بهبودی
3. عشق و غم
4. زنده یا مرده