متن: در حالی که منتظر ورود به دانشگاه بودم، دیدم که در یک روزنامه محلی یک پست آموزشی در مدرسه ای در حومه لندن در حدود ده مایلی محل زندگی من آگهی شده بود. به دلیل کمبود پول، درخواست دادم. سه روز بعد نامه ای رسید که از من می خواست برای مصاحبه به کرودون بروم. این یک سفر خسته کننده بود: قطار به ایستگاه کرودون. یک اتوبوس ده دقیقه ای و سپس حداقل پانزده دقیقه پیاده روی. به وضوح خود مدیر مدرسه بود که در را باز کرد. او کوتاه قد و چاق بود، با سبیل های خاکستری رنگ، صورت عمیقی داشت و تقریباً موهایی داشت. با عدم تایید متعجب به من نگاه کرد. سپس گفت. "بهتره بیای داخل." او با هدایت من به سمت مطالعه اش، شروع به پرسیدن تعدادی سوال از من کرد: چه موضوعاتی را در گواهینامه مدرسه عمومی ام خوانده بودم؛ چند ساله بودم. چه بازی هایی انجام دادم؛ آیا فکر می‌کردم بازی‌ها بخش مهمی از تحصیل پسر هستند یا نه. من در مورد اهمیت ندادن زیاد به آنها چیزی گفتم. واضح است که ما اشتراکات بسیار کمی داشتیم. ترتیب تدریس من را پر از ترس کرد. قرار شد کلاس بیست و چهار پسر هفت تا سیزده ساله را به سه گروه تقسیم کنم و همه دروس را - از جمله هنر، فوتبال، کریکت و غیره - به نوبت در سه سطح مختلف به آنها آموزش دهم. در واقع، من از فکر تدریس جبر و هندسه افسرده بودم - دو درسی که در مدرسه در آنها نسبتاً ضعیف بودم. با خجالت گفتم حقوقم چقدر میشه؟ "هفته ای دوازده پوند به اضافه ناهار." قبل از اینکه بتونم حرف بزنم از جایش بلند شد. او گفت: "حالا بهتر است با همسرم آشنا شوی. او واقعاً این مدرسه را اداره می کند." این آخرین چیزی بود که می توانستم بشنوم. من جوان بودم. چگونه حیثیت من به من اجازه می دهد که زیر نظر یک پیرزن کار کنم؟
سوال: چرا نویسنده برای کار درخواست داد؟
1. چون می خواست مقداری پول دربیاورد.
2. چون پدر و مادرش از او این کار را می خواستند.
3. چون می خواست زندگی متفاوتی را تجربه کند.
4. زیرا پدر و مادرش از او اصرار کردند که کمی تجربه کسب کند.