متن: حتی قبل از اینکه پدرم ما را ترک کند، مادرم مجبور شد برای خرج خانواده ما سر کار برود. یک بار از آشپزخانه بیرون آمدم و شکایت کردم: "مامان، من نمی توانم سیب زمینی را پوست بکنم. من فقط یک دست دارم." مامان هرگز از خیاطی سرش را بلند نکرد. "تو خودت را وارد آشپزخانه کن و آن سیب زمینی ها را پوست بکن." در کلاس دوم، معلم ما کلاس من را در زمین بازی به صف کرد و هر کدام از ما خواست که در میان میله‌های میمون مسابقه دهیم، از یک میله فولادی بلند به دیگری تاب بخوریم. وقتی نوبت من شد، سرم را تکان دادم. چند بچه پشت سرم. خندید و با گریه به خانه رفتم. آن شب موضوع را به مامان گفتم. او من را در آغوش گرفت و من نگاهش را دیدم که "درباره آن خواهیم دید." بعدازظهر بعد، او مرا به مدرسه برد. در زمین بازی متروک، مامان با دقت به میله ها نگاه کرد. او توصیه کرد: «حالا، با بازوی راستت بالا بکش.» او در حالی که تلاش می‌کردم با دست راستم را بلند کنم، ایستاد تا اینکه بتوانم میله را با بازوی دیگرم قلاب کنم. به پله ای که رسیدم. هرگز فراموش نمی کنم دفعه بعد، عبور از پله ها. به بچه هایی که با دهان باز ایستاده بودند نگاه کردم. یک شب، بعد از یک رقص در مدرسه جدیدم، در رختخواب دراز کشیدم و گریه می کردم. صدای آمدن مامان به اتاقم را می شنیدم.» مادر، با گریه گفتم: «هیچ یک از دخترها با من نمی رقصند.» خیلی وقت بود که هیچی نشنیدم بعد گفت: اوه عزیزم، یه روزی اون پسرا رو با چوب کتک میزنی. صدایش ملایم و ضعیف بود. نگاهی به او انداختم تا اشک روی گونه هایش جاری شد. سپس فهمیدم که او از طرف من چقدر زجر کشیده است. هرگز اجازه نداده بود اشک هایش را ببینم.
سوال: محتمل ترین نتیجه ای که می توانیم پس از خواندن متن به دست آوریم، _ .
1. آخرین حادثه آنقدر غم انگیز بود که مامان را به گریه انداخت
2. تجربه کودک مامان را به یاد تجربه خودش انداخت
3. مامان میتونست هر مشکلی رو حل کنه به جز مشکلی که در پاراگراف آخر هست
4. در واقع مادر بیشتر در روند رشد کودک رنج می برد