متن: فارغ التحصیلی از دبیرستان -- احساسات تلخ و شیرین به اندازه بیست و یک سال پیش در حال حاضر بخشی از وجود من است. با نزدیک شدن به روز فارغ التحصیلی، هیجان بیشتر شد. فارغ التحصیلی از دبیرستان به این معنی بود که بالاخره به سن بلوغ رسیدم. به زودی تنها خواهم بود، تصمیمات خودم را می‌گیرم، کاری را که می‌خواستم انجام می‌دادم، بدون اینکه کسی از بالای شانه‌ام نگاه کند و این به معنای رفتن به مدرسه با پسران بود - یک تغییر خوشایند از یک دبیرستان تمام دخترانه. هرگز این سوال در ذهن من وجود نداشت که به دانشگاهی دور از خانه بروم. از طرف دیگر ایده مادرم دقیقا برعکس بود. او که تمام تلاشش را می‌کرد تا ترجیحاتش را به من تحمیل نکند، به‌طور نامحسوس می‌پرسید که آیا مدارس خاصی را در نظر گرفته‌ام - که اتفاقاً همه آنها در زادگاه من شیکاگو یا در نزدیکی آن واقع شده‌اند. زمانی که مشخص شد، تا زمانی که هزینه ها بار سنگینی بر بودجه خانواده نداشته باشد، به هر حال می روم، دیدگاه خانواده ام تغییر کرد. نگرانی آنها از این که آیا من می روم تا کجا تغییر کرد. مدارسی که در ساحل شرقی در نظر داشتم ناگهان بسیار جذاب تر از مدارس کالیفرنیا به نظر می رسیدند. اما اینکه در کدام کالج شرکت کنم تنها یکی از مواردی بود که به نظر می رسید لیستی بی پایان از مجهولات بود: کالج چگونه خواهد بود؟ آیا از اینکه شخص دیگری را که به همان مدرسه می‌رفت نمی‌شناسم، به‌طور غیرقابل تحملی تنها خواهم بود؟ آیا بقیه دانش آموزان من را دوست دارند؟ آیا من به راحتی دوست خواهم شد؟ آیا آنقدر دلم برای خانواده ام تنگ خواهد شد که نتوانم آن را تحمل کنم؟ و در مورد کار چطور -- آیا می توانم ادامه دهم؟ (به نظر می رسید که دانش آموزی در دبیرستان اطمینان کمی به من می دهد که بتوانم در کالج زنده بمانم.) اگر کالجی که انتخاب کردم اشتباه وحشتناکی باشد چه؟ آیا می توانم به مدرسه دیگری منتقل شوم؟ سپس وحشت شروع شد. احساسات من چرخشی 180 درجه ای پیدا کرد. من واقعاً اصلاً نمی خواستم دبیرستان را ترک کنم و اینکه آیا بالاخره می خواهم بزرگ شوم سؤال برانگیز بود. احترام گذاشتن به عنوان یک سال آخر توسط دانش آموزان کلاس پایین در سال گذشته بسیار خوب بود. من از این ایده که دوباره در طبقه پایین نردبان باشم، لذت نبردم. علیرغم ماه ها انتظار، هیچ چیز نمی توانست مرا برای تاثیر آن روز واقعی آماده کند. در حالی که ملودی آشنای «تجلی و شرایط» در پس‌زمینه طنین‌انداز می‌شد، در حالی که با جدیت وارد سالن شدیم، به چهره‌های دیگر با کلاه و لباس‌های سفید به اطراف نگاه کردم. اشک بی اختیار در چشمانم حلقه زد و غم و اندوه من را فرا گرفت. گویی گیج و مبهوت با شنیدن نامم از روی صندلی بلند شدم و به آرامی از صحنه رد شدم تا دیپلمم را بگیرم. وقتی دستم را دراز کردم، می‌دانستم که نه فقط به دنبال یک تکه کاغذ، بلکه به دنبال یک زندگی کاملاً جدید هستم. همانطور که آینده یک زندگی جدید هیجان انگیز به نظر می رسید، خداحافظی با زندگی قدیمی آسان نبود - چهره های آشنا، روال آشنا. من حتی آن کلاس شیمی را که علاقه خاصی به آن نداشتم و سفر طولانی هر روز بین خانه و مدرسه را که از آن متنفر بودم، از دست خواهم داد. خوب یا بد، این چیزی بود که من می دانستم. آن سپتامبر، من خوش شانس بودم که در یک دانشگاه فوق العاده در پراویدنس، رود آیلند شرکت کردم. من نباید نگران دوست داشتن آن باشم. سالهای من در آنجا تبدیل به برخی از بهترین سالهای زندگی من شد. و در مورد دوستان، برخی از دوستی هایی که در آنجا ایجاد کردم، هنوز هم برایم ارزشمند است. سال ها بعد، مشکلات مالی دبیرستان من را مجبور کرد که درهای خود را برای همیشه ببندد. اگرچه بازگشت به عقب غیرممکن است، اما اینکه بدانم می توانم هر زمان که بخواهم می توانم خاطرات خاص خود را دوباره مرور کنم، آرامش بخش است.
سوال: در روز فارغ التحصیلی واقعی، _ .
1. آهنگ آشنای "تجلی و شرایط" اشک را در چشمان او جاری کرد
2. او تمام مراسم را با گیج پشت سر گذاشت
3. او متوجه شد که علاقه زیادی به مدرسه قدیمی خود دارد
4. با رسیدن به دیپلم، او از مرحله جدیدی در زندگی در پیش روی خود آگاه بود