متن: اغلب درک نمی شود که زنان در قرن های 10 و 11 جایگاه بالایی در جوامع اروپای جنوبی داشتند. زن به عنوان همسر با تنظیم جهیزیه یا دسموم محافظت می شد. مسلماً هدف از این کار محافظت از او در برابر خطر فرار بود، اما در واقع کارکرد آن در زندگی اجتماعی و خانوادگی آن زمان بسیار مهمتر بود. دسیموم حق زن برای دریافت یک دهم کل دارایی شوهرش بود. زن حق داشت در تمام معاملاتی که شوهر انجام می‌داد از رضایت خودداری کند، و بیش از یک حق: اسناد نشان می‌داد که او از قدرت تصمیم‌گیری واقعی، برابر با قدرت شوهرش برخوردار بود. در هیچ موردی اسناد و مدارک حاکی از تفاوت در وضعیت حقوقی زن و شوهر نبوده است. زن در اداره اموال شخصی شوهرش شریک بود، اما همیشه برعکس این قضیه صادق نبود. به نظر می رسید که زنان کاملاً آماده دفاع از ارث (،) خود در برابر شوهرانی هستند که سعی می کردند از حقوق خود تجاوز کنند، و در مواردی روحیه جنگندگی خوبی از خود نشان می دادند. یک مورد در مورد ماریا، ویواس، زن کاتالانی بارسلونا است. او پس از توافق با شوهرش میرو برای فروش زمینی که به ارث رسیده بود، برای نیازهای خانه، اصرار به جبران خسارت کرد. بدون پیشنهاد، او موفق شد شوهرش را به نزد کاتب بکشاند تا قراردادی را تنظیم کند که یک قطعه زمین از ارث شخصی میرو را به او واگذار کند. شوهر نگون بخت موظف شد به قول عقد «به خاطر صلح» موافقت کند. همسر کاتالانی چه از طریق مهریه و چه از طریق تندخو بودن، می‌دانست چگونه در چارچوب خانواده، موقعیت اقتصادی قدرتمندی را به دست آورد.
سوال: ماریا ویواس چه غرامتی برای این میدان گرفت؟
1. برخی از زمین هایی که میرو به ارث برده بود.
2. یک دهم زمین میرو.
3. پول برای مخارج خانه.
4. پول ارث میرو.