متن: پدرم عاشق سکه ها بود، به خصوص آنهایی که گندم داشتند. این پول‌هایی بود که او در آیووا با آن‌ها بزرگ شد و خیلی هم نداشت. وقتی بچه بودم، من و بابا با هم به پیاده روی می رفتیم. ما در طول راه سکه ها را جاسوسی می کردیم. هر وقت یک سکه برداشتم، او می‌پرسید: «گندم است؟» وقتی یکی از آن سکه‌های ویژه تولید شده بین سال‌های 1909 تا 1958 یعنی سال تولد من را پیدا کردیم، همیشه او را به وجد می‌آورد. او به من گفت که اغلب رویای یافتن سکه ها را در سر می پروراند. "من هم این رویا را دارم!" به او گفتم. این ارتباط پنهانی ما بود. پدرم در سال 2002 درگذشت. یک روز خاکستری، اندکی پس از مرگ او، در خیابان پنجم قدم می زدم و خود را در مقابل قدیمی ترین کلیسای منهتن دیدم که پدرم در آن شرکت کرده بود. از من به گرمی استقبال شد. آهنگ مورد علاقه پدر بود، آهنگی که ما در مراسم خاکسپاری او خوانده بودیم. بعد از خدمت، پیاده شدم، به پیاده رو رفتم - و یک پنی بود. من آن را برداشتم، و مطمئناً، گندم بود، سال 1944، سالی که پدرم در یک کشتی در اقیانوس آرام جنوبی خدمت می کرد. سپس، سکه های گندم در پیاده روها در همه جا شروع به چرخش کردند. من بیشتر سال های مهم را گرفتم: سال تولدش، سال های جنگ، سال آشنایی با مادرم، سال ازدواجشان. اما، نه پنی 1958-سال من. یکشنبه بعد، بعد از خدمت، داشتم از خیابان پنجم بالا می رفتم و یک پنی را در وسط خیابان دیدم. خیابان شلوغی بود، اما امنیت خود را به خطر انداختم و به آن رسیدم. یک گندم! تولد من بود _
سوال: نویسنده چگونه این سکه را با سال خود پیدا کرد؟
1. خیلی جست و جو کرد و پیداش کرد.
2. او برای به دست آوردن آن در خیابان حفر کرد.
3. یک آهنگ مذهبی خواند تا آن را بیابد.
4. او به طور اتفاقی آن را پیدا کرد اما با تلاش زیاد به آن رسید.