متن: فارغ التحصیلی از دبیرستان -- احساسات تلخ و شیرین در حال حاضر به اندازه بیست و یک سال پیش بخشی از وجود من است. با نزدیک شدن به روز فارغ التحصیلی، هیجان بیشتر شد. پایان تحصیل در دبیرستان به این معنی بود که بالاخره بزرگ شدم. به زودی تنها خواهم بود، تصمیم می‌گیرم، کاری را که به آن علاقه داشتم انجام می‌دهم، بدون اینکه کسی از بالای شانه‌ام نگاه کند. هیچ سوالی در ذهنم نبود که به دانشگاه بروم. اما در کدام کالج شرکت کنم، به نظر فهرستی بی پایان از مجهولات بود: کالج چگونه خواهد بود؟ آیا من به راحتی دوست خواهم شد؟ آیا آنقدر دلم برای خانواده ام تنگ خواهد شد که نتوانم آن را تحمل کنم؟ اگر دانشگاهی که انتخاب کردم اشتباه فاحشی بود چه؟ سپس وحشت شروع شد. احساسات من 180 درجه میلی متر شد. من واقعاً اصلاً نمی خواستم دبیرستان را ترک کنم. این خوب بود که به عنوان یک ارشد توسط دانش آموزان کلاس پایین در سال گذشته مورد احترام قرار گرفت. من از این ایده که دوباره در پایین نردبان باشم لذت نبردم. علیرغم ماه ها انتظار، هیچ چیز نمی توانست مرا برای تاثیر روز واقعی آماده کند. در حالی که آهنگ آشنای «تجلی و شرایط» در پس‌زمینه طنین‌انداز می‌شد، اشک به‌طور غیرقابل کنترلی در چشمانم حلقه زد و غم و اندوه من را فرا گرفت. با شنیدن نامم از روی صندلی بلند شدم و به آرامی از صحنه رد شدم تا دیپلمم را بگیرم. وقتی دستم را دراز کردم، می‌دانستم که نه فقط برای یک تکه کاغذ، بلکه به دنبال یک زندگی جدید هستم. از آنجایی که آینده یک زندگی جدید هیجان انگیز به نظر می رسید، خداحافظی با قدیمی _- چهره های آشنا، «روال آشنا» آسان نبود. من حتی آن کلاس شیمی را که علاقه خاصی به آن نداشتم از دست خواهم داد. آن سپتامبر، من خوش شانس بودم که در یک دانشگاه فوق العاده شرکت کردم. من نباید نگران دوست داشتن آن باشم. سالهای من در آنجا تبدیل به برخی از بهترین سالهای زندگی من شد. و در مورد دوستان، برخی از دوستی هایی که در آنجا ایجاد کردم، هنوز برایم ارزش قائل هستم.
سوال: نویسنده از فارغ التحصیلی هیجان زده بود زیرا _ .
1. او می توانست به دانشگاه برود
2. او می تواند مستقل باشد
3. او از زندگی دبیرستانی خسته شده بود
4. او بورسیه دانشگاه را گرفت