متن: به گفته محققان آمریکایی، نوزادان تنها زمانی که به تلویزیون خیره می شوند زمان بیکاری را سپری نمی کنند، بلکه در واقع در حال یادگیری درباره جهان هستند. Donna Mumme، استادیار روانشناسی در دانشگاه Tuffs در بوستون، که این تحقیق را رهبری می کرد، گفت: والدین ممکن است بخواهند آنچه را که نوزادانشان در تلویزیون می بینند، بر اساس این مطالعه محدود کنند. موم در بیانیه‌ای گفت: «کودکان ۱۲ ماهه بر اساس واکنش‌های احساسی بزرگسالان اطراف خود تصمیم می‌گیرند. به نظر می رسد آنها همچنین می توانند از اطلاعات احساسی که از تلویزیون دریافت می کنند استفاده کنند. تیم موم از قبل می دانستند که نوزادان برای کسب اطلاعات درباره جهان، کودکان و بزرگسالان دیگر را تماشا می کنند. مادری که از کودکش می خواهد سوپ "خوشمزه" بخورد یا برادری که از ترس گریه می کند وقتی سگ نزدیک می شود، می تواند بر واکنش کودک تاثیر بگذارد. تیم موم نوزادان را آزمایش کردند تا تعیین کنند که آیا تلویزیون همین تأثیر را دارد یا نه، و بازیگرانی را نشان داد که در یک نوار ویدئویی به اشیایی مانند نگهدارنده حروف قرمز، یک توپ آبی و یک چوب زرد واکنش نشان می‌دهند. به نوزادان 10 ماهه یا 12 ماهه بعداً همان وسایل بازی داده شد. به نظر نمی رسید بچه های ده ماهه تحت تأثیر ویدیوها قرار بگیرند، اما بچه های 1 ساله تحت تأثیر این ویدیوها قرار گرفتند. هنگامی که بازیگران به طور طبیعی یا مثبت با یک شی رفتار می کردند، نوزادان با خوشحالی با آنها بازی می کردند. اما اگر بازیگر ترس یا منزجر به نظر می رسید، نوزادان از آن شی اجتناب می کردند.
سوال: کدام یک از موارد زیر نتیجه گیری ماما است؟
1. نوزادان کوچک نباید اجازه تماشای برنامه های تلویزیونی را داشته باشند.
2. بزرگسالان باید اجازه دهند نوزادانشان کاری جز تماشای تلویزیون انجام ندهند.
3. برنامه های تلویزیونی تمام اطلاعات مورد نیاز را در اختیار نوزادان کوچک قرار می دهد.
4. کودکان یک ساله می توانند تحت تاثیر عاطفی برنامه های تلویزیونی قرار بگیرند.