متن: هر مسافر مترو که نگاهی اجمالی به من داشته باشد ممکن است قبلاً فکر کرده باشد که من عجیب هستم. به ویژه این آقایی که روبروی من نشسته بود به من خیره شده بود، به نان پنیر روی زمین روبروی من، و سپس به من خیره شد. "ایستگاه بعدی، ایستگاه سنت پاتریک" ایستگاه من به سرعت در حال آمدن بود. چند دقیقه وقت داشتم که یا نان پنیری را که هیچ کس دیگری ادعا نمی کرد بردارم (چون مسافری احتمالاً اشتباهاً آن را رها کرده و در ایستگاه قبلی پیاده شده است) یا آنجا را رها کنم و امیدوارم که هدر نرفته باشد. در آن چند دقیقه احساس کردم که غرورم مانع شده است. "اگر نان پنیر را بردارم دیگران در این مترو در مورد من چه فکر می کنند؟ آیا آنها فکر می کنند که من فقیر و گرسنه هستم؟ آیا آنها فکر می کنند که من دارم دزدی می کنم؟" کار جاهلانه گفتن "بله" به هر یک از آن سوالات خودخواسته بود، که فقط منیت من را توجیه می کرد. اما بعد از مترو پیاده می‌شدم، یک بلوک از خیابان تا دفترم راه می‌رفتم، پشت میز کارم می‌نشستم، و علی‌رغم اینکه در تمام روز احساس راحتی، گرما و سیری خوب می‌کردم، وزن زیادی وجود داشت. احساس گناه و پشیمانی بر هوشیاری من سنگینی می کند. افکارم مرا به سمت غرور و نادانی سوق می دادند که حقیقت آشکار شد: این نان پنیر گمشده یک هدیه است. برای بی خانمانی که گرسنه و سرد است. برای اینکه بتوانم بر ذره ای منیت غلبه کنم و این همه مهربانی را از خود بگذرانم. مشخص بود که بی خانمانی که این نان پنیر را دریافت می کند، به اندازه من به آن نیاز دارد. ks5u درست زمانی که درها در ایستگاه من باز شد، نان پنیر را برداشتم و از مترو خارج شدم. احساس فوق العاده ای داشت و برای من اهمیتی نداشت که مردم نگاه می کنند یا چه فکر می کنند. به جای اینکه طبق معمول مستقیماً به دفترم بروم، چند بلوک دیگر به سمت پارک کوئینز رفتم، جایی که بارها مرد بی خانمانی را دیدم که بیرون نشسته بود و از ورزشگاه تا دفترم پیاده روی کرده بودم. همیشه دوست داشتم به او چیزی بدهم. او امروز صبح آنجا بود، در کیسه خواب پیچیده بود.
سوال: در حالی که نویسنده در حال پیاده شدن از مترو بود، _ .
1. نگران بود کجا برود چون در این شهر غریبه بود
2. او از گرسنگی رنج می برد زیرا بدون صبحانه به سر کار می شتابید
3. نمی‌توانست تصمیم بگیرد که نان پنیری را روی زمین جلویش بگیرد یا نه
4. نگاهی اجمالی به همه مسافران انداخت، به خصوص آقایی که روبرویش نشسته بود