متن: تابستان یک کودک شهری را در خیابان جلوی خانه اش می گذراند، و در تمام تعطیلات طولانی تابستان من لبه خیابان می نشستم و با حسادت به بازی بیسبال پسرهای دیگر روی بلوک نگاه می کردم. هرگز از من خواسته نشد که در آن شرکت کنم، حتی زمانی که یکی از اعضای تیم غایب بود - نه از روی ظلم خاص، بلکه به این دلیل که آنها این را بدیهی می دانستند که من در این کار خوب نیستم. البته حق داشتند هرگز آن شب فوق العاده را که چیزی تغییر کرد فراموش نمی کنم. وقتی هوا تاریک شد، بیس بال حدود هشت یا هشت و نیم تمام شد. پس از آن رسم پسرها این بود که کمی خمیده شوند که از آبنبات فروشی در گوشه بیرون آمده بود و به نوعی مال آنها شده بود. هیچ بزرگسالی هرگز آنجا ننشسته و سعی نکرده است. پسرها آنجا می نشستند و بیشتر در مورد بازی های روز و بازی فردا صحبت می کردند. سپس سکوت های طولانی فرا می رسید و پسرها یکی یکی سرگردان می شدند. درست بعد از یکی از آن سکوت های طولانی بود که زندگی من به عنوان یک خارجی تغییر کرد. دیگر نمی توانم به یاد بیاورم کدام پسر آن عصر تابستانی بود که با سوالی سکوت را شکست؛ اما هر که بود، اکنون با سپاس به او سر تکان می دهم. "در آن کتاب هایی که همیشه می خوانی چیست؟" او به طور اتفاقی پرسید. جواب دادم: «داستان‌ها». شخص دیگری بدون علاقه زیاد پرسید: "چه نوع؟" نمی‌دانم چه چیزی مرا وادار کرد تا مانند خودم رفتار کنم، زیرا معمولاً در سکوت آنجا می‌نشستم، به اندازه‌ای خوشحالم که اجازه داشتم در میان آنها بمانم؛ اما به جای پاسخ دادن به سؤال او، به مدت دو ساعت داستانی را که داشتم می‌خواندم برایشان تعریف کردم. درحال حاضر. کتاب خواهر کری بود. آنها با گیج و نفس نفس گوش می دادند. من باید آن را خوب گفته باشم، اما فکر می کنم دلیل دیگری و عمیق تری وجود داشت که آنها را بسیار مشتاق تماشاگر کرد. گوش دادن به داستانی که در تاریکی گفته می‌شود یکی از قدیمی‌ترین سرگرمی‌های انسان است، اما من نیز بدون آگاهی از انجام آن، تجربه‌ای جدید و هیجان‌انگیز را ارائه می‌دهم. کتاب‌هایی که خودشان می‌خواندند «روور بویز» یا «تام سوئیفت» یا «جی‌آهنری» بودند. من هم آنها را خوانده بودم، اما در سیزده سالگی خیلی وقت بود که آنها را پشت سر گذاشته بودم. از آنجایی که خیلی تنها بودم، به یک خواننده مشتاق تبدیل شده بودم و سری کتاب‌ها برای پسران را مرور کرده بودم. در آن روزها بین کتابهای کودکان و بزرگسالان هیچ مطلبی برای خواندن وجود نداشت، یا نمی توانستم چیزی پیدا کنم. من درست از تام سوئیفت و ماشین پرنده اش به تئودور درایزر و خواهر کری رفته بودم. درایزر ذهن جوان من را تحت تأثیر قرار داده بود، و آنها به من گوش دادند که داستان را با کمی شگفتی که در خواندن آن داشتم تعریف می کردم. شب بعد و بسیاری از شب های پس از آن، نوعی مراسم ناگفته برگزار شد. وقتی هوا رو به تاریکی می رفت، جای خود را در مرکز خمیده می گرفتم و قصه عصر را شروع می کردم. بعضی شبها برای اینکه طعم پیروزیم را کاملتر بچشم تقلب کردم. در هیجان‌انگیزترین قسمت داستان جک لندن یا برت هارت توقف می‌کردم و بدون اخطار به آنها می‌گفتم که تا آنجایی که در کتاب پیش رفته بودم و باید عصر بعد ادامه می‌دادم. البته این درست نبود، اما باید از قدرت و موقعیتی که به تازگی پیدا کرده بودم مطمئن می شدم. از عصرهای طولانی تابستان لذت می بردم تا اینکه مدرسه در پاییز شروع شد. دیگر سخنان من توسط مخاطبان بزرگتر و شیک‌تر شنیده شده است، اما برای آن فرد سرسخت و ورزشکاری که در کنار قله‌ای بیرون آبنبات‌فروشی نشسته بود، عشقی بی دلیل دارم که تا ابد باقی خواهد ماند.
سوال: نویسنده حتی الان هم از پسری که این سوال را پرسیده تشکر می کند زیرا پسر _ .
1. از او دعوت کرد تا در بازی آنها شرکت کند
2. کتابی را که می خواند دوست داشت
3. سکوت طولانی آن عصر تابستانی را شکست
4. به او فرصتی داد که زندگی او را تغییر داد