متن: دوستم روز پیش گفته بود که پدرش اسباب‌بازی‌های زیادی برای بچه‌ها دارد که می‌خواهد بدهد. او می دانست که من یک دختر سه ساله دارم، بنابراین اول به من فکر کرد. به او گفتم اگر بتوانم چیزهای خوبی برای دخترم تهیه کنم، خوشحال می شوم که در غیر این صورت قادر به پرداخت آن نبودم. وقتی پدرش را دیدم، او شروع به توضیح داد که یک بار خیلی فقیر است و از دور انداختن چیزهایی که می تواند بسیار مفید باشد متنفر است. قبل از اینکه او به من نشان دهد چه چیزی را هدیه می کند، فکر می کردم اسباب بازی ها بیشتر لگو یا چیزهایی از این دست هستند. وقتی داشت اطرافم را نشان می داد، یک تخت، یک سرسره، یک سرویس آشپزخانه و خیلی چیزهای دیگر دیدم که ذهنم را به هم ریخت. او به من گفت فهرستی از هر چیزی که دخترم می تواند استفاده کند بنویسم و چون چشمانم گرد شده بود، به من گفت که احساس گناه نکنم. او گفت من با خلاص شدن از شر چیزها به او کمک می کنم. همانطور که به اطراف نگاه می کردم احساس گناه می کردم، اما سعی کردم بیشتر از اینکه مقصر باشم سپاسگزار باشم. هر بار که سعی می کردم از او به خاطر دادن این همه چیز فوق العاده به من و دخترم تشکر کنم، او بلافاصله از من تشکر می کرد. می‌خواستم باور کنم که او فقط از من تشکر می‌کند تا من اینقدر احساس گناه نکنم، اما در واقع معتقدم که او هم مثل من از این که از این اسباب‌بازی‌ها به خوبی استفاده شود، سپاسگزار است. از نظر خیریه، احساس قدردانی منطقی است، اما احساس گناه به همان اندازه طبیعی است. می‌دانم که می‌توانستیم بدون سرسره زندگی کنیم، به همین دلیل است که احساس گناه می‌کنم، اما در عین حال سپاسگزارم زیرا دخترم واقعاً از همه این چیزهای خوب لذت می‌برد!
سوال: چرا پیرمرد می خواست اسباب بازی هایش را بدهد؟
1. می خواست به آن بچه های بیچاره کمک کند.
2. او آنقدر ثروتمند بود که اسباب بازی های جدید بخرد.
3. او می خواست از آن اسباب بازی ها استفاده کامل کند.
4. او به فضایی برای چیزهای مفیدتر نیاز داشت.