متن: برای رسیدن به زمین تنیس، کانر استرود باید ویلچر خود را به آنجا هل دهد. این دختر 15 ساله اهل کارولینای شمالی آمریکا بدون پا به دنیا آمد. اما وقتی راکت خود را برمی دارد و شروع به زدن توپ می کند، به سرعت می بینید که مرد جوان فقط می خواهد برنده شود. استرود بازی تنیس را در سن 5 سالگی در باشگاه تنیس کوچکی که پدر و مادرش دارند، شروع کرد. او سال ها با گذاشتن لاستیک روی پاهایش مقابل بازیکنان توانمند بازی کرد. اگرچه او یک پا (30.48 سانتی‌متر) یا دو سانتی‌متر کوتاه‌تر از بسیاری از بازیکنانی بود که مقابل آنها بازی کرد، اما در تعدادی از مسابقات پیروز شد. او به اندازه‌ای معروف شد که در سال 2013 با رافائل نادال، بازیکن مورد علاقه‌اش در US Open ملاقات کرد. نادال پس از آن دیدار 15 دقیقه‌ای به گزارش‌هایی درباره استرود گفت: «مهمترین چیز این است که او خوشحال است. او در حال بازی کردن تنیس است... این یک مثال عالی برای شاد بودن است حتی اگر زندگی همه چیز را به شما ندهد. استرود بازی تنیس روی ویلچر را در 13 سالگی شروع کرد و اکنون در ایالات متحده شماره 1 است. اوایل تابستان امسال، او برای ایالات متحده در بزرگترین رویداد تنیس تیمی با ویلچر نوجوانان جهان بازی کرد --- جام تیمی جهان. او شش مسابقه انجام داد و در پنج مسابقه پیروز شد، زیرا ایالات متحده برای اولین بار از سال 2000 جام را برد. جیسون هارنت، یک انجمن تنیس ایالات متحده، "او پسر مودبی است، اما تلاش می کند شما را شکست دهد." مربی، در مورد استرود گفت. "شما این نگرش را در بسیاری از بهترین بازیکنان، چه توانا و چه ناتوان مشاهده می کنید. بازیکنان نوجوان اغلب ناامید و عصبانی می شوند. گاهی اوقات راکت ها پرتاب می شوند. بازیکنان پس از شوت های از دست رفته بر سر خود فریاد می زنند. استرود هرگز این کار را نمی کند." استرود گفت: "من فقط سعی می کنم مثبت بمانم. بعد از هر امتیاز، سعی می کنم بگویم که امتیاز بعدی یا بازی بعدی یا بازی بعدی یا کل مسابقه را خواهم برد. "همیشه جا برای مثبت بودن وجود دارد. همیشه می توانید در زمان دیگری برنده شوید."
سوال: کدام یک از کلمات زیر کانر استرود را به بهترین شکل توصیف می کند؟
1. مثبت
2. مستقل
3. طنز
4. قابل توجه