متن: سخت کار کردن برای من طبیعی است. شرکت صورتحساب پزشکی که من در آن کار می کنم، من را به عنوان محقق مطالبات استخدام کرد و در یک سال من را به عنوان سرپرست تیم پیگیری منطقه شمال شرق ارتقا داد. "کی میخوای تموم کنی؟" شوهرم جو در حالی که روی تخت می رفت گفت. جواب دادم: چند دقیقه دیگه. سابقه من دلیل کمی برای باور جو به من ارائه داد. پایان همیشه فقط یک یا دو لحظه فاصله داشت. بعد از اینکه فهمیدم او کاملاً خواب است، مدارکم را جمع کردم و به سمت میز آشپزخانه رفتم و چند ساعت دیگر کار کردم. جایی در طول مسیر، متوجه شدم که اشتیاق من برای زندگی با کار سخت خسته کننده جایگزین شده است که آرامش و لذت را از من سلب کرده است. با گسترش شرکت، مسئولیت من هر روز سنگین تر می شد. استعفا به دیوانگی پایان می‌داد و جو من را تشویق کرد که هر روز این کار را انجام دهم. یک روز ایمیلی روی صفحه کامپیوتر من ظاهر شد. وقتی آن را باز کردم عبارت "دستیار اداری معاون ارشد رئیس جمهور" توجهم را جلب کرد. نه، فکر کردم. آنها فکر می کنند من دیوانه هستم. چه کسی در ذهن خود می تواند از یک موقعیت مدیریتی به سمت منشی بازگردد؟ آن شب در خانه علاقه ام به این کار همچنان ادامه داشت. من مدتها قبل از ورود به شرکت، ده سال تجربه به عنوان منشی اجرایی داشتم. صبح روز بعد به رئیسم گفتم قصد دارم برای این کار درخواست بدهم. او گفت: "شما با کاهش شدید حقوق روبرو هستید و پاداش خود را از دست خواهید داد." "دیوانه هستم." گفتم: «هنوز نه، اما اگر مدت طولانی تری در این موقعیت بمانم، مطمئنم که به همین شکل به پایان خواهم رسید.» مسلماً مدیر منابع انسانی نیز شوکه شده بود، اما از نظر بودجه، نه گفتن به کسی که درخواست کاهش حقوق و کاهش مزایا را دارد، دشوار است. این تقریباً یک چیز جدید است که هر روز با آن مواجه نمی شوید. من یک مجموعه مهارت را به روی میز آوردم که شامل دانش کاری از هر بخش در مناطق عملیاتی شرکت بود. اگرچه من در مورد حقوقی که احساس می‌کردم برای چیزی که ارائه می‌دهم منطقی مذاکره کردم، پاداش از دست رفته و کاهش حقوق باعث شد درآمدم بیست درصد کاهش یابد. من در آن روز گذشته در دفترم را بستم و از ترک پست مدیریتم پشیمان شدم. در پایان اولین روزم در موقعیت جدید می دانستم که تصمیم درستی گرفته ام. هیچ دفتر، کارمند، حقوق یا چک پاداشی نمی تواند جایگزین این احساس جدید هر روز صبح بیدار شدن از خواب و در واقع تمایل به رفتن به سر کار شود. وظایفی که من انجام می دهم به طور خاص به یک معاون رئیس جمهور کمک می کند. هنگامی که در پایان روز می روم، چیزی جز آرزوی خود برای بازگشت فردا با خود نمی برم، زیرا می دانم که مورد احترام و قدردانی هستم. شوهرم همیشه به من می‌گوید که نمی‌توانم روی آرامش خاطر قیمت بگذارم، اما وکلای طلاق بسیار گران هستند. به نظر می رسد که مسیر من به سوی صلح خیلی زود مشخص نشده است!
سوال: نویسنده تصمیم گرفت شغل خود را تغییر دهد ، عمدتاً به این دلیل که او _ .
1. به بیماری مبتلا شد
2. می خواست با آرامش زندگی کند
3. برای این کار واجد شرایط نبود
4. می ترسید از جو جدا شود