متن: بچه شتری از مادرش پرسید چرا اینقدر سم روی پاهایمان داریم؟ او را برگرداند و توضیح خود را آغاز کرد. سم‌های بزرگ برای این است که ما را از فرو رفتن در شن‌ها باز دارند.» "اوه! پس چرا ما مژه های بلند داریم؟" "این برای محافظت از چشمان ما در برابر شن و ماسه است." "چرا قوزهای بزرگ؟" "یعنی ذخیره چربی و داشتن انرژی کافی برای پیمودن مسافت های طولانی در بیابان گرم!" "می بینم!" بچه شتر گردنش را دراز کرد و به مادرش نگاه کرد: پس ما در این قفس وسط باغ وحش چه کار می کنیم؟ من هم مثل بچه شتر همین سوالها را پرسیده بودم. وقتی نابینایی من شروع شد، ابتدا خودم را در قفسی از ترحم و تلخی حبس کردم. خسته شده بودم از آن قفس تاریک بیرون بیایم. بهشت! چی فکر میکردم؟ آنها _ خودخواسته بودند. در نهایت، اشتیاق برای ترک آن به من انگیزه داد تا گوش هایم را برای شنیدن زمزمه ای اطمینان بخش باز کنم - من برای خیلی بیشتر آفریده شدم. آن میله ها را شکستم و به بیابان زندگی رفتم. من به سختی در میان گرما با اراده قدم می زنم. و سم های اعتماد من را از فرو رفتن در شن های خطر باز داشت. هر بار که به نقطه دیگری از سفرم می رسیدم، چشمانم دنیای کاملا جدیدی را با فرصت هایی برای ایجاد تفاوت می دید. بهترین از همه، من خوشحالم که من واقعا برای خیلی بیشتر خلق شده بودم! میله ها در همه اندازه ها و اشکال موجود هستند. اما هیچ کس نمی تواند نیروی عزم را که آنها را در هم می شکند نگه دارد. به عقب برگردید و به نوارهایی که شما را محدود می کنند نگاه کنید. یک نفس عمیق بکش، آنها را بشکن، و به طراوت یک زندگی جدید وارد شو!
سوال: با توجه به قسمت می دانیم که نویسنده _ .
1. از بچه شتر ناراحت است
2. به نظر می رسد وضعیت شتر مادر را دوست دارد
3. هنوز نمیتونه از این تلخی خلاص بشه
4. زمانی در زندگی خود احساس ناامیدی کرد