متن: روزی روزگاری، خانواده ای با هجده فرزند در روستای کوچکی نه چندان دور از نورنبرگ زندگی می کردند. هجده! با وجود شرایط ناامید کننده، دو نفر از بچه ها خواب دیدند. هر دو می خواستند استعداد خود را در هنر دنبال کنند. پس از بحث های طولانی، سرانجام دو پسر به توافق رسیدند. سکه می انداختند. بازنده به معدن های نزدیک می رفت و با درآمد خود از برادرش که در آکادمی حضور داشت حمایت می کرد. سپس، زمانی که آن برادری که برنده مسابقه شد، در چهار سال تحصیلات خود را به پایان رساند، از برادر دیگرش در آکادمی حمایت کرد. آنها صبح یکشنبه بعد از کلیسا سکه ای پرتاب کردند. آلبرشت دورر پیروز شد و به نورنبرگ رفت. آلبرت وارد معادن خطرناک شد و برای چهار سال بعد، برادرش را که کارش در آکادمی عالی بود، تامین مالی کرد. تا زمانی که فارغ التحصیل شد، هزینه های قابل توجهی برای کارهایش دریافت کرده بود. هنگامی که هنرمند جوان به دهکده خود بازگشت، خانواده دورر یک شام جشن را برای جشن بازگشت پیروزمندانه آلبرشت به خانه برگزار کردند، جایی که آلبرشت برای سال‌های فداکاری که او را قادر به برآوردن جاه‌طلبی‌اش کرده بود، نان نان نوشید. کلام پایانی او این بود: "اکنون می توانید به نورنبرگ بروید تا به دنبال رویای خود بگردید و من از شما مراقبت خواهم کرد." اشک روی صورت رنگ پریده اش سرازیر شد و سر پایین انداخته اش را از این طرف به طرف دیگر تکان داد، آلبرت گریه کرد: "نه... نه... نه... نه. برای من خیلی دیر است. ببین... ببین چه چهار سالی شده است. در معدن به دستانم آسیب رسانده است! من آنقدر از آرتروز در دست راستم رنج می برم که حتی نمی توانم یک لیوان برای برگرداندن نان تست تو بگیرم، چه رسد به اینکه با قلم یا قلمو خطوط ظریف بکشم... برای من، دیگر خیلی دیر شد." آلبرشت دورر برای تشکر از آلبرت به خاطر تمام فداکاری‌هایی که کرده بود، دست‌های آزاردیده برادرش را با کف دست‌هایش به هم و انگشت‌های نازک به سمت آسمان کشیده بود. او نقاشی قدرتمند خود را به سادگی «دست‌ها» نامید، اما تمام جهان تقریباً بلافاصله قلب خود را به روی شاهکار بزرگ او باز کردند و نام آن را به «دست‌های دعاکننده» تغییر دادند. دفعه بعد که یک کپی از آن خلقت تاثیرگذار را دیدید، دوباره نگاهی بیندازید. بگذارید این یادآوری شما باشد، اگر هنوز به یکی نیاز دارید، که هیچ کس - هیچ کس - هرگز آن را به تنهایی نمی سازد!
سوال: پایان متن به چه معناست؟
1. فرد می تواند با تلاش فردی خود به موفقیت دست یابد.
2. موفقیت کاملاً به شانس و فداکاری بستگی دارد.
3. موفقیت نیاز به همکاری و مشارکت دارد.
4. هیچ کس بدون رهبر نمی تواند موفق شود.