متن: 15 ژوئن بود و دو روز دیگر سی ساله می شدم. مطمئن نبودم که وارد دهه جدیدی از زندگی ام شوم و می ترسیدم بهترین سال های زندگی ام پشت سرم باشد. برنامه روزانه من شامل رفتن به باشگاه برای تمرین( ) قبل از رفتن به محل کار بود. هر روز صبح دوستم نیکلاس را در باشگاه می دیدم. او هفتاد و نه ساله بود و از ظاهری فوق العاده برخوردار بود. همانطور که در آن روز خاص به نیکلاس سلام کردم، او متوجه شد که من از سرزندگی همیشگی خود پر نیستم و پرسید که آیا مشکلی وجود دارد یا خیر. به او گفتم که نگران سی سالگی هستم. من متعجب بودم که وقتی به سن نیکلاس رسیدم چگونه به زندگی خود نگاه کنم، بنابراین از او پرسیدم: "بهترین زمان زندگی شما چه زمانی بوده است؟" نیکلاس بدون تردید پاسخ داد: "خوب جو، این پاسخ فلسفی من به سوال فلسفی شماست: زمانی که من در اتریش کودک بودم و همه چیز برای من مراقبت می شد و من توسط والدینم بودم، آن زمان بهترین زمان بود. زندگی من. وقتی به مدرسه می رفتم و چیزهایی را که امروز می دانم یاد می گرفتم، آن زمان بهترین دوران زندگی من بود. وقتی اولین کارم را گرفتم و مسئولیت هایی داشتم و برای تلاشم مزد گرفتم، آن زمان بهترین دوران زندگی من بود. وقتی با همسرم آشنا شدم و عاشق شدم، بهترین دوران زندگی من بود. جنگ جهانی دوم فرا رسید و من و همسرم مجبور شدیم از اتریش فرار کنیم تا جانمان را نجات دهیم. برای آمریکای شمالی، آن بهترین دوران زندگی من بود. وقتی به کانادا آمدیم و تشکیل خانواده دادیم، بهترین دوران زندگی من بود. وقتی پدری جوان بودم، تماشای بزرگ شدن فرزندانم، بهترین زمان بود. از زندگی من." "و اکنون، جو، من هفتاد و نه ساله هستم. سلامتی ام را دارم، احساس خوبی دارم و عاشق همسرم هستم، همانطور که اولین بار همدیگر را دیدیم. این بهترین دوران زندگی من است."
سوال: چرا نویسنده مضطرب بود؟
1. او از نشاط همیشگی اش پر نبود.
2. او دوست قدیمی خود نیکلاس را ندید.
3. از سی سالگی اش احساس اضطراب می کرد.
4. جواب دوستش در مورد بهترین زمان را دوست نداشت.