متن: اجازه دهید کودکان یاد بگیرند که در مورد کار خود قضاوت کنند. کودکی که صحبت کردن را یاد می‌گیرد با اصلاح مداوم یاد نمی‌گیرد: اگر بیش از حد اصلاح شود، صحبت نمی‌کند. او هزاران بار در روز متوجه تفاوت زبانی که استفاده می کند و زبان اطرافیانش می شود. ذره ذره تغییرات لازم را انجام می دهد تا زبانش شبیه زبان دیگران شود. به همین ترتیب، بچه‌ها یاد می‌گیرند که همه چیزهای دیگر را انجام دهند: آنها باید بدون آموزش انجام دهند، مانند راه رفتن، دویدن، بالا رفتن، سوت زدن، دوچرخه‌سواری - عملکرد خود را با عملکرد افراد ماهرتر مقایسه کنید. و به آرامی تغییرات مورد نیاز را ایجاد کنید. اما در مدرسه هرگز به کودک فرصت نمی دهیم که اشتباهاتش را دریابد و خودش آنها را اصلاح کند. ما همه کارها را برای او انجام می دهیم. ما طوری رفتار می کنیم که انگار فکر می کنیم او هرگز متوجه اشتباهی نمی شود، مگر اینکه به او گوشزد شود، یا آن را تصحیح کند، مگر اینکه به او تحمیل شود. اگر می خواهد، به او اجازه دهید با کمک بچه های دیگر کار کند، این کلمه چه می گوید. پاسخ به آن مشکل چیست، آیا این روش خوبی برای گفتن یا انجام این کار است یا خیر. اگر موضوع پاسخ صحیح است، همانطور که ممکن است در ریاضیات یا علوم باشد، دفترچه پاسخنامه را به او بدهید. بگذار خودش اوراقش را تصحیح کند. چرا ما معلمان باید وقت خود را برای چنین کارهای معمولی تلف کنیم؟ وظیفه ما باید این باشد که به کودک کمک کنیم وقتی به ما می گوید که نمی تواند راهی برای دریافت پاسخ درست پیدا کند. اجازه دهید بچه ها یاد بگیرند که همه افراد تحصیل کرده روزی باید یاد بگیرند، چگونه درک خود را اندازه گیری کنند، چگونه بفهمند که چه چیزی. می دانند یا نمی دانند.
سوال:  بر اساس این متن، بهترین راه برای یادگیری چیزها برای کودکان این است که _
1. گوش دادن به توصیه های افراد ماهر
2. پرسیدن سوالات زیادی از افراد مسن
3. اشتباه کردن و اصلاح آنها
4. انجام کاری که دیگران انجام می دهند