متن: در حین خواندن داستانی درباره 20 ساله‌ها که از این که چگونه اقتصاد برنامه‌های زندگی‌شان را خراب می‌کند، شکایت می‌کردم، نمی‌توانستم فکر نکنم که این 20 ساله‌ها شبیه به دسته‌ای از بچه‌های لوس هستند که بزرگ می‌شوند و انتظار دارند همه چیز برایشان آسان باشد. من به عنوان یک بیست ساله، مطمئناً ناامیدی آنها را به اشتراک می‌گذارم - احتمالاً من و شوهرم تا چهل سالگی نمی‌توانیم خانه بخریم، و ما دو نفر زیر بار وام‌های دانشجویی می‌رویم. اما چرا باید متفاوت باشد؟ به عنوان جوان در آمریکا، آیا آنها نباید از همه چالش ها و فرصت هایی که این کشور ارائه می دهد استفاده کنند؟ برخی از این دیدگاه‌ها را در نظر بگیرید: جنیفر، 29 ساله، صاحب یک آپارتمان دو خوابه به همراه همسرش، نگران است که دست‌کم یک دهه نتواند بچه دار شود، زیرا آنها توانایی خرید یک آپارتمان را ندارند. هنوز خانه من آن را خواندم و فکر کردم که او در چه سیاره ای زندگی می کند که برای بچه دار شدن باید خانه داشته باشید؟ آیا او تا به حال از یک کشور در حال توسعه یا حتی مناطق مرکزی شهر در این کشور بازدید کرده است؟ مالکیت خانه یک امر تجملی است، نه یک شرط باروری. مردی 26 ساله در داستان از اینکه توان مالی گرفتن دکترای ادبیات را ندارد، ناامید شده است. خب، این کمی شبیه ابراز ناامیدی به نظر می رسد که هیچ کس به شما پول نمی دهد تا به مدت پنج سال در ساحل تایلند شعر بنویسید. بله، ناراحت کننده است که این جوانان اینقدر احساس گم شدن می کنند. اما من فکر می کنم مشکل انتظارات بسیار بالای آنهاست نه واقعیت اقتصادی. بث کوبلینر، نویسنده کتاب یک زندگی مالی: مالی شخصی در دهه بیست و سی سالگی خود را دریافت کنید، می‌گوید که فکر می‌کند زمانی که به نظر می‌رسد ثروتشان در حال افزایش است، انتظارات مردم افزایش می‌یابد. والدین آنها احتمالاً ارزش خانه آنها را همراه با سرمایه گذاری آنها افزایش می دهند. کوبلینر می گوید: «بنابراین ما افرادی داریم که در محیطی بزرگ شده اند که مردم انتظارات زیادی از معنای خوب زندگی دارند. این رکود قطعا نقشی در وادار کردن این انتظارات به گروه های واقع بینانه خواهد داشت. در این میان، به نظر می رسد برای سلامت روانی ما بسیار بهتر است که بر قدردانی - برای آپارتمان های یک خوابه مان، زندگی در شهرهای مدرن، یا شاید فقط به خاطر اینکه می توانیم سه وعده غذایی در روز بخوریم-- به جای حسرت داشتن نوعی زندگی مجلل
سوال: چه چیزی باعث می شود نویسنده فکر کند که 20-somethings شبیه یک دسته از بچه های لوس است؟
1. آنها انتظار دارند همه چیز برای آنها آسان باشد.
2. آنها شکایت دارند که اقتصاد برنامه های زندگی آنها را خراب می کند.
3. آنها حاضر به رویارویی با همه چالش ها نیستند.
4. بار وام های دانشجویی بر دوش آنهاست.