متن: پدر در تمام طول جنگ جهانی اول در ارتش بود، بنابراین تا سن 5 سالگی، من هرگز او را زیاد ندیدم و آنچه دیدم مرا نگران نکرد. گاهی اوقات از خواب بیدار می شدم و چهره بزرگی به من نگاه می کرد. گاهی صبح زود صدای بسته شدن در ورودی و صدای پائین رفتن کفش ها را می شنیدم. اینها ورودی و خروجی پدر بود. هر بار که او می رفت، هدایای زیادی برای من می گذاشت - نمونه تانک، چاقو و انواع تجهیزات نظامی که در یک جعبه بلند گذاشته بود. وقتی او آنجا نبود، مادر به من اجازه داد یک صندلی بیاورم و در گنجینه های او جستجو کنم. به نظر نمی رسید که او به اندازه او در مورد آنها فکر کند. جنگ آرام ترین دوران زندگی من بود. هر روز صبح به محض روشن شدن هوا از خواب بیدار می شدم و احساس می کردم که شبیه خورشید هستم. زندگی هرگز به اندازه آن زمان ساده و روشن و پر از امکانات به نظر نمی رسید. بلند شدم رفتم تو اتاق مادر و رفتم تو تخت بزرگ. او از خواب بیدار شد و من شروع به گفتن برنامه هایم کردم. من صحبت کردم اما بعد از آن خوابم برد و دوباره بیدار شدم که او را از زیر در آشپزخانه شنیدم که صبحانه را درست می کند. اغلب به این فکر می کردم که من و مادر در تمام طول روز چه کار کنیم و چه هدیه ای برای کریسمس بگیرم. مثلا همین مشکل کوچک بچه وجود داشت. من و مادر هرگز نتوانستیم در مورد آن توافق کنیم. خانه ما تنها خانه ای در خیابان بود که نوزاد تازه واردی نداشت و مادر می گفت تا زمانی که پدر از جنگ برنگشته نمی توانیم بخریم، زیرا آنها بسیار گران هستند. این نشان می داد که او چقدر ساده است. جنی‌هایی که در نزدیکی زندگی می‌کردند صاحب یک بچه شدند و همه می‌دانستند که آنها اصلاً پولی ندارند. شاید این یک نوزاد ارزان بود، و مادر چیزی واقعا خوب می خواست، اما من احساس کردم که این واقعا مهم نیست. بچه جنیز برای ما خوب بود.
سوال: تا پنج سالگی نویسنده _ .
1. نگران پدرش نبود
2. هرگز پدرش را ندید
3. اغلب پدرش را آزار می داد
4. گاهی پدرش را می دید