متن: اواخر چهارشنبه شب بود که تماس تلفنی وحشتناک به خانه ما رسید. نشستم تا صدای تلفن را بهتر بشنوم. در کمال تعجب من. شنیدم که مادرم گریه کرد. "ماشین را بگیر. دین! آندریا تصادف کرده است." ما همه تابلوها را در راه بیمارستان می دویدیم و لاستیک هایمان در هر گوشه ای صدا می زد. به بیمارستان رسیدیم. اما اجازه دیدن آندریا را نداشتند. صبح روز بعد. پس از پوشیدن ماسک، به ما اجازه داده شد برای دیدن آندریا به ICU برویم. خوب. حداقل چیزی که می توانستم بگویم این بود که همه چیز در بدنش زخمی شد و تمام خاطراتش را از دست داد. این یک تصادف مرگبار بود. طی دو ماه آینده من بیشتر در بیمارستان زندگی می کردم تا در خانه ام. من دیدم که آندریا برای به دست آوردن مهارت های حرکتی روزمره بسیار سخت کار می کند. او یک بار هم شکایت نکرد یا برای خودش ترحم نکرد، روح مصمم او در حال درخشش بود. پس از دو هفته بستری شدن در ICU و دو ماه درمان معمولی در بیمارستان، آندریا توانست به خانه بازگردد. چند ماه مدرسه را از دست داد. بنابراین رسیدن به آن برای او سخت بود. آندریا وظایفی برای انجام دادن داشت و مهم نیست که چقدر سخت بود. او با آنها گیر کرد تا اینکه کار او تمام شد. شما 9 ساعت مشغول رسیدگی به درد و درمان است. او همیشه زمانی برای دوست داشتن و بازی با من پیدا می کرد. هرگز تاثیری که این حادثه بر زندگی من گذاشت را فراموش نمی کنم. من شخصیت با اراده و روحیه مصمم او را تحسین می کنم. امروز او کاملا طبیعی است. با وجود زخم ها و سوزن هایی که پای او را در جای خود نگه داشته است. من نمی توانستم خواهر بهتری بخواهم. قهرمان یا بهترین دوست
سوال: نویسنده برای شنیدن تماس نشست زیرا او
1. احساس کرد که اتفاق وحشتناکی رخ داده است.
2. ممکن است خیلی نگران این باشد که چه کسی اینقدر دیر تلفن کرده است.
3. می خواستم افرادی را که اینقدر دیر زنگ می زدند سرزنش کنم.
4. مطمئن نبود که تلفن به او مربوط می شود یا خیر.