متن: شکی نیست که برای مدت طولانی تحصیلات دانشگاهی پذیرفته شده است. عقل متعارف و شواهد آماری می‌گوید همه فارغ‌التحصیلان دبیرستان باید بروند، زیرا کالج به آنها کمک می‌کند تا پول بیشتری کسب کنند، افراد «بهتر» شوند و یاد بگیرند که شهروندان مسئولیت‌پذیرتری نسبت به کسانی که نمی‌روند باشند. اما کالج هرگز نتوانسته جادوی خود را برای همه انجام دهد. و اکنون که نزدیک به نیمی از فارغ التحصیلان دبیرستان ما در آن شرکت می کنند، کسانی که با این الگو مطابقت ندارند تعدادشان بیشتر و آشکارتر می شود. فارغ التحصیلان دانشگاه کفش می فروشند و تاکسی می رانند. دانشجویان کالج با آزمایش‌های یکدیگر مداخله می‌کنند و توصیه‌نامه‌های نادرست را در رقابت شدید می‌نویسند تا در مقاطع تحصیلات تکمیلی پذیرفته شوند. دیگران هیچ انگیزه ای در تحصیل خود پیدا نمی کنند و در نتیجه مجبور به ترک تحصیل می شوند که اغلب توسط مدیران کالج تشویق می شود. برخی از ناظران می گویند تقصیر خود جوانان است - آنها خراب شده اند و بیش از حد انتظار دارند. اما این محکومیت کل دانشجویان است و همه ناراحتی های دانشگاه را توضیح نمی دهد. برخی دیگر وضعیت جهان را مقصر می دانند و تا حدودی حق با آنهاست. به ما گفته اند که جوانان باید به دانشگاه بروند زیرا اقتصاد ما نمی تواند لشکری از جوانان هجده ساله آموزش ندیده را جذب کند. اما فارغ التحصیلان ناامید می آموزند که دیگر نمی تواند ارتشی از جوانان آموزش دیده بیست و دو ساله را نیز جذب کند.
سوال: چه کسی در ناراحتی دانشگاه نقش دارد؟
1. دانش‌آموزان جوانی که همگی لوس‌اند و بیش از حد انتظار دارند.
2. جامعه ما که نمی تواند شغل کافی برای فارغ التحصیلان دانشگاهی ارائه دهد.
3. جوانان و همچنین جامعه ما مقصر همه اینها هستند.
4. جامعه ما که شغل کافی برای فارغ التحصیلان دبیرستان ندارد.