متن: مدتی است که به طور گسترده پذیرفته شده است که نوزادان - و سایر موجودات - یاد می گیرند که کارها را انجام دهند، زیرا اعمال خاصی منجر به "پاداش" می شود، و هیچ دلیلی برای شک در صحت این موضوع وجود ندارد. اما به طور گسترده اعتقاد بر این بود که پاداش‌های مؤثر، حداقل در دوران اولیه، باید مستقیماً با «محرک‌های» فیزیولوژیکی اساسی مانند تشنگی یا گرسنگی مرتبط باشد. به عبارت دیگر، اگر کودک غذا یا نوشیدنی یا نوعی آسایش جسمانی داشته باشد، یاد می‌گیرد، نه در غیر این صورت. اکنون مشخص است که اینطور نیست. نوزادان یاد می‌گیرند که به گونه‌ای رفتار کنند که نتیجه‌ای در دنیا به همراه داشته باشد، بدون اینکه پاداشی جز موفقیت در چشم باشد. پاپوسک مطالعات خود را با استفاده از شیر به روش معمولی برای "پاداش دادن" به نوزادان و آموزش انجام برخی حرکات ساده مانند چرخاندن سر به یک طرف یا آن طرف آغاز کرد. سپس متوجه شد که نوزادی که به اندازه کافی سیر شده بود. نوشیدن شیر را رد می‌کند، اما همچنان با نشانه‌های واضحی از لذت به پاسخ‌های آموخته‌شده ادامه می‌دهد. بنابراین او شروع به مطالعه پاسخ های بچه ها در موقعیت هایی کرد که شیر داده نمی شد. او به سرعت دریافت که بچه‌های چهار ماهه می‌آموزند که اگر حرکت چراغ‌ها را «روشن» کند، سرشان را به راست یا چپ بچرخانند - و در واقع آنها می‌توانند چرخش‌های بیشتری را بیاموزند تا به این نتیجه برسند، برای مثال. دو تا چپ یا دو تا راست، یا حتی تا سه چرخش به یک طرف. آزمایش نور پاپوسک مستقیماً در مقابل نوزادان قرار گرفت و او مشاهدات جالبی انجام داد که گاهی اوقات آنها برای تماشای نور از نزدیک به عقب بر نمی‌گردند، اگرچه وقتی چراغ روشن می‌شد «لبخند می‌زنند و صحبت می‌کنند». دیدن نورهایی که آنها را خوشحال می کرد. این موفقیتی بود که آنها در حل مشکل، در تسلط بر مهارت به دست آوردند، و سپس یک طبیعت اولیه انسانی برای درک جهان و تحت کنترل درآوردن آن وجود دارد.
سوال: به گفته نویسنده، نوزادان یاد می گیرند کارهایی را انجام دهند که _ .
1. شگفتی آنها را برآورده خواهد کرد
2. نیازهای جسمانی آنها را برآورده خواهد کرد
3. مستقیماً با لذت در ارتباط هستند
4. احساس موفقیت را برای آنها به ارمغان خواهد آورد