متن: صبح یکشنبه زیبایی بود، و من و مگی داشتیم از پیاده روی از میان جنگل برمی گشتیم. فقط چند بلوک با خانه فاصله داشتیم که دیدم یک تلفن همراه و یک کارت اعتباری در جاده نشسته بودند. آنها را به خانه بردیم. همیشه چیزهای شگفت انگیزی را در خیابان پیدا می کند و او به آنها به عنوان یک مهمانی متحرک نگاه می کند - یک بال مرغ اینجا یا یک دنده کباب در آنجا. چند سال پیش یک تلفن همراه دیگر هم پیدا کردم و با شماره ای که در دفترچه تلفن آن بود تماس گرفتم. وضعیت را برای مردی که جواب داد توضیح دادم. او گفت که مال خواهرش است و می آید آن را تحویل بگیرد که او هم این کار را انجام داد. انجام داد. و این بود. نه تشکر شفاهی، نه تشکر کتبی، نه تشکر "اینجا یک جعبه شکلات است". وقت نداشتم با آخرین تلفن همراهم با کسی تماس بگیرم. داشتم برای خودم قهوه می ریختم که روی پیشخوان آشپزخانه شروع به لرزیدن و رقصیدن کرد. "این کیه؟" وقتی برداشتم یکی پرسید "این کیه؟" با تعجب گفتم: سارا؟ او از دانستن نام من شگفت زده شد تا اینکه متوجه شد نامش در کارت اعتباری است. "می توانید آنها را برای من بفرستید؟" او پرسید. او در آرلینگتون زندگی می کند که 2 مایلی از خانه من فاصله دارد. "هوم، نه،" پاسخ دادم و اضافه کردم که فکر می کنم او می تواند بیاید آنها را بگیرد، و اگر من در خانه نبودم، آنها در صندوق پستی من بودند. یک روز بعد، زمانی که برای دویدن بیرون بودم، یک نفر آنها را پس گرفت. حتی یک تکه کاغذ در صندوق پستی که روی آن عبارت "Thanks" نوشته شده بود، قرار نداشت. در این عصر ایمیل و تلفن همراه، واقعاً وجود دارد. هیچ بهانه ای نیست. سال ها پیش، چیزی با ارزش تر از یک اسکناس 100 دلاری در خیابان پیدا کردم: گواهینامه رانندگی. دیدم که صاحب آن چند بلوک با من زندگی می کند، بنابراین با او تماس گرفتم. او پرسید که آیا می توانم گواهینامه را بگیرم. از درب جلویش پاسخ دادم: «حدس می‌زنم می‌توانستم. و همین بود.
سوال: نویسنده از کجا نام سارا را می دانست؟
1. از دفترچه تلفن او
2. از کارت اعتباری او
3. از ایمیل او
4. از گواهینامه رانندگیش