متن: یک قانون مسکن مقرون به صرفه که سه سال پیش تصویب شد، عرضه احتمالی خانه‌هایی با نرخ پایین‌تر از بازار را نوید می‌دهد، اما نتوانسته است تولید مسکن را افزایش دهد و بعید است پیشوند = st1 / فقیرترین خانواده‌های سانفرانسیسکو را تحت تأثیر قرار دهد. باربارا، 44 ساله، که در سال 1970 به شهر آمد، تلاش می‌کند خود را از پایین‌ترین نقطه، جایی که او و فرزندانش فقط با لباس‌هایی که بر پشت‌شان بود، شروع کردند، از طریق مهربانی دیگران. آنها آخرین بار در سال 1999 بی خانمان شدند. از آن زمان، باربارا سخت کار کرده است تا از بازگشت به خیابان ها و پناهگاه ها جلوگیری کند، ابتدا از مسکن انتقالی، سپس کمک اجاره، و تحصیل برای شغل به عنوان دستیار پرستاری و بهداشت خانه استفاده کرده است. مشاور. با این حال هزینه مسکن کار را برای او دشوار کرده است. او نمی تواند مسکن مناسبی بخرد. حتی یک سرپناه نامناسب برای اجاره 1200 دلار هزینه دارد. او باید هر شب را در یک اتاق غذاخوری بگذراند. از این نظر او تنها نیست. صدها هزار سانفرانسیسکایی وجود دارند که با او در یک قایق هستند. از سال 2000، او مراقبت های بهداشتی را در خانه های خیریه ارائه می دهد و به یک برنامه کمکی برای پرداخت اجاره آپارتمان دو خوابه خود در ارتفاع پایین متکی است. چند ماه پیش او شغل تمام وقت خود را به دلیل کاهش بودجه از دست داد، درست همانطور که امیدوار بود یک پست دائمی دریافت کند که به او اجازه می دهد اجاره ماهانه 1700 دلاری خود را پوشش دهد. حالا او شش روز در هفته در شیفت‌های سه یا چهار ساعته کار می‌کند و ساعتی 10.50 دلار با اتوبوس از مشتری به مشتری دیگر می‌رود و نگران است که در فوریه، زمانی که کمک‌های اجاره‌اش تمام شد، ممکن است دوباره با خانواده‌اش در خیابان‌ها بیاید. .
سوال: از این قسمت می توانیم یاد بگیریم که _ در سانفرانسیسکو.
1. کمبود جدی مسکن مناسب وجود دارد
2. افراد زیادی هستند که توانایی خرید مسکن را ندارند
3. مسکن انتقالی به اندازه آپارتمان گران است
4. می توان به هر شهروند کمک اجاره داد