متن: چشم چپم را درست بعد از اولین تولدم از دست دادم -- به شدت بیمار شده بودم. چشم مصنوعی من بسیار قانع کننده بود و معمولاً روی آن عینک می زدم - حتی دوست پسرم، میک، واقعاً متوجه این موضوع نمی شد. درست قبل از ازدواج به او گفتم که یک چشمم نابینا شده است -- در آن زمان 19 ساله بودم. او گفت که اهمیتی نمی دهد و من را به همان اندازه دوست دارد. یک روز قبل از ازدواج، در خانه پدر و مادرم بودم که ناگهان چشم دیگرم تار شد. پدرم به دکتر زنگ زد که به او گفت احتمالاً اعصاب است و من تا صبح خوب می شوم. حق با او بود -- وقتی از خواب بیدار شدم، توانستم کارت های شانس خود را بخوانم. عکاس عروسی درست زمانی که داشتم لباسم را می پوشیدم از راه رسید و من را برای گرفتن عکس قبل از مراسم به باغ فراخواندند. فرصتی برای نگاه کردن در آینه وجود نداشت. پس از آن مستقیماً به سمت کلیسا حرکت کردیم. یک روز آفتابی بود و وقتی نزدیک شدیم می‌توانستم همه دوستانمان را ببینم که منتظر بودند. خدمات لذت بخش بود، و من و میک به دفتر وزیر رفتیم تا ثبت نام را امضا کنیم -- آخرین چیزی که با چشمانم نوشتم. تازه وقتی به هتل محل پذیرایی رسیدیم، احساس عجیبی به من دست داد. همانطور که منتظر استقبال از مهمانانمان بودیم، دیدم دوباره تار شد و من واقعاً مجبور شدم تمرکز کنم زیرا دوستان و خانواده ما برای تبریک به ما صف کشیده بودند. پس از آن، ما به اتاق پذیرایی رفتیم، تا عکاس بتواند از ما عکس بگیرد، همانطور که ما وانمود می‌کردیم که کیک را بریده‌ایم. آن موقع بود که درد شروع شد. مادرم گفت: "به کسی اجازه نده!" او همیشه خودش را به خاطر از دست دادن چشم دیگرم سرزنش می کرد و آرزو می کرد کاش زودتر من را نزد دکتر می برد. فقط به چند نفر از اعضای خانواده گفته شده بود -- حتی دوستان نزدیک من هم عاقل تر نبودند. بنابراین حتی وقتی درد شدیدتر شد، طوری ادامه دادم که انگار هیچ اتفاقی نمی افتد. من خیلی منتظر این روز بودم و همه خیلی خوشحال به نظر می رسیدند که نمی خواستم همه چیز را خراب کنم. نمی‌توانستم چیزی تشخیص دهم، اما توانستم آرام بمانم و از طریق غذا و سخنرانی‌ها آن را پشت سر بگذارم. فکر می کنم این طبیعی است که عروس و داماد بعد از عروسی در کنار هم بمانند و میک به درستی مرا راهنمایی کرد. ما به طور منظم کلاس های رقص را می گذراندیم، بنابراین اولین رقص بدون حادثه گذشت، میک مرا در یک والس آرام و برازنده هدایت کرد. بعد از آن، از ساختمان خارج شدیم تا ببینیم آیا کمی هوا وضعیت را بهبود می بخشد یا خیر، اما نه کمکی کرد و نه دراز کشیدن. من هنوز فکر می کردم که تاری مثل شب قبل از بین می رود. اما در نهایت پذیرفتم که همه چیز به خودی خود بهتر نمی شود -- خیلی درد داشتم. میک به دنبال یک دکتر فرستاد که یک نگاه به من انداخت و آمبولانس را صدا کرد. در بیمارستان، به یاد می‌آورم که پرستاری با دیدن آمدن من به گریه افتاد -- من هنوز کانفیتی در موهایم داشتم. تشخیص داده شد که من مبتلا به گلوکوم هستم، بیماری در چشم که فشار وحشتناکی ایجاد می‌کند -- به مشکلاتی که در دوران کودکی داشتم بی‌ربط بود، فقط یک تصادف. یک عمل برای نجات بینایی من در ابتدا موفقیت آمیز به نظر می رسید -- با برداشتن باندها، به یاد می آورم که یک گلدان گل در انتهای تخت دیدم. اما این آخرین چیزی است که تا به حال دیدم. سخت بود، اما من با آن کنار آمدم، و تقریباً 40 سال بعد احساس می‌کنم زندگی کامل و فعالی داشته‌ام. مناظری وجود دارد که همیشه از ندیدن آنها غمگین می شوم -- چهره دختر و نوه هایم. من همیشه پشیمان خواهم شد که صبح عروسی ام هم وقت نداشتم در آینه نگاه کنم -- علیرغم تمام اتفاقاتی که افتاد، خاطرات خوشی از مراسم دارم.
سوال: ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم که نویسنده .
1. هرگز نتوانست خود را به عنوان یک عروس ببیند
2. ثبت نام به رهبری میک را امضا کرد
3. مراسم را در خانه میک برگزار کرد
4. با میک به سمت کلیسا رفتیم