متن: من و یکی از دوستانم آن روز در صف خواربارفروشی ایستاده بودیم و به او می گفتم بچه هایم چقدر تنبل هستند. آن روز صبح از سر کار آمده بودم و مثل اغلب اوقات خانه ام خراب شده بود. "من معتقدم که کودکان امروزی فقط برای آنچه می توانند به دست آورند بیرون هستند. آنها هرگز نمی توانند به تمیز نگه داشتن خانه ما کمک کنند." با احساس ناراحتی گفتم "میدونی چقدر خوشحالی؟" زنی از پشت سرمان پرسید: "من خیلی دوست دارم به خانه بروم و خانه ام به هم ریخته باشد. برایم مهم نیست که کف اتاقم کثیف باشد. و همچنین بدم نمی آید که لباس های کثیف روی هم چیده شوند. حتی برایم مهم نیست که کسی در مورد آن صحبت کند. خانه کثیف من. من آن را دوست دارم. من دوست دارم راهم را در خانه راه بیندازم فقط برای اینکه به بچه هایم برسم و بتوانم آنها را در آغوش بگیرم، آنها را ببوسم و به آنها بگویم که چقدر آنها را دوست دارم. ببینید، دو فرزندم در یک تصادف کشته شد. خانه من تمیز می ماند؛ لباس هایم سرپوش می ماند؛ ظرف ها تمام است.» "هیچ اثر انگشتی روی دیوارهای من نیست. صدای جر و بحث هم شنیده نمی‌شود. پس می‌بینی، تو خیلی خوش شانسی. من هر کاری می‌کنم تا از آن چیزی که الان هستی عبور کنم! چقدر دوست دارم بتوانم آن را نگه دارم. بچه های من، اشک هایشان را پاک کن و رویاهایشان را به اشتراک بگذار! حالا اگر به خانه من بیایید و یک آشفتگی بزرگ ببینید، اگر بخواهید می توانید افکار بدی بیندیشید، اما من احساس خوشبختی زیادی می کنم. (268 کلمه)
سوال: ایده اصلی پاساژ چیست؟
1. کودکان را نباید در خانه تنها گذاشت.
2. مادری فرزندانش را در تصادف از دست داد.
3. مردم باید به خاطر چیزهایی که زندگی می دهد شکرگزار باشند.
4. مادری از بهم ریختگی خانه اش شکایت کرد.