متن: سالها پیش داستانی از معلم مدرسه وجود داشت ----خانم تامپسون. روز اول به بچه ها گفت که همه آنها را یکسان دوست دارد. اما این یک دروغ بود. در ردیف اول پسری به نام تدی استودارد بود. با بچه های دیگر خوب بازی نمی کرد و همیشه نیاز به حمام داشت. او را دوست نداشت. سپس خانم تامپسون متوجه شد که تدی قبل از مرگ مادرش در واقع پسر بسیار خوبی بوده است. خانم تامپسون از خودش خجالت می کشید. زمانی که تدی مانند سایر شاگردانش، تدی نیز برای او هدیه کریسمس آورد، احساس بدتری به او دست داد. عطر مادرش بود. تدی گفت: "خانم تامپسون، امروز شما دقیقاً مثل قبل از مامان من بو می دهید." بعد از رفتن بچه ها حداقل یک ساعت گریه کرد. در همان روز، او تدریس خواندن، نوشتن و ریاضی را متوقف کرد. در عوض، او شروع به آموزش به کودکان کرد. خانم تامپسون توجه خاصی به تدی داشت. به نظر می رسید ذهن پسر زنده شده بود. هر چه بیشتر او را تشویق می کرد، سریعتر بهبود می یافت. در پایان کلاس ششم، تدی به یکی از باهوش ترین بچه های کلاس تبدیل شد. شش سال گذشت تا اینکه او یادداشتی از تدی دریافت کرد. او نوشت که دبیرستان را در کلاس خود به پایان رسانده است و او هنوز بهترین معلمی است که او در تمام عمرش داشته است. او به دانشگاه رفت. خانم تامپسون دو نامه دیگر از او دریافت کرد که آخرین آن امضا شده بود، دکتر تئودور اف. استودار. داستان به همین جا ختم نمی شود. در روز عروسی‌اش، دکتر استودارد در گوش خانم تامسون زمزمه کرد: "از شما متشکرم خانم تامسون، که به من ایمان داشتید. شما به من احساس مهم بودن دادید و به من نشان دادید که می‌توانم تفاوت ایجاد کنم." خانم تامپسون در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود، زمزمه کرد: "تدی، تو همه چیز را اشتباه داری. تو کسی بودی که به من آموختی که می توانم تفاوتی ایجاد کنم. تا زمانی که تو را ملاقات نکردم، نمی دانستم چگونه تدریس کنم."
سوال: چرا تدی در عروسی از خانم تامپسون تشکر کرد؟
1. ارتباطش را با او حفظ کرده بود.
2. او را تشویق کرده بود.
3. او برایش هدایای کریسمس فرستاده بود.
4. او به او یاد داده بود که چگونه مردم را قضاوت کند.