متن: اگرچه او فقط چهار سال سبیل هایش را می پوشید، امروز به سختی می توانیم آبراهام لینکلن را بدون آنها تصور کنیم. او اغلب در مورد دختر کوچکی در وستفیلد نیویورک صحبت می کرد که در نامه ای به او پیشنهاد کرد که سبیل های معروف را پرورش دهد. و اضافه می کرد: "گاهی اوقات یک چیز کوچک می تواند زندگی ما را تغییر دهد!" گریس بدل در اتاقش نشسته بود و به عکس لینکلن نگاه می کرد. لامپ کوچک او روی عکس سایه انداخت. یک قاب از سایه های کوچک در اطراف صورت نازک قرار داشت و گونه های توخالی را پوشانده بود. "سبیل!" او فکر کرد. "چقدر زیبا!" با خودش گفت "اگر او اجازه دهد سبیل هایش رشد کند، افراد بیشتری خواهند بود تا او را به عنوان رئیس جمهور انتخاب کنند. کسی باید به او بگوید." دست به قلم کرد و شروع به نوشتن نامه کرد. در 16 فوریه سال بعد یک قطار ویژه رئیس جمهور تازه منتخب لینکلن را به کاخ سفید برد. قطار برای مدت کوتاهی در ایستگاهی نزدیک شهر گریس توقف کرد. لینکلن در ایستگاه با جمعیت زیادی که خانواده بدل در میان آنها حضور داشتند صحبت می کرد. لینکلن در ادامه سخنان خود گفت: من در این مکان دوست کوچکی دارم. "آن خانم کوچولو به من گفت که چگونه ظاهرم را بهبود ببخشم، و من می خواهم از او تشکر کنم. اگر حضور داشت، می خواهم با او صحبت کنم. نام او گریس بدل است." پدر گریس او را به سمت لینکلن هدایت کرد. او با خوشحالی نگاه کرد و خندید، زیرا بالای صورتش سبیل ها بود. اگر به اسپرینگفیلد، ایلینوی سفر کنید، امروز خانه ای را خواهید دید که آبراهام لینکلن در آن زندگی می کرد. روی دیوار یک اتاق کاغذی آویزان شده است که با دست خط کودکی پوشیده شده است: "آقای عزیز..."
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان برای این قطعه است؟
1. چرا لینکلن سبیل رشد کرد؟
2. نامه یک دختر کوچک به لینکلن
3. لینکلن چگونه رئیس جمهور ایالات متحده شد
4. محبت بزرگ لینکلن به کودکان