متن: در اوایل پاییز برای پذیرش در کالج اقدام کردم. من می خواستم به جایی بروم جز دانشگاه کرنل، اما مادرم به شدت با آن مبارزه کرد. وقتی او من را در حال مطالعه عکسی از پدرم در زمین ورزشی کرنل دید، آن را پاره کرد. شما نمی توانید بگویید که این دانشگاه عالی نیست، فقط به این دلیل که بابا به آنجا رفته است. "این اصلاً نیست. و این یک دانشگاه برتر است." هنوز تکه ها را در دستش گرفته بود. "اما ما نمی توانیم شما را به دانشگاه بفرستیم." "من آرزو ندارم از شما پول بخواهم. آیا می خواهید برای کمک به شما و بابا شغلی پیدا کنم؟ اوضاع آنقدرها هم بد نیست، درست است؟" او گفت: نه. "من از شما انتظار ندارم که به ما کمک کنید." پدر از عموزاده های ثروتمندش پول قرض کرد تا یک جواهر فروشی کوچک راه اندازی کند، مشتریان اصلی او دوستان قدیمی دانشگاهی او بودند. برای به دست آوردن مشتریان جدید، مادرم باید کمک می کرد. او یک عضویت فراموش شده در لیگ محلی زنان را انتخاب کرد تا بتواند افراد بیشتری را بشناسد. اینکه آیا آن افراد به مشتری تبدیل می شوند یا نه، سوال دیگری بود. می‌دانستم که والدین من باید مدت زیادی منتظر بمانند تا سرمایه‌گذاری کوچکشان بتواند بازدهی نشان دهد. علاوه بر این، آنها به اندازه کافی نمی خواستند که ثروتمند و موفق باشند؛ در غیر این صورت نمی توانستند زندگی خود را به این بدی اداره کنند. من بین میل به کمک به آنها و تغییر زندگی آنها و عزم برای تکرار نکردن اشتباهاتشان دویده بودم. من به قدرت خود برای رسیدن به آنچه می‌خواستم ایمان قوی داشتم. پس از ماه‌ها مطالعه سخت، یک بورس تحصیلی کامل در کالج گرفتم. پدرم به سختی می‌توانست غرور خود را به من حفظ کند و مادرم در نهایت قبل از موفقیت من تسلیم شد.
سوال: با توجه به متن، نویسنده تصمیم داشت در آن پاییز چه کار کند؟
1. تا برای خودش شغلی با درآمد خوب پیدا کند
2. برای بهبود روابط با مادرش
3. برای رفتن به دانشگاه رویایی اش
4. برای ادامه کار پدرش