متن: در منطقه حومه یک شهر پیرزنی کاملاً تنها زندگی می کرد. شوهرش سی سال پیش فوت کرد و دو سال بعد تنها پسرش به دلیل سرطان ریه از بین رفت. بنابراین او هنوز خانواده ای نداشت و تنها دوستش یک سگ سفید کوچک بود که همه جا با او می رفت - به استثنای یک استثنا. سگ در زمستان عاشق شومینه بود و بعد از اینکه پیرزن به رختخواب می رفت گاهی می رفت جلوی زغال های گرم دراز می کشید. معمولاً سگ روی فرشی درست در کنار تخت دراز می کشید. از آنجایی که پیرزن عاشق سگش بود، اجازه نمی داد سگ با او روی تخت بنشیند. اما اگر می ترسید یا کابوس می دید، دستش را روی سگ سفید کوچکش می گذاشت و او برای آرام کردنش، آن را می لیسید. یک شب درست قبل از خواب داشت روزنامه می خواند. وقتی می‌خواند که یک بیمار روانی از بیمارستان مجاور بیرون رفته است، لرزید و لحاف را دور خود کشید. هیچ کس نمی دانست که آیا بیمار خطرناک است یا نه، اما او مظنون به قتل چندین زن بود که تنها زندگی می کردند. زن چراغ ها را خاموش کرد و سعی کرد بخوابد، اما ترسیده بود و مدام برمی گشت. بالاخره به جایی رسید که سگ سفید کوچکش خوابیده بود. مطمئناً، یک زبان گرم و خیس شروع به لیسیدن دست او کرد. زن احساس اطمینان و امنیت کرد و دستش را از کنار تخت آویزان کرد. در حالی که چرخید تا راحت در آنجا مستقر شود، برای لحظه ای چشمانش را باز کرد و از در باز به اتاق نشیمن نگاه کرد. آنجا جلوی شومینه، سگ سفید کوچکش نشسته بود و به زغال سنگ ها خیره می شد و دمش را تکان می داد. و کنار تختش، چیزی هنوز دستش را می لیسید.
سوال: با دیدن سگی که هنوز کنار شومینه نشسته، _ .
1. پیرزن او را نزد خود صدا می کرد
2. پیرزن تا نیمه جان می ترسید
3. شانس داشتن یک سگ دیگر
4. از آنچه زیر تختش بود متحیر می شد