متن: من از کودکی عاشق موسیقی شدم و اغلب می‌نشستم چند آهنگ از خودم بسازم. فکر می‌کردم زندگی بدون یک آهنگ زیبا چگونه خواهد بود؟ در سال 1992، دو آهنگ عاشقانه برای همسر عزیزم ساختم و در حین خواندن اشک هایش را تماشا کردم. سام، او با جدیت گفت: "آهنگ های شما باید توسط افراد بیشتری شنیده شود." او تصنیف های من را گرفت و شروع به آزار رسانه های مختلف در مورد من، شوهر آرایشگرش کرد. دو ایستگاه رادیویی علاقه مند شدند و آهنگ ها را پخش کردند. پس از پخش برنامه، من در جامعه ما به عنوان آرایشگر آوازخوان شناخته شدم. با این حال، بزرگترین غافلگیری هنوز در راه بود. از طرف یک مروج موسیقی تماس گرفتم که به من پیشنهاد یک قرارداد طولانی مدت ضبط را داد. او توضیح داد که پول زیادی را برای بازاریابی آهنگ هایم سرمایه گذاری خواهد کرد. روی فروش آلبوم هایم در سراسر استرالیا تمرکز کردم. اما من مردد بودم. همه دوستانم به من گفتند که بروم. و مری هم فکر کرد که باید این کار را انجام دهم. برو سام. من دختر و پسرم را در حال بازی در حیاط خانه تماشا کردم. من خیلی عادت کرده بودم که خانواده ام برای عشق و حمایت به من مراجعه کنند. اگر بخواهم حرفه خوانندگی را شروع کنم، نه تنها به شدت دلتنگ آنها می شوم، بلکه مطمئناً تماشای بزرگ شدن آنها را نیز از دست می دهم. امضای این قرارداد باعث می شود شکاف بزرگی بین من و خانواده ام... و من نمی توانستم آن را تحمل کنم. خانواده ام زندگی من بود. بنابراین پیشنهاد مروج موسیقی را رد کردم. پشیمانی
سوال: نویسنده عمدتاً قصد دارد به ما چه بگوید؟
1. آدم باید خودش را بشناسد.
2. علاقه بهترین معلم است.
3. خانواده باید حرف اول را بزند.
4. هر سگی روز خودش را دارد.