متن: دوازده سال پیش، از پورتوریکو به فلوریدا مرکزی رسیدم. من در مورد یک فرصت شغلی شنیده بودم و تصمیم گرفتم آن را دنبال کنم. اما هرگز به واقعیت تبدیل نشد. من به سرعت فهمیدم که تنها بودن بدون منابع در یک شهر ناآشنا شرایط راحتی نیست. وقتی سرمایه محدودم تمام شد بی خانمان شدم و یک سال و نیم در خیابان های اورلاندو زندگی کردم. جدا از اینکه احساس می کردم مورد توجه قرار نمی گرفتم و دلتنگ خانواده ام می شدم، باید با چالش دیگری هم روبرو می شدم - گرسنگی. برای اولین بار در زندگی ام، من، به عنوان یک مرد خارجی، که زندگی ام را در آسایش نسبی طبقه متوسط گذرانده بودم، احساس ناامیدی را درک کردم که یک نفر وقتی به اندازه کافی غذا نمی خورد، احساس می کند. من به وضوح به یاد آوردم که در بسیاری از مواقع مسافتی بیش از 7 مایل را دویده بودم تا به یک برنامه تغذیه محلی قبل از بسته شدن در ساعت 7 بعدازظهر برسم. هنگامی که نیاز به غذا برآورده شد، چالش بعدی پیش می‌آید: جایی که بتوان جایی برای خواب شبانه پیدا کرد. خوشبختانه، برنامه های محلی مانند ائتلاف برای بی خانمان ها، بانک غذای دوم برداشت و مرکز وین دنش بخش مهمی از توانایی من برای زنده ماندن از تجربه دردناکم بود. با کمک این برنامه ها، من در یک برنامه بورسیه تحصیلی دانشگاهی از طریق ائتلاف پذیرفته شدم و دو مدرک از والنسیا گرفتم. تجربه من به من کمک کرد تا بفهمم که وقف زندگی ام برای کمک به دیگران پاداش های ماندگاری دارد. امروز، من به عنوان مدیر برنامه های گرسنگی دوران کودکی در بانک غذای دوم هاروست مشغول به کار هستم و بر برنامه های تغذیه تابستانی، Hi-Five Kids Pack و Kids Cafe نظارت دارم. من بسیار مفتخرم که می توانم منابع غذایی را در آن برنامه های فوق العاده توزیع کنم و به صدها نفر دیگر مانند خودم کمک کنم.
سوال: نویسنده از تجربه خود متوجه می شود که _ .
1. بدبختی ممکن است یک نعمت واقعی باشد.
2. دوست نیازمند واقعاً دوست است.
3. هروقت تمایلی هست، راه رسیدن به آن هم هست.
4. یک دور خوب لیاقت دور دیگری را هم دارد.