متن: من فقط سیزده ساله بودم که من و چهار نفر از اعضای تیمم توسط مربی شنام برای تمرین با تیم ملی چین انتخاب شدیم. شب قبل از رفتنم به چین، مادرم مرا به اتاقش صدا زد. وارد شدم نمی دانستم چه انتظاری دارم. من در انتهای تخت بسیار منظم او نشستم، روبروی میز اتاق خواب که روی آن یک گلدان به سبک مینگ با جزئیات بسیار تصویر شده بود. او به من گفت که مادربزرگ من هنوز در اطراف پکن زندگی می کند. نام او رن لی لینگ بود و 97 سال داشت. این اولین بار بود که نام او را می شنیدم. اژدهای روی گلدان در میان گل‌ها و درختان انگور مار می‌رفت که مادرم می‌گفت: "پو پو، به من نگاه کن. باید این را بشنوی تا وقتی به چین می‌روی بفهمی. باید این دانش را در قلب خود نگه داری." او داستانی در مورد پدربزرگم، پسر رن لی لینگ، برای من تعریف کرد که پکن را ترک کرد تا به کالج در تایوان برود. او به من گفت که چگونه جنگ داخلی چین او را به مدت پنجاه سال از مادرش دور نگه داشت، بنابراین هیچ یک از آنها حتی نمی دانستند که دیگری زنده است. هیچ کس از تایوان نمی توانست با کسی در سرزمین اصلی دیدار کند، بنویسد یا تماس بگیرد. تمام راه های ارتباطی قطع شد. او به من از ارادت پدربزرگم به فرزندانش گفت و از ترس همین جدایی چقدر برای او سخت بود که دخترش را برای تحصیل به آمریکا بفرستد. او تمام آنچه می توانست به مادرم داد - نوزده سال عشق و پنجاه سال پس انداز. من یاد گرفتم که چگونه مادرم، از طریق ابزارهای موجود در این کشور، بالاخره می‌تواند دوباره مادربزرگم را با پدربزرگم متحد کند. اژدها دور گلدان پیچید و انگورهای جداگانه را به هم وصل کرد. برای یک ثانیه گذرا احساس کردم در اتاق مادرم حضور دارد. همه چیز بسیار عجیب و در عین حال بسیار واضح بود. فهمیدم که این سفر به چین فقط برای من نبود. برای مادرم و پدرش و مادرش بود. اکنون، نه تنها آینده، بلکه مهمتر از آن، گذشته ای داشتم. من دنیا را با چشمانی تازه دیدم. و بنابراین به چین رفتم و با مادربزرگم آشنا شدم. عمه بزرگم مرا در مرکز آموزشی سوار کرد و سوار تاکسی در شهر شلوغ شدیم. سر و صدای تاکسی و شهر در یک غرش عمیق متحد شدند. بالاخره در مقابل خیابان باریکی ایستادیم که در دو طرف آن خانه‌های کوچک یک طبقه قرار داشت. همینطور که مثل همه خانه‌های دیگر به سمت خانه‌ای می‌رفتیم، خیره‌های بسیاری از مردم را در خیابان جلب کردم. عمه بزرگم مرا از دری پوسیده به اتاقی با کوره، میز و صندلی گهواره ای هدایت کرد که در آن پیرزنی که دستکش پوشیده بود، روبه روی درگاه نشسته بود و با یک پتوی قهوه ای کهنه پوشیده شده بود. من رفتم و بلافاصله این زن ضعیف را در آغوش گرفتم که انگار تمام عمرم او را می شناسم. چینی محدود و شکسته من توانایی بیان احساسات پیچیده ام را نداشت. و حتی با وجود اینکه نمی‌توانستم به طور کامل بفهمم که او با لهجه غلیظ پکنی‌اش چه می‌گوید، می‌دانستم -- همان طور که می‌دانستم مادرم قبل از رفتنم چه می‌خواست به من بگوید. شادی او در لبخند بی دندانش درخشید. دستم را رها نمی کرد. بی وقفه از او پرسیدم که چگونه توانسته است چنین عمر طولانی داشته باشد. او با کلماتی که هرگز فراموش نمی کنم پاسخ داد: "امید مرا زنده نگه داشته است. من این مدت عمر کرده ام زیرا می خواستم پسرم را قبل از مرگم ببینم." اعضای تیم من باید تعجب کرده باشند که چگونه دو نفر که سه نسل از هم جدا می‌کنند اینقدر به هم نزدیک هستند. قبل از این سفر من هم به همین فکر بودم. و حتی در حال حاضر، من نمی توانم آن را کاملا توضیح دهم. ما به اندازه دو نفر متفاوت بودیم. حدود 85 سال و 8000 مایل از هم فاصله دارند. ما از دو فرهنگ کاملاً متفاوت آمده ایم. با این حال ما با یک میراث مشترک به هم مرتبط بودیم. برای شام که در ووک آهنی سیاه روی کوره پخته شده بود، ماندم. غذا مجلل بود و به افتخار من تهیه شد. وقتی شروع به غذا خوردن کردم، در حالی که مادربزرگم در کنارم بود، احساس کردم اژدها حضور دارد. اما این بار این احساس از بین نرفت. اژدها بخشی از من شده بود. مادربزرگ من سال گذشته در سن 100 سالگی درگذشت. با برآورده شدن بالاترین امیدها و وحشیانه ترین رویاهای او، می دانم که او با خوشحالی درگذشت.
سوال: کدام یک از موارد زیر را می توان از متن استنباط کرد؟
1. پدربزرگ نویسنده هنگام فرستادن دخترش به آمریکا از جنگ می ترسید.
2. امید به دیدن دوباره پسرش، مادربزرگ نویسنده را برای این مدت زنده نگه داشت.
3. این در حد انتظار نویسنده بود که بتواند تا این حد به مادربزرگش نزدیک شود.
4. مادربزرگ این نویسنده قبل از مرگ با پسرش ملاقات کرد.