متن: آرژانتین در اواخر قرن نوزدهم مکانی هیجان انگیز بود. در حدود سال 1870، رونق اقتصادی را تجربه می کرد و پایتخت، بوینس آیرس، افراد زیادی را به خود جذب کرد. کشاورزان و همچنین سیل خارجی ها از اسپانیا و ایتالیا برای جستجوی شغل به بوئنوس آیرس آمدند. این مشاغل درآمد خوبی نداشتند و مردم از زندگی جدید خود در شهر احساس تنهایی و ناامیدی می کردند. هنگامی که تازه واردان ناراضی در مناطق فقیرنشین شهر با هم مخلوط شدند، رقص معروف و تانگو به وجود آمد. در ابتدا تانگو رقص طبقات پایین بود. در بارها و خیابان ها می رقصیدند. در آن زمان تعداد زنان بسیار کمتر از مردان بود، بنابراین اگر مردی نمی خواست کنار گذاشته شود، تنها انتخاب او این بود که با مرد دیگری برقصد تا بتواند توجه معدود زنان موجود را به خود جلب کند. به تدریج، این رقص به طبقات بالای جامعه آرژانتین گسترش یافت و قابل احترام تر شد. در اروپا در این زمان، علاقه شدید به رقص از سراسر جهان آغاز شد. این علاقه به رقص بین المللی به ویژه در پاریس مشهود بود. هر نوع رقصی از باله تا رقص شکم را می‌توان در صحنه‌های تئاترهای پاریس در تئاتر پاریس یافت. پس از ورود رقص های تانگو از آرژانتین به اروپا، آنها شروع به جلب توجه عموم کردند و رقص هیجان انگیز خود را در کافه ها اجرا کردند. اگرچه همه رقص جدید را تأیید نکردند و گفتند که کمی تکان دهنده است، اما این رقص طرفداران کافی برای محبوبیت پیدا کرد. محبوبیت تانگو در بسیاری از نقاط دیگر جهان همچنان رو به افزایش بود. سربازانی که از جنگ جهانی اول به ایالات متحده بازگشتند، تانگو را به آمریکای شمالی آوردند. در سال 1926 به ژاپن رسید و در سال 2003 سفارت آرژانتین در سئول یک رقصنده محلی تانگو را برای ایفای نقش نوعی سفیر رقص و ترویج رقص تانگو در سراسر کره جنوبی استخدام کرد.
سوال: قبل از جنگ جهانی اول، تانگو به _ .
1. آمریکا.
2. ژاپن.
3. فرانسه.
4. کره جنوبی.