متن: گذرواژه ها هیچ ضمانتی ندارند تایپ رمز عبور یا شماره کارت اعتباری خود در رایانه یک لحظه کار است. اما اگر فکر می کنید به محض زدن کلید Return اطلاعات شخصی شما ناپدید می شوند، دوباره فکر کنید: آنها می توانند سال ها روی هارد دیسک کامپیوتر بنشینند و منتظر باشند تا هکر آنها را بگیرد. کارشناسان امنیتی می گویند، از آنجایی که مردم زمان بیشتری را در وب می گذرانند و هکرها با تجربه تر می شوند، خطرات ذخیره اطلاعات شخصی در رایانه ها روز به روز در حال افزایش است. برخی از محافظت‌ها وجود دارد، مانند اینکه هرگز اجازه نمی‌دهید رایانه شما رمزهای عبور شما را ذخیره کند. اما حتی آن هم هیچ تضمینی برای امنیت ندارد. هنگامی که رمز عبور را تایپ می کنید، در حافظه دسترسی تصادفی (RAM) ذخیره می شود، جایی که به طور موقت نگه داشته می شود تا زمانی که داده های دیگر آن را بازنویسی کنند یا رایانه خاموش شود. اما هر چند وقت یکبار، رایانه محتویات RAM خود را روی هارد دیسک کپی می کند، جایی که به راحتی برای هکرها طعمه می شود، هکر می تواند مستقیماً آن را بخواند یا یک کرم برای ارسال ایمیل به آن طراحی کند. هر چه داده های حساس طولانی تری در حافظه رم باقی بمانند، احتمال کپی شدن آن ها روی دیسک بیشتر می شود، جایی که تا زمانی که بازنویسی شود، باقی می ماند – که ممکن است برای سال ها اتفاق نیفتد. تال گارفینکل و همکارانش از دانشگاه استنفورد یک ابزار نرم افزاری ایجاد کرده اند که عملکرد یک سیستم کامپیوتری کامل را شبیه سازی می کند. در شبیه سازی، داده های حساس را می توان برچسب گذاری کرد و سپس در هنگام عبور از سیستم ردیابی کرد. در مرحله بعد، گارفینکل و تیمش رایانه‌هایی را شبیه‌سازی کردند که نرم‌افزارهای رایجی را اجرا می‌کنند که به طور منظم گذرواژه‌ها یا اطلاعات شخصی مخفی مانند اینترنت اکسپلورر، اسکریپت ورود به سیستم ویندوز و نرم‌افزار سرور آپاچی را کنترل می‌کنند. در مقاله ای که ارائه می شود، آنها نتیجه می گیرند که برنامه ها هیچ اقدامی برای محدود کردن مدت زمان نگهداری اطلاعات انجام نداده اند. برخی از نرم افزارهای آزمایش شده حتی اطلاعات حساس را بدون محدودیت کپی کردند.
سوال: در مورد ایمنی رایانه، نویسنده احتمالاً کدام یک از موارد زیر را پیشنهاد می کند؟
1. مردم باید استفاده از کامپیوتر را متوقف کنند.
2. هکرها باید به شدت مجازات شوند.
3. برنامه های کامپیوتری بهتری مورد نیاز است.
4. توسعه دهندگان برنامه مقصر هستند.