متن: من یک دختر نوجوان نابینا هستم، اما اگر شناخته شود شرمنده هستم. من از استفاده از چوب سفید خودداری می کنم و از کمک خواستن متنفرم و طاقت نداشتم مردم به من نگاه کنند و فکر کنند من شبیه آنها نیستم. من باید یک خطر وحشتناک در جاده ها باشم. رانندگانی که در حال سرگردانی در ترافیک با من روبرو می شوند، احتمالاً باید به سرعت ترمزهای خود را ترمز کنند. جدای از آن، انواع و اقسام بلاهایی وجود دارد که در مسیر رفت و آمد به محل کار اتفاق می افتاد. یک روز عصر، تقریباً در نیمه راه خانه که باید اتوبوس را عوض می کردم، از اتوبوس پیاده شدم و طبق معمول با چیزی برخورد کردم. گفتم: «به شدت متاسفم» و جلوتر رفتم تا دوباره با آن برخورد کنم. وقتی برای بار سوم اتفاق افتاد، متوجه شدم که از تیر چراغ برق عذرخواهی کرده ام. این فقط یکی از چیزهای احمقانه ای بود که مدام برای من اتفاق می افتاد. بنابراین ادامه دادم و ایستگاه اتوبوس را پیدا کردم که یک توقف درخواستی بود، جایی که اتوبوس متوقف نمی شد مگر اینکه مسافران بخواهند سوار یا پیاده شوند. هیچ کس دیگری آنجا نبود و من باید سعی می کردم حدس بزنم که آیا اتوبوس رسیده است یا خیر. به طور کلی در این شرایط، چون از اینکه با درخواست کمک، نابینا را نشان بدهم متنفر بودم، سعی کردم با صدا حدس بزنم. گاهی اوقات یک کامیون بزرگ را متوقف می‌کردم و وقتی دور می‌شد احساس حماقت می‌کردم. در پایان، معمولاً موفق می‌شدم غرورم را قورت دهم و از یکی در ایستگاه کمک بخواهم. اما در این عصر خاص هیچ کس در ایستگاه به من نپیوست. به نظر می رسید که همه ناگهان تصمیم گرفته بودند با اتوبوس سفر نکنند. البته شنیدم که اتوبوس‌های زیادی عبور می‌کنند، یا فکر می‌کردم داشتم. اما از آنجایی که از ترس اینکه خودم را احمق کنم از متوقف کردن آنها دست کشیده بودم، همه آنها را رها کردم. نیم ساعت بدون توقف در آنجا تنها ایستادم. سپس منصرف شدم. تصمیم گرفتم به ایستگاه بعدی بروم.
سوال: به گزارش پاساژ، بعد از اینکه دختر عصر همان روز از اتوبوس پیاده شد، _ .
1. شروع به فرار کرد
2. طبق معمول یک نفر را به زمین زد
3. تصادفی به تیر چراغ برق برخورد کرد
4. چندین بار از پیرمرد عذرخواهی کرد