متن: سکوت کامل فقط در آزمایشگاه هایی به نام اتاق های آنکوئیک یافت می شود. دیوارها و سقف ها از بلوک هایی از مواد مخصوص مکنده صدا ساخته شده اند، بیش از سه فوت ضخامت دارند، در حالی که پوشش های کف لایه های شش فوتی از پر یا پشم پنبه هستند. سکوت در اینجا می تواند برای گوش ها به اندازه غوغا (صدای بلند مداوم) یک کارخانه فولاد یا انفجار موشک دردناک باشد، با این حال دانشمندان به این عادت کرده و ساعت ها در این اتاق های ساکت با استفاده از میکروفون و تجهیزات الکترونیکی می مانند. برای آزمایش مواد مختلف در حال توسعه برای تبدیل جهان به مکانی کمتر سر و صدا. معماران از اکتشافات علمی برای حل مشکل نویز به طرق مختلف استفاده کرده اند. دیوارها توخالی می شوند (دارای فضای خالی در داخل) و سپس با مواد مکنده صدا مشابه پشم پنبه پر می شوند. فرش های بسیار ضخیم کف را می پوشانند و پرده های پشمی ضخیم پنجره ها را می پوشانند. کانال های تهویه مطبوع و گرمایش با عبور هوا از صدها سوراخ ریز در بافل های ساخته شده از ورقه های مواد مکنده صدا کمتر ایجاد می شود. متأسفانه، این تکنیک ها و سایر تکنیک ها اغلب در برخی از ساختمان ها خیلی خوب عمل می کنند. اتاق‌های ضد صدا تقریباً بی‌صدا می‌شوند و مردمی که در آن‌ها زندگی می‌کنند از نبود صدا آشفته می‌شوند. یکی از راه‌های رسیدگی به این مشکل استفاده از چیزی است که آن‌ها «عطر صوتی» می‌نامند - صدای مصنوعی (که به طور مشابه توسط انسان تولید می‌شود) از طریق بلندگوهای کوچک به اتاق‌ها منتقل می‌شود.
سوال: مردم در اتاق‌های بی‌خوایی رنج می‌برند احتمالاً به خاطر _ .
1. آنها اجازه حرکت و صحبت دارند
2. فشار هوا بیشتر به گوش آنها آسیب می رساند
3. کمبود هوا در اتاق های آنکویک وجود دارد
4. آنها به شنیدن صدای اطراف خود عادت دارند