متن: شام آخر به عنوان یکی از برترین شاهکارها در کل حوزه هنر تصویری به شمار می رود. سنت بر این است که لئوناردو داوینچی ده سال روی نقاشی کار کرد، راهبان کلیسا از این تاخیر آزرده خاطر شدند. گفته می شد که لئوناردو اغلب از سحر تا شب به طور مداوم نقاشی می کرد بدون اینکه وعده های غذایی خود را بخورد. اما در زمان‌های دیگر ساعت‌ها قبل از تصویر، غرق در تفکر، بررسی، مقایسه و اندازه‌گیری ارقام خود بود. این بی‌تحرکی خشم پیشوایان شیطنت‌آمیز، رئیس کلیسا را برانگیخت، که به گروه بزرگی از کسانی تعلق داشت که معتقد بودند هر چه مرد شلوغ‌تر به نظر می‌رسد، کارهایش را بیشتر می‌کند. و بنابراین سعی کرد از نقاش بیکار عیب جویی کند. لئوناردو کمی ناراضی بود و به شخص دیگری توضیح داد که بین کار هنرمند خلاق و سنگ تراش تفاوت زیادی وجود دارد. هنرمند خلاق برای تفکر به زمان نیاز دارد. ممکن است زمانی که دستانش بیکار هستند شلوغ ترین باشد. همین حالا او برای تکمیل تصویر به دو سر نیاز داشت: سر مسیح، که هیچ الگویی بر روی زمین برای آن یافت نمی شد، زیرا مردی که چهره اش قدرت، زیبایی، لطافت و اندوه عمیق را بیان می کرد، کجا یافت می شد. مسیح؛ سپس او به یک سر یهودا نیز نیاز داشت، و یافتن آن نیز سخت بود، زیرا مردی که چهره‌اش می‌توانست پستی آن خائن پست را بیان کند، کجا بود. اما او دیگر نگاه نمی کند. اگر هیچ یک از آنها سر راه او قرار نمی گرفت، او راضی می شد که پریور را به عنوان الگوی یهودا انتخاب کند. این تهدید، پیشین خشمگین را ساکت کرد، که طبیعتاً هیچ تمایلی به انتقال به فرزندانش به این شکل نداشت.
سوال: چرا پیشین از تاخیر شکایت کرد؟
1. چون فکر می کرد نقاش بیشتر ساعت ها را تلف می کند.
2. زیرا می دانست که نابغه ممکن است در زمانی که به ظاهر بیکار باشد شلوغ ترین باشد.
3. چون کار سنگتراش را دوست داشت.
4. زیرا او مشتاق بود که برای یهودا الگو قرار گیرد.