متن: شب سردی در واشنگتن دی سی بود و من در حال بازگشت به هتل بودم که یک گدا به سمت من آمد. پرسید که آیا به او مقداری پول می دهم تا چیزی برای خوردن بیاورد. بعد از کمی تردید سرم را تکان دادم و به راهم ادامه دادم. با درماندگی گفت: من واقعا بی خانمان هستم و واقعا گرسنه ام! اما همچنان به راه رفتن ادامه دادم. این حادثه تا آخر هفته مرا آزار می داد. در واقع، من پولی در جیبم داشتم و حتی اگر او دروغ می‌گفت، نمی‌توانست یکی دو دلار را تحویل بدهم. در یک شب سرد یخبندان، به این فکر می‌کردم که سرنوشت یک مرد گرسنه چه می‌شود. با پرواز به زادگاهم، انکوریج، نتوانستم به او فکر نکنم. سعی کردم بهانه ای برای کمک نکردنم پیدا کنم. به هر حال، سازمان های دولتی، کلیساها و موسسات خیریه برای تغذیه او آنجا بودند. علاوه بر این، قرار نیست به گداها پول بدهید. اما من فقط نتوانستم این حادثه را فراموش کنم و شروع کردم به فکر کردن که باید کاری انجام دهم. در آن زمان برای روزنامه محلی دیلی نیوز ستون باغ می نوشتم. ناگهان فکری به ذهنم رسید. چرا سعی نکنیم همه خوانندگانم یک ردیف در باغ هایشان که به Bean اهدا شده است بکارند؟ کافه بینز، آشپزخونه‌ای که سال‌ها داوطلبانه به صدها نفر از مردم گرسنه غذا می‌دهد. ایده شروع به _ . من شروع به دریافت ایمیل ها و تماس های بیشتری از افراد مهربان کردم. آنها تمام تلاش خود را کردند تا نگرانی خود را در مورد گرسنگان نشان دهند. غذا توسط افراد خونگرم مختلف ارسال می شد و حتی کسانی که فقط گل می کارند گل های خود را می فرستادند. آنها غذای روح هستند که خیلی به من آرامش دادند. سال بعد، انجمن نویسندگان باغ آمریکا کنفرانس سالانه خود را در آنکوریج برگزار کرد و پس از اطلاع از برنامه آنکوریج، Plant a Row for Bean's Plant a Row for the Hungry شد. می توانید تصور کنید که آن زمان چقدر خوشحال بودم.
سوال: چرا نویسنده نمی تواند به فکر گدا نباشد؟
1. چون احساس می کرد به خاطر ناکامی در کمک به او اشتباه کرده است.
2. چون می خواست بداند گدا به او دروغ گفته است یا نه.
3. چون نگران بود که گدا از گرسنگی بمیرد.
4. زیرا برخی از آژانس ها، کلیساها و موسسات خیریه باید به گدا کمک کنند.