متن: بدون هیچ تردیدی گفت: بهتر است بمیرم. شنیدن این کلمات از دهان بهترین دوستم قلبم را پاره کرد. او این عبارت را بیش از یک بار تکرار کرده است و ذهن من مدام آن را مانند صدای ضبط شده پخش می کند. من حدود سه سال پیش بهترین دوستم را دیدم. پس از شش ماه آشنایی با من، او در مورد مبارزه اش با افسردگی به من گفت. غم و اندوه تنها احساسی نبود که بر من وارد شد. من شوکه شده بودم. او همیشه بسیار برون‌گرا و خوشحال به نظر می‌رسید. خیلی زود فهمیدم که او در کودکی مورد آزار جسمی و روحی قرار گرفته و باعث می‌شود که او افکار خودکشی داشته باشد. او از صحبت با دیگران در مورد افسردگی خود امتناع می ورزد زیرا اکنون به بزرگسالان، به خصوص افراد خانواده خود بی اعتماد است. مهم نیست کجا هستم و چه کار می کنم، زیرا او اولویت دارد. گاهی اوقات او فقط به اطمینان صدای من نیاز دارد که به او بگویم همه چیز درست می شود و من او را ناامید نخواهم کرد. بسیاری از دانش‌آموزان مدرسه‌اش وقتی متوجه زخم‌های ناشی از بریدگی روی بازوهایش می‌شوند، به او می‌خندند. به نظر می‌رسد که بچه‌های دیگر حق دارند او را مسخره کنند و از بالا به او نگاه کنند. اما هیچ‌کس چنین حقی را ندارد، بنابراین من تشویق می‌کنم. او بچه های بی عاطفه ای را که با او بد رفتار می کنند نادیده بگیرد. وقتی سنگینی چشم های قضاوت کننده یا صداهای نفرت انگیز را احساس می کند، همیشه به او یادآوری می کنم که بی قید و شرط به او اهمیت می دهم. فقط شنیدن من که می گویم همیشه بهترین دوستش خواهم بود به نظر می رسد به او این حق را می دهد. امنیت او باید به راه خود ادامه دهد. بهترین دوستم یک بار به من گفت که اگر من را نداشت زنده نمی ماند. او گفت که سخنان تشویق کننده من او را متقاعد کرد که راه خروج را انتخاب نکند. دوستی ما به من آموخت که یک کلمه محبت آمیز می تواند روی زندگی یک نفر تأثیر بگذارد. با شکنندگی زندگی، به ضرورت تشویق اعتقاد دارم.
سوال: دوست نویسنده عمدتاً به دلیل _ .
1. او بدون پدر و مادرش زندگی می کرد
2. سلامتی ضعیفی داشت
3. او در مدرسه مراقبت کمی دریافت کرد
4. کودکی بدی داشت