متن: هر روز بدون اینکه متوجه باشیم یکی از شگفتی های دنیای اطراف خود را تجربه می کنیم. این پیچیدگی شگفت‌انگیز تلویزیون و فناوری قابل توجه حمل و نقل نیست. شگفتی جهانی که ما به اشتراک می گذاریم و تجربه می کنیم توانایی ما در ایجاد صدا با دهان و انتقال ایده ها و افکار به ذهن یکدیگر است. این توانایی آنقدر طبیعی به وجود می آید که ما تمایل داریم فراموش کنیم که چه معجزه ای است. بدیهی است که توانایی صحبت کردن چیزی است که انسان را از حیوان جدا می کند. البته، برخی از حیوانات قدرتی به همان اندازه شگفت انگیز دارند، پرندگان می توانند هزاران مایل با مشاهده موقعیت ستارگان در آسمان نسبت به زمان روز و سال پرواز کنند. در نمایش استعدادهای Nature، انسان ها گونه ای از حیوانات هستند که عمل خاص خود را توسعه داده اند. اگر آن را به اصطلاحات اولیه تقلیل دهیم، توانایی انتقال اطلاعات به دیگران، با تغییر صداهایی است که هنگام بازدم ایجاد می کنیم. نه اینکه قدرت های ارتباطی دیگری نداشته باشیم. حالات چهره ما احساسات ما مانند خشم، شادی یا ناامیدی را منتقل می کند. روشی که سرمان را نگه می داریم می تواند به دیگران نشان دهد که خوشحالیم یا غمگین. این به اصطلاح "زبان بدن" است. خز خز یک هشدار غیرقابل انکار در مورد حمله در میان بسیاری از حیوانات است. به طور مشابه، سر خمیده یا دم آویزان آمادگی برای گرفتن مقام دوم در هر تجمع حیوانات را نشان می دهد. چنین وسیله ارتباطی مکانیزم اساسی است که حیوانات، از جمله انسان، به طور غریزی به دست می آورند و به نمایش می گذارند. آیا توانایی صحبت کردن فقط نوعی غریزه است؟ اگر چنین است، چگونه بشر به این مهارت شگفت انگیز دست یافته است؟ زیست‌شناس می‌تواند به آسانی ناحیه خاصی از مغز ما را که مکانیسم‌های گفتاری در آن کار می‌کند نشان دهد، اما این به ما نمی‌گوید که چگونه آن قسمت از بدن ما در تاریخ بیولوژیکی ما منشأ گرفته است.
سوال: چه ویژگی «زبان بدن» ذکر شده در این قطعه در انسان و حیوان مشترک است؟
1. بلند کردن سر در هنگام ناراحتی
2. داشتن چهره های بلند در هنگام عصبانیت.
3. موها در هنگام آماده شدن برای حمله.
4. خم کردن سرها در صورت تمایل به اطاعت.