متن: راز گلدی او در آستانه خانه من در کورنوال ظاهر شد. به هیچ وجه نمی توانستم او را دور کنم. به هیچ وجه، نه من. شاید شب قبل کسی او را از ماشینش بیرون کرده بود. "ما خانه را عوض می کنیم." "با آمدن کودک دیگر جایی برای او نیست." "ما هرگز او را واقعا نمی خواستیم، اما چه می توانستیم بکنیم؟ او یک هدیه بود." مردم انواع و اقسام بهانه ها را برای رها کردن یک حیوان پیدا می کنند. و او یکی از زیباترین سگ هایی بود که تا به حال دیده بودم. من او را گلدی صدا کردم. اگر می دانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد، نام خلاقانه تری برای او می گذاشتم. او در آن چند روز اول خیلی ناآرام بود. او به سختی چیزی می خورد و هوای غمگینی در مورد او وجود داشت. به نظر می رسید هیچ کاری نمی توانستم انجام دهم تا او را خوشحال کنم. بهشت می داند که در صاحب قبلی اش چه اتفاقی برای او افتاده است. اما در نهایت در پایان هفته اول او آرام شد. همیشه در کنار من، چه در یکی از پیاده روی های طولانی خود بیرون بودیم یا کنار آتش نشسته بودیم. به همین دلیل بود که یک روز که برای پیاده روی بیرون بودیم، از من جدا شد. ما خیلی از خانه فاصله داشتیم که او شروع به پارس کرد و خیلی بی قرار شد. در نهایت نتوانستم بیشتر از این او را نگه دارم و او با سرعت هر چه تمامتر از جاده به سمت یک خانه کشاورزی در دوردست حرکت کرد. وقتی به مزرعه رسیدم خیلی خسته و از گلدی ناراحت بودم. اما وقتی دیدم او چهار توله سگ را می لیسد، نسبت به آنها احساس همدردی کردم. زن پشت در گفت: ما نمی دانستیم چه اتفاقی برای او افتاده است. من او را یک روز به پیاده روی بردم، بلافاصله پس از تولد توله ها، و او ناپدید شد. پسری از پشت سر او اضافه کرد: "حتما سعی کرده به سمت آنها برگردد و گم شده است." باید اعتراف کنم که دلم برای گلدی تنگ شده است، اما اکنون ناگت را دارم و او دقیقاً شبیه مادرش است. و من یک درس خوب یاد گرفتم: قضاوت نکردن مردم.
سوال: گلدی یک روز با عجله به یک خانه کشاورزی رفت زیرا او _ .
1. توله سگ هایش را دید
2. صدای پارس آشنا شنید
3. می خواست نویسنده را ترک کند
4. راهش را به خانه قدیمی اش پیدا کرد