متن: در کمتر از 60 سال، مردم قبیله من از یک ملت مستقل، به زندانیان فرهنگی، به دریافت کنندگان رفاه تبدیل شده اند. آیا جای تعجب است که امروزه این همه مشکلات پیش روی بومیان استرالیا وجود دارد؟ وقتی در کووانیاما بزرگ می شدم، 15 نفر در کلاس من بودند، من تنها کسی هستم که به دانشگاه رفته ام. من همچنین تنها دختر کلاسم هستم که در 15 سالگی صاحب فرزند نشدم. از پسران کلاس من، هفت نفر، دو نفر به خاطر قتل، پنج نفر به دلیل سرقت و تجاوز به عنف زندانی شده اند. فقط سه نفر از ما الکلی نیستیم. چهار نفر از همکلاسی های من خودکشی کرده اند. زندگی به عنوان یک بومی جوان در هر شرایطی آسان نیست. داستان دانش‌آموزان من درسی است از بزرگی مشکلاتی که جوانان بومی در کیپ یورک با آن روبرو هستند. دو موضوعی که در تغییر این داستان نقش اساسی دارند آموزش و سلامت هستند. بین آنچه ما در جوامع به دست می آوریم و سایر بچه ها در شهرها فاصله زیادی وجود دارد. یکی از مشکلاتی که آموزش و پرورش در مدارس بومی دورافتاده با آن مواجه است این است که معلمان فقط یک یا دو سال از آموزش خارج می شوند. در تمام نه سال من در مدرسه یک معلم نماند، حتی مدیران. این عدم تعهد ظاهری باعث می شود احساس کنید آنها اهمیتی نمی دهند. ما باید برنامه درسی را در این جوامع بازنگری کنیم زیرا در سطح بسیار پایینی ارائه شده است. من مجبور شدم به این نتیجه برسم که دولت ها و کارشناسان آموزشی ما را کمتر از سفیدپوستان می دانند. آموزش و پرورش باید نشاط‌بخش باشد، نه اینکه باعث تقویت فقدان عزت نفس و کم توقعات دلخراشی شود که نژاد ما از آن رنج می‌برد. ما به یک ارزیابی مجدد گسترده در سیاست‌های آموزشی و سرمایه‌گذاری به همان اندازه در آموزش نیاز داریم. ما مدت زیادی را صرف گوش دادن به برخی از سفیدپوستان کرده‌ایم که به ما می‌گویند ما آدم‌های احمق و تنبلی هستیم که اکثریت مردم من واقعاً آن را باور دارند. رابطه بین آموزش ضعیف و سلامت ضعیف واضح است. افرادی که عزت نفس و غرورشان توسط یک سیستم آموزشی بی کیفیت و یک سیستم اجتماعی که اعتیاد به رفاه غیرفعال ایجاد می کند، از بین رفته است، دلیل کمی برای داشتن زندگی سالم دارند. سلامتی ما بدتر می شود. سیاست‌هایی که ارائه خدمات بهداشتی را تعیین می‌کنند توسط بوروکراسی که نمی‌خواهد صدای ما را بشنود عمیقاً ناقص است. خدمات بهداشتی اغلب به کلینیک محدود می شود. این مشکلات و چالش هایی از این قبیل است که باعث شد در انتخابات اکتبر گذشته ATSIC شرکت کنم. ATSITC چیزی فراتر از هیئت کمیسیون‌ها و بوروکراسی کانبرا است. ATSIC همچنین افرادی هستند که از جامعه هستند و برای جامعه سخت کار می کنند. ما می دانیم که دولت ها نمی توانند مشکلات ما را برای ما حل کنند. ما به عنوان جوانان تلاش می کنیم مسئولیت آینده خود را بپذیریم. من از نخست وزیر می خواهم که نه اینکه این مشکلات را برای ما حل کند، بلکه از اینکه او و دولتش ما را به عنوان شرکای برابر در وظیفه عظیم بازسازی خانواده ها، جوامع و شبه جزیره کیپ یورک ببینند. او تعهد خود را با مشارکت دولت خود در نشست خانواده و خشونت خانگی نشان داد. نظر من این است که سطح خشونت خانگی و کودک آزاری تمام اشتباهاتی که در سیاست بومیان وجود داشته است را خلاصه می کند. ما برای پرداختن به این واقعیت ترسناک در زندگی خود به یک رابطه جدید نیاز داریم. مردم بومی حاضر نیستند بپذیرند که دختران و زنان جوان به دلیل شرمساری توسط مردم خود مورد تجاوز قرار می گیرند. * من از شما می خواهم کمک کنید تا آن پتو را بلند کنید. من به عنوان یک زن بومی مغرور، یک زن کوکوبرا و همچنین یک جرم شناس اینجا ایستاده ام و از شما برای وقت و توجه شما سپاسگزارم. تانیا میجر، 22 ساله، یک مشاور منطقه ای ATSIC و یک مدیر کارآموز در جامعه خانگی خود در کوانیاما در کیپ یورک است. این یک نسخه ویرایش شده از سخنرانی است که او قرار است در جلسه ای بین نخست وزیر و رهبران کیپ یورک بیان کند (متن کامل در smh. com. an).
سوال: سازمان بهداشت جهانی. به نظر شما مخاطب تانیا هستید؟
1. مردم بومی.
2. پسران و دختران جوان در کووانیاما.
3. معلمان و مدیران.
4. نخست وزیر و رهبران کیپ یورک. .