متن: در دبیرستان به باشگاه ورزشی دختران پیوستم. در اولین دیدار پیست ما، من برای پرش طول وارد شدم، اما به عنوان جایگزین برای 50 یارد انتخاب شدم. من آن را دوست نداشتم، زیرا در مسافت طولانی بهتر بودم، اما آنها به من اطمینان دادند که هرگز مجبور به دویدن نخواهم شد. جایگزین آنها تمام شد. همانطور که به سمت خط شروع حرکت کردم، پدرم را در کنار زمین دیدم. داشت تماشا می کرد. موقعیت، آماده، تنظیم و خاموش رفت و تفنگ شروع شد. باور کنید یا نه، چشمانم را بستم و طوری دویدم که قبلاً دویدم. می دانستم شانسی برای برنده شدن ندارم. اما من شروع به شنیدن تشویق کردم و برای یک دقیقه فکر کردم، آیا ممکن است؟ چشمانم را باز کردم و در کمال ناامیدی، همه از خط پایان عبور می کردند، چند سانتی متر از یکدیگر فاصله داشتند و من فقط نیمی از فاصله را داشتم. آن لحظه مثل روزها بود. احساس کردم خیلی احمقم. من فقط می خواستم در زمین ذوب شوم و ناپدید شدم. بدتر از آن، پدرم داشت نگاه می‌کرد و من شرمنده بودم. تا جایی که می توانستم به دویدن ادامه دادم و تمام راه را تا خط پایان گریه کردم. وقتی از خط پایان رد شدم، به نظر می رسید هیچ کس متوجه من نشد. دیدم پدرم ایستاده بود و به من نگاه می کرد. خجالت کشیدم نگاهش کنم. او به سمت من رفت و گفت: من به تو افتخار می کنم. تعجب کردم، "برای چه؟ همه قبل از اینکه من حتی به نیمه راه بروم تمام کردند. من احمق به نظر می رسیدم." "چون تسلیم نشدی، حتی زمانی که متوجه شدی چه اتفاقی افتاده است. تمام توانت را گذاشتی و تمام کردی." من هم خندیدم و هم گریه کردم. من می‌دانم که می‌توانم با چیزی که غیرممکن به نظر می‌رسد، حتی تنها و ترسناک، روبرو شوم، و همیشه آن‌طور که انتظار دارید، برنده شدن به دست نمی‌آید. من تمام تلاشم را برای هر کاری انجام می دهم، برد یا باخت. من وسط هیچ چیز تسلیم نمی شوم.
سوال: منظور نویسنده رقابت در _ .
1. دایره 50 یاردی
2. پرش طول
3. دویدن از راه دور
4. پرش ارتفاع