متن: امروز در مرکز خرید منتظر دوستان بودم که خانمی که کلاه بافتنی و ژاکت بر سر داشت به سمتم آمد و در حالی که میلرزید گفت: "من بی خانمان هستم، آیا می خواهید برای من غذا بخرید؟" در آن کسری از ثانیه، همه چیزهایی که از مهدکودک آموخته بودم در ذهنم گذشت. با غریبه ها صحبت نکنید... شهروند خوبی باشید... مردم از شما سوء استفاده خواهند کرد... با دیگران آنگونه رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار شود... بزرگترین چیزی که یاد می گیرید این است که فقط دوست داشته باشید و باشید. در ازای آن عاشق شد... حدس می‌زنم عشق در بحث پیروز شد. گفتم: "حتما." "چه چیزی دوست داری؟" او فکر کرد و سپس گفت: "من می خواهم غذای چینی بگیرم." به طبقه بالا رفتیم. در راه از نوجوانی اش به من گفت. او به یاد می آورد که با بهترین دوستش برای سالنامه عکس می گرفت. او در گروه بود و بسکتبال بازی می کرد. نمرات خوبی گرفت و شاگرد خوبی بود. او سوپ، رول تخم مرغ، برنج سفید و مرغ فلفل سفارش داد. من معمولاً فکر می کنم این مقدار زیاد است، اما او احتمالاً در چند روز گذشته به سختی غذا خورده بود. من معمولی ام را گرفتم - جوجه من و ژنرال تسو. با خوردن غذا با هم آشنا شدیم. او پرسید که آیا ساز می نوازم؟ من پاسخ دادم که ویولن، ویولن سل و گیتار می نواختم. او به من گفت که فلوت، پیانو، گیتار و ویولن می نواخت. وسط غذا متوجه یه چیزی شدم. و دقیقاً در همان زمان به آن فکر کرد. "خب اسم شما چیست؟" او پرسید. من که دقیقاً از همان فکرمان مبهوت شدم، گفتم: «من کلر هستم. "مال تو چیه؟" با لبخند گفت: جویس. ما به صحبت ادامه دادیم و او از درس های مورد علاقه من در مدرسه پرسید که آیا می خواهم به دانشگاه بروم. پاسخ دادم: «امیدوارم. "من به پرستاری علاقه دارم." او گفت: «من برای پرستاری به کالج رفتم. غافلگیر شدم. چطور می‌توانیم این همه اشتراک داشته باشیم؟ آیا او تظاهر می کرد که من با او احساس همدردی کنم؟ اما وقتی این را گفت، چشمانش واقعی بود. در همین حین من مشغول خوردن کلم و سبزیجات دیگر بودم. جویس گفت: "اگر آن را دوست ندارید، می توانید آن را پس بگیرید." من به او گفتم که آن را دوست دارم، اما به سبزیجات علاقه ندارم. پوزخند بزرگی زد. "تو سبزیجات دوست نداری، نه؟ من هم دوست نداشتم. اما الان دوست دارم." بلافاصله احساس گناه کردم. چگونه می‌توانم غذای خود را در مقابل کسی که به سختی می‌تواند غذا بخورد، بچینم؟ تمام تلاشم را کردم که تمامش کنم، اما به نظر می‌رسید که او احساس گناه کرد و گفت: "اگر نمی‌خواهی مجبور نیستی آن را بخوری." او چگونه می توانست بفهمد من چه احساسی دارم؟ به او گفتم غذا مورد علاقه من است، اما من فقط آرام غذا می خورم. او پاسخ داد: "من قبلاً lo mein را دوست داشتم، اما مرغ فلفلی مورد علاقه پدرم بود، بنابراین اکنون متوجه شدم." با توجه به اینکه او از کلمه "بود" استفاده کرد، تصور کردم پدرش فوت کرده است. به نظرم شیرین بود که او برای احترام به پدرش مورد علاقه اش را رها کرد. او پرسید که چرا در مرکز خرید هستم. با کمی لغزش روی کلمات پاسخ دادم: "منتظر دوستان هستم. "مورد عجیب بنجامین باتن" را می بینیم. او با هیبت تکرار کرد: «مورد عجیب بنجامین باتن». "این در مورد چیست؟" متوجه شدم که او تبلیغات فیلم را ندیده است. من طرح اصلی را توضیح دادم و او خندید. "مردی که 80 ساله به دنیا می آید و عقب مانده است! جالب به نظر می رسد." او بلند شد تا یک جعبه برای رفتن بیاورد. "شما یکی می خوای؟" او پرسید، اما من نپذیرفتم. متوجه شدم که این غذا احتمالا چند روزی برایش ماندگار است و خوشحالم که خیلی سفارش داده است. "اینها را دوست داری؟" با اشاره به غذایی که دست نخورده گذاشته بودم پرسیدم. او گفت: "اوه، نه، متشکرم." "این کافی است." بلند شدم تا سینی ام را دور بریزم، از این که خیلی چیزها را هدر دادم احساس گناه کردم. توضیح دادم: «الان باید با دوستانم ملاقات کنم. "از آشنایی با تو خیلی خوشحال شدم، جویس." او با لبخند پاسخ داد: "تو هم کلر." "متشکرم." من به سمت تئاتر رفتم و او به طبقه پایین برگشت. به نظر کاملا تصادفی است، اما نمی توانم فکر نکنم که نیرویی ما را مجبور به ملاقات کرد. من مدام به این فکر می کردم که چرا جویس بی خانمان است؟ خیلی ناعادلانه به نظر میرسه او نباید به مردم برای خرید شام نیاز داشته باشد. او یک پرستار بود. نمرات خوبی گرفت او برای سالنامه اش عکس گرفت. او کسی بود که امیدوارم در آینده باشم. چه چیزی اشتباه پیش رفت؟ چگونه می توان چنین زندگی خوب را با شانس وحشتناک پاداش داد؟ من احساس خوشبختی می کنم که با جویس برخورد کردم. او دیدگاه من را تغییر داد. علیرغم کارهایی که دنیا با او انجام داده است، او هنوز یک فرد فوق العاده است. من برای او بهترین ها را آرزو می کنم و فقط می توانم امیدوار باشم که نیرویی که ما را گرد هم آورده است به او کمک کند آنچه را که در زندگی لیاقتش را دارد پیدا کند.
سوال: کدام جزئیات تصادف را در داستان نشان نمی دهد؟
1. هر دو به پرستاری علاقه داشتند.
2. همزمان می خواستند از هم نام بپرسند.
3. وقتی کلر به سمت تئاتر رفت، جویس به طبقه پایین برگشت.
4. هر دو عاشق موسیقی بودند.