متن: والدین من مطمئناً مشکلات خود را داشته‌اند و من به عنوان فرزند آنها هرگز نمی‌دانم چگونه به 38 سال زندگی مشترک رسیده‌اند. آنها همدیگر را دوست داشتند، اما به نظر می رسید که خیلی همدیگر را دوست نداشته باشند. بابا خیلی به آبجوش علاقه داشت و خیلی با مامان صحبت می کرد. هنگامی که او سعی کرد در مقابل او بایستد، به ناچار دعوا به وجود آمد. این بیماری پدرم بود که شروع به تغییر کرد. سال 1998 آغاز یک تحول قابل توجه برای خانواده من بود. پدرم، جیم دینین، پدری همیشه سالم، وزنه‌بردار، پدری که هرگز یک روز کار را از دست نداده بود، متوجه شد که بیماری کلیوی دارد. تصمیم برای ادامه پیوند برای پدرم تصمیمی طولانی و سخت بود، بیشتر به این دلیل که او نیز آسیب کبدی داشت. دستیار یکی از پزشکان به او گفت: "طبق پرونده شما، قرار است شما مرده باشید." و برای مدتی پزشکان به اشتباه فکر می کردند که او نه تنها به پیوند کلیه، بلکه به پیوند کبد نیز نیاز دارد. _ هنگامی که سرانجام در بهار 2003 فرآیند آزمایش اهداکننده آغاز شد، افراد زیادی از جمله من، عمویم تام و مادرم به عنوان کبریت با درجات مختلف برگشتند. اما مامان کسی بود که اصرار داشت جلوتر برود. او تصمیم گرفت یک کلیه به پدرم اهدا کند. او گفت که نمی ترسد و این کار درستی بود. همه با تعجب عقب رفتیم. بالاخره یک تاریخ انتخاب شد - 11 نوامبر 2003. ناگهان، تنها چیزی که به نظر می رسید مهم بود پدر این بود که به دنیا گفت که مامان چه کار فوق العاده ای برای او انجام می دهد. یک ماه قبل از عمل جراحی، او برای او گلهای تولد را با یادداشتی ارسال کرد که روی آن نوشته شده بود: "دوستت دارم و کلیه شما را دوست دارم! متشکرم!" از نظر مالی، این بیماری برای آنها ناراحت کننده بود. بنابراین من و خواهرم متواضع و متعجب شدیم وقتی که پدر کمی قبل از روز جراحی، جواهرات الماسی را به ما داد که قرار بود بعد از عمل به مامان بدهیم. او دلارهای اضافی خود را برای خرید آن جمع کرده بود. در بیمارستان در روز پیوند، همه اقوام و دوستان ما در اتاق انتظار جمع شدند و در یک تورنمنت خشمگین شرکت کردند. خانواده من همیشه مسائل را با خنده زیاد مدیریت می کردند، و با وجود اینکه همه ما در تنش بودیم، همه شرط می بستند که این "تغییر رفتار" در والدین من چقدر طول بکشد. به پدرم اطلاع می‌دادیم که اگر تصمیم می‌گیرد در هر روز بعد از عمل مثل یک درد واقعی عمل کند، اجازه ندارد آن را به خاطر سندرم پیش از قاعدگی سرزنش کند، فقط به این دلیل که اکنون کلیه زنانه دارد. جراحی ها به خوبی انجام شد و مدتی نگذشت که به من و خواهرم اجازه داده شد برای ویزیت برویم. بابا خیلی درد داشت اما باز هم تنها چیزی که می توانست در مورد آن صحبت کند مامان بود. او خوب بود؟ او چه احساسی داشت؟ سپس پرستاران به ما اجازه دادند تا کاری غیر متعارف انجام دهیم. همانطور که مامان را از اتاق ریکاوری بیرون می‌آوردند، او را در موقعیتی جداگانه برای ملاقات با پدر بردند. دیدن هر دوی پدر و مادرم که به IV و ماشین آلات وصل شده اند و سعی می کنند در میان اشک با یکدیگر صحبت کنند، عجیب بود. پرستارها به ما اجازه دادند که جواهرات الماس را به مامان تقدیم کنیم تا پدر بتواند باز کردن آن را تماشا کند. همه گریه می کردند، حتی پرستارها. همانطور که با دوربین دیجیتال در دست ایستاده بودم، سعی کردم حضور ذهن را حفظ کنم تا لحظه را مستند کنم. پدرم برای مقابله با احساسات مشکل داشت و ناگهان پدر و مادرم به طور غیرمنتظره ای دست دراز کردند تا دست یکدیگر را بگیرند. در حدود 35 سال زندگی‌ام، هرگز ندیده بودم والدینم چنین کاری کنند و من طلسم شده بودم. من یک عکس گرفتم و بعدا به خانه رفتم تا مطمئن شوم که آن لحظه عظیم و تعیین کننده زندگی را ثبت کرده ام. بعد از سال‌ها اختلاف، برایم آشکار شد که بالاخره فهمیدند که هر کدام چقدر دیگری را دوست دارند.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن صحیح است؟
1. پدر برای سالگرد ازدواجشان برای مامان جواهرات الماس خرید.
2. پدر از پرستار خواست تا به زودی بعد از عمل به مادرش برود.
3. با وجود درد زیاد، بابا مشتاق بود تا به زودی پس از عمل از وضعیت مادر مطلع شود.
4. در روز پیوند، خانواده ها در یک تورنمنت عشای ربانی شرکت کردند تا خود را سرگرم کنند.