متن: به طور سنتی اشعار خوانده می شد و در طول اعصار از شاعری به شاعر دیگر منتقل می شد. اخیراً است که شعر چیزی است که فرد به‌تنهایی می‌خواند، نه اینکه برای مخاطب بخواند. در مقطعی از تحصیل هر دانش آموزی که در رشته شعر فعالیت می کند، فرد سعی می کند شعری را حفظ کند و احتمالاً آن را برای شخص دیگری بخواند. این احتمال وجود دارد که شما قبلاً هزاران بیت از بیت را در قالب شعر حفظ کرده باشید. چگونه اشعار آهنگ ها را حفظ کردید؟ شما به سادگی به آهنگ هایی که دوست داشتید بارها و بارها گوش می دادید تا اینکه تقریباً نتوانستید آنها را حفظ کنید. حفظ شعر خیلی فرق نمی کند. شما با شعری که دوست دارید شروع می کنید، آن را بارها و بارها برای خود می خوانید و با آن آشنا می شوید. یکی از بهترین جنبه های یادگیری یک شعر از زبان این است که شما می توانید یک شعر را در درون خود بسازید. بخشی از تو می شود. وقتی شعری را حفظ می کنید، دیگر فقط یک شعر نیست، بلکه شعر شماست. این در ذهن شماست، و می‌توانید آن را مانند هر تجربه دیگری از حافظه صدا کنید. همچنین، حفظ کردن یک شعر راهی عالی برای درک واقعی زبان‌ها و در نظر گرفتن هر عبارت، خط و کلمه است. می توانید تغییر دادن صداها، اضافه کردن مکث و تاکید در نقاط مختلف را تمرین کنید تا سعی کنید دقیق ترین لحن شعر را بیابید. به نوعی، تا زمانی که شعری را حفظ نکرده باشید، هرگز واقعاً نمی دانید. هنگامی که آن را دانستید، می‌توانید آن را بازخوانی کنید، مانند یک نوازنده جاز که در داخل مرزهای یک آهنگ بداهه می‌نویسد - کلمات خود را اضافه می‌کند یا بخشی را بازنویسی می‌کند تا آن را متعلق به خود کند.
سوال: طبق متن، در گذشته اشعار _ .
1. معمولاً در قالب آهنگ توسط برخی از نوازندگان نوشته می شود
2. عمدتاً از طریق ارتباط شفاهی در بین شاعران پخش می شود
3. به ندرت به عنوان مواد آموزشی در اکثر دانشگاه ها انتخاب می شود
4. تنها چیزی که مردم به تنهایی از آن لذت می بردند