متن: بیش از 40 سال پیش، جان ویلیامز تمام دارایی های خود را بخشید و به کوه ها رفت تا مانند 100 سال پیش زندگی کند. او برای غذا حیوانات وحشی را به دام می اندازد، در رودخانه ها ماهی می گیرد و هر چه می تواند گیاه می کند. جان در کلبه ای زندگی می کند که او با دست ساخته است، از درختانی که با تبر خرد کرده است. اگرچه او هیچ آهویی ندارد که از آن بشناسد، اما آهویی دارد که از یک حنایی بزرگ کرده است. آهو در زمستان در خانه زندگی می کند و وقتی جان برای غذا به جنگل می رود با او می رود. هیچ کس در پنجاه مایلی کابین او در کوه زندگی نمی کند و جان در تمام این چهل سال از کوه بیرون نرفته است. سال گذشته یک روز پیاده روی کردم تا ببینم جان چگونه زندگی می کند. مثل بازگشت به گذشته بود. نه جاده بود، نه فروشگاه، نه سر و صدا، نه آلودگی، نه حتی اداره پست. مهمتر از همه، هیچ مردمی وجود نداشت و این فقط راهی است که جان ویلیامز می‌خواهد بخش خود را از جهان حفظ کند - بدون مردم. اما یک پارادوکس در داستان او وجود دارد. جان یک مرد تحصیل کرده است. او کتاب دارد و هیچ کس نمی داند چگونه آنها را به دست آورده است. او بیشتر در مورد دنیای خود، جنگل، حیوانات، گیاهان و کوه ها می خواند. او هواپیماهایی را دیده که در بالای سرشان پرواز می کنند اما نمی خواهد در مورد آنها بداند. برای او برق رعد و برق است، نه لامپ، یخچال، تلویزیون یا ماشین لباسشویی. جان ویلیامز 85 ساله است و هیچ روز بیماری در زندگی خود نداشته است. او عمر طولانی خود را به این دلیل می داند که ربطی به مردم ندارد و برای اینکه سال های بیشتری از سلامتی، خوشبختی و تنهایی برخوردار باشد، به شما نمی گویم پادشاهی او کجاست. جایی برای من و تو نیست.
سوال: به گفته نویسنده، جان ویلیامز نمی تواند از کدام یک از موارد زیر در کابین خود استفاده کند؟
1. یک تبر.
2. تن پوش.
3. چاقوها.
4. برق