متن: من در لیکلند، لوئیزیانا، یکی از ۷ فرزندم بزرگ شدم. همه ما در مزرعه پدر و مادرم زندگی می کردیم. در 12 سالگی، یک شغل نیمه وقت پیدا کردم - شیردوشی گاو برای کمک به خانواده. هفت روز هفته را ساعت پنج صبح و دوباره ساعت دو بعد از ظهر گاو می دوشیدم. یک شنبه قبل از روز در آشپزخانه، یادم می آید که از پدر و پدربزرگم شکایت کردم که باید بروند آن گاوها را شیر بدهند. پدرم گفت: می‌دانی پسر، کار کردن نعمت است. رفتن به کالج برای یک بچه از لیکلند، لوئیزیانا نادر بود. پدرم به من گفت: "کاری را انتخاب کن که دوست داری برای مطالعه انجامش دهی، و همیشه مشتاق کارت خواهی بود." اما او همچنین افزود: "حتی داشتن شغلی که از آن متنفر هستید بهتر از نداشتن شغل است." من می خواستم کشاورز شوم، اما برای کمک به پرداخت هزینه های کالج به برنامه ROTC پیوستم. و آنچه که به عنوان یک تعهد در قبال ارتش آغاز شد، تبدیل به شیوه ای از زندگی شد که من به مدت 37 سال به آن پایبند بودم. در اواخر دهه 1980، هنگام بازدید از بنگلادش، زنی را دیدم که نوزادی بر پشت داشت و با چکش آجرها را می شکست. از یک افسر نظامی بنگلادشی پرسیدم که چرا از ماشین استفاده نمی کنند. به من گفت دستگاهی آن خانم را بیکار می کند. شکستن آن آجرها به این معنی بود که او می توانست پول کافی برای تغذیه خود و نوزادش در آن روز به دست آورد. او به من گفت که شغل آن زن بد است، برای زنده ماندن یک خانواده کوچک کافی بود که مرا یاد حرف پدرم انداخت. من از ارتش بازنشسته شده ام، اما هنوز هم برای کمک به مردم برای آماده شدن در برابر فاجعه کار می کنم. من قرار نیست متوقف شوم. من به حرف پدرم ایمان دارم. من به برکت کار ایمان دارم.
سوال: آنچه افسر نظامی بنگلادش گفت به نویسنده یادآوری کرد که _ .
1. انتخاب چیزی برای مطالعه مهم بود
2. آدم باید شغلی پیدا کند که دوستش داشته باشد
3. کار کردن یک نعمت بود
4. تحصیل در دانشگاه در زندگی فرد بسیار مهم بود