متن: روز اول مدرسه دوربینم را به مدرسه آوردم. من به دانش آموزان یک تکه مقوای 11*8 دادم و از آنها خواستم نام خود را در دو طرف بنویسند. وقتی کارشان تمام شد، از آنها خواستم که در گروه های سه تا چهار نفره دانش آموزان قرار بگیرند و از آنها در حالی که کارت اسمشان را در دست داشتند عکس گرفتم. بعد از مدرسه، فیلم را توسعه دادم و دو مجموعه عکس چاپ کردم. آن شب شروع کردم به تطبیق نام ها با چهره ها. حدود یک هفته یک مجموعه عکس را در خانه نگه داشتم تا بتوانم هر شب نام آنها را مرور کنم. در روز دوم مدرسه، مجموعه عکس های دیگر را به عنوان تابلوی اعلانات قرار دادم، با عنوانی مانند "ارائه اتاق 108، ..." بچه ها آن را دوست داشتند! بعد از اینکه نام همه آنها را یاد گرفتم، مجموعه دوم را به مدرسه آوردم و آنها را روی یک کاغذ 8 x 11 چسباندم. من آن را در کلاس درس برای معلمان دیگر قرار دادم. کارت های اسم مقوایی که در روز اول درست شده بود را جمع آوری کردند و در قفسه گذاشتند. هر از گاهی آنها را به دانش آموزان پس می دادند و روی میز آنها می گذاشتند تا مهمانان یا معلمان تدارکات بتوانند همه دانش آموزان را شناسایی کنند. من در نه سال گذشته این کار را با دانش‌آموزان کلاس هفتم خود انجام داده‌ام و آن‌ها این کار را دوست داشتند. جالب است که عکس ها را دوباره در پایان سال تحصیلی بیرون بیاوریم تا ببینیم همه آنها در ده ماه چقدر تغییر کرده اند.
سوال: چرا نویسنده مجموعه دوم عکس ها را در خانه گذاشته است؟
1. برای حفظ نام دانش آموزان در خانه.
2. ساخت کارت اسم مقوایی برای معلمان تامین.
3. برای ساختن تابلوی اعلانات در کلاس درس.
4. برای تطبیق نام دانش آموزان با چهره آنها