متن: سال‌ها پیش، پدرم با یک بیماری قلبی جدی مواجه بود. او قادر به انجام یک کار ثابت نبود. ناگهان بیمار شد و مجبور شد در بیمارستان بستری شود. بیمارستان کودکان محلی. پدرم بچه‌ها را دوست داشت. این کار برای او عالی بود. او در نهایت با بچه‌هایی که به شدت بیمار بودند کار می‌کرد. با آنها صحبت می‌کرد، بازی می‌کرد و کارهای هنری انجام می‌داد. یکی از بچه های او دختری بود با یک بیماری نادر که او را از گردن به پایین فلج کرد. او نمی توانست کاری انجام دهد و بسیار افسرده بود. پدرم تصمیم گرفت به او کمک کند. او شروع به دیدن او در اتاقش کرد و آورد. رنگ، قلم مو و کاغذ. کاغذ را بلند کرد، قلم مو را در دهانش گذاشت و شروع به نقاشی کرد. در ساعت ۱۱ از دستانش استفاده نمی کرد. در تمام مدت به او می گفت: "ببین، تو می توانی هر کاری را که بخواهی انجام دهی. در پایان روز، او شروع به نقاشی با دهانش کرد، و او و پدرم با هم دوست شدند. اندکی بعد، دختر کوچک به خانه فرستاده شد، زیرا پزشکان احساس کردند که کار دیگری نمی توانند انجام دهند. او. پدرم هم برای مدت کوتاهی بیمارستان کودکان را ترک کرد چون I11 شد. مدتی بعد که پدرم بهبود یافت و سر کار برگشت، دختر کوچکی که فلج شده بود و فقط این بار راه می‌رفت، آمد. مستقیم به سمت پدرم رفت و او را خیلی محکم در آغوش گرفت. او عکسی را که با دستانش انجام داده بود به او داد. در پایین آن نوشته شده بود: "از اینکه به من کمک کردی راه بروم متشکرم." پدرم هر بار که این داستان را برای ما تعریف می کرد گریه می کرد. و ما هم همین‌طور. او می‌گفت گاهی عشق از دکتر قوی‌تر است، و پدرم - که فقط چند ماه بعد از اینکه دختر کوچک عکس را داد، مرد - همه بچه‌های آن بیمارستان را دوست داشت.
سوال: پدر نویسنده چگونه به دختر بچه فلج کمک کرد؟
1. او به او کمک کرد تا راه رفتن را تمرین کند.
2. به دیدارش رفت و برایش اسباب بازی درست کرد.
3. او به او نشان داد که هنوز می تواند کارها را انجام دهد.
4. او برای او نقاشی های خاصی کشید.