متن: دیشب در حال رانندگی از هریسبورگ به لویسبورگ بودم، مسافتی حدود هشتاد مایل. دیر شده بود. چندین بار پشت کامیونی که کند حرکت می کرد در جاده ای باریک با خط سفید ثابتی در سمت چپم گیر کردم و بی تاب شدم. در یک نقطه در امتداد یک جاده باز، به گذرگاهی رسیدم که چراغ راهنمایی داشت. تا حالا تو جاده تنها بودم، اما وقتی نزدیک چراغ رانندگی می‌کردم، قرمز شد و توقف کردم. به چپ، راست و پشت سرم نگاه کردم. هیچ چی. نه ماشینی، نه پیشنهادی از لامپ ماشین، اما همانجا نشستم، منتظر تغییر نور بودم، تنها انسان حداقل یک مایل در هر جهت. شروع به تعجب کردم که چرا از اجرای چراغی امتناع کردم که نمی ترسیدم گرفتار شوم، زیرا به وضوح هیچ پلیسی در اطراف وجود نداشت و مطمئناً هیچ خطری در عبور از آن وجود نداشت. خیلی دیرتر در همان شب، این سوال که چرا برای آن نور توقف کرده‌ام به ذهنم آمد. فکر می کنم متوقف شدم زیرا این بخشی از قراردادی است که همه ما با یکدیگر داریم. این نه تنها قانون است، بلکه توافقی است که ما داریم و به یکدیگر اعتماد داریم تا به آن احترام بگذاریم: ما از چراغ قرمز عبور نمی کنیم. اعتماد اولين گرايش ماست. به نظر مي رسد كه شك به ديگران براي ما طبيعي نيست. کل ساخت جامعه ما به اعتماد متقابل بستگی دارد نه بی اعتمادی. ما آنچه را که می گوییم انجام خواهیم داد، انجام می دهیم. وقتی می گوییم حاضر می شویم ظاهر می شویم. و زمانی که می گوییم پرداخت می کنیم پرداخت می کنیم. ما در این موارد به یکدیگر اعتماد داریم و از شخص یا سازمانی که اعتماد ما به آنها را می شکند، عصبانی یا ناامید هستیم. خیلی به خودم افتخار می کردم که آن شب برای چراغ قرمز توقف کردم.
سوال: اقدام فوری نویسنده با قرمز شدن چراغ راهنمایی چه بود؟
1. هنوز متوقف می شود.
2. رانندگی از طریق آن.
3. به دنبال ماشین های دیگر می گردیم.
4. بررسی پلیس راهنمایی و رانندگی