متن: هر ساله هزاران گردشگر از پمپئی ایتالیا دیدن می کنند. آنها مناظری را می بینند که پمپئی به خاطر استادیوم ها و تئاترها، مغازه ها و رستوران هایش معروف است. اما گردشگران مردم پمپئی را نمی بینند. آنها آنها را نمی بینند زیرا پمپئی مردمی ندارد. تقریباً 2000 سال است که هیچ کس در پمپئی زندگی نکرده است. زمانی پمپئی شهری شلوغ با 22000 نفر بود. در پای کوه وزوویوس، آتشفشانی پوشیده از چمن قرار داشت. کوه وزوویوس قرن ها بود که فوران نکرده بود، بنابراین مردم پمپئی احساس امنیت می کردند، اما آنها چنین نبودند. در اوت سال 79 پس از میلاد، کوه وزوویوس فوران کرد. تمام قله کوه منفجر شد و یک ابر سیاه بزرگ به هوا بلند شد. به زودی سنگ ها و خاکستر داغ روی پمپئی شروع به باریدن کردند. هنگامی که فوران به پایان رسید، پمپئی به سرعت زیر 20 فوت سنگ و خاکستر قرار گرفت. تقریباً همه مردم آن مرده بودند. برای قرن ها، پمپئی زیر سنگ و خاکستر مدفون بود. سپس در سال 1861 دانشمند ایتالیایی به نام ژینسپه شروع به کشف پمپئی کرد. به آرامی و با احتیاط، جین‌سپه و افرادش حفاری کردند. شهر تقریباً همان چیزی بود که در سال 79 پس از میلاد به نظر می رسید، خیابان ها و فواره ها، خانه ها و مغازه ها وجود داشت، استادیومی با 20000 صندلی وجود داشت، شاید مهمتر از همه، اشیاء روزمره وجود داشت که چیزهای زیادی در مورد ما به ما می گوید. مردمی که در پمپئی زندگی می کردند. بسیاری از لیوان ها و کوزه ها رنگ آبی تیره در قسمت پایین داشتند، بنابراین می دانیم که مردم پمپئی شراب را دوست داشتند، آنها نیز نان را دوست داشتند. ظرف های فلزی نان در نانوایی بود. در یکی از نانوایی ها 81 نان گرد و مسطح وجود داشت - نوعی نان که امروزه هنوز در ایتالیا فروخته می شود. جعبه های کوچک پر از پودر تیره و براق به ما می گوید که خانم ها دوست داشتند از آرایش چشم استفاده کنند.
سوال: چرا شهر کشف‌شده تقریباً به همان شکلی بود که در سال ۷۹ پس از میلاد به نظر می‌رسید؟
1. جینسپ و افرادش آن را به آرامی و با احتیاط حفر کردند.
2. شهر زنده به گور شد و دست نخورده باقی ماند.
3. دانشمندان با موفقیت شهر را با اشیاء روزمره بازسازی کردند.
4. از زمان فوران آتشفشان هیچ کس در شهر زندگی نکرده بود.