متن: روز 11 نوامبر 2015 یک روز ابری بود. آنقدر آرام وارد اتاق شدیم که پرستار پشت میز حتی چشمانش را از روی کتاب بلند نکرد. مامان به یک صندلی بزرگ کنار در اشاره کرد و من می دانستم که می خواهد من بنشینم. در حالی که نگاه می کردم، با دهان باز از تعجب، مامان کلاه و کتش را درآورد و آنها را به من داد تا در آغوش بگیرم. او آرام به سمت اتاق کوچک کنار آسانسور رفت و دستشویی خیس را بیرون آورد. دستشویی را از جلوی میز رد کرد و در حالی که پرستار به بالا نگاه کرد، مامان سری تکان داد و گفت: "زمین بسیار کثیف است." پرستار پاسخ داد: "بله، خوشحالم که بالاخره تصمیم گرفتند آنها را تمیز کنند." با تعجب به مامان نگاه کرد و گفت: اما تو تا دیروقت کار نمی کنی؟ مامان فقط بیشتر فشار می‌آورد، هر ضربه‌ای که روی دستشویی می‌کشید، او را از راهرو دورتر و دورتر می‌برد. تماشا کردم تا زمانی که او از دید دور شد و پرستار به نوشتن در کتاب بزرگ روی آورد. بعد از مدت ها مامان برگشت. چشمانش برق می زد. سریع دستشویی را برگرداند و دستم را گرفت. در حالی که برگشتیم تا از در بیرون برویم، مامان با مودبانه سری به پرستار تکان داد و گفت: متشکرم. بیرون، مامان به من گفت: "داگما خوب است. تب ندارد." "او را می بینی مامان؟" "البته. من در مورد قوانین بیمارستان به او گفتم و او تا فردا انتظار ما را نخواهد داشت. بابا هم دیگر نگران نخواهد شد. بیمارستان خوبی است. اما کف اتاق ها! تمیز کردن خوب نیست. شما به یک برس نیاز دارید."
سوال: از بیمارستان چه نتیجه ای می توانیم بگیریم؟
1. بیمارستان کودکان بود.
2. پرستاران و پزشکان آنجا سخت کار نمی کنند.
3. قوانین سختگیرانه ای در مورد ساعات بازدید دارد.
4. روزانه تعداد زیادی از بیماران به این بیمارستان مراجعه می کنند.