متن: من در تایلند به دنیا آمدم، جایی که احساس می کنم در خانه هستم. من عادت کرده ام که روی یک آهنگ taow (تاکسی قرمز) بپرم و بین دو غریبه فشردم. من عادت دارم در بازار چانه بزنم تا پیراهنی را که دوست دارم تهیه کنم. من عاشق گفتن جوک های دوزبانه هستم و به نگاه های متعجبی که از تایلندی ها می گیرم عادت دارم وقتی می توانم به زبان آنها روان صحبت کنم. هر دو سال یک بار خانواده من برای تابستان به آمریکا می روند و هر دو سال یک بار دنیای من زیر و رو می شود. قیمت همه چیز سه برابر تایلند است، اما نوشیدنی شیرین دکتر فلفل وجود دارد! و بستنی بلوبل! و هر چیزی که می توانستی تصور کنی! من از همه چیز شگفت زده هستم، اما بزرگترین تغییر برای من مردم هستند. همه جا سفیدپوستان هستند. من قدبلند نیستم اما متوسط هستم، موهای زردم دیگر در جای خود نیست و انگلیسی صحبت کردن دیگر ظاهر را جلب نمی کند. من باید احساس راحتی کنم من دیگر بی جا نیستم و هیچ کس به من نگاه نمی کند، اما احساس می کنم آنها هستند. حالا احساس می‌کنم بی‌جا و متفاوت هستم. من عادت ندارم وقتی برای اولین بار مردم را ملاقات می کنم دست دادن و در آغوش گرفتن آنها را انجام دهم. وقتی در فهمیدن اینکه چقدر پول باید بپردازم مشکل دارم نگاهم می شود. من موسیقی های مختلف، مکان های مختلف و مدهای مختلف را می شناسم. من نمی توانم این مردم را که هرگز شهر یا شهر خود را ترک نکرده اند درک کنم. با این حال، موارد زیادی در مورد زندگی در خارج از کشور وجود دارد. من با مردم از سراسر جهان آشنا می شوم و می دانم چگونه با فرهنگ ها و مکان های مختلف سازگار شوم. من به جاهایی رفته ام که بیشتر مردم فقط در کتاب های جغرافیا می بینند. با این حال، اینقدر متفاوت بودن، شناخت شما را سخت می کند. من تایلندی نیستم، اما آمریکایی هم نیستم. من ترکیبی از هر دو فرهنگ هستم، یک بچه فرهنگ سوم.
سوال: وقتی تایلندی ها به نویسنده نگاه های متعجب می کنند، او احساس می کند _ .
1. ناراحت
2. عجیب
3. طبیعی
4. ناهمسان