متن: وقتی سال‌ها پیش یک گردباد به شهر کوچک اوتول، ایندیانا رسید، کاترین مارتین 32 ساله که 60 مایلی دورتر در ایوانسویل زندگی می‌کرد، نتوانست این خبر را از ذهنش بیرون کند. او می‌گوید: "من مدام فکر می‌کردم، "آن مردم بیچاره. یکی باید به آنها کمک کند." او از نزدیک می دانست که آنها در چه حالی هستند. شش ماه قبل از آن، یک گردباد به شهر او رسید و جان پسر 2 ساله او، سی جی و مادرشوهرش را گرفت. او می گوید: «این وحشتناک ترین تجربه زندگی من بود. "این _ هرگز از بین نمی رود، و فکر کردن به آنچه این خانواده ها در اتول از سر می گذرانند، قلبم را شکست." بنابراین کاترین ماشین خود را با جعبه های آب میوه، تنقلات و اسباب بازی ها بار کرد و به سمت اوتول حرکت کرد. او اقلام را به صلیب سرخ داد و در حین خروج، زوجی را دید که در حال مرتب کردن خرابه های خانه خود بودند در حالی که فرزندانشان در حال تماشای آن بودند. بنابراین کاترین ایستاد و چند اسباب بازی به بچه ها داد و مدتی با آنها بازی کرد. او می‌گوید: «والدین نتوانستند به اندازه کافی از من برای کارهایی که برای فرزندانشان انجام دادم تشکر کنند. در بازگشت به ایوانسویل، کاترین ایده ای برای کمک به بچه های بیشتری داشت. او از خانواده، دوستان و همسایگان خود خواست تا به او بپیوندند و چند ماه آینده را صرف سازماندهی جمع آوری کمک مالی کرد. سرانجام، در آگوست 2007، او اتوبوس CJ را نشان داد، یک اتوبوس مدرسه 35 فوتی که به یک اتاق بازی سیار تبدیل شد. در سال‌های بعد، اتوبوس با بازی‌های ویدیویی و دی‌وی‌دی، اسباب‌بازی، صنایع دستی، کتاب و موارد دیگر، به شهرهای فاجعه‌آمیز سفر کرد و به بچه‌ها مکانی امن برای بازی داد. اتوبوس CJ تاکنون به سه ایالت آسیب دیده از گردباد یا سیل سفر کرده و بیش از 756 کودک 3 تا 13 ساله را شاد کرده است.
سوال: کاترین مارتین وقتی شنید که اوتول مورد اصابت یک گردباد قرار گرفته است.
1. احساس کرد این وحشتناک ترین تجربه زندگی او بود
2. می خواست برای مردم آنجا کاری انجام دهد
3. می ترسید که گردباد به خانه اش بیفتد
4. به شدت نگران اعضای خانواده اش بود