متن: در یکی از سفرهای چند سال پیش خود به نیویورک، یودورا ولتی تصمیم گرفت چند تن از دوستان نیویورکی را برای شام بیرون ببرد. آنها در یک کافه راحت ایست ساید مستقر شدند و در عرض چند دقیقه مشتری دیگری به میز آنها نزدیک شد. "هی، شما اهل می سی سی پی نیستید؟" نویسنده زیبا و مو سفید به یاد آورد که غریبه از او پرسید. "من هم اهل می سی سی پی هستم." زن بدون فکر به حزب ولتی پیوست. وقتی شریک شام او ظاهر شد، او نیز یک صندلی را بالا کشید. ولتی گفت: «آنها شروع کردند به گفتن تمام اخبار می سی سی پی به من. من نمی دانستم دوستان نیویورکی من به چه فکر می کنند. تاکسی ها در شب های بارانی نیویورک کمیاب تر از آفتاب هستند. وقتی گروه بلند شد تا برود، بیرون می بارید. دوستان جدید ولتی بلافاصله یک پیشخدمت فرستادند تا یک تاکسی پیدا کند. در حال بازگشت به مرکز شهر به سمت هتل خود، دوستان شهر بزرگ او از تغییر وقایعی که شام اپل بزرگ آنها را به می سی سی پی تبدیل کرده بود، شگفت زده شدند. ولتی افزود: "دوستانم گفتند: "حالا ما داستان های شما را باور کردیم." «و من گفتم: «حالا می‌دانی. اینها کسانی هستند که مرا وادار می‌کنند بنویسم.» ولتی، با اندامی لاغر با لباس خاکستری ساده، که روی مبل اتاقش نشسته بود، از این توضیح خشنود به نظر می‌رسید. او درباره شخصیت‌های داستانش در 50 سال اخیر گفت: «من آنها را نمی‌سازم. "من مجبور نیستم." آرایشگران، بارمن‌ها، نوازندگان پیانو و افرادی با کلاه‌های بنفش، افراد ولتی از بعدازظهرهایی که با دوستان قدیمی خود می‌گذرانند، از پیاده‌روی در خیابان‌های زادگاهش جکسون، خانم، از مکالمات شنیده شده در اتوبوس می‌آیند. ولتی را آزار می دهد که در 78 سالگی گوش چپ او اکنون بیرون زده است. گاهی اوقات، وقتی در اتوبوس یا قطار نشسته است، تنها بخشی از یک داستان جالب را می شنود.
سوال: در مورد شخصیت های داستان ولتی چه چیزی می توانیم بیاموزیم؟
1. آنها در شهرهای بزرگ زندگی می کنند.
2. اکثرا زن هستند.
3. آنها از زندگی واقعی می آیند.
4. آنها دنبال لذت هستند.