متن: من در ژوئیه 2010 از شیکاگو به بروکلین نقل مکان کردم، درست به موقع برای تماشای مرگ مادرم. پدر و مادر ما هر دو رفته بودند. تا جایی که می توانستم چیزهایی را که آنها جا گذاشته بودند با خودم بردم. یک شنبه بعد از آن تابستان بیرون داشتم قدم می زدم که چیزی نظرم را جلب کرد - یک لباس سبز کم رنگ. روی سنگفرش چیزهایی مانند گوشواره، جا شمعی شیشه ای، کتاب گذاشته شده بود. روی نرده پشت چند شلوار جین و یک لباس نخی سبز آویزان بود. به نظر می رسید زن، مجری برنامه فروش خمیده، در حال رهایی از گذشته ای بود که به آن نیاز نداشت یا نمی خواست. لباسی که برای او خیلی بزرگ بود. صندوقی که فضای زیادی را اشغال می کرد، فضایی که او شاید برای التیام، بهبود یا رشد به آن نیاز داشت. من واقعاً قصد نداشتم چیزی بخرم، اما اکنون باید به او نشان می دادم که از چیزهای او قدردانی می کنم و خانه ای امن به آنها می دهم. سپس من اولین فروش خود را انجام دادم -- به او 20 دلار برای لباس نخی سبز و جا شمعی آبی او پرداختم. برخی از چیزهای مورد علاقه من از زندگی دیگران است. من دیگر هیچ لذتی از خرید در فروشگاه های معمولی نمی بینم. من عاشق تلاش برای بو کشیدن خاطره ای از گلدان جوانه یا کشو هستم. اینکه می دانم کسی قبل از من در داخل پلیور نفس کشیده و خندیده است، آرامش بخش است. چند هفته پیش، من لباس های مادرم را به روی یکی از دوستانم بردم. اینها بهترین اجناس او بودند، که زمانی توسط مهمترین فرد زندگی من پوشیده شده بود. برای ساعت‌های زیادی، از آن طرف مسیر مردم را تماشا می‌کردم که در حال پیشروی به سمت قله بودند، برخی با لباس Mom1S ترک می‌کردند. قبلاً فکر می کردم که چیزهای او به اندازه خاطره من از او برای همیشه مقدس است، اکنون می دانم که وقتی یک روسری یا پیراهن را خیلی دوست دارم، باید خانه جدیدی پیدا کند. حتی آن لباس سبز مدت هاست که از بین رفته است.
سوال:  نویسنده پس از مرگ مادرش لباس های مادرش را گرفت زیرا _
1. او برای چیزهایی که مادرش استفاده می کرد ارزش قائل بود
2. او نمی خواست آنها را دور بیندازد
3. او می تواند آنها را بعدا بفروشد
4. آنها بهترین اقلام مادرش بودند