متن: داستانی در مورد یک خانم مسن در آرکانزاس نقل شده است. ایالت به افزایش پرداخت های رفاهی به فقرا رأی داد. به امید یک داستان اشک آور، یک مصاحبه کننده تلویزیونی به تپه هایی رفت که بسیاری از دریافت کنندگان رفاه در آنجا زندگی می کردند. پیرزنی که او برای مصاحبه انتخاب کرد در یک کلبه یک اتاقه زندگی می کرد: در زمستان سرد و در تابستان گرم. تخت او چند تخته خشن بود که به هم چسبیده بودند، با یک تشک سوزنی کاج. چند پتو نازک و یک شومینه. کمی برای محافظت از او در برابر سرما. مبلمان او، یک میز و دو صندلی، از همان چوب خشن تختش ساخته شده بود. در برخی قفسه ها چند قوطی غذا از فروشگاه عمومی وجود داشت. سه مایلی پیاده روی در جاده. اتاقک او . او یخچال یا فریزر نداشت. شومینه گرمای پخت و پز را فراهم می کرد. بدون تلفن یا تلویزیون تنها ارتباط او با دنیای بیرون یک رادیو قدیمی بود که در یک روز خوب به دو یا سه ایستگاه محلی متصل می شد. پیرزن یک راحتی داشت، آب روان. یک جوی آب شفاف کریستالی. در فاصله کوتاهی پشت خانه اش جریان داشت. باغ کوچکی در نزدیکی در پشتی او سبزیجات تازه در طول تابستان و مقداری کدو و شلغم برای زمستان فراهم می کرد. یک باغ گل مرتب جلوی خانه او را روشن می کرد. خدمه تلويزيون آمدند و دوربين هاي بزرگ گرانقيمت خود را نصب كردند. ايستگاه سيارشان. تصاویری از این زن و مکانی که او خانه نامیده بود پخش کرد. سرانجام مصاحبه کننده از پیرزن پرسید: "اگر دولت هر ماه 200 دلار بیشتر به شما بدهد، با آن چه می کنید؟" زن بدون معطلی پاسخ داد "من آن را به فقرا می دهم."
سوال: از زن چه می دانیم؟
1. او باید از زندگی خود راضی باشد.
2. او از دنیای بیرون چیزی نمی داند.
3. او زندگی تنهایی و بدبختی دارد.
4. او باید از خیلی های دیگر در منطقه وضعیت بهتری داشته باشد.