متن: من به مدت شش سال نامادری بودم و با شوهرم شاهد بزرگ شدن فرزندان خردسال او بودم که به نوجوانی تبدیل شدند. با اینکه بیشتر با مادرشان زندگی می کردند، اما زمان زیادی را با ما می گذراندند. در طول سال ها، همه ما یاد گرفتیم که با یکدیگر راحت تر باشیم. با این حال، من همچنان تا حدودی مانند یک خارجی احساس می کردم. وقتی بچه ها به شهری که پنج ساعت دورتر بود نقل مکان کردند، شوهرم کاملاً نابود شد. به منظور حفظ ارتباط با بچه ها، یک سرویس ایمیل و چت راه اندازی کردیم. از قضا، این فناوری می تواند باعث شود ما احساس بی ارتباطی و نیاز بیشتر به تماس واقعی انسانی داشته باشیم. اگر پیام کامپیوتری خطاب به "بابا" می آمد، احساس می کردم فراموش شده ام. اگر نام من همراه با نام او ظاهر می شد، روزم را روشن می کرد. _ نه فقط از روی سیم های تلفن. اواخر یک شب، وقتی شوهرم در حال چرت زدن بود، در حال پیگیری ایمیلم بودم، یک "پیام فوری" روی صفحه ظاهر شد. مارگو، مسن‌ترین دخترخوانده‌ام بود که تا دیروقت جلوی کامپیوترش بیدار بود. ما چندین پیام رفت و برگشت فرستادیم و آخرین اخبار را رد و بدل کردیم. وقتی اینطور "چت" می‌کردیم، او لزوماً نمی‌دانست که من هستم یا پدرش، مگر اینکه بپرسد. آن شب او نپرسید و من هم به او نگفتم که من هستم. بعد از شنیدن آخرین نمرات والیبال و جزئیات مربوط به یک رقص آینده در مدرسه او، گفتم که دیر شده است و باید بخوابم. پیام برگشت او این بود: "باشه، بعدا با تو صحبت کن! دوستت دارم!" در این لحظه موجی از غم در وجودم جاری شد و متوجه شدم که او باید تمام مدت فکر می کرد که دارد برای پدرش می نویسد. من و او هرگز آشکارا چنین کلمات عاشقانه را رد و بدل نمی کردیم. با اینکه به خاطر نگفتن حقیقت به او احساس گناه می‌کردم، اما نمی‌خواستم او را شرمنده کنم، به سادگی پاسخ دادم: "تو را هم دوست دارم! خوب بخواب!" دوباره به حلقه خانواده آنها فکر کردم و دوباره درد شدید پوچی و "دیگری" را احساس کردم. سپس، درست در حالی که انگشتانم به سمت کلیدهای بازگرداندن صفحه به رنگ سیاه دراز شدند، پیام نهایی مارگو ظاهر شد. روی آن نوشته شده بود: «به بابا من هم شب بخیر بگو». با چشمانی پر از اشک دستگاه را خاموش کردم.
سوال: تجربه نویسنده به عنوان نامادری در آن شب چگونه بود؟
1. دلگرم کننده.
2. پر از غم.
3. دل شکسته.
4. ناامید کننده.