متن: من در دوازده سالگی، در یک روز مرطوب سرد و یخبندان در زمستان 1975، تبدیل به چیزی شدم که امروز هستم. لحظه مناسب را به یاد می آورم، پشت یک دیوار گلی شکننده پنهان شده بودم و به کوچه نزدیک جویبار یخ زده نگاه می کردم. این مدت‌ها پیش بود، اما آنچه در مورد گذشته می‌گویند اشتباه است، من آموخته‌ام که چگونه می‌توان آن را دفن کرد، زیرا گذشته راه خود را با چنگال می‌کشد. اکنون که به گذشته نگاه می کنم، متوجه می شوم که در بیست و شش سال گذشته به آن کوچه متروک نگاه کرده ام. یکی از روزهای تابستان دوستم رحیم خان از پاکستان تماس گرفت. از من خواست که به دیدنش بیایم. در آشپزخانه ایستاده بودم و گیرنده به گوشم می رسید، می دانستم که فقط رحیم خان در خط نیست. گذشته من از گناهان ناخوانده بود. بعد از اینکه تلفن را قطع کردم، در امتداد Spreckels Lane در لبه شمالی پارک گلدن گیت قدم زدم. خورشید در اوایل بعدازظهر بر روی آب می درخشید، جایی که ده ها قایق کوچک با یک نسیم ملایم حرکت می کردند. سپس نگاهی به بالا انداختم و دیدم یک جفت بادبادک با دم آبی بلند در آسمان اوج می‌گیرد. آنها بلند بالای درختان در انتهای غربی پارک، روی آسیاب بادی می رقصیدند، مثل یک جفت چشم که از بالا به سانفرانسیسکو نگاه می کنند، شهری که من اکنون خانه می نامم. و ناگهان صدای حسن 5S در سرم زمزمه کرد: برای تو هزار بار. حسن بادبادک باز خرگوش. روی نیمکت پارک نزدیک درخت بید نشستم. من به چیزی فکر کردم که رحیم خان درست قبل از اینکه تلفن را قطع کند، تقریباً به عنوان یک فکر بعدی. راهی برای خوب بودن دوباره وجود دارد. به آن بادبادک های دوقلو نگاه کردم. به حسن فکر کردم. به بابا فکر کرد. AU کابل. به زندگی ای فکر کردم که تا زمستان 1975 از راه رسید و همه چیز را تغییر داد. و مرا به آنچه امروز هستم تبدیل کرد.
سوال: پس از سال 1975، قهرمان داستان زندگی خود را سپری کرد.
1. با خوشحالی
2. با حسرت
3. در آرامش
4. در خطر