متن: سربازان تازه به صحرا نقل مکان کرده بودند و چون قبلاً در چنین مکانی نبوده بودند، چیزهای زیادی برای یادگیری داشتند. از آنجایی که هیچ درخت یا ساختمانی در بیابان وجود نداشت، البته پنهان کردن کامیون های آنها از هواپیماهای دشمن بسیار سخت بود. بنابراین به سربازان آموزش استتار داده شد. به آنها نشان داده شد که چگونه کامیون های خود را با طرح های نامنظم با رنگ های سبز کم رنگ، زرد و قهوه ای رنگ آمیزی کنند و سپس آنها را با تورهایی که تکه های کوچک پارچه به آن بسته بودند بپوشانند. راننده بزرگترین کامیون در استتار آن با مشکل زیادی روبرو شد. او چندین ساعت صرف رنگ آمیزی آن کرد، توری آماده کرد و به دنبال سنگ های سنگینی گشت که با آن تور را پایین نگه دارد. وقتی همه چیز تمام شد، برای ناهار رفت. وقتی از غذا برگشت، با تعجب و نگرانی دید که سایه کامیون که بعد از ظهر بیشتر و طولانی تر می شد، استتار او کاملاً خراب شده است. ایستاده بود و به آن نگاه می کرد، نمی دانست چه کند. به زودی یک افسر از راه رسید و او هم البته سایه را دید. به راننده بیچاره فریاد زد: «خب، می‌خواهی چه کار کنی؟ اگر هواپیمای دشمن بیاید، خلبان فوراً متوجه می‌شود که یک کامیون آنجاست.» سرباز پاسخ داد: می دانم قربان. "خب، فقط آنجا بایست و هیچ کاری انجام نده!" افسر گفت. "چیکار کنم قربان؟" راننده بیچاره پرسید. البته بیل خود را بردارید و کمی شن روی سایه بیندازید! افسر جواب داد
سوال: کدام یک از موارد زیر درست است؟
1. توری هایی که کامیون های خود را با آن می پوشاندند از تکه های کوچک پارچه ساخته شده بود.
2. سربازان تکه های کوچک پارچه را به توری که با آن کامیون های خود را می پوشاندند، می بستند.
3. تورهای پوشاننده کامیون ها به رنگ سبز کم رنگ، زرد و قهوه ای بود.
4. کامیون ها را با تکه های کوچک پارچه به تورها می بستند.