متن: یکی از خاطرات شگفت انگیز من در مورد یک هدیه کریسمس است. برخلاف سایر هدایا، بدون بسته بندی ارائه شد. در 11 سپتامبر 1958، مادر ریچارد را به دنیا آورد. بعد از اینکه او را از بیمارستان به خانه آورد، او را در آغوشم گرفت و گفت: "به تو قول هدیه داده ام و اینم است." چه افتخاری! من یک ماه زودتر چهار ساله شدم و هیچ یک از دوستانم چنین عروسکی برای خود نداشتند. شب و روز باهاش بازی کردم برایش آواز خواندم داستان ها را گفتم. بارها و بارها گفتم که چقدر دوستش دارم! اما یک روز صبح، تختش را خالی دیدم. عروسکم رفته بود! برایش گریه کردم مامان گریه کرد و به من گفت که کوچولوی بیچاره به بیمارستان فرستاده شده است. تب داشت. چند روزی شنیدم که مامان و بابا کلماتی مثل "ناامید"، "ترحم" و "مردن" را زمزمه می کردند و همه این کلمات به نظر می رسید - کریسمس در راه است. پدر با اشاره به جورابی که در اتاق نشیمن آویزان کردم گفت: «امسال انتظار هدیه نداشته باش. "اگر برادر بچه شما زنده باشد، همین کریسمس کافی است." وقتی صحبت می کرد چشمانش پر از اشک شد. تا حالا گریه اش را ندیده بودم. تلفن صبح زود کریسمس زنگ خورد. بابا از تخت بلند شد تا جوابش را بدهد. از اتاق خوابم شنیدم که گفت: "چی؟ حالش خوب است؟" او تلفن را قطع کرد و فریاد زد. "بیمارستان گفت می توانیم ریچارد را به خانه بیاوریم!" "خدا را شکر!" صدای گریه مامان رو شنیدم از پنجره طبقه بالا، پدر و مادرم را تماشا کردم که با عجله به سمت ماشین آمدند. هرگز آنها را اینقدر خوشحال ندیده بودم. و من هم سرشار از شادی بودم. چه روز شگفت انگیزی! عروسک بچه من خانه خواهد بود. دویدم پایین. جوراب‌هایم همچنان در آنجا آویزان بود. اما می دانستم که خالی نیستند: پر از عشق بودند!
سوال: بهترین عنوان قطعه کدام است؟
1. یک روز کریسمس غم انگیز
2. زندگی با یک کودک دوست داشتنی
3. یک هدیه ویژه کریسمس
4. خاطرات یک خانواده شاد