متن: وقتی از هوش صحبت می کنیم، منظور ما توانایی کسب نمرات خوب در انواع خاصی از آزمون ها یا حتی توانایی انجام خوب در مدرسه نیست. منظور از هوش، شیوه زندگی و رفتار، به ویژه در موقعیت جدید یا مضطرب است. اگر بخواهیم هوش را بیازماییم، به جای اینکه چقدر می داند چه کاری باید انجام دهد، باید دریابیم که چگونه عمل می کند. به عنوان مثال، وقتی در یک موقعیت جدید، یک فرد باهوش به موقعیت فکر می کند، نه به خودش یا آنچه ممکن است برایش بیفتد. او سعی می‌کند هرچه می‌تواند پیدا کند، و سپس بلافاصله وارد عمل می‌شود و سعی می‌کند کاری در مورد آن انجام دهد. او احتمالاً مطمئن نیست که همه چیز چگونه پیش خواهد رفت، اما حداقل تلاش می کند. و اگر نتواند کارها را درست پیش ببرد، از اینکه شکست خورده احساس شرم نمی کند. او فقط سعی می کند از اشتباهاتش درس بگیرد. یک فرد باهوش، حتی اگر خیلی جوان باشد، نگاه ویژه ای به زندگی دارد، احساس خاصی نسبت به زندگی دارد و می داند که چگونه در آن جا می شود. اگر به کودکان نگاه کنید، تفاوت بزرگی را بین آنچه که ما کودکان "روشن" می نامیم و کودکان "نه روشن" خواهید دید. آنها در واقع دو نوع مختلف از مردم هستند، نه فقط یک نوع با میزان هوش متفاوت. به عنوان مثال، کودک باهوش واقعاً می خواهد در مورد زندگی اطلاعات بیشتری کسب کند --- او سعی می کند با همه چیز اطراف خود ارتباط برقرار کند. اما کودک بی هوش بیشتر به خودش و دنیای رویایی خودش نگاه می کند. به نظر می رسد او بین خود و زندگی به طور کلی دیواری دارد.
سوال: نویسنده ممکن است در قسمت بعدی در مورد چه چیزی صحبت کند؟
1. چگونه تشخیص دهیم که هوش چیست
2. چگونه باید به یک فرد بی هوش آموزش داد
3. چگونه می توان قضاوت کرد که آیا یک فرد باهوش است؟
4. آموزش چگونه باید تغییر کند