متن: ساعت های کوچک صبح بود که به فرودگاه لندن رسیدیم. من از آمستردام به لندن کابل زده بودم، و یک ماشین اجاره ای برای ملاقات وجود داشت، اما قبل از رسیدن به آپارتمانم یک اتفاق ناگوار دیگر رخ داد. در تمام سفرهایم هرگز، اما برای یک بار، گمرک بریتانیا از من خواسته بود که یک کیسه را باز کنم یا چیزی بیش از این که بگویم هیچ کالایی مشمول وظیفه حمل نمی‌کنم، انجام دهم. البته تقصیر من بود. خستگی مفرط و تنش عصبی سفر، دیپلماسی مرا نابود کرده بود. به هر دلیلی آنقدر خسته بودم که به سختی می توانستم بایستم و در پاسخ به این سوال که "آیا این را خوانده ای؟" با نهایت حماقت جواب دادم: بله صدها بار. "و شما چیزی برای اعلام ندارید؟" "هیچ چی." "چه مدت از این کشور خارج شده اید؟" "حدود سه ماه." "و در این مدت چیزی به دست نیاوردی؟" "هیچ چیز جز آنچه در لیستی که به شما داده ام نیست." او برای لحظه ای در حال شکست به نظر می رسید، اما بعد حمله کرد. حمله، زمانی که رسید، کاملاً غیرمنتظره بود. "آن ساعت را از کجا آوردی؟" می توانستم به خودم لگد بزنم. دو روز قبل، وقتی با یکی از دوستانم در حمام آب بازی می کردم، یادم رفته بود ROLEX OYSTER را در بیاورم، و نه به طور غیر طبیعی، متوقف شده بود. به بازار رفته بودم و به دوازده شیلینگ و شش پنس، یک قطعه زمان زشت خریده بودم که صدای عجیبی ایجاد می کرد. در طول سفر دو بار بدون هیچ دلیلی متوقف شده بود. توضیح دادم اما دیگر چهره ام را گم کرده بودم. من ساعت خودم را از یک جیب تولید کردم و اضافه کردم که اگر ساعت جایگزین را مصادره کند، باید سپاسگزار باشم. وی گفت: بحث توقیف نیست، برای عدم اظهار کالای مشمول جریمه است. یک ربع دیگر طول کشید تا او را متقاعد کنم که رولکس قاچاق نیست. درست زمانی که نفس راحتی کشیدم، او شروع به جستجوی چمدانم کرد!
سوال: نظر نویسنده در مورد ساعتی که از بازار خریده چیست؟
1. او به ساعت علاقه داشت، زیرا ساعت رولکس بود.
2. او ساعت را مفید دانست، اگرچه بسیار ارزان بود.
3. او اصلا ساعت را دوست نداشت.
4. او به ساعت علاقه مند بود.