متن: یک شب گرم در آگوست گذشته، من هر چیزی را که به ذهنم می‌رسید امتحان کردم - اسباب‌بازی‌ها، آهنگ‌ها و غیره تا او را بخوابانم، اما او نمی‌توانست این کار را انجام دهد. از آنجایی که فکر می‌کردم شب طولانی در انتظارم است، چاره‌ای جز آوردن تلویزیون به اتاقش نداشتم تا ساعت‌های تا سحر را از بین ببرم. من تعجب کردم که لحظه ای که تلویزیون را روشن کردم، کودک بلافاصله ساکت شد و چشمان کوچکش را به روشنی روی صفحه خیره کرد. من که حاضر نبودم فرصتی را برای خوابیدن از دست بدهم، سپس از اتاق بیرون آمدم و او را رها کردم تا برنامه های تلویزیونی خسته کننده را تماشا کند. آن شب دیگر صدای گریه کودک را نشنیدم و صبح روز بعد که به اتاقش رفتم، دیدم او هنوز در حال تماشای تلویزیون است. دریافتم استعاره ای در رفتار کودکم برای نسل جدید وجود دارد. وقتی به پسرم چند کتاب دادم تا بخواند، او فقط به آنها تف کرد. وقتی برایش خواندم، احساس راحتی نکرد. و در مدارس با دانش آموزانم همینطور است. من متوجه شدم که دانش‌آموزان ما نمی‌خوانند و به مطالعه تحقیر آمیز نگاه می‌کنند و ما را که آن را آموزش می‌دهیم سبک می‌سازند. تنها کاری که می خواهند انجام دهند تماشای تلویزیون است. بعد از این تجربه با بچه اما به این نتیجه رسیدم: "بگذار ببینند!" اگر تلویزیون برای کودکان بسیار جذاب تر از کتاب است، چرا باید با آن مبارزه کنیم؟ بگذار هر چه می خواهند تماشا کنند!
سوال: چرا پدر تلویزیون به اتاق پسرش آورد؟
1. برای لذت بردن از چند برنامه جذاب در کنار پسرش.
2. تا به خود کمک کند ساعات طولانی پیش روی خود را بگذراند.
3. تا به پسرش کمک کند زودتر بخوابد.
4. برای اینکه پسرش سر و صدا نکند.