متن: دوست من فوکس، داستان کلاسی را تعریف می کند که در دهه 1930 شرکت کرده بود، زمانی که کتاب ها کوتاه و گران بودند. در روز اول، استاد به سمت تخته سیاه رفت، یادداشت هایش را نگاه کرد، گلویش را صاف کرد و شروع کرد. فوکس تنها دانش آموز این دوره بود. یک بار فوکس مریض شد و کلاس را از دست داد. هنگامی که او بازگشت، در کمال تعجب فوکس، پروفسور شروع به ایراد سخنرانی بعدی نه در سکانس، بلکه بعد از آن کرد. آیا در غیاب تنها شاگردش در یک سالن خالی سخنرانی کرده بود؟ کاملا امکان پذیر بود. امروزه استادان همچنان به سخنرانی می پردازند و دانشجویان نیز مانند آنها به گوش دادن ادامه می دهند. زمان آن فرا رسیده است که سیستم سخنرانی را کنار بگذاریم و به روش هایی روی بیاوریم که واقعاً کارساز هستند. حضور در سخنرانی ها، حداقل برای شنوندگان بی تجربه، یادگیری غیرفعال است. یادگیری فعال، که در آن دانش‌آموزان مقاله می‌نویسند یا آزمایش‌هایی انجام می‌دهند و سپس کارشان توسط یک مربی ارزیابی می‌شود، برای کسانی که هنوز به طور کامل نحوه یادگیری را نیاموخته‌اند، بسیار سودمندتر است. بیشتر دانش‌آموزان با شرکت در بحث و مناظره، به بهترین شکل یاد می‌گیرند. آنها به کلاس‌های بحث کوچکی نیاز دارند که مستلزم تلاش مشترک معلم و دانش‌آموز باشد تا کلاس‌هایی که در آن یک نفر، هر چند آموخته، ایده‌های خود را بیان کند. سیستم سخنرانی به اساتید هم آسیب می زند. بازخورد را به حداقل می رساند، به طوری که مدرس نه می تواند قضاوت کند که دانش آموزان چقدر مطالب را خوب می فهمند و نه از سؤالات یا نظرات آنها سود می برند. سؤالاتی که گوینده را ملزم به توضیح نکات و نظرات نامشخصی می کند که استدلال های ناکافی ساخته شده را به چالش می کشد، برای پژوهش ضروری هستند. بدون آنها، زنده ترین ذهن کسل کننده می شود. اگر سخنرانی‌ها اینقدر کم معنا هستند، چرا به آن‌ها اجازه ادامه داده شده است؟ حقیقت این است که سخنرانی برای همه آسان تر از بحث است. سخنرانی ها به برخی از دانشجویان این فرصت را می دهد که بنشینند و به استاد اجازه دهند نمایش را اجرا کند. در کلاسی که همه مشارکت می‌کنند، دانش‌آموزان کمتر می‌توانند پنهان شوند و اساتید فضای کمتری برای نشان دادن باهوشی خود دارند. بدتر از آن، سخنرانی‌ها اغلب در پایان نامناسبی از مشاغل آموزشی دانش‌آموزان قرار می‌گیرد - در دو سال اول، زمانی که آنها بیشتر به آموزش نزدیک، حتی فردی نیاز دارند. اگر کلاس‌های سخنرانی به دانش‌آموزان دوره‌ی کارشناسی ارشد و ارشد و دانشجویان فارغ‌التحصیل محدود می‌شد که از نظر تحصیلی مستقل‌تر هستند و توانایی بیشتری برای کار به تنهایی دارند، به مراتب کمتر به علایق و اشتیاق دانشجویان آسیب می‌رسانند. از این گذشته، دانش آموزان قبل از اینکه بتوانند گوش دهند تا یاد بگیرند، باید گوش دادن را یاد بگیرند.
سوال: در مورد سیستم سخنرانی فعلی چه می توانیم یاد بگیریم؟
1. دانش آموزان در کلاس های بحث کوچک به صورت منفعل شرکت می کنند.
2. اساتید به فضای بیشتری برای ارائه استعدادهای خود نیاز دارند.
3. سخنرانی ها عمدتاً برای دانش آموزان خردسال و ارشد در نظر گرفته شده است.
4. برای آن دسته از دانش‌آموزان بی‌تجربه آکادمیک چندان مفید نیست.