متن: امیلی و دوست پسرش تازه دعوا کرده بودند. او احساس تنهایی و ناامیدی می کرد. سپس به آشپزخانه رفت و قبل از اینکه بی سر و صدا به اتاقش برود، آنچه را که نیاز داشت برداشت. او تلویزیون را روشن کرد و شروع کرد به خوردن... و خوردن... ساعت ها، تا اینکه همه چیز تمام شد. چیزی که امیلی در آن زمان نمی دانست این بود که از بیماری به نام اختلال پرخوری (BED) رنج می برد. امیلی برای سال‌ها به کسی نگفته بود که چه کار می‌کند. او احساس شرم، تنهایی و خارج از کنترل می کرد. چرا افراد مشهور به BED اعتراف نمی کنند، همانطور که به _؟ ساده است: یک انگ وجود دارد. چارلز سوفی، پزشک در بورلی هیلز، کالیفرنیا می‌گوید: «پرخوری بسیار بد تلقی می‌شود، اما رژیم لاغر بودن مثبت و حتی با اراده همراه است». "برخی از والدین یا دوستان ممکن است به یک نوجوان مبتلا به BED نگاه کنند و فکر کنند، "اوه، یک رژیم غذایی خوب و مقداری اراده کار را انجام می دهد." اما این درست نیست. "اختلالات خوردن یک مسائل واقعی سلامت جسمی و روانی است؛ این در مورد قدرت اراده نیست." تمرکز در درمان BED نباید روی وزن باشد، زیرا مانند سایر اختلالات خوردن، رفتار با غذا نیز نشانه چیزی عمیق‌تر است. مانند بسیاری از بیماری های دیگر، ژنتیک ممکن است نقش مهمی در این که چه کسی به BED مبتلا شود و چه کسی نه، داشته باشد. اگر یکی از بستگان نزدیکتان مبتلا به اختلال خوردن است، به این معنی است که احتمال ابتلای شما به اختلال خوردن بیشتر است. علاوه بر این، بسیاری از افراد مبتلا به BED در برخی مواقع سعی کرده اند با رژیم گرفتن آن را کنترل کنند، اما توجه بیشتر به غذا کمکی نمی کند. و حتی ممکن است اوضاع را بدتر کند، مانند کارلا، که اکنون 15 سال دارد و در حال بهبودی از BED است. او می‌گوید: «پدر و مادرم همیشه در مورد وزنم مرا اذیت می‌کردند، بنابراین وقتی ۱۴ ساله بودم، رژیم غذایی بسیار محدودی گرفتم. وقتی نمی توانید چیزی داشته باشید، فقط آن را بیشتر می خواهید، بنابراین هر بار کارلا چیزی را می خورد که در رژیم سخت او مجاز نبود. او به سرعت کنترل خود را از دست می داد و پرخوری می کرد.
سوال: چه چیزی می توانیم از داستان کارلا بیاموزیم؟
1. BED یک بیماری لاعلاج است.
2. BED با ژن ها ارتباط دارد.
3. رژیم گرفتن به بیماران بستری کمکی نمی کند.
4. بیماران بستری باید به غذای خود توجه کنند.