متن: در تجربه من، یکی از بزرگترین دلایل ناراحتی، مشکلی است که در پذیرش چیزها آنگونه که هستند داریم. وقتی چیزی را می بینیم که دوست نداریم، آرزو می کنیم که متفاوت باشد - برای چیز بهتری فریاد می زنیم. ممکن است اینطور باشد. طبیعت انسان، یا شاید این چیزی است که در فرهنگ ما رشد کرده است. ریشه ناراحتی این نیست که ما می خواهیم همه چیز متفاوت باشد، با این حال، این است که ما در وهله اول تصمیم گرفتیم که آن را دوست نداشته باشیم. ما آن را بد قضاوت کرده ایم، به جای اینکه بگوییم: "بد نیست یا نه خوب است، اما همینطور است." این یک مثال است. من مقاله ای نوشته ام، روشی زیبا برای یافتن آرامش ذهن. تعداد کمی از مردم پس از خواندن آن فکر بدی می کنند، زیرا فکر می کنم مردم باید انتظار داشته باشند که همه چیز متفاوت از آنچه شما برنامه ریزی کرده اید پیش برود، و شما باید آن را بپذیرید. به جای اینکه مردم را تشویق کنید تا خودشان یا محیط را تا حد امکان تغییر دهند. می توانید آن را به همان شکلی که دنیا کار می کند بپذیرید - همانطور که همه چیز واقعاً هستند. و سعی کنید دلیل آن را بفهمید و آن را همانطور که هست دنبال کنید. این می‌تواند برای هر کاری که انجام می‌دهید مفید باشد: خواه این باشد که دیگران چگونه در محل کار عمل می‌کنند، سیاست چگونه کار می‌کند و رسانه‌های خبری چقدر می‌توانند افسرده‌کننده باشند. این شما را از اندوه زیادی نجات می دهد زیرا دیگر نمی گویید "اوه، ای کاش اوضاع بد نمی شد!" اگر واقعاً منظور من را متوجه شده اید، می توانید روش دیگری را برای زندگی در این دنیا امتحان کنید: بپذیرید و درک کنید. ممکن است به نتایج جالبی منجر شود.
سوال: از نظر نویسنده دلیل اصلی احساس ناخشنودی ما چیست؟
1. ما هرگز از خود و محیط اطراف خود راضی نیستیم.
2. وقتی چیزی را می بینیم که ما را ناراحت می کند، نمی دانیم چه کنیم.
3. ما احساس می کنیم به سختی می توانیم اتفاقات خود را بپذیریم.
4. مهم نیست چقدر خوشحالیم، هرگز نمی خواهیم شاد باشیم.