متن: کوسه روی طعمه!" فریاد زد آندره هارمن، و به نقطه ای در چند متری پشت موتورهای بیرونی اشاره کرد. صدای او هیچ نشانه ای از وحشت نداشت، اما خدمه ناگهان دچار تنش شدند و چشمان خود را به آب دوختند. آندره به آرامی، آرام به سمت آب کشیده شد. در طعمه.کوسه دنبالش آمد.هیچ کس نپرسید چه نوع کوسه ای است.همه چیز درباره آن، از رنگش گرفته تا شکلش، نشان می دهد که یک کوسه سفید بزرگ است. آندره طعمه را روی کشتی بلند کرد. خود را بین دو موتور قرار داد. درست زمانی که سر بزرگ به موتور اول رسید دست راستش را در آب انداخت. گفتم: «خدای من آندره!» دستش دماغه بزرگ را گرفت و آن را از لوله موتور دور کرد و سر کوسه را به سمت بالا هدایت کرد. همانطور که از آب بیرون می آمد. دست آندره بینی را گرفته بود و به آرامی آن را لمس می کرد. هیچ کس صحبت نمی کرد. هیچ کس نفس نمی کشید. لحظه بی پایان به نظر می رسید. در واقع کمتر از پنج ثانیه طول کشید تا آندره دستش را عقب کشید. هنوز کسی صحبت نکرد. سپس آندره لبخندی زد و گفت: اولین بار تصادف بود. من فقط سعی می کردم کوسه را از موتور دور کنم. کوسه ها توسط سیگنال های الکتریکی خود جذب موتورها می شوند و عادت دارند آنها را گاز بگیرند تا ببینند آیا قابل خوردن هستند یا خیر. آندره سال‌ها با کوسه‌های سفید بزرگ کار می‌کرد. تقریباً هر برخوردی که با سفیدپوشان بزرگ داشتیم کاملاً غیرمنطقی بود. هر چه بیشتر یاد گرفتیم، بیشتر متوجه شدیم که در سال‌های گذشته چقدر اطلاعات کمی در مورد آنها وجود داشت. پذیرفتند که سفیدپوستان بزرگ مردم را با انتخاب خود می خورند. اکنون می دانیم که تقریباً هر حمله به انسان یک حادثه است که در آن کوسه انسان را با غذای معمولی خود اشتباه می گیرد. اکنون می دانیم که تقریباً سه چهارم قربانیان گزش زنده می مانند، شاید به این دلیل که کوسه تشخیص می دهد که اشتباه کرده است و برای نیش دوم برنمی گردد.
سوال: نظر نویسنده درباره رویارویی با سفیدپوستان بزرگ چیست؟
1. هیجان انگیز.
2. آموزشی.
3. ترسناک
4. معقول