متن: افکار مدام توجه ما را جلب می کنند و زمان و انرژی ما را صرف امور بی اهمیت و بیهوده می کنند. آنها در واقع زندگی ما را اداره می کنند. ما آنقدر به این بردگی عادت کرده ایم که آن را بدیهی می دانیم و جز در موارد خاص از این عادت بی خبر شده ایم. در حین تنفس، نیازی نیست که به هر دم و بازدم توجه کنیم. ما فقط زمانی از روند تنفس آگاه می شویم که در تنفس دچار مشکل می شویم، مانند زمانی که بینی ما مسدود شده است، به دلیل سرماخوردگی یا زمانی که در یک اتاق بدون تهویه هستیم. در مورد تفکر هم همینطور است. ما از هجوم مداوم افکار خود و ناتوانی خود در آرام کردن آنها فقط زمانی آگاه می شویم که نیاز به تمرکز، حل مشکل یا مطالعه داشته باشیم. همچنین زمانی که نگرانی یا ترس داریم از آنها آگاه هستیم. به موقعیت آشنای زیر نگاه کنید. برای امتحان باید چیزی را مطالعه کنید. کتاب را در دست راحت روی مبل می نشینی و شروع به خواندن می کنی. بعد از مدتی احساس گرسنگی می کنید و به آشپزخانه می روید تا چیزی بخورید. شما برای خواندن برمی‌گردید و سپس صحبت‌های افرادتان را در بیرون می‌شنوید. شما برای چند لحظه به آنها گوش می دهید و سپس توجه خود را به کتاب جلب می کنید. پس از مدتی احساس بی قراری می کنید و رادیو را برای گوش دادن به موسیقی روشن می کنید. کمی به خواندن ادامه می‌دهی و بعد اتفاقی را که دیروز اتفاق افتاده به خاطر می‌آوری و شروع می‌کنی به آن فکر می‌کنی. وقتی به ساعت خود نگاه می کنید، با تعجب متوجه می شوید که یک ساعت کامل گذشته است و به سختی چیزی خوانده اید. و در این زمان، احساس می کنید در حال فکر کردن هستید. این چیزی است که وقتی فرد تمرکز ندارد اتفاق می افتد. تصور کنید اگر می توانستید توجه خود را کنترل کرده و ذهن خود را متمرکز کنید، چه کاری می توانستید انجام دهید!
سوال: چه زمانی می توانید احساس کنید که در حال فکر کردن هستید؟
1. در حین تنفس
2. در حالی که نمی خوان.
3. زمانی که نیاز به تمرکز دارید.
4. وقتی وقتتو تلف میکنی