متن: وقتی سه ساله بودم، والدینم مرا برای عمل در هند بردند، که باعث شد بینایی ام ضعیف نشود. چند سال بعد به پاکستان نقل مکان کردیم، در آنجا در یک سال 12 عمل جراحی انجام دادم و کاملاً نابینا شدم. بعداً متوجه شدم که پزشکان از من به عنوان آزمایش استفاده کردند. زمانی که شوهرم برای تحصیل از هند آمد با او آشنا شدم. می خواستم برای ازدواج با او به هند بروم، اما مهاجرت تقریبا غیرممکن بود. نقشه دیوانه‌واری کشیدم که از مرزهای چند کشور عبور کنم تا به هند برسم. من در اولین کشوری که به آن فرار کردم دستگیر شدم. در پاکستان، شغلم را از دست دادم و از من خواسته شد که یک قول "هرگز فرار نکنم" را امضا کنم. در عوض، وقتی به خانه رسیدم، یک فنجان قهوه درست کردم و تصمیم گرفتم یک درخواست رسمی برای مهاجرت تهیه کنم. _، و افرادی که برای رفتن به هند درخواست داده بودند، در حالی که منتظر بودند، به سختی در پاکستان کار پیدا کردند. در نهایت شوهرم توانست راه مهاجرت من را هموار کند. ازدواج کردیم و بچه دار شدیم. اما پس از 9 سال بر اثر سرطان مغز درگذشت. مدتی درمانده بودم و بعد یاد گرفتم که با واقعیت خوشبینانه روبرو شوم. او به ما یاد داد که شادی از درون ما می آید. شش سال پیش، سگی به نام موریتز را از مرکز سگ های بینا به خانه آوردم. او کوتاه قد و گوش های بلند بود. هیچ کس او را به دلیل ظاهر رقت انگیزش دوست نداشت. تقریبا همیشه با هم بودیم. موریتز حتی یک دقیقه هم نتوانست مرا ترک کند. حالا وقتی در خیابان راه می‌روم، نه مثل قبل، مردم می‌آیند و می‌گویند: «چه سگ بینا خوبی!» و کمی با من به عنوان یک موجود عادی گپ می‌زنند. من الان در انجمن نابینایان کار می کنم و دوستان خوب زیادی دارم و یک دوست خاص در هامبورگ. این احساس فوق العاده ای است که آزادانه با کسی که نمی توانم ببینم صحبت کنم و به یکدیگر اعتماد کنم.
سوال: وقتی نویسنده قبلاً در خیابان راه می رفت، مردم ممکن است _ .
1. به او به عنوان یک موجود فقیر نگاه کنید
2. با گرمی بسیار با او چت کنید
3. انتقاد کنید که سگ او چقدر زشت به نظر می رسد
4. به خاطر استقلالش به او احترام بگذار