متن: وقتی پدر و مادرم در قید حیات بودند، وضع مالی خوبی نداشتند. با این حال آنها هر چند وقت یکبار به دو دختر بزرگترشان کمک کردند. خواهرانم بخشی از زمان را به مامان و بابا پرداخت می‌کردند، اما وقتی بابا فوت کرد، دفترچه نقدی او بدهی‌های چند نفر از فرزندانش را نشان می‌داد. من در بین آنها نبودم. من به ندرت پول قرض می کردم و وقتی قرض می گرفتم، در ابتدا برنامه بازپرداخت تنظیم می کردم و به آن پایبند بودم. برای من مایه افتخار بود. وقتی فکر می کنید که من در یک خانواده با برادران و خواهرانم بزرگ شده ام و پدر و مادر یکسانی دارم، سخت است که بفهمیم چرا من تنها کسی بودم که نمی توانستم بدهکار آنها -- یا هر کسی -- پول باشم. شاید به این دلیل است که من شاهد تلاش والدینم برای کمک به خواهران بزرگترم در شرایطی که خودشان در مشکلات مالی بودند، بود. شاید به همین دلیل باشد، من آنقدر مغرور بودم که نمی توانستم به دیگری وابسته باشم. این روزها، من از آن دسته افرادی هستم که در صورت نیاز برای کمک به آنها مراجعه می کنند. همانطور که من نمی توانم تحمل کنم که به دیگران مدیون باشم، نمی توانم به کسی که یک مورد معتبر از نیاز را ارائه می دهد نه بگویم. بنابراین من چیزی هستم که به آن "توانمندساز" می گویند. توانمندساز بودن یک اختلال موذیانه است. به اندازه کافی زمانی شروع می شود که شما با هزینه های فوق العاده ای که توسط یک رویداد غیرعادی ایجاد شده است به شخصی کمک کنید. سپس وقتی مردم متوجه می‌شوند که شما کمک خواهید کرد، بیشتر و بیشتر از شما درخواست می‌کنند و شما - که آدم خوبی هستید - فقط به کمک کردن ادامه دهید. شکستن این یک چرخه سخت است و من شخصاً نمی دانم چگونه از آن فرار کنم. من عصبانی نیستم. من کینه ای ندارم من سعی نمی کنم به فرزندان یا خواهرانم بگویم که چگونه زندگی خود را اداره کنند، زیرا آنها از من پول می خواهند. با این حال، اگر بخواهند بیشتر تلاش کنند تا خودشان، شاید با انجام برخی برنامه‌ریزی‌های مالی - مانند برنامه‌ریزی برای خرج نکردن پولی که ندارند، بیشتر تلاش کنند، به همه آنها افتخار می‌کنم! و من نمی دانم که چرا آنها نمی توانند این کار را انجام دهند. بالاخره من به آنها لج نمی زنم و مجبورشان نمی کنم که پولم را بگیرند. من فقط در "نه" گفتن خوب نیستم. بنابراین از شما می‌پرسم، وقتی افراد زیادی در اطراف من از بدهکاری به دیگران شرم ندارند، چه کنم؟ از سوی دیگر، من با "مهربانی" خود به آنها خدمت بزرگی می کنم. من در کودکی به یاد دارم که پدرم همیشه این دو جمله را می گفت: "اگر اول موفق نشدی، تلاش کن، دوباره تلاش کن" و "من نمی توانم در حصار گیر کنم. سعی می کنم آن را پایین بیاورم. "به عنوان یک توانمند، من از یادگیری ادامه تلاش به جای مراجعه به من برای کمک به فرزندانم جلوگیری کرده ام. بله، آنها می توانند راه خود را تغییر دهند و یاد بگیرند که خودشان با هم کنار بیایند، اما چرا باید این کار را انجام دهند؟ چه کسی از ما انتخاب می کند که از یک ماشین خارج شود، زیرا ما نمی توانیم آن را تعمیر کنیم، زمانی که مادر پول برای تعمیر آن را فراهم کند؟ بله، من یک توانمند هستم. و من به فرزندانم ظلم می‌کنم که به آنها توانایی کمتری از خودکفایی می‌دهم. من مدتهاست که این را می دانم اما هنوز نمی توانم نه بگویم.
سوال: چه چیزی مانع از این می شود که بچه ها راه خود را تغییر دهند و خودشان با هم کنار بیایند؟
1. اقدام محبت آمیز مادرشان.
2. وضعیت مالی آنها.
3. فقدان خلاقیت و شجاعت آنها.
4. فرهنگ سنتی آنها.