متن: چند سال پیش، در یک روز گرم تابستانی در جنوب فلوریدا، پسر بچه ای تصمیم گرفت برای شنا در چاله شنای قدیمی پشت خانه اش برود. او به داخل آب پرواز کرد و متوجه نشد که در حالی که به سمت وسط دریاچه شنا می کند، تمساح به سمت ساحل شنا می کند. پدرش که در حیاط کار می کرد، هر دو را دید که هر چه بیشتر به هم نزدیک می شدند. او با ترس کامل به سمت آب دوید و با صدای بلند پسرش را فریاد زد. پسر کوچولو با شنیدن صدای او مضطرب شد و یک دور برگشت تا به طرف پدرش شنا کند. خیلی دیر بود. درست زمانی که به پدرش رسید تمساح به او رسید. پدر از روی اسکله، درست زمانی که تمساح پاهای او را ربود، بازوهای پسر کوچکش را گرفت. این یک کشمکش باورنکردنی بین آن دو آغاز شد. تمساح بسیار قوی تر از پدر بود، اما پدر آنقدر زیاد بود که نمی توانست رها کند. کشاورز به طور تصادفی از آنجا عبور کرد، هدف گرفت و تمساح را شلیک کرد. قابل توجه است که پسر کوچک جان سالم به در برد. پاهای او از حمله وحشیانه حیوان به شدت زخمی شده بود. و روی بازوهایش خراش‌های عمیقی وجود داشت که در آن ناخن‌های پدرش در تلاش برای آویزان کردن به پسری که دوستش داشت، به شادابی او فرو رفت. خبرنگار روزنامه که با پسر مصاحبه کرد پرسید که آیا جای زخم هایش را نشان می دهد؟ پسر پاهای شلوارش را بلند کرد. و سپس به خبرنگار گفت: "اما به بازوهای من نگاه کن. من هم زخم های بزرگی روی بازوهایم دارم. من آنها را دارم چون پدرم اجازه نمی داد." من و تو می توانیم با آن پسر همذات پنداری کنیم. جای زخم هم داریم نه، نه از یک تمساح، بلکه از زخم های گذشته ای دردناک. برخی از این زخم‌ها ناخوشایند هستند و باعث پشیمانی عمیق ما شده‌اند. اما، دوست من، برخی زخم ها به این دلیل است که کسی حاضر به رها شدن نشده است. در میانه مبارزه شما، کسی آنجا بوده که شما را نگه داشته است. اگر زخم های عشق کسی را روی آغوش خود دارید، بسیار بسیار سپاسگزار باشید. کسی در زندگی شما هرگز شما را رها نکرده و نخواهد گذاشت. هرگز زخم های دیگران را قضاوت نکنید، زیرا نمی دانید آنها چگونه به آن ها رسیده اند.
سوال: وقتی پسر به خبرنگار روزنامه از جای زخم روی بازوهایش گفت، احساس کرد _ .
1. دردناک و ترسناک
2. پشیمان و وحشت زده
3. افتخار و سپاسگزار
4. هیجان زده و سپاسگزار