متن: من به پاریس می رفتم که همیشه دوست داشتم آن را ببینم. اما حالا می ترسیدم تنها سفر کنم. به ایستگاه قطار پاریس رسیدم. من بیست سال بود که فرانسوی صحبت نمی کردم. در اولین مترو سواری به یک دزد نالایق برخورد کردم. من فقط به او خیره شدم و او دستش را از کیفم گرفت و در بین جمعیت ناپدید شد. جایی در این شهر گیج کننده، هتل من پنهان شده بود، اما پیدا کردن مسیرها ناگهان آسان نبود. بالاخره وقتی هتل را پیدا کردم قلبم به شدت می تپید و مثل یک بسکتبالیست عرق می ریختم. نمی توانستم بمانم. آیا می توانم؟ کاغذ دیواری به نظر می رسید که از آتش عبور کرده باشد. حمام طبقه پایین بود و پنجره رو به دیوار آجری ساختمان دیگری بود. به پاریس خوش آمدید. من از صمیم قلب می خواستم بمیرم. دلم برای دوستانم تنگ شده بود. وارد سومین هفته دوری از خانه و بچه هایم شده بودم و تنها و تنها و ترسیده به رمانتیک ترین شهر دنیا رسیده بودم. مهمترین کاری که در پاریس انجام دادم در آن لحظه اتفاق افتاد. می دانستم که اگر همان موقع بیرون نروم و جایی برای صرف شام پیدا نکنم، تمام مدتی که در پاریس بودم در این اتاق کوچک پنهان می شدم. شاید هرگز یاد نگیرم که از دنیا به عنوان یک فرد مجرد لذت ببرم. پس رفتم بیرون عصر پاریس سبک و دلپذیر بود. من در امتداد مسیری قدم زدم، به آواز پرندگان گوش دادم، بچه‌ها را تماشا کردم که قایق‌های اسباب‌بازی را در یک فواره بزرگ شناور می‌کردند. به نظر نمی رسید کسی عجله داشته باشد. پاریس زیبا بود و من اینجا تنها بودم و ناگهان تنها نبودم. احساس موفقیت من با غلبه بر ترس و ضعف باعث شده بود احساس آزادی کنم. در طول اقامت یک هفته‌ای که در پاریس داشتم، دو جفت کفش پوشیدم. من هر کاری که لازم بود انجام دادم و این بهترین هفته تعطیلات اروپایی من بود. به خانه برگشتم و به قدرت سفر به تنهایی ایمان آوردم. حالا وقتی با مشکلاتی روبرو می شوم فقط به خودم می گویم: "اگر بتوانم به پاریس بروم، می توانم به هر جایی بروم."
سوال: کدامیک از موارد زیر درست نیست؟
1. وقتی به پاریس رسیدم تنها نبودم.
2. من در ابتدا از سفر به تنهایی در پاریس ترسیدم.
3. پس از آن برای اطرافیانم در پاریس احساس تنهایی نمی کردم.
4. در طول اقامتم در پاریس زیاد پیاده روی داشتم.