متن: وقتی با چیزی آشنا نیستیم، ممکن است احساس عصبی و ترس کنیم. کمک دیگران راه خوبی است که ما را وادار می کند از پس آن برآییم. من برای یک روزنامه بزرگ می نویسم و می خواستم داستانی درباره پرش با چتر بنویسم. برای اینکه آن را به یک داستان واقع گرایانه و همچنین هیجان انگیز تبدیل کنم، تصمیم گرفتم که ابتدا باید خودم پرش کنم. متأسفانه من در هیچ ورزشی خوب نیستم، چه برسد به پرش با چتر نجات. دوستم آقای اسمیت مایل بود به من کمک کند. او مرا به یک مدرسه زمینی برد. تمرین روز اول شامل چندین ساعت آموزش بود اما اولین باری که من از هواپیما افتادم نبود. برای این کار باید تا صبح روز بعد صبر می کردم. صبح روز بعد، پس از صرف صبحانه شتابزده و مضطرب، مرا به فرودگاه بردند. در آنجا دو چتر سنگین روی پشتم گذاشتند. سپس از من خواسته شد تا به سمت هواپیمای کوچکی بروم که به آرامی در باند فرودگاه متوقف شده بود. یک بار در هواپیما، به زودی در حال بالا رفتن بود. شروع کردم به عصبی شدن به هزار متر که رسیدیم، هری، معلم من، خطی از چتر نجاتم را به یک حلقه فولادی داخل هواپیما قلاب کرد. خط این بود که بعد از پریدن چتر نجاتم را باز کنم. هری گفت: "آماده شو، هنری." با احتیاط به سمت در حرکت کردم. می خواستم گریه کنم، نه، نه، نه! اما خبری نشد "پرش!" هری با صدای بلند صدا زد. "پرش!" در کمال تعجب، با لگد زدن مثل قورباغه، پریدم. دور از هواپیما، پایین، پایین افتادم. کار کرد! به نظر می رسید که هوا مرا نگه داشته است. من خیلی خوشحال بودم. سپس یک کشش سریع را احساس کردم. چتر بزرگ من باز شده بود! این مثل بهترین سورپرایزی بود که تا به حال داشتم. به پایین نگاه کردم. رودخانه ها، درختان، مزارع و خانه ها بود. صدای ملایم هوا را شنیدم. این سرگرم کننده بود!
سوال: نویسنده خودش با چتر پرش کرد _ .
1. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد پرش با چتر نجات
2. تا داستانش واقع گرایانه و هیجان انگیز باشد
3. تا از مشغله کاری خود استراحت کند
4. تا مهارت و شجاعت خود را به دیگران ثابت کند