متن: فقط 10 سال پیش، پشت میز یک دکتر نشستم. او گفت: "بله، یک مشکلی در سمت چپ، لوب بالایی وجود دارد. شما یک مورد نسبتاً پیشرفته دارید... باید فوراً کار را رها کنید و به رختخواب بروید. بعداً، خواهیم دید. " با احساس اینکه مردی که در وسط کار است ناگهان محکوم به اعدام شده است، مطب دکتر را ترک کردم، به سمت پارک رفتم و روی یک نیمکت نشستم. نیاز داشتم فکر کنم در 3 روز بعد، کارم را روشن کردم، سپس به خانه رفتم، به رختخواب رفتم و ساعتم را طوری تنظیم کردم که نه دقیقه، بلکه ماه ها را علامت بزند. دو سال بعد، تختم را رها کردم و صعود طولانی به عقب را آغاز کردم. یک سال دیگر بود که آن را ساختم. من از این تجربه صحبت می‌کنم، زیرا این تجربه به آرامی به من آموخت که برای چه چیزی ارزش قائل باشم و چه چیزی را باور کنم. اکنون می‌دانم که این دنیایی که در آن زندگی می‌کنم صدف من نیست که بتوانم آن را باز کنم، بلکه فرصتی برای درک کردن من است. هر روز، برای من، یک چیز با ارزش است. خورشید طلوع می کند و 24 ساعت جدید و فوق العاده را به من هدیه می دهد - نه برای گذشتن، بلکه برای پر کردن. من یاد گرفته ام که قدر چیزهای کوچک و مهمی را بدانم که هرگز فکر نمی کردم قبلاً وقت آن را داشته باشم: بازی نور روی آب روان، موسیقی باد در درخت کاج مورد علاقه ام. به نظر می رسد اکنون با برخی از طراوت بازیافته دوران کودکی می بینم و می شنوم و احساس می کنم. برای مثال، چقدر خوب لمس زمین فنری زیر پایم را به یاد می‌آورم، روزی که برای اولین بار پس از سال‌ها در رختخواب قدم بر آن گذاشتم. اغلب، عقب می نشینم و به خودم می گویم: "اجازه دهید این لحظه ای را که در حال حاضر زندگی می کنم یادداشت کنم، زیرا در آن لحظه خوب، خوشحالم و سخت مشغول انجام کاری هستم که دوست دارم انجام دهم. همیشه همینطور باش، پس تا زمانی که هست، من از آن نهایت استفاده را خواهم برد - و بعد، یادم می‌آید - و سپاسگزار خواهم بود. همه اینها را مدیون آن مدت طولانی گذراندن در حاشیه زندگی هستم.»
سوال: چه مدت طول کشید تا نویسنده از بیماری خود خلاص شد؟
1. دو سال و نیم.
2. سه سال.
3. سه سال و نیم.
4. چهار سال.