متن: بهترین نبودن، اما دست زدن به محدودیت های توانایی خود. این باور از معلم کلاس سوم من، مورد اعتمادترین و دوست داشتنی ترین فرد زندگی من، ناشی شد. آقای مایروس همیشه کاملاً لباس پوشیده بود و با این اعتقاد صحبت می‌کرد که صحبت کردن با بچه‌های کوچک به این معنی نیست که باید تلفظ یا دستور زبان درست را قربانی کند. و او مطالبه گر بود. اوه، او غیرمنطقی یا ظالم نبود. او به سادگی احساس می کرد که مهم نیست بهترین شما چیست، باید به آن برسید. از شانس و اقبال، دوباره او را به عنوان معلم ریاضی کلاس هشتم ملاقات کردم. من در ریاضی استعداد نداشتم و نخواهم بود. و دختران سیزده ساله انرژی لازم برای اختصاص دادن به چیزی مانند ریشه مربع را ندارند. من به یاد مبارزاتمان می افتم، "من جواب را نمی دانم. نمی توانم آن را انجام دهم." او به آرامی می گفت: "شاید شما جواب را ندانید." "به نظر شما ممکن است با هم این موضوع را حل کنیم؟ از کجا می دانید تا زمانی که تلاش نکنید چه کاری می توانید انجام دهید؟" آقای مایروس در گوشه ای زندگی می کرد و من اغلب وقتی در مغازه چوب فروشی خود کار می کرد برای صحبت کردن سر راه می رفتم. در این اتاق خاک اره، خرده چوب و دود اجاق هیزمی، به عنوان یک شخص احساس احترام و ارزش می کردم. می‌دانستم کسی هست که مرا به خاطر آنچه هستم دوست دارد، کسی که در حالی که همیشه از من می‌خواست بهترین کار را انجام دهم، به من گفت که اگر واقعاً تلاش کرده بودم، کافی بود. آقای میروس معلم و دوست من بود. او به من یاد داد که مهربان باشم. او ارزش خودم را به من آموخت. او به من در مورد شرافت، در مورد حقیقت، و در مورد انجام بهترین کار به من یاد داد - و این که همه احساسات و باورها دارای عزت هستند و شایسته احترام هستند. و از همه چیزهایی که می دانم، به این اعتقاد دارم: همه ما نمی توانیم "بهترین" باشیم، اما هر یک از ما می توانیم بهترین باشیم، و می دانم که این درست است زیرا آقای میروس به من گفت.
سوال: آقای میروس با کدام یک از موارد زیر موافق است؟
1. نتیجه همیشه بیشترین اهمیت را دارد.
2. همه به یک اندازه استعداد دارند.
3. هر کاری انجام می دهید از هیچ تلاشی دریغ نکنید.
4. هنگام صحبت با بچه ها، به روش آنها صحبت کنید.