متن: رابرت تازه وارد خیابان شده بود و احساس عجیبی داشت که او را نمی خواستند. او می‌دانست که شاید دیگر دانش‌آموزان پسر می‌کوشند تصور کنند که او چه نوع پسری است. این کمکی به کاهش تنهایی او نکرد. او تازه وارد بود و باید آزمایش می شد. با این حال، ثابت کردن خود به این راحتی ها نیست. او نمی خواست با پسران بد بدود یا برای اثبات قوی بودنش وارد کاری خلاف قانون شود. نه! او باید به شیوه ای مفیدتر نشان دهد که از چه چیزی ساخته شده است. وقتی این ایده به او می رسید بهتر بود. روز بعد شنبه بود. او می‌دانست که بیشتر پسرها در زمین بازی خواهند بود و برای بازی شنبه تیم‌های بالا را انتخاب می‌کنند. رابرت می دانست که می تواند خوب بازی کند و همین ممکن است برای اثبات قوی بودنش و دوستی با آنها کافی باشد. او زود رسید و تمرینات استپ خود را انجام داد. او چندین بار به توپ شوت زد و چند تمرین دیگر انجام داد - سخت ترین و شگفت انگیزترین تمرینات در بسکتبال. بعد پسرها آمدند. رابرت کارهایی را که قبل از بازی انجام داده بود انجام داد و نشان داد که چه کاری می تواند انجام دهد. هیچکس حرفی نزد. پسرها فقط به یکدیگر نگاه کردند و به آن فکر کردند. در پایان وقتی همه چیز تمام شد، بزرگترین گروه فقط لبخند زد و سرش را تکان داد. رابرت می دانست که موفق شده است.
سوال: منظور بزرگترین گروه از تکان دادن سرش چه بود؟
1. او نمی خواست در مورد کاری که رابرت انجام داده بود چیزی بگوید.
2. او فکر نمی کرد رابرت بتواند اینقدر شگفت انگیز بازی کند.
3. او می خواست با رابرت دوست شود.
4. او فکر نمی کرد رابرت بسکتبال خوبی بازی می کند.