متن: وقتی تصمیم گرفتم بابام را به فرودگاه بیاندازم، هوا تاریک و دلگیر بود. در راه باران شروع به باریدن کرد. وقتی از فرودگاه خارج شدم، به دلیل قطرات باران دید واضح نبود. قبل از ساعت 6 بود. صبح. با وجود اینکه شرایط جاده نامناسب بود، من با سرعت معمولی خود رانندگی کردم. از رانندگان محتاط تری که جلوتر از من بودند عصبانی بودم که رانندگی من را به تعویق می انداختند. رمپ خروجی به بزرگراه یک مارپیچ تنگ بود. این یک نقطه خطرناک در وضعیت خوب است. آب و هوا و کاملا ترسناک وقتی هوا بد است یا تاریک است. اما نمی خواستم سرعتم را کم کنم و دیرتر از زمان لازم به خانه برسم. خیلی سریع از سطح شیب دار پایین رفتم. جاده خیس بود و ماشینم لیز خورد. پایین سمت مسافر من در آن زمان دوست نداشتم به تنهایی رانندگی کنم و در مورد بردن شوهر و پسرم در سفر بحث کرده بودم. خوشبختانه در ماشین تنها بودم. تصادف من جزئی بود. در واقع به اندازه کافی خوش شانس بودم که نداشتم. یک خراش. فکر می کنم اگر پسرم روی صندلی عقب آن ماشین بود بدون کمربند ایمنی وقتی می پیچید صدماتی متحمل می شد. بعد از سه بار چرخاندن گوش، متوجه شدم تلفن همراهم در انبوهی از وسایل کوچک گم شده است. چیزهایی که همگی در پایین ماشین قرار داشتند. خانمی به اندازه کافی لطف داشت که به من اجازه داد تلفن همراهش را قرض بگیرم، اما بدون شماره های از پیش برنامه ریزی شده با چه کسی می توانم تماس بگیرم؟ من به اندازه کافی خوش شانس بودم که شماره تلفن همراه پدرم را به خاطر آوردم و خوشبختانه او هنوز سوار هواپیمایش نشده بود. شما هرگز نمی دانید چه زمانی تصادف رخ می دهد. من به عنوان یک راننده، با رعایت همه قوانین راهنمایی و رانندگی، ایمنی را در نظر می گیرم و عادات رانندگی ایمن را دارم، به خصوص در هوای بد. اصرار کنید فرزندانتان همیشه صندلی صندلی خود را بپوشند. زندگی یک سفر است و همه افراد باید برای آن ارزش قائل شد و از سواری لذت برد.
سوال: چرا نویسنده با آن رانندگان عصبانی بود؟
1. او فکر می کرد که آنها خیلی آهسته رانندگی می کنند.
2. سر و صدای زیادی روی سطح شیب دار ایجاد کردند.
3. آنها به ایمنی توجه نکردند.
4. آنها سعی کردند ماشین او را روی سطح شیب دار متوقف کنند.