متن: دیشب آخرین بازی تیم فوتبال پسر هشت ساله ام بود. کوارتر پایانی بود. نتیجه دو بر یک بود، تیم پسرم پیش بود. والدین زمین بازی را احاطه کردند و تشویق کردند. در حالی که کمتر از ده ثانیه باقی مانده بود، توپ ناگهان مقابل هم تیمی پسرم، میکی او دانل، غلتید. با فریاد "لگدش کن!" میکی که در سراسر زمین بازی طنین انداز شد، برگشت و هر چه داشت به آن داد. در اطراف من جمعیت فوران کرد. اودونل گل زده بود! سپس سکوت حاکم شد. میکی خیلی خوب گل زده بود، اما با یک گل اشتباه، بازی را با تساوی به پایان رساند. یک لحظه کلی _ . ببینید، میکی سندرم داون دارد و برای او چیزی به نام هدف اشتباه وجود ندارد. همه گل ها با آغوش شادی میکی جشن گرفته شد. او حتی در زمان گلزنی بازیکنان حریف را در آغوش می گرفت. سکوت سرانجام شکسته شد که میکی در حالی که چهره اش پر از شادی بود، پسرم را محکم در آغوش گرفت و فریاد زد: "من گل زدم! گل زدم. همه بردند! همه بردند!" یک لحظه نفسم را حبس کردم، نمی دانستم پسرم چه واکنشی نشان خواهد داد. لازم نیست نگران باشم در حالی که اشک می ریختم، دیدم که پسرم دستش را در یک سلام کلاسیک با صدای بلند بالا انداخت و شروع کرد به شعار دادن: "وای برو میکی! وای برو میکی!" در عرض چند لحظه هر دو تیم میکی را احاطه کردند و به شعار پیوستند و گلش را به او تبریک گفتند. مایک با خوشحالی و همه آرزوهای خود را برای او فرستادند. بعداً همان شب، وقتی دخترم پرسید که چه کسی برنده شده است، من لبخند زدم و پاسخ دادم: "مساوی بود. همه برنده شدند."
سوال: ما می توانیم از این قسمت استنباط کنیم که مایک _ .
1. مورد توجه هم تیمی هایش بود
2. توسط تیم خودش مورد آزار و اذیت قرار گرفت
3. وقتی متوجه روزه شد شرمنده شد
4. خونگرم بود و برای هر دو تیم فوتبال بازی می کرد