متن: ما چینی ها آدم های بزرگی نیستیم. برای انتقال دوستی یا محبت ما به یکدیگر، یک دست دادن یا دست زدن به شانه کافی است. بنابراین وقتی دوستان غربی تازه آشنا شده ما برای آماده شدن برای در آغوش گرفتن دست دراز می کنند، برخی از ما احساس ناخوشایندی می کنیم. سوالات زیادی در سر ما می گذرد. بازوهایم را کجا بگذارم؟ زیر بغل یا دور گردنشون؟ چه فاصله ای را باید حفظ کنم؟ آیا سینه ما باید لمس شود؟ با دوستانی از برخی کشورهای اروپایی حتی دشوارتر است. آیا هنگام در آغوش گرفتن گونه آنها را ببوسم؟ کدام طرف؟ یا هر دو گونه است؟ از کدام طرف شروع کنم؟ اما این فقط افراد از فرهنگ‌ها نیستند که بر محتاط بودن در ابراز صمیمیت فیزیکی تأکید می‌کنند که بغل کردن را گیج‌کننده می‌دانند. در آغوش گرفتن می تواند باعث ناراحتی یا حتی ناراحتی در افرادی شود که برای فضای شخصی خود ارزش قائل هستند. پگی درکسلر، روانشناس آمریکایی، در مقاله ای اخیر برای وال استریت ژورنال، گفت که اگرچه ایالات متحده همچنان یک فرهنگ "متوسط لمسی" است - "از نظر فیزیکی بیشتر از ژاپن، جایی که تعظیم همه کاره سلام و خداحافظی است، اما کمتر نمایشی است. به نظر می رسد آمریکایی ها بیشتر در آغوش می گیرند، نسبت به فرهنگ های لاتین یا اروپای شرقی، که در آن آغوش گرفتن قوی است و می تواند شامل بوسه هر دو گونه باشد. از سیاستمداران گرفته تا افراد مشهور، خواه ناخواه به دوستان، غریبه ها و دشمنان در آغوش می گیرند. و مردم به سرعت این عمل را انجام دادند. شخصیت‌های عمومی می‌دانند که هیچ چیز مانند توانایی در آغوش گرفتن خوب نیست. میشل اوباما، بانوی اول ایالات متحده، آغوش خود را دور رهبران خارجی یخی مانند دیمیتری مدودف، نخست وزیر روسیه و ملکه انگلیس قرار داده است، و در موقعیت دوم، در واقع قانون آداب سلطنتی را زیر پا گذاشته است. اما همه آنها حتی از سوی تأثیرگذارترین و مشهورترین افراد از پذیرفتن آنها سپاسگزار نیستند. برای آنها هر آغوشی توهین آمیز است اگر صادقانه نباشد. آماندا هس، که برای مجله آمریکایی اسلیت می نویسد، می گوید که شخصیت های عمومی باید از تحمیل آغوش گرفتن بر هر کسی که ملاقات می کنند دست بردارند. برای آنها، در آغوش گرفتن به ندرت یک ژست صمیمانه، شفقت یا محبت است. همه اینها بخشی از یک نمایش است. در آغوش گرفتن، بازی های قدرت کاذب صمیمی هستند که توسط شخصیت های عمومی برای تثبیت سلطه اجتماعی خود بر کسانی که در چنگشان هستند، استفاده می شود. سیسیلیا والدن، روزنامه‌نگار بریتانیایی که برای تلگراف می‌نویسد و در نیویورک زندگی می‌کند، همین عقیده را دارد. _ به قول خودش "متخلفی است که لباس مهربانی به تن کرده است". در ایالات متحده به یک مد تبدیل شده است که در آن "رؤسای از قبل کارکنان خود را (چه اندکی قبل یا بعد از اخراج آنها)، مردان و زنان، دوستان یا دشمنان خود، در هزاران نمایش فریبکارانه وحدت در آغوش می گیرند.
سوال: بهترین عنوان این قطعه چه می تواند باشد؟
1. در آغوش گرفتن، حیاتی است یا نه؟
2. در آغوش گرفتن، رابطه حیرت انگیز؟
3. در آغوش گرفتن و چهره های عمومی
4. در آغوش گرفتن و قدرت