متن: در دسامبر 1992. من یک شوهر خوشبخت و پدر دو فرزند خردسال بودم. یک ماه بعد تشخیص داده شد که مبتلا به لوسمی حاد لنفوبلاستیک هستم. پس از دو سال شیمی درمانی که به کنترل بیماری کمک کرد، بدنم ضعیف و بی روح بود. احساس می کردم عروسکی هستم که برای بلند کردن دست ها یا بالا بردن سرش به کمک نیاز دارد. شروع به دویدن کردم.بعد از شش ماه قدرتم برگشت.در یکی از دوی هایم، جایی که احساس می کردم می توانم برای همیشه بدوم، تصمیم گرفتم برای دویدن ماراتن تلاش کنم. پس از گفتن برنامه‌ام به پدرم، او از برنامه‌ای به من گفت که افراد را برای دویدن در ماراتن آموزش می‌دهد و در عین حال برای تحقیقات سرطان خون کمک مالی جمع‌آوری می‌کند. بنابراین در آن تابستان، از طریق برنامه آموزشی انجمن سرطان خون، شروع به تمرین کردم. برای ماراتن سپاه تفنگداران دریایی. در طول مایل به مایل عدم قطعیت، بالاخره روز دویدن ماراتن فرا رسید. در 27 اکتبر 1996، ساعت 8 صبح، همراه با 19000 روح شجاع دیگر سفری 26.2 مایلی را آغاز کردم که هرگز فراموش نمی کنم. اولین بار همسرم پتی را در فاصله شش مایلی دیدم. او خوشحال به نظر می رسید که من هنوز طوری به نظر می رسیدم که انگار می دانم دارم چه کار می کنم، و با انجام آن اوقات خوشی را سپری می کردم. در Mile l7، ذهن من به آن دو سال وحشتناک برمی گشت که سعی داشتند من و خانواده ام را پایین بیاورند. دوباره او را دیدم. نگرانی در صورتش به من گفت که می‌دانست من شروع به مبارزه کرده‌ام. احساس می‌کردم که ما هم همین فکر را می‌کنیم، نه مایل دیگر و این چند سال گذشته پشت سرمان خواهد بود. این فکر به تنهایی مرا به جلو کشاند. مایل 22،23، آهسته اما پیش رفت، 24،25، سپس شد. یادبود جنگ ایوو جیما. من هیچ چیز به این بزرگی و الهام بخش در زندگی ام ندیده ام. سه ساعت و چهل و یک دقیقه بعد از شروع، از چیزی که فکر می‌کنم باید مناسب‌ترین خط پایان در تمام مسابقات جاده‌ای باشد گذشتم! آن شب، انجمن سرطان خون در یک مهمانی بعد از مسابقه به من یک سنجاق داد که به سادگی می‌گوید «لوسمی 26.2». اگر خدا بخواهد، سرطان من ممکن است یک بار دیگر موها و قدرتم را از من بگیرد، شاید حتی زندگی ام را. اما هرگز نمی تواند سنجاق من را از بین ببرد، یا اینکه من یک ماراتن هستم.
سوال: چرا نویسنده فکر می کند که خط پایان مناسب ترین است؟
1. زیرا دویدن ماراتن برای او مناسب ترین ورزش است.
2. زیرا بنای یادبود قدرتمندترین بنای است که او دیده است.
3. زیرا پایان مسابقه را پیروزی بر بیماری خود می داند.
4. زیرا 26.2 مایل معقول ترین مسافت برای مسابقات جاده ای است.