متن: وقتی در پایان اولین ترم دانشگاهم در دسامبر 1968 به خانه آمدم و در لندن به خانه آمدم، به دلیل اینکه کریسمس بود، وضعیتم خراب بود، بنابراین برای کار به یک آژانس کاریابی رفتم. آنها پرسیدند: "آیا دوست داری برای بیتلز کار کنی؟" "چیز بهتری نداری؟" من پرسیدم. پانزده دقیقه بعد کار را گرفتم. وقتی پرسیدم چرا آنها مرا پذیرفتند در حالی که میلیون ها نفر این کار را به صورت رایگان انجام می دادند، پاسخ این بود که "مشکل فقط همین است." آره. من این کار را مدیون این واقعیت بودم که طرفدار دیوانه ای نبودم. اما البته من طرفدارش بودم. نبودن سخت بود. من در تعطیلات زمستانی سال 1968 و همچنین در عید پاک 1969 کار کردم. روزها مجبور بودم تاکسی بگیرم تا کاغذهای مهر و موم شده در پاکت را به خانه بیتلز برسانم. پاکت ها را به نشانی بردم، به هرکسی که در را جواب داد و بالابر را باز کرد، دادم. چه کسی امروز چنین اوراقی را به دانش آموزی ناشناس واگذار می کند - پاکت ها باز می شود و محتویات اوراق کپی می شود و به مطبوعات فروخته می شود. هرگز به ذهنم خطور نکرد که این کار را بکنم. در 40 سال خیلی چیزها از دست رفته است! همیشه از من می پرسند که چند تا امضا جمع کرده ام و پاسخ هیچ کدام نیست. چقدر عجیب بود که از او امضا بخواهیم؟ خیلی بهتر است فقط احوالپرسی بیتلز را بشنوید - "سلام پسر." چطور پیش می‌رود؟» بیش از 40 سال بعد، این بهترین شغلی است که تا به حال داشته‌ام. این شغل نیاز مادی فوری من را برآورده می‌کند و خاطره‌ای را فراهم می‌کند که می‌تواند گنج زندگی من باشد. برای یک کودک دهه 60، این اوج کار بود. اگر برخی از جزئیات خاطره آنقدر تازه نیست، به این دلیل است که آن موقع مهم نبودند. در 19 سالگی، چیزهایی را که اتفاق می‌افتد، بدیهی می‌گیرید. در 61 سالگی، تبدیل به خاک طلا می‌شوند. یک دفتر خاطرات داشت
سوال: نویسنده چگونه شغل خود را به عنوان پسر پستی در 19 سالگی پیدا می کند؟
1. تجربه ای بود که ارزش آن را داشت.
2. این احمقانه بود که او پول بیشتری به دست نیاورد.
3. او در دانشگاه به اوج زندگی خود رسید.
4. این به او کمک کرد تا عادت به یادداشت روزانه داشته باشد.