متن: "من هرگز از یانکی ها متنفر نبودم. تنها چیزی که از جنگ متنفر بودم..." عمه بزرگم بتی داستان خود را اینگونه آغاز کرد. من آن را در کودکی بارها شنیدم، هر زمان که خانواده ام به دیدن خاله بتی در خانه قدیمی در بریویل، ویرجینیا می رفتند. بتی ون متر دلیل خوبی برای نفرت از جنگ داخلی داشت. برادرش در گتیزبورگ کشته شد و همسرش، جیمز، افسر کنفدراسیون، اسیر شد و به یک اردوگاه زندانی ناشناخته در جایی فرستاده شد. یک روز در اواخر سپتامبر، دیک نزد بتی آمد و گزارش داد که یک سرباز اتحادیه مجروح را در یک خانه کشاورزی در نیم مایلی خانه ون متر پیدا کرده است. وقتی از اولین نگاهش به مردی با لباس آبی خونی صحبت می کرد، همیشه از همان کلمات استفاده می کرد. _ او به هوای خنک رفت و سعی کرد با فکر آن دست راست شکسته، آن پای چپ از دست رفته مریض نشود. کاغذهای مردی که بتی در خانه مزرعه پیدا کرد هویت او را نشان می داد: هنری بدل، 30 ساله. او می دانست که باید حضور این افسر اتحادیه را به ارتش کنفدراسیون گزارش دهد، اما این کار را نکرد. او آن را اینگونه توضیح داد: "من مدام فکر می کردم که آیا او در جایی همسر دارد، با امید، و نمی دانستم - درست مثل من. به نظرم می رسید که تنها چیزی که اهمیت دارد این است که شوهرش را به او برگردانم." خاله بتی آهسته، با حوصله و ماهرانه جرقه زندگی را در هنری بدل شعله ور کرد. از داروها یا دارویی که او تقریباً نداشت. و او حاضر نبود از معدود لوازم موجود در بیمارستان کنفدراسیون هیچ کدام را بردارد. اما او با آنچه که داشت بهترین کار را انجام داد. شب های اکتبر در دره سرد شد. او با کمک دیک و همسرش، افسر اتحادیه را شبانه به اتاقی مخفی در بالای آشپزخانه گرم خانه خودش منتقل کرد. اما روز بعد، بدل تب شدیدی داشت. او که می دانست باید کمک بگیرد، نزد پزشک خانواده اش گراهام آزبورن رفت. دکتر آزبورن بدل را معاینه کرد و گفت: "امید کمی وجود داشت مگر اینکه داروهای مناسب پیدا شود." "من آنها را از یانکی ها در هارپرز فری خواهم گرفت." بتی گفت. دکتر به او گفت که هارپرز فری تقریباً 20 مایل دورتر است. حتی اگر او به آنها برسد، یانکی ها هرگز او را باور نمی کنند. بتی گفت: من مدرک خواهم گرفت. او یک کاغذ خونی پیدا کرد که مهر رسمی وزارت جنگ را داشت. "وقتی آن را نشان دهم، آنها مرا باور خواهند کرد." صبح زود او با فهرستی از اقلام پزشکی به راه افتاد. پنج ساعت رانندگی کرد و فقط برای استراحت دادن به اسبش توقف کرد. خورشید تقریباً غروب کرده بود که سرانجام در مقابل ژنرال در هارپرز فری ایستاد. ژنرال گوش داد، اما او را باور نکرد. گفت: خانم، مرگ بدل به ما گزارش شد. بتی اصرار کرد: "او زنده است." اما او خیلی بیشتر نخواهد بود مگر اینکه داروهای موجود در آن لیست را داشته باشد. ژنرال رو به یک افسر جوان کرد: «خب، ببین خانم ون متر تدارکات را می‌گیرد.» با داروها، بدل به تدریج بهبود یافت. ده روز بعد با چوب راه می رفت. "بهتره هر چه زودتر برگردم." بدل به بتی گفت. بنابراین قرار شد که دیک به بتی کمک کند تا بدل را در واگن خود به هارپرز فری برساند. بدل در جعبه ای پر از یونجه دراز کشید و تفنگ و چوب هایش کنارش بود. در هارپرز فری، وقتی افسر اتحادیه با پای گمشده از جعبه پر از یونجه بلند شد، سربازان شگفت زده شدند. بدل ماجرا را به وزیر جنگ ادوین ام. استانتون گفت که نامه تشکری برای بتی نوشت و دستور آزادی جیمز ون متر را امضا کرد. قرار شد بدل در حالی که بتی به دنبال شوهرش می‌گشت، همراه او برود. سوابق نشان می دهد که یک جیمز ون متر به اردوگاه زندانی در اوهایو فرستاده شده است. سپس در فورت دلاور، نزدیک به انتهای صف زندانیان، مردی بلندقد بیرون آمد و به طرز ناشیانه ای به آغوش بتی رفت. بتی او را در آغوش گرفت و اشک روی صورتش جاری شد. و هنری بدل که روی چوب هایش ایستاده بود نیز گریست.
سوال: دکتر آزبورن فکر کرد که بتی ون متر برای دریافت دارو به فری هارپرز برود.
1. دیوانه
2. نوع .
3. شجاع
4. هوشمندانه