متن: یک روز بعدازظهر هفته گذشته، سه کودک اشک آلود مدرسه پسرم را دیدم که توسط معلمان دلداری می دادند. آن روز صبح، کودک 11 ساله من معده درد داشت و در یک کاسه فرو رفت. بعداً با مادران دیگر صحبت کردم، در مورد کودکان دیگری شنیدم که شب قبل دچار معده درد یا سخت خوابیدن بودند. چه چیزی باعث این همه درد شد؟ روز ورزش. روز ورزش ممکن است در یک مدرسه مستقل بسیار رقابتی ضروری باشد، اما در یک مدرسه ابتدایی روستا نه. برای کودکانی که می توانند مانند باد پرواز کنند، روز ورزش مشکلی ایجاد نمی کند. برای کسانی که اضافه وزن دارند یا فقط در ورزش خوب نیستند، این یک کابوس است. حتی برای کسانی که از دویدن لذت می برند اما در نیمه راه در مقابل چشمان کل مدرسه و والدینشان به زمین می افتند، می تواند یک بیماری باشد. چرا فرزندان خود را در این رنج سالانه قرار می دهیم؟ برخی ممکن است بگویند رقابت ساختن شخصیت است. یا شرکت کردن، نه برنده شدن، مهم است. یا این یک سنت زندگی مدرسه ای است. من فقط برای آن بچه هایی که گریه می کردند یا درد می کردند، بسیار متاسف شدم. بازی‌های تیمی در پایان روز ورزشی باعث ایجاد مسابقه‌های نزدیک، شور و شوق، فریادهای فراوان شد - و تماشای آن لذت بخش بود. از همه مهمتر بچه هایی که در پاس دادن توپ خیلی سریع و سریع نبودند کمی از چشم همه پنهان ماندند. برخی از آنها نیز هیجان حضور در طرف برنده را داشتند. ای کاش می شد آن روز ورزش را رها کرد و با یک رویداد کمتر رقابتی دیگر جایگزین کرد. شاید یک بعد از ظهر بازی های تیمی، با چند مسابقه برای کسانی که آنها را می خواهند، برای بچه ها استرس کمتری داشته باشد و تماشای آن بسیار سرگرم کننده باشد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به روز ورزش چیست؟
1. بحرانی.
2. خنثی.
3. مثبت.
4. مبهم.