متن: وقتی سال اول دبیرستان بودم، برای تیم بسکتبال مدرسه ام تلاش کردم. اگرچه در ورزش های دیگر، به ویژه فوتبال و بیسبال، بسیار موفق بودم، اما فقط یک بسکتبالیست متوسط بودم. به یاد دارم که وارد ورزشگاه شدم و وقتی دیدم چند نفر نیز در حال امتحان کردن هستند، شوکه شدم. می‌دانستم ورزشکار خوبی هستم، اما نمی‌دانستم که آیا مهارت‌هایم به خوبی سایر شرکت‌کنندگان خواهد بود یا خیر. آزمایشات به مدت چهار روز طولانی به طول انجامید. در پایان هر روز مربی بسکتبال با تک تک بازیکنان گفتگوی کوتاهی داشت. او به برخی از بازیکنان گفت که برای روز بعد برگردند و به بازیکنان دیگر گفت که آنها تیم را نساخته اند. به این می گویند بریدگی. همه ما از بریدگی در پایان هر تمرین می ترسیدیم. در روز چهارم امتحانات فقط بیست بچه باقی مانده بود. من یکی از آن‌ها بودم، اما همه می‌دانستیم که فقط هجده دانش‌آموز وارد تیم می‌شوند. این روز شدیدترین روز از همه آنها بود. فرصت های زیادی برای تحت تاثیر قرار دادن مربی وجود داشت اما تعداد نفرات آنقدر کم بود که فشار بسیار بالا بود. من یکی از بهترین بازیکنان تیم نبودم، بنابراین در این روز آخر نگران بودم. در پایان تمرین، مربی به هر بازیکن گفت که از یک نقطه یک ضربه بزند. خیلی از بچه ها شوت خود را از دست دادند اما ضربه من وارد سبد شد. بعد از تمرین منتظر ماندیم تا مربی با هر بازیکن صحبت کند. وقتی بالاخره نوبت من رسید، وقتی به سمت مربی رفتم، قلبم به تپش افتاد. سرم داشت می چرخید که مربی شروع به صحبت کرد و تقریباً داشتم می لرزیدم چون مضطرب بودم. مربی به من گفت که خیلی خوب کار کرده ام و او تحت تاثیر قرار گرفته است. با این حال، تیم فقط هجده جایگاه دارد و متأسفانه هیچ کدام از اینها مال من نخواهد بود.
سوال: هدف نویسنده از این داستان چیست؟
1. برای بازی بسکتبال هر روز بعد از مدرسه
2. تا مهارت خود را در بسکتبال افزایش دهد
3. برای پیوستن به تیم بسکتبال مدرسه
4. برای بازی بسکتبال، فوتبال و بیسبال.