متن: حالا بیایید ببینیم چگونه می خوانیم. وقتی یک متن چاپ شده را می خوانیم، چشمان ما در یک صفحه با حرکتی کوتاه و ناگهانی حرکت می کند. ما کلمات را معمولاً زمانی تشخیص می‌دهیم که چشم‌هایمان در حالت ثابت هستند. هر بار که تثبیت می کنند، گروهی از کلمات را می بینیم. این به عنوان بازه تشخیص یا بازه بصری شناخته می شود. مدت زمانی که چشم ها متوقف می شوند ---مدت تثبیت ---- از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. همچنین در درون هر فرد با توجه به هدف او از خواندن و آشنایی او با متن متفاوت است. علاوه بر این، می تواند تحت تأثیر عواملی مانند روشنایی و خستگی باشد. متأسفانه، در گذشته، بسیاری از دوره‌های بهبود خواندن بیش از حد بر نحوه حرکت چشمان ما در صفحه چاپ شده متمرکز شده‌اند. در نتیجه این تأکید گمراه‌کننده بر جنبه‌های صرفاً بصری خواندن، تمرین‌های متعددی برای آموزش چشم‌ها برای دیدن کلمات بیشتر در یک تثبیت ابداع شده است. برای مثال، در برخی تمرین‌ها، کلمات مثلاً برای یک دهم یا بیستم ثانیه روی صفحه نمایش داده می‌شوند. یکی از تمرین‌ها، دانش‌آموزان را ملزم می‌کند که چشمان خود را به نقطه‌ای مرکزی خیره کنند و کلمات را در هر طرف بخوانند. چنین الگوهای کلماتی اغلب به شکل اهرام نسبتاً شیب دار ساخته می شوند، بنابراین خواننده در هر تثبیت متوالی کلمات بیشتری و بیشتری دریافت می کند. همه این تمرین ها بسیار هوشمندانه هستند، _ خواندن نیاز به توانایی درک رابطه بین کلمات دارد. در نتیجه، به این دلایل، بسیاری از کارشناسان اکنون شروع به زیر سوال بردن سودمندی آموزش چشم کرده‌اند، به‌ویژه اینکه هر رویکردی که فرد را به خواندن کلمات و عبارات مجزا آموزش دهد، بعید به نظر می‌رسد که به او در خواندن یک متن پیوسته کمک کند.
سوال: کدامیک از موارد زیر درست نیست؟
1. گستره بصری کلمه یا گروهی از کلمات است که هر بار می بینیم.
2. بسیاری از کارشناسان شروع به زیر سوال بردن کارایی تمرین چشم کردند.
3. تاکید بر جنبه های صرفا بصری گمراه کننده است.
4. آموزش چشم به خوانندگان در خواندن متن مداوم کمک می کند.