متن: در سال اول، متوجه شدم که آیا واقعاً باید آن را "داوطلبانه" نامید، اگر دانش آموزان فقط به این دلیل که مجبور هستند این کار را انجام دهند. من در نهایت در مرکز بهداشت Weyrich داوطلب شدم و به بیماران مسن در انجام کارهای روزانه کمک کردم. هر چه بیشتر این کارها را انجام می دادم، احساس بی ارتباطی با بزرگترها بیشتر می کردم. با وجود اینکه احساس بدی نسبت به آنها داشتم، نمی خواستم با آنها ارتباط برقرار کنم. سپس یک روز بارانی، سرهنگ همسورث را دیدم. او مرا سر میز خود دعوت کرد و از او درخواست شرکت کرد. من این را به عنوان یک کار خسته کننده دیگر در نظر گرفتم. با این حال، وقتی به داستان‌های او گوش دادم، متوجه شدم که او یک جانباز درخشان جنگ است و داستان‌های او برایم جالب بود. پس از صحبت کوتاهی که با سرهنگ داشتم، متوجه شدم که شخصیت های مشترکی با همه بزرگان دارم. احساس می کردم یک مولکول اکسیژن --- آماده ایجاد رابطه -- به جای یک گاز جدا شده. من با بسیاری از شهروندان مسن آموخته ملاقات کردم که تجربیات و خرد خود را به اشتراک گذاشتند. دیگر بی هدف در راهروها راه نمی رفتم. وقتی تاریخچه آنها را یاد گرفتم، از صحبت با این افراد لذت بردم. چرا زودتر متوجه نشده بودم که کار داوطلبانه می تواند مرا روشن کند؟ برخی افراد استدلال می کنند که داوطلب شدن و تلاش برای تغییر کمکی نمی کند. با این حال، آنها متوجه نمی شوند که جهان دائما در حال تغییر است و انسان ها باید با آن سازگار شوند تجربه من در مرکز بهداشت Weyrich به من آموخت که امتناع از تغییر دیدگاه ها و پذیرش دیدگاه های جدید منجر به اهداف کوتاه مدتی می شود که در نهایت ناپدید می شوند. ارتباط با دیگران بخش مهمی از زندگی است. داوطلب شدن فقط یک نیاز یا راهی برای بهبود رزومه نیست، بلکه زمانی برای خدمت و رشد شخصی است. اکنون از داوطلبانه بودن در کنار سالمندانی که تاریخ را برای من زنده می کنند، لذت می برم. با برقراری ارتباط با آنها، به فردی پویاتر تبدیل شده ام.
سوال: نگرش اولیه نویسنده نسبت به کار داوطلبانه چیست؟
1. مثبت
2. راضی.
3. مشکوک.
4. ناخواسته، بی میل.