متن: آیا یک دوره قطع جادویی وجود دارد که کودکان مسئول اعمال خود شوند؟ آیا لحظه شگفت انگیزی وجود دارد که والدین بتوانند در زندگی فرزندان خود ناظر باشند و شانه های خود را بالا بزنند، "این زندگی آنهاست" و هیچ احساسی نداشته باشند؟ وقتی در دهه بیستم بودم، در پاساژ بیمارستان ایستادم تا پزشکان چند بخیه به سر پسرم بزنند. پرسیدم: کی از نگرانی دست برمیداری؟ پرستار گفت: «وقتی از مرحله تصادف خارج می‌شوند.» مادرم فقط لبخندی آرام زد و چیزی نگفت. وقتی سی ساله بودم، روی صندلی کوچکی در کلاس نشستم و شنیدم که چگونه یکی از فرزندانم مدام صحبت می کند و کلاس را به هم می زند. معلمی گفت که انگار می خواهد ذهنم را بخواند. "نگران نباش، همه آنها از این مرحله عبور می کنند و بعد می توانی بنشینی، استراحت کنی و از آنها لذت ببری." مادرم فقط لبخند آرامی زد و چیزی نگفت. وقتی در چهل سالگی بودم، یک عمر منتظر بودم تا تلفن زنگ بخورد، ماشین‌ها به خانه بیایند، در جلو باز شود. یکی از دوستان گفت: "آنها دارند سعی می کنند خودشان را پیدا کنند، نگران نباش، چند سال دیگر می توانی دیگر نگران نباشی. آنها بالغ می شوند." مادرم فقط به آرامی لبخند زد و چیزی نگفت. زمانی که 50 ساله بودم، از ضعیف بودن بیمار و خسته شده بودم. من هنوز نگران بچه هایم بودم، اما یک چین و چروک جدید وجود داشت، هیچ کاری نمی توانستم انجام دهم. مادرم فقط لبخند آرامی زد و چیزی نگفت. من همچنان از شکست های آنها رنج می بردم و در ناامیدی های آنها غرق می شدم. دوستانم می‌گفتند وقتی بچه‌هایم ازدواج کردند، می‌توانم دیگر نگران نباشم و زندگی‌ام را پیش ببرم. می خواستم این را باور کنم، اما لبخند گرم مادرم و گاه و بیگاه "رنگ پریده به نظر می آیی. حالت خوب است؟" لحظه ای که به خانه رسیدی به من زنگ بزن آیا در مورد چیزی افسرده شده اید؟" ممکن است پدر و مادر به یک عمر نگرانی محکوم شوند؟ یکی از فرزندانم اخیراً نسبت به من بسیار مضطرب شد و گفت: "کجا بودی؟ من سه روزه زنگ میزنم کسی جواب نمیده من نگران بودم. " لبخند گرمی زدم. مشعل رد شد.
سوال: با توجه به متن، کدام دغدغه تا ابد باقی خواهد ماند؟
1. نگرانی هایی که والدین به فرزندانشان نشان می دهند.
2. نگرانی در مورد فرزندان توسط والدین آنها
3. نگرانی مشترک بین والدین و فرزندان.
4. نگرانی هایی که کودکان به والدین خود نشان می دهند.