متن: شانزده سال پیش این درس را یاد گرفتم. و من آن را در پشت تاکسی شهر نیویورک یاد گرفتم. این چیزی است که اتفاق افتاده است. سوار تاکسی شدم و به سمت ایستگاه گرند سنترال حرکت کردیم. در حال رانندگی در لاین سمت راست بودیم که ناگهان یک ماشین مشکی رنگ از پارکینگ درست روبروی ما پرید. راننده تاکسی من از ترمز استفاده کرد، لاستیک ها صدای بلندی در آوردند و در آخرین لحظه ماشین ما فقط یک اینچ از عقب ماشین دیگر ایستاد. باورم نمی شد. اما بعدش باورم نمی شد که بعدش چه اتفاقی افتاد. راننده ماشین دیگر، مردی که نزدیک بود تصادف بزرگی کند، سرش را برگرداند و شروع کرد به فریاد زدن کلمات بد بر سر ما. باورم نمی شد! و این زمانی بود که راننده تاکسی‌ام به من گفت: «قانون کامیون حمل زباله». او گفت: اما این چیزی است که واقعاً مرا غافلگیر کرد. راننده تاکسی من فقط لبخند زد و برای آن مرد دست تکان داد. بنابراین، گفتم: "چرا این کار را کردی؟ این مرد می توانست ما را بکشد! "بسیاری از مردم مانند کامیون های زباله هستند. آن‌ها پر از زباله، پر از ناامیدی، پر از خشم و پر از ناامیدی دور می‌دوند. وقتی زباله هایشان انباشته می شود، به دنبال جایی برای ریختن آن ها می گردند. و اگر به آنها اجازه دهید، آنها آن را روی شما می اندازند." پس یک روز وقتی کسی می خواهد روی شما بیفتد، آن را شخصی نگیرید. فقط لبخند بزنید، دست تکان دهید، برای آنها آرزوی سلامتی کنید و ادامه دهید. باور کنید. خوشحال تر خواهد شد." بنابراین شروع کردم به فکر کردن، چند وقت یک‌بار اجازه می‌دهم کامیون‌های زباله از بالای سرم عبور کنند؟ و هر چند وقت یک بار زباله های آنها را می برم و به افراد دیگر در محل کار، خانه یا خیابان پخش می کنم؟ همان موقع بود که گفتم: من زباله آنها را نمی خواهم و دیگر پخش نمی کنم. من شروع به دیدن کامیون های زباله کردم. باری را می بینم که مردم حمل می کنند. می بینم که می آیند آن را بریزند. و من هم مثل راننده تاکسی خودم آن را شخصی نمی گیرم. فقط لبخند می زنم، دست تکان می دهم، برایشان آرزوی سلامتی می کنم و ادامه می دهم.
سوال: چه اتفاقی برای نویسنده در راه رفتن به ایستگاه بزرگ مرکزی افتاد؟
1. او در ترافیک گرفتار شد.
2. با راننده تاکسی اش دعوا کرد.
3. تاکسی او تقریباً به ماشین دیگری برخورد کرد.
4. تاکسی او ناگهان پنچر شد.