متن: این روزها تعداد بیشتری از مردم در ماراتن شرکت می کنند - برای مثال، بیش از 30000 نفر در ماراتن لندن در آخر هفته شرکت خواهند کرد. اما این فقط 26 مایل و 385 یارد نیست که می تواند یک چشم انداز دلهره آور باشد. یکی از شرکت‌کنندگان پس از ماراتن لندن در سال 2012 غرغر کرد: «باید اعتراف کنم که از مسدود کردن کاملاً ناامید شدم و 18 تا 19 مایل فقط از مردم دور بودم و نگه داشتم.» دیگری گفت: "من مجبور شدم از افراد زیادی سبقت بگیرم و در نهایت با ساعدهای کبودی از تمام آرنج ها مواجه شدم." چگونه چنین مشکلات ازدحام ایجاد می شود، و آیا می توان آنها را کاهش داد؟ برخی از محققان بر این باورند که ما می‌توانیم پاسخ‌ها را از طریق یک سیستم آشناتر که در آن جمجمه‌ها ظاهر می‌شود پیدا کنیم - جریان ترافیک جاده‌ای. مارتین ترایبر، از دانشگاه فنی درسدن در آلمان، قبلاً مدل هایی را برای جریان ترافیک ایجاد کرده است. یکی از اولین تلاش ها برای مدل سازی جریان ترافیک در دهه 1950 توسط جیمز لایتهیل و همکارش جرارد ویتام از دانشگاه منچستر انجام شد. آنها ترافیک را نوعی مایع در نظر گرفتند که در لوله جریان دارد و به چگونگی تغییر جریان با متراکم شدن سیال نگاه کردند. در ابتدا سرعت جریان با افزایش چگالی افزایش می‌یابد، زیرا شما به سادگی مواد بیشتری را در همان بازه زمانی وارد می‌کنید. اما اگر چگالی خیلی زیاد شود، خطر گیر کردن وجود دارد و سرعت جریان به شدت کاهش می یابد. مدل ترایبر از یک ماراتن از همین اصل استفاده می کند که به لطف تغییر ناگهانی از جریان آزاد به شلوغ، سرعت جریان ابتدا افزایش می یابد و سپس با افزایش تراکم دوندگان کاهش می یابد. او فرض می کند که طیفی از سرعت های ترجیحی متفاوت برای دوندگان مختلف وجود دارد که هر کدام در طول مسابقه حفظ می کنند. فقط با این فاکتورها، Treiber می تواند سرعت جریان دوندگان را با دانستن "ظرفیت حمل" در هر نقطه از مسیر محاسبه کند. این به Treiber اجازه می دهد تا بفهمد که چگونه مسدود کردن ممکن است به شرایط مسابقه بستگی داشته باشد - برای مثال، برای مراحل مختلف شروع. برخی از ماراتن‌ها با اجازه دادن به همه دوندگان به یکباره شروع می‌شوند (به این معنی که آنهایی که در عقب هستند باید منتظر بمانند تا کسانی که در جلو هستند به جلو حرکت کنند). برخی دیگر دوندگان را بر اساس توانایی به گروه‌های مختلف اختصاص می‌دهند و به آنها اجازه می‌دهند در یک سری امواج شروع کنند. Treiber این مدل را در نیمه ماراتن سالانه Rennsteig در مرکز آلمان اعمال کرده است که حدود 6000 شرکت کننده را جذب می کند. مسیر سنتی باید در سال 2013 تغییر می کرد، زیرا پلیس دیگر حاضر نبود جاده ای را ببندد تا مطمئن شود که دوندگان می توانند ایمن عبور کنند. این می تواند از روی یک پل چوبی 60 متری یا از طریق یک تونل عبور کند. ترایبر از مدل خود برای پیش‌بینی انسداد احتمالی ایجاد شده در گزینه‌های مختلف استفاده کرد. این مدل پیش‌بینی می‌کرد که در صورت استفاده از پل، شروع انبوه خطر اضافه بار دوندگان را به همراه خواهد داشت. تنها با حرکت دادن نقطه شروع به عقب تر از پل می توان از خطر جلوگیری کرد - و حتی در آن زمان، اگر برخی از اعداد فرض شده در مدل فقط کمی نادرست بودند، همچنان خطر گیر کردن پل وجود داشت. از سوی دیگر، هیچ انسداد خطرناکی برای مسیر تونل محتمل به نظر نمی رسید. برگزارکنندگان اجرا با تیم ترایبر مشورت کردند و در نهایت این گزینه را انتخاب کردند.
سوال: بدترین چیز هنگام دویدن ماراتن چیست؟
1. مسافت طولانی.
2. تعداد شرکت کنندگان بسیار زیاد است.
3. مسدود کردن خطرناک
4. صدمات جدی در ساعد.