متن: پسر 16 ساله من، آنتون، به چاله شنای محلی رفته بود. اکثر بچه‌هایی که در آنجا شنا می‌کنند، نوجوانان تناسب اندام و قوی هستند، و سنگ‌های زیادی برای استفاده از آنها به عنوان بندرگاه امن وجود دارد، بنابراین من هیچ ترسی برای رفاه او نداشتم. با این حال، اولین کلمات آتش نشان، "شما باید اینجا به رودخانه استیل واتر بیایید" باعث شد نفسم تازه شود. وقتی به رودخانه رسیدم، آنتون را دیدم که آرام روی سکوی پایین ماشین آتش نشانی نشسته و حوله ای روی شانه هایش پیچیده بود. با عجله به سمتش رفتم. "تو خوبی؟" من پرسیدم. "آره" تمام چیزی بود که گفت. اما چشمانم برای توضیح التماس می کردند. از پسرم نگرفتم داستان از این قرار بود: زن و شوهری در 20 سالگی، که با استیل واتر آشنا نبودند، گرفتار جریان آب شده بودند و شروع به فریاد زدن برای کمک کردند. آنتون و دوستش بدون تردید در آب شیرجه زدند، به سمت زن غرق شده شنا کردند و او را سالم به ساحل آوردند. در عصری که «قهرمان» جهانی با رها کردن پخش می‌شود و به ظاهر برای هرکسی به کار می‌رود، من به حقیقت پسرم و دوستش پی بردم - بی‌توجهی به امنیت شخصی به خاطر یک انسان دیگر. من می دانم که نوجوانان سرسخت و خود محور هستند، اما این از گرانش رویداد و میل به انجام کارهای خوب کم نکرد. در راه خانه سعی کردم اطلاعات بیشتری از او بگیرم، اما تنها کلمه این بود: "شام چی؟" دوبار در مورد فاجعه ای که ممکن بود اتفاق بیفتد فکر کردم. سوالاتی مانند پرواز پرستوها در ذهنم نقش بست: آیا برای نجات غریق جان خود را به خطر می انداختم؟ یا اینکه 911 را انتخاب می کردم؟ آیا این داستان را بارها و بارها برای کسی که گوش می داد تعریف می کردم؟ صبح روز بعد، وقتی آنتون از جایش برخاست، نیمی از او انتظار داشتم که او داستان را از دید خودش برایم تعریف کند، حالا که کمی از رویداد فاصله گرفته بود. اما تنها کاری که کرد این بود که یک پای برشته کرد، خودش را جمع کرد و برای شروع روز جدید به سمت در رفت.
سوال: آنتون در مورد عمل خود سکوت کرد زیرا _ .
1. او هنوز در ترس بود
2. از مادر دلخور بود
3. او آن را امری عادی می دانست
4. می ترسید سرزنش شود