متن: آخرین باری که با دو تا از بچه هایم به زمین بازی رفتم را هنوز به یاد دارم. در طول شب باران باریده بود و زمین بازی بسیار گل آلود بود. آنها تازه لباس تمیز پوشیده بودند، بنابراین من کمی نگران گل و لای زمین بازی بودم. طولی نکشید که کتی دامن زیبایش را در زمین بازی کثیف کرد. او در میان صخره ها حفر کرد. می خواستم او را به خاطر کثیف شدن لباس هایش سرزنش کنم که با لبخند به سمت من دوید. وقتی به من رسید، سنگ کوچکی به شکل قلب به من داد و گفت: "اینجا، مادر! با چشمانی اشکبار از او تشکر کردم. آیا باید او را به خاطر گل آلود شدن لباس هایش سرزنش کنم؟ به هیچ وجه! من هنوز آن صخره کوچک قلبی شکل را دارم. این یکی از بهترین هدایایی است که تا به حال دریافت کرده ام. متوجه شدم که خیلی وقت ها لازم نیست ما بزرگترها نگران کارهای کوچکی باشیم که بچه هایمان انجام می دهند. بگذار هر کاری که دوست دارند انجام دهند. من زمان زیادی را با فرزندانم در زمین بازی خواهم گذراند. مطمئنم چیزهای زیادی از آنها یاد خواهم گرفت. باعث می شود به روزهایی فکر کنم که پدربزرگم به من می گفت: «تا تظاهر به بچه کوچکی نکنی وارد ملکوت خوشبختی نمی شوی».
سوال: سخنان پدربزرگ نویسنده حاکی از آن است که _ .
1. کودکان بیشتر از بزرگسالان به شادی اهمیت می دهند
2. بزرگسالان نمی توانند شادی کودکان را تقسیم کنند
3. کودکان ممکن است خوشبختی را راحت تر در زندگی بیابند
4. درک شادی کودکان برای بزرگسالان دشوار است