متن: زبان اشاره آمریکایی تاریخچه جالبی دارد. اگرچه همیشه افراد ناشنوا در آمریکا وجود داشته اند، تاریخ واقعاً از سال 1817 آغاز می شود. قبل از سال 1817 ناشنوایان با استفاده از "علائم خانه" ارتباط برقرار می کردند. ژست ها به صورت جداگانه ایجاد شده و در خانه برای برقراری ارتباط ساده مورد استفاده قرار می گیرند. هیچ مدرسه یا آموزش رسمی زبان اشاره برای ناشنوایان وجود نداشت. بنابراین، چرا سال 1817 یک تاریخ مهم بود؟ خب، داستان با توماس هاپکینز گالودت شروع می شود. گالودت با دختر همسایه‌اش آلیس کاگزول ملاقات کرد. آلیس دختر ناشنوای جوان دکتر میسون کاگزول از هارتفورد، کانکتیکات بود. گالودت شروع به آموزش خواندن و نوشتن چند کلمه ساده به آلیس کرد. دکتر کاگزول که از این موفقیت هیجان زده بود، گالودت را تشویق کرد تا مدرسه ای برای ناشنوایان تأسیس کند. کاگزول پول را جمع آوری کرد و گالودت به بریتانیا سفر کرد تا روش های مورد استفاده در آنجا را بیاموزد. با این حال، مدارس از به اشتراک گذاشتن تکنیک ها و روش های آموزشی خودداری کردند. در لندن، اتفاقاً روش آموزش ناشنوایان فرانسوی به نمایش گذاشته شد. بریتانیا از روش شفاهی آموزش استفاده می کرد. با این حال، روش فرانسوی از علائم استفاده می کرد. گالاودت مجذوب این روش شد و توانست با مربی سیکارد و دو شاگرد ناشنواش ژان ماسیو و لوران کلرک ملاقات کند. سیکار موافقت کرد که روش خود را به گالوده آموزش دهد و گالوده برای یادگیری علائم فرانسوی به پاریس رفت. پس از مدتی، گالودت آرزو کرد به خانه بازگردد و کلرک را متقاعد کرد که با او برود و به او کمک کند مدرسه را تأسیس کند. سفر به خانه یک سفر 52 روزه بود که در طی آن کلرک به گالودت علائم فرانسوی و گالودت به کلرک انگلیسی آموزش داد. در 15 آوریل 1817، لورن کلرک و توماس هاپکینز گالودت مدرسه‌ای را تأسیس کردند که در حال حاضر به عنوان مدرسه آمریکایی ناشنوایان در هارتفورد، کانکتیکات شناخته می‌شود. افتتاح اولین مدرسه ناشنوایان را می توان یکی از مهمترین رویدادهای فرهنگ ناشنوایان کنونی دانست.
سوال: قبل از سال 1817 ناشنوایان در آمریکا _ .
1. حتی نمی توانستند با والدین خود در خانه ارتباط برقرار کنند
2. فقط می تواند ارتباط ساده در خانه داشته باشد
3. فقط با روش شفاهی می توانست ارتباط برقرار کند
4. فقط می توانست با ناشنوایان خانه های دیگر ارتباط برقرار کند