متن: وقتی کسی هنر خود را دوست دارد، هیچ خدمتی خیلی سخت به نظر نمی رسد. جو مردی بود که در هنر نابغه داشت. دلیا کارها را در شش اکتاو نویدبخش انجام داد. جو و دلیا هر طور که بخواهید عاشق یکی دیگر یا هر یک از دیگری شدند و در مدت کوتاهی ازدواج کردند - زیرا (به بالا مراجعه کنید)، وقتی کسی هنر خود را دوست دارد، هیچ خدمتی خیلی سخت به نظر نمی رسد. آنها شروع به خانه داری در یک آپارتمان کردند. یک آپارتمان خلوت بود، اما آنها خوشحال بودند. زیرا آنها هنر خود را داشتند و یکدیگر را داشتند. جو در کلاس استاد بزرگ نقاشی می آموخت - شهرت او را می دانید. هزینه های او بالاست. درس های او سبک هستند - نورهای برجسته او شهرت را به ارمغان آورده است. دلیا زیر نظر روزنستاک تحصیل می کرد - شما شهرت او را به عنوان یک مزاحم کلیدهای پیانو می دانید. آنها تا زمانی که پولشان دوام داشت بسیار خوشحال بودند. پس از مدتی، هنر پرچم گذاری شد. همه چیز بیرون می رفت و چیزی وارد نمی شد، پول برای پرداخت قیمت آقای مجیستر و روزنستاک کم بود. وقتی کسی هنر خود را دوست دارد، هیچ خدمتی خیلی سخت به نظر نمی رسد. بنابراین، دلیا گفت که باید درس های موسیقی بدهد تا زندگی را تامین کند. برای دو سه روز بیرون رفت و دنبال شاگردان می گشت. یک روز عصر با خوشحالی به خانه آمد. او با خوشحالی گفت: "جو عزیزم." جو گفت: "برای تو خوب است، دل،" اما من چطور؟ فکر می کنی به تو اجازه خواهم داد تا زمانی که در مناطق هنری عالی بازی می کنم، کار کنی؟" دلیا آمد و به گردنش آویزان شد. "جو، عزیزم، تو احمقی. باید به تحصیلات ادامه بدهی. اینطور نیست که من موسیقی را رها کرده باشم و برای کار دیگری رفته باشم. در حالی که تدریس می کنم، یاد می گیرم. من همیشه با موسیقی خود هستم." جو گفت: خیلی خب. اما ممکن است برخی از تصاویرم را نیز بفروشم.» چند هفته بعد، هر دو خود را مشغول تجارت خود کردند و ده، پنج، دو و یک - همه اسکناس‌های مناقصه قانونی - آوردند و کنار درآمد یکدیگر گذاشتند. یک روز شنبه عصر جو ابتدا به خانه رسید. او 18 دلار خود را روی میز پهن کرد و مقدار زیادی رنگ تیره را از دستانش شست. نیم ساعت بعد دلیا آمد، دست راستش را در بسته‌ای بی‌شکل از بسته‌بندی‌ها و بانداژها بسته بود. "این چطوره؟" جو پرسید. دلیا خندید، اما نه با خوشحالی. او توضیح داد: "کلمنتینا، "بعد از درسش به یک خرگوش ولزی اصرار کرد. در سرو خرگوش مقدار زیادی از آن را روی مچ دستم ریخت که داغ بود. چیز جدی نیست، عزیزم." "امروز بعدازظهر ساعت چند دستت را سوزاندی، دله؟" دله گفت: فکر می کنم ساعت پنج است. "آهن - منظورم این است که خرگوش در همان زمان از آتش خارج شد." جو گفت: «یک لحظه اینجا بنشین، دله. "در چند هفته گذشته چه کار می کردی، دل؟" او درخواست کرد. یکی دو لحظه با چشمی پر از عشق و سرسختی جسارت کرد، اما بالاخره سرش پایین رفت و حقیقت و اشک بیرون آمد. او گریه کرد: "من نتوانستم مردمک بگیرم." "من جایی برای اتو کردن پیراهن‌ها در آن لباس‌شویی بزرگ خیابان بیست و چهارم پیدا کردم. دختری در لباس‌شویی امروز بعدازظهر اتوی داغ را روی دستم گذاشت. فکر می‌کنم خیلی خوب عمل کردم که هم ژنرال پینکی و هم کلمنتینا را آرایش کردم. چه چیزی باعث شد که تو. آیا تا به حال مشکوک شده اید که من درس موسیقی نمی دهم؟ جو گفت: "تا امشب این کار را نکردم. و آن موقع نمی کردم، فقط امروز بعدازظهر این ضایعات پنبه و روغن را از موتورخانه برای دختری در طبقه بالا که دستش با صاف کننده سوخته بود فرستادم. -آهن. من در چند هفته گذشته موتور را در آن لباسشویی روشن کرده ام." دلیا گفت: "و بعد تو نکردی..." و بعد هر دو به هم نگاه کردند و خندیدند، و جو شروع کرد: "وقتی کسی هنرش را دوست دارد هیچ خدمتی به نظر نمی رسد..." اما دلیا او را با دستش روی دستش متوقف کرد. لب او گفت: "نه" - "فقط وقتی کسی دوست دارد."
سوال: بهترین عنوان این داستان چه چیزی می تواند باشد؟
1. خدمت عشق
2. خدمت هنر
3. نه هنر نه عشق
4. عشق به هنر