متن: "آیا می توانم کودکم را ببینم؟" تازه مادر خوشحال پرسید. وقتی بسته در آغوشش بود و تای پارچه را حرکت داد تا به صورت ریزش نگاه کند، نفس نفس زد. دکتر به سرعت برگشت و از پنجره بلند بیمارستان به بیرون نگاه کرد. بچه بدون گوش به دنیا آمده بود. گذشت زمان ثابت کرد که شنوایی کودک عالی است. فقط ظاهر او بود که ناقص بود. وقتی یک روز با عجله از مدرسه به خانه رفت و خود را در آغوش مادرش انداخت، مادرش آهی کشید که می‌دانست زندگی او تاسف بار است. او به مادرش گریه کرد: "یک پسر، یک پسر بزرگ ... من را یک دیوانه صدا کرد." او بزرگ شد، خوش تیپ. او که مورد علاقه دانش‌آموزانش بود، شاید رئیس کلاس بود، اما برای همین. او استعداد، استعداد ادبیات و موسیقی را در خود پرورش داد. مادرش او را سرزنش کرد، اما ممکن است با جوانان دیگر ارتباط برقرار کند، اما مهربانی در قلبش احساس کرد. دو سال گذشت یک روز پدرش به پسرش گفت: "پسرم داری به بیمارستان می روی. من و مادر کسی داریم که گوش های مورد نیازت را اهدا می کند. اما این یک راز است." عملیات موفقیت بزرگی بود و فرد جدیدی ظاهر شد. بعد ازدواج کرد و وکیل شد. یک روز از پدرش پرسید: "چه کسی گوش ها را به من داد؟ چه کسی این همه به من داد؟ من هرگز نتوانستم به اندازه کافی برای او انجام دهم." پدر گفت: «باور نمی‌کنم بتوانید، اما توافق بر این بود که ندانید... هنوز نه.» سالها راز خود را حفظ کردند، اما آن روز فرا رسید. او با پدرش بالای تابوت مادرش ایستاد. پدر به آرامی و با ملایمت دستش را دراز کرد و موهای پرپشت و قهوه ای مایل به قرمز را بالا آورد تا نشان دهد مادر گوش بیرونی ندارد. پدرش به آرامی زمزمه کرد: "مادر گفت خوشحال است که هرگز اجازه نداد موهایش کوتاه شود، و هیچ کس فکر نمی کرد که مادرش کمتر زیباتر باشد، درست است؟"
سوال: کدام کلمه می تواند احساس مادر را که پسر خود را در آغوش او انداخت توصیف کند؟
1. عصبی.
2. دلسوز.
3. مغرور.
4. خشمگین.