متن: در روز اول دانشگاه، استاد ما خود را معرفی کرد و ما را به چالش کشید تا با کسی که قبلاً نمی‌شناختیم آشنا شویم. ایستادم تا به اطراف نگاه کنم که دستی آرام شانه ام را لمس کرد. برگشتم و دیدم پیرزن چروکیده و کوچولویی با لبخندی که تمام وجودش را روشن کرده بود به من تاب می خورد. گفت: سلام خوش تیپ! اسم من رز است، من هشتاد و هفت ساله هستم، می توانم شما را در آغوش بگیرم؟ خندیدم و با اشتیاق جواب دادم: "البته که میتونی!" و او به من یک فشار غول پیکر داد. "چرا با این سن جوان و معصوم در دانشگاه هستید؟" من پرسیدم. او به شوخی پاسخ داد: "من اینجا هستم تا با یک شوهر ثروتمند آشنا شوم، ازدواج کنم، چند فرزند داشته باشم و سپس بازنشسته شوم و سفر کنم." پرسیدم: نه جدی. من کنجکاو بودم که چه چیزی او را به این چالش در سنش ترغیب کرده است. "همیشه آرزو داشتم که تحصیلات دانشگاهی داشته باشم و اکنون در حال گرفتن آن هستم!" او به من گفت. بعد از کلاس به سمت ساختمان اتحادیه دانش آموزی رفتیم و یک میلک شیک شکلاتی به اشتراک گذاشتیم. ما بلافاصله با هم دوست شدیم. در سه ماه آینده هر روز با هم کلاس را ترک می کردیم و بی وقفه صحبت می کردیم. من همیشه با گوش دادن به این "ماشین زمان" مجذوب می شدم زیرا او خرد و تجربه خود را با من در میان می گذاشت. در طول سال، رز به نماد پردیس تبدیل شد و به راحتی هر جا که می‌رفت دوست پیدا می‌کرد. در پایان سال، رز مدرکی را که تمام آن سال‌ها پیش شروع کرده بود، به پایان رساند. یک هفته پس از فارغ التحصیلی، رز در خواب در آرامش درگذشت. بیش از دو هزار دانشجوی کالج در مراسم تشییع جنازه او شرکت کردند تا به زن فوق‌العاده‌ای ادای احترام کنند که به عنوان مثال به او آموخت که هرگز دیر نیست تا آن چیزی که می‌توانی باشی.
سوال: نویسنده با نوشتن قطعه قصد دارد _ .
1. تشویق افراد مسن به دریافت آموزش خوب
2. زندگی دانشگاهی نویسنده را شرح دهد
3. یک دانشجوی قدیمی قابل تحسین را معرفی کنید
4. به جوانان بیاموزیم که برای زندگی مدرسه خود ارزش قائل شوند