متن: پدرم در یک روز شهریور در آسایشگاه از دنیا رفت. هیچ وقت یادم نمی آمد که به من بگوید دوستم دارد. با شنیدن مرگ او نیازی به گریه نکردم. من با عدم وجود احساسات قوی در مورد مرگ او دست و پنجه نرم می کردم، زیرا می دانستم دوری از غم برایم سالم نیست. در روز کریسمس سال، تا آنجا که می توانستم خاطرات خوب پدرم را بازتاب می دادم. تصمیم گرفتم احساساتم را بررسی کنم، پس نشستم و نامه ای به پدرم نوشتم. بابای عزیز امروز یه چیزی یادم اومد یادم می آید وقتی 3 ساله بودم، مامان درست قبل از خواب مرا حمل کرد و تو برایم آهنگ "Now I Lay Me Down To Sleep" را خواندی و من صدایت را مثل همین دیروز به یاد دارم. به یاد می آورم که چه گرمایی کنارم دراز کشیدی و چه حس خاصی در آن لحظه داشتم. سپس مادرم مرا به رختخواب خودم برد تا مرا در آن بخواباند. به یاد می‌آورم مواقعی که می‌توانستم با تو بیرون ایوان بنشینم و رعد و برقی را که نزدیک می‌شد تماشا کنم، و تو حقایق علمی پشت رعد و برق را به من می‌گفتی. فکر کردم همه چیز را می دانی به یاد دارم که در روزهای تابستان من و دو برادرم را به سفری به رودخانه ای در کشور بردید. در امتداد رودخانه قدم می زدیم و گل های وحشی می چیدیم تا به خانه برای مادر ببریم. می خواهم از شما تشکر کنم که به من قدردانی از طبیعت و علم و خلقت زیبای خدا، زمین، دادید. می خواهم از شما تشکر کنم که ما را وادار کردید هر عصر بعد از شام در "عبادت خانوادگی" شرکت کنیم. من آن داستان های کتاب مقدس و قانون طلایی در مورد نحوه رفتار با دیگران را به یاد می آورم و یاد گرفتم که چگونه در زندگی ام از سرودهایی که می خواندیم قدردان موسیقی باشم. من هم یاد گرفتم با خواهرانم هماهنگ باشم. و مهمتر از همه، من می خواهم شما را ببخشم. میبخشمت که نتونستی بهم بگی دختر خاصی بودم و دوستم داری. مشتاق محبت گفتاری تو بودم اما من متوجه هستم که چیزی در تربیت شما به شما اجازه نمی دهد که احساسات خود را به صورت شفاهی بیان کنید. می‌دانم که با آنچه می‌دانستید، بهترین کار را انجام دادید. نامه را امضا کردم و در جعبه چوبی خود گذاشتم تا به کارت‌ها و نامه‌های دیگر خانواده و عزیزانم بپیوندم. اما به نوعی، هیچ آرامشی را که می خواستم به همراه نداشت. در شب سال نو یاد نامه ای به پدرم افتادم. بردمش بیرون به حیاط. سپس آتشی برپا کردم و آن را در شعله انداختم و آتش را تماشا کردم. وقتی از پدرم تشکر کردم که به من زندگی داد، اشک ها جاری شد. تمام غم را رها کردم و زمزمه کردم: تو پدر من بودی و من تو را دوست دارم.
سوال: چرا نویسنده با شنیدن مرگ پدرش با احساسات دست و پنجه نرم کرد؟
1. چون نمی توانست مرگ پدرش را بپذیرد.
2. چون می خواست جلوی غمش را بگیرد.
3. چون می دانست باید غمگین می شد.
4. زیرا او یک احساس ترکیبی از عشق و نفرت داشت.