متن: بعد از فکر کردن زیاد، به یک برنامه عالی رسیدم. راهی برای ریچ اندیشیدم که مادرم را ملاقات کند و او را جذب کند. در واقع، آن را طوری ترتیب دادم که مادرم بخواهد غذای مخصوص برای او بپزد. ریچ نه تنها چینی نبود و چند سال از من جوانتر بود. و متأسفانه با موهای قرمز مجعد، پوست رنگ پریده صاف و لکه های پرتقالی روی بینی اش بسیار جوان تر به نظر می رسید. کت و شلوارهای تجاری تیره اش زیبا به نظر می رسید اما به راحتی فراموش می شد، به همین دلیل بود که در سال اولی که با هم در شرکت کار کردیم متوجه او نشدم. اما مادرم متوجه همه چیز شد. در نهایت در حالی که نفسم را حبس کردم پرسیدم: "پس نظرت در مورد ریچ چیست؟" بادمجان را در روغن داغ پرت کرد، صدای خش خش خشمگینی.» او گفت: «خیلی لکه های روی صورتش. انها کک و مک هستند. کک و مک ها خوش شانس هستند.» در تلاش برای بلند کردن صدایم از سر و صدای آشپزخانه، کمی با حرارت گفتم. او با بی گناهی گفت: "اوه؟" "بله، هر چه تعداد نقاط بیشتر باشد، بهتر است." او این را یک لحظه در نظر گرفت و سپس لبخندی زد و به زبان چینی گفت: "وقتی جوان بودی، به آبله مرغان مبتلا شدی. لکه های زیادی وجود داشت، باید ده روز در خانه می ماندی. خیلی خوش شانس بودی، فکر می کردی." من نتوانستم ریچ را در آشپزخانه نجات دهم. و بعداً نتوانستم او را سر میز شام نجات دهم. وقتی به ریچ یک چنگال پیشنهاد دادم، او اصرار داشت که از چوب های غذاخوری عاج لغزنده استفاده کند. در نیمه راه بین بشقاب و دهان بازش، یک تکه بزرگ بادمجان سرخ شده روی پیراهن سفید کاملاً جدیدش افتاد. و سپس به خودش کمک کرد تا قسمت‌های زیادی از میگو و نخود برفی را تهیه کند، بدون اینکه متوجه شود که باید فقط یک قاشق مودبانه می‌خورد. او سبزی های جدید، برگ های لطیف و گران قیمت بوته های لوبیا را رد کرد. او فکر می کرد که با امتناع از ثانیه ها مودب است، در حالی که باید از پدرم پیروی می کرد، پدرم که نمایش بزرگی از گرفتن ثانیه ها، سوم ها و حتی چهارم ها داشت. همیشه می‌گفت که نمی‌تواند در برابر یک گاز دیگر مقاومت کند و بعد ناله می‌کرد که آنقدر سیر شده بود که فکر می‌کرد می‌ترکد. اما بدترین اتفاق زمانی بود که ریچ از آشپزی مادرم انتقاد کرد و او حتی نمی دانست چه کار کرده است. طبق عادت آشپز چینی، مادرم همیشه در مورد آشپزی خودش اظهارات متواضعی می کرد. آن شب تصمیم گرفت آن را به سمت معروف خود هدایت کند. گوشت خوک بخار پز و غذای سبزیجاتی که همیشه با افتخار سرو می کرد. او پس از چشیدن یک لقمه کوچک شکایت کرد: "آی! این غذا به اندازه کافی شور نیست، بدون طعم." این سرنخ خانواده ما بود تا بیشتر بخوریم و آن را به بهترین شکلی که تا به حال ساخته بود معرفی کنیم. اما قبل از اینکه بتوانیم این کار را انجام دهیم، ریچ گفت: "می دانید، تمام چیزی که نیاز دارد کمی سس سویا است." و او به ریختن یک رودخانه ادامه داد. چیزهای سیاه نمک روی بشقاب چینی، درست جلوی چشمان وحشت زده مادرم. و حتی اگر در طول شام امیدوار بودم که مادرم به نحوی مهربانی ریچ، حس شوخ طبعی و جذابیت پسرانه‌اش را ببیند. واضح است که ریچ نظر متفاوتی در مورد نحوه سپری شدن عصر داشت. وقتی به خانه رسیدیم، من هنوز می‌لرزیدم، به یاد می‌آورم که چگونه ریچ با همان آشنایی آسانی که با مشتریان جدید عصبی استفاده می‌کرد، محکم دست پدر و مادرم را فشرد. تیم گفت: «دوباره می‌بینیم.» نام‌های پدر و مادر من لیندو و تین جونگ است و هیچ‌کس به جز چند دوست خانوادگی بزرگ‌تر آنها را به اسم کوچک صدا نمی‌زند. "وقتی به او گفتی چه گفت؟" می دانستم که منظور او ازدواج ماست. گفتم: «هرگز فرصتی نداشتم، که درست بود. چطور می‌توانستم به مادرم بگویم که دارم ازدواج می‌کنم، وقتی در هر لحظه ممکن تنها بودیم، به نظر می‌رسید که او چقدر رنگ پریده و بیمار به نظر می‌رسد. ریچ لبخند می زد: "چقدر طول می کشد که بگویم مامان، بابا، من ازدواج می کنم؟" "تو نمی فهمی. تو مادرم را نمی فهمی."
سوال: بهترین عنوان داستان چه می تواند باشد؟
1. ریچ با مادرم ملاقات کرد
2. شرق در مقابل غرب
3. گردهمایی خانواده چینی
4. آداب میز