متن: زمان شکرگزاری فرا رسید و همه اقوام دور میز طویل یا پشت سینی های تلویزیون نشسته بودند. تلویزیون روشن بود و عده ای در حین صحبت کردن با یکدیگر مشغول تماشای آن بودند. چیزی در تلویزیون توجه آنها را جلب کرد و یکی از بزرگترها گفت: گوش کن!" شخص دیگری پاسخ داد: "خب، اگر همه چیز را شکست دهیم." عبارات ساده توسط افرادی که زبانشان ساده و مختصر بود گفته می شد. آنها چندین اصطلاح داشتند که همان عبارات و کلمات رنگارنگ بود که اتاق را روشن می کرد و گفتگو را گرم می کرد. در مدرسه به ما یاد می دادند که متفاوت صحبت کنیم. نحوه صحبت اقوام ما دلسرد می شد. گاهی اوقات والدین ما چیزهایی می‌گفتند که در مدرسه به ما یاد نداده‌اند. آنها اغلب خودشان را تصحیح می‌کردند، انگار از اشتباهی خلاص می‌شدند. البته ما برخی از عبارات آنها را یاد گرفتیم و از آنها استفاده کردیم. آنها کلماتی راحت برای تلفظ، آشنا بودند. . خانواده پدری ما اهل آرکانزاس و اوکلاهاما بودند و با لهجه‌های بومی ایالت‌های محل تولدشان صحبت می‌کردند. صدای آنها موسیقایی بود و اغلب بلند بود. اغلب به خاطر نحوه صحبت کردن ما مسخره می شد. خانواده مادری ما از ایلینوی آمده بودند و آنها تمایل داشتند تند صحبت کنند. آنها هم لهجه داشتند و من و برادرم آن را به صحبت خود اضافه کردیم و بچه های مدرسه را گیج کردند. طرف پدری ما عاشق خندیدن و خوش گذرانی بود. شادی های آنها را در سکوت بیشتر تجربه می کردند و لذت می بردند. این تصویری غنی از فرهنگ بود و به من و برادرم منظره ای رنگارنگ در زندگی می داد. تعطیلات شکرگزاری همیشه یک روز راحت و راحت بود. این اولین تعطیلات واقعی فصل بود که همه در یک مکان دور هم جمع شدند و زمان خوبی را همه با هم به خوشی سپری کردند.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به گویش ها چیست؟
1. او آنها را بسیار دوست داشت.
2. آنها باید در همه جا استفاده شوند.
3. آنها باید در مدرسه آموزش داده شوند.
4. آنها مورد قبول دیگران نبودند.