متن: در چین، رستوران‌های زنجیره‌ای - به‌ویژه رستوران‌های چندملیتی بزرگ - جالب هستند. برای مثال رفتن به استارباکس یک نماد وضعیت است. نه تنها می گوید: "من آنقدر ثروتمند هستم که این قهوه گران قیمت را بخرم"، بلکه "من به اندازه کافی جهان وطنی هستم که بخشی از جهانی شدن باشم." با این حال، جایی که من از بریتانیا آمده‌ام، زنجیر نه شیک است و نه لذیذ. زنجیر جایی است که در روز سال نو می روید، زمانی که هیچ جای دیگری باز نیست، یا زمانی که 5 ساله هستید و پدر و مادرتان طاقت شنیدن "من هووووووووووغر هستم!" دیگر در مورد خود من (در رابطه با مک دونالد)، یک زنجیره جایی است که شما را در اولین "قرارداد" خود می برند. حتی در سن 13 سالگی، می‌دانستم که روز بعد با آن پسر تماس تلفنی برقرار کنم "فقط بیا دوست باشیم". در بریتانیا، کافه‌ها و رستوران‌های مستقل در حال بازگشت به صحنه مد هستند. امروزه، یک لندنی که می‌گوید «بیا برای یک قهوه در مونموث همدیگر را ببینیم» (کافه‌ای مستقل) خیلی باحال‌تر از کسی است که می‌گوید «بیا به استارباکس برویم». حتی اگر قهوه مونموث کمی گران‌تر باشد، از این که بدانید پوندتان مستقیماً به سمت شرکت‌های بزرگ نمی‌رود، رضایت شما وجود دارد. البته، فروشگاه های زنجیره ای در سراسر بریتانیا وجود دارد. شما نمی توانید پنج دقیقه بدون دیدن یک قهوه کوستا بگذرید. اما اعداد و ارقام با سلیقه خوب جمع نمی شوند. با این حال من یک اعتراف دارم. پس از نقل مکان به چین، لحظاتی را داشتم که تمام برنج و مرغ کونگ پائو زیاد شد. من هم به مک دونالد عقب نشینی کرده ام.
سوال: ما می توانیم از مقاله استنباط کنیم که _ .
1. نویسنده غذای پیتزا هات را دوست ندارد
2. نویسنده دوست ندارد روندهای مد را دنبال کند
3. بسیاری از بریتانیایی ها فکر می کنند که اعداد به معنای کیفیت پایین است
4. بسیاری از بریتانیایی ها شرکت های بزرگ را دوست ندارند