متن: مردم می گویند عشق مادر حد و مرز نمی شناسد. این در مورد مادر من صادق است. او خیلی چیزها را رها کرده تا من و خواهرانم زندگی بهتری داشته باشیم. مادر من از خانواده ای پرجمعیت است و پدر و مادرش زمانی که او کاملا جوان بود فوت کردند. او در پانزده سالگی مدرسه را رها کرد زیرا هیچ کس توانایی پرداخت هزینه تحصیل او را نداشت. او در 19 سالگی با پدرم ازدواج کرد و وقتی من و خواهرانم را به دنیا آوردند به آمریکا رفتند تا زندگی بهتری داشته باشیم. پدر و مادرم انگلیسی نمی دانستند اما به نوعی با افراد دیگر ارتباط برقرار می کردند. مادرم در خانه ماند و ما را در زمانی که پدرم کار می کرد بزرگ کرد. اتفاقات خطرناک زیادی در محل زندگی ما رخ داد که مادرم بالاخره تصمیم گرفت وقتی هفت ساله بودم همه به تگزاس نقل مکان کنیم. مادرم خیلی زحمت کشیده تا همه چیز را به ما بدهد. او همیشه به ما می گوید که تنها چیزی که می خواهد این است که ما خوشحال باشیم. به قول معروف "شما قدر چیزی را نمی دانید تا زمانی که از بین برود." خب بالاخره فرصتی برای تجربه کردنش داشتم. مادرم زمستان امسال به مکزیک رفت زیرا باید عمل می کرد. برای اولین بار در زندگی ام، مادرم آنجا نبود که مرا در آغوش بگیرد و دلداری دهد. آن دو هفته ای که او دور بود باعث شد بفهمم چقدر دوستش دارم. تمام کاری که او برای من انجام داده باورنکردنی است. وقتی من رنج می کشم او با من عذاب می کشد. باید به او نشان دهم که چقدر به او اهمیت می دهم. او به اندازه یک دنیا برایم ارزش دارد.
سوال: با توجه به قطعه می توان نتیجه گرفت که نویسنده قطعه را در حالت a(n) _ می نویسد.
1. محبت آمیز
2. طنز
3. بي تفاوت
4. خوشحال