متن: یکی از دوستان بزرگ‌تر یک‌بار به من توصیه‌ای کرد: «از چند هفته آخر دانشگاه لذت ببرید»، او گفت: «زیرا دانشگاه بهترین دوران زندگی شماست.» این اولین باری نبود که چنین جمله‌ای را می‌شنیدم، اما با نزدیک شدن به فارغ‌التحصیلی، سخنان او به‌ویژه مرا تحت تأثیر قرار داد. رسیدن به اوج زندگی تنها در 22 سالگی کمی ناامید کننده به نظر می رسید، اما به نظر او، دانشگاه یکی از بهترین دوران زندگی من تا کنون بوده است. دوستانی پیدا کردم، در کلاس ها شرکت کردم و چیزهای زیادی در مورد خودم یاد گرفتم. اما من برای دوران بعد از کالج نیز هیجان‌زده بودم - نقل مکان به یک شهر جدید، شروع یک کار جدید و تبدیل شدن به یک فرد "واقعی". امیدوارم رویاهای بزرگ من عملی باشد. سپس، هفته گذشته ستونی را در مجله Real Simple خواندم به نام 100 سال نگرش، که در آن زنان 100 سال یا بالاتر تجربیات و دیدگاه های زندگی خود را به اشتراک گذاشتند. متوجه شدم که هیچ یک از آنها دانشگاه را "بهترین" دوران زندگی خود نمی دانند. همه آنها به دانشگاه نرفتند، اما هنوز هم در بیشتر موارد، نوجوانی و بیست سالگی آنها بهترین دوران زندگی آنها نبود. آنها می گویند برخی از اوقات مورد علاقه آنها بزرگ کردن فرزندانشان، مسافرت پس از بازنشستگی و حتی لذت بردن از زمان و سن کنونی است. لذت بردن از زمان حال و سن، موضوع واضح مصاحبه ها بود. نصیحتی که زنان داده بودند در مورد اهمیت بهترین استفاده از همه موقعیت ها بود. من فکر می کنم دقیق تر از دوست من است. با قاطعیت می‌توانم بگویم که اگر آنقدر خوش شانس باشم که به عدد 100 برسم، 80 سال آخر عمرم را در سراشیبی سقوط یا حتی تسطیح سپری نمی‌کنم. من مطمئن هستم که اشتیاق و فداکاری ما باعث می شود که ما دانشجویان زندگی معناداری داشته باشیم. ما فقط به عقب نگاه نمی کنیم یا روزهای دانشگاه را از دست نمی دهیم. ما مشتاقانه منتظر ادامه سفر در سربالایی خواهیم بود.
سوال: نویسنده با کدام یک از نظرات زیر موافق است؟
1. دانشگاه بهترین دوران زندگی است.
2. دهه بیست بهترین دوران پیرها بود.
3. باید از همه موقعیت ها بهترین استفاده را کرد.
4. نباید در زمان دانشگاه به عقب نگاه کرد.