متن: شش یا سی سال پیش بود که برای اولین بار شاهد نفوذ یک گربه زنجبیلی به خانه ام بودم. نام او سامسون بود و در حالی که "گربه" یک توصیفی بود که ممکن است برای او اعمال کرده باشید، یکی دیگر دقیق تر "توپ ساحلی زنجبیلی" بود. اتفاقاً سر گربه ای بالای سرش بود". او متعلق به روبی، بانوی 80 ساله ای بود که در آن سوی جاده زندگی می کرد. به زودی ما دو نفر با هم دوست شدیم: من به او اجازه دادم بیسکویت های گربه ام را بدزدد، او به من اجازه داد تا او را نوازش کنم. با آرامش به من خیره شد.اگر می توانست حرف بزند، عمده جملاتش به کلمه "رفیق" ختم می شد. وقتی روبی در سال 2009 درگذشت، دوستی که چندین مایل دورتر زندگی می کرد، سامسون را پذیرفت. رژیم غذایی سخت لغو شد، که باعث شد سامسون کمتر شبیه یک توپ ساحلی باشد و بیشتر شبیه یک گربه کوچکتر باشد که ژاکت زنجبیلی گشاد پوشیده است. زمانی که او در اطراف بود، من کمی از قبوض غذای اضافی گربه شکایت کرده بودم و از صندلی راحتی و مبل خود می ترسیدم. که اغلب به شدت خراشیده می شدند، اما در یکی دو سال پس از رفتن او، دلم برای او بسیار تنگ شده بود. در دو سال و نیم گذشته، متوالی گربه های زنجبیلی از من دیدن کردند که همه آنها دوست داشتنی بودند. و همه آنها از نظر عاطفی یا مالی پرهزینه بوده اند. من به زودی از خانه بیرون می روم و با این واقعیت روبرو هستم که ممکن است دیگر هرگز آنها را نبینم. من اطلاعات ضروری آن را به صاحب خانه ام گفته ام، به خصوص گربه های بازدید کننده. این احتمال وجود دارد که روزی یک گربه خواه از یکی از همسایه ها باشد یا فقط یک ولگرد، کنار درگاهش می آید، حداقل می تواند به آن غذا بدهد.
سوال: از داستان می توان نتیجه گرفت که نویسنده
1. دلم برای روزهای گذراندن با آن گربه ها تنگ شده است
2. از کاری که برای گربه ها کرده بود پشیمان شد
3. برخوردهای زیادی با گربه های عجیب داشت
4. مجبور بود از درگیری با همسایگان خود جلوگیری کند