متن: وحشت قلب سرباز جنگ جهانی اول را گرفت زیرا او دید که دوست همیشگی خود در نبرد سقوط کرده است. سرباز که در یک سنگر با تیراندازی مداوم بالای سرش می پیچید، از فرمانده خود پرسید که آیا ممکن است برای بازگرداندن رفیق سقوط کرده خود به "سرزمین هیچکس" بین سنگرها برود. فرمانده گفت: «می‌توانی بروی، اما فکر نمی‌کنم ارزشش را داشته باشد. احتمالاً دوستت مرده است و ممکن است جانت را دور بریزی». حرف فرمانده مهم نبود و سرباز به هر حال رفت. در کمال تعجب، او موفق شد به دوستش برسد، او را روی شانه اش بلند کرد و به سنگر شرکتشان بازگرداند. وقتی هر دو با هم به ته سنگر افتادند، افسر سرباز مجروح را چک کرد و سپس با مهربانی به دوستش نگاه کرد. او گفت: "به شما گفتم که ارزشش را ندارد." دوستت مرده و زخمت کشنده است. "با این حال ارزشش را داشت قربان." سرباز گفت "منظورت از "ارزشش" چیست؟" فرمانده پاسخ داد. "دوستت مرده!" "بله قربان." سرباز جواب داد "اما ارزشش را داشت، زیرا وقتی به او رسیدم، او هنوز زنده بود، و من از شنیدن گفتن او "جیم، می دانستم که تو می آیی" راضی بودم." ارزش انجام دادن یا نکردن واقعاً بستگی به نحوه نگاه شما به آن دارد. تمام شجاعت خود را به خرج دهید و کاری را انجام دهید که قلبتان به شما می گوید انجام دهید تا بعداً در زندگی از انجام ندادن آن پشیمان نشوید.
سوال: نگرش فرمانده نسبت به نجات دوستش توسط سرباز چیست؟
1. مثبت.
2. منفی.
3. خنثی.
4. حمایت کننده.