متن: وقتی من در ماشینم نشسته بودم، پیرزنی توجه را از کتاب منحرف کرد. آهسته به سمت ماشین پارک شده من با یک کیف بزرگ به سمت ماشین رفت. ایستاد و دستی را به ماشین دراز کرد. به آرامی چشمانش را بست، نفس عمیقی کشید و عرق روی پیشانی اش را پاک کرد. آیا راهی وجود داشت که بتوانم برای کمک به او کاری انجام دهم؟ اما من تعجب کردم که اگر خانم متوجه نشستن من در داخل ماشین شود، او احساس خجالت می کند و راه می افتد. در حالی که ذهنم به دنبال پاسخ بود، بدنم را آرام کردم. سرم را به سمت راننده‌ام چرخاندم و خواستم از خانم بپرسد که آیا می‌توانیم او را سوار کنیم. به خاطر حرکت سرم متوجه من شد و دستش را از ماشین دور کرد. حالت آرام او به حالتی محتاطانه تبدیل شد. بطری آب کنارم را گرفتم، لبخند زدم، به آرامی در را باز کردم و بطری را به او تقدیم کردم. با تردید به من نگاه کرد، سرش را با چشمان فرورفته تکان داد و رفت. خیلی از خودم ناراحت شدم باید بیشتر مراقب بودم که حرکت نکنم. با این حال، او برگشته بود، در را باز کردم و روی صندلی کنارم دست زدم. نشست و کیفش را باز کرد و به من موز تعارف کرد. آن را گرفتم و دوباره بطری آب را به او تعارف کردم. او آن را گرفت. من خوردم، او نوشید و ما لبخند زدیم. چند دقیقه استراحت کرد. آن دقایق چنین آرامشی را برای من به ارمغان آورد. سرم را بین دو دستش گرفت و پیشانی ام را بوسید و بعد رفت. من سعی می کردم به کسی که در مضیقه است کمک کنم(,). من هم به نوبه خود مضطرب شدم و او ناراحتی را از من گرفت و آرامش را جایگزین آن کرد.
سوال: پیرزن برگشت به _ .
1. مقداری نوشیدنی بنوش
2. بپذیرید و از لطف نویسنده تشکر کنید
3. چند دقیقه دیگر استراحت کنید
4. یک موز به نویسنده پیشنهاد دهید