متن: یک شب هفته بود. ما در اواخر نوجوانی‌مان ده‌ها نفر بودیم که در اطراف «تخت» می‌چرخیم - طبق معمول. آپارتمان مبله بدی بود که بعد از مدتی خسته کننده شد. ما عمل می خواستیم. سوار ماشینی شدیم که به اندازه کافی بزرگ بود که بتوانیم در آن جمع شویم - و به دنبال ماجراجویی رفتیم. ما به زودی خود را در Blue Gum Corner یافتیم، مکانی که به نام درخت صمغ آبی کهنسال بزرگی که در آنجا ایستاده بود، یک مکان دیدنی محلی شناخته شده است. در یک چهارراه کوچک منتهی به شهر ما قرار دارد. تنه بلند و صاف و بدون دستگیره برای بالا رفتن است. در حدود شش متر از زمین، اولین شاخه از جاده بیرون می‌آید. زیر درخت بزرگ کهنسال پارک کردیم و در مورد اینکه چه کار می‌توانیم بکنیم بحث کردیم. ناگهان به یک ایده رسیدیم - حلق آویز کردن! من به عنوان "هنگی" انتخاب شدم. طرح کاملا ساده بود. وقتی روی سقف ماشین ایستادم، طناب از یقه‌ام روی ژاکت من و یک پا از شلوار جین من رد شد. پایم را از حلقه پایینی فرو کردم. همانجا آویزان شدم، هنوز. پسرها از خنده غلت زدند تا اینکه، یک ماشین، یک ماشین را می شنوم! قبل از اینکه بدوند تا در مزرعه مجاور پنهان شوند، به من فشار خوبی دادند تا در حین عبور ماشین، «جسم» تاب بخورد. در کمال ناامیدی ما، ماشین به سادگی بدون کاهش سرعت به سمت شهر خاموش شد. پسرها از مخفیگاه خود بیرون آمدند و ما در مورد وضعیت صحبت کردیم. حتما مرا دیده بودند، نه؟ بعد صدای ماشین دیگری شنیدیم. این عمل تکرار شد، اما باز هم بدون واکنش آشکار. ما تقریباً پنج یا شش بار بازی را انجام دادیم، اما از آنجایی که به نظر می‌رسید کسی متوجه نشده بود، ترفند را کنار گذاشتیم. چیزی که نمی‌دانستیم این بود که هر ماشینی که رد می‌شد، بدون شک «جسد» را دیده بود و هر یک از آن‌ها که نمی‌ترسیدند توقف کنند، مستقیماً به سمت ایستگاه پلیس محلی حرکت کرده بودند. حالا در آن ساعت از شب، پلیس محلی در رختخواب خود به خواب رفته بود، بنابراین اولین فردی که به محل اعزام شد، افسر راهنمایی و رانندگی بود که اتفاقاً در آن شب در حال انجام وظیفه بود. به او اطلاع داده شده بود که یک نفر با حلق آویز کردن در بلو گوم کرنر کشته شده است. وقتی رسید جسد رفته بود! و او "صداهای غیر طبیعی" را از اطراف می شنید. تا آنجا که او می دانست، یک حیوان خشن در مزرعه قبل از او پنهان شده بود و احتمالاً جسدی را پشت سر خود می کشید - و ما فکر می کردیم می ترسیم! او به رادیو خود رفت و تماسی برقرار کرد که واقعاً ما را نگران کرد. آنقدر نزدیک دراز کشیده بودم که هر کلمه را می شنیدم. او به "پلیس مسلح" و "تیم سگ، بهتر است آن را دو نفر کنید" فراخوان داد و در بلو گوم کرنر "وضعیت جدی" داشت. سپس افسر پلیس آمد. پس از یک جلسه توجیهی از افسر راهنمایی و رانندگی، او تصمیم گرفت تا زمانی که پلیس مسلح و تیم های سگ وارد میدان نشوند، به میدان نرود. حالا دو نورافکن روی زمین بود و هیچ کدام از ما نمی توانستیم حرکت کنیم. از شانس و اقبال، ماشین‌های پلیس نمی‌توانند نورافکن‌های خود را در تمام طول شب بدون شارژ کردن باتری‌هایشان روشن بگذارند. بنابراین، پس از مدتی، دو افسر شروع به روشن کردن میدان به نوبت کردند و به ما این فرصت را دادند که برای آزادی روی چهار دست و پا حرکت کنیم. همه ما یکی یکی موفق شدیم دزدی کنیم و راهی خانه شویم. پشت سرمان جایی را ترک کردیم که باید شبیه شهر کوچکی از چراغ‌ها، ماشین‌های پلیس، موانع جاده‌ها، پارس سگ‌ها، افسران مسلح و طناب قدیمی آویزان از درخت باشد. وقتی به آن شب فکر می کنم، به آن درخت، به آنچه که رانندگان ماشین ها فکر می کنند اتفاق افتاده است، به آنچه پلیس معتقد است اتفاق افتاده است، و به آنچه می دانم اتفاق افتاده است، به یاد یک حقیقت ساده می افتم -- چشمان ما تاریکی و روشنایی را می بینند. ، رنگ و حرکت، گوش ما فقط ارتعاشات هوا را می شنود. این است که چگونه این تصاویر واضح را توضیح می دهیم که "واقعیت" ما را شکل می دهد.
سوال: پسرها با دیدن اینکه هیچ ماشینی از آنجا رد نمی‌شود، باید احساس کردند _ .
1. دلسرد
2. مغرور
3. اذیت شده
4. مطمئن