متن: روز بعد با تقریباً صد داوطلب دیگر برای تست هوش نشستم. باید همه چیز را انجام داده باشم زیرا بعد از حدود نیم ساعت انتظار برای تست روانشناسی به اتاق دیگری فرستاده شدم. این بار فقط حدود پنجاه نفر بودند. کاندیداها. مصاحبه کننده پشت میز نشست. به کاندیداها علامت داده شد که وقتی سرنشین قبلی از کار برکنار شده بود، پس از مدتی بیشتر یا کوتاه تر، صندلی مقابل او را اشغال کنند. بدیهی است که مصاحبه های طولانی موفق تر بودند. برخی از مصاحبه ها به این صورت بود. کوتاه پنج دقیقه. مال من تنها یک دقیقه و نیم طول کشید. اکنون می توانم سؤالات را به یاد بیاورم: "چرا آخرین شغل خود را ترک کردید؟" "چرا قبل از آن شغل خود را ترک کردید؟" "و سوال قبل از آن؟" نمی توانم پاسخ هایم را به خاطر بیاورم، به جز این که آنها کوتاه بودند. اول و به تدریج کوتاه تر شد. به نظر من بیانیه پایانی او نشان دهنده عدم حساسیت بود که به توضیح اینکه چرا به عنوان یک روانشناس، او از راه آهن زیرزمینی بالاتر نبوده است، کمک کرد." شما در آزمون روانشناسی مردود شده اید و ما نمی توانیم به شما یک موقعیت پیشنهاد می دهد.» ناکامی در به دست آوردن آن شغل نقطه ضعف من بود. یا اینطور فکر می کردم، با این باور که کار آسان است. در واقع، چنین مشاغلی - پستچی بودن شغل دیگری است که من هنوز آرزو دارم - دقیقاً همان آگاهی ابتدایی و در عین حال مسئولانه را می طلبد. رویاپرداز معمولی کمترین صلاحیت را برای دادن دارد. اما من هنوز از درک کامل خود بسیار کوتاه بودم. همچنین کمبود نقدینگی داشتم.
سوال: نویسنده عمدتاً برای این کار درخواست داد زیرا _ .
1. او می خواست در مرکز لندن کار کند
2. او دیگر نمی توانست بدون آن زندگی کند
3. او به هیچ شغل موجود دیگری علاقه مند نبود
4. او آموزش های مناسبی دیده بود