متن: پسرم گیلبرت هشت ساله بود و فقط مدت کوتاهی در گروه پیشاهنگی شرکت کرده بود. یک بار یک ورق کاغذ، یک تکه چوب و چهار لاستیک به او دادند و گفتند که به خانه برگردد و همه را به پدرش بده. انجام این کار برای گیلبرت کار آسانی نبود. این تکه کاغذ مجموعه ای از دستورالعمل ها در مورد نحوه ساخت یک ماشین مسابقه چوبی بود. پدر گیلبرت وقتی دستورالعمل را خواند خندید. با گذشت هفته ها بلوک چوب دست نخورده باقی ماند. در نهایت، من وارد عمل شدم تا ببینم آیا می توانم همه چیز را بفهمم. چون هیچ مهارتی نداشتم، به این نتیجه رسیدم که بهتر است دستورالعمل ها را بخوانم و به گیلبرت اجازه دهم کار را انجام دهد. و او انجام داد. ظرف چند روز، بلوک چوبی او به یک ماشین مسابقه ای چوب کاج تبدیل شد. سپس شب بزرگ فرا رسید. با ماشین مسابقه ای چوب کاج او در دست و غرور در قلبش به سمت مسابقه بزرگ حرکت کردیم. از آنجایی که مسابقه به روش حذفی انجام شد، تا زمانی که برنده بودید می‌توانید به مسابقه ادامه دهید. سرانجام، بین گیلبرت و سریع‌ترین خودروی آنجا بود. وقتی مسابقه داشت شروع می شد، گیلبرت پرسید که آیا می توانند یک دقیقه توقف کنند، زیرا او می خواست دعا کند. سپس مسابقه متوقف شد. گیلبرت برای یک دقیقه بسیار طولانی دعا کرد. استاد نزد گیلبرت آمد و این سوال واضح را پرسید: "پس تو برای پیروزی دعا کردی، گیلبرت؟" پسر خردسالم پاسخ داد: "اوه، نه قربان. منصفانه نیست که از خدا بخواهی کمکت کند تا شخص دیگری را شکست بدهی. من فقط از او خواستم که این کار را بکند تا هنگام باخت گریه نکنم." به نظر می رسد که کودکان بسیار فراتر از ما خرد دارند. شاید ما بیش از حد وقت نماز خود را صرف این می کنیم که از خدا بخواهیم مسابقه را کنترل کند، ما را قهرمان کند یا ما را از مبارزه حذف کند، در حالی که باید به دنبال قدرت خدا باشیم تا از آنچه در سر راه ما قرار دارد عبور کنیم.
سوال: بالاخره چه کسی ماشین مسابقه ای چوب کاج را ساخت؟
1. گیلبرت
2. پدر گیلبرت
3. مادر گیلبرت
4. تمام خانواده.