متن: ممکن است کتاب‌های تاریخ آینده ثبت کنند که استفاده از چشم‌هایمان از ما سلب شده است، در عجله‌مان برای رسیدن از یک مکان به مکان دیگر، چیزی در راه نمی‌بینیم، سفر هوایی به شما یک منظره پرنده از جهان می‌دهد - - یا حتی کمتر اگر بال هواپیما اتفاق بیفتد - وقتی با ماشین یا قطار سفر می کنید، آنقدر سریع حرکت می کنید که حومه شهر را به وضوح نمی بینید، رانندگان ماشین همیشه به فکر ادامه دادن و ادامه دادن هستند. آنها هرگز نمی خواهند توقف کنند، آیا این بزرگراه های بزرگ هستند که آنها را جذب می کنند یا چه؟ و در مورد سفر دریایی، به سختی سزاوار ذکر است، در این آهنگ قدیمی کاملاً خلاصه شده است: "من برای دیدن جهان به نیروی دریایی پیوستم و چه دیدم؟" من دریا را دیدم. شما نام مکان‌هایی مانند EI Dorado، کابل را در جهان ذکر می‌کنید و مطمئناً کسی می‌گوید «من آنجا بوده‌ام» یعنی «من با سرعت 100 مایل در ساعت در مسیر به جای دیگری از آن عبور کردم». وقتی با سرعت زیاد سفر می کنید، زمان حال معنایی ندارد: شما عمدتاً در آینده زندگی می کنید زیرا بیشتر وقت خود را در انتظار رسیدن به مکان دیگری می گذرانید، اما رسیدن واقعی، زمانی که به آن رسید، بی معنی است، می خواهید حرکت کنید. دوباره روی . با چنین سفری، تمام تجربه ها را به حالت تعلیق در می آورید. حال دیگر واقعیت ندارد: شما هم ممکن است مرده باشید. از سوی دیگر، مسافر پیاده دائماً در زمان حال زندگی می کند، برای او سفر و رسیدن یک چیز است: با هر قدمی که برمی دارد به جایی می رسد، لحظه حال را با چشمان، گوش هایش تجربه می کند. تمام بدنش، در پایان سفر احساس خستگی جسمانی لذیذی می کند، خواب رضایت بخش او خواهد بود: پاداش عادلانه همه مسافران واقعی.
سوال: چرا وقتی با سرعت زیاد سفر می کنیم "حال" به معنای "هیچ" است؟
1. زیرا ما همیشه اهداف خود را تغییر می دهیم
2. چون مشتاقیم به جای دیگری برویم
3. زیرا ما مشتاقانه منتظر زندگی آینده هستیم
4. چون نمی توانیم از تجربه ای که داشته ایم لذت ببریم