متن: روابط خاص شما با والدینتان، نه خدا یا ژن ها، عملکرد تحصیلی شما را تعیین می کند. در مورد من، این پدرم بود که تفاوت را ایجاد کرد. من سه خواهر داشتم و پدرم هرگز علاقه زیادی به موفقیت آنها نشان نداد. او به گزارش های مدرسه یکی از آنها توجهی نکرد. همه آنها به دانشگاه رسیدند. اما این بیشتر به دلیل تشویق مادرم بود. هر چند بد کردم و معمولا خیلی بد بود، او همیشه به من می گفت باهوش هستم و می توانم خوب کار کنم. وقتی هشت ساله بودم و در انتهای کلاسم ماندم، او سعی کرد مرا در زبان لاتین و ریاضیات مربیگری کند. هدف اصلی او این بود که به من نشان دهد که اگر بتوانم خودم را روی کارهای کسل کننده متمرکز کنم، می توانم آنها را انجام دهم. او با دقت زیادی رئیس خانه من را در مدرسه دولتی انتخاب کرد. او مردی را پیدا کرد که تلاش زیادی برای تدریس کرد. او در 13 سالگی با آن شروع کرد. آنها با هم مرا متقاعد کردند که امتحانات را جدی بگیرم. اما مهمترین عامل این بود که می دانستم پدرم مرا دوست دارد. او این را در نامه های محبت آمیز بسیاری بیان می کرد. وقتی با هم بودیم منو می گرفت تو بغلش. او مرا تشویق کرد که برای خودم فکر کنم و از آنچه لذت می برم لذت ببرم. او یک بار من را در حال خوردن مقدار زیادی شکلات تماشا کرد و گفت: "هر چقدر دوست دارید بخورید -- همیشه آنقدر از آن لذت نخواهید برد." بنابراین سخت شروع به کار کردم. من با روش های هوشمندانه خودش موافق بودم. و شروع کردم به لذت بردن از یادگیری دانش و بیان عقاید. اگرچه امتحانات فرصت کمی برای آن فراهم می‌کرد، اما می‌توانستم به نوعی ببینم _ . بسیاری از والدین نمی دانند که جنبه عاطفی رابطه چقدر مهم است. عملکرد فرزندشان را تعیین می کند. اخیراً شنیدم که یکی از والدین در مورد اینکه فرزندشان ممکن است در چه مدرسه ای تحصیل کند صحبت می کرد. او گفت: "من نمی دانم او چقدر باهوش است." بسیاری از والدین از نمرات فرزندانشان در مدرسه ناراحت هستند. رابطه آنها با کودک تقریباً به طور کامل بر این اساس است. با بابام اصلا اینطور نبود. تا زمانی که من هشت ساله بودم، به نظر نمی رسید او نگران نمره ها باشد. و بعد از آن، هرگز به عملکرد امتحانی توجه نداشت. در عوض، او روی ادراک من از خود تمرکز کرد. او با اشاره به چیزهایی که گفته بودم و نشانه های هوش بود، مدام به من نشان می داد که احمق نیستم. این بدان معنی بود که من یک احترام معقول به خود داشتم. مدام در امتحانات مردود میشدم. اما، پدرم فکر می کرد بین رد شدن من در یک امتحان و موفقیت یا شکست من در زندگی تفاوت وجود دارد.
سوال: کدام یک از جملات زیر در مورد "پدر من" درست نیست؟
1. او در زبان لاتین و ریاضیات خوب بود.
2. او برای تشویق من نامه می نوشت.
3. او به نمرات مدرسه من توجه زیادی داشت.
4. او به گزارش های مدرسه خواهرانم توجه چندانی نداشت.