متن: از خاطرات قبلی من از مادر، به نوعی کاملاً طبیعی به نظر می رسید که او را متفاوت بدانم، و نه چیزهای روزمره را مانند پدر. در آن روزها او مردی جوان بود. به محض اینکه بچه ها توانستند با او صحبت کنند و به داستان هایش بخندند، از دوستی با بچه ها دریغ نمی کرد. مادر از او بزرگتر بود. او باید زنی نزدیک به چهل ساله بوده باشد، اما حتی مسن تر به نظر می رسید. او برای مدت طولانی کمی تغییر کرد و اصلاً نشانی از پیر شدن نداشت تا اینکه در اواخر عمرش ناگهان به یک خانم مسن تبدیل شد. من همیشه به سن مادر بودم. او هرگز مانند بقیه افراد تولد نداشت، و هیچ کس دیگری در خانواده ما هم چنین جشنی نداشت. هیچ وقت در خانه ما شمع روشن نمی شد، کیک درست نمی شد یا هدیه می داد. برای دوستانم در خیابان که با لذت در مورد جشن تولدشان صحبت می کردند، صحبت های مادرم را تکرار می کردم که چنین جشن هایی احمقانه است. او می گفت: «هیچ چیز جز فریب نیست. "انگار زندگی را می توان با تولد مشخص کرد. مهم اعمال است نه سال ها." اگرچه اغلب حرف های او را تکرار می کردم و حتی به نداشتن تولد به خودم می بالیدم، اما یک بار نتوانستم از مادرم نپرسم که کی به دنیا آمده است. "من به دنیا آمدم. همانطور که می بینید من زنده هستم، پس چه چیز دیگری می خواهید بدانید؟" او به قدری تند پاسخ داد که دیگر هرگز از او در مورد سنش نپرسیدم. از بسیاری جهات دیگر مادر متفاوت بود. در حالی که بقیه زنانی که در شیلنگ‌های همسایه می‌شناختم به توانایی‌های خانه‌داری، مبلمان جدید، ظاهر مرتب خانه‌هایشان افتخار می‌کردند، مادر همه آن چیزها را کم اهمیت می‌دانست. خانه ما همیشه طوری به نظر می رسید که انگار تازه وارد خانه شده ایم یا می خواهیم از خانه خارج شویم.
سوال: در مورد مادر چه می آموزیم؟
1. او تنبل بود.
2. او سختگیر بود.
3. او افتخار می کرد.
4. او خاص بود