متن: دخترم آلی یک هفته دیگر عازم دانشگاه می شود. اتاق او پر از کیسه های خرید پر از پتو، حوله، شلوار جین، ژاکت است. او در مورد رفتن صحبت نخواهد کرد. میگم دلم برات تنگ میشه یه نگاهش رو بهم میده و از اتاق بیرون میره. بار دیگر با صدایی بسیار دوستانه که حتی من را متعجب می کند می گویم: "فکر می کنی پوسترها و عکس هایت را با خودت ببری یا در دانشگاه پوسترهای جدید بگیری؟" او در حالی که صدایش پر از عصبانیت بود، پاسخ می دهد: "از کجا بدانم؟" دختر من بیشتر اوقات با دوستانش تعطیل است. دیروز آخرین روزی بود که او تا کریسمس با دوستش کاترین که از مهدکودک او را می شناختند بود. به زودی، آخرین روز او با سارا، کلر، هدر... و سپس آخرین روز او با من خواهد بود. دوستم کارن به من گفت: "آگوست قبل از رفتن به دانشگاه، تمام ماه سر مادرم فریاد می زدم. آماده باش." در آشپزخانه ایستاده ام و آلی را تماشا می کنم که یک لیوان چای سرد درست می کند. چهره او که زمانی بسیار باز و قابل اعتماد بود، به روی من بسته است. در تلاشم تا به چیزی فکر کنم که به او بگویم، چیزی معنادار و گرم. من می خواهم او بداند که در مورد دانشگاهی که انتخاب کرده هیجان زده هستم، می دانم که ماجراجویی زندگی او تازه شروع شده است و به او افتخار می کنم. اما قیافه اش آنقدر دیوانه است که فکر می کنم اگر دهنم را باز کنم ممکن است مرا بزند. یک شب -- پس از مدت ها سکوت بین ما -- از من پرسیدم که ممکن است چه کار کرده باشم یا بگویم که او با من عصبانی شود. آهی کشید و گفت: مامان کاری نکردی خوبه. خوب است -- فقط دور است. به نوعی در گذشته ما همیشه راهی برای ارتباط پیدا کرده بودیم. وقتی آلی بچه بود، بعد از کار به مهدکودک می رفتم. من یک مکان ساکت پیدا می کردم و او پرستاری می کرد -- چشمان ما به هم گره خوردند و دوباره با یکدیگر ارتباط برقرار کردند. در دوران راهنمایی، زمانی که مادران دیگر از رابطه دوری که با دختران نوجوان خود داشتند پشیمان بودند، من به یک راه حل برخورد کردم: اقدامات نجات. گهگاهی در مدرسه حاضر می‌شدم، او را از کلاس خارج می‌کردم و او را به جایی می‌بردم - برای ناهار، سینما، یک بار برای یک پیاده‌روی طولانی در ساحل. ممکن است غیرمسئولانه به نظر برسد، اما زمانی که مادر و دختران دیگر با هم دعوا می کردند، ما را به هم نزدیک می کرد. ما در آن گردش ها درباره همه چیز صحبت کردیم -- گردش هایی که از خانواده و دوستان مخفی نگه داشتیم. وقتی دبیرستان را شروع کرد، صبح با او بیدار می‌شدم تا برای ناهار برایش ساندویچ درست کنم و قبل از آمدن اتوبوس ساعت 6:40 در سکوت با هم یک فنجان چای می‌نوشیدیم. در طول سال آخرش چند بار شب به اتاقش رفتم، چراغ خاموش بود، اما قبل از اینکه بخوابد. لبه تختش می‌نشستم و او از مشکلات به من می‌گفت: معلمی که نمره‌اش را پایین آورد، چون خجالتی‌تر از آن بود که در کلاس صحبت کند، پسری که او را مسخره می‌کرد، دوستی که شروع به کشیدن سیگار کرده بود. صدای او که از تاریکی بیرون می آمد، جوان و پرسشگر بود. چند روز بعد او را در تلفن می شنیدم که برخی از چیزهایی را که گفته بودم تکرار می کرد، چیزهایی که برای خودش پذیرفته بود. اما اکنون دو نوع جدایی داریم. من می خواهم به شکلی عاشقانه خداحافظی کنم. مثلاً می توانیم ناهار برویم و به میز تکیه دهیم و بگوییم چقدر دلتنگ هم خواهیم شد. من می خواهم لبخند در میان اشک ها، لحظات تلخ و شیرین خاطره و فرصتی برای ارائه آخرین تکه های خرد داشته باشم. اما همانطور که او برای رفتن آماده می شود، آلی احساسات خود را پنهان کرده است. وقتی دستم را برای لمس بازویش می‌برم، خودش را کنار می‌کشد. او هر دعوتی را که من می کنم رد می کند. او روی تختش دراز می کشد و امیلی دیکنسون را می خواند تا اینکه بگویم همیشه امیلی دیکنسون را دوست داشته ام و بعد کتاب را می بندد. برخی می گویند هر چه پیوند شما با فرزندتان محکم تر باشد، نیاز او به جدا شدن و تثبیت هویت خود در جهان بیشتر می شود. می گویند هر چه بیشتر به درد بخورد. یکی از دوستانم که دوران سختی را با دخترش گذرانده اما اکنون دوباره به او نزدیک شده است، به من می گوید: "دخترت پیش تو خواهد آمد." ks5u می گویم: "نمی دانم." من گاهی آنقدر عصبانی می شوم که می خواهم بروم و آلی را تکان دهم. من می خواهم بگویم، "با من صحبت کن -- وگرنه زمین گیر شده ای!" احساس می‌کنم می‌خواهم وحشتناک‌ترین عبارات مادر را بگویم: «به هر کاری که برایت انجام داده‌ام فکر کن». اواخر یک شب، در حالی که من برای رختخواب آماده می شوم، او به در حمام می آید و من را تماشا می کند که دندان هایم را مسواک می زنم. یک لحظه فکر می کنم باید طوری مسواک بزنم که او نمی پسندد. اما بعد می گوید: "می خواهم برایت چیزی بخوانم." این یک بروشور از کالج او است. "اینها نکاتی برای والدین است." در حالی که او این نصیحت را با صدای بلند می خواند، به صورتش نگاه می کنم: "از فرزندتان نپرسید که دلتنگ است یا نه." زمان طبیعی انتقال. نامه هایش را بنویس و زیاد با او تماس بگیر. یک بسته آب نبات بفرست..." صدایش می شکند و به سمت من می آید و سرش را در شانه ام فرو می کند. به آرامی موهایش را نوازش کردم، می ترسم اگر یک کلمه بگویم بدود. ما برای لحظات طولانی با هم می ایستیم و در حال تاب خوردن هستیم. اتصال مجدد. میدونم دوباره سخت میشه این احتمال وجود دارد که دعوا در مورد چیزی وجود دارد. اما از اینکه نیمه‌شب اینجا ایستاده‌ام، هر دو خسته و غمگین، خمیر دندان روی چانه‌ام پخش شده و دخترم را که می‌خواهد خداحافظی کند، محکم گرفته‌ام، سپاسگزارم.
سوال: آنچه آلی برای نویسنده می خواند این است _ .
1. نکاتی به والدین در مورد نحوه تربیت فرزندانشان
2. پیشنهاد در مورد نحوه برخورد با شکاف نسلی
3. نکاتی به والدین در مورد زمانی که با فرزندان خود می روند
4. پیشنهادی برای رفع دلتنگی کودکان