متن: خواندن شعر برای اکثر مردم دقیقاً یک فعالیت روزمره نیست. در واقع، بسیاری از مردم پس از پایان دبیرستان هرگز شعری نمی خوانند. شایان ذکر است که در پیشوند = st1 /America همیشه اینطور نبوده است. در قرن نهم، یک فعالیت معمول آمریکایی ها این بود که عصرها در کنار آتش بنشینند و با صدای بلند شعر بخوانند. درست است که در آن زمان نه تلویزیونی وجود داشت، نه سینماها، و نه شبکه جهانی اینترنت که ارائه دهد. جامعه خود خواندن آنها یک عمل اجتماعی و همچنین فردی بود و شاید حتی بیشتر اجتماعی بود تا فردی. نوشتن شعر برای به اشتراک گذاشتن با دوستان و نزدیکان، مانند خواندن شعر در کنار آتش، روش دیگری بود که در آن شعر در زندگی روزمره جایگاهی دارد. اوضاع چگونه تغییر کرد؟ چرا اکثر آمریکایی‌ها دیگر با شعر راحت نیستند و چرا اکثر مردم امروز فکر می‌کنند که شعر چیزی برای گفتن به آنها ندارد و می‌توانند بدون شعر به خوبی کار کنند؟ من معتقدم سه عامل وجود دارد: شاعران، معلمان و خود ما. از این میان، کمترین اهمیت، سومی است: دنیای پیرامون شعر بیش از آنکه ما به شعر خیانت کرده باشیم، به ما خیانت کرده است. در اوایل قرن بیستم، شعر به زبان انگلیسی به سمت و سویی رفت که برای خواندن شعر نامطلوب بود. خوانندگان به این نتیجه رسیدند که شعرها برای کنار آتش یا صندلی راحتی در شب نیستند و به جایی تعلق دارند که دیگر چیزهای دشوار خواندن تعلق دارند. شاعران از خواننده ناکام ماندند، معلمان نیز. آن‌ها می‌خواهند دانش‌آموزان‌شان چیزی در مورد مهارت‌های یک شعر بدانند، می‌خواهند دانش‌آموزانشان ببینند که شعرها معنایی دارند. با این حال، زمانی که معلمان این نگرانی‌ها را به دانش‌آموزان دبیرستانی خود تحمیل می‌کنند، معمولاً اتفاق می‌افتد این است که جوانان تصمیم می‌گیرند که شعرها جدول کلمات متقاطع ناخوشایند باشند.
سوال: تصور می شود که خواندن اشعار یک عمل اجتماعی در قرن نوزدهم است زیرا _ .
1. در میان مردم مانندی ایجاد کرد
2. به اتحاد یک جامعه کمک کرد
3. منبعی برای خودآموزی بود
4. منبع لذت بود