متن: در سراسر جهان، خانه های تک والدین در حال افزایش است. در ایالات متحده، سرشماری سال 2000 نشان داد که 24.8 میلیون یا تقریباً 24 درصد از 105.5 میلیون خانوار این کشور، خانه های سنتی دو والدینی بودند. در مقایسه، 9.8 میلیون خانوار یا 9 درصد از کل خانوارهای ایالات متحده توسط بزرگسالی اداره می شدند که به تنهایی کودکی را بزرگ می کردند. سرشماری سال 1990 نشان داد که 26 درصد از خانه ها توسط مادر و پدر متاهل و 8 درصد از خانه ها توسط یک والدین مجرد اداره می شود. افزایش مشابهی در کشورهای دیگر رخ داد. در بریتانیا، خانه های تک والدینی از 3.3 درصد در سال 1990 به 5.5 درصد در سال 1999 افزایش یافت. خانواده های تک والدی در استرالیا از 5.8 درصد در سال 1990 به 7.6 درصد در سال 1999 افزایش یافت. بلژیک در همین مدت شاهد افزایش از 1.8 درصد به 2.7 درصد بود. دوره زمانی. ریچ، یکی از مدیران اداره سرشماری، گفت: این کشورها تمایل بیشتری به پذیرش تک والد دارند، زیرا اعضای خانواده کمتری وجود دارد که آنها را تایید نکنند. درست مانند ایالات متحده، این تغییرات سؤالات جدیدی را در مورد چگونگی مشارکت دولت در کمک به خانواده های تک والد ایجاد کرد. برخی تحقیقات نشان می‌دهند که کودکانی که در خانواده‌های دو والدی بزرگ می‌شوند نسبت به آنهایی که به یکی از آنها وابسته هستند، وضعیت بهتری دارند. سو کوهن، هماهنگ کننده شبکه والدین تک والد در انگلستان، می گوید: «موقعیت خانواده های تک والد در هر کشوری یک مسئله جنسیتی است، فرصت های زنان، به ویژه زنان طبقه کارگر با درآمد کم.
سوال: بدون در نظر گرفتن تعداد دقیق خانواده های تک والد، کدام کشور در سال 1999 نسبت به سال 1990 سریع ترین رشد را داشته است؟
1. انگلستان.
2. استرالیا.
3. آمریکا.
4. بلژیک.