متن: در 23 ژانویه 2012، من در یک کشتی در رودخانه یانگ تسه بودم و به صدای آتش بازی گوش می دادم و بشقاب پشت سر هم کوفته می خوردم. روز یکشنبه 10 فوریه 2013، من در حال آماده شدن برای جشن گرفتن سال نو چینی بودم - در محله چینی لندن. باران می بارید. سرد بود. اما از زمانی که در ماه اوت پکن را ترک کردم، به خودم قول داده بودم که سال نو چینی را جشن بگیرم - اگر فقط برای کمک به "دلتنگی" پکنی ام. مرکز لندن برای این مناسبت لباس پوشیده بود. صحنه ای برای نمایش آتش بازی بزرگ برای شب وجود داشت. با این حال، مثل چونجی واقعی پکن من نبود. حتی خرید بائوزی هم باعث خوشحالی من نشد. قیمت آن حدود 10 برابر قیمت واقعی در پکن بود و به کیسه کاغذی ویران شده از باران گیر کرد. سرد، خیس و افسرده، برای سرپناه وارد مغازه ای شدم. ناگهان، آنجا بود. بین بسته‌های گوشت و ماهی خشک، کیسه‌های برنج و بوی نودل خشک در این سوپرمارکت کوچک چینی، خانه را پیدا کرده بودم. یک ساعت بعد، با کیسه های جیائوزی منجمد، بسته های سس و یک بطری بزرگ سرکه به سرعت وارد خانه ام شدم. آب جوشاندم، بسته ها را پاره کردم، چاپستیک هایم را برداشتم و در مهمانی نشستم. من فکر کردم این سال نوی چینی مبارک است. من حتی آتش بازی را از تلویزیون تماشا کردم. به هر حال، چرا با آب و هوای بریتانیا روبرو شوم وقتی می توانم چین را در یک لقمه به خانه برگردانم؟
سوال: بهترین عنوان قطعه چیست؟
1. چونجی فراموش نشدنی در پکن
2. تجربه شگفت انگیز در بریتانیا
3. یافتن خانه در لندن
4. جشنواره در لندن