متن: پدربزرگم معلم بود. او مدیر مدرسه پسرانه سیزده تا هجده ساله بود. می دانم که او در قلب مردی مهربان و مهربان بود، زیرا در جوانی (و او پیر) به من هدایایی می داد و من را روی زانوهای خود می نشاند و برایم داستان می گفت. اما من معتقدم پسرهای مدرسه او از او می ترسیدند. در مدرسه، وقتی او وارد کلاسی پر از پسرهای پر سر و صدا شد، صورت آن پسرها قرمز شد و به کفش هایشان نگاه کردند. اگر پسری برای او کار ضعیف و بی دقتی می آورد، که بهترین کاری بود که پسرها نمی توانستند انجام دهند، پدربزرگم کار پسر را برمی داشت و آن را در کلاس پرتاب می کرد و فریاد می زد: «دوباره این کار را انجام بده و صبح زود آن را برگردان». !" اگر پسر دیر می آمد، یا اگر یادش می رفت کار را بیاورد، باید دوباره این کار را انجام می داد. پدربزرگم هیچ وقت فراموش نکرد او در مدرسه مرد بسیار متفاوتی بود، با مردی که روز به روز در خانه خودش می دیدم.
سوال: پدربزرگم دوست نداشت دریافت _ .
1. کار بدتر از اونی که خودش بتونه انجام بده
2. کاری که به خوبی پسرها نبود
3. کاری که پسرها نمی توانستند انجام دهند
4. دقیق ترین کاری که پسرها می توانستند انجام دهند