متن: بیشتر شب‌ها در رختخواب دراز می‌کشم و آماده فرار از خودم هستم، با این حال یک ویدیوی پخش جریانی از هر چیزی که خوردم، نحوه ورزش کردن، فعالیت‌های روز در ذهن من متوقف نمی‌شود. مکث می کنم. من نفس میکشم. سعی می کنم یک بار دیگر آرامش داشته باشم، اما نتیجه نمی دهد. وقتی ورزش نمی‌کنم - حتی اگر قبلاً آن روز ورزش کرده باشم - در مورد تمرین بعدی‌ام دچار اضطراب می‌شوم. آیا چیزی پیش می آید و باعث می شود که ورزشگاه را از دست بدهم؟ در تعطیلات که باشگاه ورزشی تعطیل است چطور؟ ورزش به یک بیماری تبدیل شده است. حتی (،) خود را به عنوان درمان پنهان می کند. اگر _ به عنوان راه فرار ندارم، پس چه چیزی برای نگه داشتن من باقی می ماند؟ به نظر می رسد ورزش کردن تنها راه آرام کردن خودم است، اما به محض اینکه ورزشگاه را ترک می کنم یا پیاده روی را تمام می کنم، کل چرخه از نو شروع می شود. همانطور که تا به حال حدس زده اید، من از افسردگی و OCD رنج می برم. من یک زن بالغ با تحصیلات عالی هستم که خطرات این رفتار را می‌دانم، اما نمی‌توانم جلوی آن را بگیرم. به عنوان یک جامعه، بارها و بارها به ما گفته می شود که ورزش کردن مهم است. این چیزی است که مخفی نگه داشتن این اعتیاد را بسیار آسان می کند. به اندازه روشن کردن یک سیگار واضح نیست. شما می توانید تحت این عنوان که فقط «سالم» هستید، اعتیاد خود را تغذیه کنید. من نه تنها باید با افکار بی وقفه در سرم مبارزه کنم، بلکه باید با پیام های "ورزش بیشتر بهتر است" که هر روز از رسانه ها دریافت می کنم نیز مبارزه کنم. برای من، ورزش به یک دارو تبدیل شده است، که راهی برای بی حس کردن دردی است که ممکن است احساس کنم. من در شگفتم که "مشکل" نداشتن رفتن به ورزشگاه چگونه خواهد بود. هنوز احساس می کند خیلی دور است. با این حال می دانم که می توانم قوی تر از این باشم. می‌توانم چرخه‌ای را که در آن قرار گرفته‌ام بشکنم. می‌توانم داستانم را بگویم تا بخشی از رازداری که مرا بیمار می‌کند کنار بگذارم. چون نه، تو مشکل من را نمی‌خواهی. و در نهایت، نه من.
سوال: از متن می دانیم که نویسنده _ .
1. بی احساس است
2. دور از باشگاه زندگی می کند
3. به شدت بیمار است
4. در حفظ اسرار مشکل دارد