متن: فرناندو و من در مورد اینکه چرا هرگز به تعطیلات واقعی نرفتم بحث می‌کردیم. وقتی او به ما پیشنهاد داد که برای سه هفته کامل جایی برویم، گفتم: "شما تصمیم بگیرید." او دهکده ماهیگیری کوچکی را در ساحل انتخاب کرد و یک برنامه برنامه ریزی کرد. سفر ما پر از کرم و سرگرمی بود، اما وقتی به آنجا رسیدیم، هتل فرسوده نتوانست ما را راضی کند، بنابراین یک روز زودتر به سمت ساحل حرکت کردیم. ما رانندگی کردیم، دو یتیم خانه را پشت سر گذاشتیم. چند روز دیگر به کریسمس باقی مانده بود، و من احساس کردم که باید توقف کنم تا کاری برای بچه ها انجام دهم. سپس فماندو طرحی برای کمک به بچه‌های فقیری که دیدیم در نظر گرفت. لیستی از اسامی تهیه کردیم و سپس به شهر رفتیم تا لباس‌ها، اسباب‌بازی‌ها و وسایل مدرسه بخریم. بقیه روز، کوله‌های پشتی را پر کردیم. ما در مورد جشنی که برای روز بعد، 26 دسامبر، برگزار کرده بودیم، هیجان زده بودیم، زمانی که خانواده ها را به ساحل روبروی هتل دعوت می کردیم و هدایا را می دادیم. فرناندو و من و فرناندو هنوز حدود ساعت 9 صبح روز بعد در رختخواب بودیم که صدای ترقه را شنیدیم. "این چیست؟" پرسیدم. انگار در جوابم. آب شروع به ریختن به اتاق ما کرد. کوله پشتی های بچه ها را که مرتب کرده بودیم. به طور مرتب روی زمین شروع به شناور شدن در اطراف کرد. چیز بعدی که می دانستم این بود که سقف کنده شده بود. و من و فرناندو بیرون رفتیم. فکر میکردم دارم میمیرم زیر آب، به زور خودم را آرام کردم و بعد بیرون آمدم. ناگهان فرناندو را فقط چهار فوت دورتر دیدم. از فرناندو پرسیدم: «چی شده؟» به من گفت: «سونامی!»، «فقط قوی باش. به سمت من رفت، اما او دوباره زیر آب افتاد و من دیگر او را ندیدم.
سوال: به نظر شما نویسنده درباره چه چیزی به نوشتن ادامه خواهد داد؟
1. چقدر سفرش خراب شد
2. وقتی فرناندو به او بازگشت.
3. چگونه زنده ماند.
4. چرا فاجعه اتفاق افتاد