متن: تنها چند هفته از عمل جراحی من گذشته بود و برای معاینه به مطب دکتر بلت رفتم. درست بعد از اولین شیمی درمانی من بود. جای زخم من هنوز خیلی لطیف بود. دستم از زیر بی حس شده بود. طبق معمول، دوباره مرا به اتاق معاینه بردند تا خونم را بگیرند. روی میز معاینه دراز کشیدم. رامونا وارد اتاق شد. لبخند گرم او آشنا بود و بر خلاف ترس های من برجسته بود. او از ترس من از سوزن خبر داشت و با مهربانی وسایل را زیر یک مجله پنهان کرد. وقتی بلوز را باز کردیم، جای زخم تازه روی سینه ام دیده می شد. گفت: جای زخمت چطور خوب میشه؟ گفتم: "خیلی خوب فکر می کنم. هر روز به آرامی اطرافش را می شوم." خاطره برخورد آب دوش به سینه‌ی بی‌حس ام روی صورتم جرقه زد. او به آرامی نزدیک شد و دستش را روی جای زخم کشید و صافی پوست در حال بهبود را بررسی کرد و به دنبال هر گونه بی نظمی بود. آرام و آرام شروع کردم به گریه کردن. چشمان گرمش را به چشمانم آورد و گفت: هنوز به آن دست نزدی، نه؟ و من گفتم: نه. بنابراین این زن شگفت انگیز و گرم دست را روی سینه ام گذاشت و به آرامی آن را در آنجا نگه داشت. برای مدت طولانی، آرام به گریه کردن ادامه دادم. با لحن ملایمی گفت: "این بخشی از بدن شماست. این شما هستید. اشکالی ندارد که آن را لمس کنید." اما من نتوانستم. بنابراین او آن را برای من لمس کرد. جای زخم. زخم شفابخش و در زیر آن، او قلب من را لمس کرد. سپس رامونا گفت: "تا دستت را لمس کنی، دستت را می گیرم." بنابراین او دستش را کنار دست من گذاشت و ما هر دو ساکت بودیم. این هدیه ای بود که رامونا به من داد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به رامونا چیست؟
1. هدف، واقعگرایانه
2. سپاسگزار
3. مشکوک
4. درمانده