متن: به مدت بیست سال، تمام یادداشت‌های درسی و کتاب‌های درسی دانشگاهم را ذخیره کردم: این مقدار کاغذ است. بدتر از آن، حمل آنها آسان نیست - و به من اعتماد کنید، آنها سبک نیستند - حداقل در هفت حرکت. با این حال من هرگز یک بار به آنها نگاه نکردم. آنها در زیرزمین ما نشسته بودند و در لایه ضخیم غباری پوشیده شده بودند. اگر کتاب‌ها و کاغذها می‌توانستند تعجب کنند، تعجب می‌کردند که چرا بعد از آن همه سال هنوز زیر پله‌های ما بودند. روز بزرگ کی می آید؟ خوب، روز بزرگ بالاخره فرا رسید. فقط آن چیزی که انتظار می رفت متفاوت بود. همسرم که همیشه بیشتر از من تغییرات را می پذیرفت، در نهایت از من خواست تا همه چیز را از بین ببرم. دردی که من تجربه کردم نیز غیرمنتظره بود. چیزی که من را آزار می داد این بود که با آن مقالات وحشتناکی که نوشته بودم مواجه شدم، که مرا به یاد عادت های ضعیف مطالعه و عدم درک شرم آور من می انداخت. خلاص شدن از شر آنها عالی بود. اما این یک پاکسازی تاریخ شخصی نیز بود. در ابتدا با این موضوع مبارزه کردم. حقیقت این بود که کتاب‌ها، یادداشت‌هایم و مقالاتم منابع اولیه‌ای بودند که زمان مهمی را در زندگی من ثبت کردند. پاک کردن آنها به معنای روشن کردن حقیقت بود. چیزی که از زمان انجام این جهش آموخته ام این است که فرآیند مهمتر از حقیقت است. من احساس می کنم که بسیاری از تحصیلات واقعی من در طول سال های دانشگاه در مدارک نیست بلکه اکنون در من است. بنابراین خوشحالم که خودم را از این بار فیزیکی رها کردم. و چه بهتر این است که من نیازی به نگاه کردن به آن لحظات دردناک ندارم. آنها متعلق به گذشته هستند. ممکن است بخواهید کاری مشابه را در زیر پله های زیرزمین یا در ذهن خود انجام دهید. انباشت زباله شخصی در زندگی شما چیست؟ پاک کنید و زندگی خود را عالی کنید.
سوال: چرا نویسنده در نهایت مصمم شد که تمام مطالب دانشگاه را کنار بگذارد؟
1. چون همسرش او را متقاعد کرده است.
2. چون اصلا فایده ای نداشتند.
3. چون روی حرکات سنگین بودند.
4. زیرا آنها فضای زیادی را اشغال کردند.