متن: به عنوان یک پسر همیشه نسبت به سنم کوچک بودم. همچنین من از یکی از برادرانم پنج سال و از دیگری هفت سال کوچکتر بودم. در نتیجه وقتی دوستانشان برای بازی می آمدند، اغلب احساس می کردم که کنار گذاشته شده ام. من یا خیلی کوچک بودم یا خیلی کوچک برای هر کاری که آنها انجام می دادند و آنها نمی خواستند برادر کوچکترشان هم به صحبت های آنها گوش دهد. بیشتر اوقات خودم را در بیرون از خانه می دیدم که تنها بازی می کردم و احساس فراموشی می کردم. یادم می آید یک بعد از ظهر بهاری وقتی در حیاط پشت خانه مان نشسته بودم، احساس تنهایی خاصی می کردم. ما کیلومترها دورتر از شهر زندگی می کردیم و من به ندرت دوستانم را خارج از مدرسه می دیدم. صدای خنده برادرانم را از داخل خانه شنیدم و احساس کردم یک قطره اشک از روی گونه ام پایین آمد. در آن لحظه سگ قهوه ای بزرگی را دیدم که به سمت من می رفت. خوشحال به نظر می رسید و دمش هم تکان می خورد. با اینکه من را نمی شناخت، مانند دوستی که مدت هاست از دست رفته بود، به من سلام کرد، چانه ام را لیسید و کنارم روی چمن های بهاری نشست. لااقل یک ساعت بود که این فرشته چهارپا را نوازش کردم و با او صحبت کردم. او اجازه داد قبل از اینکه گونه ام را بوسد و به بهشت یا خانه اش برود، تمام مشکلاتم را بیرون بریزم و عمیق ترین افکارم را در میان بگذارم. من با احساس خوشحالی به داخل برگشتم، می دانستم که مهم نیست که چه زندگی ممکن است داشته باشد، من را دوست داشتند. اکنون با گذشت بیش از 40 سال هنوز آن فرشته را با لبخند به یاد می آورم. من معتقدم که خداوند او را در آن لحظه غمگین فرستاد تا به من یادآوری کند که چقدر من را دوست داشت. هیچ چیز مهمتر از این نیست که بدانیم دوست داریم. وقتی ما را دوست داشته باشند، یاد می گیریم که دیگران را دوست داشته باشیم. یادگیری عشق ورزیدن به ما کمک می کند تا خود و دیگران را بهتر درک کنیم.
سوال: نویسنده داستان را به _ .
1. مردم را تشویق کنید تا در مورد مشکلات خود صحبت کنند
2. به مردم بگویید که باید با حیوانات رفتار دوستانه داشته باشند
3. تجربه فراموش نشدنی خود را با ما به اشتراک بگذارید
4. مهم ترین چیز را نشان دهید که شما دوست دارید