متن: رابطه بین ورزش و سرطان مدت‌هاست که انکولوژیست‌ها و فیزیولوژیست‌های ورزش را مجذوب و متحیر کرده است. ورزش به شدت با کاهش خطر ابتلا به بسیاری از انواع سرطان مرتبط است. در عین حال، ورزش مستلزم استرس بیولوژیکی است که به طور معمول منجر به افزایش کوتاه مدت التهاب می شود که می تواند خطرات بیشتری را برای بسیاری از سرطان ها ایجاد کند. اکنون، یک مطالعه جدید روی موش‌ها ممکن است سرنخ‌هایی در مورد پارادوکس ورزش و سرطان ارائه دهد. این نشان می‌دهد که ورزش ممکن است نحوه برخورد سیستم ایمنی با سرطان را با افزایش آدرنالین، سلول‌های ایمنی خاص و سایر مواد شیمیایی تغییر دهد که در کنار هم می‌توانند شدت سرطان را کاهش دهند یا به طور کلی با آن مبارزه کنند. دانشمندان دانشگاه کپنهاگ در دانمارک و سایر موسسات برای درک بهتر اینکه چگونه ورزش می تواند التهاب را افزایش دهد و به طور همزمان از بدن در برابر سرطان محافظت کند، تصمیم گرفتند از نزدیک آنچه را که در موش هایی که در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند، بررسی کنند. بنابراین، برای مطالعه جدید، آنها با جمع آوری گروهی از موش های آزمایشگاهی بالغ شروع کردند. این حیوانات عموماً دوست دارند بدوند. دانشمندان سپس سلول‌های سرطان پوست ملانوما را در موش‌ها کاشتند و نیمی از آن‌ها را چرخ‌های متحرک در قفس خود قرار دادند در حالی که حیوانات دیگر کم‌تحرک بودند. پس از چهار هفته، تعداد بسیار کمتری از دوندگان نسبت به موش های کم تحرک به ملانوم کامل مبتلا شده بودند و آنهایی که مبتلا به این بیماری تشخیص داده شده بودند، ضایعات کمتر و کوچکتری نشان دادند. آنها خون از هر دو حیوان ورزشکار و کم تحرک و سلول ها را از هر تومور در هر دو گروه گرفتند. همانطور که انتظار می رفت، آنها سطوح بسیار بالاتری از هورمون آدرنالین را در خون حیواناتی که ورزش می کردند، پیدا کردند، به خصوص بلافاصله پس از تمرین روی چرخ ها و همچنین در زمان های دیگر روز. بدن در پاسخ به تقریباً هر نوع تجربه استرس زا، از جمله ورزش، آدرنالین ترشح می کند. آنها همچنین سطوح بالاتری از اینترلوکین 6 را در خون دوندگان پیدا کردند. این ماده ای است که توسط عضلات در حال کار آزاد می شود و اعتقاد بر این است که بسته به اینکه کجا و چگونه کار می کند، التهاب را در بدن افزایش و کاهش می دهد. شاید مهم‌تر از همه، آنها تعداد بسیار بیشتری را در جریان خون دوندگان نسبت به موش‌های کم‌تحرک نوعی سلول ایمنی به نام سلول‌های کشنده طبیعی یافتند که به عنوان مبارزان قوی سرطان شناخته می‌شوند. بنابراین دانشمندان آزمایش اصلی خود را چندین بار تکرار کردند و باعث ایجاد سرطان شدند و در عین حال به برخی از موش ها اجازه دویدن و برخی دیگر برای نشستن دادند. در برخی از این آزمایشات بعدی، دانشمندان ماده ای را به دوندگان تزریق کردند که مانع از تولید آدرنالین شد و به حیوانات کم تحرک دوزهای زیادی آدرنالین اضافه شد. چیزی که آنها اکنون دریافتند این بود که وقتی موش های در حال دویدن قادر به تولید آدرنالین نبودند، به همان سرعتی که حیوانات کم تحرک داشتند به سرطان مبتلا می شدند، در حالی که حیوانات کم تحرکی که آدرنالین اضافی به آنها تزریق شده بود بهتر از سایر موش های نشسته با تومورهای خود مبارزه می کردند. جالب‌تر اینکه دانشمندان تشخیص دادند که به نظر می‌رسد آدرنالین سیگنال‌های بیوشیمیایی به برخی از سلول‌های IL-6 حیوانات می‌فرستد و آنها را از نظر فیزیولوژیکی هوشیارتر می‌کند، به طوری که وقتی یک تومور در حیوان مبتلا شروع به رشد کرد، آن سلول‌های IL-6 در به نوبه خود سلول های کشنده طبیعی در جریان خون را فعال کرد و در واقع آنها را مانند ماهی راهنمای دقیقه به سمت تومورها هدایت کرد. پرنیل هوژمان، محققی در این زمینه گفت: با این نتایج، "ما نشان می‌دهیم که چرخش داوطلبانه در موش‌ها می‌تواند رشد تومورها را کاهش دهد، و ما بسیج سلول‌های کشنده طبیعی وابسته به ورزش را به عنوان عامل اصلی این محافظت شناسایی کرده‌ایم." دانشگاه کپنهاگ که بر مطالعه جدید نظارت داشت. شاید انگیزه ای بیشتر برای ما فراهم کند تا بلند شویم و حرکت کنیم.
سوال: در آزمایش اول، مهمترین نتیجه ای که دانشمندان پیدا کردند کدام است؟
1. سلول های کشنده طبیعی در جریان خون دوندگان بسیار بیشتر از موش های کم تحرک است.
2. سطح اینترلوکین 6 در خون دوندگان بیشتر از موش های کم تحرک است.
3. به نظر می رسید که ورزش هایی مانند دویدن به موش ها در مبارزه با سرطان کمک می کند.
4. آدرنالین می تواند شدت سرطان را کاهش دهد یا با آن مبارزه کند.