متن: در سال 1945، پسری 12 ساله چیزی را در ویترین مغازه دید که قلبش را به تپش انداخت. اما قیمت - پنج دلار - بسیار فراتر از توان روبن ارل بود. با پنج دلار خواربار تقریباً یک هفته ای برای خانواده اش می خرید. روبن نمی توانست از پدرش پول بخواهد. هرچه پدرش از طریق ماهیگیری درست می‌کرد به مادرش دورا می‌رفت که برای تغذیه و پوشاندن پنج فرزندشان تلاش می‌کرد. با این وجود در فرسوده مغازه را باز کرد و داخل شد. با افتخار و صاف در پیراهن گونی آردی و شلوار شسته‌اش ایستاده بود، به مغازه‌دار گفت که چه می‌خواهد و اضافه کرد: "اما من الان پول ندارم. می‌توانی آن را برای من نگه‌داری؟" مغازه دار لبخند زد: "سعی می کنم." روبن با احترام کلاه پوشیده اش را لمس کرد و بیرون رفت. او پول را جمع می کرد و به کسی نمی گفت. روبن با شنیدن صدای چکش زدن از یک خیابان فرعی، ناگهان فکری به ذهنش خطور کرد. مردم با استفاده از میخ هایی که در گونی از یک کارخانه محلی خریداری شده بودند، خانه های خود را در خلیج رابرتز ساختند. گاهی اوقات گونی‌های مستعمل را در محل ساخت‌وساز دور می‌کردند و روبن می‌دانست که می‌تواند آنها را به قیمت هر قطعه پنج سنت به کارخانه بفروشد. آن روز دو گونی پیدا کرد که به مردی که مسئول بسته بندی میخ بود فروخت. در حالی که دو کیلومتری خانه را می دوید، دست پسر، قطعات پنج سنتی را محکم گرفت. نزدیک خانه او انباری باستانی قرار داشت. روبن یک قوطی نوشابه زنگ زده پیدا کرد و سکه هایش را داخل آن انداخت. سپس به داخل آن رفت و قلع را زیر توده ای از یونجه پنهان کرد. وقت شام بود که روبن به خانه رسید. وقتی روبن جای او را پشت میز گرفت، پدرش آماده سرو شام بود. به مادرش نگاه کرد و لبخند زد. باریک و زیبا، او مرکز خانه بود، چسبی که آن را به هم متصل می کرد. کارهای او بی پایان بودند، اما او خوشحال بود زیرا خانواده و رفاه آنها بالاترین اولویت او بود. هر روز بعد از کار و مدرسه، روبن _ شهر، کیسه های میخ را جمع می کند. تعطیلات تابستانی فرا رسید و هیچ دانش آموزی به اندازه روبن خوشحال نشد. اکنون او زمان بیشتری برای ماموریت خود خواهد داشت. در تمام تابستان، علیرغم کارهای خانه، علف های هرز و آبیاری باغ، بریدن چوب و آوردن آب - روبن به وظیفه مخفی خود ادامه داد. سپس خیلی زود پاییز فرا رسید و بادهای سرد و تند از خلیج می وزید. روبن در خیابان ها سرگردان بود و با پشتکار به دنبال گنجینه های خود می گشت. او اغلب سرد، خسته و گرسنه بود، اما فکر شیء موجود در ویترین او را نگه می داشت. گاهی مادرش می‌پرسید: "روبن کجا بودی؟ منتظر شام بودیم." "بازی، مامان. ببخشید." دورا به صورت او نگاه می کرد و سرش را تکان می داد. پسران. بالاخره وقتش رسید! او به داخل انبار دوید، به انبار علوفه رفت و قوطی حلبی را باز کرد. سکه ها را بیرون ریخت و شروع به شمردن کرد. بعد دوباره شمرد. او به 20 سنت بیشتر نیاز داشت. آیا ممکن است در هر کجای شهر گونی باقی بماند؟ او باید قبل از پایان روز آنها را می فهمید و می فروخت. روبن در خیابان واتر دوید. وقتی روبن به کارخانه رسید سایه ها در حال طولانی شدن بود. خریدار گونی در آستانه قفل کردن بود. "آقا! لطفا هنوز بسته نشوید." مرد برگشت و روبن را دید که کثیف و عرق آغشته بود. "فردا برگرد پسر." "لطفا، آقا. من الان باید گونی ها را بفروشم -- لطفا." مرد لرزه ای را در صدای روبن شنید و می توانست بگوید نزدیک به گریه است. "چرا اینقدر به این پول نیاز داری؟" "این یک راز است." مرد گونی ها را گرفت، دست در جیبش برد و چهار سکه در دست روبن گذاشت. روبن زمزمه تشکر کرد و به خانه دوید. سپس قوطی حلبی را در دست گرفت و به سمت مغازه رفت. او با جدیت به صاحبش گفت: "من پول دارم." مرد به سمت پنجره رفت و گنج روبن را پس گرفت. گرد و غبار را پاک کرد و به آرامی در کاغذ قهوه ای پیچید. سپس بسته را در دستان روبن گذاشت. روبن در حالی که به خانه می‌رفت، از در ورودی بیرون زد. مادرش در آشپزخانه مشغول بود. روبن در حالی که به سمت او دوید، فریاد زد: "اینجا، مامان! اینجا!" جعبه كوچكي را در دست زبر شده او گذاشت. او آن را با دقت باز کرد تا کاغذ را ذخیره کند. جعبه جواهرات آبی-مخملی ظاهر شد. دورا درپوش را برداشت و اشک دیدش را تار کرد. با حروف طلایی روی سنجاق کوچک و بادامی شکل کلمه «مادر» نوشته شده بود. روز مادر، 1946 بود. دورا هرگز چنین هدیه ای دریافت نکرده بود. او جز حلقه ازدواجش هیچ چیز زیبایی نداشت. بی حرف، لبخندی درخشان زد و پسرش را در آغوشش گرفت.
سوال: چگونه روبن توانست 20 سنت را برای خرید خود افزایش دهد؟
1. با التماس عده ای از رهگذران.
2. با درخواست تخفیف از مغازه دار.
3. با درخواست مقداری پول جیبی اضافی از مادرش.
4. با عرق ریختن خود در جمع آوری و فروش گونی های بیشتر.