متن: 18 ساله بودم که من و تیم شروع به قرار گذاشتن کردیم. خجالتی و ساکت، قبلاً یک بار پدر و مادرش را ملاقات کرده بودم اما جرأت نکرده بودم بیشتر از «سلام» بگویم. با این حال، این عصر خاص، ما آنها را به شام برای سالگردشان بیرون می بردیم و می خواستم تأثیر خوبی بگذارم. تیم و پدر و مادرش آمدند و من به سرعت از در بیرون بودم. برداشت خوب من با "وقت شناس" شروع شد. روی صندلی عقب کنار تیم نشستم و با عصبانیت چشمان پدرش را تماشا کردم که به آینه عقب نگاه می‌کردند تا مرا معاینه کنند. تیم و والدینش قبلاً در مورد رستوران مکزیکی مورد علاقه خود تصمیم گرفته بودند و این برای من خوب بود. نور کم، برافروختگی گونه‌هایم را پنهان می‌کرد، و اگر کسی متوجه شد، می‌توانم آن را به گردن فلفل بیندازم. با آداب مناسب سفره موفق شدم در نیمه راه شام بدون هیچ اشتباه نابخشودنی زنده بمانم. با این حال، در میانه گفتگو، دستم را به سمت چای سردم بردم، لیوان را روی لبم بردم و خیلی سریع متوجه شدم که لیوان اشتباهی برداشتم. به سرعت لیوان را پایین آوردم و عقب گذاشتم اما دیگر دیر شده بود. ابروهایم سوخته بودم، موهای دماغم و روی پیشانی ام پیچ خورده بود! به آرامی به بالا نگاه کردم و دعا کردم که هیچ کس مرا ندیده باشد، اما همه چشمان روی میز دیده بودند و هر صورت در سکوتی شوکه شده به من خیره شده بود. با عذرخواهی به سمت دستشویی دویدم. من برای همیشه آنجا پنهان می شدم اما وقتی مادر تیم آمد به سختی وارد در شدم. او در حالی که بازوانش را به سمت من دراز کرد گفت: آه عزیزم. "همه چیز خوب خواهد بود." من و تیم در نهایت ازدواج کردیم. ما یک مراسم کوچک و یک پذیرایی خانوادگی پس از آن در همان رستورانی که این حادثه رخ داد برگزار شد. اما این بار هیچ شمعی ننوشیدم... فقط یک مارگاریتا. آنها در لیوان های مختلف سرو می شدند.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. نویسنده هرگز قبل از صرف شام با پدر و مادر شوهرش ملاقات نکرده بود
2. تیم و نویسنده برای رسیدن به رستوران سوار اتوبوس شدند
3. پدر تیم کنجکاو بود که درباره نویسنده بداند
4. مادر تیم از رفتار نویسنده راضی نبود