متن: با دیدن مقاله ای که معلم انگلیسی دبیرستانم به تازگی تحویل داده بود، اشک از چشمانم سرازیر شد. یک F بزرگ بالای آن نوشته شده بود. ناامید بودم من احمق بودم! وقتی همکلاسی هایم مرا احمق خطاب کردند، صورتم از شرم سوخت. برای مامان گریه کردم: "من تنها کسی هستم که ABC هایم را نمی دانم!" او قول داد: "من کمک خواهم کرد." هر روز با او می نشستم، اما از نظر من، گربه شبیه cta بود و قرمز یک reb بود. ناامید به اتاق خوابم برمی گشتم و نقاشی می کشیدم و کاغذ را پر از خانه ها، رستوران ها و دفاتر می کردم. با اشاره به نقاشی هایم به مادرم گفتم: «وقتی بزرگ شدم، فروشگاه خودم را می خواهم. او گفت: "عالی است!" او گفت: "اما ابتدا باید خواندن را یاد بگیری." بعداً تشخیص داده شد که مبتلا به نارساخوانی هستم. بنابراین مادرم مرا به یک مرکز آموزشی برد، جایی که تمرینات خواندن به من داده شد. اما من هنوز مبارزه کردم. بالاخره فارغ التحصیل شدم، اما از مهارت خواندنم می ترسیدم. بعداً دوباره برای مامان گریه کردم: "من هرگز شغلی پیدا نمی کنم." او گفت: «روی کارهایی که نمی‌توانید انجام دهید تمرکز نکنید، روی آنچه می‌توانید تمرکز کنید.» اما چه کاری می توانم انجام دهم؟ ناگهان به نقاشی هایی که در کودکی کشیده بودم و آرزوی داشتن فروشگاه خودم فکر کردم. من از فروش بسیار لذت بردم که در چند سال بعد، دستم را در مشاغل دیگر امتحان کردم. امروز مراقب هفت شعبه هستم. ما 187 کارمند و 15 میلیون دلار فروش داریم. در حالی که من هرگز آن چیزی نخواهم بود که معلمانم می خواستند، اما با شرایط خودم موفق هستم. روز دیگر دانشجویی برای من کارتی فرستاد که در آن نوشته شده بود: تو به من اعتماد به نفس زیادی دادی. امیدوارم وقتی بزرگ شدم مثل شما باشم. اشک شوق چشمانم را پر کرد. این A من بود، لبخند زدم.
سوال: چرا نویسنده در مدرسه احساس شرمندگی کرد؟
1. معلمش سر کلاس او را سرزنش کرد.
2. معلمش از خواندن مقاله اش امتناع کرد.
3. او نتوانست مقاله خود را به موقع تحویل دهد.
4. همکلاسی هایش با تحقیر به او نگاه می کردند.