متن: سگ‌های راهنما به نابینایی‌هایی که نمی‌توانند به تنهایی به اطراف بپیوندند، کمک می‌کنند. گرچه سگ‌های یورکشایر تریر و پودل سگ‌های همراه خوبی هستند، سگ‌های راهنما از نژادهای لاگر مانند ژرمن شپرد، گلدن رتریور و لابرادور رتریور انتخاب می‌شوند. هجده ماهه هستند. در این مدت، آنها محبت و توجه زیادی را به خود جلب می کنند، اما به آنها آموزش داده می شود که اطاعت کنند. سپس سگ ها به مدرسه ویژه ای می روند که در آنجا به مدت چهار ماه با یک مربی بینا کار می کنند، فردی که می تواند ببینید. سگ رابطه نزدیکی با این شخص برقرار می کند و به او می آموزد که چگونه مسیرهایی مانند راست، چپ، مستقیم جلو، و توقف را دنبال کند. سگ جوان همچنین می آموزد که مراقب ترافیک خطرناک باشد و منتظر بماند تا عبور از یک مسیر ایمن باشد. خیابان شلوغ. وقتی سگ دو ساله شد، آموزش را با فرد نابینایی که با او زندگی می کند شروع می کند. سگ و صاحب جدیدش سفرهای زیادی از مرکز شهر به محل زندگی فرد نابینا انجام می دهند تا سگ با فضای عادی آشنا شود. در طول آموزش، یک مربی بینا همیشه همراه آنها است. نابینایی که برای اولین بار سگ راهنما می گیرد حدود یک ماه تمرین می کند. اگر فرد قبلا سگ داشته باشد، آموزش حدود سه هفته طول می کشد. پس از آموزش، فرد نابینا بین هفت تا دوازده سال به سگ راهنما وابسته است. در آن مرحله، سگ کار به یک حیوان خانگی تبدیل می شود و صاحبش نیاز دارد. برای آموزش با یک سگ راهنما جوانتر
سوال: کدام نژاد به عنوان سگ راهنما آموزش داده نمی شود؟
1. یک تریر یورکشایر.
2. یک رتریور طلایی
3. یک چوپان آلمانی.
4. یک لابرادور