متن: فردریک میشکین، که تقریباً 30 سال است در دانشکده بازرگانی کلمبیا استاد بوده، در حل مشکلات و بیان ایده ها مهارت دارد. چه او در مقابل یک سالن سخنرانی ایستاده باشد و چه درگیر یک مکالمه معمولی باشد، دستانش همیشه تکان می دهند و اشاره می کنند. زمانی که او در مقطع فوق لیسانس تحصیل می کرد، یکی از استادانش به قدری از این اشاره مداوم آزرده خاطر بود که هر وقت به دفتر استاد می رفت، اقتصاددان جوان را مجبور می کرد روی دستانش بنشیند. با این حال، معلوم می شود که استاد میشکین دقیقاً اشتباه کرده است. ژست مانع نمی شود بلکه باعث ترویج فکر و گفتار شفاف می شود. تحقیقات نشان می‌دهد که حرکاتی که با دستانمان هنگام صحبت کردن انجام می‌دهیم، نوعی زبان دوم را تشکیل می‌دهند و اطلاعاتی را که در کلمات ما وجود ندارد، اضافه می‌کنند. این کد مخفی یادگیری است: اشاره آنچه را که می دانیم آشکار می کند. آنچه را که ما نمی دانیم آشکار می کند. علاوه بر این، توافق (یا عدم توافق) بین آنچه صدای ما می‌گوید و نحوه حرکت دست‌های ما سرنخی از آمادگی ما برای یادگیری ارائه می‌دهد. بسیاری از مطالعاتی که اهمیت ژست برای یادگیری را مشخص می کند توسط سوزان گلدین میدو، استاد روانشناسی در دانشگاه شیکاگو انجام شده است. گلدین میدو در نقدی بر این اثر می نویسد: ما با حرکت دادن دست هایمان نظرمان را تغییر می دهیم. به ویژه آنچه که او «عدم تطابق» بین بیان شفاهی و ژست‌های فیزیکی می‌خواند بسیار مهم است. برای مثال ممکن است دانش‌آموزی بگوید که توپ سنگین‌تر سریع‌تر از توپ سبک می‌افتد، اما حرکتی نشان دهد که آنها با همان سرعت سقوط می‌کنند، که درست است. چنین تفاوت هایی نشان می دهد که ما در حال حرکت از یک سطح درک به سطح دیگر هستیم. افکاری که با حرکات دست بیان می شوند، اغلب جدیدترین و پیشرفته ترین ایده های ما در مورد مشکلی هستند که روی آن کار می کنیم. ما هنوز نمی‌توانیم این مفاهیم را در زبان جذب کنیم، اما می‌توانیم آنها را در حرکت به تصویر بکشیم. کار اخیر گلدین میدو نه تنها نشان می دهد که ژست آمادگی ما برای یادگیری را نشان می دهد، بلکه در واقع به یادگیری کمک می کند. این کار را به دو صورت انجام می دهد. اول، رفتار مفیدی را از اطرافیانمان برمی انگیزد. گلدین میدو دریافته است که بزرگسالان به عدم تطابق گفتار و حرکات کودکان با تعدیل شیوه آموزش پاسخ می دهند. ظاهراً والدین و معلمان این سیگنال را دریافت می‌کنند که کودکان آماده یادگیری هستند و با ارائه انواع بیشتری از تکنیک‌های حل مسئله بر اساس آن عمل می‌کنند. به نظر می‌رسد که خود اشاره کردن، یادگیری را تسریع می‌کند، دانش جدید را به آگاهی می‌آورد و به درک مفاهیم جدید کمک می‌کند. مطالعه‌ای در سال 2007 توسط سوزان واگنر کوک، استادیار روان‌شناسی در دانشگاه آیووا، گزارش داد که دانش‌آموزان کلاس سومی که از آنها خواسته می‌شد در حین یادگیری جبر ژست بزنند، سه برابر بیشتر از همکلاسی‌هایی که یاد گرفته‌اند، به یاد می‌آورند. ژست
سوال: بهترین عنوان متن چه می تواند باشد؟
1. حرکات دست، زبان دوم
2. ژست دادن: علامت تفاهم
3. کاربردهای جدید ژست
4. کد مخفی یادگیری