متن: "فقط برای ناهار پای مرغ خوردم." اینها کلماتی بود که دیروز در وبلاگم نوشتم. تا روز بعد صدها نظر از دوستانم وجود داشت. آنها از "اوه خدای من! این بسیار منزجر کننده است!" تا "آنها چگونه بودند؟" به "چرا نمی توانی مثل بقیه ساندویچ بخوری؟" برای مردم چین، پای مرغ یک میان وعده معمولی است. برای دوستان من در بریتانیا، فکر خوردن پای مرغ ---- خوب، عجیب است. در واقع به همان اندازه عجیب است که خوردن قورباغه گاو نر، عقرب، مار یا لاک پشت. اما اگر دو چیز وجود داشته باشد که من بیش از هر چیز دیگری در زندگی دوست دارم، آنها عبارتند از: امتحان کردن چیزهای جدید و غذا. پنج ماه پیش به پکن رسیدم. از آن زمان، من به دنبال "عجیب ترین" غذاها هستم تا بتوانم آنها را امتحان کنم، سپس دوستانم را با "غذاهای مجازی" در وبلاگم پذیرایی کنم. یک آخر هفته، به وانگ فوجینگ، «خیابان تنقلات» پکن رفتم. این سفر هزاران مطالب وبلاگ به من داد. نوشتم: «چوبی را انتخاب کردم که سه عقرب زنده و چرخان روی آن بود. "و خیلی خوب بود. عقرب گرم و ترد بود. با این حال، پاها تمایل داشتند بین دندان‌ها گیر کنند. علاوه بر این، مطمئنم عقرب شماره دو برای انتقام با دمش مرا نیش زد." بعد مار آمد: "کمی شبیه تلاقی ماهی و مرغ، با بافت کمی لاستیکی و طعم گوشتی." بعضی از مردم وقتی سوپ لاک پشت خوردم واقعا عصبانی بودند ---- مخصوصاً وقتی عکس هایی را پست کردم که سر پسر کوچولوی بیچاره را نشان می داد که با ناراحتی از کاسه به ما خیره شده بود. یکی از دوستان (سابق) نوشت: "من دیگر هرگز با شما صحبت نمی کنم." با این حال، من به جستجوی آشپزی خود ادامه خواهم داد. بعدی در لیست من ستاره دریایی است، اگرچه احساس می کنم باید مقداری سبزیجات هم داشته باشم ---- جلبک، شاید. پس من امشب چه می خورم، شاید بپرسید. پیتزا. خوب، یک دختر گاهی اوقات باید استراحت کند.
سوال: نویسنده مطالب وبلاگ خود را از کجا آورده است؟
1. از دوستانش
2. از Wangfujing، "خیابان تنقلات" پکن.
3. از خرید.
4. از اینترنت.