متن: زندگی دبیرستانی من پر از فراز و نشیب های زیادی بوده است، چه اجتماعی و چه تحصیلی. حتی اگر دبیرستان فعلی من اولین انتخاب من نبود، هرگز از حضور در دبیرستان Southside پشیمان نشدم. پدر و مادرم گفتند: "از آنجایی که شما آن را انتخاب کرده اید، پس برای شما بهترین است." تا سال دوم به توانایی هایم به عنوان دانش آموز پی نمی بردم. با حضور در برنامه IB، به من گفتند که سال اول دبیرستان سخت ترین سال تحصیلی من در تمام سال های دبیرستان خواهد بود. با این اطلاعات "کوچک"، از ترس نمراتم وارد سال اول شدم. با گذشت هفته ها، به این باور رسیدم که سال اول به آن سختی که همه می گفتند نبود، اما اشتباه می کردم. نمرات من به سرعت در حال کاهش بود و در پایان ترم اول، در هفت کلاسم پنج C داشتم! باورم نمی شد --- نمی خواستم باور کنم. تمام تلاشم را کردم تا خودم بدون کمک کسی نمراتم را بالا ببرم، اما غرورم باعث شد نمراتم بدتر شود. و من مجبور شدم یکی از مهمترین مسابقات سخنرانی و مناظره را در تمام سال از دست بدهم: ایالات. دلم شکست. متوجه شدم که به تنهایی نمی‌توانم سال اول را پشت سر بگذارم، بنابراین باید سریع کمک می‌گرفتم. وقتی معلم خصوصی گرفتم، نمرات من از C، D و حتی برخی از F ها به چیزی جز As و B تبدیل شد. کم کم اعتماد به نفسم را در تمام کلاس هایم و حتی خودم به دست آوردم. تا زمانی که سه ماهه سوم و چهارم فرا رسید، من دو بار در لیست افتخاری شرکت کرده بودم و از سخنرانی ها و مناظره ها، تنیس و مدرسه جوایزی دریافت می کردم. ساوت ساید به من آموخته است که همیشه سرم را بالا نگه دارم و مهم نیست که زندگی چه چیزی به سرم می زند، دست از خودم نکشم. من افتخار می کنم که ببر ساوت ساید هستم.
سوال: در پاراگراف 3 عمدتاً در مورد چه چیزی صحبت می شود؟
1. قدردانی نویسنده از معلم خود.
2. سرگرمی های مختلف نویسنده.
3. کشف جدید نویسنده در مدرسه.
4. دستاوردهای نویسنده در مدرسه.