متن: مانند یک نوار عقب مانده، زمان به دوران نوجوانی مادرم برمی گردد. او منتظر نتایج پذیرش از یک دبیرستان معروف است. او برای آزمون درس خوانده است اما با شادی، زیرا در یادگیری هیچ رنجی نمی بیند. کاغذی را در دستش تکان می دهد در حالی که خانواده اش بیشتر شوکه شده اند تا خوشحال. بعداً، در دبیرستان جدیدش، با افتخار می‌بینم که او همچنان به اوج می‌رسد. بسیاری از مقاله‌های او در روزنامه‌ها منتشر می‌شوند، و همکلاسی‌هایش وقتی امتحان نزدیک می‌شود، از او راهنمایی می‌خواهند. او هرگز آنها را رد نمی کند، و من احساس افتخار می کنم که با چنین فرد باهوشی رابطه دارم. وقتی با او در طول سفرش قدم می زنم، سرانجام به نقطه ای می رسم که بیش از همه منتظرش بودم: زندگی او در آمریکا. او پس از گذراندن چندین آزمون و یافتن رئیسی مهربان برای حمایت مالی از او، دانشجوی دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس می شود. در ابتدا احساس تنهایی و وحشت او را می‌کنم که سعی می‌کند خود را با محیط جدید خود وفق دهد. اگرچه انگلیسی‌اش شکسته است و اطلاعات کمی در مورد فرهنگ آمریکایی دارد، می‌توانم بگویم که از حضورش در اینجا بسیار سپاسگزار است. در اینجا او به برق و آب لوله کشی و مهمتر از همه مدارس بهتر دسترسی دارد. در UCLA، او فرصت های زیادی برای رشد و پیشرفت در رشته خود دارد. سفر او به آمریکا فقط به یک دلیل بود: تحصیل. اگرچه تحصیل کردن زندگی او را بهتر می‌کند، اما می‌دانم که او این کار را برای خودش انجام نمی‌دهد. مادرم می‌خواهد فرزندانش زندگی آسان‌تری داشته باشند که نیازی به کار سخت نداشته باشد. ببین مادرم چه می گذرد، و من از اینکه او انتخاب شجاعانه ای برای نقل مکان به اینجا کرده است، سرشار از قدردانی هستم.
سوال: مادر نویسنده چگونه هزینه تحصیلات دانشگاهی خود را پرداخت می کند؟
1. با انجام یک کار پاره وقت.
2. با درخواست حمایت از والدینش.
3. با حمایت مالی یک رئیس مهربان.
4. با کمک معلمان و همکلاسی هایش.