متن: تا دوازده سالگی، فکر می‌کردم همه در دنیا در مورد پوزخندها می‌دانند، اگر اصلاً به این اصطلاح فکر می‌کردم - که بعید است. بالاخره همه اعضای خانواده من این کلمه را کاملاً طبیعی به کار می بردند و ما همدیگر را درک می کردیم. تا آنجا که من می دانستم، این کلمه مانند هر کلمه دیگری بود - مانند حمام، شکلات، یا مشق شب. اما این تکالیف من بود که به کشف من منجر شد که خنده کلمه ای است که خارج از خانواده من شناخته شده نیست. آخرین کارنامه من نوشته بود که من دانش آموز زبان انگلیسی "C" هستم و پدر و مادرم، هر دو معلم، تصمیم گرفتند که هیچ فرزندی از آنها فقط یک دانش آموز متوسط در هر چیزی نباشد. بنابراین هر شب کلمات را با صدای بلند هجی می کردم و به سؤالاتی در مورد نکات ظریف دستور زبان پاسخ می دادم. هر آهنگی را نوشتم و بازنویسی و بازنویسی کردم تا اینکه مادرم را متقاعد کردم که دیگر نمی توانم پیشرفتی داشته باشم. و کار سخت نتیجه داد. یک روز معلم ترکیبات را برگرداند، و آنجا بود -- یک "A" بزرگ چاق و قرمز روشن روی کاغذ من. طبیعتاً خوشحال شدم، اما نمی‌دانستم که جلب توجه می‌کنم تا اینکه معلم به تندی گفت: "هلن، چه کار می‌کنی؟" ناگهان از افکار خوشحالم تماس گرفتم، گفتم "اوه، من پوزخندها را دارم!" معلم و همکلاسی هایم از خنده منفجر شدند و بعد فهمیدم که در خانواده ام از پوزخند استفاده می شود. افراد دیگر چندان خوش شانس نبودند. و واقعاً خوش شانس است که پوزخندها را داشته باشیم، حالتی غیرقابل کنترل و طبیعی و لذت بخش. پوزخندها از بیرون با چشمانی درخشان و لبخندی گشاد و گشاد نشان داده می‌شوند - نه هر لبخندی، بلکه لبخندی که دندان‌ها را نشان می‌دهد و دهان را تا حد امکان دراز می‌کند. فردی که پوزخند را تجربه می کند به نظر می رسد تمام دهان است. پوزخندهای درونی با احساس اضطراب شادی آور مشخص می شوند. پوزخندها معمولا فقط چند ثانیه طول می کشند، اما می توانند بیایند و بروند. گاهی اوقات، زمانی که زندگی کاملاً عالی به نظر می رسد، من یک روز کامل حملات گاه به گاه پوزخندها را دارم. این اصطلاح از خانواده مادرم سرچشمه گرفته است. خواهر کوچکترش، رز، که گودی عمیقی داشت، اغلب با چنان پوزخندی ابراز خوشحالی می کرد که گودی گودی ها دائمی به نظر می رسید. وقتی رز حدوداً چهار ساله بود، شروع به توضیح قیافه بامزه‌اش با گفتن این جمله کرد: «من پوزخندها را دارم». این اصطلاح رایج شد و اکنون دو نسل است که یک کلمه مهم در خانواده ما است. مناسبت مهم نیست هر چیزی می تواند پوزخند را برانگیزد - فقط تا زمانی که فرد احساس لذت زیادی کند. وقتی برادرم بالاخره دوچرخه اش را - بدون چرخ تمرین - از خانه ما به گوشه و عقب رفت، با پوزخند به خانه آمد. وقتی کوچک بودم، اعلام مادرم مبنی بر اینکه برای دسر بستنی خانگی خواهیم داشت، همیشه به من لبخند می زد. وقتی من برای سخنرانی در مراسم پایان سال تحصیلی انتخاب شدم، پدرم پوزخند داشت. پوزخند را می توان با یک وعده غذایی خوب، احساس غرور، یک دوست جدید، تماس تلفنی از یک فرد خاص، یک دستاورد ایجاد کرد. یا گاهی اوقات شخص بدون هیچ دلیلی پوزخند می زند: فقط یک احساس خوشحالی ناگهانی می تواند باعث ایجاد یک مورد شود. هر چه آنها را به دنبال داشته باشد، حمله پوزخندها یکی از بزرگترین لذت های زندگی است. در واقع، اکنون که به این تجربه نگاه می کنم، برای معلم کلاس هفتم خود متاسفم. فکر می کنم حیف است که او کلمه پوزخند را نمی دانست. این یک اصطلاح مفید برای گفتن است: "من واقعاً، واقعاً خوشحالم!"
سوال: نویسنده برای معلم کلاس هفتم خود متاسف است زیرا معلم _ .
1. به شاگردانش رحم نمی کند
2. نباید به او می خندید
3. هیچ شانسی برای ملاقات با والدینش ندارد
4. هیچ ایده ای از "خنده" چیست