متن: من یک برنامه آموزشی را پشت سر گذاشتم و داوطلب سوادآموزی شدم. وقتی شروع کردم به کشف زندگی دیگران به دلیل اینکه نمی توانند بخوانند چگونه است، به اهمیت واقعی خواندن پی بردم. اولین شاگرد من ماری یک مادر مجرد 44 ساله و سه فرزند بود. در درس اول، متوجه شدم که او هفته ای دو مایل تا نزدیکترین سوپرمارکت پیاده روی می کند زیرا نمی دانست با کدام اتوبوس باید سوار شود. وقتی به او گفتم برایش برنامه اتوبوس می‌گیرم، او به من گفت که کمکی نمی‌کند چون نمی‌توانست آن را بخواند. او گفت که پس از رسیدن به سوپرمارکت نیز با مشکل مواجه شد، زیرا همیشه نمی‌توانست آنچه را که نیاز دارد به خاطر بیاورد. از آنجایی که او کلمات را نمی دانست، نمی توانست لیست خرید بنویسد. همچنین، او فقط می‌توانست اقلام را از طریق دید تشخیص دهد، بنابراین اگر محصول دارای برچسب متفاوتی بود، آن را به عنوان محصولی که می‌خواست تشخیص نمی‌داد. همانطور که با هم کار می کردیم، یادگیری نحوه خواندن باعث ایجاد اعتماد به نفس در ماری شد که او را تشویق به ادامه تحصیل کرد. او شروع به پیشرفت سریع کرد و حتی توانست با اتوبوس به سوپرمارکت برود. پس از این سفر موفق، او گزارش داد که چقدر احساس اعتماد به نفس دارد. در پایان برنامه، او شروع به کمک به کوچکترین پسرش، تونی، دانش آموز خجالتی کلاس اولی در خواندن کرد. قبل از خواب با او می نشست و با هم داستان های قبل از خواب را می خواندند. وقتی در حین خواندن، چشمانش از هیجان گرد شد، غرور در تمام صورتش نقش بسته بود. همانطور که او این تجربه را توصیف کرد، من نیز به خودم افتخار کردم. دریافتم که کمک به ماری برای ایجاد اعتماد به نفس بیشتر از هر کاری که قبلاً انجام داده بودم مفید است. به عنوان یک داوطلب سوادآموزی، چیزهای زیادی در مورد آموزش و کمک به دیگران یاد گرفتم. در واقع، من ممکن است بیشتر از ماری از این تجربه یاد گرفته باشم.
سوال: نویسنده تابستان گذشته چه کرد؟
1. او در سوپرمارکت کار می کرد
2. او به کسی کمک کرد تا خواندن را بیاموزد
3. او به مادران مجرد کمک مورد نیازشان را می داد
4. او برای کمک به یک داوطلب سوادآموزی به یک برنامه آموزشی رفت