متن: من که سال ها رئیس یک دبیرستان بودم، از جلسات بودجه، کاهش بودجه و بسیاری کارهای اداری دیگر خسته شدم. رویای بازنشستگی را شروع کردم. با نشستن در ترافیک در یک صبح روز هفته، ذهنم را در حال سرگردانی می دیدم. تصور می‌کنم با نوه‌هایم وقت بگذرانم، شب‌های آرام را با همسرم بگذرانم، سفر کنم یا کتاب‌های عالی را دوباره کشف کنم. به خودم گفتم که در هیچ کمیته، کلاس یا چیزی که نیاز به برنامه داشته باشد، ثبت نام نمی کنم. بالاخره اولین روز بازنشستگی من فرا رسید! یک صبحانه عالی برای من و همسرم پختم، روزنامه را آرام خواندم، کمی خانه را تمیز کردم و چند نامه به دوستان نوشتم. روز دوم صبحانه پختم، روزنامه خواندم... روز سوم، ... این بازنشستگی است؟ سعی کردم به خودم بگویم که این فقط یک گذار بود، آن لحظات طلایی درست در گوشه و کنار بودند، و به زودی از آنها لذت خواهم برد. اما چیزی کم بود. یکی از همکاران سابق یک لطفی کرد. گروهی از دانش آموزان به جامائیکا می رفتند تا با کودکان فقیرترین محله ها کار کنند. آیا من "خوشبختی" تازه یافته ام را قطع می کنم و فقط برای همین یک بار نزد دانش آموزان باز می گردم؟ یک سفر. همین. چمدان هایم بسته شده بود و کنار در بود. سفر بسیار الهام بخش بود. نه تنها از فقری که دیدم بلکه از احساس مسئولیت جوانان در سفر نیز متاثر شدم. وقتی به خانه برگشتم، پیشنهاد دادم یک روز در هفته با یک سازمان جوانان محلی کار کنم. تجربه به قدری مثبت بود که به زودی تقریباً تمام وقت داوطلب شدم و با دانشجویان در سرتاسر آمریکای شمالی برای کمک به آنها در کار داوطلبانه خود کار کردم. اکنون، به نظر می رسد، . بعضی روزها من معلم هستم، روزهای دیگر شاگرد. این جوانان با به چالش کشیدن من برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد وضعیت امروز جهان، که در آن مردم هنوز فقیر هستند و به دلیل حرص و آز، فساد و جنگ رنج می برند، تعهد من به مسائل عدالت اجتماعی را دوباره بیدار کردند. مهمتر از همه، آنها به من این فرصت را داده اند که به مشارکت در کمک به یافتن راه حل ادامه دهم. در عوض، من به آنها کمک می کنم تا پروژه های خیریه خود را در خارج از کشور انجام دهند. من از اداره یک مدرسه به کمک به نظارت بر ساخت مدارس در بیست و یک کشور رسیده ام!
سوال: حالا نظر نویسنده درباره زندگی بازنشسته اش چیست؟
1. معنی دار.
2. دردسر ساز
3. آرامش بخش.
4. ناامید کننده.