متن: در یک روز تابستانی، جان با پدر و مادرش در ساحلی در هاوایی نشسته بود. کودک شش ساله ناگهان گفت که او خیلی خوش شانس است زیرا اسباب بازی های زیادی برای بازی در خانه دارد. والدین متعجب او پاسخ دادند که او خوش شانس است، زیرا بسیاری از بچه ها اصلاً هیچ اسباب بازی ندارند. "چطور ممکنه؟" جان گیج گفت، اما بعد گفت که دوست دارم برای آن بچه ها اسباب بازی بگیرم. والدین او به طور طبیعی فکر می کردند که پسرشان شوخی می کند. اما به محض اینکه به خانه برگشتند، جان شروع به استفاده از پول جیبی خود برای خرید اسباب بازی برای بچه های دیگر کرد و از دوستانش نیز خواست که همین کار را انجام دهند. والدین او با ترتیب دادن شام پیتزا برای سایر خانواده هایی که علاقه مند به کمک به سایر کودکانی بودند که توانایی مالی خرید اسباب بازی را ندارند، پاسخ دادند. جان فکر می کرد که فقط می خواهد آن بچه ها را تشویق کند. والدین جان شروع به یافتن مکانی کردند که به کودکان شش تا هفت ساله اجازه دهد تا داوطلب شوند. آنها در نهایت یک مرکز مراقبت روزانه برای کودکان معلول پیدا می کنند تا به جان و دوستانش اجازه ملاقات دهند. آنها رفتند و با این بچه ها بازی کردند و طوری در اتاق بازی می کردند که انگار به آنجا تعلق دارند. جان و دوستانش نام کار خود را Kids Cheering Kids گذاشتند. جان و دوستانش از بچه های برخی از مراکز نگهداری از کودکان دیدن کردند و در جشنی که آنها ترتیب داده بودند، کمک کردند. برای کودکان معلول نیز نمایشی تدارک دیدند. فعالیت های آنها باعث نگرانی عمومی شده است. روحیه کمک کردن مانند آن روز در هاوایی تازه است. جان می‌گوید: «کل هدف این است که بچه‌ها احساس بهتری داشته باشند».
سوال: درباره تشویق بچه ها چه می آموزیم؟
1. این یک بازی کودکانه است که جان و دوستانش از آن لذت می برند.
2. این پروژه ای است که جان برای کمک به بچه های دیگر شروع کرده است.
3. این برنامه ای است که توسط جان و دوستانش اجرا می شود.
4. این یک فعالیت بعد از مدرسه است که توسط دوستان جان برنامه ریزی شده است.