متن: وقتی در شهر قدم می زنیم، همه ما یک نوع اضافه بار اطلاعاتی را تجربه می کنیم اما فقط به مواردی که برایمان مهم هستند توجه می کنیم. ما متوقف نمی‌شویم، صورت‌های خود را بی‌حال نگه می‌داریم و چشمان خود را مستقیماً روبه‌رو نگه می‌داریم، و با این کار نه تنها از خود محافظت می‌کنیم، بلکه از وارد کردن بار بیش از حد به دیگران نیز اجتناب می‌کنیم. ما از کلیشه ها به عنوان روشی راحت برای قضاوت سریع در مورد موقعیت ها و افراد اطرافمان استفاده می کنیم. آنها ممکن است همیشه دقیق نباشند، و اغلب می توانند به طور خطرناکی اشتباه باشند، اما به طور منظم استفاده می شوند. مشکل کلیشه ها این است که تجربه را محدود می کنند. با استفاده از سرنخ‌های محدود برای ارائه نظر سریع درباره افراد یا مکان‌هایی که ممکن است ارتباط خود را محدود کنیم. ممکن است تصمیم بگیریم به مکان‌های خاصی نرویم زیرا معتقدیم آن‌ها چیزی را که ما از آن لذت می‌بریم ارائه نمی‌کنند. در شهر، سبک های لباس پوشیدن از اهمیت ویژه ای در ارائه خود برخوردار است. گروه‌های مختلف اغلب از سبک‌های کاملاً قابل شناسایی لباس استفاده می‌کنند تا به راحتی قابل تشخیص باشند. قرار گرفتن نام های تجاری در بیرون لباس ها به طور فزاینده ای رایج می شود، و این برچسب زدن، ارسال فوری اطلاعات در مورد مد و قیمت را آسان می کند و به دیگران اجازه می دهد از راه دور تشخیص دهند که آیا یک فرد دارای سلیقه های مشابه است و مناسب است یا خیر. شخصی برای معاشرت در انگلستان، جایی که گروه‌بندی یا طبقه اجتماعی همچنان تمایزات اجتماعی ایجاد می‌کند، لباس‌ها، مدل مو، تلفظ افراد و نحوه صحبت کردن، همه سرنخ‌هایی برای گروه اجتماعی ما هستند. تمایز طبقاتی نسبتاً ثابت است، اگرچه در شهری که تنوع بیشتر مجاز است، احتمالاً عوامل تعیین کننده ثانویه دوستی و معاشرت هستند.
سوال: با توجه به متن، عیب اصلی استفاده از کلیشه ها این است که آنها _ .
1. احتمالا ما را به موقعیت های خطرناک سوق می دهد
2. ممکن است باعث شود که تجربه ای دلپذیر را از دست بدهیم
3. به ندرت می توان به آن اعتماد کرد
4. ما را از نظر ذهنی تنبل کند