متن: پسرم کلاس دوم بود. هر روز با اتوبوس به مدرسه می رفت. او اولین دانش آموزی بود که در صبح درس می خواند، چون ما از مدرسه دورتر بودیم، و آخرین دانش آموزی بود که عصر رفت. من خودم معلم بودم و فهمیدم که کارکنان مدرسه همگی به همان اندازه که من برای ایجاد یک محیط آموزشی امن تلاش می‌کنند، برایم راحت بود. یک روز از سر کار به خانه آمدم و مدت زیادی منتظر بودم تا پسرم به خانه برسد. بعد با مدرسه تماس گرفتم. منشی گفت: «شاید فقط کمی دیر کرده باشد. با راننده تماس می‌گیرم تا ببینم آن بچه‌ها خانه هستند یا نه.» چند دقیقه بعد تلفن را جواب دادم تا شنیدم سایر دانش آموزان خانه هستند. سپس با والدین دوستانش تماس گرفتم تا ببینم آیا او برای بازی در ایستگاه آنها پیاده شده است یا خیر. پاسخ ها همگی «نه» بود. در آن زمان هوا تاریک شده بود و من می ترسیدم. خانه من در مناطق کوهستانی بود و می گفتند یک جایی گرگ آمده است. شوهرم در خانه نبود، به زور خودم را آرام کردم و تصمیم گرفتم برای جستجوی او بیرون بروم. می خواستم بیرون بروم که تلفن زنگ خورد. از طرف راننده بود شنیدم: "حالش خوب است." او روی صندلی‌های عقب، زیر چند ژاکت خوابیده بود. چون هوا تاریک است، آیا می‌تواند شب را با خانواده من بگذراند؟ خیالم راحت شد و قبول کردم. از آنجایی که پسرم ماجراجویی بزرگی داشت، مدرسه شروع به دادن یک کپی از لیست به راننده کرد تا بتواند نام بچه ها را هنگام پیاده شدن از اتوبوس بررسی کند. من از مدرسه برای برداشتن گام احتیاط آمیز بسیار استقبال می کنم. این نشانه نگرانی آنها برای دانش آموزان، والدین و کارکنان است.
سوال: پسر نویسنده احتمالا شب را سپری کرده _ .
1. در اتوبوس
2. در خانه خودش
3. در خانه راننده
4. در دفتر منشی