متن: آلبرت Szent-Gyorgyi در 16 سپتامبر 1893 در بوداپست به دنیا آمد. در سال 1911 وارد آزمایشگاه عمویش شد و تا آغاز جنگ جهانی اول در آنجا تحصیل کرد و به ارتش پیوست. او در جبهه های ایتالیا و روسیه خدمت کرد و در سال 1917 پس از مجروح شدن در عملیات، اجازه ترک ارتش را یافت. او تحصیلات خود را در بوداپست به پایان رساند قبل از اینکه برای یک دوره دو ساله در شیمی فیزیک به هامبورگ برود. در سال 1920 دستیار دانشگاهی در لیدن، هلند شد و از سال 1922 تا 1926 با HJ Hamburger در موسسه فیزیولوژی، گرونینگن، هلند کار کرد. در سال 1926، Szent-Gyorgyi پس از یک مشکل شرم آور در حرفه خود آماده بود تا به زندگی خود پایان دهد. دانشمند سی و دو ساله، مقاله ای نوشته بود و برای انتشار به رئیسش داده بود. رئیسش آن را در سطل زباله انداخت. محقق جوان با نتیجه گیری از اینکه زندگی او ناموفق بود، از کار دست کشید. او که قادر به تامین معاش همسر و فرزندش نبود آنها را به خانه نزد پدر و مادرش فرستاد. آخرین آرزوی او این بود که در آخرین جلسه علمی شرکت کند، در میان دانشمندان باشد و برای آخرین بار خوش باشد. بنابراین او در سال 1926 به کنگره بین المللی انجمن فیزیولوژیک در سوئد رفت. Szent-Gyorgyi که در میان حضار نشسته بود، در غم خود غرق شده بود، به رئیس جامعه، سر فردریک گاولند هاپکینز گوش داد که به کار خوب یک محقق اشاره می کند: Szent-Gyorgyi! پس از سخنرانی با جمع آوری شجاعت خود را به هاپکینز معرفی کرد. مرد بزرگ دانشمند جوان را برای انجام کارهای بیشتر به کمبریج دعوت کرد. زندگی Szent-Gyorgyi تغییر کرد. او عمل پیشگیری از اکسیداسیون ویتامین C را کشف کرد. او در سال 1937 جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. او موفقیت خود را با گفتن اینکه کشف دیدن آنچه دیگران دیده‌اند اما فکر کردن به آنچه که هیچ کس دیگری فکر نکرده است، توضیح داد.
سوال: چرا Szent-Gyorgyi می خواست در سال 1926 به زندگی خود پایان دهد؟
1. غرورش توسط رئیسش جریحه دار شد.
2. از کاغذش راضی نبود.
3. او نمی توانست از خانواده اش حمایت کند.
4. رئیسش او را از شرکت در یک کنفرانس منع کرد.