متن: حدود 30 سال پیش با پسرم کوبا را به مقصد آمریکا ترک کردم. پس از اینکه سرانجام در برانزویک، نیوجرسی مستقر شدم، پسرم را در مهدکودک ثبت نام کردم. چند هفته بعد، معلم پسرم از من خواست تا او را در دفترش ملاقات کنم. در دفتر معلم و تبادل احوالپرسی و احوالپرسی، سوالاتی از وی مطرح شد: "آیا پسر شما عقب مانده ذهنی است؟ آیا از هر نوع ناتوانی ذهنی رنج می برد؟" آیا او در مورد اسکولای فوق العاده من صحبت می کرد؟ نه، نه، نمی تواند باشد. چه لحظه بی پناهی و تنهایی! من به او گفتم که اسکولا یک پسر کوچک آرام و شیرین است. از او پرسیدم چرا این همه سوال را از من می پرسد. پسرم نمی‌توانست دستورات معلم را دنبال کند، او به من گفت، و بنابراین، اسکولا کلاس بود. آیا او نمی دانست پسرم هنوز انگلیسی صحبت نمی کند؟ عصبانی بود: "چرا به پسرت انگلیسی صحبت نکردن؟ تو خونه انگلیسی حرف نمیزنی؟" جواب دادم: نه، من در خانه انگلیسی صحبت نمی کردم. مطمئن بودم پسرم تا چند ماه دیگر انگلیسی یاد می گیرد و نمی خواستم زبان مادری اش را فراموش کند. خب جواب اشتباه! چه جور آدمی در خانه و همیشه با پسرش به انگلیسی صحبت نمی کند؟ آیا شما از آن دسته افرادی هستید که برای پس انداز دلار به این کشور می آیید و آنها را به کشور خود باز می گردانید و هرگز نمی خواهید بخشی از این جامعه باشید؟ ناگفته نماند که سعی کردم به او بگویم که من یکی از "آن افراد" نیستم. بعد به من گفت جلسه تمام شد و من رفتم. همانطور که انتظار داشتم، پسرم قبل از پایان سال تحصیلی انگلیسی را روان صحبت کرد. او از دانشگاه فارغ التحصیل شد و شغلی پیدا کرد و درآمدی نزدیک به شش رقمی داشت. او به طور گسترده سفر می کند و زندگی منظم و رضایت بخشی دارد. و از دوزبانه بودن بهره برده است . صحبت کردن به بیش از یک زبان به افراد امکان می دهد با دیگران ارتباط برقرار کنند. این به مردم درباره فرهنگ‌های دیگر و مکان‌های دیگر می‌آموزد- چیزی بسیار اساسی و آشکارا فاقد «آموزگار» است که من در نیوجرسی ملاقات کردم.
سوال: این متن احتمالاً از یک کتاب _ انتخاب شده است.
1. جغرافیا
2. دارو
3. تاریخ
4. تحصیلات