متن: در اصل، انگلیسی ها و آمریکایی ها هر دو با لهجه روتیک صحبت می کردند. روتیک در اصل به معنای لهجه ای است که در آن حرف "r" به شدت بعد از یک مصوت تلفظ می شود. لهجه‌های روتیک هم در ایالات متحده و هم در اسکاتلند قوی هستند، اما به نظر می‌رسد که از انگلیسی بریتانیایی و آن، مانند انگلیسی استرالیایی و انگلیسی نیوزیلندی ناپدید شده‌اند. لهجه اصلی آمریکایی - لهجه معمولی در میانه غربی ایالات متحده - روتیک است و انگلیسی بریتانیایی معمولاً غیرروتیک است. به طور خاص، سخنرانان ایالات متحده هر "r" را هر کجا که در یک کلمه ظاهر می شود تلفظ می کنند. اکثر سخنرانان بریتانیایی (و متوجه خواهید شد که برخی از لهجه‌های جزیره بریتانیایی وجود دارند که به شدت روتیک هستند، مانند ایالات متحده) هر «r» را تلفظ نمی‌کنند. آمریکایی‌ها روی «r» در انتهای کلماتی مانند «معلم» یا «همسایه» تأکید می‌کنند، اما در بسیاری از لهجه‌های انگلیسی غیرروشن بیشتر «schwa» (صدای بدون تأکید) است، بنابراین به صورت «teacha» ظاهر می‌شود. " (بدون استرس) یا "همسایه". این تفاوت اصلی در کشور مبدا نیز متفاوت است. به عنوان مثال، ایالات متحده تفاوت آشکاری در لهجه بین مردم شمال و جنوب دارد، نه اینکه به تفاوت های کمتر واضح در بین ایالت ها اشاره کنیم. به طور مشابه، مردم بریتانیا با توجه به محل زندگی خود لهجه متفاوتی دارند. لهجه «کوکنی» تفاوت زیادی با لهجه‌های طبقه متوسط و بالا دارد. یکی دیگر از تفاوت های رایج دیگر این است که آمریکایی ها کلماتی مانند "گیاهی" را بدون "h" تلفظ می کنند. هجاها نیز ممکن است به صورت متفاوتی تاکید شوند. "Oregano" در ایالات متحده تمایل دارد به "o-reg-a-no" تلفظ شود در حالی که در انگلیسی بریتانیایی به احتمال زیاد "o-reg-AH-no" است.
سوال: حتی در کشور اصلی زبان انگلیسی خاص، لهجه ها متفاوت است _ .
1. از منطقه ای به منطقه دیگر
2. از فردی به فرد دیگر
3. از کلمه به کلمه
4. از استرس به استرس