متن: زلزله برای ما واژه ای ناآشنا نیست چرا که اغلب در گزارش های خبری پوشش داده می شود. با این حال، من هرگز تصور نمی کنم که در شهر من برگزار شود. اما حقیقت این است که این اتفاق افتاد. وقتی ساختمان شروع به لرزیدن کرد، فکر کردم سرگیجه ناشی از کار طولانی مدت است و همکاران نیز سکوت کردند تا اینکه یکی از آنها فریاد زد: "صندلی می لرزد." بعد متوجه شدیم که این احساسات شخصی نبوده و شروع کردیم به یافتن دلیل - ضعیف بودن شالوده ساختمان یا زلزله (با لحن شوخی) اما همچنان به آنچه در دست داشتیم ادامه دادیم. یه جورایی _ وقتی به عقب نگاه کردم، بخاطر واکنش آهسته و پاسخ احمقانه ما بود. گفته شد که کارکنان ساختمان دیگری که در کنار ما بود، همه با کیف های دستی خود از ساختمان بیرون دویدند. حتی برخی از آنها فرار کردند. با شنیدن آن، فکر کردم که این یک اغراق است. آیا آنها واقعاً مجبور بودند این کار را انجام دهند؟ لرزش خفیف فقط 20 ثانیه بود. اما اکنون که کاملاً متوجه شدم چه اتفاقی افتاده است، نظرم تغییر می کند. این واکنش بیش از حد نیست، بلکه یک واکنش حفاظتی طبیعی است. خوشبختانه این فقط پس لرزه است. وگرنه حدس می زنم تا سر حد مرگ می ترسیدم. پس لرزه ها مرا به این فکر می اندازد که در صورت وقوع زلزله چه کاری انجام خواهم داد که قبل از آن هرگز فکر نمی کنم. نمی دانم برای افرادی که در محل زلزله هستند، می ترسند، ضرر می کنند، فرار می کنند، یا سعی می کنند با دوستانشان ارتباط برقرار کنند یا... چه چیزی در ذهنشان است. و حتی سخت تر است که تصور کنید چه اتفاقی می افتد. برای اولین بار است که احساس ناامنی دارم. انسان ها وقتی با بلایای ناگهانی روبرو می شوند بسیار شکننده هستند.
سوال: چرا زمانی که ساختمان شروع به لرزیدن کرد نویسنده و همکارانش همچنان به کار خود ادامه دادند؟
1. چون فکر می کردند زلزله خفیف است.
2. چون فکر می کردند زلزله فقط پس لرزه بوده است.
3. چون تکان را جدی نگرفتند.
4. چون در آن زمان هیچ نشانه ای از زلزله وجود نداشت.