متن: شنبه بود. مثل همیشه شلوغ بود، چون «شش روز زحمت بکشی و تمام کارت» آن موقع جدی گرفته شد. بیرون، پدر و آقای پاتریک همسایه مشغول خرد کردن هیزم بودند. مادر و خانم پاتریک در داخل خانه خود مشغول نظافت بهاره بودند. پسرها به نحوی با بادبادک هایشان به حیاط پشت سر رفته بودند. حالا، حتی با این خطر که برادر را برای کوبیدن قالی‌ها دستگیر کنند، او را برای نخ بیشتر به آشپزخانه فرستاده بودند. به نظر می رسید هیچ محدودیتی برای ارتفاعات امروزی که بادبادک ها به آن پرواز می کنند وجود ندارد. مادرم به اتاق نشیمن نگاه کرد، اثاثیه آن به هم ریخته بود تا یک جارو کامل انجام شود. دوباره نگاهی به پنجره انداخت. بیایید، دختران! بیایید ریسمان را پیش پسرها ببریم و آنها را تماشا کنیم که بادبادک ها را یک دقیقه پرواز می کنند. در راه با خانم پاتریک روبرو شدیم که به همراه دخترانش از روی گناه می خندید. هرگز چنین روزی برای پرواز بادبادک وجود نداشت! تمام رشته های تازه خود را در بادبادک های پسران می زدیم و آنها بالاتر و بالاتر می رفتند. ما به سختی می توانستیم لکه های نارنجی رنگ بادبادک ها را تشخیص دهیم. گاه و بیگاه به آرامی یکی از بادبادک ها را عقب کشیدیم، تماشای آن در حال رقصیدن بالا و پایین در باد، و در نهایت پایین آوردنش به زمین، فقط برای لذت بردن از فرستادن دوباره آن بالا. حتی پدران ما وسایل خود را رها کردند و به ما پیوستند. مادران ما نوبت خود را گرفتند و مانند دختر مدرسه ای می خندیدند. من فکر می کنم _ . والدین وظیفه و حیثیت خود را فراموش کردند. کودکان دعواهای روزمره و حسادت های کوچک خود را فراموش کردند. با گیجی فکر کردم: «شاید در ملکوت بهشت اینطور باشد. قبل از اینکه همه ما خواب آلود به خانه برگشتیم هوا رو به تاریکی بود. فکر کنم یه جورایی شام خوردیم فکر می‌کنم باید سطح را مرتب کرده باشند، زیرا خانه یکشنبه به اندازه کافی تمیز و مرتب به نظر می‌رسید. نکته عجیب این بود که بعد از آن به آن روز اشاره نکردیم. کمی احساس خجالت کردم. مطمئناً هیچ‌کدام از دیگران به اندازه من هیجان‌زده نبوده‌اند. خاطره را در عمیق‌ترین بخش وجودم حبس کردم، جایی که «چیزهایی که نمی‌توانند باشند و با این حال هستند» را نگه می‌داریم. سالها گذشت، سپس یک روز من در یک آپارتمان شهری عجله داشتم که در آشپزخانه ام بگردم، سعی می کردم کمی کار را از سر راه بردارم، در حالی که کودک سه ساله ام با اصرار از آرزویش برای "برو پارک، دیدن اردک" گریه می کرد. "نمیتونم برم!" گفتم. "من باید این کار و این را انجام دهم، و وقتی به پایان رسیدم آنقدر خسته خواهم بود که نمی توانم آنقدر راه بروم." مادرم که به دیدن ما آمده بود، از نخودهایی که به گلوله باران می زد نگاهش را بالا برد. او گفت: "روز فوق العاده ای است، واقعا گرم است، با این حال نسیم خوبی می وزد. بین اجاق گاز و سینک ظرفشویی ایستادم. در قفل شده باز شد و همراه با هجوم خاطرات. به دختر کوچکم گفتم: «بیا. "حق با شماست، روز خیلی خوبی است که نمی توان آن را از دست داد." یک دهه دیگر گذشت. ما پس از یک جنگ بزرگ بودیم. تمام غروب از سرباز بازگشته‌مان، جوان‌ترین پسر پاتریک، درباره تجربیاتش به عنوان اسیر جنگی می‌پرسیدیم. او آزادانه صحبت کرده بود، اما حالا مدت زیادی سکوت کرده بود. او به چه چیزهای تاریک و وحشتناکی فکر می کرد؟ "گفتن!" لبخندی از لبانش بیرون آمد. "یادت می آید --- نه، البته که نمی خواهی. احتمالاً مثل من روی تو تاثیری نداشته است." من به سختی جرات صحبت کردن را داشتم. "یادت میاد چیه؟" من در اردوگاه اسرا خیلی به آن روز فکر می کردم، زمانی که اوضاع خیلی خوب نبود.
سوال: چرا نویسنده بالاخره موافقت کرد که دختر کوچکش را به گردش ببرد؟
1. او ناگهان به یاد وظیفه خود به عنوان یک مادر افتاد.
2. به یاد روزی افتاد که بادبادک پرواز می کردند.
3. کارش را در آشپزخانه تمام کرده بود.
4. او فکر می کرد که روز خوبی برای بازی در بیرون است.