متن: اخیراً از نزدیک فهمیدم که چرا قضاوت زودهنگام درباره مردم ایده بدی است. من سوپروایزر پرستاری هستم و وظیفه من ارزیابی عملکرد کارگران در بیمارستان است. کنی یک کارمند جدید بود. پس از هفته‌ها آزمایش، باید اعتراف می‌کردم که او تمیز، وقت شناس و کارآمد بود. اما او این حضور مطمئن و پرانرژی را داشت. او مرد بزرگی بود، هم از نظر جسمی و هم از نظر اجتماعی - او مستقل و قوی بود. من نگران بودم که بیمارستان ما که کار گروهی می خواست برای چنین شخصیتی مناسب نباشد. مریضی داشتیم به نام مریم. مریم در 94 سالگی ضعیف بود. او بیشتر از شوهر و خواهرانش زندگی کرده بود. مری باور وسواسی داشت که کسی کیف او را گرفته است. او تمام مدت به دنبال آن بود. اگر به ویلچرش بسته نمی شد، از در به خیابان می رفت و بی خیال جستجو می کرد و هرگز تسلیم نمی شد. او اغلب روی صندلی چرخدار خود در راهرو نشسته بود و هر کسی را که نزدیک می شد متوقف می کرد. "میشه یه شانه به من قرض بدی؟" او می پرسید. "من مال خود را گم کرده ام. در کیف قرمز من بود. کیف من کجاست؟" هر روز همینطور بود. همه ما می دانستیم که مریم کیف ندارد، اما جواب می دادیم: "مطمئناً، اگر کیف شما را ببینم، آن را برمی گردانم." یک روز بعد از ظهر، کنی را دیدم که با یک کیسه مواد غذایی در راهرو راه می رفت. با ویلچر به سمت مریم رفت. کیف قرمزی را بیرون آورد. دستان پیر مریم به نشانه شگفتی و شادی به سمت صورت او پرواز کردند و سپس مانند کودکی گرسنه که نان می گیرد با گرسنگی پرواز کرد. مریم کیف قرمز را گرفت. او آن را برای لحظه ای نگه داشت و سپس آن را به سینه خود فشار داد و آن را مانند یک کودک تکان داد. کنی خم شد، زیپ کیف را باز کرد و شانه ای را به مری نشان داد. اشک شوق روی صورت مریم سرازیر شد. کنی به جای اینکه مثل بقیه ی ما لبیک بدهد، مشکل مری را مشکل خودش قرار داده بود. من در مورد کنی اشتباه کرده بودم.
سوال: نویسنده نگران بود که کنی برای کارش مناسب نباشد زیرا _ .
1. او سابقه کار در پزشکی نداشت
2. او شخصیتی قوی، مطمئن و مستقل داشت
3. عملکرد او در طول دوره آزمایشی با استانداردهای آنها مطابقت نداشت
4. او خیلی سرسخت بود و به نظرات دیگران گوش نمی داد