متن: باغبانی بود که با احتیاط از باغش مراقبت می کرد. برای آبیاری گل هایش از دو سطل استفاده می کرد. یکی سطل براق و نو بود. دیگری سطل بسیار قدیمی و یکی که چندین سال خدمت کرده بود، اما حالا از بهترینش گذشته بود هر روز صبح، باغبان دو سطل را پر می کرد. سپس آنها را در مسیر، یکی از طرفین، به گلزارها می برد. سطل جدید بسیار به خودش افتخار می کرد. می توانست یک سطل پر آب را بدون یک سطل حمل کند. قطره ریخته شد. سطل قدیمی به خاطر سوراخ هایش بسیار شرمنده بود: قبل از رسیدن به گلزارها، آب زیادی در طول مسیر نشت کرده بود. گاهی سطل جدید می گفت: "ببین چقدر من توانمندم! چه خوب است که باغبان از من می خواهد تا گل ها را هر روز آبیاری کنم! نمی دانم چرا هنوز هم با تو زحمت می کشد. تو چه اتلاف فضایی! " و تنها چیزی که سطل قدیمی می‌توانست بگوید این بود: "می‌دانم که خیلی مفید نیستم، اما فقط می‌توانم تمام تلاشم را انجام دهم. خوشحالم که باغبان هنوز کمی از من استفاده می‌کند، حداقل." یکی روز، باغبان چنین صحبتی را شنید. پس از آبیاری گلها طبق معمول، گفت: "هردوی شما کارتان را خیلی خوب انجام داده اید. حالا من شما را به عقب می برم. می خواهم مسیر را با دقت نگاه کنید." سپس دو سطل این کار را کردند. در تمام طول مسیر، متوجه شدند، در سمتی که سطل جدید حمل می شد، فقط زمین برهنه وجود داشت؛ در سمت دیگر جایی که سطل قدیمی حمل می شد، ردیفی از گل های وحشی شادی آور وجود داشت. ، منتهی تمام راه به باغ.
سوال: چرا سطل قدیمی هنوز نزد باغبان نگهداری می شد؟
1. زیرا برای حفظ تعادل استفاده می شد.
2. چون در بهترین شرایط خود باقی ماند.
3. زیرا آن را به عنوان گنج می گرفتند.
4. چون کارکرد خودش را داشت.