متن: نفس بکش، دست تکان بده و لبخند بزن. من همراه با بیش از 300 نفر دیگر از بزرگسالان، بعدازظهر روز 10 می به ورزشگاه رفتم. ورزشگاه بزرگ با تمام سوت ها و کف زدن ها می لرزید. انگار یک سوپراستار هالیوود روی صحنه رفته بود. و در واقع، تک تک سالمندان آن روز ستاره لحظه بودند. هر کدام شایسته آن بودند. سالمندان به مدت چهار سال برای این لحظه ای که یک بار در زندگی اتفاق می افتد - شروع . نشسته بودم و مشتاقانه منتظر آدرس افتتاحیه بودم. به عنوان دانشجوی ارزی موفق به دریافت دیپلم نشدم. با این حال، من هنوز احساس شگفت انگیز بودن بخشی از چیزها را داشتم. من نیز مانند دیگر فارغ التحصیلان، کلاه و لباس مجلسی پوشیده بودم. مدیر ما، آقای گلاور، سلام کوتاه و گرمی را ارائه کرد. در ادامه سرود ملی ایالات متحده پخش شد و سپس با دست بر سینه، تعهد رسمی وفاداری به عمل آمد. دانش آموزانی که از نظر علمی ممتاز بودند سخنرانی های خداحافظی کردند. اشک در برخی از چشمان من را متقاعد کرد که بسیاری احساسات عمیقی نسبت به این مناسبت داشتند. همانطور که شعار کلاس می گوید: "زندگی برای ما اشک، لبخند و خاطره به ارمغان می آورد. اشک ها خشک می شوند؛ لبخندها محو می شوند؛ اما خاطرات برای همیشه ماندگار هستند." سپس هسته آغاز شد. صدها نام اعلام شد. هر فارغ التحصیل برای دریافت دیپلم خود از مدیر، از روی صحنه می رفت. از تشویق های متفاوتی که هر فارغ التحصیل دریافت می کرد، این حس خنده دار را داشتیم که این نوعی رقابت است که چه کسی می تواند بلندترین تشویق را انجام دهد. راستش ارائه مدارک خسته کننده شد. دختری که کنارم نشسته بود حتی شروع به خمیازه کشیدن کرد. اما برای کسانی که مدرک دیپلم را دریافت می کردند خسته کننده نبود: آنها لحظه ای را که مدیر مدرسه سند قهوه ای مقدس را در دستانشان می گذاشت تا آخر عمر ارزشمند می دانستند. صفحه جدیدی در کتاب زندگی آن شخص باز شده بود. آنها به آینده‌شان نگاه می‌کردند: آینده‌های چالش‌برانگیز، سختی، شاید تنهایی، که تمام شهامت آنها را می‌گرفت.
سوال: کدام یک از عبارات زیر در مورد نویسنده نادرست است؟
1. او یکی از فارغ التحصیلان بود.
2. دانشجوی ارز بود.
3. او برای دریافت دیپلم خود هیجان زده بود.
4. او از حضور در مراسم احساس خوبی داشت.