متن: سعی می‌کنم مغرضانه نباشم، اما در مورد استخدام استیوی تردید داشتم. مددکار اجتماعی او به من اطمینان داد که او پسر خوب و قابل اعتمادی خواهد بود. اما من هرگز کارمند معلول ذهنی نداشتم. او کوتاه قد بود، کمی چاق، با چهره صاف و گفتار زبان کلفت سندرم داون. فکر می‌کردم بیشتر مشتریان من در کنار استیوی احساس ناراحتی می‌کنند، بنابراین در چند هفته اول او را از نزدیک تماشا کردم. من نباید نگران می شدم. پس از هفته اول، استیوی کارکنان من را دور انگشت کوچکش پیچید و در عرض یک ماه مشتریان کامیون‌دار همیشگی من او را به عنوان طلسم رسمی توقف کامیون خود پذیرفتند. بعد از آن، واقعاً برایم مهم نبود که بقیه مشتریان در مورد او چه فکر می کنند. او مانند یک جوان 21 ساله با شلوار جین آبی و نایک بود، مشتاق خندیدن و مشتاق خوشحالی، اما در توجه شدید به وظایفش. هر نمک‌دان و فلفل‌دان دقیقاً سر جای خودش بود، وقتی استوی کارش را تمام کرد، یک خرده نان یا قهوه‌ای که می‌ریزد دیده نمی‌شد. تنها مشکل ما این بود که او را متقاعد کنیم تا برای تمیز کردن یک میز تا پایان کار مشتریان صبر کند. با گذشت زمان متوجه شدیم که او با مادرش که یک بیوه معلول بود زندگی می کرد. پول تنگ بود و _ . به همین دلیل بود که رستوران در صبح آگوست گذشته، اولین صبح پس از سه سال که استیوی کار را از دست داد، مکانی غم‌انگیز بود. او در کلینیک مایو در روچستر بود و تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت. مددکار اجتماعی او گفت که افراد مبتلا به سندرم داون اغلب در سنین پایین دچار مشکلات قلبی می‌شوند و احتمال زیادی وجود دارد که او با وضعیت خوبی از عمل جراحی خارج شود و تا چند ماه دیگر به سر کار بازگردد. موجی از هیجان بعداً همان روز صبح در میان کارکنان جاری شد که خبر رسید او از عمل جراحی خارج شده است، در حال بهبودی است و حالش خوب است. فرانی، پیشخدمت سر من، وقتی خبر خوب را شنید، کمی رقصید. بل رینگر، یکی از مشتریان دائمی کامیون داران ما، به او خیره شد و پرسید: "خوب، فرنی، این موضوع برای چه بود؟" ما به تازگی خبر داریم که استیوی از عمل جراحی خارج شده و خوب خواهد شد. "من فکر می کردم کجاست. یک جوک جدید داشتم که به او بگویم. عمل جراحی برای چه بود؟" فرنی به سرعت به بل رینگر و دو راننده دیگر که در غرفه او نشسته بودند در مورد عمل جراحی استیوی گفت، سپس آهی کشید: "آره، خوشحالم که او خوب خواهد شد." اما نمی‌دانم او و مادرش چگونه می‌خواهند تمام قبض‌ها را اداره کنند. بل رینگر متفکرانه سر تکان داد و فرنی با عجله رفت تا روی بقیه میزهایش منتظر بماند. بعد از عجله صبح، فرانی وارد دفتر من شد. چند دستمال کاغذی در دست داشت. "چه خبر؟" من پرسیدم. "من بعد از رفتن آنها میزی را که بل رینگر و دوستانش در آن نشسته بودند، پاک کردم، و این را پیدا کردم. این تا شده و زیر یک فنجان قهوه گذاشته شده بود." او دستمال را به من داد و وقتی آن را باز کردم سه اسکناس 20 دلاری روی میز من افتاد. در بیرون، با حروف درشت و درشت، «چیزی برای استیوی» چاپ شده بود. این سه ماه پیش بود. امروز روز سال نو است، اولین روزی که قرار است استیوی سر کار بازگردد. کارمند محل کارش گفت که او روز شماری می کرد تا دکتر گفت می تواند کار کند، من قرار گذاشتم که مادرش او را سر کار بیاورد، آنها را در پارکینگ ملاقات کردم و هر دو را دعوت کردم تا روز بازگشت او را جشن بگیرند. او و مادرش را در آغوش گرفتم. "برای جشن بازگشت شما، صبحانه برای شما و مادرتان بر عهده من است." آنها را به سمت یک غرفه بزرگ گوشه ای هدایت کردم. وقتی از اتاق غذاخوری عبور می کردیم، می توانستم مشتریان کامیون و بقیه کارکنان را که پشت سرشان دنبال می کردند، حس کنم و بشنوم. جلوی میز بزرگ ایستادیم. سطح آن با فنجان‌های قهوه و بشقاب‌های شام پوشانده شده بود، همه کمی روی ده‌ها دستمال کاغذی تا شده نشسته بودند. گفتم: "اولین کاری که باید انجام دهید، استیوی، پاک کردن این آشفتگی است." استیوی به من نگاه کرد و سپس یکی از دستمال ها را بیرون آورد. بیرون آن «چیزی برای استیوی» چاپ شده بود. وقتی آن را برداشت، دو اسکناس 10 دلاری روی میز افتاد. استیوی به پول ها خیره شد، سپس به تمام دستمال هایی که از زیر ظروف غذاخوری که نام خود را روی آن چاپ شده بود، نگاه می کرد. به سمت مادرش برگشتم. "بیش از 10000 دلار پول نقد و چک روی آن میز وجود دارد، همه از کامیون داران و شرکت های حمل و نقل که در مورد مشکلات شما شنیده اند. روز شکرگزاری مبارک!" در حالی که همه مشغول دست دادن و در آغوش گرفتن یکدیگر بودند، استیوی با لبخند بزرگ و بزرگی روی صورتش مشغول پاک کردن تمام فنجان ها و ظرف ها از روی میز بود.
سوال: چرا نویسنده در مورد استخدام استیوی تردید داشت؟
1. استیوی چندان قابل اعتماد نبود.
2. استیوی معلول ذهنی بود
3. استیوی خیلی کوتاه قد و چاق بود.
4. استیوی بداخلاق بود