متن: 20 ساله بودم که مادرم فوت کرد. این اولین ضربه واقعی بود که زندگی به من وارد کرد و فکر می کردم هرگز بهبود نمی یابم. سپس، زمانی که بهار بعدی فرا رسید، درد تقریبا قابل تحمل بود و من دوباره می توانستم از پاداش معجزه آسای طبیعت لذت ببرم. ابتدا با وحشت به قبرستان رفتم. اما پس از آن، به طرز شگفت انگیزی، با مراقبت از قبر او و تزئین آن با گل، از خاطرات دردناک خلاص شدم. سالها گذشت. من از کاپوسوار مجارستان نقل مکان کردم، شهری که در آن متولد شده بودم و دوران جوانی خود را گذرانده بودم. خواهر و برادرهای من هم همینطور. ما فقط در روزهای اعیاد دور هم جمع می شدیم، به خصوص در روز همه روح در قبرستان. پدر سالها با من زندگی کرد، تا سنین پیری. حالا که او هم زیر سنگ مرمر سفید آرمیده است، با اشتیاق بیشتر به قبرستان می روم. در حالی که من از قبر پدر و مادرم مراقبت می کنم، دوباره با آنها در فکر هستم. یک روز متوجه یک قبر ساده در پشت نقشه پدر و مادرم شدم. در میان نشانگرهای گرانیتی و مرمری دیگر قبرها قرار داشت، بسیار سادگی آن _ . پیچک محل را پوشانده بود و تنها تزئین آن یک صلیب چوبی ساده بود که روی آن با حروف مسی یک نام نوشته شده بود و 22 سال عمر کرد. هر زمان که از آنجا عبور می کردم، طرح و محیط اطراف آن مراقبت و تمیز به نظر می رسید، و هر بار در مورد این زن مرموز که تمام 22 سال زندگی کرده بود، کنجکاو می شدم. یک بار پیرمردی را دیدم که از آنجا می رود. به این نتیجه رسیدم که شاید برای ملاقات همسرش آمده است. در سال 1996 در گورستان برای روز همه جان ها آماده می شدم که دوباره او را در حال مراقبت از قبر دیدم. قد بلند، تا حدودی خمیده، میانسالی را به خوبی پشت سر گذاشته بود. سر به هم تکان دادیم و به کارمان ادامه دادیم. گهگاه نگاهی به همسایه ام می دزدیدم. وقتی متوجه شدم که او ابزار لازم برای پاکسازی مناسب را ندارد، به او پیشنهاد دادم که او با کمال امتنان پذیرفت. پس از این، به نظر طبیعی می رسید که او را درگیر گفتگو کنیم. از او پرسیدم قبر کیست؟ این پاسخ او بود: "پاسخ مادرم. او در سال 1912 در جوانی درگذشت، زمانی که من فقط یک سال و نیم داشتم. من واقعاً هرگز او را نمی شناختم. من برای او آن صلیب و حروف مسی را ساختم." سپس ادامه داد: "هیچ کس جز من به زیارت این قبر نمی آید، زیرا من تنها فرزند او بودم. او بر اثر ذات الریه درگذشت. پدرم دوباره ازدواج کرد و نامادری من فقط مراقب فرزندان خود بود. بنابراین من همیشه اینجا پیش مادرم می آمدم. چه در غم و چه در شادی. بعدها زندگی مرا به دوردست ها برد، اما هرگز این قبر را فراموش نکردم. برای من همان بود که خانه خانواده برای دیگران است. همیشه اینجا به خانه می آمدم." "با گذشت سالها، آمدن برای من سخت تر می شود، اما تا زمانی که پاهایم مرا تحمل می کنند، حداقل سالی دو بار به مادرم سر می زنم. من در دهه 80 هستم. پس چه کسی می داند تا کی می توانم هنوز هم بساز." در سکوت حیرت زده گوش دادم. اشک چشمانم را ابری کرد و فهمیدم که هرگز چنین عشق بی حد و حصری ندیده ام. فکر می‌کردم چقدر کار من آسان‌تر است، زیرا هر لحظه می‌توانم به انبار خاطراتم دست پیدا کنم و نقاشی‌های شاد یا غم انگیزی را که با هزار نخ به پدر و مادرم پیوند می‌زند، بیرون بیاورم. این پیرمرد مهربان چه خاطراتی ممکن است داشته باشد؟ شاید چهره ای از یک عکس باستانی محو مادرش. چه وابستگی بزرگی در طول زندگی طولانی‌اش باید او را بارها و بارها به محل استراحت آن زن جوانی که هرگز نمی‌توانست واقعاً از عشق مادرانه‌اش لذت ببرد، هدایت کرده باشد، فقط برای همیشه کمبود عظیم آن را احساس می‌کند. ما گفتیم خداحافظ. من عمیقا متاثر شدم زیرا می دانستم که هدیه بزرگی به من داده شده است. به من اجازه داده شده بود نگاهی اجمالی به محبت سلطنتی و دیرپایی که مردی ساده و نجیب دل را به مادرش پیوند می داد، ببینم. تصمیم گرفتم با قبر پدر و مادرم به قبر بپردازم و سرانجام فرزند سالخورده مادر جوان خود را ملاقات کند.
سوال: از گذرگاه می دانیم _ .
1. مادر نویسنده و پدرش نیز جوان مردند
2. مادر نویسنده مرده است در حالی که پدرش عمر طولانی دارد
3. مادر این مرد قبل از به دنیا آمدن او خیلی جوان از دنیا رفت
4. پدر نویسنده عمر طولانی داشت در حالی که مادر مرد بسیار جوان مرد