متن: خانم بنسون مهربان ترین و شیرین ترین فردی بود که تا به حال روی زمین راه رفت. او معلم کلاس دوم من بود و وقتی بزرگ شدم قرار بود با او ازدواج کنم. تمام صبح روی صندلی خودم می نشستم. با خروج از اتاق یک لحظه حضور او را از دست نمی دهم. وقتی میس بنسون برای تمیز کردن تخته سیاه یا جمع آوری کاغذ از داوطلبان دعوت می کرد، همیشه دست من اولین بار بود که بالا می رفت. من کاغذها را مرتب می کردم و مرتب می کردم. قبل از اینکه ناخواسته به صندلی خود برگردم، آنها باید در نظم کامل بودند. در اوایل ترم، از مادرم خواستم که یک سیب یا هلو اضافی در ناهار من بگذارد، اما هرگز جرات نکردم هدیه ام را مستقیماً به او بدهم. هر روز غذای لذیذ به گوشه میزش راه پیدا می‌کرد. و هر روز پاسخ یکسان بود. "چرا، چه خوب! او پیشکش را برمی‌داشت و می‌پرسید: «کدام دختر یا پسر کوچک متفکری این را برایم آورده است؟ هیچ کس مدعی این افتخار نبود، کمتر از همه من. سرم را پایین انداختم و به میز کارم نگاه کردم. آیا ممکن است من یک ستایشگر پنهانی داشته باشم؟ او افزود. احساس می کردم قرمزی در صورتم بالا می رود. مطمئن بودم که همه به من نگاه می‌کنند و وقتی خانم بنسون میوه را کنار می‌گذارد و درس را شروع می‌کند، آهی می‌کشم. جمعه تولد خانم بنسون بود. همه می خواستند برای او هدیه بگیرند. من به او چیزی می دادم، آشکارا. بعد از ظهر آن روز صرف شانه زدن مزارع برای گل های وحشی شد. در آن زمان سال، تعداد زیادی شکوفه نداشتند، اما بالاخره توانستم یک تکه گل زیبا... صبح به سمت میز رفتم و گل های زیبا را به خانم بنسون دادم. با خوشحالی آنها را پذیرفت و برای لحظه ای آنها را روی گونه اش گرفت. پاداش من لبخند و دست زدن به سر بود. دوشنبه بعد، خانم بنسون سر کلاس نبود. حدود نیمه های صبح از من خواستند که به دفتر مدرسه بروم. وقتی رسیدم با دیدن مادرم تعجب کردم. روی یک میز گلهای زیبای من بود... در آخر به من گفتند که گلها سمی هستند.
سوال: کدام یک از موارد زیر صحیح است؟
1. گاهی پسر هدیه اش را مستقیما به معلمش می داد.
2. برخی از همکلاسی های پسر متوجه شدند که او هدیه اش را گوشه میزش گذاشته است.
3. پسر خیلی خجالتی بود که هدیه اش را به معلمش بدهد.
4. معلم می دانست که پسر ستایشگر پنهانی اوست.