متن: این نامه ای سرگشاده به سه نفری است که کیف دستی مرا از فروشگاه بزرگی که در آن به عنوان فروشنده مشغول به کار هستم دزدیدند. وقتی کیفم را گرفتی، نمی‌دانم فکر می‌کردی چه چیزی می‌گیری. با دستمزد من، روز سه شنبه چیز زیادی باقی نمانده است. امیدوارم PS5 برای شما مفید بوده باشد. اگر واقعاً به چند پوند نیاز دارید، فکر می‌کنم همیشه می‌توانید یکی از دو چکی که در دسته چک من باقی مانده را نقد کنید. البته من همون لحظه با بانک تماس گرفتم و کارت وجه چک دیگه معتبر نیست پس زیاد به دردتون نمیخوره. در واقع من زیاد به پول اهمیت نمی دهم. ما والدین مجردی که برای حمایت از خانواده‌هایمان کار می‌کنیم، به خوبی درک می‌کنیم که کمبود پول به چه معناست. با این حال، گمان نمی‌کنم در بین شما سه نفر خیلی زیاد پیش رفت. متاسفم برای آن! ای کاش کیف را جا گذاشته بودی و کیف پول و دسته چک را می گرفتی. همه نوع کاغذ و یادداشت وجود داشت که واقعاً به آنها نیاز دارم. من واقعاً فکر می کنم که از شما بسیار بی ملاحظه بود. یعنی چطوری دوست داری همچین اتفاقی برات بیفته؟ خب، شاید کیسه بالا بیاید. حتی یک کیف گران قیمت هم نبود، فقط یک کیف شانه ای چرمی قهوه ای ساده و قدیمی. احتمالا آن را در نزدیکترین سطل زباله انداخته اید یا داخل بوته ها انداخته اید. ما به اطراف نگاه کردیم، البته، اما هیچ کس ندید که شما بعد از خروج از مغازه به کدام سمت رفتید. من واقعا از دست شما عصبانی نیستم. من می دانم که فشارهای زندگی مدرن چگونه می تواند بر ما تأثیر بگذارد، اما از دست دادن چیزهای شخصی ام ناراحت هستم. احساس ناتوانی می کنم. پلیس خیلی یخ زده بود و فقط شانه هایشان را بالا انداختند. آنها به من گفتند: "این همیشه اتفاق می افتد." فکر می کنم کمی راحتی. اما من فقط کمی بیشتر ایمان به طبیعت انسان را از دست داده ام. و همانطور که پسر کوچکم وقتی به او گفتم چه اتفاقی افتاده است گفت: "چرا؟ مامان، چرا ما؟" من نتوانستم به این سوال پاسخ دهم. تعجب می کنم که آیا می توانید.
سوال: چرا نویسنده نامه را می نویسد؟
1. تا به دزدها هشدار جدی بدهند.
2. برای ابراز علاقه به کیف ارزشمندش.
3. برای جلب توجه مردم به وسایلشان.
4. شکایت از سقوط اخلاق.