متن: یک شب گرم در ژوئیه گذشته، زمانی که نوزاد جدید ما نمی‌توانست بخوابد یا نمی‌توانست بخوابد، هر چیزی را که به ذهنم می‌آمد امتحان کردم: یک شیشه شیر گرم، آهنگ‌هایی که به آرامی تکان می‌خوردند. هیچ چیز او را آرام نمی کرد. با حدس زدن اینکه شبی طولانی در پیش دارم، یک تلویزیون قابل حمل به اتاقش آوردم، با این فکر که تماشای فیلم دیرهنگام راهی برای از بین بردن ساعات مانده به سحر است. در کمال تعجب، به محض روشن شدن تلویزیون، کودک در حال حاضر ساکت شد و چشمان کوچکش به شدت روی لوله متمرکز شد. برای اینکه فرصتی را برای خوابیدن از دست ندهم، سپس از اتاق بیرون رفتم و او را به تماشای جشن تولد چهل و پنجمین تولد جان بلوشی رها کردم. من و همسرم آن شب دیگر خبری از بچه نشنیدیم و صبح روز بعد وقتی به اتاقش رفتم، دیدم او هنوز دارد تلویزیون تماشا می کند. من در کودکم استعاره ای از نسل جدید پیدا کردم. من و همسرم چند کتاب به او داده بودیم تا بررسی کند، اما او فقط به آنها تف کرد. وقتی برایش خواندیم، احساس راحتی نکرد. و در مدارس هم همینطور است. متوجه می‌شویم که دانش‌آموزان ما نمی‌خوانند، به خواندن مطالب به حقارت نگاه می‌کنند و ما را که آن را آموزش می‌دهیم سرزنش می‌کنند. تنها کاری که آنها می خواهند انجام دهند تماشای تلویزیون است. بعد از این تجربه با بچه اما به یک نتیجه رسیده ام: "بگذار ببینند!" اگر تلویزیون برای کودکان بسیار جذاب تر از کتاب است، چرا باید با آن مبارزه کنیم؟ بگذار هر چه می خواهند تماشا کنند!
سوال: پدر یک تلویزیون به اتاق پسرش آورد _ .
1. تا جلوی گریه پسرش را بگیرد
2. بگذار چیزی یاد بگیرد
3. تا او را بترساند
4. اجازه دهد پسرش شب خوبی را سپری کند