متن: دو هفته پیش در حالی که من و دخترم مشغول خوردن شام بودیم، یک افسر پلیس را دیدم که از کنار حیاط پشتی من رد می‌شد و زنی نگران دنبالش می‌آمد. بیرون رفتم، در را باز کردم و پرسیدم آیا همه چیز خوب است؟ این زن مادربزرگ پسر هشت ساله ای بود که ساعتی قبل ناپدید شده بود. آنقدر مضطرب بود که رنگ پریده به نظر می رسید. از ترس مدام می لرزید. آمدند از ما در این مورد سوال کنند. گفتم ما پسر را ندیده ایم اما کمک می کنیم تا دنبالش بگردیم. از دختر دو ساله‌ام پرسیدم که آیا می‌داند چرا باید به دنبال این پسر برویم و نتوانستیم شام را همان موقع تمام کنیم؟ او پاسخ داد: "مردم مهربان باشید، بابا." _ ! سوار کامیونمان شدیم و حدود یک ساعت و نیم تمام شهر را جستجو کردیم. در طول مسیر، وقتی از غریبه های مختلف در خیابان پرسیدیم که آیا این پسر کوچک را دیده اند؟ گروهی از بچه ها گفتند که آنها هم کمک خواهند کرد. آنها سوار دوچرخه های خود شدند و بدون هیچ تردیدی به جستجو پیوستند. تعجب کردم و بسیار متاثر شدم. چه صحنه تکان دهنده ای! پسر کوچولو سالم و سالم در چند مایلی جنگل پیدا شد. او تازه تصمیم گرفته بود همانطور که داستانش گفته بود به تنهایی به یک ماجراجویی کوچک برود. با پیدا کردن او، مادربزرگش متاثر شد. از اینکه دیدم افراد زیادی به جستجوی یک غریبه کاملاً غریبه پیوستند، بسیار خوشحال شدم. حداقل دوجین نفر از همسایه ها به دنبال این پسر رفتند، فقط به این دلیل که "مردم مهربان" کار درستی بود.
سوال: چرا نویسنده وقتی دید که بچه ها به جست و جو پیوستند، تعجب کرد؟
1. چون احساس می کرد که آنها مشکل ایجاد می کنند.
2. چون خیلی با شهر آشنا بودند.
3. چون پسر را در جایی پنهان کردند.
4. زیرا او آنها را با وجود جوانی مفید می دانست.