متن: خوب به نظر رسیدن، احساس خوبی که از مادری مدل و پدری کت و شلوار ساز متولد شدم، مد در واقع در خون من بود. من همیشه میل شدیدی داشتم که به نوعی لباس بپوشم و از بین مردم متمایز شوم. وقتی بچه بودم اسباب بازی های خودم را درست کردم و اولین دامنم را فقط در 10 سالگی دوختم. مادر یکی از دوستان یک نگاه به دامن من انداخت و به من گفت که باید الگوساز باشم. در دبیرستان شروع به ساختن لباس‌های خودم کردم، بیشتر چیزهای دیگر را عوض می‌کردم، زیرا هرگز چیزی را دوست نداشتم که وقتی آن را خریدم، چطور بود. در طول دو سال آخر مدرسه، من به صورت پاره وقت در یک تجارت کوچک کار می کردم که لباس و کیف های ابریشمی با دست نقاشی می ساخت. مالک معلمی شد که من را در وهله اول وارد طراحی کرد. یکی دیگر از تجربه‌های کاری مفید زمانی بود که در یک نمایشگاه در طول هفته مد کار کردم و آن را بسیار هیجان‌انگیز دیدم. از آنجا در حالی که کسب و کارم را شروع کردم در یک فروشگاه پوشاک برتر کار کردم. برای کسب و کارم با این ایده شروع کردم که هر کاری که انجام می دهم دست ساز و منحصر به فرد باشد، مخصوصاً برای فردی ساخته شده است که امیدوارم همان سلیقه من را داشته باشد. هر روز صبح از رختخواب بیرون می پریدم، به استودیو می رفتم و روی پروژه هایم کار می کردم. این فقط نشان داد که من چقدر مشتاق کارم هستم. و شب ها حتی رویای طرح های جدید را می دیدم! طراحی مد هنر است. منظور من این است که این چیزی است که به شما نزدیک است و چیزی است که می توانید لمس کنید و احساس کنید و در واقع با آن تعامل کنید. توصیه من به هر جوانی که می خواهد طراح لباس شود این است که مهارت های اولیه مانند خیاطی و الگوسازی را زودتر به دست آورد. حتی اگر در نهایت متخصص شوید، درک تمام جنبه های طراحی برای ساخت لباس های با کیفیت بسیار مهم است. همچنین، اگر در خواب می بینید که خط لباس خود را داشته باشید، بهترین کار این است که شروع به پوشیدن لباس های خود کنید. شما باید تلاش کنید و این کار را انجام دهید زیرا این راهی است که می خواهید چیزی را توسعه دهید که همه مال شماست و بر خلاف دیگران است. من عمیقاً معتقدم که لباس مناسب می تواند احساس بهتری در افراد ایجاد کند و به آنها اعتماد به نفس بیشتری بدهد.
سوال: نویسنده به کسانی که می خواهند طراح مد شوند چه توصیه ای می کند؟
1. ایجاد طرح های پایه در دبیرستان.
2. پوشیدن لباس های باکیفیت همیشه.
3. نگاه کردن به لباس های دوستانشان.
4. تصمیم گیری در مورد لباس های آنها منحصر به فرد است.