متن: در یک صبح سرد زمستانی در اواخر دهه 1930، بابی زود از خواب بیدار شد. روزی بود که بابی هرگز فراموش نمی کرد. بابی، برادرش و مادرش بار دیگر توسط پدرش رها شدند. وقتی روزگار سخت شد، مرد خانه را ترک کرد. بابی تعجب نکرد. او باید مسئولیت رسیدگی به خانواده اش را بپذیرد. گرم ترین لباس هایی را که داشت پوشید و جوراب های کهنه و کفش های پاره اش را پوشید. پس از فکر کردن به راهی برای خشک نگه داشتن پاهایش، به دنبال کار به بیرون رفت. با برخورد با چند مردی که در جاده کار می کردند، به آن ملحق شد و ساعت ها سخت کار کرد. ناگهان باران بارید. مردها با دادن چند سکه به او فریاد زدند: «به خانه برو و از این هوا بیرون برو». بابی از این پول برای خرید هر چه بیشتر غذا در نزدیکترین فروشگاه استفاده کرد. در حالی که یک کیسه کوچک غذا در دست داشت، بابی ایستاد تا کاغذ ضخیم کفش هایش را تنظیم کند. مردی که یکی از اعضای ارتش نجات بود مشکل بابی را دید. او یک جفت کفش جدید برای بابی خرید. آن روز سرد آنجا نبودم. اما من این داستان را بارها شنیده ام و همیشه می توانم تصور کنم پدرم در کودکی در حال رقصیدن و پوشیدن یک جفت کفش نو در خانه است. چندین سال بعد، بابی به نیروی دریایی پیوست. او به حمایت از خانواده اش ادامه داد و در عین حال برای ارتش رستگاری کار کرد تا پسر کوچک دیگری در جایی بتواند یک جفت کفش جدید برای کریسمس دریافت کند. این سنت ادامه داشت تا اینکه پدرم خیلی بیمار شد. بابا شش سال پیش فوت کرد. درحالی‌که کفش‌های جدید پاهای او را در دهه 1930 گرم نگه می‌داشتند، عمل پدر برای ده‌ها سال پس دادن، قلب او را بیشتر گرم کرد.
سوال: به گزارش پاس، افرادی از ارتش نجات _ .
1. اعضای ارتش هستند
2. حاضرند به فقرا کمک کنند
3. در کلیسای محلی خدمت کنید
4. فروشنده های محلی هستند