متن: همه، لطفا تصور کنید، وقتی هواپیما ما را در آسمان می برد، یک انفجار بزرگ رخ می دهد. هواپیما پر از دود است و صدای موتور ترسناک است. دو دقیقه بعد موتورها خاموش می شوند. ما الان در هواپیما نشسته ایم که صدایی نداریم. و ما می توانیم ببینیم: زندگی به پایان رسیده است. واقعا این اتفاق افتاد. در ژانویه 2009، من در پرواز 1549 صندلی ردیف جلو داشتم، هواپیمایی که در رودخانه هادسون در نیویورک سقوط کرد. حالا بگذارید سه چیز را به شما بگویم که وقتی سکوت فرا رسید. اول، به همه افرادی فکر کردم که می‌خواستم با آنها ارتباط برقرار کنم اما نشد. به تمام تجربیاتی که می خواستم داشته باشم فکر کردم اما هرگز انجام ندادم. دیگر نمی خواستم چیزی را در زندگی به تعویق بیندازم. دوم، من واقعاً از زمانی که برای چیزهایی که اهمیتی نداشت هدر دادم پشیمان شدم. تصمیم گرفتم انرژی منفی را از زندگیم حذف کنم. سوم، فهمیدم، وای، مردن ترسناک نبود. اما خیلی ناراحت کننده بود فقط به این دلیل که فقط آرزو می کردم می توانستم رشد بچه هایم را ببینم. خوشبختانه آن روز معجزه نمردن به من هدیه داده شد. هدیه دیگری به من داده شد که با آن آینده را ببینم و برگردم و متفاوت زندگی کنم. حدود یک ماه بعد، من و همسرم در اجرای دخترم حضور داشتیم، استعداد هنری چندانی نداشتیم. با این حال، من گریه می کنم. فهمیدم که مهمتر از همه، تنها هدف زندگی من این است که یک پدر خوب باشم. تماشاگران، دوباره، تصور کنید همان اتفاق در هواپیمای شما رخ می دهد. چگونه تغییر می کنید؟ چه کاری انجام می دهید؟ و بیش از هر چیز، آیا شما بهترین والدینی هستید که می توانید؟ متشکرم.
سوال: این متن چه نوع نوشتاری است؟
1. سخنرانی در مورد تجربه سفر هوایی.
2. راهنمای فرود اضطراری تصادف
3. معرفی یک رمان ماجرایی.
4. آموزش ایمنی برای مسافران هوایی