متن: یک روز هنگام خرید در شهر کوچکی در جنوب کالیفرنیا، بدبختی من بود که توسط منشی که شخصیتش با شخصیت من در تضاد بود، به سراغم آمد. او غیر دوستانه به نظر می رسید و اصلاً نگران خرید مورد نظر من نبود. من چیزی نخریدم و با عصبانیت از فروشگاه بیرون رفتم. من نسبت به آن منشی با هر قدم بیشتر می شد. در بیرون، کنار جاده ایستاده بود، جوانی تیره پوست در اوایل بیست سالگی. چشم‌های قهوه‌ای رنگ‌آمیز او به هم رسیدند و چشمان من را در آغوش گرفتند و در همان لحظه لبخندی زیبا و خیره‌کننده صورتش را پوشاند. من فوراً راه را واگذار کردم. قدرت مغناطیسی آن لبخند تمام تلخی ها را در من حل کرد و ماهیچه های صورتم را دیدم که با خوشحالی پاسخ می دهند. "روز قشنگیه، نه؟" گذرا تذکر دادم بعد، برگشتم. به آرامی گفتم: «من واقعاً مدیون شما هستم. لبخندش عمیق تر شد، اما سعی نکرد جواب بدهد. یک زن مکزیکی و دو مرد در همان نزدیکی ایستاده بودند. زن جلوتر رفت و به من نگاه کرد. او داوطلبانه گفت: "آقا، اما او انگلیسی صحبت نمی کند." "میخوای چیزی بهش بگم؟" در آن لحظه احساس کردم متحول شدم. لبخند مرد جوان من را بزرگ کرده بود. "بله" پاسخ من مشتاقانه و صمیمانه بود، "به او بگویید من گفتم "متشکرم!" " "متشکرم؟" زن کمی گیج شد. وقتی برگشتم برای رفتن، دستی دوستانه به بازویش دادم. اصرار کردم: «فقط همین را به او بگو». "او می فهمد، من مطمئن هستم!" آه، لبخند چه می تواند بکند! اگرچه من هرگز آن مرد جوان را ندیده ام، اما هرگز درسی را که در آن صبح به من آموخت فراموش نمی کنم. از آن روز به بعد لبخند زدم و این هنر را با پشتکار در همه جا و همه جا با همه تمرین می کنم.
سوال: نویسنده با عصبانیت فروشگاه را ترک کرد زیرا _ .
1. خریدهای مورد نظر او کیفیت پایینی داشتند.
2. چیزی که او می خواست در مغازه وجود ندارد
3. منشی انگلیسی صحبت نمی کرد
4. منشی با او مهربانانه رفتار نکرد