متن: هر بار که یک بادکنک می بینم، ذهنم به خاطره ای از زمانی که یک دختر شش ساله بودم بازمی گردد. یکشنبه بارانی بود و پدرم به تازگی فوت کرده بود. از مادرم پرسیدم که آیا بابا به بهشت رفته است؟ "بله عزیزم. البته." او گفت. "میشه برایش نامه بنویسیم؟" او مکث کرد، طولانی ترین مکث زندگی کوتاه من، و پاسخ داد: "بله." قلبم پرید. "چطور؟ پستچی آنجا می رود؟" من پرسیدم. "نه، اما من یک ایده دارم." مامان با ماشین به فروشگاه مهمانی رفت و با یک بادکنک قرمز برگشت. از او پرسیدم برای چیست؟ "فقط صبر کن عزیزم. خواهی دید." مامان به من گفت نامه ام را بنویس. مشتاقانه قلم مورد علاقه ام را گرفتم و قلب شش ساله ام را به شکل جوهر آبی ریختم. در مورد روزم، چیزهایی که در مدرسه یاد گرفتم، مامان چطور بود و حتی در مورد اتفاقاتی که در داستانی که خوانده بودم نوشتم. برای چند دقیقه انگار بابا هنوز زنده است. نامه را به مامان دادم. آن را خواند و لبخندی بر لبانش نشست. او سوراخی در گوشه نامه ایجاد کرد که در آن رشته بادکنک را حلقه کرد. رفتیم بیرون و او بادکنک را به من داد. هنوز باران می بارید. "باشه، با شمارش سه، ول کن. یک، دو، سه." بالون که نامه من را حمل می کرد، در برابر باران به سمت بالا حرکت کرد. تماشا کردیم تا جایی که انبوه ابرها آن را بلعیدند. بعداً متوجه شدم، مثل بادکنک، که پدر هرگز اجازه نداده که بیماری او را از بین ببرد. او قوی بود. مهم نیست چه رنجی می‌کشید، استقامت می‌کرد، تیر می‌کشید و در نهایت از این دنیای سرد و بدن بیمارش فراتر می‌رفت. او به آسمان برخاست و چیزی زیبا شد. من تماشا کردم تا بادکنک در خاکستری و سفید ناپدید شد و دعا کردم که قدرت او ارثی باشد. دعا کردم بادکنک شوم.
سوال: وقتی دختر از مادرش پرسید که آیا می توانند برای پدرش نامه بنویسند، مادرش _ .
1. احساس کردم پاسخ دادن به آن سخت است
2. فکر می کرد او یک دختر خلاق است
3. معتقد بود انجام این کار آسان است
4. دروغ گفتن را آسان کرد