متن: آقای روپ عزیز، روزی که با شما آشنا شدم اولین روز دبیرستان بود. بلافاصله همدیگر را دوست داشتیم. شما در چهار سال آینده به من توصیه های زیادی کردید، مانند اینکه چگونه باید الاغم را به برکلی برسانم که به آن تعلق داشتم. اتفاقاً من هنوز آنجا هستم. کاش تو هم هنوز در اطراف بودی خنده‌ات را به خاطر می‌آورم، که با صدای خشن شروع می‌شد و با سرفه‌های هکری سیگاری ختم می‌شد که حتی سرکش‌ترین نوجوان را وادار می‌کرد تا قسم بخورد که سیگار را کنار بگذارد. من به یاد دارم که چگونه استانداردهای خود را پایین نیاوردید، اما باز هم حاضر نشدید ما را رها کنید. تو با ما سخت گرفتی و ما هم با تو. عشق گاهی سخت است آخرین باری که برای شما نامه نوشتم، سال 2005 بود --- چهار سال پس از فارغ التحصیلی من. من به تازگی معلم شده بودم، مثل شما، و این به من قدردانی جدیدی نسبت به کاری که در طول سال ها با دانش آموزان بیشمار دبیرستان انجام دادید، به من داده بود. سخته که بگم بیشتر از همه دلم برای چی تنگ میشه. خاطرات بسیار زیادی وجود دارد که نمی توان آن چهار سال را مرتب کرد، و فکر کردن که هرگز این نامه را نخواهی خواند دردناک است. من می‌خواهم باور کنم که می‌دانستید برای خانواده‌تان، دانش‌آموزان، جامعه‌تان و همکارانتان چقدر ارزش دارید، اما این امر حتی برای شما هم بسیار مهم است. شما زندگی همه اطرافیانتان را تغییر دادید. حتی الان هم به من یادآوری می‌کنی که زندگی و کوتاهی و زیبایی آن را گرامی بدارم و قبل از اینکه دیر شود به مردمی که دوستشان دارم بگویم چقدر برایم اهمیت دارند. معلم عزیز، مربی عزیز و دوست عزیز ---- دلم برای شما و همه چیزهایی که در مورد شماست تنگ شده است. خداوند شما را در بهشت برکت دهد. تا بی نهایت و فراتر از آن، ترزیا
سوال: چرا نویسنده در سال 2005 نامه ای به معلم خود نوشت؟
1. می خواست به معلمش بگوید که معلم شده است.
2. او در درس خواندن مشکلاتی داشت و به کمک معلمش نیاز داشت.
3. او می خواست معلم شود و به راهنمایی معلمش نیاز داشت.
4. او می خواست از معلمش چند کتاب قرض بگیرد.