متن: بسیاری از منتقدان نگران خشونت در تلویزیون هستند، بیشتر از ترس اینکه بینندگان را به اعمال خشونت آمیز یا پرخاشگرانه تحریک می کند. با این حال، تحقیقات ما نشان می‌دهد که پیامدهای تجربه دنیای نمادین خشونت‌آمیز تلویزیون ممکن است بسیار گسترده‌تر باشد. ما دریافتیم افرادی که زیاد تلویزیون تماشا می کنند، دنیای واقعی را خطرناک تر و ترسناک تر از کسانی می بینند که خیلی کم تماشا می کنند. بینندگان سنگین نسبت به همشهریان خود کمتر اعتماد دارند و بیشتر از دنیای واقعی می ترسند. از آنجایی که بیشتر درام‌های «اکشن-ماجراجویی» تلویزیونی در محیط‌های شهری اتفاق می‌افتند، ترسی که القا می‌کنند ممکن است به فرار طبقه متوسط فعلی از شهرهای ما کمک کند. این ترس همچنین ممکن است تقاضاهای فزاینده ای برای حمایت پلیس و انتخاب سیاستمداران نظم و قانون را به همراه داشته باشد. در حالی که هیچ یک از ما برای دیدگاه خود از جهان کاملاً به تلویزیون وابسته نیستیم، بسیاری از ما نیز فرصت مشاهده واقعیت ایستگاه های پلیس، دادگاه ها، اتاق های هیئت مدیره شرکت ها یا اتاق های عمل بیمارستان را نداشته ایم. اگرچه منتقدان از شخصیت‌ها و طرح‌های ثابت درام‌های تلویزیونی شکایت دارند، بسیاری از بینندگان به آنها به عنوان نماینده دنیای واقعی نگاه می‌کنند. هرکسی که این بیانیه را زیر سوال می برد باید 250000 نامه را بخواند که بیشتر آنها شامل درخواست مشاوره پزشکی است که بینندگان به "مارکوس ولبی، MD" - یک سریال درام تلویزیونی محبوب درباره یک پزشک - در طی پنج سال اول فعالیت او در تلویزیون ارسال کرده اند. . خشونت در تلویزیون باعث می‌شود بینندگان دنیای واقعی را خطرناک‌تر از آنچه هست بدانند، که باید بر نحوه رفتار مردم نیز تأثیر بگذارد. وقتی از او پرسیده شد: "آیا می توان به بیشتر مردم اعتماد کرد؟" بینندگان پرتحرک 35 درصد بیشتر احتمال داشت «نمی توانم خیلی مراقب باشم» را انتخاب کنند. قربانیان، مانند جنایتکاران، باید نقش های مناسب خود را بیاموزند، و خشونت تلویزیونی ممکن است عملکرد آموزشی را به خوبی انجام دهد. به جای اینکه فقط نگران این باشیم که آیا خشونت تلویزیونی باعث تظاهرات فردی پرخاشگری در دنیای واقعی می شود یا خیر، باید نگران واقعیت اجتماعی نیز باشیم. پذیرش منفعلانه خشونت در مواجهه با بی عدالتی ممکن است ناشی از نگرانی اجتماعی بسیار بیشتر از تظاهرات گاه به گاه پرخاشگری فردی باشد. ما دریافتیم که خشونت در شبکه تلویزیونی پربیننده مفروضات مبالغه آمیز در مورد تهدید خطر در دنیای واقعی را پرورش می دهد. ترس یک احساس جهانی است و به راحتی قابل بهره برداری است. احساس خطر و ناامنی بیش از حد ممکن است منجر به افزایش تقاضا برای محافظت و افزایش فشار برای استفاده از زور توسط مقامات مستقر شود. تلویزیون ممکن است به جای تهدید نظم اجتماعی، ابزار اصلی کنترل اجتماعی ما شده باشد.
سوال: ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم که _ .
1. افراد پس از تماشای بیش از حد تلویزیون، معمولاً پرخاشگر یا خشن هستند
2. مردم می توانند یاد بگیرند که با تماشای تلویزیون از خود در برابر خطرات محافظت کنند
3. تظاهرات گاه به گاه پرخاشگری فردی ممکن است نظم اجتماعی را تهدید کند
4. تماشای تلویزیون ممکن است باعث سوء استفاده از قدرت و برهم زدن نظم اجتماعی شود