متن: سگی که شاهزاده نام داشت، حیوانی باهوش و برده ویلیامز بود. از صبح تا شب، او تعدادی وظایف روشن داشت، که ویلیامز با صبر و حوصله او را آموزش داده بود و مانند یک شاگرد خوب، پرینس برای شانس اثبات توانایی های خود زندگی کرد. وقتی ویلیامز می خواست چکمه هایش را بپوشد، زمزمه می کرد. "چکمه" و سگ در عرض چند ثانیه آنها را به پای او می انداخت. هر روز ساعت نه صبح، پرینس به فروشگاه عمومی دهکده می دوید و به زودی نه تنها با روزنامه ویلیامز، بلکه با یک بسته تنباکوی مورد علاقه ویلیامز برمی گشت. پرینس که یک سگ تفنگدار آموزش دیده بود، دهان نرم بزرگی داشت که مخصوص حمل موجودات شکار شده بود (;)، بنابراین کاغذ و تنباکو هیچ آسیبی نداشتند، حتی هیچ رد دندانی از خود نشان ندادند. ویلیامز راننده موتور بود و مجبور بود در زمان‌های نامنظم کار کند - «روزها»، «آخر روزهای» یا «شب‌ها». با گذشت سالها پرنس با این دوره های کار و استراحت آشنا شد و می دانست که اربابش چه زمانی از خانه خارج می شود و برمی گردد و اگر ویلیامز بیش از حد بخوابد، پرنس در اتاق خواب پارس می کرد تا اینکه بیدار شود. در بازگشت، دمپایی ویلیامز، کاغذ و تنباکو نیز برای او آوردند. اتفاق عجیبی برای ویلیامز در برف و یخبندان زمستان گذشته افتاد. یک روز عصر لیز خورد و روی سنگفرش یخی در جایی بین روستا و خانه اش افتاد. او چنان تکان خورد که سه روز در رختخواب ماند. و تا زمانی که بلند شد و دوباره لباس پوشید متوجه شد که کیف پول خود را که بیش از پنجاه پوند بود گم کرده است. در جستجوی خانه زیر و رو شد اما کیف پول پیدا نشد. با این حال، دو روز بعد، پرینس کیف پول را به دست ویلیامز انداخت. کیف پول بسیار گل آلود و خیس همچنان حاوی پنجاه و سه پوند بود.
سوال: ویلیامز چند روزی متوجه گم شدن کیف پولش نشد زیرا _ .
1. او هیچ فرصتی برای احساس در جیب خود نداشت
2. فکر می کرد در خانه اش است
3. او مطمئن بود که سگش می تواند آن را پیدا کند
4. او همیشه بیمار بود