متن: بی سرزنش وقتی با سفیدها آشنا شدم دانشجوی سال اول دانشگاه بودم. آنها کاملاً با خانواده من متفاوت بودند، با این حال من بلافاصله در خانه با آنها احساس کردم. من و جین وایت در مدرسه با هم دوست شدیم و خانواده‌اش مانند پسر عموی گمشده‌ای از من استقبال کردند. در خانواده من همیشه مهم بود که وقتی اتفاق بدی می افتاد سرزنش کنیم. "چه کسی این کار را کرد؟" مادرم در مورد آشپزخانه کثیف فریاد می زد. "این همه تقصیر توست، کاترین،" پدرم اصرار می کرد وقتی گربه بیرون می آمد یا ماشین ظرفشویی شکست. من و خواهرم و برادرانم از کوچیک به هم می گفتیم. سر میز شام جایی برای سرزنش گذاشتیم. اما سرخپوشان نگران این نبودند که چه کسی چه کاری انجام داده است. آنها قطعات را برداشتند و به زندگی خود ادامه دادند. زیبایی این در تابستانی که جین درگذشت، به خانه من کشیده شد. در ماه ژوئیه، من و خواهران سفید تصمیم گرفتیم با ماشین از خانه آنها در فلوریدا به نیویورک سفر کنیم. دو خواهر بزرگتر، سارا و جین، دانشجوی کالج بودند و کوچکترین آنها، امی، به تازگی شانزده ساله شده بود. امی که به داشتن گواهینامه رانندگی جدید افتخار می کند، از تمرین رانندگی خود در سفر هیجان زده بود. او گواهینامه خود را به همه کسانی که ملاقات می کرد نشان داد. خواهران بزرگ در قسمت اول سفر، رانندگی با ماشین جدید سارا را به اشتراک گذاشتند، اما وقتی به مناطق کمتر شلوغی رسیدند، به امی اجازه دادند که کار را به دست بگیرد. جایی در کارولینای جنوبی، از بزرگراه خارج شدیم تا غذا بخوریم. بعد از ناهار، امی پشت فرمان نشست. او به یک چهارراه با علامت ایست رسید. آیا او عصبی بود یا فقط علامت را نمی دید، هیچ کس هرگز نمی دانست، اما امی بدون توقف به سمت چهارراه ادامه داد. راننده یک کامیون بزرگ که قادر به توقف به موقع نبود با ماشین ما برخورد کرد. جین بلافاصله کشته شد. کمی مجروح شدم. سخت ترین کاری که تا به حال انجام داده ام این بود که با سفیدپوستان تماس گرفتم تا درباره تصادف و مرگ جین به آنها بگویم. از دست دادن یک دوست خوب برای من دردناک بود، اما می دانستم که از دست دادن یک فرزند برای آنها بسیار بدتر است. وقتی آقا و خانم وایت به بیمارستان رسیدند، دو دخترشان را در یک اتاق دیدند. سارا چند بریدگی روی سر داشت. پای امی شکسته بود. همه ما را در آغوش گرفتند و از دیدن دخترانشان اشک غمگینی و شادی ریختند. آنها اشک های دختران را پاک کردند و در حالی که امی یاد گرفت از عصاهای خود استفاده کند، چند شوخی با او کردند. به هر دو دخترشان، و به خصوص به امی، بارها و بارها به سادگی گفتند: "خیلی خوشحالیم که تو زنده ای." من شگفت زده شدم. بدون سرزنش بدون اتهام بعداً از سفیدپوستان پرسیدم که چرا آنها هرگز در مورد این واقعیت صحبت نکردند که امی در حال رانندگی است و علامت ایست زده است. خانم وایت گفت: "جین رفته است و ما به شدت دلتنگ او هستیم. هیچ کاری که می گوییم یا انجام می دهیم هرگز او را بر نمی گرداند. اما امی تمام زندگی خود را در پیش دارد. اگر احساس کند که ما سرزنش می کنیم چگونه می تواند زندگی کامل و شادی داشته باشد. او به خاطر مرگ خواهرش؟" حق با آنها بود. امی از دانشگاه کالیفرنیا فارغ التحصیل شد و چندین سال پیش ازدواج کرد. او به عنوان معلم دانش آموزان ناتوان در یادگیری کار می کند. او همچنین مادر دو دختر کوچک خودش است که بزرگترین آنها جین نام دارد.
سوال: از این قسمت می توانیم یاد بگیریم که _ .
1. امی کاملاً عادی زندگی کرده است
2. امی هرگز از شوک بهبود نیافته است
3. امی پس از تصادف شغل خود را تغییر داد
4. امی پس از تصادف حافظه خود را از دست داد