متن: من تا هشت سالگی تک فرزند بودم. هر بار که می دیدم دختران دیگری بازی می کنند یا اسرارشان را با خواهران یا برادرانشان در میان می گذارند، برای خودم ناراحت می شدم. در کریسمس متوجه شدم که به زودی خواهر بزرگتر می شوم. .نمیدونستم با یه بچه تو خونه چطوری رفتار کنم.تجربه کمی که با بچه ها داشتم بهم یاد داد که واقعا دوستشون ندارم.اونها همیشه دردسر درست میکردن. پدر و مادرم یک روز عصر به بیمارستان رفتند و تصمیم گرفتند که بقیه اعضای خانواده ام و من بعداً به بیمارستان بیایم. تا به امروز، فکر نمی کنم تجربه اعصاب خردکنتری از نشستن در بیمارستان داشته باشم. اتاق انتظار.تمام شب بی خواب بودم.وقتی بلاخره به من اجازه دادند خواهر بچه جدیدم را ببینم خیلی ترسیدم.دستم را دراز کردم و وقتی او را گرفتم عاشقش شدم. برای اولین بار، در آغوش گرفتن خواهرم به جای درخواست‌های مکرر والدینم، روی اینکه چه کسی می‌خواهم باشم و به خاطر او، تأثیر داشت. من اهدافی را برای بهبود آینده‌ام تعیین کرده‌ام. می‌خواهم الگوی او باشم، کسی که او باشد. می توانم احترام بگذارم. به نظر می رسید که دو سال گذشته خیلی سریع سپری شده است. من بزرگ شدن او را تماشا کرده ام؛ دیده ام که او راه رفتن را یاد گرفته و صحبت کردن را یاد می گیرد. ترسی که او بر من داشت اکنون بسیار کوچک به نظر می رسد. اکنون می‌توانید ببینید که خانواده بخش مهمی از زندگی من است: این خانواده بر شخصیت من و کسی که می‌خواهم در آینده باشم تأثیر گذاشته است.
سوال: وقتی نویسنده در بیمارستان منتظر بود چه احساسی داشت؟
1. خشمگین.
2. عصبی.
3. خوشحال.
4. خواب آلود.