متن: من همیشه آخرین روزهای مادرم را در این دنیا به یاد خواهم داشت. در 14 فوریه 2008، کلاس من به یک سفر میدانی به ساحل رفت. خیلی لذت بردم وقتی به مدرسه برگشتیم، معلمم به من گفت که به دفتر مدرسه بروم. وقتی وارد دفتر شدم، یک افسر پلیس را دیدم. ناگهان متوجه شدم چیزی اشتباه است. افسر پلیس به من گفت چه اتفاقی افتاده و ما رفتیم تا خواهرم را بگیریم. بعد از آن به بیمارستان رفتیم و منتظر ماندیم. زمان به کندی می گذشت. بالاخره مامان را دیدیم. وحشتناک بود. فردای آن روز، مدیر مدرسه آمد و به دو معلم من گفت که چه اتفاقی افتاده است. اون روز داشتم امتحان میدادم میدونستم ربطی به مادرم داره. مدام فکر می کردم که یا مرده یا بهتر شده است. چقدر دلم می خواست حالش بهتر شده بود. وقتی معلمم مرا به بیرون برد، خواهرم به سمتم دوید. او شروع به گریه کرد: "او رفت، ترزا، مامان رفت. او مرده است." باورم نمی شد. سوار ماشین شدیم و مستقیم به سمت بیمارستان حرکت کردیم. بیشتر خانواده ام آنجا بودند. سکوت وحشتناکی بود. می دانستم که باید خداحافظی کنم. امروز که به گذشته نگاه می کنم، هنوز خیلی دلم برای مادرم تنگ شده است، اما می دانم که زنده خواهم ماند. مادر من یک مادر قوی بود که بزرگترین قلب را داشت. او فرشته ای بود که روی زمین راه می رفت. من همیشه او را به عنوان یک زنده یاد خواهم کرد. وقتی از کسی سوال می شود که قهرمانش کیست، معمولاً می گویند یک فرد مشهور، مانند مایکل جردن یا بریتنی اسپیرز. وقتی کسی از من می پرسد قهرمان من کیست، به او می گویم مادرم. مادرم هر روز زندگی می کند. این چیزی است که او را به یک قهرمان واقعی تبدیل می کند.
سوال: نویسنده وقتی فهمید مادرش بیمار است کجا بود؟
1. در ساحل.
2. در بیمارستان.
3. در خانه.
4. در مدرسه.