متن: کودکی یک توهم بود و توهم این بود: همه چیز بزرگتر بود. نه، منظورم همه چیز است، نه فقط خانه‌ها و مغازه‌ها و بزرگ‌ها، بلکه رنگ‌ها و گل‌ها و سفرها، به‌خصوص سفرهایی که بی‌پایان به نظر می‌رسند. "هنوز اومدیم بابا؟" نمایشگاه های تفریحی چیزهای عظیمی بودند که با سر و صدا و نور و خطر هیجان انگیز کیلومترها در اطراف شما پخش می شدند. به نظر می رسید روزهای بارانی در خانه که بیمار بودید تا ابد ادامه دارند. بزرگ شدن خود یک امکان دور از تصور غیرقابل تصور بود. هر صدا بلندتر بود، هر بازی بزرگتر، هر دردی غیر قابل تحمل بود. با پیر شدن، زندگی کوچکتر شده است. ذائقه ها کمرنگ شده غافلگیری ها تبدیل به شوک شده است. روزها بدون توجه می گذرد. چگونه می توانم دوران کودکی را دوباره به دست بیاورم در حالی که یک توهم بود؟ من فقط یک راه قابل تکرار و شگفت انگیز دارم و حتی از این طریق می توانم تنها بخشی از آن دنیای بزرگتر را به دست بیاورم. من می توانم مثل یک کودک روی صحنه بازی کنم و جمعیت را با آنها بخندانم و بخندانم، گاهی اوقات بی اختیار مانند یک کودک، و سپس، با وجود اینکه یک مرد شصت و یک ساله هستم، تقریبا می توانم رنگ ها را بگیرم و صداها و سکون آن سالهای بزرگتر وقتی کوچک بودم.
سوال: به نظر می رسد جهان برای نویسنده کوچکتر شده است زیرا _ .
1. زندگی ناامید کننده است
2. زمان خیلی سریع می گذرد
3. او شگفتی های زیادی داشته است
4. غذاها دیگر طعم خوشمزه ای ندارند