متن: وقتی هفت ساله بودم والدینم یک عروسک، یک خانه عروسک و یک کتاب به من دادند. شب های عربی در کاغذ قرمز پیچیده شده بود. تازه آماده خواندن بودم که مادرم وارد اتاقم شد. "عروسکت فقط زیبا نیست؟" مادرم پرسید به عروسک نگاه کردم، با موهای روشن در لباس صورتی---- باید او را "او" صدا کنم، زیرا هرگز اسمی برایش نگذاشتم. لب هایم را جمع کردم و ابروهایم را بالا انداختم، واقعاً نمی دانستم چطور مادرم را به راحتی ناامید کنم. "این عروسک متفاوت است." مادرم توضیح داد و سعی کرد با من صحبت کند تا با آن بازی کنم. با این فکر که عروسک به عشق نیاز دارد، مدت طولانی او را محکم در آغوش گرفتم. بی فایده با خودم گفتم. بالاخره تصمیم گرفتم با خانه عروسک بازی کنم. اما از آنجایی که به نظر می‌رسید چیدمان مجدد مبلمان کوچک تنها راه ممکن است، علاقه‌ام را از دست دادم. دوباره به سومین هدیه ام شب های عربی چشمم افتاد و شروع به خواندن آن کردم. از آن لحظه کتاب همراه همیشگی من بود. هر روز که از درخت باغمان بالا می رفتم، در میان شاخه هایش لانه می کردم، داستان های شب های عربی را تا ته دل می خواندم. مادرم وقتی متوجه شد که من با عروسک یا خانه کوچک بازی نمی کنم نگران شد. او اصرار کرد که عروسک را با خودم بالای درخت ببرم. تلاش برای خواندن روی شاخه ای در فاصله 15 فوتی از زمین در حالی که به عروسک احمقانه چسبیده بودید آسان نبود. بعد از اینکه تقریباً دو بار افتادم، یک سر تاک بلند را به دور گردن عروسک و سر دیگر آن را به دور شاخه گره زدم، و اجازه دادم عروسک در هوا آویزان شود در حالی که مشغول مطالعه بودم. من همیشه مراقب مادرم بودم. احساس کردم که بازی من با عروسک برای او اهمیت زیادی دارد. بنابراین هر بار که آمدنش را می شنیدم، عروسک را بلند می کردم و او را در آغوش می گرفتم. لبخندی که در چشمان مادرم بود به من گفت که نقشه ام عملی شد. اتفاق اجتناب ناپذیر یک روز بعد از ظهر رخ داد. کاملاً غرق در خواندن بودم، نشنیدم که مادرم مرا صدا زد. وقتی به پایین نگاه کردم، مادرم را دیدم که به عروسک آویزان خیره شده بود. از ترس بدترین سرزنش، به سرعت پایین آمدم و درست زمانی که مادرم داشت عروسک را باز می کرد به زمین رسیدم. در کمال تعجب، او سرزنش نکرد. او همچنان به عروسک خیره شده بود. فردای آن روز پدرم زود به خانه آمد و به من و او پیشنهاد داد با خانه عروسک بازی کنیم. خیلی زود حوصله ام سر رفته بود، اما انگار پدرم آنقدر خوش می گذراند که دلم نمی آمد به او بگویم. بی سر و صدا بیرون لیز خوردم و کتابم را در راه به سمت حیاط برداشتم. آنقدر در چیدمان و چیدمان مبلمان کوچک غرق شده بود که متوجه خروج سریع من نشد. تقریباً 20 سال گذشت تا اینکه بفهمم چرا ماجرای حلق آویز کردن عروسک برای والدینم بسیار مهم بوده است. تا آن زمان من خودم پدر و مادر بودم. پس از یادآوری این ماجرا، مادرم گفت در تمام این سال‌ها می‌ترسیدم که آیا من برای پسرم مهربان‌ترین و فهمیده‌ترین مادر باشم. مادرم اغلب با صدای بلند خدا را شکر می‌کند که من را پدر و مادر خوبی کرده است و به این نکته اشاره می‌کند که با تحصیل ممکن است به جای شاعری فقیر، یک دندان‌پزشک ثروتمند باشم. به همان اتفاق دوران کودکی نگاه می‌کنم و هدیه سومم را به یاد می‌آورم، کتابی با کاغذ قرمز، و از تجربیاتی استفاده می‌کنم که باعث شده من چه کسی و چه هستم. گاهی مکث می کنم تا از کنایه های شگفت انگیز زندگی تعجب کنم.
سوال: چرا نویسنده اسم عروسک را نگذاشت؟
1. چون این هدیه توسط پدر و مادرش داده شده است.
2. چون دختر خیلی به عروسک اهمیت نمی داد.
3. چون پدر و مادرش اسم عروسک را می گذاشتند.
4. چون عروسک شباهت چندانی با او نداشت.