متن: آقای هدلی معلم کلاس ششم من بود. در آن زمان من یک دختر کوتاه قد و 70 کیلوگرم بودم. پسرها همیشه به خاطر آن به من می خندیدند. بنابراین من به یک خانم جوان بسیار خجالتی تبدیل شدم. یک روز آقای هدلی به ما گفت که باید جلوی کلاس بیاییم و گزارش هایی را که تکمیل کرده بودیم بخوانیم. وقتی نوبت من رسید، حاضر نشدم جلوی آن همه دانش‌آموز بایستم و حرفشان را باز کنم. آقای هدلی گزارشم را به من داد و از من خواست آن را بخوانم. بهش پس دادم او به سمت جبهه رفت و گفت: "مارتا اینجا گزارش خیلی خوبی دارد و فکر می کنم همه باید از او بشنوند که آن را بخواند. اگر صداهای عجیب و غریبی درآورید یا به هر نحوی او را مسخره کردید، همین جا و همین حالا اجازه می دهم که شکست بخورید. . خوب؟" آقای هدلی به سمت من برگشت و دوباره کاغذ را به من داد و از من خواست که به جلوی کلاس بروم. با پاهایی که می لرزیدند آنجا راه رفتم و خرگوش را در سینه ام حس کردم. همه ساکت بودند، از جمله آن پسرها. من آنجا ایستادم و سعی کردم آرام باشم. آقای هدلی به سمت من آمد و بازویش را دور من گرفت "تو می توانی. من به تو اعتماد دارم!" سخنان او به من کمک کرد تا آرام شوم. گزارش را خواندم و به جای اینکه بچه ها به من بخندند و من را مسخره کنند، همه بلند شدند و دست زدند. از آن روز به بعد، بچه ها دیگر من را مسخره نکردند و برخی در واقع با من دوست شدند. در تمام دوران مدرسه همچنان خجالتی بودم، اما می‌دانستم که اگر مجبور باشم جلوی کلاس بایستم، می‌توانم این کار را انجام دهم.
سوال: آقای هدلی به مارتا کمک کرد _ .
1. رضایت
2. اعتماد به نفس
3. شوخ طبعی
4. شادی