متن: همسرم هفت سال و نیم پیش فوت کرد و من دچار افسردگی شدیدی شدم که بدترین دوران زندگی ام بود. حتی می خواستم به زندگی ام پایان دهم. من به عنوان یک پزشک شهر کوچک در کلینیک پزشکی خود در کیلاویا، هاوایی به کار ادامه دادم. بچه های من برای زندگی در سرزمین اصلی رفته بودند و من تنها بودم. در یک سفر خانوادگی، تلویزیون را روشن کردیم و دیدیم که دومین هواپیما به مرکز تجارت جهانی سقوط کرد. به بچه هایم گفتم: من می روم افغانستان. سپاه بین المللی پزشکی من را فرستاد تا 20 کلینیک در برخی از استان ها ایجاد کنم که مردم آن مراقبت های بهداشتی نداشتند. در نهایت، این کلینیک ها به 27000 بیمار در ماه خدمات رسانی می کردند. من چنین حسی از موفقیت داشتم، حس هدفمندی. افسردگی من کاملا برطرف شد. من هر جا که فاجعه رخ دهد می روم: اندونزی پس از سونامی، پاکستان پس از زلزله. من تازه در کنیا بودم. پس از انتخابات ریاست جمهوری آنها، حداقل هزار نفر کشته و صدها هزار نفر مجبور به ترک آن شدند. ما کلینیک های سیار را در منطقه ای با 19000 پناهنده راه اندازی کردیم. یکی از بزرگ ترین قاتل بچه ها در اردوگاه های پناهندگان شروع شد و مثل آتش گسترده شد. آب و تجهیزات پزشکی نیز مشکل داشتند. وقتی همسرم از دنیا رفت، فکر کردم زندگی ام تمام شده است. اما واقعاً تازه شروع شده بود. همسرم در اواخر عمرش به کما رفت. سرش را بین دستانم گرفتم و از همه جاهایی که بازدید خواهیم کرد، ماجراهای هیجان انگیزی که خواهیم داشت به او گفتم. در طول «ماجراجویی» بارها به این لحظه فکر می کنم. آن وقت نمی دانستم که این سخنان چقدر نبوی خواهد بود. او هنوز با من است.
سوال: نویسنده و همسرش _ .
1. ماجراهای هیجان انگیز زیادی را تجربه کرد
2. خیلی همدیگر را دوست داشتند
3. در سرزمین اصلی زندگی می کرد
4. با هم به جاهای زیادی سفر خواهند کرد