متن: ورزش پایه زندگی من است، در کنار مادرم که وقتی پدرم ما را ترک کرد مرا بزرگ کرد. من از شش سالگی وارد ورزش شدم. مربیان زیادی را می شناسم و صدها نکته از آنها شنیده ام، اما آنها معمولاً روی آنها تمرکز می کردند. تمرین‌هایی برای توسعه مهارت‌هایم و رسیدن به سطح بعدی بازی. زمانی که در دو بزرگسال بودم، با مربی جدید بسکتبال مدرسه، برایان پاولوسکی، آشنا شدم. فکر می‌کردم مطمئناً برای تیم مدرسه انتخاب خواهم شد، زیرا سال قبل در آن حضور داشتم. 90% تلاش کردم چون فکر می کردم بدون هیچ مشکلی موفق می شوم. این یک اشتباه بزرگ بود. برایان پاولوسکی سخت کوش ترین مربی ای است که من تا به حال ملاقات کرده ام. او انتظار تلاش 100٪ را نداشت، او انتظار تلاش 200٪ را داشت. یک مثال: او یک بار ما را مجبور کرد برای 40 تمرین انتحاری که در یک بازی از دست دادیم، 40 تمرین انتحاری انجام دهیم. فکر کنید این دیوانه است، اما اینطور نیست. بعد از این تمرین آماده سازی، در حالی که داشتیم یک فنجان آب سرد مینوشیدیم، گفتم: "مربی، این بهترین تمرینی بود که تا به حال داشتم." من کاملاً مخلص بودم. این مرد در دبیرستانم بیشترین تأثیر را روی من گذاشت و هست. او انتظار دارد که ما نه فقط در زمین، بلکه در کلاس درس عالی باشیم. اگر روی بسکتبال کار نکنم، در حال خواندن کتاب هستم. که او فکر می کند به ما در درک بهتر چالش های زندگی از جمله Wooden، Coach و The Screwtape Letters کمک می کند. در دو سال اول من سست شدم و تمام پتانسیلم را به کار نگرفتم. حالا برخلاف مربیان دوران جوانی ام، این مرد علاقه مند بود که در خارج از زمین چطور کار می کند. او همیشه مطمئن می شد که من با درس هایم پیش می روم و می توانم به من صادقانه می توانم بگویم که هیچ مربی دیگری در مورد موفقیت در بسکتبال تا این حد به من توصیه نکرده است، اما مهمتر از آن، در زندگی. مدرسه من خوش شانس است که چنین فرد بزرگی برای تدریس، مربیگری و تاثیرگذاری بر شاگردانش دارد. من همیشه روزهای بسکتبال دبیرستان خود را به عنوان یکی از سخت ترین دورانی که در زندگی ام نه تنها در بسکتبال بلکه در رشد فردی خود کار کرده ام به یاد خواهم آورد.
سوال: از نظر نویسنده، مربی برایان _ .
1. سختگیر و مفید
2. سخت کوش و صادق
3. ماهر و بی رحم
4. حرفه ای و جدی