متن: زمانی که پسرمان کلاس پنجم بود به منطقه جدیدی نقل مکان کردیم. قبل از نقل مکان، او را بردیم تا نصف روز را در مدرسه جدیدش بگذراند. در آنجا همکلاسی ها و معلمان جدید خود را دید. او از این دیدار لذت برد. در طی مسافت تقریباً 150 کیلومتری به خانه، او به ما گفت که به برخی از دانش آموزان گفته بود که چه زمانی به آنجا حرکت کنیم. و از آنها هم دعوت کرده بود که به ما سر بزنند. روز حرکت، یک شنبه، روز شلوغی بود. ظهر به خانه جدیدمان رسیدیم. حدود یک ساعت بعد، بچه ها شروع به آمدن کردند و خیلی زود یکی از آنها پسرمان را به خانه اش دعوت کرد تا بعد از ظهر بازی کند. در زمان بازگشت، می دانست که اکثر بچه ها کجا زندگی می کنند و تاریخچه خانواده های آنها. صبح دوشنبه، درست قبل از ساعت رفتن او به مدرسه، زنگ در به صدا درآمد. بعد دوباره و دوباره زنگ خورد. تا زمانی که او آماده شد، هشت پسر جوان داشتیم که منتظر بودند تا در اولین روزش با او به مدرسه بروند. همه آنها در نزدیکی ما زندگی می کنند. از آنها پرسیدم که آیا پدر و مادرشان آنها را فرستاده اند؟ پاسخ ها مرا متعجب و خوشحال کرد: "نه، ما آمدیم تا او کسی را داشته باشد که با او راه برود." و "این کار درستی است." دوستی ها از همان روز شکل گرفت. ما نزدیک به شش سال است که اینجا زندگی می کنیم و همان گروه از بچه ها هنوز با هم بازی می کنند، آخر هفته ها با هم به مهمانی می روند و با هم در اینترنت گشت و گذار می کنند. من هنوز به این فکر می کنم که آن بچه ها چقدر خوش برخورد و مهربان هستند. و پسرم چقدر خوش شانس است که آنها را دوست دارم.
سوال: قسمت به ما نشان می دهد که _ .
1. حرکت به مکان جدید آسان است
2. این نوعی از مردم برای کمک به یک تازه وارد است
3. خوب است که دوستان جدید پیدا کنید
4. بهتر است در همان مکان زندگی کنید