متن: وقتی هفت ساله بودم مادرم به سرطان مبتلا شد. برای این نوع سرطان میزان بقا پایین بود. خانواده من به شدت ناراحت و شوکه شده بودند. من خیلی جوان بودم که نمی توانستم بفهمم. نمی‌دانستم که هر روز با مادرم باید بهترین باشد، زیرا نمی‌دانستیم که آخرین روز زندگی‌مان است یا نه. نفهمیدم چرا همه ناگهان از زندگی پرمشغله خود وقت می گیرند تا بیایند و روی مبل ما بنشینند. پزشکان به ما گفتند که ممکن است مادرم با عمل جراحی زنده بماند. اما می تواند او را نیز بکشد. او قبول کرد که آن را داشته باشد. این عمل جراحی برای روز بعد از روز کلمب برنامه ریزی شده بود. یک روز قبل از عمل جراحی، مدرسه را ترک کردم و مادرم بهترین روز زندگی ام را برنامه ریزی کرد. روز با این شروع شد که او مرا از خواب بیدار کرد و گفت: "کیت، یک سورپرایز برایت دارم. بیا ببین." سورپرایز عروسکی بود که برای مدت طولانی می خواستم. در طول روز، او همه چیزهایی را که فکر می کرد برای بزرگ شدن و انسان خوبی بودن باید بدانم به من گفت. او به من گفت که بهترین باشم و همیشه باعث افتخار او خواهم شد. روز پر از خنده بود. برای اولین بار بعد از مدت ها می توانستم ببینم که خوشحال است. واقعا خوشحالم. روز گذشت و فردای آن روز نوبت جراحی بود. اشکی نبود؛ فکر می‌کنم فهمیدم که می‌توانم مادرم را از دست بدهم، زیرا آنها به من گفتند که ممکن است بمیرد. تمام روز منتظر خبری از دکتر بودیم. وقتی دری باز شد یا کسی وارد اتاق انتظار شد، همه می پریدند. بالاخره دکتر آمد و خبر همان چیزی بود که ما برایش دعا کرده بودیم. هرگز آن روز با هم بودن را فراموش نمی کنم و اینکه چگونه بیماری او خانواده ما را به هم نزدیکتر کرد. الان فهمیدم چقدر خوش شانس بودیم. من واقعاً از زندگی قدردانی می کنم و به مادرم به خاطر قوی بودنش احترام می گذارم.
سوال: پس از مریض شدن مادر نویسنده، مردم _ .
1. به نوبت از نویسنده مراقبت کرد
2. سعی کردند زمان بیشتری را برای کار خود صرف کنند
3. وقت بیشتری برای ماندن با مادر اختصاص داد
4. از پزشکان خواست که بلافاصله مادر را عمل کنند