متن: بابی مورسکو در آشپزخانه جهنمی نیویورک، یک محله فقیرنشین طبقه کارگر در غرب منهتن بزرگ شد. اما آشپزخانه جهنمی درست در مجاورت برادوی قرار دارد و نورهای روشن بابی را از زمانی که او نوجوان بود جذب می کرد. صحنه‌بازی به سختی چیزی بود که یک بچه خیابانی می‌توانست به شرکای خود بپذیرد. از ترس مسخره کردن او، وقتی در 17 سالگی شروع به خواندن کلاس های بازیگری کرد، به هیچ کس، حتی دوست دخترش، نگفت. اگر بچه همسایه بودید، پلیس، کارگر ساختمانی، درازکش یا مجرم می شدید. نه بازیگر مورسکو تلاش کرد تا آن پیاده روی طولانی را چند بلوک به سمت شرق طی کند. او در رشته بازیگری تحصیل کرد، برای همه کارهای گاو شرکت کرد - و در طول دهه 1970 مجموعا 2000 دلار درآمد داشت. او می‌گوید: «من بازیگر خوبی نبودم، اما به رانندگی نیاز داشتم تا در زندگی‌ام کاری متفاوت انجام دهم. او به هالیوود نقل مکان کرد و در آنجا سوار تاکسی شد و به عنوان پیشخدمت کار کرد. پدرم گفت: دست از این دیوانگی بردار و کار پیدا کن، زن و دختر داری. اما مورسکو به کار خود در حرفه انتخابی خود ادامه داد. سپس در سال 1983 برادر کوچکترش توماس در یک قتل به قتل رسید. مورسکو به محله قدیمی خود بازگشت و نوشتن را به عنوان راهی برای کشف درد آشپزخانه جهنمی آغاز کرد. خیابان های نیمه متروک، بر اساس قتل برادرش، در یک تئاتر کوچک آف برادوی در سال 1988 افتتاح شد. یک تهیه کننده هالیوودی آن را دید و از او خواست تا روی فیلمنامه ای کار کند. شهرت او افزایش یافت و مأموریت های کافی برای بازگشت به هالیوود دریافت کرد. در سال 2003، زمانی که پل هاگیس، کارگردانی که با او دوست شده بود، با او تماس گرفت، دوباره بیکار شد و پول نقد نداشت. هاگیس برای نوشتن فیلمی درباره کشور بعد از 11 سپتامبر کمک می‌خواست. آن دو روی نوشتن فیلم Crash کار کردند، اما همه استودیوهای شهر آن را رد کردند. آنها به تلاش خود ادامه دادند. با این حال، مدیران استودیو فکر می کردند هیچ کس نمی خواهد زندگی سخت را در آمریکای مدرن ببیند. کراش در می 2005 وارد سینما شد و بی سر و صدا به یک موفقیت و هم موفقیت منتقدان تبدیل شد. این فیلم نامزد شش جایزه اسکار شد و برنده سه جایزه شد - بهترین فیلم، بهترین تدوین فیلم و بهترین نویسندگی (فیلمنامه اصلی) توسط پل هاگیس و بچه از آشپزخانه جهنمی. بابی مورسکو در سن 54 سالگی یک شبه موفق شد. او می گوید: «اگر کاری دارید که می خواهید در زندگی انجام دهید، به مشکلات فکر نکنید، به راه های دیگر برای انجام آن فکر کنید.
سوال: چرا بابی مورسکو به کسی نگفت که از 17 سالگی شروع به درس خواندن کرده است؟
1. می خواست به دوست دخترش سورپرایز کند.
2. دوست دخترش به او اجازه این کار را نداد.
3. می ترسید به او بخندند.
4. او هیچ استعدادی در بازیگری نداشت.