متن: زمانی که من در کالج بودم، مردی به نام هنری به عنوان نگهبان در ساختمان اتحادیه دانشجویی ما کار می کرد. هنری با موهای سفید، با لهجه هلندی پنسیلوانیا، معمولاً با کلاه بیسبال، تی شرت و یک شلوار جین دیده می شود. او متولی بود و محترم ترین و شناخته شده ترین فرد ساختمان بود. همه هنری را دوست داشتند، و این به خاطر تمام روش‌های ضمنی او بود که عشقش را به اطرافیانش ابراز می‌کرد. هنری مجبور نبود بگوید "دوستت دارم." او عشق خود را زندگی کرد. هنری همیشه وقتی با شخص جدیدی ملاقات می کرد هیجان زده بود و می خواست همه چیز را در مورد آنها بداند. او احساس می کرد که انجام کارها برای افرادی که برایش ارزش قائل است مهم است. و هنری به نظر می رسید برای همه کسانی که ملاقات می کرد ارزش قائل بود. او مقالات یا کاریکاتورهایی برای افراد خاص می آورد، برای معرفی افراد به یکدیگر تلاش می کرد، ده ها نام و تولد را در کیف پول خود نگه می داشت تا بتواند کارت بفرستد، و به دانش آموزان کمک می کرد تا با فارغ التحصیلانی که برای او نامه نوشته بودند در ارتباط باشند. . او حتی به دانش‌آموزانی که پول کافی برای خرید کتاب‌هایشان را نداشتند کمک می‌کرد. هنری به من --- و بسیاری دیگر که از او حمایت کرد --- یاد داد که چگونه زندگی را به بهترین شکل زندگی کنم. نه با چتربازی یا کاوش در برخی کشورهای خارجی، بلکه با قدردانی از جایی که در زندگی هستید و برای اطرافیانتان ارزش قائل هستید. نکته خنده دار این است که هنری علیرغم تمام کارهایی که کرد و به ما آموخت، واقعاً باور داشت که او خوش شانس بود --- او کسی بود که با آشنایی با ما چیزهای زیادی به دست آورد. اما همه ما که هنری را به یاد می آوریم می دانیم که ما کسانی بودیم که واقعاً برکت یافتیم. ما هرگز مردی را که بهترین روش گفتن "دوستت دارم" را به ما آموخت، اغلب ربطی به کلمات ندارد.
سوال: هنری همیشه برای ملاقات با افراد جدید هیجان زده بود زیرا _ .
1. این باعث می شود مردم درباره او بسیار فکر کنند
2. او محبوب ترین فرد در کالج بود
3. این بخشی از مسئولیت او به عنوان یک متولی بود
4. او برای همه چیز در زندگی اش ارزش قائل بود