متن: همان شب زمستانی که من و پدر و مادرم از خانه خاله برمی گشتیم شروع به بزرگ شدن کردم و مادرم گفت ممکن است به زودی به آمریکا برویم. آن موقع در اتوبوس بودیم. من گریه می کردم و چند نفر در اتوبوس دورم می چرخیدند تا به من نگاه کنند. یادم می آید که طاقت این فکر را نداشتم که دیگر برنامه رادیویی برای بچه های مدرسه ای را که هر روز صبح به آن گوش می کردم، نشنوم. یادم نمی آید دوباره به این دلیل گریه کرده باشم. در واقع فکر می کنم هنگام خداحافظی با دوستان و اقوامم خیلی کم گریه کردم. وقتی داشتیم می رفتیم به همه جاهایی که قرار بود ببینم فکر کردم -- مکان های عجیب و جادویی که فقط از روی کتاب ها و عکس ها می شناختم. آن زمان کشوری را که می رفتم ترک می کردم تا دیگر برنگردم. چهار سال بعد اهمیت خوش بینی را به من آموخت، اما این ایده یکباره به ذهنم خطور نکرد. برای دو سال اول در نیویورک، من واقعاً گم شده بودم - به دلیل جابجایی خانواده مجبور شدم در سه مدرسه درس بخوانم. اصلا نمی دانستم چه هستم و چه باید باشم. مادر دوباره ازدواج کرد و همه چیز برای من پیچیده تر شد. مدتی گذشت تا من و ناپدری به هم عادت کنیم. من اغلب غمگین بودم، و هیچ پایانی برای "روزهای سخت" نمی دیدم. مسئولیت های من در خانواده بسیار افزایش یافت، زیرا انگلیسی را بهتر از دیگران در خانه می دانستم. نامه نوشتم، فرم ها را پر کردم، در مصاحبه با افسران مهاجرت ترجمه کردم، پدربزرگ و مادربزرگم را نزد دکتر بردم و آنجا ترجمه کردم، و حتی قبض های تلفن را با نمایندگان شرکت در میان گذاشتم. از تجربیاتم یک قانون مهم را یاد گرفتم: تقریباً همه مشکلات رایج در نهایت برطرف می شوند! وقتی تسلیم نشوید و فقط کمی صبر کنید، مطمئناً یک چیز خوب در پایان اتفاق می افتد! من معتقدم که زندگی من به خوبی پیش خواهد رفت، حتی اگر به این راحتی هم نباشد.
سوال: برای دو سال اول در نیویورک، نویسنده _ .
1. اغلب راه خود را گم می کند
2. به آینده اش فکر نمی کرد
3. در سه مدرسه مختلف تحصیل کرد
4. با ناپدری اش خوب بود