متن: دانشمندان مطمئن نیستند که مغز چگونه مسیرهای زمان را دنبال می کند. یک نظریه معتقد است که دارای گروهی از سلول های تخصصی برای ثبت فواصل زمانی است، در حالی که نظریه دیگر معتقد است که برخی از فرآیندهای عصبی به عنوان یک ساعت درونی عمل می کنند. مطالعات نشان می‌دهد که هر نظریه‌ای که باشد، سلول‌ها فاصله زمانی طولانی‌تری را درک نمی‌کنند. به نظر می‌رسد زمان در یک بعدازظهر خالی و زمانی که مغز بر روی کار چالش‌برانگیز تمرکز می‌کند، کند می‌شود. محرک‌ها، از جمله کافئین، باعث می‌شوند افراد احساس کنند که انگار زمان تندتر می گذرد. به نظر می رسد مشاغل پیچیده، مانند انجام مالیات، بیشتر از آنچه واقعا انجام می دهند به طول می انجامد. و رویدادهای عاطفی - جدایی، ارتقاء شغلی، یک سفر به خارج از کشور متحول کننده - معمولاً ماه ها یا ماه ها جدیدتر از آنچه هستند احساس می شوند. به‌طور خلاصه، برخی روان‌شناسان می‌گویند، یافته‌ها از مشاهدات فیلسوف مارتین هایدگر حمایت می‌کنند که زمان «صرفاً در نتیجه رویدادهایی که در آن اتفاق می‌افتد ادامه دارد». اکنون محققان دریافته‌اند که ممکن است عکس این موضوع نیز صادق باشد: اگر رویدادهای بسیار کمی به ذهنشان خطور کند، حس زمان باقی نمی‌ماند. مغز فاصله ی گذشته را کوتاه می کند. در یک آزمایش کلاسیک، یک کاوشگر فرانسوی به نام میشل سیفر به مدت دو ماه در غاری زندگی کرد که از ریتم شب و روز و ساعت های دست ساز انسان جدا بود. او در آن زمان ظاهر شد و متقاعد شد که تنها 25 روز در انزوا بوده است. چپ در شرایط خاص خود، مغز تمایل به کوتاه کردن زمان دارد. در کار قبلی، محققان دریافتند که یک مورد مشابه در قضاوت افراد در مورد فواصل زمانی که فقط چند لحظه طول می‌کشد، کار می‌کند. محرک‌های نسبتاً نادر، مانند فلاش‌ها یا صداها، تمایل دارند سرعت ضربان‌ساز داخلی مغز را افزایش دهند. در سطحی آشکار، این نوع یافته‌ها توضیحی برای این موضوع ارائه می‌دهند که چرا به نظر می‌رسد فرزندان دیگران بسیار سریع‌تر از فرزندان خود بزرگ می‌شوند. با این حال، دیدن فرزند دایی هر چند سال یک بار، بدون خاطرات آزاردهنده، زمان را کوتاه می کند.
سوال: در کدام ستون روزنامه می توانیم این قسمت را پیدا کنیم؟
1. اخبار اجتماعی
2. فعالیت های جامعه
3. علوم پایه
4. زندگی کودکان