متن: باد سرد شور و شوق مرا به عنوان یک توریست در واشنگتن دی سی را از بین برد، بنابراین برای گرما وارد نزدیکترین رستوران شدم. یک فنجان قهوه داغ سفارش دادم و شروع به مشاهده مردم کردم. عده ای در سالن بزرگ مشغول صرف شام بودند که باعث شد من به فکر شام زودهنگام باشم. در آن زمان مردی را دیدم که در آن نزدیکی نشسته بود و از چشمان مشتاق او متوجه شدم که متوجه غذای لذیذ شده است. بدن خسته و لباس های کهنه اش فریاد می زد: بی خانمان، بی خانمان! تعجب کردم که چقدر از غذا خوردنش گذشته است. توقع داشتم که برای یک جزوه به من نزدیک شود. او هرگز انجام نداد. جنگ خاموشی در سرم شروع شد -- یک طرف به من می گفت که به کار خودم فکر کنم و طرف دیگر از من اصرار می کرد که غذا را به او تعارف کنم. در حالی که بحث درونی من ادامه داشت، یک زوج جوان خوش لباس به سمت او رفتند. شوهر شروع کرد: ببخشید قربان. "ما تازه غذا خوردن را تمام کردیم و اشتهایمان آنقدر که فکر می کردیم زیاد نبود. از هدر دادن غذای خوب متنفریم. آیا می توانید به ما کمک کنید و از آن استفاده کنیم؟" مقداری غذا به مرد داد. "متشکرم. کریسمس مبارک!" مرد پاسخ داد. مرد با دقت غذای جدیدش را تماشا کرد و می خواست سوپ را بنوشد و غذا را جدی بخورد. اتفاقی که بعد افتاد مرا شوکه کرد. پیرمردی با شلوار، ژاکت کهنه و کفش های باز وارد سالن شد و به سمت ما رفت. مردی که به تازگی غذا به او پیشنهاد شد وضعیت را دید. با کنار گذاشتن غذا، بلند شد و پیرمرد را به سمت میز راهنمایی کرد. سپس ژاکت کهنه اش را روی شانه های پیرمرد گذاشت. او گفت: "سلام، اسم من جک است، و یک فرد مهربان این غذا را برای من آورد. من تازه غذا را تمام کردم و از هدر دادن غذای خوب متنفرم. آیا می توانید به من کمک کنید؟" پیرمرد با سپاسگزاری پاسخ داد: "حتما، اما به شرطی که نصف راه را با من در آن ساندویچ بروی." آن روز با احساس گرمای بیشتر از چیزی که فکرش را می کردم، رستوران را ترک کردم.
سوال: از متن چه چیزی می توان استنباط کرد؟
1. پیرمرد تمام غذایی که جک داده بود را پذیرفت.
2. این زوج جوان همیشه غذای خود را در رستوران هدر می دادند.
3. جک از اینکه نویسنده به او کمک نکرد ناامید شد.
4. جک غذا را به پیرمرد داد در حالی که هنوز گرسنه بود.