متن: وقتی در دبستان بودم گاهی با دختری همسن و سال خودم آشنا می شدم. لیزا هرگز فعال نبود، اما همیشه بسیار شیرین و خوب بود. در کلاس پنجم او به کلاس من آمد. او خیلی غایب بود، و یک روز من جرات داشتم که دلیلش را بپرسم. او به من گفت که مریض است، و او توضیح داد که کلاه گیس زده است، زیرا داروهایش باعث ریزش موهایش شده است. همین جا گذاشتیم هر وقت لیزا سر کلاس می آمد - به ندرت - با او در زمین بازی می گشتم. من به خاطر این موضوع از دوستانم بسیار مورد تمسخر قرار گرفتم زیرا آنها فکر می کردند که من آنها را برای لیزا نادیده می گیرم. تحصیلات خانوادگی ام به من آموخت که خوب باشم، و احساس می کردم نیازهای لیزا بسیار مهمتر از نیازهای دیگری است که می شناختم. چند ماه از حضور لیزا در کلاس ما گذشته بود و یک روز معلم ما گریه می کرد. او توضیح داد که لیزا روز قبل مرده و دیگر همکلاسی ما نخواهد بود. او به ما گفت که لیزا سال ها با سرطان مبارزه کرده است. من شوکه شدم. لیزا هرگز از بیماری خود صحبت نکرد که گویی می تواند او را بکشد. خوب، در تمام این سال ها لیزا را در ذهن و قلبم نگه داشته ام. وقتی اتفاقات مهم زندگیم را پشت سر می گذارم، به لیزا فکر می کنم. من اخیراً آرزوی شدیدی برای یافتن مادر و پدرش داشتم. می‌خواهم به آنها بگویم که اگرچه هرگز من را ندیدند، اما دخترشان تأثیر شیرینی بر زندگی من گذاشت. من نمی دانم نام کوچک پدر و مادرش چیست. من به ستون شما می نویسم و امیدوارم بتوانید به من در مسیر درست اشاره کنید. لیزا خیلی دختر دوست داشتنی بود. شاید پدر و مادرش با این واقعیت که بعد از این همه سال تنها کسانی نیستند که او را به یاد می آورند دلداری می دادند.
سوال: نویسنده از لیزا چه آموخت؟
1. برای اینکه نیازهای دیگران را بالاتر از نیازهای خود قرار دهید.
2. برای مخفی نگه داشتن بیماری
3. همه جا با همه خوب باشیم
4. برای مقابله با چالش های زندگی شجاعانه.