متن: من در یک بعدازظهر بسیار گرم به سمت خانه رانندگی می کردم و نزدیک به یک گذرگاه بودم. یکی از چراغ های اصلی خاموش شده بود و یک افسر پلیس در وسط حدود بیست خط ترافیک بسیار شلوغ ایستاده بود. واقعیت این بود که او کلاه یا سایه ای نداشت که از او در برابر آفتاب سوزان محافظت کند، اما خوشحال بود و کار فوق العاده ای انجام می داد. دیدم یه داروخونه سر اومده بود و وقتی اونجا بودم خیلی دلم میخواست برای افسر آب بیارم ! با این حال من کمی تردید داشتم، زیرا برقراری ارتباط با یک غریبه از این طریق کمی خارج از منطقه راحتی من بود. بحث کردم، تقلا کردم، رفتم، نیمه راه را به خانه رساندم، برگشتم، به داروخانه برگشتم، آب گرفتم، و بعد متوجه شدم که چگونه آن را در گذرگاه شلوغ به او بدهم. می دانستم که او ممکن است نتواند آن را تحمل کند - چون مشغول انجام حرکاتی برای هدایت ترافیک بود دستی برای گرفتن آن نداشت - اما باید تلاش می کردم. به داخل گذرگاه رفتم، در حالی که از کنار افسر رد شدم، شیشه هایم را پایین آوردم و بطری آب را به او دادم. اگرچه او نتوانست بطری را بردارد، لبخندی زد و گفت: "متشکرم." من به خانه رفتم، از اینکه اصرار کردم احساس بهتری داشتم. و من حتی الهام گرفتم که بعدازظهر با ایستگاه تماس بگیرم تا مطمئن شوم که او آن روز چه کار بزرگی انجام داده است. انتشار مثبت احساس خوبی داشت و این کمترین کاری بود که می توانستم انجام دهم.
سوال: نویسنده ایستگاه را به _ .
1. بگو چراغ راهنمایی بدی سر گذرگاه بود
2. شکایت کنید که افسر پلیس آب او را قبول نکرده است
3. گواهینامه رانندگی او را پس بگیرید
4. کار عالی افسر پلیس را تحسین کنید