متن: روزی که نامزدم به زمین افتاد، برف شروع به باریدن کرد، درست مثل وقتی که از پشت بام افتاد، ته آن از دنیای من نیفتاده بود. وقتی جسدش را پیدا کردم کمی پوشیده از برف بود. در چهار ماه آینده تقریبا هر روز برف می بارید، در حالی که من روی کاناپه نشستم و انباشته شدن آن را تماشا کردم. یک روز صبح، به طبقه پایین رفتم و با تعجب دیدم که یک ماشین برف روب در حال تمیز کردن مسیر من و پشت خم شده زنی بود که پیاده روی من را بیل می زد. به زانو افتادم، در اتاق نشیمن خزیدم و به طبقه بالا برگشتم تا آن سامری های خوب مرا نبینند. من بودم _ . اولین فکر من این بود که چگونه آنها را جبران کنم؟ من قدرت برس زدن موهایم را نداشتم، چه رسد به اینکه قدم زدن کسی را بیل بزنم. قبل از مرگ جون، به این افتخار می کردم که به ندرت درخواست کمک یا لطف می کردم. من خودم را با شایستگی و استقلالم تعریف کردم. چگونه می توانم به خودم احترام بگذارم اگر تنها کاری که انجام می دادم این بود که هر روز روی مبل بنشینم و بارش برف را تماشا کنم؟ یادگیری نحوه دریافت عشق و حمایتی که برایم پیش آمد آسان نبود. دوستان برایم غذا می پختند و من گریه می کردم زیرا حتی نمی توانستم به آنها کمک کنم تا سفره را بچینند. "من معمولاً اینقدر تنبل نیستم." بالاخره دوستم کتی با من نشست و گفت: مریم، آشپزی برای تو کار سنگینی نیست، احساس خوبی به من می دهد که بتوانم کاری برایت انجام دهم. بارها و بارها، از افرادی که در آن روزهای تاریک از من حمایت کردند، کلمات آرامش‌بخش مشابهی شنیدم. یک مرد بسیار عاقل به من گفت: "تو هیچ کاری انجام نمی دهی. این که کاملاً به روی غم و اندوه خود باز بودن ممکن است سخت ترین کاری باشد که انجام می دهی." از بسیاری جهات برای بهتر شدن تغییر کرده ام. من تعجب کردم که فهمیدم آزادی باورنکردنی از رویارویی با بدترین ترس و دور شدن کامل به دست می آید.
سوال: این _ که به نویسنده کمک کرد تا از تاریکی بیرون بیاید.
1. خودش
2. دوستان او
3. نامزد او
4. برف پاک کن