متن: نامه ای به ادوارد، ستون نویس آقای متخصص عزیز: من در خانه ای ناراضی و بدرفتار بزرگ شدم. من همیشه به خودم قول می دادم که هر چه زودتر از آنجا خارج شوم. اکنون در سن 20 سالگی، یک شغل خوب و یک خانه خوب دارم و واقعاً به استقلالی که به دست آورده ام افتخار می کنم. مشکل اینجاست: چند تن از دوستان من که هنوز با والدین خود زندگی می کنند آرزو می کنند که ای کاش مکان هایی مانند من داشتند -- آنقدر که آنها را مال خود می کردند. با من شروع شد که چند نفر از آنها آخر هفته ها را با من سپری کردند. اما اکنون به نظر می رسد که آن را بدیهی می دانند که می توانند هر زمان که دوست دارند فریاد بزنند. آنها دوست پسر می آورند، با تلفن صحبت می کنند و برای همیشه بیرون می مانند. من از داشتن دوستانم در اینجا گاهی اوقات لذت می برم - این باعث می شود مکان احساس راحتی و گرمی کند - اما اینجا خانه من است، نه خانه مهمانی. من به اندازه کافی بزرگ بودم که به تنهایی از خانه خارج شوم، پس چرا به نظر نمی رسد از دوستانم بخواهم که به حریم خصوصی من احترام بگذارند؟ پاسخ جوآن ادوارد به جوآن جوآن عزیز: اگر خانواده‌تان در دوران کودکی به نیازهای شما توجه نمی‌کردند، احتمالاً در حال حاضر با این مشکل مواجه هستید که دیگران نیازهایتان را بدانند. و اگر دوستانتان را دور خود جمع کرده اید تا یک فضای شاد خانوادگی را دوباره بسازید، ممکن است بترسید که نه گفتن آن نوع درگیری را که با آن بزرگ شده اید بازگرداند - یا فضای خوبی را که اکنون از آن لذت می برید از بین ببرد. شما باید درک کنید که در دوستی واقعی، اشکالی ندارد که هر از گاهی نیازهای خود را در اولویت قرار دهید. در مورد پیامی که می خواهید بفرستید شفاف باشید. به عنوان مثال، "من واقعا شرکت شما را دوست دارم، اما به حفظ حریم خصوصی نیز نیاز دارم. لطفا قبل از آمدن تماس بگیرید."
سوال: از حرف اول می توان نتیجه گرفت که _ .
1. جوآن دوستانش را مهمتر از حریم خصوصی خود می داند
2. دوستان جوآن بیشتر از آنچه که او بپذیرد به ملاقات او می روند
3. جوآن اصلا مهمانی ها را دوست ندارد
4. جوآن از دوست پسرهایی که دوستانش می آورند بیزار است