متن: وقتی حدود دوازده سالم بود، برای شام با خانواده به رستورانی رفتم. زمستان بود و در آن شب خاص، باد واقعاً می‌وزید. وقتی من و مادرم از ماشینمان به سمت رستوران حرکت کردیم، دختری هم سن و سال من و مادرش به سمت ما آمدند. آنها پرسیدند که آیا ما خرده یدکی داریم؟ مامانم فوراً پرسید وسایلشان را کجا نگه می دارند. آنها به یک ماشین قدیمی در پارکینگ روبروی خیابان اشاره کردند. دختر گفت شش نفر در آن ماشین زندگی می کردند که اندازه آن هم اندازه خانواده من بود. مامانم بعد از دادن چند دلار به مردم گفت که کاری برای انجام دادن دارد. او مرا با پدرم و سه خواهر و برادرم به داخل رستوران فرستاد. اما او نیامد. بعداً متوجه شدم که او به خانه رفته و کمدهای ما را در چند کیسه خالی کرده است. سپس آن غذا را به ماشین آورد و کیسه ها را به خانواده داد. وقتی آن قسمت اتفاق افتاد من آنجا نبودم، اما فقط می توانم شادی را در چهره آنها تصور کنم. چند روز بعد، وقتی متوجه شدم او چه کار کرده است، از او پرسیدم که چرا به آن افراد کمک کرد. او به من گفت که آنها خوش شانس نبودند. چهره آن دختری که از ما تقاضای تغییر کرده بود را به خاطر دارم، او هم سن من بود، اما ما خیلی متفاوت به نظر می رسیدیم. در اینجا ایستادم، لباس‌های تقریباً نو پوشیده بودم، برای صرف غذا در رستوران رفتم و سپس به خانه برگشتم و به اتاق خوابی که با خواهر کوچکترم تقسیم کردم، رفتم. یادم می‌آید فکر می‌کردم که دختر دیگر غذایی برای خوردن ندارد. و او در حال بازگشت به یک ماشین سرد مشترک با پنج نفر دیگر بود. بعد از ترسیم این تصویر در ذهنم، فهمیدم که چرا مادرم کاری را انجام داده است. هرگز فراموش نمی کنم که او در آن شب چه کرد و چگونه یکی از بهترین درس هایی را که یاد گرفتم به من آموخت.
سوال: بهترین عنوان قطعه چیست؟
1. چگونه از خانواده فقیر حمایت کنیم
2. دوست نیازمند دوست در عمل است
3. زندگی سخت خانواده یک دختر بچه
4. درس مهربانی از مادرم