متن: من موفق شده بودم تمام اوراقم را بفروشم و در برف به خانه می آمدم. آن ساعت عجیب در نیویورک بود که کارگران عصر به سمت خانه می رفتند. پدرم را در نزدیکی کوپر یونیون شناختم، یک چهره یخ زده با یک پالتوی کهنه که کنار یک گاری موز ایستاده بود. خیلی تنها به نظر می رسید. اشک به چشمانم آمد سپس مرا دید و صورتش با لبخند غمگین و زیبایش روشن شد. گفت: آرک پس اوراقت را فروختی بیا موز بخور. او به من پیشنهاد داد، اما من آن را رد کردم. احساس کردم مهم است که پدرم موزش را بفروشد، نه اینکه آنها را بدهد. او فکر کرد من خجالتی هستم و با من شوخی کرد و مجبورم کرد موز را بخورم. بوی برف خیس می داد. گفتم: «امروز خیلی موز نفروختی بابا. بابا گفت: "چه کاری می توانم انجام دهم؟ به نظر می رسد هیچکس آنها را نمی خواهد." درست بود. جمعیت به خانه فشار آوردند. آسمان بر ساختمان های نیویورک تاریک شد. چراغ های بلند خیابان روشن شد. ماشین‌های خیابانی و دوچرخه‌ها می‌گذشتند. هیچ کس و هیچ چیز در شهر بزرگ برای موز پدرم متوقف نشد. پدرم با ناراحتی گفت: من باید فریاد بزنم. "من باید مانند دستفروشان دیگر سر و صدای زیادی ایجاد کنم، اما گلویم را درد می کند. یکی از موزش را خورده بودم. صدایی در اعماق وجودم به من گفت که باید به نوعی هزینه آن را بپردازم. من باید اینجا بمانم و به پدرم کمک کنم. من داوطلب شدم: "برایت داد می زنم، پدر." گفت: آرک، نه، برو خونه، امروز به اندازه کافی کار کردی، فقط به مامان بگو دیر می‌رسم. اما من داد زدم و داد زدم. پدرم که در کنارش ایستاده بود، سخنان ستایش آمیزی گفت و گفت که من فریادکننده فوق العاده ای هستم. با این حال، هیچ کس دیگری توجه نکرد. کسی گوش نکرد و برای خرید موز ما آمد. پدرم بالاخره سعی کرد جلوی من را بگیرد. او گفت: "این فریاد عالی بود، آرچ. اما فقط ما امروز بدشانس هستیم! بیا به خانه برویم." اصرار کردم که فریادهایم را ادامه دهم. اما بالاخره پدرم مرا متقاعد کرد که با او بروم.
سوال: پسر فریاد زد تا _ .
1. ثابت کن عصبانی بوده
2. هیجان خود را نشان دهد
3. ستایش پدرش را دریافت کند
4. به پدرش در فروش موز کمک کند