متن: مدتها قبل از اینکه جهان علمی در مورد تأثیرات معرفی گونه های غیربومی نگران شود، در مجموع 100 سار در پارک مرکزی شهر نیویورک رها شدند. یوجین شیفلین از عاشقان شکسپیر بود که می خواست تا آنجا که ممکن است پرندگان manv که توسط بارد ذکر شده است به آمریکا بیاورد. او 60 سار را وارد کرد و در یک روز مارس در پارک مرکزی رها کرد. یک سال بعد، او 40 پرنده دیگر را معرفی کرد. در طی 50 سال، آنها به همه ایالت ها گسترش یافتند و امروزه تعداد آنها به 200 میلیون نفر می رسد. در شهرستان سن دیگو، سار در محیط های شهری و کشاورزی در خانه به نظر می رسد، اغلب در زمین تغذیه می کند، جایی که چمن ها و مزارع را بررسی می کند. حشرات، کرم ها و حلزون ها. لانه سازی در ماه مارس آغاز می شود و در ماه مه زمانی که پرندگان جوان به گله های بزرگ در مکان هایی مانند دریاچه هنشاو، مزارع لبنیات یا علفزارهای رامونا می پیوندند به اوج خود می رسد. آنها اغلب لانه پرندگان دیگر را تصاحب می کنند، و به نظر خاص نمی رسند. بسیاری از انواع درختان علاوه بر رقابت با گونه های بومی برای غذا و مکان های لانه سازی، تخمین زده شده است که سارها سالانه حداقل 800 میلیون MYM خسارت به محصول وارد می کنند. بسیاری از آسیب هایی که آنها ایجاد می کنند نتیجه غلظت آنهاست. گله های انبوه پرندگان، هرچند زیبا هستند. با بیش از 800 حادثه گزارش شده توسط اداره هوانوردی فدرال، می تواند مخرب، حتی برای هواپیما خطرناک باشد. با وجود فشار بدشان، سار در بین پرنده‌نگاران و همچنین عاشقان شکسپیر محبوب است، که اغلب به سار اشاره می‌کنند، احتمالاً به این دلیل که پرنده کاملاً مقلد است. رابین و سوسو. او را دوست داشته باشید یا از او متنفر باشید، آزادی 100 سار اروپایی توسط شیفلین تأثیری ماندگار در ایالات متحده داشت. او نمی دانست که او سخنان معروف شکسپیر را نیز ثابت کرده است.
سوال: چه چیزی باعث شد یوجین شیفلین سارها را به شهر نیویورک معرفی کند؟
1. توضیحات در اشعار شکسپیر
2. قصد حفاظت از محیط زیست محلی
3. نگرانی دانشمندان در مورد بدتر شدن محیط
4. کنجکاوی بازدیدکنندگان پارک در مورد یک گونه جدید پرنده.