متن: ویلیام جیمز، روانشناس بزرگ، می گوید که اکثر مردان "در بیست و پنج سالگی مه آلود هستند". حق با او بود. اکثر مردان در بیست و پنج سالگی از شغل خود راضی هستند. آنها ذهن خود را به روی همه ایده های جدید بسته اند. آنها متوقف شده اند تا رشد کنند. لحظه ای که یک مرد برای رشد متوقف می شود - مهم نیست چند سال است - در آن دقیقه شروع به پیر شدن می کند. از طرفی انسان واقعاً بزرگ هرگز پیر نمی شود. گوته در هشتاد و سه سالگی درگذشت و تنها چند سال پیش از آن به پایان رساند. گلادستون در هفتاد سالگی زبان جدیدی آموخت. لاپلاس، ستاره شناس، هنوز سر کار بود که مرگ در هفتاد و هشت سالگی او را فرا گرفت. او در حالی که گریه می کرد درگذشت: "آنچه ما می دانیم هیچ است؛ آنچه نمی دانیم بسیار زیاد است (بسیار بزرگ). و در آنجا شما پاسخ واقعی به این سوال را دارید که "مرد کی پیر می شود؟" لاپلاس در هفتاد و هشت سالگی جوان درگذشت. او هنوز ناراضی بود، هنوز مطمئن بود که چیزهای زیادی برای یادگیری دارد. تا زمانی که یک مرد بتواند خود را در این نگرش حفظ کند، تا زمانی که بتواند به هر سال نگاه کند و بگوید "من رشد کردم"، او هنوز جوان است. لحظه‌ای که رشدش متوقف می‌شود، دقیقه‌ای که با خود می‌گوید: "من تمام آنچه را که باید بدانم می‌دانم" - آن روز جوانی متوقف می‌شود. او ممکن است بیست و پنج یا هفتاد و پنج سال داشته باشد. فرقی نمی کند در آن روز او شروع به پیری می کند.
سوال: درباره لاپلاس چه می دانیم؟
1. او نویسنده بزرگی بود.
2. از آنچه آموخته بود راضی نبود.
3. او فکر می کرد یکی از بزرگ ترین انسان هاست.
4. او در 25 سالگی فکر می کرد پیر است.