متن: پس از سه تور نظامی در عراق و سه تور در افغانستان، دنیس سوولز به راحتی عصبانی می شود. او واقعا نمی تواند در مورد زمان حضور خود در میدان جنگ صحبت کند. اما وقتی سولز در کلینیک فورت براگ نشسته است، دستش به سمت سر پشمالوی کنارش می‌افتد. روحیه اش روشن می شود. لکسی، یک چوپان آلمانی 5 ساله، که زیر پای او نشسته، چند لحظه حواس‌پرتی را به سولز می‌دهد. این کار اوست. و به گفته سوولز، او در این کار خوب است. سوولز که در چندین جنگ شرکت کرده است، می گوید: «من برای صحبت کردن با مردم در مورد تجربیات خود در میدان جنگ و همه چیز مشکل دارم. اکنون او از اختلال استرس پس از سانحه رنج می برد. "من فقط لکسی را نوازش می کنم. یا اینجا نشسته ام و در مورد مسائل نظامی صحبت نمی کنیم. فقط در مورد سگ صحبت می کنیم. هر بار که وارد می شوم روزم بهتر می شود." برای دکتر کریستین رومایر، لکسی شریک زندگی و ابزار پزشکی است. سگ می تواند بیمار را آرام کند و یک قرار درمانی را کمی لذت بخش تر کند. حیوان درمانی تنها در چند مرکز پزشکی ارتش دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. تعداد کمی از سگ ها مانند لکسی تقریباً به عنوان درمانگر استفاده می شوند. ارتش در تلاش برای رسیدگی به اختلالات استرس و مشکلات سلامت روانی است که بیش از ده سال جنگ به وجود آمده است. یکی از مشکلات بزرگ این است که سربازان به دنبال درمان باشند. به نظر می رسد که لکسی در این کار به ویژه خوب است. Rumayor، که از Lexy در تمرین خود استفاده می کند، گفت که در ابتدا مقاومتی وجود داشت. او گفت: "شما انتظار ندارید همه فکر کنند که می توانند سگ خود را به سر کار بیاورند." با قدم زدن در پایگاه، او از Lexy برای جذب سربازان استفاده می کند و سپس آنها را به گفتگو می کشاند. "هیچ چیز بهتر از این نیست که به یک قرار ملاقات بیایید که در آن یک چیز پشمالو گرم داشته باشید که همیشه باید آن را نوازش کنید. مردم نمی خواهند از در بیایند. وقتی می بینند که لکسی وارد می شود، آنها را به میل می کند. بیا تو در."
سوال: نگرش مردم نسبت به درمان رومایر در ابتدا چگونه بود؟
1. مطلوب
2. حمایت کننده
3. منفی
4. مثبت