متن: خرس قهوه ای من و همسرم لورا با سه فرزندمان در ساحل بودیم و از پرندگان ساحلی نزدیک خانه خود در آلاسکا عکس می گرفتیم که خرس را دیدیم. خرس لاغر و کوچک بود و بی هدف حرکت می کرد. فقط چند دقیقه بعد صدای دخترم را شنیدم که داد می زد: بابا، خرس درست پشت سر ماست! یک خرس موافق معمولاً برای ترساندن دشمن خود به جلو می شتابد اما در آخرین لحظه ناگهان متوقف می شود. این یکی ساکت بود و گوش هایش به عقب چسبانده شده بود ---- نشانه حیوانی که برای کشتن می رود. و روز سرد آوریل بود. خرس رفتار غیرعادی داشت، احتمالاً به دلیل گرسنگی. سه پایه دوربینم را در هر دو دست گرفتم تا مانعی شود که خرس به سمتم هجوم آورد. سر بزرگش با سینه و شانه هایم همسطح بود و سه پایه روی دهانش چسبیده بود. کمی خورد و متوجه شدم که وزنش را تحمل می کنم. می دانستم که نمی توانم آن را برای مدت طولانی نگه دارم. با این حال، این مبارزه‌ای بود که باید برنده می‌شدم: من تمام آن چیزی بودم که بین خرس و خانواده‌ام ایستاده بودم، که شانس کمی برای دویدن سریع‌تر از خرس قهوه‌ای داشتند. خرس به دوربین برخورد کرد و سه پایه را قطع کرد. برای محافظت از صورتم دست چپم را بالا بردم. جانور محکم روی سه پایه گرفت و به پهلوی من فشار داد. دستم نمی توانست حرکت کند و احساس کردم استخوان هایم می شکند. وقتی دست آزادم را به عقب کشیدم، پنج تا شش ضربه تا جایی که می توانستم به خرس زدم. خرس دهانش را باز کرد و من خزش را گرفتم و سعی کردم آن را دور کنم. من در واقع در این مرحله با خرس کشتی می گرفتم. سپس، همانطور که ناگهان شروع شده بود، دعوا پایان یافت. خرس به سمت جنگل حرکت کرد، قبل از اینکه برای حمله دیگری برگردد----- اولین باری که دچار وحشت شدم. خرس که ظاهراً راضی بود که تهدید دیگری ایجاد نکردیم، حرکت کرد و حصار را در حین حرکت ویران کرد. دستم آسیب دید، اما نتیجه برای ما به سختی می توانست بهتر از این باشد. من افتخار می کنم که خانواده ام به وضوح یادآوری کردند که چه زمانی وحشت می توانست به نتیجه بسیار متفاوتی منجر شود.
سوال: نویسنده و خانواده اش عمدتاً به دلیل _ .
1. غرور
2. صبر
3. آرامش
4. احتیاط