متن: من در ابتدا علاقه ای به مدل شدن نداشتم. در دوران دبیرستان در یک مغازه آرایشی به عنوان مسئول پذیرش مشغول به کار بودم. در داکوتای جنوبی بود. زنی که برای ووگ کار کرده بود - یک مجله مد معروف به من گفت: "چرا به نیویورک نمی روی و مدل نمی شوی؟" بنابراین در هجده سالگی به نیویورک رفتم. من به نمایندگی مدل اول رفتم، آنها فکر می کردند که من بیش از حد کمر دراز هستم. خیلی بد بود از زمانی که از داکوتای جنوبی آمدم. من یک بررسی اطلاعاتی در اینترنت انجام دادم و متوجه شدم که هانتینگ هارتفورد به تازگی آژانس را خریده است. به دفترچه تلفن نگاه کردم و شماره گرفتم. سپس به آنجا رفتم. حدود نیم ساعت بعد، مردی که به تازگی آژانس را تحویل گرفته بود - او قبلاً یک مدل مرد بود - وارد شد. من فقط به این مرد ناآشنا خیره شده بودم که گفت: "شما! به عنوان یک مدل لباس چه احساسی دارید؟ بسیار خوب، باید بگویم. اما وقتی کار می کنید دیگر فکر نمی کنید. همچنین انرژی عصبی زیادی می گیرد زیرا دوربین یک، دو، سه بسیار سریع می رود و شما باید خیلی سریع حرکت کنید. من شغلم را دوست دارم زیرا به من آزادی می دهد. می توانم نصف روز مرخصی داشته باشم تا کارهایی را که دوست دارم انجام دهم. اگر یک کار معمولی انجام دهم نمی توانم این کار را انجام دهم. من هرگز دوست ندارم منشی شوم. آنها مجبورند روزی هشت ساعت در اداره بنشینند، روبه روی همین افراد. اکثر مدل ها بعد از یکی دو سال هنوز نمی توانند علاقه زیادی به آن داشته باشند. اما من مدل بودن را دوست دارم. شاید همانطور که خیلی ها می گویند من متولد شده بودم.
سوال: چرا زمانی که نویسنده برای اولین بار از او رد شد، به داکوتای جنوبی بازنگشت؟
1. زیرا او تمایل زیادی به مدل شدن داشت.
2. چون دوست داشت در یک مغازه زیبایی پذیرایی شود.
3. چون هانتینگ هارتفورد از او خواست که برنگردد.
4. زیرا داکوتای جنوبی از نیویورک بسیار دور است.