متن: من همیشه وقتی از پدر و مادرم ایمیلی با عنوان "FYI(For Your Information)" دریافت می کنم عصبی می شوم. پدر و مادر من در اواخر دهه 70 زندگی خود هستند و در حالی که آنها نسبت به سن خود کاملاً سالم هستند، من نگران این هستم که چه پیام هایی به من بدهند. من چنین ایمیلی را در ماه سپتامبر از پدرم دریافت کردم. او یک ایمیل از پسر عموی من فرستاد که گفت پدرش، عمویم ریس، فوت کرده است. این خبر ذهن من را خالی کرد، اگرچه کمتر از ده ها بار در زندگی ام با او ملاقات کردم، زیرا ریس اولین خواهر و برادر پدر و مادرم بود که مرد، و من به سادگی برای آن آماده نبودم. مراسم یادبود در فلوریدا برگزار شد و من به سرعت تصمیم گرفتم که باید بروم. من نیاز داشتم که در کنار پدرم باشم و باید برای خودم بروم. ریس حدود 9 سال از پدرم بزرگتر است و من شروع به ریاضیات در ذهنم کردم. می دانم که منطقی نیست، اما من هر کاری می کنم تا دلیل کنم که هنوز زمان زیادی دارم تا جای پسر عمویم باشم. مراسم یادبود ریس تنها با خانواده و شاید ده ها تن از دوستانش کوچک بود. تعداد کمتری در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند و سپس، خانواده در یک بار در همان نزدیکی جمع شدند تا عکس‌های قدیمی پیدا شده در میان اموال ریس را تماشا کنند. وقتی به فرودگاه بین‌المللی اورلاندو برمی‌گشتیم، به این فکر کردم که چگونه مطمئن نیستم والدینم چه می‌خواهند، نه تنها در مراسم یادبودشان، بلکه همچنین می‌خواهند از آنها یاد شود و در کجا آرام بگیرند. اینها مکالمات دشواری خواهند بود، اما می دانم که باید آنها را داشته باشم. شاید در حال حاضر نه، اما ما باید در نقطه ای بحث را باز کنیم. شاید خیلی زود به نظر برسد، اما من اطمینان دارم که والدینم بدانند که وقتی بچه‌های بزرگسال این سؤالات را مطرح می‌کنند، ما این کار را از روی عشق انجام می‌دهیم تا به زندگی و خواسته‌هایشان احترام بگذاریم.
سوال: نویسنده درباره ایمیل پسر عمویش چه احساسی داشت؟
1. ناامید.
2. بهت زده
3. سردرگم.
4. اذیت شده.