متن: مردم بدون خانه همیشه در آمریکا حضور داشته اند. در گذشته، آنها را هوبو، ولگرد، یا دریفتر می نامیدند. در اوایل دهه 1980 بود که این افراد نام جدیدی دریافت کردند، زمانی که فعالان آنها را بی خانمان نامیدند. نوع افراد بی خانمان نیز در دهه 1980 تغییر کرد. دیگر آنها عمدتاً مردان مسن تر نبودند. آنها جوانتر بودند و میانگین سنی آنها 35 سال بود. تعداد آنها شامل زنان، کودکان، نوجوانان و کل خانواده ها بود. آنها از نژادها و فرهنگ های بسیاری بودند. آنها دیگر فقط در داخل شهر نبودند. آنها در مناطق روستایی و در شهرهای بزرگ و کوچک زندگی می کردند. آنها دیگر برای مردم دارای خانه و شغل نامرئی نبودند. بی خانمان های دهه 1980 در جعبه های بسته بندی و در ورودی ها زندگی می کردند. آنها در پیاده روها و پارک های عمومی می خوابیدند. از رهگذران طلب پول می کردند. شمارش تعداد بی خانمان ها دشوار است. با این حال، در سال 1984، وزارت مسکن و شهرسازی جمعیت بی خانمان را بین 250000 تا 350000 تخمین زد. در سال 1990 اداره سرشماری حدود 459000 نفر را در پناهگاه ها، هتل های ارزان قیمت و در خیابان ها شمارش کرد. در سال 1995 اتحاد ملی برای پایان دادن به بی خانمانی تخمین زد که 750000 آمریکایی بی خانمان وجود دارد. بی خانمان های دهه 1980 نیز شروع به صحبت برای خود کردند. برخی با کنگره و کمیته های دولتی که بودجه برنامه های اجتماعی را کنترل می کنند صحبت کردند. روزنامه های خیابانی، مانند استریت وایز شیکاگو و تغییر یدکی بوستون، داستان ها، شعرها و مقالاتی داشتند که دیدگاه بی خانمان ها را بیان می کردند. حضور آشکار و پر آوازه بی خانمان ها کمک داوطلبان و سازمان های دولتی را برانگیخت. اما آنچه هنوز مورد نیاز است، راه حلی برای جمعیت بی خانمان آمریکاست.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن صحیح است؟
1. بی خانمان ها همگی در شهرهای شهری آمریکا زندگی می کردند.
2. نام "بی خانمان" در اوایل سال 1980 داده شد.
3. نه تنها معلولان متعلق به خانواده های بی سرپرست هستند.
4. حدود 800000 بی خانمان در کشورهای غربی وجود داشت.