متن: داروخانه تا شب بسته بود. آلفرد هیگینز جوان، فروشنده، آماده بازگشت به خانه بود. آقای کار، رئیس، به او خیره شد و گفت: "بس کن! آلفرد. شاید آنقدر خوب بود که وسایل را از جیبت بیرون بیاوری و قبل از رفتن آنها را اینجا بگذاری." صورت آلفرد قرمز شد. پس از اندکی تردید، آنچه را که دزدیده بود بیرون آورد. آقای کار گفت: "شاید باید تو را مادر صدا کنم و به او بگویم که باید تو را به زندان بیاندازم." آلفرد فکر می‌کرد مادرش با عجله وارد می‌شود، چشم‌هایی که از عصبانیت می‌سوختند. اما در کمال تعجب او با لبخندی وارد شد. "سلام، من مادر آلفرد هستم، آیا او مشکل دارد؟" او گفت. آقای کار هم تعجب کرد. او انتظار داشت که مادر آلفرد عصبی وارد شود، از ترس می‌لرزید و با چشمان خیس برای پسرش طلب رحمت کند. با این حال، او بسیار آرام، ساکت و خوشایند بود، که باعث شد آقای کار احساس گناه کند. به زودی آقای کار سرش را به نشانه موافقت با صحبت های او تکان داد. گفت: «البته نمی‌خواهم ظلم کنم، حق با شماست. گاهی اوقات برای یک پسر در زمان‌های خاصی از زندگی، یک نصیحت خوب بهترین چیز است و اغلب وقت جوانی را می‌گیرد. برای بزرگ شدن." و به گرمی دست خانم هیگینز را فشرد. به خانه برگشت، بدون اینکه حتی به آلفرد نگاه کند، گفت: "تو بار سنگینی. مشکلاتت یکی پس از دیگری همیشه پیش می آمد! چرا اینقدر احمقانه آنجا ایستاده ای؟ برو بخواب." آلفرد در اتاق خوابش صدای مادرش را در آشپزخانه شنید. به آشپزخانه که رسید مادرش را دید که در حال نوشیدن یک فنجان چای بود. صورت مادرش ترسیده و شکسته بود که کاملاً با چهره سرد و درخشان قبلی فرق داشت. لیوان چای را بلند کرد، دستانش می لرزید و لب ها عصبی حرکت می کردند. او آرام و بی صدا به مادرش نگاه می کرد. عکس مادرش نزدیک بود گریه اش کند. با درک تمام مشکلاتی که در دستان لرزان مادرش به ارمغان آورد و خطوط عمیق نگرانی در چهره خاکستری او، احساس کرد که نباید چنین دزدی شرم آور انجام می داد تا مادرش را به این شدت آزار دهد. او مصمم شد مانند یک مرد واقعی بزرگ شود و از مادرش محافظت کند تا اینکه دوباره او را آزار دهد.
سوال: پس از حادثه، آلفرد جوان احتمالاً _ .
1. از مادرش احساس ترس می کند
2. نگرش او را نسبت به زندگی تغییر دهد
3. از آقای کار به خاطر آزار دادن مادرش متنفر باشید
4. با مادرش بحث کند