متن: هر ماه آوریل من با همین نگرانی آزارم می دهد - شاید امسال بهار رخ ندهد. منظره کسل کننده به نظر می رسد، با تپه ها، آسمان و جنگل خاکستری به نظر می رسد. روحیه‌ام کم می‌شود، همانطور که در هنگام بارش برف آوریل، زمانی که 15 سال پیش برای اولین بار به مین آمدم. یکی از همسایه ها توصیه کرد: فقط صبر کنید. "یک روز صبح از خواب بیدار می شوی و بهار همین جا خواهد بود." و ببینید، در 3 مه همان سال با سبزه‌ای بسیار شگفت‌انگیز از خواب بیدار شدم که تقریباً برقی بود، گویی بهار صرفاً یک سوئیچ است. تپه ها، آسمان و جنگل رنگ های ارغوانی، آبی و سبز خود را آشکار کردند. برگ ها باز شده بودند و نرگس ها به سمت بهشت می جنگیدند. سپس درخت سیب قدیمی بود. در یک زمین توسعه نیافته در همسایگی من قرار دارد. متعلق به هیچ کس و در نتیجه متعلق به همه است. شاخه های تیره پیچ خورده درخت در رها شده هرس نشده کشیده می شوند. هر بهار آنقدر آزادانه شکوفا می شود که هوا پر از عطر سیب می شود. تا سال گذشته فکر می‌کردم تنها کسی که از این درخت آگاه است هستم. و سپس یک روز، در کمی جنون بهاری، با هرس به راه افتادم تا چند شاخه بی نظم را جدا کنم. به محض اینکه زیر درخت رسیدم، همسایه‌ها پنجره‌هایشان را باز کردند و به ایوان‌شان رفتند. اینها کسانی بودند که به سختی می شناختمشان و به ندرت با آنها صحبت می کردم، اما انگار بدون دعوت به باغ شخصی آنها آمده بودم. همسایه خانه سیار من اولین کسی بود که صحبت کرد. او با نگرانی پرسید. یکی دیگر از همسایه ها اخم کرد که من شاخه ای را قطع کردم. او هشدار داد: "حالا آن را نکش." به زودی نیمی از محله زیر درخت سیب به من ملحق شد. برایم جالب بود که پنج سال در آنجا زندگی کرده بودم و تازه نام این افراد را یاد می‌گرفتم، برای امرار معاش چه می‌کردند و زمستان را چگونه گذراندند. گویی درخت سیب کهنسال داشت ما را زیر شاخه هایش جمع می کرد هم برای آشنایی و هم برای تعجب. نمی‌توانستم سخنان رابرت فراست را به یاد نیاورم: درختانی که آن را در جوانه‌های فرورفته‌شان دارند تا طبیعت را تاریک کنند و جنگل‌های تابستانی باشند، یک آب شدن به دیگری منجر شد. همین روز پیش یکی از همسایه هایم را در فروشگاه محلی دیدم. او خاطرنشان کرد که زمستان اخیر به ویژه طولانی بوده است و از اینکه کسی را در همسایگی خود ندیده یا طولانی صحبت نکرده ام شکایت می کند. و سپس به من نگاه کرد و گفت: "باید دوباره آن درخت سیب را هرس کنیم."
سوال: منظور نویسنده با گفتن این که «ارواح من فرو می ریزد» (بند 1) این است که _ .
1. او احساس آرامش می کند
2. او احساس آبی می کند
3. او تعجب می کند
4. او خسته است