متن: داستانی که دوست دارم تعریف کنم حدود یک سال پیش اتفاق افتاد. من یک موقعیت در یک شرکت پذیرفتم. جان، یکی از آشنایان من، چیزهای زیادی در مورد این کار به من گفت و رزومه ام را نزد سرپرستش برد. من از او به عنوان یک دوست یاد نکردم زیرا در آن زمان ما در خارج از محل کار با هم در فعالیت‌های مشترک شرکت نمی‌کردیم و همسرانمان هم این کار را انجام نمی‌دادند. هفته اول خوب بود در ابتدا هیچ چیز با جان عجیب نبود تا هفته دوم، زمانی که ارتباطات ما کمی عجیب شد. جان شروع به اظهار نظر کرد مانند "شما مجبور بودید برای چنین کاری چند صد دلار به یک آژانس کاریابی بپردازید". خیلی زود حرف او را فراموش کردم تا اینکه روز بعد او نظر مشابه دیگری را مطرح کرد. درست در آن زمان شروع کردم به واقعاً توجه کردن به منظور او. او طوری رفتار کرد که انگار به خاطر کمک به من برای به دست آوردن شغل به او بدهکار هستم. او شروع به کوتاهی با من کرد و من فقط دو هفته بود که آنجا بودم. او قرار بود من را در ساخت سرورهای ایمیل و راه اندازی کل نرم افزار مانیتور استاندارد آموزش دهد. در عوض، او این روند را به قدری سریع طی کرد که حتی یک کارگر باتجربه نیز به سختی می‌توانست ادامه دهد. او سرعتش را کم نمی کرد یا بررسی نمی کرد که آیا من با او هستم یا نه. اگر مشکلی در سرور وجود داشت، او فقط راه حل را وزوز می کرد و برای گفتن چیزی مانند "شاید بخواهید این را به خاطر بسپارید" متوقف نمی شد. شروع کردم به خیلی ناامید شدن. در هفته سوم از اغماض او خسته شدم. بنابراین شروع کردم به چالش کشیدن او به روشی که فقط یک به یک بود. او به سؤال من با سؤال پاسخ می داد یا فقط مجبورم می کرد آن را تکرار کنم و بعد حرفم را قطع می کرد. شروع کردم به متنفر شدن از او. بعداً سعی کردم تا جایی که می توانستم از او دوری کنم تا با او برخورد نکنم. او یک روز جلوی من را گرفت و از من پرسید که چه اتفاقی افتاده است. به او گفتم که او در لحن و رفتارش بسیار متواضع است. او از من پرسید چه کنم که در آینده چنین احساسی نداشته باشی؟ من فقط از او خواستم با من همان احترامی را که دوست دارد با او رفتار کنند، رفتار کند. او این کار را کرد و به تدریج با هم بهتر شدیم. من معتقد بودم که امید وجود دارد و در نهایت با هم دوست می شویم و الان هستیم.
سوال: چرا نویسنده در ابتدا از جان به عنوان یک دوست یاد نکرد؟
1. آنها به ندرت اوقات فراغت را با هم می گذراندند.
2. آنها فقط دو هفته بود که ملاقات کرده بودند.
3. همسرانشان همدیگر را نمی شناختند.
4. آنها اختلافات زیادی در کار داشتند.