متن: در 18 نوامبر 1995، ایتزاک پرلمن، نوازنده ویولن، برای اجرای کنسرت روی صحنه آمد. اگر تا به حال به کنسرت پرلمن رفته باشید، می‌دانید که روی صحنه رفتن برای او دستاورد کوچکی نیست. او به دلیل فلج اطفال مبتلا شد. یک کودک، و بنابراین او با کمک دو عصا راه می رود. حضار ساکت نشسته بودند در حالی که او از روی صحنه به سمت صندلی خود می رود و نوازندگی خود را شروع می کند. اما این بار، مشکلی پیش آمد. درست زمانی که او چند میله اول را تمام کرد، یکی از سیم های ویولونش شکست. ما فکر کردیم که او باید کنسرت را متوقف می کرد. اما او این کار را نکرد. در عوض، یک لحظه صبر کرد، چشمانش را بست و سپس به رهبر ارکستر اشاره کرد که دوباره شروع کند. البته، هر کسی می داند که نمی توان یک اثر دلپذیر را فقط با سه سیم اجرا کرد. من این را می دانم و شما هم می دانید، اما آن شب ایتزاک پرلمن از دانستن آن امتناع کرد. وقتی کارش تمام شد، سکوتی نفس‌گیر در اتاق حکمفرما شد. و سپس مردم بلند شدند و تشویق کردند. صدای تشویق خارق‌العاده‌ای از گوشه و کنار سالن شنیده شد. لبخندی زد، عرق این پیشانی را پاک کرد و سپس - نه با غرور، بلکه با حالتی آرام و مقدس - گفت: می‌دانی، گاهی این وظیفه هنرمند است که بفهمد هنوز چقدر می‌توانی با چیزی که باقی مانده‌ای، موسیقی بسازی. " این خط قدرتمند از زمانی که آن را شنیدم در ذهن من باقی مانده است. و چه کسی می داند؟ شاید این معنای زندگی باشد - نه فقط برای هنرمندان بلکه برای همه ما. بنابراین، شاید وظیفه ما در این دنیای متحول و معمایی که در آن زندگی می کنیم، ساختن موسیقی است، ابتدا با تمام آنچه که داریم، و سپس، زمانی که دیگر امکان پذیر نیست، با آنچه که باقی مانده است، موسیقی بسازیم.
سوال: چه چیزی اجرای ایتزاک پرلمن در کنسرت 18 نوامبر 1995 را ویژه کرد؟
1. تعداد مخاطبان خیلی زیاد بود.
2. او دیر به صحنه آمد.
3. او با حضار دعوا داشت.
4. یک سیم ویولن شکست.