متن: پرونده کالج بیش از یک نسل است که بدون تردید پذیرفته شده است. همه فارغ التحصیلان دبیرستان باید بروند، زیرا کالج به آنها کمک می کند تا پول بیشتری کسب کنند، افراد "بهتر"تری شوند و یاد بگیرند که شهروندان مسئولیت پذیرتری نسبت به کسانی که نمی روند. اما کالج هرگز نتوانسته جادوی خود را برای همه انجام دهد. و اکنون که نزدیک به نیمی از فارغ التحصیلان دبیرستان ما در آن شرکت می کنند، کسانی که با این الگو مطابقت ندارند روز به روز بیشتر و آشکارتر می شوند. فارغ التحصیلان دانشگاه کفش می فروشند و تاکسی می رانند. دانشجویان در رقابت برای پذیرش در مقطع کارشناسی ارشد، مانع آزمایش یکدیگر می شوند و توصیه نامه های نادرست می نویسند. برخی دیگر علاقه ای به تحصیل ندارند و اغلب توسط مدیران کالج تشویق می شوند، ترک تحصیل می کنند. برخی از ناظران می گویند تقصیر خود جوانان است - آنها خراب شده اند و بیش از حد انتظار دارند. اما این محکومیت کل دانشجویان است و همه ناراحتی های دانشگاه را توضیح نمی دهد. برخی دیگر وضعیت جهان را مقصر می دانند و تا حدودی حق با آنهاست. به ما گفته اند که جوانان باید به دانشگاه بروند زیرا اقتصاد ما نمی تواند ارتشی از جوانان 18 ساله آموزش ندیده را بپذیرد. اما فارغ التحصیلان ناامید می آموزند که دیگر نمی تواند ارتشی از 22 ساله های آموزش دیده را نیز بپذیرد. برخی از مربیان ماجراجو و ناظران دانشگاه آشکارا شروع به این کرده اند که ممکن است کالج بهترین، مناسب و تنها مکان برای هر جوان پس از اتمام دبیرستان نباشد. شاید دانشگاه افراد را باهوش (باهوش)، جاه طلب، شاد، لیبرال یا سریع یاد نمی‌گیرد، شاید برعکس باشد، و افراد باهوش، جاه‌طلب، شاد، لیبرال و سریع‌آموز فقط کسانی که در وهله اول جذب دانشگاه شده اند. و شاید همه آن فارغ التحصیلان موفق دانشگاه چه به کالج رفته باشند چه نشوند موفق بوده اند. این برای کسانی از ما بدعت است که به این باور تربیت شده‌ایم که اگر مدرسه کم خوب است، بیشتر باید خیلی بهتر باشد. اما شواهد مخالف در حال افزایش است.
سوال: هدف اصلی این متن چیست؟
1. برای مخالفت با این ایده که دانشگاه بهترین مکان برای همه جوانان است.
2. برای ارائه این ایده که دانشگاه نباید اولین انتخاب باشد.
3. برای تحصیل بیشتر جوانان در کالج ها ارزش قائل شود.
4. ترغیب جوانان به کار پس از اتمام دبیرستان.