متن: هر قبیله هندی زبان متفاوتی داشت. بسیاری از هندی ها هرگز زبانی جز زبان خودشان یاد نگرفتند. آیا می دانید سرخپوستان از قبایل مختلف چگونه با یکدیگر صحبت می کردند؟ آنها دو راه برای صحبت بدون صدا داشتند. یکی از راه ها زبان اشاره بود. راه دیگری توسط سیگنال ها زبان اشاره روشی برای صحبت با استفاده از علائم است. هندی ها هنگام ملاقات با غریبه ها از زبان اشاره استفاده می کردند. به این ترتیب می توانستند بفهمند آن غریبه دوست است یا دشمن. در زبان اشاره هندی، نشانه ها با دست ساخته می شد. یک علامت به معنای "مرد" بود. دیگری به معنای «اسب» بود. برای اینکه بگوید چه زمانی اتفاقی افتاده است، یک سرخپوست به آسمان اشاره کرد. او نشان داد که خورشید در آن زمان کجا بوده است. هندی ها معمولاً زمانی که می خواستند برای شخصی دور پیام ارسال کنند از سیگنال استفاده می کردند. برای ایجاد سیگنال، یک هندی ممکن است از پونی استفاده کند. او ممکن است از پتو استفاده کند. یا ممکن است از دود، آینه یا تیرهای آتشین استفاده کند. یک هندی برای نشان دادن اینکه حیوانات زیادی را دیده است، اسب خود را در یک دایره بزرگ سوار کرد. گاهی هندی چنین علامتی می داد و بعد می رفت تا پنهان شود. این بدان معنی بود که خطر وجود دارد. سیگنال پتو از دور قابل مشاهده بود. یک سرخپوست گوشه های یک پتو را در دستانش گرفته بود. سپس شروع کرد به تاب دادن پتو از این طرف به آن طرف مقابلش. یک هندی می تواند سیگنال های مختلفی را با پتوی خود ارسال کند. او همچنین می توانست سیگنال های زیادی را با یک آینه ارسال کند. او معمولاً از آینه برای هشدار دادن به کسی در مورد خطر استفاده می کرد. البته تنها زمانی که خورشید می تابد می شد از آینه استفاده کرد. در شب هندی ها از تیرهای آتشین برای علامت دادن استفاده می کردند. اکنون می بینید که هندی ها نیازی به یادگیری زبان یکدیگر نداشتند. آنها می توانند با استفاده از علائم یا زبان اشاره با یکدیگر صحبت کنند.
سوال: داستان از _ .
1. مردمی که در هند زندگی می کنند
2. نحوه ارتباط سرخپوستان بین قبایل مختلف
3. هندی هایی که از زبان خود استفاده نمی کردند
4. سرخپوستانی که زبانهای گوناگونی داشتند