متن: هر روز صبح صبح با اتوبوس ساعت 8:30 می روم تا به محل کارم بروم. من چند نفر را از روی دید می شناسم که سوار آن اتوبوس هم هستند. برخی از دختران به عنوان خدمتکار کار می کنند. آنها در هر ایستگاه یکی، دو یا سه نفره پیاده می شوند. اما در یک گوشه اتفاق شگفت انگیزی رخ می دهد. قبل از توقف اتوبوس، یک سگ کوچولو از نزدیکترین خانه خارج می شود. به دو تا از خدمتکارها که پیاده می شوند نگاه نمی کند. اما برای سومی او یک "سلام!" از سر تا دم بدن کوچکش شادی او را تکان می دهد. همه در اتوبوس تماشا می کنند تا خدمتکار و سگ وارد خانه شوند. یک روز نه چندان دور خدمتکار در اتوبوس نبود. فکر کردم که آیا سگ منتظر او خواهد بود؟ مطمئناً، او بود! یک دقیقه پشت در اتوبوس ایستاد. می‌توانستم ببینم که استقبال شادی‌آور او به نگرانی ترسناک تبدیل می‌شود. او کجا بود؟ راننده در پشتی را بست. سگ به سمت در دوید. آن هم در صورتش بسته شد. همه در اتوبوس احساس غمگینی کردند. بیچاره توله کوچولو! او خیلی ناراضی به نظر می رسید، آنجا ایستاده بود! راننده طاقت نیاورد. در را باز کرد و به سگ نگاه کرد. با صدای بلند و مهربانی گفت: امروز نیامد. مردی روی صندلی جلو به جلو خم شد. زنگ زد: شاید فردا بیاد. سگ دمش را تکان داد که انگار می خواهد بگوید "متشکرم". او اتوبوس را تماشا کرد که ما از آنجا دور می شدیم. سپس به سمت خانه رفت - تنها. روز بعد همه در اتوبوس از دیدن خدمتکار دوباره خوشحال شدند. بله، سگ منتظر او بود. استقبالی که از او کرد حتی گرمتر و شادتر از همیشه بود. همه به هم لبخند زدیم. چقدر صبح ناگهان به نظرمان روشن و خوب آمد!
سوال: روز بعد مردم در اتوبوس خوشحال بودند، برای _ .
1. خدمتکار دوباره در میان آنها بود
2. او سوار همان اتوبوس نمی شد
3. او در اتوبوس آنها نبود
4. او منتظر بود تا اتوبوس خالی بیاید