متن: اگر به آنها نگاه نمی کردید، آنها آنجا نبودند، درست است؟ با دیدن آنهایی که در گوشه ای لباس پوشیده بودند، فقط می خواستم نور به سرعت سبز شود تا مجبور نباشم وانمود کنم که آنها را نمی بینم. سپس، یک روز، در حالی که دست بهترین دوستم جین را گرفته بودم که جوان بود اما در حال مرگ بر اثر سرطان سینه بود، او به من گفت که با کاهش سرعت و دیدن همه چیز، هر لحظه را به حساب می آورد. پنج سال دستش را گرفتم و بعد از دنیا رفت. او چیزی به من یاد داد مدتی طول کشید تا کلمات او واقعاً غرق شوند. من با دیدن همه چیز شروع کردم و روی حضور آنها تمرکز کردم. یک روز یک جانباز ویتنام را دیدم. از او پرسیدم چه چیزی روزش را می سازد؟ به من گفت: یک فنجان قهوه داغ. برایش یک فنجان قهوه، یک دسته پنکیک، تعدادی تخم مرغ و غیره خریدم. بعد از صرف غذا، از او پرسیدم آیا چیز دیگری وجود دارد که زندگی او را کمی آسان کند؟ او گفت: «یک جفت جوراب جدید. جوراب، واقعا؟ من در واقع در همان لحظه یک جفت جوراب پیاده روی پشمی زیبا پوشیدم. به او گفتم که می‌خواهم جفتی را که پوشیده‌ام به او بدهم اگر قبول کرد. بالاخره موافقت کرد. روی یک نیمکت نشستیم و او ابتدا چکمه هایش را درآورد و سپس جوراب های مشکی را که زمانی سفید شده بود از روی پایش درآورد. من فکر می کنم ممکن است یک یا دو لایه از پوست با آنها جدا شده باشد. با برداشتن جفت جوراب جدیدش، جوراب‌ها را تا روی گونه‌هایش گرفت و گفت که گرم هستند و مثل من بوی خوبی دارند و اشک در چشمانش جمع شده بود. چنین تجملی ساده ای را که قبلاً بدیهی می دانستم. حالا من همیشه یک جفت اضافی با خودم در ماشینم دارم. آنها همیشه بهترین جفت من هستند، فقط منتظرند که به آنها داده شود.
سوال: نویسنده با دیدن بی خانمان ها عادت داشت _ .
1. طوری رفتار کن که انگار آنجا نیستند
2. به آنها رحم کن
3. در گوشه ای پنهان شوید
4. آنها را مسخره کنید