متن: بسیاری از مردم برای بیان نظرات خود به روزنامه ها و مجلات نامه می نویسند. نامه‌های به سردبیر باید حاوی نام کامل، آدرس و شماره تلفن نویسنده باشد، اگرچه اطلاعات برای انتشار ضروری نیست. این الزام برای ارائه مشخصات شخصی نشانه روشنی است که نویسندگان در قبال آنچه می گویند مسئول هستند. وقتی نویسنده ای می خواهد صدایش شنیده شود، باید ادعای مالکیت صدایش را داشته باشد. مسئولیت نام بازی است. کن ییپ، مددکار اجتماعی، گفت: «امروزه مردم زندگی مشترک را به امضای خود در گواهی ازدواج ترجیح می دهند، زیرا از قبول مسئولیت این رابطه امتناع می ورزند، و این همان چیزی است که باعث بسیاری از مشکلات خانوادگی می شود. وقتی ما یک برگه را امضا می کنیم، مثلاً یک قرارداد تجاری یا یک سند بانکی، امضای آن مهر رضایت است، توافقی برای جدی گرفتن موضوع. اکثر دولت ها و بسیاری از سازمان ها شکایات کتبی را در صورتی که دارای امضای نویسنده نباشد رسیدگی نمی کنند. آنها توضیح می دهند که فقدان امضا به ما می گوید که نویسنده نمی تواند خیلی جدی باشد و بنابراین مستحق پاسخ نیست. افرادی هستند که به دلایل مختلف می خواهند ناشناس بمانند. مولتی میلیاردر آقای کینگ چندین بار در سال سخاوتمندانه به امور خیریه کمک می کند. او صرفاً به این دلیل است که می‌خواهد کمک کند، اما نه برای تبلیغاتی که کمک‌هایش ممکن است به همراه داشته باشد، و نمی‌خواهد کارهای خوبش خبرساز شود. در موارد دیگر، افراد بر ناشناس ماندن اصرار دارند زیرا از عواقب افشای هویت خود می ترسند. شاهدان جنایت ممکن است مایل به کمک به پلیس باشند، اما اکثر آنها تمایلی به ذکر نام خود در هنگام گزارش جرم ندارند. اسم یا بی نام؟ پاسخ بسیار شخصی است و در این نهفته است که چقدر می خواهیم درگیر شویم. همه ما یک نام داریم. استفاده از آن در هنگام اظهار نظر، ادعا یا اتهام، موضوعی مسؤولیت است. همه ما می خواهیم به نام خود احترام بگذاریم، و تنها با مهر زدن به بیان عقیده خود با نام خود است که به آنچه می گوییم احترام می گذاریم.
سوال: منظور نویسنده از گفتن «مسئولیت نام بازی است» چیست؟
1. نویسندگان باید اطلاعات شخصی خود را در بازی ارائه دهند.
2. نشریه باید دارای نام کامل، آدرس و شماره تلفن نویسنده باشد.
3. نویسندگان باید پاسخگوی نام خود باشند.
4. اسامی برای نشان دادن مسئولیت نویسندگان در قبال آنچه می گویند لازم است.