متن: دیشب مسیر طولانی (حدود 500 کیلومتر) را رانندگی کردم تا به خانه برگردم. دیر وقت بود و من با سرعت رانندگی می کردم چون می خواستم هر چه زودتر به خانه برگردم. بنابراین چندین بار وقتی پشت یک کامیون کم حرکت در جاده ای باریک رانندگی می کردم، می خواستم سر راننده جلویی فریاد بزنم. بعد به یک چهارراه با چراغ راهنمایی رسیدم. وقتی نزدیک می‌شدم، قرمز شد. یک دفعه ماشینم را متوقف کردم. به چپ و راست و پشت سر نگاه کردم. هیچ ماشین یا شخصی پیدا نکردم -- من در جاده تنها بودم. فردی که به چهارراه می آمد حداقل یک مایل از هر جهت دورتر بود. مطمئناً عبور از نور هیچ خطری ایجاد نمی کند. می توانستم از چراغ راهنمایی بگذرم. اما به طرز عجیبی، من فقط در آنجا توقف کردم و چند دقیقه منتظر ماندم تا چراغ سبز شود. از خودم پرسیدم چرا از روشن کردن چراغ امتناع کردم. مطمئناً ترس از خطر یا جریمه شدن برای من غیرضروری بود، زیرا اصلاً ماشین یا پلیس در اطراف نبود. اما من منتظر ماندم تا نور تغییر کند. وقتی بالاخره به خانه رسیدم، نزدیک نیمه شب بود. همسرم خوابش برده بود. این سوال که چرا برای آن چراغ توقف کردم دوباره به ذهنم آمد، زیرا دو بار دیگر برای چراغ قرمزهای "خاص" اولی توقف کردم. من متوقف شدم، نه به خاطر قانون، بلکه به این دلیل که این عادت خوبی بود که در خود ایجاد کرده بودم. در واقع ما عادت داشتیم کاری را درست انجام دهیم فقط به این دلیل که پیروی از قوانین را به یک عادت خوب تبدیل کرده ایم. ما این کار را انجام می دهیم فقط به این دلیل که باید آن را انجام دهیم. فکر می کردم اگر مرد دیگری با همین موضوع ملاقات کند، همان انتخاب را می کند. من چنین اعتقادی داشتم. و من می توانستم مورد اعتماد دیگران باشم. من معتقد بودم که هر کسی می تواند و می تواند خود را به خوبی کنترل کند. شگفت‌انگیز بود که ما برای انجام کارهای درست به یکدیگر اعتماد داشتیم، اینطور نیست؟
سوال: نویسنده منتظر ماند تا چراغ سبز شود زیرا _ .
1. روشن کردن چراغ او را جریمه می کند
2. می ترسید تصادف کند
3. رهگذران مانع او شدند
4. او به رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی عادت کرده بود