متن: صحبت‌های کوچک از نظر محتوا، گفتگوی بی‌معنی است، اما اغلب در موقعیت‌ها یا زمینه‌های خاص از نظر اجتماعی مهم تلقی می‌شود. در بسیاری از کشورهای انگلیسی‌زبان، می‌توان گفت‌وگو نکردن را بی‌ادب یا غیردوستانه تلقی کرد. بحث درباره آب و هوا با افرادی که واقعاً نمی‌شناسید نمونه‌ای از صحبت‌های کوچک است که بسیاری از ما روزانه با آن آشنا هستیم. ممکن است با صندوقدار سوپرمارکت یا با متصدی بنزین درباره آب‌وهوا صحبت کنیم. ایستگاه. صحبت‌های کوچک ممکن است به موقعیت‌هایی مانند انتظار در صف نیز مربوط باشد. برای مثال، افرادی که در صف هستند ممکن است به دیگران درباره کند بودن آن روز در اداره پست یا بانک نظر بدهند. ما همچنین با مردم صحبت می‌کنیم. ما ممکن است هر روز ببینیم اما واقعاً مانند آنهایی که در آسانسور در ساختمان اداری خود با آنها سهیم هستیم، نمی شناسیم. در مهمانی‌هایی که مهمان‌ها ممکن است میزبان را بشناسند اما یکدیگر را نشناسند، صحبت‌های کوچک رایج است. عدم اختلاط و صحبت با مهمانان دیگر در مراسم اجتماعی بی‌ادب تلقی می‌شود، بنابراین صحبت‌های کوچک می‌تواند یخ را بشکند و مهمانان را وادار به گپ زدن کند. تعریف و تمجید ممکن است نوعی باشد. صحبت های کوچک مانند یک زن در مهمانی که از دیگری در مورد لباس خود تعریف می کند. برخی از افراد صحبت های کوچک را دوست دارند زیرا سکوت را ناراحت کننده می دانند و/یا از برقراری ارتباط کلامی لذت می برند. برخی دیگر از ملاقات با افراد جدید لذت می برند و از صحبت های کوچک برای شروع گفتگو استفاده می کنند. هنگام گفت‌وگوی کوچک، به‌ویژه با غریبه‌ها یا کسانی که به خوبی نمی‌شناسید، مهم است که برخی از قراردادهای قابل قبول اجتماعی را رعایت کنید. ابتدا، صحبت‌های کوچک باید کلی باشد و شخصی یا درباره موضوعات بحث‌انگیز نباشد. دوم، در حالی که تعریف و تمجید قابل قبول است، نباید به بدن فرد اشاره داشته باشد یا مانند یک خط پیک آپ صدا کند.
سوال: ما معمولاً با چه کسانی صحبت می کنیم؟
1. دوستان نزدیک.
2. افرادی که واقعاً آنها را نمی شناسیم.
3. اعضای خانواده.
4. سالمندان ما