متن: یک نویسنده آمریکایی بود که اغلب چنین داستانی را برای دوستان و خوانندگان خود تعریف می کرد: نمایشگاهی از آثار هنرمندان بود که توسط صلیب سرخ برگزار می شد. من به عنوان یک مهمان ویژه برای شرکت در نمایشگاه دعوت شدم. در این مدت دو دختر 16 یا 17 ساله ناز نزد من آمدند و از من درخواست امضا کردند. "من خودکارم را نیاورده ام. مداد خوب است؟" من پرسیدم. در واقع می دانستم که آنها رد نمی کنند. من فقط می خواستم اخلاق خوب یک نویسنده معروف را به خوانندگان عادی نشان دهم. دختران جوان به راحتی موافقت کردند: «مطمئنا. می دیدم که خیلی هیجان زده اند. البته هیجان آنها هم باعث شد از خودم بیشتر راضی باشم. یکی از دخترها دفترچه اش را به من داد. مدادم را بیرون آوردم و چند کلمه تشویقی نوشتم و اسمم را امضا کردم. دختر امضای مرا خواند، اخم کرد، با دقت به من نگاه کرد و پرسید: "تو رابرت شاربوس نیستی؟" با افتخار به او گفتم: «نه، من نویسنده آلیس آدامز هستم، برنده دو جایزه پولیتزر». دختر جوان رو به یکی دیگر کرد و گفت: مریم پاک کنت را به من قرض بده. در حال حاضر، از آن زمان، من همیشه به خودم هشدار می دهم: با وجود اینکه شما بسیار برجسته هستید، زیاد به خودتان فکر نکنید.
سوال: می توان استنباط کرد که این دو دختر از طرفداران _ .
1. نویسنده
2. آلیس آدامز
3. رابرت شاربوس
4. صلیب سرخ