متن: او به اتاق آمد تا پنجره ها را ببندد در حالی که ما هنوز در رختخواب بودیم و دیدم بیمار به نظر می رسد. می لرزید، صورتش سفید شده بود و به آرامی راه می رفت که انگار می خواست حرکت کند. "چی شده، شاتز؟" "من یک سردرد دارم." "بهتر است به رختخواب برگردی." "نه. من خوبم." "تو برو بخواب. وقتی لباس پوشیدم میبینمت." اما وقتی به طبقه پایین آمدم او لباس پوشیده بود و کنار آتش نشسته بود و پسری نه ساله بسیار بیمار و بدبخت به نظر می رسید. وقتی دستم را روی پیشانی اش گذاشتم فهمیدم تب دارد. گفتم: «تو برو بخواب، مریض هستی». او گفت: «حالم خوب است. وقتی دکتر آمد دمای پسر را اندازه گرفت. "آن چیست؟" از او پرسیدم. "صد و دو." در طبقه پایین، دکتر سه داروی مختلف را در کپسول های رنگی مختلف با دستورالعمل دادن آنها گذاشت. یکی پایین آوردن تب، دیگری تطهیر و سومی برای غلبه بر شرایط اسیدی. او توضیح داد که میکروب آنفولانزا فقط در شرایط اسیدی می تواند وجود داشته باشد. به نظر می‌رسید که او همه چیز را در مورد آنفولانزا می‌دانست و می‌گفت اگر تب از صد و چهار درجه بالاتر نرود، جای نگرانی نیست. این یک اپیدمی خفیف (;) آنفولانزا بود و در صورت اجتناب از ذات الریه هیچ خطری وجود نداشت. در اتاق برگشتم دمای پسر را یادداشت کردم و زمان دادن کپسول های مختلف را یادداشت کردم. "میخوای برات بخونم؟" پسر گفت: "باشه. اگر می خواهی." صورتش خیلی سفید بود و زیر چشمش نواحی تیره بود. او بی‌حرکت روی تخت دراز کشیده بود و به نظر می‌رسید که از آنچه در حال وقوع است جدا(;) باشد. من کتاب دزدان دریایی هاوارد پیل را با صدای بلند خواندم؛ اما می‌دیدم که او آنچه را که می‌خواندم دنبال نمی‌کرد. "چه احساسی داری، شاتز؟" از او پرسیدم. او گفت: «تا الان هم همینطور. پای تخت نشستم و در حالی که منتظر بودم زمان دادن یک کپسول دیگر فرا برسد، برای خودم کتاب خواندم. طبیعی بود که بخوابد، اما وقتی سرم را بلند کردم، به پای تخت نگاه می کرد و خیلی عجیب به نظر می رسید. "چرا سعی نمی کنی بخوابی؟ من تو را برای دارو بیدار می کنم." "ترجیح می دهم بیدار بمانم." بعد از مدتی به من گفت: "بابا اگر اذیتت می کند لازم نیست اینجا با من بمانی." "این من را اذیت نمی کند." "نه، منظورم این است که اگر قرار است شما را اذیت کند، مجبور نیستید بمانید." فکر کردم شاید کمی سبک سر است و بعد از دادن کپسول های تجویز شده در ساعت یازده با اسلحه و سگ شکاری جوان بیرون رفتم ... دو بلدرچین را کشتم و پنج بلدرچین را از دست دادم و با خوشحالی از اینکه داشتم برگشتم. یک بلدرچین در نزدیکی خانه پیدا کرد و خوشحالم که در روزی دیگر تعداد زیادی بلدرچین باقی مانده است. در خانه گفتند که پسر از ورود کسی به اتاق خودداری کرده است. او گفت: "نمی توانی وارد شوی." "شما نباید چیزی که من دارم را بدست آورید." به سمتش رفتم و او را دقیقاً در همان موقعیتی که او را رها کرده بودم، با صورت سفید، اما با بالای گونه هایش برافروخته از تب پیدا کردم و همچنان که خیره شده بود، به پای تخت خیره شده بود. دمایش را اندازه گرفتم. "چیه؟" گفتم: چیزی حدود صد. صد و دو و چهار دهم بود. گفت: صد و دو بود. "کی همچین حرفی زده؟" "دکتر." گفتم: "دمای شما خوب است." جای نگرانی نیست.» او گفت: "نگران نیستم، اما نمی توانم از فکر کردن خودداری کنم." گفتم: فکر نکن. "فقط راحت باش." او گفت: "آرامش می کنم" و مستقیم به روبه رو نگاه کرد، ظاهراً در مورد چیزی خود را محکم گرفته بود. "این را با آب مصرف کنید." "فکر می کنی هیچ فایده ای داشته باشد؟" "البته که خواهد شد." نشستم و کتاب دزدان دریایی را باز کردم و شروع به خواندن کردم، اما می دیدم که دنبال نمی کند، بنابراین ایستادم. «فکر می‌کنی چه ساعتی می‌میرم؟» او درخواست کرد. "چی؟" "تقریبا چقدر طول خواهد کشید تا بمیرم؟" تو قرار نیست بمیری. چه بلایی سرت اومده؟ "مردم با تب صد و دو نمی میرند. این یک راه احمقانه برای صحبت است." "می دانم که دارند. در مدرسه در فرانسه، پسرها به من گفتند که تو نمی توانی با چهل و چهار مدرک زندگی کنی. من صد و دو مدرک دارم." او از ساعت نه صبح تمام روز منتظر مرگ بود. گفتم: "شاتز بیچاره." "بیچاره شاتز پیر. مثل مایل ها و کیلومترها است. تو قرار نیست بمیری. این دماسنج متفاوت است. روی آن دماسنج سی و هفت عادی است. در این نوع دماسنج نود و هشت است." "مطمئنی؟" گفتم: «مطمئناً، مثل مایل و کیلومتر است. می‌دانی، مثلاً وقتی هفتاد مایل در ماشین می‌رویم، چند کیلومتر طی می‌کنیم؟» او گفت: اوه. اما نگاهش به پای تخت آرام آرام آرام گرفت. دست نگه داشتن روی خودش هم بالاخره آرام شد و روز بعد خیلی سست شد و خیلی راحت برای چیزهای کوچکی که اهمیتی نداشتند گریه کرد.
سوال: اینکه روز بعد پسر خیلی راحت برای چیزهای کوچک بی اهمیت گریه کرد نشان می دهد که _ .
1. او نمی توانست احساسات خود را کنترل کند که در نهایت آرام شد
2. اگر او گریه نمی کرد پدرش بدون او به شکار می رفت
3. بعد از تب مشکلی در مغزش رخ داد
4. او اغلب به عنوان پسری لوس از چیزهای بی اهمیت شکایت می کرد