متن: پسر 16 ساله من، آنتون، به چاله شنای محلی رفته بود. بیشتر بچه‌ها آنجا شنا می‌کنند، و سنگ‌های زیادی برای استفاده از آنها به عنوان بندرگاه امن وجود دارد، بنابراین من هیچ ترسی برای امنیت او نداشتم. با این حال، اولین کلمات آتش نشان "تو باید بیایی اینجا به رودخانه استیل واتر" باعث شد نفسم تازه شود و حرف های بعدی او به من آرامش داد: "پسرت خوب است." وقتی به رودخانه رسیدم، بلافاصله ماشین آتش نشانی، آمبولانس و آنتون را دیدم که با حوله ای روی شانه هایش پیچیده بود و آرام روی سکوی پایین ماشین آتش نشانی نشسته بود. با عجله به سمتش رفتم. پرسیدم: "خوبی؟" "آره" تمام چیزی بود که گفت. اما چشمانم برای توضیح التماس می کرد، اما از پسرم نگرفتم، _ . ماجرا از این قرار بود: زنی را زیر آب می بردند. با شنیدن این گریه ها، آنتون و دوستش تایلر، بدون تردید به سمت او شنا کردند و او را سالم به ساحل آوردند. در عصری که کلمه «قهرمان» با رها کردن پخش می‌شود و ظاهراً برای هر کسی که در طول روز موفق می‌شود به کار می‌رود، من متوجه واقعیت پسرم شدم. نوجوانان سرسخت و خود محور هستند، اما این بدان معنا نیست که آنها تمایلی به انجام کارهای خوب ندارند. هنوز از جسارت پسرم شوکه شده بودم، او را به خانه رساندم. در طول راه، سعی کردم اطلاعات بیشتری از او به دست بیاورم - اما او چیزهای گرانبهایی برای گفتن نداشت. تنها کلماتی که گفت این بود: شام چی؟ آن شب مدتی را به تنهایی گذراندم و به فاجعه ای که ممکن بود رخ دهد فکر کردم. صبح روز بعد، وقتی آنتون بیدار شد، نیمی از او انتظار داشتم که داستان را برای من تعریف کند. اما تنها کاری که کرد این بود که مقداری نان برشته کرد، خودش را جمع کرد و به سمت در رفت تا روز جدیدی را شروع کند. با تماشای پنجره،1 یادآوری شد که آب ساکن اغلب در اعماق جاری است.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه می تواند باشد؟
1. پسرم، قهرمان من
2. آنتون، پسری خاموش
3. یک کار خوب
4. یک مادر مغرور