متن: کاترینا پو به عنوان تنها پزشک در یک کلینیک و بیمارستان کوچک محلی، ده ها بیمار را در هر روز می بیند. او هر روز در بیمارستان کیلمایکل آماده است و وقت کمی با پسران 3 و 3 ماهه‌اش دارد. اما پزشک روستایی از شغل خود شکایتی ندارد. این همان چیزی است که او 25 سال پیش زمانی که دانش آموز کلاس پنجمی در کیلمیکاهیل بود برای خود انتخاب کرد. دختر دو کارگر در شهری که فقط دو پزشک دیگر تولید کرده بود، شاید اصلاً انتظار نمی رفت که به کالج برود، چه برسد به دانشکده پزشکی. اما این در ابتدا یک چالش بود، زیرا اولین زن و اولین پزشک سیاه پوست شهر بودم. او حتی بیمارانی داشت که در ابتدا حاضر نشدند او را ببینند. اما بسیاری از بیمارانی که در ابتدا تمایلی نداشتند، اکنون جزو بیماران مورد علاقه او هستند و بالاخره او را پذیرفته اند. بسیاری از بیماران، در واقع، اکنون از جستجوی مراقبت های بهداشتی در جای دیگر خودداری می کنند. پو که حداقل 80 ساعت در هفته کار می کند، متاسف است که گاهی مجبور می شود بیماران را دور کند. او می گوید: «من نمی توانم همه را ببینم. من بعد از ساعت‌ها بیماران را می‌بینم، بنابراین خیلی شلوغ است.» پو علاوه بر کارش در بیمارستان و کلینیک، از تمام ساکنان آسایشگاه محلی و مرکز بهداشت روان محلی در طی بازدیدهای ماهانه مراقبت می کند. کالوین جانسون، شوهر پو می‌گوید: «این شهر و بیمارستان کوچک از داشتن او خوش شانس هستند. او می گوید که بدون شک «عشق و حمایت مردم» است که زندگی در کیلمایکل را برای خانواده ارزشمند می کند. به منظور قدردانی از خدمات او به پزشکی روستایی، شرکت کارکنان پزشک مستقر در تگزاس، Staff Care Inc.، پو 35 ساله را به عنوان "پزشک سال 2005 کشور" معرفی کرد.
سوال: زمانی که کاترینا پو در ابتدا کار خود را شروع کرد، دشوار بود زیرا _ .
1. او توسط مردم محلی پذیرفته نشد
2. او در مهارت های پزشکی ضعیف بود
3. تعداد کمی از بیماران در شهر وجود داشت
4. این شهر بیمارستان های خوب دیگری هم داشت