متن: روز دیگر، پیام غیرمنتظره‌ای را در پاسخ به یکی از مقاله‌هایم دریافت کردم: من به شما و تمام کارهایی که انجام داده‌اید افتخار می‌کنم. من نظر شما را به اشتراک گذاشتم... مارگارت لیبفرید که معلم زبان انگلیسی من بود امضا شد -- معلمی که در نقطه ای حیاتی از زندگی من ظاهر شد و به من کمک کرد باور کنم که می توانم نویسنده شوم. 30 سال پیش، من وارد دبیرستان شدم، زیرا یک فرد درونگرا خجالتی تر شد زیرا تنها دانش آموز غیرسفید پوست مدرسه بودم. من همیشه احساس خطر می کردم که توسط دریایی از ورزشکاران قدبلند سفید با خود همراه شوم. من زمان زیادی را تنها گذراندم، به خواندن و نوشتن داستان پرداختم، به این امید که از اذیت شدن فرار کنم. خانم لایبفرید ادبیات آمریکایی و دستور زبان انشا را تدریس می کرد که شامل حفظ واژگان معمول و همچنین خواندن رمان به طرز هیجان انگیزی بود. برای من هیجان انگیز است. بسیاری از همکلاسی های من نسبت به رمان ها ابراز بیزاری می کردند، زیرا آنها «واقعی نیستند». برای یک بار هم که فکر می کنند اهمیتی ندادم. به نظر می‌رسید که خانم لایبفرید متوجه علاقه من به خواندن و نوشتن شده بود و وقت گذاشت تا من کمتر احساس خجالتی کنم. او حتی به من پیشنهاد خواندن داد، مانند یکی از رمان‌های مورد علاقه‌اش، «کوزه زنگ». پروژه بزرگ آن سال یک گزارش کتاب بود که با صدای بلند برای کلاس خوانده می شد. با این حال، خانم لیبفرید به من پیشنهاد کرد کاری «کمی متفاوت» انجام دهم. به جای گزارش، قطعه ای از «کوزه زنگ» را انتخاب کردم که آن را بهترین برای بازخوانی دانستم. صبح روز سخنرانی، یادم می‌آید که وقتی جلوی کلاس می‌رفتم، دست‌هایم به شدت عرق می‌کرد که دست‌هایم را روی هم نگه می‌داشتم، تا آنها را روی بلوزم پاک نکنم. وقتی کارم تمام شد، در کمال تعجب، کلاس کف زدند. خانم لیبفرید با لبخند گفت: "ماری یک نوشته حساس را انتخاب کرده و آن را به زیبایی ارائه کرده است." من احساس کردم، شاید برای اولین بار، اعتماد به نفس.
سوال: زندگی دبیرستانی نویسنده قبل از آشنایی با خانم لیبفرید چگونه بود؟
1. تنها.
2. هیجان انگیز.
3. وحشی.
4. مشغول