متن: واکنش پدرم به ساختمان بانک در خیابان 43 و خیابان پنجم در شهر نیویورک فوری و قطعی بود: "نمی خورید که من پولم را آنجا بگذارم!" او اعلام کرد: نه در آن جعبه شیشه ای! البته پدرم یک جنتلمن مکتب قدیم است، یکی از اعضای نسلی که بسیاری از معماری مدرن برای او ناراحت کننده است، اما من متقاعد شده ام که پاسخ منفی او آنقدر به معماری نبود که تخطی از او بود. مفهوم ماهیت پول در نسل او پول به عنوان یک کالای واقعی در نظر گرفته می‌شد که می‌توان آن را حمل کرد یا به سرقت برد. در نتیجه، برای جلب عرف یک انسان عاقل، یک بانک باید دارای دیوارهای سنگین، پنجره‌های میله‌دار و درهای برنزی بود تا این حقیقت، هر چند نادرست، محفوظ بماند. اگر طرح ساختمانی آن را غیرقابل نفوذ جلوه می داد، آن موسسه لزوما قابل اعتماد بود و معنای دیوار سنگین به عنوان نماد معماری نشان دهنده نگرش غالب مردم نسبت به پول بود. اما نگرش نسبت به پول، البته، تغییر کرده است. به جز پول جیبی، پول نقد از هر نوعی در حال حاضر به ندرت استفاده می شود. پول به عنوان یک تا حد زیادی با اعتبار جایگزین شده است. اقتصاد کسری، همراه با گسترش عظیم، ما را بر آن داشته تا پول را محصول تخیل خلاق بدانیم. بانکدار دیگر به ما گاوصندوق پیشنهاد نمی کند: او خدماتی را به ما ارائه می دهد که در آن ارزشمندترین عنصر خلاقیت برای اختراع اعداد بزرگ است. با توجه به این تغییر نگرش، به هیچ وجه تعجب آور نیست که شاهد ناپدید شدن بانک دیوارهای سنگین هستیم. همانطور که بانک قدیمی بر استحکام خود تأکید می کرد، این بانک با معماری خود دارای قدرت تخیل است. از این منظر به سختی می توان گفت که معماری به کجا ختم می شود و ادعای انسان کجا آغاز می شود.
سوال: 36. ایده اصلی این قطعه این است که _ .
1. پول به اندازه گذشته ارزشمند نیست
2. هم در ظاهر و هم در مفهوم بانک ها تغییراتی رخ داده است
3. سبک معماری بانک قدیمی تر از بانک مدرن برتری دارد
4. تعصب باعث می شود که نسل قدیمی فکر کنند که بانک مدرن غیرقابل اعتماد است