متن: با پایان ترم، دانش آموزان این فرصت را داشتند که _ . آنها به طور ناشناس به من نمره دادند و توانایی تفکر، مهارت های سازمانی و عمق دانش من را ارزیابی کردند. چنین ارزیابی هایی من را در مورد اینکه چه چیزی جواب می دهد و چه چیزی خوب نیست، هوشیار نگه می دارد. دانش‌آموزان عملکرد من را به من بازتاب می‌دهند، و من خوشحالم که نظر آنها را در مورد تدریسم یاد می‌گیرم تا بتوانم برای بهبود تلاش کنم. این سیستم جنبه های زیادی از کار من را منعکس می کند. البته ایرادی ندارد. اما این سیستم فرض می کند که آنچه دانش آموزان نیاز دارند همان چیزی است که آنها می خواهند. خواندن ارزشیابی های من در هر ترم چیز دیگری به من آموخت. در واقع انتظارات بسیاری از دانش‌آموزان از دوره‌هایشان قبلاً تغییر کرده است و تا حدی نشان‌دهنده مدل کسب‌وکار بسیاری از دانشگاه‌ها است: کلاس‌ها به عنوان خدمات در نظر گرفته می‌شوند و والدین مشتاق هستند که ارزش پول خود را از تحصیل فرزندان خود به دست آورند. دانش آموزان برای استفاده عملی از دوره های خود از طرف والدین خود تحت فشار هستند. این می تواند برای یک دوره مهندسی منطقی باشد، اما در رشته من، نویسندگی خلاق، که به ندرت نویسندگان 21 ساله ممتاز را تربیت می کند، ارائه نتایجی که دانشجویان حرفه ای می خواهند دشوارتر است. سپس چند تکنیک تدریس را امتحان کردم تا انتقاد آن دانش آموزان ناراضی را به عکس تغییر دهم و ارزشیابی دانش آموزانم را بهبود بخشم. سوابق من دقیقاً نشان دهنده یک معلم باهوش، توجه و تشویق کننده است. با این حال، من اعتراف می کنم که آنها مرا دوست داشتند فقط به این دلیل که قبول کردم نوشتن باید آسان باشد. من می دانم که معلمان دیگر نیز همین کار را کرده اند: قلب خود را به آموزش پذیران بیاموزید، اما مطمئن باشید که غیر قابل آموزش را راضی می کنید. رتبه های خود را بالا نگه دارید، مانند سیاستمداری که تلاش می کند نتایج نظرسنجی های خود را بهبود بخشد. من به مبارزه ایمان دارم. اما وقتی می‌خوانم «معلم بدجنس است» هنوز نمی‌توانم جلوی خود را بگیرم. "مارکوس به کار من متعهد نیست." "این کلاس بد است." مدل کسب و کار به من آموخت که همیشه حق با مشتریان است. و شاید چند مشتری ناراضی بیشتر به معنای تجربه یادگیری بهتر باشد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به نمره دادن توسط دانش آموزانش چگونه است؟
1. مثبت.
2. منفی.
3. راضی.
4. ترسیده.