متن: اخیراً یکی از بهترین دوستانم که از روز اول مهدکودک تقریباً همه چیز را با او در میان گذاشته بودم، آخر هفته را با من گذراند. از آنجایی که چندین سال پیش به یک شهر جدید نقل مکان کردم، هر دوی ما همیشه منتظر چند بار در سال بودیم که بتوانیم یکدیگر را ببینیم. در آخر هفته، ساعت‌ها و ساعت‌ها را سپری می‌کردیم، تا پاسی از شب بیدار می‌ماندیم و در مورد افرادی که او با آنها معاشرت می‌کرد صحبت می‌کردیم. او شروع کرد به گفتن داستان هایی در مورد دوست پسر جدیدش، در مورد اینکه چگونه با مواد مخدر آزمایش می کرد و عادت های بد دیگری داشت. من هول شدم! او به من گفت که چگونه به پدر و مادرش دروغ گفته است، زیرا آنها نمی‌خواستند او در کنار او باشد. سعی کردم او را متقاعد کنم که دارد آینده اش را خراب می کند و به سمت دردسر بزرگی می رود. اما او حرف من را باور نکرد. به نظر می رسید که عزت نفس او از بین رفته بود. من فقط نمی توانستم باور کنم که او واقعاً فکر می کرد که معاشرت با چنین بازنده ای قابل قبول است. تا زمانی که او رفت، من واقعا نگران او بودم. خیلی دلسرد کننده بود، و چند بار در آخر هفته نزدیک شده بودم به او بگویم شاید خیلی از هم دور شده بودیم که دوستیمان را ادامه دهیم - اما این کار را نکردم. من قدرت دوستی را در آزمون نهایی قرار دادم. ما خیلی وقته با هم دوست بودیم باید امیدوار بودم که او آنقدر برای من ارزش قائل بود که بداند من سعی می کردم او را از آسیب رساندن به خودش نجات دهم. می خواستم باور کنم که دوستی ما می تواند هر چیزی را فتح کند. چند روز بعد زنگ زد و گفت که در مورد گفتگوی ما زیاد فکر کرده است و بعد به من گفت که از دوست پسرش جدا شده است. من فقط از آن طرف تلفن گوش کردم و اشک شوق سرازیر شد. صورت من. این یکی از لحظات واقعاً ارزشمند زندگی من بود. هرگز به یک دوست اینقدر افتخار نکرده بودم.
سوال: از ابتدای متن می توان فهمید که نویسنده _ .
1. چندین سال پیش ارتباط خود را با دختر از دست داد.
2. آخر هفته ها را با دختر می گذراند.
3. به همان شهر دختر نقل مکان کرد.
4. با دختر در تماس بود