متن: شوهرم اولی از تدریس بازنشسته شده بود و ما در حال برنامه ریزی برای سفر با هم به فلوریدا بودیم. سپس او به شدت بیمار شد و بسیار ضعیف شد و به سختی قادر به صحبت کردن بود. هفته ها گذشت و مشخص شد که اولی در آستانه مرگ است، اما من شبانه روز دعا می کردم که او بهتر شود. یکی از ما همیشه در اتاق بیمارستان اولی بود- یا من، یا بچه های بزرگمان، بروس و کارن. یک روز اولی در سخنرانی شکسته و ضعیفش به بروس گفت: برو خونه باید با گوئن باشی. گوئن همسر بروس بود. آنها شش سال بود که ازدواج کرده بودند و صدها مایل دورتر زندگی می کردند. گوئن در آستانه بچه دار شدن بود. ما غم و اندوه بیشتری را احساس کردیم، زیرا می دانستیم اولی هرگز اولین نوه خود را نخواهد دید. بروس گفت: نمی‌خواهم تو را ترک کنم، بابا. اولی تکرار کرد: "تو باید با گوئن باشی." _ بروس رفت. او به اولی قول داد: «وقتی بچه بیاید، تو اولین کسی هستی که می‌دانی.» چند روز بعد، حدود ساعت 2 بعد از ظهر، اولی از خواب بیدار شد. برگشت و به من نگاه کرد. نزدیک نشستم تا حرف های ضعیفش را بشنوم. او گفت: "بچه الان می آید. پسر است." یک لحظه چشمانش پر از اشک شد. سپس دوباره به خواب رفت. مدتی نگذشت که کارن به داخل اتاق دوید. او گفت: «بروس زنگ زد،» لبخندی که صورتش را روشن کرد. "گوئن حدود ساعت دو بعد از ظهر یک پسر سالم به دنیا آورد." اولی لبخند زد؛ او اولین کسی بود که می دانست. آن شب اولی در خواب مرد.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. اولی و همسرش قصد داشتند در فلوریدا ساکن شوند.
2. اولی بیشتر از دخترش مراقب پسرش بود.
3. اولی از اینکه نتوانست اولین نوه اش را ببیند ناراحت بود.
4. اولی با خوشحالی و آرامش درگذشت.