متن: روی نیمکتش در میدان مدیسون، صابون با ناراحتی حرکت کرد و متوجه این واقعیت شد که زمان آن فرا رسیده است که در برابر زمستان پیش رو تدارک ببیند. جاه طلبی های زمستانی Soapy در بالاترین حد نبود. در آنها هیچ رویای سفرهای مدیترانه ای یا آسمان آبی جنوب وجود نداشت. سه ماه اقامت در جزیره همان چیزی بود که روحش می خواست. سه ماه تخت و تخت مطمئن و همراهی خوب و در امان از بادهای شمالی برای صابونی مطلوب ترین چیز به نظر می رسید. درست همانطور که نیویورکی های خوش شانس تر بلیط های خود را به مقصد پالم بیچ هر زمستان می خریدند، سوپی نیز مقدمات سفر سالانه خود به جزیره را فراهم کرده بود. و اکنون زمان آن فرا رسیده بود. مؤسسات خیریه زیادی در نیویورک وجود داشت که ممکن بود از آنجا اسکان و غذا دریافت کند، اما برای روح مغرور سوپی، هدایای خیریه نامطلوب بود. شما باید برای هر چیزی که به دست رحمت دریافت شده است، با تحقیر روح بپردازید. پس بهتر بود میهمان قانون باشیم. صابونی که تصمیم گرفته بود به جزیره برود، بلافاصله دست به کار شد تا آرزویش را برآورده کند. نیمکتش را رها کرد و از برادوی بالا رفت. جلوی در یک کافه پر زرق و برق ایستاد. او تراشیده شده بود و کتش مناسب بود. اگر او می توانست به یک میز در رستوران برسد، قسمتی از او که بالای میز نشان داده می شد، هیچ شکی در ذهن پیشخدمت ایجاد نمی کرد. یک اردک بوداده، با یک بطری شراب، یک سیگار برگ و یک فنجان قهوه کافی است. چنین شامی او را برای سفر به پناهگاه زمستانی اش خوشحال می کند. اما با ورود صابون از درب رستوران، چشم گارسون به شلوار کهنه و کفش‌های کهنه‌اش افتاد. دستان قوی او را در سکوت و با عجله به خیابان هل دادند. راه دیگری برای ورود به پناهگاه مطلوب باید یافت. در گوشه ای از خیابان ششم، صابونی سنگی برداشت و از شیشه ویترین پر زرق و برق مغازه فرستاد. مردم دوان دوان به گوشه و کنار آمدند، یک پلیس در راس آنها بود. صابونی با دستانش در جیب ایستاده بود و با دیدن پلیس لبخند زد. مردی که این کار را کرده کجاست؟ از پلیس پرسید. "فکر نمی کنی من با آن کاری داشته باشم؟" گفت: صابونی، دوستانه. پلیس توجهی به صابون نداشت. مردانی که شیشه ها را می شکنند، برای صحبت با پلیس باقی نمی مانند. فرار می کنند. مردی را دید که می دوید و با عجله به دنبال او شتافت. صابون، منزجر، راه رفت، دو بار ناموفق. در طرف مقابل خیابان رستورانی بود برای افرادی با اشتهای زیاد و کیف های معمولی. صابون بدون مشکل وارد این مکان شد. پشت میز نشست و بیفتک و پای خورد. و سپس به گارسون گفت که پولی ندارد. صابونی گفت: برو یه پلیس زنگ بزن. "و یک آقا را منتظر نگذارید." پیشخدمت گفت: برای تو پلیس نیست. "سلام!" سپس صابونی خود را دید که روی گوش چپش روی سنگفرش دراز کشیده است. به سختی برخاست و گرد و غبار لباسش را زد. دستگیری یک رویای گلگون به نظر می رسید. جزیره خیلی دور به نظر می رسید. پس از تلاش ناموفق دیگری برای دستگیری به دلیل آزار و اذیت یک زن جوان، سوپی بیشتر به سمت منطقه تئاتر رفت. وقتی پلیسی را دید که در مقابل یک تئاتر پر زرق و برق ایستاده بود، به فکر "رفتار بی نظم" افتاد. در پیاده رو، صابونی با صدای بلند شروع به خواندن آهنگ های مستانه کرد. او می رقصید، گریه می کرد و در غیر این صورت آرامش را به هم می زد. پلیس پشت خود را به سوپی کرد و به یکی از شهروندان گفت: "این یکی از پسران ییل است که پیروزی فوتبال خود را جشن می گیرد. سروصدا است، اما ضرری ندارد." متأسفانه، صابون از آواز خواندن و رقصیدن بیهوده خود دست کشید. جزیره دست نیافتنی به نظر می رسید. دکمه های کت نازکش را در برابر باد شمالی بست. در یک سیگارفروشی مردی خوش پوش را دید که چتر ابریشمی خود را کنار در گذاشته بود. صابون وارد مغازه شد و چتر را گرفت و آرام آرام با آن بیرون رفت. مرد سیگار با عجله دنبالش رفت. گفت: چتر من. "اوه، این است؟" گفت صابونی. "خب، چرا به پلیس زنگ نمی‌زنی؟ من چترت را برداشتم! چرا پلیس را صدا نمی‌زنی؟ یکی گوشه‌ای ایستاده است." صاحب چتر قدم هایش را آهسته کرد. صابون هم همین کار را کرد. پلیس با کنجکاوی به آنها نگاه کرد. مرد چتری گفت: "البته، می دانی این اشتباهات چگونه رخ می دهد... اگر چتر شماست، امیدوارم ببخشید - امروز صبح از رستوران برداشتم - اگر مال شما باشد، امیدوارم تو..." صابونی گفت: "البته که مال منه." مرد چتر سابق عقب نشینی کرد. پلیس با عجله به کمک یک زن خوش پوش آن طرف خیابان رفت. صابونی با عصبانیت چتر را پرت کرد. او با مردانی که کلاه ایمنی به سر می‌کنند و قمه می‌زنند عصبانی بود. به نظر می رسید که آنها او را پادشاهی می دانستند که هیچ غلطی نمی توانست بکند. بالاخره سوپی مقابل یک کلیسای قدیمی در گوشه ای ساکت ایستاد. از یک پنجره نور ملایمی می درخشید، جایی که نوازنده ارگ یک سرود یکشنبه را نواخت. چون موسیقی شیرینی به گوش صابی رسید که او را در حصار آهنی گرفت و نگه داشت. ماه می درخشید؛ ماشین‌ها و عابران پیاده کم بودند. پرندگان خواب آلود زیر سقف توییتر می کردند. و سرودي كه نوازنده ارگ مي نواخت، صابون را به حصار آهني مي چسباند، زيرا او آن را در روزهايي كه زندگيش حاوي چيزهايي مانند مادر و گل سرخ و جاه طلبي ها و دوستان بود، خوب مي شناخت. تأثیر موسیقی و کلیسای قدیمی تغییری ناگهانی و شگفت انگیز در روح سوپی ایجاد کرد. او به روزهای زوال، امیدهای مرده و استعدادهای ویران شده خود می اندیشید. و همچنین در یک لحظه یک انگیزه قوی او را به نبرد با سرنوشت ناامید خود برانگیخت. خودش را از این گودال بیرون می کشید. او دوباره از خود مردی می ساخت. آن نت های شیرین در او انقلابی ایجاد کرده بود. فردا او کسی در دنیا خواهد بود. او... صابونی دستی را روی بازویش حس کرد. او به سرعت به صورت پهن یک پلیس به اطراف نگاه کرد. "اینجا چه میکنی؟" "هیچ چی." پلیس گفت: پس بیا. قاضی صبح روز بعد گفت: "سه ماه در جزیره."
سوال: کدام یک از موارد زیر دلیل عدم روی آوردن صابون به امور خیریه است؟
1. غرورش مانع می شود.
2. آنچه که مؤسسات خیریه ارائه می دهند، چیزی نیست که Soapy به آن نیاز دارد.
3. او می خواهد شهروندی باشد که قانون را رعایت کند.
4. موسسات خیریه در این جزیره قرار ندارند.