متن: ساعت های کوچک صبح بود که به فرودگاه لندن رسیدیم. من از آمستردام به لندن زنگ زده بودم، و ماشین اجاره ای برای ملاقات وجود داشت، اما قبل از رسیدن به آپارتمانم یک اتفاق ناگوار دیگر رخ داد. در تمام سفرهایم هرگز، اما برای یک بار، گمرک بریتانیا از من خواسته است که یک کیسه را باز کنم یا چیزی بیش از این که بگویم هیچ کالایی مشمول وظیفه حمل نمی‌کنم، یا بهتر است بگویم، اظهار کنم. البته تقصیر من بود. خستگی مفرط و تنش عصبی سفر حالت عادی ذهنم را از بین برده بود. به هر دلیلی آنقدر خسته بودم که به سختی می توانستم بایستم و در پاسخ به این سوال که "آیا این را خوانده ای؟" با نهایت حماقت جواب دادم: بله صدها بار. "و شما چیزی برای اعلام ندارید؟" "هیچ چی." "چه مدت از این کشور خارج شده اید؟" "حدود سه ماه." "و در این مدت چیزی به دست نیاوردی؟" "هیچ چیز جز آنچه در لیستی که به شما داده ام نیست." او برای لحظه ای در حال شکست به نظر می رسید، اما بعد حمله کرد. حمله، زمانی که وارد شد، کاملاً غیرمنتظره بود. "آن ساعت را از کجا آوردی؟" می توانستم به خودم لگد بزنم. دو روز قبل، وقتی با یکی از دوستانم در حمام آب بازی می کردم، یادم رفته بود ROLEX OYSTER را در بیاورم، و نه به طور غیر طبیعی، متوقف شده بود. به بازار رفته بودم و به قیمت ده پوند بیشتر، یک قطعه زمان زشت خریده بودم که صدای عجیبی ایجاد می کرد. در طول سفر دو بار بدون هیچ دلیلی متوقف شده بود. توضیح دادم اما دیگر چهره ام را گم کرده بودم. من ساعت خودم را از یک جیب تولید کردم و اضافه کردم که اگر او جایگزین کند، باید سپاسگزار باشم. او گفت: "مسئله مصادره نیست، شما آن را خواهید داشت. برای عدم اظهار کالای مشمول جریمه نقدی وجود دارد. و اکنون می توانم لطفا آن رولکس را بررسی کنم؟" یک ربع دیگر طول کشید تا او را متقاعد کنیم که رولکس قاچاق نیست. سپس او شروع به جستجوی چمدان من کرد.
سوال: به نظر شما لحن داستان چیست؟
1. جدی
2. بحرانی.
3. طنز.
4. هدف، واقعگرایانه.