متن: بعد از مرگ مادر، من هر روز صبح قبل از اینکه سر کار بروم به دیدن پدر می رفتم. او ضعیف بود و به آرامی حرکت می کرد، اما همیشه یک لیوان آب پرتقال تازه گرفته روی میز آشپزخانه برای من همراه با یک یادداشت بدون امضا بود که نوشته بود «آب خود را بنوش». می دانستم که چنین ژستی تا آنجا بود که پدر تا به حال توانسته بود عشقش را ابراز کند. در واقع، یادم می آید، در کودکی از مامان پرسیده بودم که "چرا بابا مرا دوست ندارد؟" مامان اخم کرد: کی گفته دوستت نداره؟ او با لبخند گفت: "خب، او هرگز به من نمی گوید "من شکایت کردم." او به من هم نمی گوید. "اما ببین چقدر زحمت می کشد تا از ما مراقبت کند، برایمان غذا و لباس بخرد، و خرج این خانه را بدهد. اینطوری پدرت به ما می گوید که ما را دوست دارد." به آرامی سر تکان دادم. در ذهنم فهمیدم اما در دلم نه. هنوز می خواستم پدرم بغلم کند و به من بگوید که دوستم دارد. پدر صاحب یک تجارت کوچک آهن قراضه بود و آن را اداره می کرد، و بعد از مدرسه اغلب زمانی که او کار می کرد، دور و بر می گشتم. پدر ضایعات فولاد را در دستگاهی قرار داد که آن را به همان تمیزی خرد می کرد که قصابی یک قفسه دنده را خرد می کند. این دستگاه شبیه یک جفت قیچی غول پیکر بود که تیغه هایش ضخیم تر از بدن پدرم بود. اگر آن تیغه های وحشتناک را درست تغذیه نمی کرد، در خطر آسیب جدی قرار می گرفت. "چرا کسی را استخدام نمی کنی تا این کار را برای تو انجام دهد؟" مامان یک شب از بابا پرسید که روی او خم شده بود و شانه های دردناک او را با پوششی بدبو می مالید. "چرا آشپز استخدام نمی کنی؟" پدر پرسید و یکی از لبخندهای نادرش را به او زد. سال‌ها بعد، در اولین ملاقات روزانه‌ام، بعد از نوشیدن آب‌میوه‌ای که پدرم برایم گرفته بود. رفتم، بغلش کردم و گفتم: بابا دوستت دارم. از آن به بعد هر روز صبح این کار را انجام دادم. پدرم هرگز به من نگفت که در آغوش من چه احساسی دارد، و وقتی آنها را در آغوش می گرفتم هیچ حالتی در چهره اش وجود نداشت.
سوال: ممکن است از این قسمت استنباط کنیم که _ .
1. پدر نویسنده فاقد حس شوخ طبعی بود
2. پدر نویسنده او را خیلی دوست نداشت
3. نویسنده با گذشت زمان کاملاً پدرش را درک کرد
4. پدر نویسنده بیش از حد با او سختگیر بود