متن: شنبه 25 خرداد صبح در مسیری در پارک طبیعی سبز کمپ زدیم. خوشحال بودیم چون روز آفتابی بود. ما انتظار یک تعطیلات دو روزه لذت بخش را داشتیم. در راه مدام آواز می خواندیم و شوخی می کردیم. با این حال، بعد از ظهر، زمانی که پیک نیک خود را در ساعت یک به پایان رساندیم، هوا تاریک و باد بود. به زودی، یک دوش آمد. متاسفانه هیچکدام از ما چتر نیاوردیم. دویدیم اما جایی برای پنهان شدن پیدا نکردیم. بیست دقیقه گذشت و هنوز باران می بارید، ساعت ها مانده بود تا به کمپ برسیم. بدتر از این بود که قطب نمای کوچک ما نشان می داد که راه را اشتباه رفته ایم. راه را گم کرده بودیم! چون باران شدیدی می بارید، باید سریع تصمیم می گرفتیم. کریس گفت که می‌توانیم چادری برای مخفی شدن در آن برپا کنیم، بنابراین مری و تام در برپایی چادر کمک کردند. من و کریس سعی کردیم برای گرم کردنمان آتشی درست کنیم. اما ما نتوانستیم آتش را روشن کنیم، زیرا همه چیز خیس بود. خودمان را خشک کردیم، گپ زدیم و داخل چادر منتظر ماندیم. حدود ساعت پنج، باران قطع شد. تصمیم گرفتیم سفر کمپینگ را رها کنیم زیرا همه ما بسیار خسته شده بودیم. شاید این سفر کمپینگ چندان موفق نباشد اما ما همدیگر را بهتر می شناسیم. و مهمترین چیزی که از این سفر یاد گرفتم اهمیت روحیه تیمی است.
سوال: بدتر از این بود که آنها _ .
1. پیک نیک نداشت
2. نتوانست آتش روشن کند
3. راه خود را گم کردند
4. نمی توانستند یکدیگر را بشناسند