متن: هیچ چیز مانند داشتن یک فرزند نیست که به شما یادآوری کند که دیگر مرکز جهان خود نیستید. اما هرازگاهی نیاز دارم که با "من" استراحت کنم. من یک سفر یک شبه به دوور، دلاور رزرو کردم. درست بعد از غروب آفتاب به دلاور رسیدیم. من و مامان در اتاق هتلمان مستقر شدیم و به طبقه پایین رستوران رفتیم و بعد برای خودم نوشیدنی سفارش دادم. تازه دو جرعه خورده بودم که شوهرم زنگ زد. کریگ گفت: "بسیار متاسفم که مزاحم شما شدم." کودک در حال سوختن است و ما در راه بیمارستان هستیم. نمی دانستم چگونه پاسخ دهم. خیلی ناامید بودم که فرار کنم تا کمی استراحت کنم. بچه ام مریض بود اما نمی توانستم کاری برایش بکنم. این وضعیت باعث شد که احساس درماندگی کنم.» به او گفتم: «نمی‌دانم باید چه کار کنم.» پنج ساعت با خانه فاصله دارم!» «می‌دانم» شوهرم گفت: «تو نمی‌توانی کمک کنی. وقتی بفهمم چه مشکلی دارد با شما تماس می‌گیرم.» شوهرم و پدرم نوزاد را به اورژانس بردند. در همین حین من در رستوران دنبال مامانم گشتم. وقتی او را پیدا کردم، به اتاق هتلمان رفتیم و منتظر تماس تلفنی بودیم. بیش از یک ساعت بعد، کریگ به من زنگ زد که نوزاد برونشیت دارد. به نظر می رسید حالش بهتر شده بود. صبح روز بعد، وقتی به خانه برگشتم، کودک به حال خود بازگشته بود. از زمان این حادثه، من واقعاً با مفهوم "من" زمان مبارزه کردم. سعی می‌کنم بفهمم که چرا نیاز به استراحت از کودکی دارم که خیلی دوستش دارم. با این حال، گاهی اوقات نیاز دارم که احساس کنم یک انسان هستم و نه فقط یک ماشین مادر. در ماه‌های اخیر، مقداری وقت «من» گرفته‌ام. مامانم به نگه داشتن بچه کمک کرد تا بتوانم به خرید بروم، چرت بزنم و خانه ام را تمیز کنم. در چند مورد، من و کریگ با دوستان به شام رفتیم. و این تابستان، حتی موفق شدم در حالی که کودک استراحت کرده بود، یک رمان کامل بخوانم. حالا تصمیم گرفته ام که دیگر بچه را یک شبه رها نکنم یا مسافت زیادی را بدون او طی نکنم. یادم می آید وقتی برای اولین بار بارداری ام را اعلام کردم، یکی از دوستانم به من گفت که "من" در مامان وجود ندارد. شاید وجود نداشته باشد. اما برای من، زمانی که بتوانم «من» را می‌گیرم.
سوال: پس از پاسخ نویسنده به اولین تماس تلفنی، او _ .
1. با تاکسی راهی بیمارستان شد
2. نمی خواست به خانه برود
3. بیش از حد نگران بود که شام بخورد
4. بلافاصله با پدرش تماس گرفت