متن: راه آسان همیشه ساده ترین راه نیست. این درس را زمانی آموختم که تصمیم گرفتم داگ، شوهر یک ماهه ام را با یک وعده غذایی خاص پذیرایی کنم. نگاهی به کتاب آشپزی ام انداختم و منویی را انتخاب کردم که شامل نان خانگی بود. چون می‌دانستم نان زمان می‌برد، به محض اینکه داگ به سر کار رفت، آن را شروع کردم. از آنجایی که در آشپزی تجربه ای نداشتم، فکر می کردم اگر یک دوجین خوب است، دو دوجین بهتر است، بنابراین همه چیز را دو برابر کردم. از آنجایی که دونگ عاشق پرتقال بود، من نیز یک قوطی پرتقال را باز کردم و همه آن را در کاسه ریختم. به زودی خمیر چسبناکی با علائم زرد زشت پوشیده شده بود. فهمیدم شکست خورده ام، خمیر را در سطل زباله بیرون گذاشتم تا مجبور نباشم با داگ که به کارم می خندد روبرو شوم، ادامه غذا را آماده کردم و وقتی داگ به خانه رسید، نشستیم. مرغ کورنیش با برنج . او سعی کرد از غذا لذت ببرد اما به نظر می رسید که آشفته است. دو بار بلند شد و بیرون رفت و گفت که فکر می کند صدایی شنیده است. بار سوم که رفت رفتم کنار پنجره ببینم داره چیکار میکنه. وقتی به بیرون نگاه کردم، داگ را دیدم که در حدود سه فوتی سطل زباله ایستاده بود، درب را با چوب بالا گرفته بود و به داخل ظرف نگاه می کرد. وقتی از خانه بیرون آمدم، چوب را انداخت و توضیح داد که در سطل زباله چیزی زنده وجود دارد. دوباره چوب را برداشت و درب را آنقدر بالا گرفت که ببینم. احساس سرما کردم. اما من نزدیکتر رفتم و بیشتر نگاه کردم. بدون شک کار من بود آفتاب داغ باعث شده بود حجم خمیر دو برابر شود و مخمر در حال تخمیر سطح آن را می لرزاند و آهی می کشد که انگار نفس می کشد. باید اعتراف می کردم که «جاندار» چیست و چرا آنجا بود. نمی‌دانم چه کسی از این ماجرا بیشتر خجالت زده بود یا من.
سوال: وقتی داگ برای بار سوم بیرون رفت زن از پنجره به بیرون نگاه کرد چون او _ .
1. از علاقه او به سطل شگفت زده شد
2. می ترسید که راز او را کشف کند
3. از این که از غذا لذت نمی برد ناراحت است
4. کنجکاو بدانم که چه چیزی او را ناراحت کرده است