متن: دو سال پیش هنگام پایین آمدن از پله های اتوبوس افتادم و مچ پایم را پیچاندم. آنچه که در پی داشت، روش معمولی بود که در ایالات متحده رایج است. چند ساعت بعد تحت درمان قرار گرفتم و مرخص شدم. چیزی که غیرمعمول بود این بود که هنگام رفتن به اورژانس (اورژانس) و زمانی که در بیمارستان بودم مراقبت بیشتری دریافت کردم. مردم با من مهربان بودند، چه زن و چه مرد. آنها مرا به جای اینکه در اتاق انتظار شلوغ منتظر بمانند، به داخل یک اتاق خصوصی بردند. یک نفر آمد و از من پرسید که آیا دما خوب است؟ وقتی گفتم سرما خورده ام، برایم یک پتو و چند مجله آورد تا حوصله ام سر برود. پرستارها ایستادند و با من گپ های دلپذیری انجام دادند. مردم همیشه می آمدند از من می پرسیدند که آیا من خیلی درد دارم و آیا به چیزی نیاز دارم ... افراد دیگری بودند که در حالی که من منتظر بودم آورده بودند. به بیمارانی که از شدت درد ناله می‌کردند، مراقبت‌های لازم داده شد و سپس نادیده گرفته شدند. مصدومیت من در اولویت نبود، بنابراین در حالی که به جلوی خط فشار نیاوردم، اقامت چند ساعته من در بیمارستان تا حد امکان لذت بخش شد. چرا مردم این کار را می کنند؟ آنها به دیگران توجه می کردند، در حالی که من مهربان بودم. مانند هر فرد خوب، سالم و مستقل دیگری، چه مرد یا زن، به نظر می رسد که دنیا برای افراد ثروتمند خوب تر است و دنیا برای افراد جذاب زیباتر است. من در دنیای دوستیابی نیستم. این در مورد نوشیدنی و هدیه رایگان نیست. این در مورد خوب بودن مردم است. من از هر رفتار مثبتی سپاسگزارم زیرا می دانم که این موقتی است. در نهایت به جمع سالمندان، ضعیفان و به ظاهر نامناسب می‌پیوندم. یکی از کارهایی که من از انجام آن امتناع می ورزم این است که برای جذاب بودن بهانه بیاورم. میدونم موقتیه من می دانم که این شانس قرعه کشی است و می دانم که من فقط یکی از بسیاری از آنها هستم. آیا برای شوهرم، مادرم و فرزندانم مهم است که من چه شکلی هستم؟ نه. و من آن را به هیچ وجه نمی خواهم.
سوال: چه چیزی نویسنده را به تفکر عمیق واداشت؟
1. او در بیمارستان مراقبت کمتری داشت.
2. بیماران فقط در بیمارستان تحت مراقبت فیزیکی قرار گرفتند.
3. او بلافاصله در بیمارستان درمان نشد.
4. سایر بیماران در بیمارستان مانند او مهربان نبودند.