متن: خانم برتا فلاورز اشراف تمبر سیاه بود. او این لطف را داشت که در سردترین هوا گرم به نظر برسد، و در روزهای تابستانی آرکانزاس به نظر می‌رسید که نسیم خصوصی در اطرافش می‌چرخید و او را خنک می‌کرد. یک بعدازظهر تابستانی برای خرید لوازم در فروشگاه توقف کرد. انتظار می رفت یک زن سیاهپوست دیگر در سلامت و سنش کیسه های کاغذی را با یک دست به خانه ببرد، اما مامان گفت: "خواهر گل، من بیلی را با این چیزها به خانه شما می فرستم." "متشکرم، خانم هندرسون. هر چند من مارگریت را ترجیح می دهم." اسم من وقتی گفت خیلی قشنگ بود "به هر حال من قصد داشتم با او صحبت کنم." قیافه های گروه سنی به هم می دادند. مسیر کوچکی در کنار جاده صخره‌ای وجود داشت و خانم فلاورز در حالی که دست‌هایش را تاب می‌داد و راهش را از روی سنگ‌ها می‌چید از جلو می‌رفت. بدون اینکه سرش را برگرداند، با من صحبت کرد: "شنیده‌ام که تو کار مدرسه خوبی انجام می‌دهی، مارگریت، اما همه چیز نوشته شده است. معلم‌ها گزارش می‌دهند که برای صحبت کردن تو در کلاس مشکل دارند." از مزرعه مثلثی سمت چپ گذشتیم و مسیر پهن شد تا بتوانیم با هم راه برویم. "اکنون هیچ کس قرار نیست شما را وادار به صحبت کند - احتمالاً هیچ کس نمی تواند. اما به خاطر داشته باشید که زبان راه انسان برای برقراری ارتباط با همنوعان خود است و تنها زبان است که او را از حیوانات پایین تر جدا می کند." این یک ایده کاملاً جدید برای من بود و برای فکر کردن در مورد آن به زمان نیاز دارم. "مادربزرگت می گوید که زیاد می خوانی. هر فرصتی که به دست می آوری. این خوب است، اما به اندازه کافی خوب نیست." او گفت که قرار است چند کتاب به من بدهد و من نه تنها باید آنها را بخوانم، بلکه باید آنها را با صدای بلند بخوانم. او به من پیشنهاد کرد که سعی کنم یک جمله را تا حد امکان به طرق مختلف بسازم. "اگر کتابی را به من برگردانی که بد رفتار شده است، هیچ بهانه ای نمی پذیرم." اگر واقعاً از کتاب خانم فلاورز سوءاستفاده کنم، تخیل من درگیر مجازاتی بود که مستحق آن بودم. بوهای داخل خانه مرا شگفت زده کرد. عطر شیرین وانیل وقتی در را باز کرد با ما برخورد کرد. "یک بشین، مارگریت. می بینی، من قصد داشتم تو را برای کلوچه و لیموناد دعوت کنم تا بتوانیم این گپ کوچک را داشته باشیم." او یک بشقاب پوشیده شده با یک حوله چای حمل کرد. همانطور که من غذا می خوردم، او اولین چیزی را شروع کرد که بعداً آن را "درس من در زندگی" نامیدیم. او گفت که من باید همیشه نسبت به نادانی تحمل نداشته باشم اما بی سوادی را درک کنم. اینکه برخی از مردم که نمی توانند به مدرسه بروند، تحصیل کرده تر و حتی باهوش تر از اساتید دانشگاه هستند. او مرا تشویق کرد که با دقت به آنچه مردم کشور به آن شوخ طبعی می گویند گوش کنم. خرد جمعی نسل ها در آن گفته های خانگی نهفته بود. وقتی کوکی ها را تمام کردم، او یک کتاب ضخیم و کوچک از قفسه کتاب آورد. من «داستان دو شهر» را خوانده بودم و آن را به عنوان یک رمان عاشقانه مطابق با استانداردهای خودم دیدم. او صفحه اول را باز کرد و من برای اولین بار در زندگیم شعر شنیدم. "این بهترین زمان و بدترین زمان بود..." صدای او به داخل لغزید و در میان و روی کلمات خم شد. او تقریبا داشت آواز می خواند. می خواستم صفحات را نگاه کنم. آیا آنها همان چیزی بودند که من خوانده بودم؟ یا نت ها، موسیقی، روی صفحات ردیف شده بود؟ صداهای او به آرامی شروع به پخش شدن کردند. می دانستم که او به پایان مطالعه اش نزدیک شده است. "چطور آن را دوست داری؟" به ذهنم رسید که او انتظار پاسخی داشت. طعم شیرین وانیل هنوز در زبانم بود و خواندن او برای گوشم جادویی بود. مجبور شدم حرف بزنم. گفتم: بله خانم. این کمترین کاری بود که می‌توانستم انجام دهم، اما بیشترین کار را هم انجام می‌دادم. "یه چیز دیگه هم هست. این کتاب شعر را بردارید و یکی را برای من حفظ کنید. دفعه بعد که به من سر بزنید، می خواهم بخوانم." من اغلب تلاش زیادی کرده ام تا جادویی را که به راحتی در آن هدایا یافتم جستجو کنم. نه، دعوت شدن به زندگی خصوصی غریبه ها، برای به اشتراک گذاشتن شادی ها و ترس هایشان، فرصتی بود تا افسنتین تلخ جنوبی را با یک فنجان مید با بیولف یا یک فنجان چای و شیر داغ با الیور توئیست عوض کنیم. وقتی با صدای بلند گفتم: "این خیلی خیلی بهتر از هر کاری است که تا به حال انجام داده ام..." اشک عشق چشمانم را از ایثار من پر کرد. من را دوست داشتند، و چه تفاوتی داشت، نه به عنوان نوه آقای هندرسون یا خواهر بیلی، بلکه به خاطر اینکه فقط مارگریت جانسون بودم، مورد احترام بودم.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. خانم فلاورز در خانواده ای اصیل به دنیا آمد.
2. ملاقات خانم فلاورز و مارگریت احتمالاً یک هماهنگی عمدی بوده است.
3. مارگریت قبل از دیدارش از خانه خانم فلاورز شعر نخوانده بود.
4. خانم فلاورز در دیدارهای بعدی مارگریت شعرهای جدیدی می خواند.