متن: بازگویی شده توسط لورا ای.ریچاردز پسر کوچولو تمام روز در مزرعه و انبار و آلونک سخت کار می‌کرد، زیرا والدینش کشاورزان فقیری بودند و نمی‌توانستند دستمزد یک کارگر را بپردازند. اما در غروب آفتاب ساعتی فرا رسید که تماماً متعلق به او بود. ، چون پدرش آن را به او داده بود. سپس پسر به بالای تپه ای می رفت و به تپه دیگری نگاه می کرد که چند مایل دورتر بلند می شد. در آن تپه دور خانه ای با پنجره هایی از طلای شفاف و الماس قرار داشت. چنان درخشید که باعث شد پسر به آنها نگاه کند، اما پس از مدتی افراد خانه، همانطور که به نظر می‌رسید، کرکره‌ها را در خانه گذاشتند، و بعد شبیه هر خانه‌ای معمولی شد. و سپس به خانه می رفت و شام خود را از نان و شیر می خورد و به رختخواب می رفت. یک روز پدر پسر به او زنگ زد و گفت: تو پسر خوبی بودی و تعطیلات به دست آوردی. این روز را برای خودت بگیر و سعی کن چیزهای خوبی یاد بگیری. پسر از پدرش تشکر کرد و مادرش را بوسید. سپس تکه‌ای نان در جیبش گذاشت و برای یافتن خانه‌ای با پنجره‌های طلایی به راه افتاد. راه رفتن دلپذیری بود. پاهای برهنه‌اش در گرد و غبار سفید آثاری ایجاد می‌کرد، و وقتی به عقب نگاه می‌کرد، به نظر می‌رسید که رد پاها او را دنبال می‌کردند و با او همراهی می‌کردند. سایه‌اش هم کنارش بود و می‌رقصید یا می‌دوید. او را همانطور که می خواست; خیلی خوشحال کننده بود. هر چند وقت یکبار احساس گرسنگی کرد و کنار نهر قهوه ای رنگی که از پرچین توسکا کنار جاده می گذشت نشست، نانش را خورد و آب زلال را نوشید. سپس تکه های کوچک نان را پراکنده کرد. پرندگان همانطور که مادرش به او یاد داده بود، به راه خود ادامه داد. پس از مدتها به تپه ای سرسبز رسید و وقتی از تپه بالا رفت، خانه بالای آن بود. اما به نظر می رسید که کرکره ها بالا بود، زیرا او نمی توانست پنجره های طلایی را ببیند. خانه، و سپس او به خوبی می توانست گریه کند، زیرا پنجره ها مانند سایر پنجره ها از شیشه شفاف بود و هیچ جایی در آنها طلا وجود نداشت. زنی به در آمد و با مهربانی به پسر نگاه کرد و از او پرسید چه می خواهی؟ او گفت: "من پنجره های طلایی را از بالای تپه خود دیدم و آمدم آنها را ببینم، اما اکنون آنها فقط از شیشه شفاف هستند." زن سرش را تکان داد و خندید. او گفت: "ما کشاورزان فقیری هستیم، و به احتمال زیاد در پنجره هایمان طلا نداریم. اما شیشه بهتر است که از طریق آن دیده شود." او به پسر اجازه داد روی پله سنگی عریض در بنشیند و یک فنجان شیر و یک کیک برای او آورد و از او خواست که استراحت کند. سپس دخترش را صدا کرد که کودکی هم سن خودش بود و با مهربانی سری تکان داد. آن دو، و به کار خود بازگشت. دختر کوچولو مانند او پابرهنه بود و لباس نخی قهوه ای به تن داشت، اما موهایش طلایی بود مانند پنجره هایی که دیده بود، و چشمانش مانند آسمان آبی در ظهر بود. او مزرعه را به پسر نشان داد و به او نشان داد. گوساله سیاه با ستاره ای سفید روی پیشانی اش، و او در مورد مال خود در خانه به او گفت که قرمز مانند شاه بلوط با چهار پای سفید بود. آنها پس از خوردن یک سیب با هم دوست شدند. اما وقتی پسر از او درباره دختر کوچولو با پنجره های طلایی سر تکان داد و گفت که همه چیز را در مورد آنها می داند. فقط او خانه را اشتباه گرفته بود. "تو راه کاملا اشتباهی اومدی!" او گفت: "با من بیا و من خانه را با پنجره های طلایی به تو نشان می دهم و بعد خودت می بینی." آن‌ها به سمت گره‌ای رفتند که پشت خانه‌ی مزرعه بلند می‌شد، و دخترک به او گفت که پنجره‌های طلایی را فقط می‌توان در یک ساعت مشخص، نزدیک غروب آفتاب دید. "بله، من این را می دانم!" گفت پسر هنگامی که به بالای قله رسیدند، دختر برگشت و اشاره کرد: روی تپه ای دور خانه ای با پنجره هایی از طلا و الماس شفاف قرار داشت، همانطور که او آنها را دیده بود. و وقتی دوباره نگاه کردند، پسر دید که آن را دید. خانه خودش بود سپس به دختر کوچولو گفت که باید برود. بهترین سنگریزه خود را به او داد، همان سنگریزه سفید با نوار قرمز را که یک سال در جیبش حمل کرده بود، و دختر به او سه شاه بلوط اسب داد، یکی قرمز مانند ساتن. یکی خالدار و یکی سفید مانند شیر. قول داد دوباره بیاید، اما چیزی را که یاد گرفته بود به او نگفت. از تپه برگشت، و دخترک زیر نور غروب ایستاد و او را تماشا کرد. راه خانه طولانی بود و تاریک بود تا پسر به خانه اش برسد، اما نور لامپ و نور آتش از پنجره ها می تابید و آنها را تقریباً به همان اندازه که از بالای تپه دیده بود روشن می کرد. وقتی در را باز کرد، مادرش آمد. تا او را ببوسد و خواهر کوچکش دوید تا دست هایش را دور گردنش بیندازد و پدرش به بالا نگاه کرد و از روی صندلی کنار آتش لبخند زد. "آیا روز خوبی داشتید؟" از مادرش پرسید. بله، پسر روز خیلی خوبی را سپری کرده بود. "و آیا چیزی یاد گرفتی؟" از پدرش پرسید. "آره!" پسر گفت: فهمیدم خانه ما پنجره هایی از طلا و الماس دارد.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. شرق یا غرب، خانه بهترین است.
2. برای دیدن درختان اما نه جنگل.
3. زیبایی اینجاست که منتظر شماست.
4. هروقت تمایلی هست، راه رسیدن به آن هم هست.