متن: اول، شما باید بدانید که من "فقط" چهارده ساله هستم. مادرم اغلب به این نکته اشاره می کند. او می گوید که وقتی به سنی رسیدم که بتوانم رای بدهم، خودم می توانم تصمیم بگیرم. دوم اینکه، باید به شما بگویم که حق با اوست - - من همیشه مسئول نیستم. من گاهی اوقات جایزه درجه A را می گیرم. مثلاً آخر هفته گذشته را در نظر بگیرید. من در خانه بابا بودم و تصمیم گرفتم وقت آن رسیده که رانندگی را یاد بگیرم. صبح یکشنبه بود، 7 صبح، و من خوب نخوابیده بودم. داشتم به بحثی فکر می کردم، که یک دقیقه دیگر به شما خواهم گفت. خب، هنوز کسی در محله بیدار نشده بود، بنابراین فکر کردم که نمی توانم از آن حمایت کنم. ماشین را از گاراژ بیرون بیاورید و اطراف بلوک را بچرخانید. اما بابا یک ماشین کلاچ دارد. "R" روی دسته دنده در سمت چپ بالا بود، درست در کنار دنده یک. حدس می‌زنم شما می‌توانید بقیه را حدس بزنید. بابا همیشه فهمیده بود. او نگفت: "بسیار خوب، خانم کوچولو همه چیز را بدانید، می توانید بقیه سال را صرف پرداخت این پول کنید." این همان چیزی بود که مامان می گفت. در عوض، پدر نگران بود که چه چیزی شاید برای من اتفاق افتاده باشد. و این باعث شد بیش از هر چیزی احساس گناه کنم. فکر می کنم او پرستار شماره یک بهتری خواهد بود، اما نمی توانم چنین چیزهایی را به مامان بگویم. به او باید بگویم" اما مامان، جای بابا نزدیک‌تر به مدرسه است. من می‌توانم دوچرخه‌ام را سوار کنم، که او پاسخ می‌دهد: «امی لین، تو دوچرخه نداری. یادت هست؟ آن را در حیاط گذاشتی و دزدیده شد. و تو حوصله به دست آوردن پول برای جایگزینی آن را ندارم."
سوال: در جمله اول، نویسنده از "فقط" استفاده کرد تا پیشنهاد کند که او _ .
1. نمیخواد پیر بشه
2. فکر می کند چهارده سالگی برای بعضی چیزها کافی است
3. کاش او بزرگتر بود
4. فکر می کند چهارده سالگی سن شرم آور است