متن: آیا شما این تجربه را داشته اید؟ شما در حال تماشای یک فیلم هستید. مردی در حال تیراندازی روی صفحه است. تصویر آنقدر واقعی است که فکر می کنید به سمت شما شلیک می کند. یا ماشینی با سرعت روی صفحه نمایش می دهد و در یک لحظه می ترسید که به شما برخورد کند. فیلم های سه بعدی (سه بعدی) از فناوری خاصی استفاده می کنند تا تصاویر واقعی تر و هیجان انگیزتر از فیلم های دو بعدی به نظر برسند. فیلم محبوب آواتار از فناوری سه بعدی استفاده می کند. تا به حال فقط می‌توانیم فیلم‌های سه بعدی را در سینما با صفحه نمایش و پروژکتور مخصوص ببینیم. اما به زودی می‌توانیم آن‌ها را در اتاق نشیمن خود تماشا کنیم. ماه گذشته، شرکت وودز به خبرنگاران گفت که قصد دارد تلویزیون های سه بعدی را در آینده نزدیک به خانه ها بیاورد. این شرکت همچنین امیدوار است که محصولات دیگری مانند لپ‌تاپ و PS3 را با سه بعدی بسازد. تماشای فیلم های سه بعدی و برنامه های تلویزیونی سرگرم کننده است، اما آیا می دانید چگونه ساخته می شوند؟ اگر آزمایشی انجام دهیم، درک آن بسیار ساده تر است. یکی از انگشتان خود را در طول بازوها بالا نگه دارید و یک چشم خود را ببندید. سپس سعی کنید چشم دیگر را ببندید. وقتی بین چشم‌های باز جابه‌جا می‌شوید، باید ببینید که انگشتتان در پس‌زمینه به چپ و راست می‌پرد. این به این دلیل اتفاق می افتد که دو چشم ما حدود 4 سانتی متر از یکدیگر فاصله دارند. این جدایی باعث می شود هر چشمی دنیا را از زاویه ای متفاوت ببیند. مغز این دو دیدگاه را کنار هم قرار می دهد. آنچه می بینید سه بعدی می شود. فیلم های سه بعدی با استفاده از دو دوربین فیلمبرداری همزمان ساخته می شوند که دو تصویر متفاوت ایجاد می کنند. هنگامی که فیلم در سینما پخش می شود، دو پروژکتور این دو تصویر را روی صفحه نمایش قرار می دهند. با یک عینک سه بعدی، دو تصویر از هم جدا می شوند و هر تصویر فقط وارد یک چشم می شود. مغز شما این دو عکس را دوباره کنار هم قرار می دهد و تصاویر روی صفحه سه بعدی می شوند.
سوال: به احتمال زیاد در کدام صفحه از روزنامه می توانید این قسمت را بخوانید؟
1. علوم پایه
2. تبلیغات
3. اخبار
4. داستان