متن: قدرت ترس را زمانی کشف کردم که انگار پاهایم دیوانه شده بودند - به سیمان چسبیده بودند. هر چه تلاش کردم، نتوانستم آنها را حرکت دهم. فهمیدن اینکه دخترانم در خانه نانسی بازی می‌کنند، فقط یک و نیم بلوک آنطرفتر، پاهایم را فلج کرد و وقتی به انتهای خیابان نزدیک شدم نتوانم حرکت کنم. دود سیاه و غلیظی از پشت درختان افرای چنار آن طرف خیابان بلند شده بود و سه خانه را فرا گرفته بود و به سختی دیده می شد. خانه نانسی یکی از آنها بود. سعی کردم دخترانم را صدا بزنم به این امید که ببینم آنها با خیال راحت به آغوشم می دوند، اما صدایم هم گیر کرده بود - در گلویم گیر کرده بود و قصد بیرون آمدن نداشتم. آنجا ایستاده بودم، درمانده، فلج و از ترس ساکت شده بودم و نمی توانستم از دو دختر کوچکی که بیشتر از آن چیزی که حتی فکر می کردم دوستشان داشتم محافظت کنم. اگرچه در بدنی گرفتار شده بودم که نمی توانست حرکت کند یا صحبت کند، اما هنوز می توانستم بشنوم. می‌شنیدم که مادران دیگر با نگرانی فرزندانشان را صدا می‌کنند. به جای صداهای شاد معمول بچه ها، سکوت ترسناکی را می شنیدم که محله را فرا گرفته بود. و بالاخره صدای زنگ ماشین آتش نشانی را شنیدم. همانطور که زنگ اعلام کرد: "ما در راه هستیم"، بلافاصله چسب دیوانه ای را که پاهایم را به سیمان چسبانده بود حل کرد و قفل جعبه عایق صدا را که صدایم را خاموش کرده بود باز کرد. من آزاد بودم که مطمئن شوم دخترانم سالم هستند. همان طور که به مسیر خود ادامه دادم، دو دختر کوچک، دو دختر کوچکم، از آن طرف خیابان به سمت من دویدند. آنها به خانه آمده بودند تا از آتش سوزی در گاراژ کنار خانه نانسی به من بگویند. نه تنها پاها و صدایم در حال حاضر کار می کرد، بلکه چشمانم نیز وضعیت خوبی داشتند و مشکلی برای تولید اشک نداشتند.
سوال: نویسنده در پایان داستان چه پیشنهادی دارد؟
1. از آسودگی و خوشحالی اشک ریخت.
2. او واقعاً از اینکه دخترانش را نجات داد بسیار سپاسگزار بود.
3. او آنقدر هیجان زده بود که چیزی را که می دید باور نمی کرد.
4. او بر ترس خود غلبه کرد و به طور کامل بهبود یافت،