متن: سه ماه از شروع تدریس خانم میلر می گذشت. او به تدریج توانست همه شاگردانش را درک کند، به جز یکی، باب. باب تنها پسری بود که با لباس نامرتب به مدرسه آمد و در کلاس کاملاً گمشده در دنیای خودش نشست. عملکرد او به طور پیوسته در هر روز بود. خانم میلر گزارش‌های پیشرفت باب را جست‌وجو کرد و از دیدن اینکه باب قبلاً در کلاس خود برتر بود، شوکه شد. زمانی که مادرش بیمار شد، عملکرد باب کم کم شروع به کاهش کرد. او در هر موضوعی بد عمل می کرد که مادرش فوت کرد و او را با پدرش که تاجر بود و همیشه مجبور به سفر بود، تنها گذاشت. جدا از اینکه عملکرد او به تدریج بدتر شد، ماهیت باب نیز شروع به تغییر کرد. او خندیدن را فراموش کرده بود و به هیچ فعالیتی علاقه ای نشان نمی داد. همه دوستانش او را رها کرده بودند. یک روز از باب خواسته شد که در آنجا بماند. خانم میلر از او پرسید که آیا در درک درس هایش مشکلی دارد یا خیر. به تدریج او شروع به دادن یک منطقه راحت به او کرد تا بتواند صحبت کند و به اشتراک بگذارد. پس از سه هفته، او متوجه شد که باب به تدریج بهبود می یابد. او می‌توانست به سؤالاتی که قبلاً جواب نداده بود، هر روز بعد از رفتن همه دانش‌آموزان، خانم میلر توجه شخصی به باب داشت و شروع به گذراندن وقت با او کرد. باب در ترم بعدی پیشرفت زیادی کرد و نشانه های قطعی پیشرفت در عملکرد خود را نشان داد. روز جمعه، باب نزد خانم میلر آمد، جعبه ای را به او داد و از او خواست که جعبه را روز یکشنبه باز کند. مامان یکشنبه، کنجکاو، آن را باز کرد و یک بطری عطر را دید که تا نیمه پر شده بود. همراه با آن نامه کوچکی بود که می گفت این شیشه عطر قبلاً مال مادرش بوده و او آرزو می کند که خانم میلر آن را بپوشد تا هر بار که او در اطراف است، مادرش را در نزدیکی خود احساس کند. برای همه چیز از او تشکر کرد. خانم میلر شیشه عطر را در دست گرفت و دید که برچسب جدیدی به آن چسبیده است. نوشته بود "روز مادر مبارک"! خانم میلر ناگهان متوجه شد که این او نبود که در زندگی باب تغییر ایجاد کرده بود، بلکه این باب بود که به او فهماند انسانیت واقعی چیست!
سوال: نویسنده می خواهد چه چیزی را به ما القا کند؟
1. یک معلم می تواند زندگی یک دانش آموز را تغییر دهد.
2. خانواده مهمترین مکان برای بچه هاست.
3. بچه ها مجبور نیستند مشکلات را خودشان حل کنند.
4. شخص باید با رنج دیگری همدردی کند و کمک کند.