متن: (2013*، D) در سال 1974، پس از پر کردن پنجاه درخواست، گذراندن چهار مصاحبه و برنده شدن یک پیشنهاد، آنچه را که می‌توانستم به دست آوردم انتخاب کردم - شغل تدریس در منطقه‌ای دوردست: نیوجرسی غربی. خوش بینی مشخصه تنها زمانی زنده بود که به خودم یادآوری کردم که کاری را انجام خواهم داد که از چهارده سالگی می خواستم انجام دهم - آموزش زبان انگلیسی. مدرسه شروع شد، اما من بیشتر و بیشتر احساس می‌کردم که در یک کشور خارجی هستم. آیا این منطقه روستایی واقعا نیوجرسی بود؟ دانش‌آموزان من با شروع فصل شکار یک هفته مرخصی گرفتند. به من گفته شد در اواخر اکتبر اغلب برای کمک غیبت می‌کردند. پدران آنها در مزارع یونجه درست می کنند. من زن جوانی از شهر نیویورک بودم، که فکر می کرد "تا آفتاب می تابد یونجه درست کن" فقط به معنای خوش گذرانی است. اما با این وجود، من انگلیسی تدریس می‌کردم. سخت کار می‌کردم، فقط برای خوردن و خوابیدن مرخصی می‌گرفتم. و بعد کلاس کلاس ششم من بود - هفده پسر و پنج دختر که فقط شش سال از من کوچک‌تر بودند. من یک مشکل طولانی داشتم. قبل از اینکه بدانم. من در کارم به عنوان یک معلم جوان ایده آل گرا در حال مبارزه بودم. می خواستم ادبیات را زنده کنم و عشق به کلام مکتوب را ترویج دهم. دانش آموزان می خواستند توپ های پرتاب کنند و کلمات کثیف را در پشت اتاق زمزمه کنند. . در کالج به من آموخته بودند که یک معلم موفق باید رفتار بد را نادیده بگیرد. بنابراین، من مطمئن بودم که همانطور که کتاب درسی گفته بود، با توجه مثبت به دانش آموزانم، رفتار بد ناپدید می شود. منطقی به نظر می رسد، اما متن به وضوح نادیده گرفته شد. این واقعیت که انسان ها، به ویژه نوجوانان، به ندرت معقول به نظر می رسند. در آن زمان رئیس من، که استاد کار من نیز بود، سختگیرترین، خواستارترین، سریعترین معلمان بی تجربه بود که سریع اخراج می کردند، برای مشاهده من، دانش آموزان، به کلاس درس آمد. رفتار بسیار کمی برای تمجید از خود نشان داد. رئیس من پشت در اتاق نشسته بود. پسرهای کلاس صدای حیوانات در می آوردند، همدیگر را می زدند در حالی که دخترها ناخن هایشان را سوهان می زدند یا مجلات می خواندند. من فقط وانمود کردم که همه چیز اتفاق نمی افتد، و به سخنرانی ادامه دادم و سعی کردم. چند سوال الهام‌بخش بپرس. رئیس من که پشت اتاق نشسته بود، به نظر می‌رسید بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود. بعد از بیست دقیقه او بی‌صدا رفت. چشم‌انداز بیکاری جلوی چشمانم رفت. از اینکه بقیه کلاس را بدون گریه پشت سر گذاشتم کمی پیروز شدم، اما در دوره آزاد بعدی مجبور شدم با او روبرو شوم. فکر می کردم که آیا او اجازه می دهد روز را تمام کنم. به سمت دفترش رفتم، نفس عمیقی کشیدم. و در را باز کرد. روی صندلیش نشسته بود و محکم و دراز به من نگاه کرد. چیزی نگفتم. تنها چیزی که فکر می کردم این بود که من معلم انگلیسی نیستم؛ به خودم دروغ می گفتم و وانمود می کردم که همه چیز خوب است. وقتی صحبت می کرد، ساده و بدون هیچ اتهامی گفت: چیزی برای گفتن به آنها نداشتی. او تکرار کرد: "تو چیزی برای گفتن به آنها نداشتی." او تکرار کرد. "جای تعجب نیست که آنها حوصله شان سر رفته است. چرا به اصل ادبیات دست پیدا نکنیم و صحبت در مورد نمادگرایی را متوقف نکنیم. با آنها صحبت کنیم، نه با آنها. و مهمتر از آن، چرا این کار را انجام دهیم. تو رفتار بد آنها را نادیده می گیری؟» ما صحبت کردیم. او نام مشکلات من را بیان کرد و راه حل هایی ارائه کرد. ما نقش بازی کردیم. او دانش آموز بدی بود و من معلم زور و در عین حال خونگرم. با گذشت سال، ساعت‌های زیادی را صرف بحث درباره ادبیات و ایده‌هایی درباره انسان‌ها و انگیزه‌های آن‌ها کردیم. او به من کمک کرد تا نقاط ضعف و قوت‌ام را شناسایی کنم. خلاصه، او با آموزش واقعیت سخنان امرسون به من معلمی ساخت: راز آموزش در احترام به دانش آموز نهفته است. پانزده سال بعد من هنوز همان جاده پر پیچ و خم را به سمت همان مدرسه رانندگی می کنم. به لطف کمکی که در آن سال اول سخت دریافت کردم، مدرسه اکنون خانه من است.
سوال: نگرش مدیر وظیفه نسبت به نویسنده پس از مشاهده کلاس او را می توان به بهترین شکل توصیف کرد.
1. بی رحمانه اما دلگرم کننده
2. خشن اما بخشنده
3. صمیمانه و حامی
4. عصبانی و پرخاشگر