متن: در 18 نوامبر 1995، Itzhak Perlman، نوازنده ویولن، برای اجرای کنسرت در سالن Avery Fisher در مرکز لینکلن در شهر نیویورک روی صحنه آمد. اگر تا به حال به کنسرت پرلمن رفته‌اید، او را ببینید. او در کودکی به بیماری فلج اطفال مبتلا شده بود، بنابراین روی هر دو پا پرانتزی دارد و با دو عصا راه می‌رود. او با درد و شکوه راه می رود تا به صندلی خود برسد. سپس به آرامی می نشیند، عصاهایش را روی زمین می گذارد، گیره های پاهایش را باز می کند، یک پا را به عقب می برد و پای دیگر را به جلو دراز می کند. سپس خم می شود و ویولن را برمی‌دارد، زیر چانه‌اش می‌گذارد، به رهبر ارکستر تکان می‌دهد و به نواختن ادامه می‌دهد. اما این بار، مشکلی پیش آمد. درست زمانی که چند میله اول را می زد، یکی از سیم های ویولنش شکست. می توانستید صدایش را بشنوید --- مثل تیراندازی در اتاق بلند شد. معنی آن اشتباه نبود. هیچ اشتباهی در کاری که باید انجام می داد وجود نداشت. ما فکر کردیم که او باید بلند شود، دوباره گیره ها را ببندد، عصاها را بردارد و از صحنه خارج شود - یا ویولن دیگری پیدا کند یا سیم دیگری برای آن بیابد. اما او این کار را نکرد. لحظه ای صبر کرد، چشمانش را بست و سپس به هادی اشاره کرد که دوباره شروع کند. ارکستر شروع شد، و او از جایی که ترک کرده بود می نواخت. و با چنان شور و حرارت و قدرت و خلوصی نواخت که تا به حال نشنیده بودند. وقتی حرفش تمام شد، سکوت مهیبی در اتاق حاکم شد. و سپس مردم بلند شدند و تشویق کردند. او لبخندی زد، عرق این پیشانی را پاک کرد، کمانش را بالا آورد تا ما را ترک کند، و سپس با لحنی آرام گفت: "میدونی، گاهی اوقات این وظیفه هنرمند است که بفهمد با آنچه که باقی مانده است هنوز چقدر می توانید موسیقی بسازید.»
سوال: وقتی ایتزاک پرلمن نوازندگی را تمام کرد، تماشاگران چه احساسی داشتند؟
1. غافلگیر شدن.
2. ناامید.
3. منتقل شد.
4. راضی است.