متن: مادری دو دختر داشت. او آنها را خیلی دوست داشت، اما دو دختر از همان سال های اولیه زندگی با یکدیگر دعوا می کردند. با بزرگتر شدن، کاملا غریبه شدند. آنها در بزرگسالی هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشتند. این باعث درد شدید مادر شد. سپس، بعدها، او یک ایده داشت. تصمیم گرفت برای آنها نامه بنویسد. او در این نامه به آنها گفت که چقدر آنها را دوست دارد و چگونه می خواهد که آنها را به این شکل دوست داشته باشند. او همچنین اخباری از خودش و راهنمایی هایی در مورد چگونگی زندگی شادتر به آنها داد. وقتی نامه آماده شد، او برای هر دختر یک نسخه نوشت، اما این نسخه ها خاص بودند. هر کپی فقط حاوی هر دومین جمله از نامه اصلی بود: کپی یک دختر فقط جملات زوج داشت و نسخه دختر دیگر فقط جملات فرد را در بر داشت. هیچکدام کامل از پیام مادر را در بر نداشت. زمانی که دو دختر نامه های خود را دریافت کردند، متحیر شدند. برای درک نیم حرف، آنها باید دو حرف را کنار هم بگذارند و آنها را یکی بخوانند، به این معنی که باید دوباره با عشق و احترام به یکدیگر نزدیک شوند. اما هر کدام دیگری را سرزنش می کردند که در هنگام خواندن نیم نامه به آنها کمک نکرده است. مادر مدت ها بیهوده منتظر ماند. سپس یک روز، زمانی که مادر تقریباً امید خود را از دست داده بود، در خانه به صدا درآمد. آنجا با هم ایستادند. همان موقع گفتند: «به خانه آمدیم. "بالاخره نامه هایمان را جمع کردیم و آمدیم بگوییم چقدر دوستت داریم مامان." سپس هر دو را در آغوش گرفت، اشک شوق بر گونه‌هایش جاری شد و از بازگشت به خانه استقبال کرد.
سوال: دو دختر با دریافت نامه هایشان _ .
1. طبق معمول از یکدیگر شکایت کردند
2. مادرش را به خاطر نیم نامه سرزنش کرد
3. حروف را کنار هم بگذارید و بخوانید
4. هدف مادر را فوراً فهمید