متن: مسلم است: برای دوقلوها، زندگی واقعاً هنر را تقلید می کند. من و برادر دوقلویم، کرک، بزرگ شدیم که دائماً با یکدیگر اشتباه گرفته می شدیم. همکلاسی ها، دوستان، معلمان، حتی اقوام نمی توانستند ما را از هم تشخیص دهند. در نتیجه، ما اغلب ناعادلانه تنبیه یا پاداش می‌گرفتیم. در نهایت، ما یاد گرفتیم که چگونه از سندرم هویت اشتباه (MIS) به نفع خود استفاده کنیم. برای مثال، ما با دوستان و همکلاسی های خود حقه بازی می کنیم و وانمود می کنیم که دوقلوهای دیگر هستیم. معلمان نیز از حقه های ما در امان نبودند. حداقل در یک مورد. زمانی که کرک مریض بود، با انجام تست‌های او از او مراقبت می‌کردم. ما همچنین بازی کوچک خود را روی مادر امتحان کردیم، اما او همیشه می‌دانست کیست. وقتی بزرگ شدیم، حتی در محل کار همدیگر را پوشش می‌دادیم. به معنای هیچ آسیبی نیست؛ ما به سادگی این را به عنوان یک آزمایش شروع کردیم تا ببینیم آیا روسای و همکاران ما می توانند تفاوت را تشخیص دهند. من به عنوان یک مدیر بانک، روزانه با ده ها مشتری ملاقات می کنم، در حالی که برادرم خدمات پرسنلی را برای کارفرمایان محلی مدیریت می کند. در نتیجه، افرادی که می‌خواهند در مورد حساب‌های مختلف پول خود بحث کنند، دائماً به کرک مراجعه می‌کنند، در حالی که به‌عنوان نماینده خدمات مشتریان فروشگاه‌های بزرگ در خیابان اغلب از من تشکر می‌شود. با این حال، زمانی که کرک و من متوجه شدیم که قادر به تشخیص یکدیگر نیستیم، MIS یک چرخش واقعا شرم آور به خود گرفت. یک بار من و برادرم با چند نفر از دوستانم با ماشین مسافرت می کردیم. موی برادرم باید همیشه سر جایش باشد. کرک در حال رانندگی بود که در آینه عقب متوجه شد که موهایش کمی آشفته است. دست راستش را بلند کرد تا موهایش را به جای خود برساند و وقتی دستش در آینه ظاهر نشد ناراحت شد. چندین بار این عمل را تکرار کرد. بالاخره شروع کرد به خندیدن.
سوال: چرا کرک بالاخره خندید؟
1. از موهایش خجالت می کشید.
2. موهای برادرش واقعاً نامرتب بود.
3. برادرش هم همین کار را می کرد.
4. او قربانی MIS شد.