متن: والدین اغلب بر این باورند که رابطه خوبی با نوجوانان خود دارند. اما تابستان گذشته، جوآنا و هنری متوجه تغییری در پسر بزرگترشان شدند: ناگهان به نظر می رسید که او خیلی بیشتر با دوستانش صحبت می کند تا با والدینش. "در اتاق او همیشه بسته است." جوانا متوجه شد. تینا و مارک متوجه تغییرات مشابهی در دختر 14 ساله خود شدند. مارک گفت: "او روی مبل با من در آغوش می گرفت و صحبت می کرد." "حالا ما به شوخی می گوییم که او این کار را فقط زمانی انجام می دهد که چیزی بخواهد. گاهی اوقات می خواهد با او مانند یک دختر بچه و گاهی مانند یک خانم جوان رفتار شود. مشکل این است که بفهمیم چه زمانی کدام است." قبل از 11 سالگی، کودکان دوست دارند به والدین خود آنچه در ذهنشان است بگویند. "در واقع، والدین در لیست اول هستند." مایکل ریرا، نویسنده کتاب حس غیرمعمول برای والدین با نوجوانان گفت. "این در طول سال های نوجوانی کاملا تغییر می کند." ریرا توضیح داد. آنها ابتدا با دوستانشان صحبت می کنند، سپس شاید معلمانشان، و در آخر والدینشان. والدینی که می دانند در زندگی نوجوانانشان چه می گذرد در بهترین موقعیت برای کمک به آنها هستند. برای شکستن دیوار سکوت، والدین باید فرصت هایی ایجاد کنند تا بفهمند فرزندانشان چه می خواهند بگویند و سعی کنند راه هایی برای صحبت و نوشتن با آنها بیابند. و آنها باید به فرزندان خود استراحت فکری بدهند، زیرا کودکان نیز به آزادی نیاز دارند، هر چند جوان. نکته دیگری که والدین باید به خاطر بسپارند این است که دوست بودن و نه مدیر بودن با فرزندانشان راه بهتری برای شناخت آنهاست.
سوال: چیزی که بیشتر از همه تینا و مارک را آزار می دهد این است که _ .
1. دخترشان مثل قبل دوست داشتنی نیست
2. آنها نمی توانند ذهن دخترشان را دقیقا بخوانند
3. آنها نمی دانند به دخترشان چه بگویند
4. دخترشان فقط زمانی با آنها صحبت می کند که به کمک نیاز داشته باشد