متن: در سال 2004، زمانی که دخترم بکی ده ساله بود، او و شوهرم جو، در آرزوی داشتن یک سگ متحد شدند. در مورد من، من در هیچ یک از شهوت سگی آنها شریک نبودم. اما چرا، آنها التماس کردند. چون برای مراقبت از سگ وقت ندارم. اما ما آن را انجام خواهیم داد. "واقعا؟ تو میخوای با سگ قدم بزنی؟ به سگ غذا بدی؟ سگ رو حمام کنی؟" بله، بله، و بله "من شما را باور نمی کنم." خواهیم کرد. ما قول می دهیم. آنها این کار را نکردند. از روز دوم (همه می خواستند توله سگ ناز را در همان روز اول راه بروند) هیچکدام فکر نکردند سگ را راه بروند. در حالی که آهسته قبول می کردم که من کسی هستم که عکس های او را پیگیری می کنم، قرار ملاقات های دامپزشکی را برنامه ریزی می کنم، او را تغذیه و تمیز می کنم، میستی این را در روز اول می دانست. همانطور که او به سه انسان جدید زندگی خود (کوچک، متوسط و بزرگ) نگاه می کرد، محاسبه کرد، _ به سرعت، من و او چیزی بسیار شبیه به ترکیب ذهنی ولکان ایجاد کردیم. او با آن چشمان قهوه‌ای غمگینش به من نگاه می‌کرد، نیازش را می‌تابید، و سپس منتظر می‌ماند، با اعتماد به اینکه می‌فهمم -- که به طرز عجیبی تقریباً همیشه انجام می‌دادم. در کمترین زمان، او در حین خواندن به پاهای من تبدیل شد و در حالی که تلویزیون تماشا می کردم، روی شکمم پخش می شد. با این حال، بخشی از من همچنان از انجام وظیفه ناراضی بود. جو و بکی قول داده بودند. منصفانه نیست، در حالی که من و او راه می رفتیم، بی صدا مخالفت می کردم. "منصفانه نیست"، پس از بازگشت به خانه، با صدای بلند به هر کسی که در دسترس باشد، یادآوری می کنم. سپس یک روز -- به طور دقیق 1 ژانویه 2007 -- دکتر شوهرم کلمه ای غیرقابل تصور را به زبان آورد : لوسمی ( ) . با آن من هشت تا ده ساعت در روز را با جو در بیمارستان می گذراندم و هر کاری و هر کاری انجام می دادم . می توانستم ناراحتی او را کم کنم. در طی آن شش ماه بستری شدن در بیمارستان، بکی، 12 ساله در آن زمان، وقتی از مدرسه برمی‌گشت، خود را با سایر بزرگسالان در خانه سازگار کرد. همکاران من در یک لحظه برای اورژانس های پزشکی، پرواز من را تنظیم کردند. هر بخش از زندگی من تغییر کرد. هیچ بخشی از روال قبلی من باقی نماند. یکی را ذخیره کنید: میستی هنوز نیاز به راه رفتن داشت. در ابتدا، زمانی که دوستان به او پیشنهاد دادند که او را با قدم‌های او همراهی کنند، من نپذیرفتم زیرا می‌دانستم که آنها خانواده‌های خودشان را دارند که باید با آنها سر و کار داشته باشند. با گذشت ماه‌ها، متوجه شدم که واقعاً می‌خواهم با مه راه بروم. پیاده‌روی صبح قبل از اینکه به بیمارستان بروم، زمان آرام و آرامی بود تا افکارم را جمع کنم یا فقط قبل از شروع درام پزشکی آن روز باشم. پیاده‌روی عصر، زمانی بود که ناراحتی‌های روز را از خود دور کنم و بگذارم ردپای نگرانی در سرم به سر و صدای سفید برود. وقتی یک بیماری جدی به خانواده شما سر می‌زند، نه فقط برنامه‌های روزمره و فرضیات شما در مورد آینده که دیگر آشنا نیستند. تقریباً هر کسی که شما متفاوت عمل می کند. مه آلود نیست. او را به پیاده روی ببرید، و او هیچ علاقه ای به شمارش خون جو یا نتایج آزمایش یک مغز نداشت. در خیابان یا پارک فقط یک چیز در ذهنش بود: سنجاب ها! او آنقدر شاد بود که حتی در بدترین روزها می توانست لبخندی به من بزند. او هر روز به من یادآوری می کرد که زندگی ادامه دارد. پس از مرگ جو در سال 2009، میستی روی بالش خود خوابید. من به یک نکته متشکرم حقیقت این است که پس از سال‌ها بی‌تفاوتی، آمده‌ام از پیاده‌روی با میستی لذت ببرم. همانطور که او را در تعقیب یک سنجاب تماشا می‌کنم و تمام وجودش را به اینجا و اکنون تمرینی می‌اندازد که یک بار هم به پیروزی ختم نشده است، او همچنین به من یادآوری می‌کند که مهم نیست چقدر حال سخت یا آینده غیرقابل پیش‌بینی است، تقریباً همیشه مقداری از شادی باید از لحظه استخراج شود.
سوال: چرا نویسنده در ابتدای داستان با بزرگ کردن سگ موافقت نکرد؟
1. او می ترسید که سگ خانواده را دچار مشکل کند.
2. این کار اوست که از سگ مراقبت کند
3. شوهر و دخترش یکی بودند.
4. او نمی خواست دختر او را لوس کند.