متن: وقتی پدرم خیلی جوان بود، یکی از معدود افراد جامعه کوچک آپولو شمالی بود که ماشین داشت. وقتی او و مامان با هم ازدواج کردند، با آن فورد قدیمی به ماه عسل رفتند، اما مجبور شدند برگردند و به گاراژ سر بزنند، زیرا ماشین قدرت کافی برای رانندگی آنها را نداشت. وقتی خیلی جوان بودم که نمی‌توانستم به یاد بیاورم، پدرم یک کامیون داشت که همه در آن به آجیل و توت چیدن می‌رفتیم. روز مهمی بود که بابا تصمیم گرفت یک ماشین خانوادگی بخرد. باید حدود سال 1937 یا 1938 بود که او یک سدان شورلت 1929 خرید. ما آن ماشین قدیمی را دوست داشتیم. عصرهای شنبه، بعد از شام، تمام خانواده در آن سدان مربع قدیمی انباشته می‌شدند، به خواربارفروشی ویتلینگر می‌رفتند و کیسه‌ای از بوسه‌های هرشی می‌خریدند. سپس بابا به سمت کشور حرکت می‌کرد و در جاده‌های روستایی قدیمی رانندگی می‌کرد در حالی که ما خودمان را با شکلات تغذیه می‌کردیم. این نقطه برجسته هفته ما بود. نمی دانستم از کدام شکلات بیشتر لذت می بریم یا سوار ماشین. اولین ماشینی که داشتم یک ماشین توریستی پاکارد بود. من و پسر عمویم جانت در واشنگتن دی سی زندگی می کردیم و اکثراً سوار تراموا می شدیم به هر کجا که می خواستیم برویم. دوست جانت، کتی، رانندگی را یاد گرفته بود، بنابراین هر سه ما تصمیم گرفتیم برای خود ماشین بخریم. ما این پاکارد قدیمی را انتخاب کردیم زیرا تمام آن چیزی بود که می توانستیم بپردازیم. هر آمریکایی که امروز زندگی می‌کند می‌تواند داستان‌هایی درباره ماشین‌هایی که سوار کرده‌اند تعریف کند. من عاشق رانندگی هستم. وقتی کلید ماشینم را در دست دارم به سمت گاراژ می روم خیلی هیجان زده می شوم. ماشینی که الان دارم یک بیوک قرنی 1998 است با علامتی که در آن به درختی تکیه دادم. من عاشق آزادی هستم که فقط با آن ماشین قدیمی در جاده حرکت می کنم. من تقریباً مطمئن هستم که وقتی به بهشت برسم، خدا آن ماشین قدیمی را در آنجا خواهد داشت که منتظر من باشد تا در آن خیابان طلایی رانندگی کنم.
سوال: نظر نویسنده در مورد سدان شورلت آنها چیست؟
1. این اولین ماشینی بود که پدر و مادرش خریدند.
2. این برای خانواده اش هزینه زیادی داشت.
3. او بسیار سرگرم کننده و زندگی شاد در آن بود.
4. اغلب در راه آنها خراب می شد.