متن: در حالی که یک روز عصر عروس چندین ساله ام به من سلام کرد، صدای او از در شنیده شد: "حدس بزن چی؟" من همیشه در مورد این سوال مهم نفس عمیق می کشم. "چی؟" من پرسیدم. "من به تازگی در یک مسابقه فروش در محل کار برنده شدم و جایزه شام برای دو نفر در رستوران شیک جدید در کنار رودخانه است!" هیجان او الهام بخش بود. ما می دانستیم که رستوران برتر است زیرا فقط می توانستیم قسمت هایی از منو را درک کنیم. او با خجالت به من یادآوری کرد: "می بینید؟ به شما گفتم جایی برای پوشیدن لباس جدید بهاری ام وجود دارد." من پاسخ دادم: "دو نفر می توانند در آن بازی بازی کنند." من کت و شلوار خاکستری ام، کلاه حصیری وارداتی بورسالینو و یک کراوات ابریشمی جدید خواهم پوشید. لباس ما خیلی خوب خواهد بود. این شهر هرگز مثل قبل نخواهد بود. اوایل بهار بود و نزدیک غروب بود که گارسون ما را به میزی کنار پنجره نشان داد که منظره ای از رودخانه داشت. میز به زیبایی چیده شده بود، با یک سفره خاکستری دودی که با دستمال های قرمز روشن تزئین شده بود، تکه های لیمو در لیوان های آبی ساقه بلند، گل های تازه. یک غذای لذیذ که در چنین فضایی سرو می شود را باید مدت زیادی به خاطر بسپارید. همانطور که معلوم شد، این احتمالا هرگز فراموش نخواهد شد. وقتی سایه‌ها طولانی‌تر می‌شد، قایق‌های رودخانه‌ای در رودخانه تکان می‌خوردند، زمزمه کردم: "چرا مانند چند سال پیش در پاریس مسیر را طی نمی‌کنیم؟ تفریحی که داشتیم را به خاطر می‌آوریم؟" دست در دست هم از کنار فروشگاه ها رد شدیم. مردم لبخند زدند و سری تکان دادند. در واقع لبخند و سر تکان دادن زیاد. مشاهده کردم: «هیچ وقت متوجه نشدم که آنقدر مردم صمیمی که امروز عصر دیدیم وجود دارد، عزیزم. او پاسخ داد: "احتمالاً کلاه حصیری جدید شما. یا اینکه شما پسر خوش تیپی هستید." گشت و گذار پیاده روی را از پشت ویترین فروشگاه به پایان رساندیم. پس از اعتراف به لبخندهای زیاد، خود را به رستوران برگشتیم و به انعکاس خود در پنجره نگاه کردیم. آن موقع بود که دلیل این همه لبخند را دیدم. یک دستمال قرمز روشن از رستوران که در شلوار شلوارم گیر افتاده بود و آویزان بودم تا همه ببینند!
سوال: چرا نویسنده این قطعه را نوشته است؟
1. برای خنده خوانندگان
2. برای دادن هشدار به خوانندگان
3. برای توصیف یک شام خوشمزه
4. تا عشق یک پیرمرد را به ما بگوید.