متن: هوا بسیار گرم بود، درست مثل اکثر روزهای جولای. وارد یک بستنی فروشی کوچک شدم تا با یک بستنی شکلاتی خنک شوم. پیرزنی بود که روی میزی نزدیک در خم شده بود. کمرش آنقدر پیچ خورده بود که صورتش تقریباً میز میز را لمس می کرد. چند میز جلوتر روبرویش نشستم. فکر کردم "زن بیچاره" از زندگی چه می برد؟ همانطور که فکر می کردم، خانم مسن دیگری وارد مغازه شد و با او نشست. به زودی آن دو در مورد روزهای کودکی صحبت کردند. می گفتند که چقدر مغازه در این 70 سال تغییر نکرده است... در عرض چند دقیقه، دو نفر از خنده می لرزیدند. دوباره به زن اول نگاه کردم، سپس در آینه دیوار مجاور، در حال گرفتن عکسی از خودم. یک پیراهن کثیف پوشیده بودم. لباس سفید به تن داشت و دستانش با حلقه های طلا برق می زد. غمگین بودم. او می خندید، می خندید. داشتم تکه های زندگی ام را کنار هم می گذاشتم. او میلیون ها خاطره شگفت انگیز برای یادآوری داشت. تنها نشستم او آن روز را با یک دوست خوب تقسیم می کرد. پنهانی نگران پیر شدن بودم. او پیر بود، اما این به او آسیب نمی رساند. وقتی مغازه را ترک می کردم، به سوال احمقانه خود فکر کردم که خدا به مردم اجازه می دهد از دوران اوج خود زندگی کنند. چرا، آن زن از من زنده تر بود، به زندگی حساس تر بود. سن روح او را خم نکرده است.
سوال: نویسنده به همه موارد زیر اشاره می کند به جز اینکه _ .
1. بانوی پیر زندگی کامل و رضایت بخشی داشته است
2. نویسنده مشکلات بیشتری نسبت به خانم پیر داشت
3. پیرزن بسیار تنها و غمگین بود
4. پیرزن یاد گرفته بود از چیزهای ساده زندگی لذت ببرد