متن: روزی روزگاری مرد عاقلی بود که برای نوشتن به دریا می رفت. او قبل از شروع کارش عادت داشت در ساحل قدم بزند. یک روز در کنار ساحل قدم می زد. همانطور که به ساحل نگاه می کرد، یک انسان را دید که مانند یک رقصنده حرکت می کرد. با این فکر به خودش لبخند زد. کسی در ساحل می رقصید. بنابراین او شروع به راه رفتن کرد تا به عقب برسد. وقتی نزدیکتر شد، دید که مرد جوانی است و مرد جوان نمی رقصد، اما در عوض به سمت ساحل می رود و در حال چیدن است. چیزی را بالا آورد و به آرامی آن را به اقیانوس پرتاب کرد. وقتی نزدیکتر شد، صدا زد: "صبح بخیر! چه کار می کنی؟" مرد جوان مکثی کرد، به بالا نگاه کرد و پاسخ داد: پرتاب ستاره های دریایی در اقیانوس. "فکر می‌کنم باید می‌پرسیدم، چرا ستاره‌های دریایی را در اقیانوس می‌اندازی؟" "خورشید طلوع می کند و جزر و مد در حال خاموش شدن است، و اگر آنها را به داخل پرتاب نکنم، خواهند مرد." "اما، مرد جوان، نمی‌دانی که مایل‌ها و مایل‌ها ساحل و ستاره‌های دریایی در سراسر آن وجود دارد. تو نمی‌توانی تفاوتی ایجاد کنی! مرد جوان مؤدبانه گوش کرد. سپس خم شد، ستاره دریایی دیگری را برداشت و به دریا انداخت و گفت: "برای آن یکی تفاوت ایجاد کرد." در هر یک از ما چیز بسیار خاصی وجود دارد. ما همه داریم. توانایی ایجاد تفاوت به ما داده شده است. و اگر بتوانیم آن هدیه را بشناسیم، از طریق قدرت بینش خود قدرت شکل دادن به آینده را به دست خواهیم آورد. هر یک از ما باید ستاره دریایی خود را پیدا کنیم. و اگر ستاره دریایی خود را عاقلانه و خوب پرتاب کنیم، دنیا بهتر خواهد شد.
سوال: نویسنده این داستان را گفت تا به ما نشان دهد _ .
1. چگونه و کجا می توانیم یک مقاله خوب بنویسیم
2. همه می توانند کاری برای آینده انجام دهند
3. عاقل ها گاهی احمق هستند
4. مردان جوان در واقع عاقل تر از افراد مسن هستند