متن: اگر انسانها واقعاً زیر نور ماه و ستارگان در خانه بودند، ما با خوشحالی در تاریکی می رفتیم، دنیای نیمه شب به همان اندازه که برای تعداد زیادی از گونه های شب زنده روی این سیاره قابل مشاهده است. در عوض، ما موجوداتی روزانه هستیم، با چشمانی سازگار برای زندگی در نور خورشید. این یک واقعیت اساسی تکاملی است، حتی اگر بیشتر ما خودمان را موجوداتی روزانه نمی‌دانیم. با این حال، این تنها راه برای توضیح آنچه با شب انجام داده‌ایم است: ما آن را طوری طراحی کرده‌ایم که ما را با پر کردن نور دریافت کند. مزایای این نوع مهندسی با پیامدهایی به نام آلودگی نوری همراه است که دانشمندان اکنون شروع به مطالعه اثرات آن کرده‌اند. آلودگی نوری عمدتاً نتیجه طراحی بد نور است که به نور مصنوعی اجازه می دهد تا به سمت بیرون و بالا به آسمان بتابد. نورپردازی با طراحی III تاریکی شب را می‌شوید و سطوح نور و ریتم‌های نور را کاملاً تغییر می‌دهد - که بسیاری از اشکال زندگی، از جمله خود ما، با آن سازگار شده‌ایم. هر جا که نور انسان به دنیای طبیعی می ریزد، جنبه یا زندگی تحت تأثیر قرار می گیرد. در بیشتر شهرها، آسمان به نظر می رسد که انگار از ستاره ها خالی شده است، و مه خالی از خود بر جای می گذارد که ترس ما از تاریکی را منعکس می کند. ما آنقدر به این مه نارنجی عادت کرده‌ایم که شکوه اولیه یک نزدیکی بی‌روشن، - به اندازه‌ای تاریک که سیاره زهره روی زمین سایه بیاندازد، کاملاً فراتر از تجربه ما است، تقریباً فراتر از حافظه. ما شب را طوری روشن کرده‌ایم که انگار کشوری اشغال نشده است، در حالی که هیچ چیز بیشتر از حقیقت نمی‌توانست باشد. تنها در میان پستانداران، تعداد گونه‌های شب‌زی شگفت‌انگیز است، نور یک نیروی بیولوژیکی قدرتمند است، و در بسیاری از گونه‌ها مانند یک آهنربا عمل می‌کند. این اثر به قدری قدرتمند است که دانشمندان در مورد پرندگان آوازخوان و دریایی صحبت می کنند که توسط نورافکن های روی خشکی یا نور ناشی از شعله های گاز بر روی سکوهای نفتی دریایی "اسیر" شده اند. هنگام مهاجرت در شب، پرندگان تمایل دارند با ساختمان های بلند با نور روشن برخورد کنند. قورباغه‌هایی که در نزدیکی بزرگراه‌هایی با نور روشن زندگی می‌کنند، از نور شبانه رنج می‌برند که یک میلیون بار بیشتر از حد معمول است، تقریباً همه جنبه‌های رفتارشان از جمله بیشتر موجودات دیگر را از مفصل خارج می‌کند، ما به تاریکی نیاز داریم. تاریکی برای رفاه بیولوژیکی ما ضروری است. ، به ساعت درونی ما، به عنوان خود نور. با زندگی در تابش خیره کننده ساخته خود، خود را از میراث تکاملی و فرهنگی خود - نور ستارگان و ریتم های روز و شب - جدا کرده ایم. به معنای واقعی، آلودگی نوری باعث می شود که ما مکان واقعی خود را از دست بدهیم. در کیهان، تا مقیاس وجودمان را فراموش کنیم، که به بهترین وجه در برابر ابعاد یک شب عمیق با کهکشان راه شیری اندازه گیری می شود - لبه کهکشان ما که در بالای سرش قوس دارد.
سوال:  نویسنده از پرندگان و قورباغه ها یاد می کند تا _
1. نمونه هایی از حمایت از حیوانات را ارائه دهید
2. نشان می دهد که چگونه آلودگی نوری بر حیوانات تأثیر می گذارد
3. عادات زندگی هر دو گونه را مقایسه کنید
4. توضیح دهید که چرا تعداد گونه های خاص کاهش یافته است