متن: شعر، یکی از هنرهای ضروری ادبیات، راهی مختصر و آسان برای بیان احساسات ماست. علاوه بر این، هر کس به روش خود آن را درک می کند. برخی در اشعار تسکین می یابند; برخی آنها را صرفاً برای صلح می خوانند. برخی برای لذت هنری ساده شعر می خوانند. شعر ویژگی‌های خاصی دارد که آن را از سایر اشکال ادبی کاملاً متمایز می‌کند. اولاً شعرها دارای الگوهای ریتمیک هستند. به طور کلی اکثر قسمت های یک شعر از یک فرم ریتم پیروی می کنند. شعرها ممکن است قافیه داشته باشند، اما لازم نیست. خطوط به خوبی در کنار هم چیده شده اند تا احساس یا احساس خاصی را بیان کنند. شعرها می توانند انواع مختلفی داشته باشند، اما بر اساس الگو یا فرم، عمدتاً سه نوع هستند: غزل: غزل عمدتاً بر افکار و احساسات انسان متمرکز است تا داستان. اشعار همیشه جذابیتی مانند آهنگ دارند. اینها عمدتاً شعرهای کوتاه هستند. انواع غزل های رایج عبارتند از: مرثیه، قصیده و غزل. ویلیام شکسپیر، ادموند والر و کیتس از بزرگترین غزلسرایان تمام دوران هستند. اشعار روایی: این نوع شعر داستانی را بیان می کند. شعرهای روایی معمولاً شعرهای بلندی هستند. حماسه ها و تصنیف ها در این نوع قرار می گیرند. برخی از بزرگترین شاعران حماسی عبارتند از: جان میلتون، دانته، ادگار آلن پو، الکساندر پوپ، ویلیام شکسپه و غیره. این اشعار عموماً داستانی دارند. شعر سیاه، مونولوگ نمایشی و درام کمد از این دسته اند. ویلیام شکسپیر، کریستوفر مارلو و بن جانسون از بزرگترین شاعران نمایشی هستند. شکل هر چه باشد، یک چیز که نمی توان انکار کرد این است که شعر یکی از قدرتمندترین ابزار برای بیان احساسات ماست.
سوال: از متن می توان فهمید که _ .
1. شعرها در نشان دادن احساسات ضعیف هستند
2. برخی از شاعران بیش از یک نوع شعر می نویسند
3. شعرهای روایی کوتاهتر از غزلیات هستند
4. غزل و تصنیف از یک نوع هستند