متن: روی دیوار اتاق خواب مادرم عکسی بود که سربازی را با تفنگ نشان می داد. زیر عکس عبارت «صحبت کردن» بود. "آن سرباز به نام اسپیکینگ کیست؟" یک روز پرسیدم او هارولد بود. او گفت. "او تنها برادر من بود. وقتی جنگ جهانی دوم شروع شد، هارولد هجده ساله بود. من دوازده ساله بودم و خواهرانم ده و نه ساله بودند." هارولد دوست داشت با ما بازی کند و ما اغلب با هم دعوا می کردیم. وقتی با هم دعوا می کردیم، می گفتیم: ما با شما صحبت نمی کنیم. با من صحبت می کند؟" "زمانی که جنگ شروع شد، هارولد به ارتش پیوست. یک ماه بعد، او به دیدن ما آمد. او اسلحه را آورد تا به ما نشان دهد. سپس کیلومترها دورتر به جنگ رفت. ما سه سال، سه سال او را ندیدیم." سال‌های طولانی و خالی. ما اغلب از او خبری نداشتیم. اما یک روز در ماه می صدای بلندی در جلوی در شنیده شد..." "دویدم تا در را باز کنم. هارولد بود! او یک هارولد پیر بود. هارولد لاغرتر. با دو چشم سبزش به من نگاه کرد و لبخند زد. این لبخند مثل قبل بود و بعد یک کلمه گفت: "صحبت کردن". "نتونستم...نتونستم...جواب بدهم.فقط در آغوشش افتادم و او اسلحه اش را انداخت. او یک ماه پیش ما ماند. ما دوباره همه بازی های قدیمی مان را انجام دادیم. سپس او برگشت جنگ، و دیگر هرگز برنگشت. بنابراین من این کلمه را روی عکس نوشتم."
سوال: وقتی هارولد برای آخرین بار برگشت، داستان‌نویس چند ساله بود؟
1. سی و پنج
2. هجده.
3. پانزده.
4. بیست و یک.