متن: یکی از حاملان آب در هند دو گلدان بزرگ داشت که هر کدام را به انتهای یک تیرک آویزان می کرد و گردنش را می انداخت. یکی از گلدان ها شکاف داشت و در حالی که دیگ دیگر کامل بود و همیشه در انتهای مسیر طولانی از نهر تا خانه ارباب یک بار کامل آب تحویل می داد، دیگ ترک خورده فقط نیمه پر رسید. به مدت دو سال این کار روزانه ادامه داشت. گلدان کامل به موفقیت خود افتخار می کرد. البته دیگ بیچاره ترک خورده شرمنده نقص خودش بود. بعد از دو سال از این حس شکست تلخ، یک روز با آبدار کنار نهر صحبت کرد. "من از خودم خجالت می کشم و می خواهم از شما عذرخواهی کنم." "چرا؟" حامل پرسید. "از چی خجالت میکشی؟" گلدان توضیح داد: "من در این دو سال گذشته توانستم فقط نیمی از بارم را تحویل دهم، زیرا این شکاف در پهلوی من باعث می شود تا آب در تمام مسیر برگشت به بیرون نشت کند. و شما هیچ ارزشی برای تلاش خود ندارید." حامل آب با شنیدن این سخن گفت: "هنگامی که به خانه ارباب برمی گردیم، می خواهم متوجه گل های زیبای مسیر شوید." وقتی از تپه بالا می رفتند، گلدان ترک خورده متوجه شد که خورشید وحشی زیبا را گرم می کند. گل های کنار مسیر، و این کمی آن را تشویق کرد. حمل کننده گفت: "توجه کردی که فقط در سمت شما گل وجود دارد، اما در سمت گلدان دیگر گل وجود ندارد؟" این به این دلیل است که من از شما خبر داشتم و از آن استفاده کردم. من بذرهای گل را در کنار راه تو کاشتم و هر روز که از نهر برمی گردیم، تو آنها را سیراب کرده ای. دو سال است که می توانم آن گل های زیبا را برای تزیین سفره اربابم بچینم. بدون تو همینطوری که هستی، او این زیبایی را در خانه اش نداشت. "
سوال: کدام یک از ضرب المثل های زیر می تواند به بهترین نحو با این قسمت مطابقت داشته باشد؟
1. هر سگی روز خود را دارد.
2. هر مردی قیمت خودش را دارد.
3. هر تصویر یک داستان می گوید.
4. هر ابری یک آستر نقره ای دارد.