متن: هر خانواده آمریکایی در روز شکرگزاری سنت های خاص خود را دارد و سنت من تفاوتی ندارد. وقتی تعطیلات ملی فرا می‌رسد، مادرم زود بیدار می‌شود تا غذا درست کند. او یک بوقلمون را در فر می گذارد، هویج را خرد می کند و پای می پزد. متاسفم که بگویم مردان خانواده - پدرم، برادر کوچکترم و خودم - به ندرت برای کمک به من مراجعه می کنند. کار ما شستن کوه ظروف کثیف بعد از تمام شدن غذاست. حدود ساعت 2 بعد از ظهر هر روز شکرگزاری، اعضای خانواده دور میز آشپزخانه می نشینند. بشقاب های بوقلمون، سبزیجات، سالاد، رول و پای آن را پوشانده است. در این مرحله، ما به سختی می‌توانیم خودمان را از آب‌ریزش سرتاسر لباس‌های فانتزی‌مان دور نگه داریم، اما هنوز وقت خوردن نرسیده است. ابتدا باید سرمان را خم کنیم، چشمانمان را ببندیم و با صدای بلند دعای شکر کنیم که هر چه داریم به ما داده است. در شرایط عادی، مشکلی برای تهیه فهرستی از چیزهایی که به خاطر آنها سپاسگزار هستم، ندارم. من در خانواده ای دوست داشتنی بزرگ شدم. پدر و مادرم که ثروتمند نیستند، وام گرفتند تا به من در پرداخت هزینه های دانشگاه کمک کنند. اما نکته خنده دار این است که هر بار که برای شام شکرگزاری می نشینم و سعی می کنم دعای شکرگزاری کنم، معمولا ذهنم خالی می شود. فکر می‌کنم ربطی به غرغر کردن شکم من دارد و همه آن غذاها که درست زیر بینی من نشسته است. هر چند عاقبت همه ما نماز کوتاهمان را تمام می کنیم و _ . مطمئناً، این روز شامل موارد برجسته دیگری است - دیدار با خانواده و تماشای فوتبال. اما معمولاً حوالی ساعت 6 بعدازظهر همه خودمان مانند بوقلمون ها پر شده ایم و از اینکه یک تخت گرم خوب برای خواب داریم سپاسگزاریم.
سوال: چرا ذهن نویسنده هنگام خواندن دعای شکر معمولاً «خالی» می شود؟
1. او آنقدر سپاسگزار است که نمی تواند یک کلمه بگوید.
2. ذهنش روی غذای پیش رویش است.
3. او خیلی هیجان زده است که نمی تواند صحبت کند.
4. او از صحبت در جمع خجالتی است.