متن: مطمئن بودم که قرار بود در قطب جنوب بمیرم. وقتی نگاهی به اطرافم انداختم، تصویری از بدن پوشیده از یخ من، رنگ پریده و بی جان، ذهنم را پر کرد. از همه جهات، بیابان خالی قطب جنوب از من دور شد، تنها ویژگی چشم انداز تقسیم بین برف و آسمان بود. من با ناراحتی به تیمم خیره شدم. آنها به سرعت در افق ناپدید می شدند. من رهبری یک اکسپدیشن را برای رسیدن به قطب جنوب داشتم. این تیم متشکل از زنان عادی از سراسر جهان، از جامائیکا، هند، سنگاپور و قبرس بود که بسیاری از آنها هرگز برف ندیده بودند یا یک شب را در چادر گذرانده بودند. قبل از اینکه حرکت کنیم.هدف ما این بود که بین المللی ترین تیم زنانه باشیم که به قطب جنوب می رسد. همانطور که من تماشا کردم، بقیه اعضای تیم راهپیمایی کردند، غافل از اینکه من با آنها نبودم. زمانی که متوجه شدم سورتمه من محکم به دام افتاده است، تیم خیلی جلوتر از من بود. هم تیمی، "عصر! بس کن!" پاسخی دریافت نکردم دوباره تماس گرفتم، اما فریادهایم را باد در جهت مخالف برد. ثانیه ها گذشت. وقتی به مرگ تنهایی سرد فکر کردم قدرتم بیشتر شد. سورتمه ام را که کمی حرکت کرد دوباره کشیدم. یخ را با چوب اسکی و چکمه‌ام برداشتم، ناامیدانه سعی کردم سورتمه را آزاد کنم. سورتمه به جلو شلیک کرد و تعادلم را از بین برد. به سختی روی پاهایم ایستادم و به دنبال تیم حرکت کردم. درست زمانی که رینا، هم تیمی ام از هند، به پشت سر او نگاه کرد و متوجه شدم یک نفر گم شده است، رسیدم. او با شوک روی اسکی خود چرخید و من را در فاصله ای نزدیک دید. همانطور که ادامه می دادیم، وحشت من به آرامی محو می شد. در بقیه روز، هر یک از تیم ها هر چند دقیقه یک بار به شانه های خود نگاه می کردند. آنها قرار نبود دوباره من را از دست بدهند.
سوال: بهترین عنوان متن کدام می تواند باشد؟
1. چگونه در قطب جنوب زنده بمانیم
2. سفری مرموز به قطب جنوب.
3. یک تیم اعزامی زن
4. جا ماندن در برف.