متن: (این انتخاب در ابتدا در سال 1992 منتشر شد. پلوتو دیگر به عنوان یک سیاره طبقه بندی نمی شود.) پلوتون از بسیاری جهات عجیب ترین سیاره است. کوچک است و ماه بزرگی دارد (به نام شارون). مدار آن غیرعادی است، که ممکن است باعث شود که فصل هایی داشته باشد به این معنا که وقتی به خورشید نزدیک می شود، متان مایع روی سطح آن می جوشد و نوعی مه جوی را تشکیل می دهد. هنگامی که سیاره از خورشید دورتر می شود، شروع به بارش برف متان جامد می کند. پلوتون تاریک نیست. سطح پلوتو علیرغم فاصله زیادش از خورشید، احتمالاً به اندازه یک شب مهتابی روی زمین روشن است. دلیل آن همه متان است که مانند برف تازه باریده سفید است. کشف پلوتون بیشتر تصادفی بود تا طراحی. پرسیوال لاول، ستاره شناس آمریکایی، وجود سیاره نهم را (او آن را سیاره X نامید) بر اساس آنچه به نظر او بی نظمی در مدار نپتون بود، پیش بینی کرده بود. امروزه ستاره شناسان استدلال می کنند که این "بی نظمی ها" واقعی نبودند، بلکه نتیجه خطای ابزاری بودند. با این وجود، لاول پیش‌بینی‌هایی درباره مکان سیاره X ارائه کرد (اگرچه، صادقانه بگویم، پیش‌بینی‌ها گهگاه با انجام مجدد محاسبات تغییر می‌کردند). مهم نیست کجا بود، سیاره ای را که اکنون پلوتون می نامیم کشف کرد. به طور تصادفی، موقعیت آن بسیار نزدیک به جایی بود که آخرین پیش بینی لاول گفته بود که باید باشد. فقط شانس بود؟ ما هرگز نمی دانیم.
سوال: با گنجاندن سوال "آیا فقط شانس بود؟" در انتهای متن؟
1. این سوال خواننده را تشویق می کند تا به این فکر کند که چرا پلوتو یک سیاره عجیب است.
2. این سوال خواننده را تشویق می کند تا درباره چگونگی کشف سیارات فکر کند.
3. این سوال نشان می دهد که همه اکتشافات شانس هستند، نه فقط طراحی.
4. این سوال نشان می دهد که سیارات دیگر به روش های مختلفی پیدا شده اند.