متن: وقتی جوان بودم می خواستم مدل شوم، بنابراین وقتی مسابقه ملی برگزار شد، والدینم را متقاعد کردم که من را برای تست بازیگری ببرند. من انتخاب شدم و به من گفتند که پتانسیل دارم. آنها گفتند که فقط با 900 دلار می توانم آخر هفته شرکت کنم. رویدادی که ده ها تن از معتبرترین آژانس های مدلینگ از سراسر جهان در آن شرکت خواهند کرد. در 13 سالگی، امیدهای من به شهرت و ثروت همه قضاوت ها را پنهان کرد و از پدر و مادرم التماس کردم که مرا رها کنند. ما هرگز ثروتمند نبودیم، اما آنها شور و شوق من را دیدند و موافقت کرد. تصور می‌کردم که توسط چند شرکت مدل‌سازی معروف امضا شده‌ام. ماه‌ها، هر کسالت یا ناامیدی که با آن مواجه می‌شدم کنار گذاشته می‌شد، زیرا می‌دانستم به زودی این شانس را خواهم داشت که یک مدل واقعی باشم. فکر می‌کردم جلد مجلات معروف را زیبا کنم! البته، من قرارداد امضا نکردم، اما چیزی که بیش از همه آزارم می‌داد این بود که به من گفتند که اگر تا 5'9 اینچ (حدود 1.75 متر) رشد کنم، می‌توانم موفق شوم. من برای جهش رشد دعا کردم زیرا نمی‌توانستم تصور کنم که بدهم. من با یک آژانس مدلینگ محلی قرار ملاقات گذاشتم و نماینده 500 دلار برای کلاسها درخواست کرد. 500 دلار برای عکاسی و 300 دلار برای سایر هزینه ها. والدینم تنها پس از ساعت ها و ساعت ها التماس من موافقت کردند. آژانس من را به چند تست آزمایشی فرستاد، اما هر روز که تماسی دریافت نمی‌کردم، بیشتر افسرده می‌شدم. _ در ژوئیه آمدم بعد از اینکه تصمیم گرفتم روی مدلینگ تجاری تمرکز کنم. یک تماس آزاد در شهر نیویورک وجود داشت. ما ساعت ها رانندگی کردیم و چند ساعت دیگر منتظر ماندیم، فقط برای اینکه به من بگویند خیلی کوتاه هستم. من ویران شدم. سال‌ها بعد، متوجه شدم که سفر به نیویورک خوب بود، زیرا باعث شد متوجه شوم که واقعاً مدلینگ را دوست ندارم، فقط ایده آن را دوست دارم. من را قوی تر کرده است و این به من در آینده کمک خواهد کرد.
سوال: نویسنده از تجربه خود در تلاش برای مدل شدن چه آموخت؟
1. جایی که اراده هست راهی هست
2. مدل بودن به این راحتی ها نیست.
3. ما باید قضاوت خود را داشته باشیم و نباید فقط از دیگران پیروی کنیم.
4. ممکن است اهداف غیرعملی تعیین کنیم اما تجربه می تواند به رشد ما کمک کند.