متن: در قدیم کودکان با تولد و مرگ به عنوان بخشی از زندگی آشنا بودند. این شاید اولین نسل از جوانان آمریکایی است که هرگز در هنگام تولد نوزاد نزدیک نبوده اند و هرگز مرگ یکی از اعضای خانواده را تجربه نکرده اند. این روزها که افراد پیر می شوند، اغلب آنها را به خانه های سالمندان می فرستیم. هنگامی که آنها بیمار می شوند، آنها را به بیمارستان می فرستیم، جایی که کودکان از ملاقات با بیماران لاعلاج منع می شوند - حتی زمانی که این بیماران والدین آنها هستند. این امر بیمار در حال مرگ را از اعضای مهم خانواده خود در چند روز آخر محروم می کند و فرزندان را از تجربه مرگ که یک تجربه یادگیری مهم است محروم می کند. من و برخی از همکارانم یک بار با حدود 500 بیمار لاعلاج مصاحبه و دنبال کردیم تا بفهمیم چه چیزی می توانند به ما بیاموزند و چگونه می توانیم سود بیشتری نه فقط برای آنها بلکه برای اعضای خانواده آنها نیز داشته باشیم. ما بیشتر تحت تأثیر این واقعیت قرار گرفتیم که حتی آن دسته از بیمارانی که از بیماری جدی خود اطلاعی نداشتند از نتیجه احتمالی آن آگاه بودند. برای اعضای خانواده و پزشکان و پرستاران مهم است که ارتباطات این بیماران را درک کنند تا نیازها، ترس ها و خیالات آنها را به درستی درک کنند. اکثر بیماران ما از انسان دیگری استقبال می کردند که می توانستند صریح، صادقانه و صریح در مورد مشکلات خود با او صحبت کنند. بسیاری از آنها نیاز شدید خود به اطلاع رسانی، به روز نگه داشتن وضعیت پزشکی خود و اطلاع از نزدیک شدن پایان کار را با ما در میان گذاشتند. ما متوجه شدیم که بیمارانی که با آنها به طور آشکار و صریح برخورد شده است، بهتر می توانند با آمدن مرگ کنار بیایند و در نهایت به مرحله پذیرش واقعی قبل از مرگ برسند.
سوال: کودکان امروز در آمریکا از این فرصت محروم هستند _ .
1. تا یاد بگیریم چگونه با مرگ روبرو شویم
2. برای دیدار اعضای خانواده خود
3. برای مراقبت از بیماران
4. برای دسترسی به بیمارستان