متن: افرادی که برای نشان دادن احساس در انتهای پیام یک صورتک قرار می دهند، هیچ احساسی نشان نمی دهند. کاش نمادی برای دو انگشت در هوا بود. این هفته یه خبر بد داشتم مدیرم از طریق ایمیل این خبر را به من اطلاع داد. مثل شنیدن خبر مرگ یکی از عزیزان از طریق کبوتر بود. اخبار بد را فقط باید چهره به چهره یا صدا به صدا ارائه کرد. به نظر می رسد که ما روش های ارتباطی متعدد خود را جشن می گیریم، اما واقعاً هیچ ارتباطی وجود ندارد. من بیشتر با گیاهانم صحبت می کنم تا با همسایه هایم، پیامک هایی دریافت می کنم که خواندن آنها سه ساعت طول می کشد، زیرا آنها به این شکل نوشته شده اند: "سلام، من شما را در روز gr8 می شناسم. با من تماس بگیرید La8tr." من این هفته ایمیلی از شخصی داشتم که نوشته بود: "Da ut ov 2day واقعاً من را آزار می دهد!" اوت؟ قبل از اینکه بفهمم مجبور شدم این را 20 بار بگویم. جوانی اکنون تبدیل به ut شده است. آیا ما به اندازه کافی از آنها نگرفته ایم - حالا باید نامه های آنها را بگیریم؟ من اخیراً یک ایمیل از دختری داشتم که در کودکی از من در جاده زندگی می کرد. او نوشت، "سلام شازیا، چطور؟ مطمئنم که از 2 لایو آن طرف جاده استفاده کردی. ما در پارک تنیس 2 بازی می کردیم و تو در کلاس خودت بودی. من اکنون با 3 دختر ازدواج کرده ام." سپس، در کمال وحشت، ایمیل را با این جمله تمام کرد: "من اکنون در لیدز تدریس می کنم. لوو کلر." درس دادن؟ با انگلیسی اینجوری مثل این است که بگوییم راننده قطار هستی در حالی که هرگز قطاری ندیده ای. مثل خواندن کد مورس مدرن بود. دریافت اخبار بد از طریق ایمیل باعث می شود که خیلی بدتر از آنچه هست به نظر برسد. فقط چند خط، نه احساسی، نه راحتی، نه واقعاً توضیحی. فقط چند کلمه سخت سرد این یک بهانه است. فقط چند کلمه بنویسید و مشکل تحویل آن دیگر با شما نیست. اخیراً یکی از دوستان نزدیک به من گفت که از اعلام ازدواجش بسیار خوشحال است - و این خبر را از طریق ایمیل اعلام کرد. نمی دانم چطور هنگام نوشتن آن از روی صندلی با هیجان از روی صندلی پایین نیفتاد. اگر واقعا خوشحال هستید یا واقعا ناراحت هستید که چیزی مهم را اعلام می کنید، آیا واکنش انسانی را دوست ندارید؟ مقداری سرخوشی، شادی، اشک، مشتی به صورت؟ هر روز پیامک های طولانی با اطلاعات و توضیحاتی دریافت می کنم که حوصله خواندن آنها را ندارم. آنها خسته کننده هستند و من را آزار می دهند. در مدت زمانی که کسی سه متن پر زحمت برایم نوشت، می توانستند تماس بگیرند، با من صحبت کنند، چای درست کنند. افرادی که برای نشان دادن احساس در انتهای جمله یک صورتک می گذارند، هیچ احساسی نشان نمی دهند. ای کاش نمادی برای دو انگشت در هوا وجود داشت، زیرا این همان چیزی است که من می فرستم. تلگرام مسئول گزارش رویدادهای ویرانگر جهان بوده است، در حالی که گزینه های بسیار کمی وجود داشت. اکنون ما گزینه هایی داریم و مردم کمترین انسانی را انتخاب می کنند. مامانم، در تلاشی که با ut of امروز کنار بیاید، از من خواست که به او پیامک را یاد بدهم. حالا مدام با حروف بزرگ به من پیام می دهد، به طوری که انگار بعد از این همه سال هنوز از دست من عصبانی و دلخور است. مردم حتی دیگر با دست نمی نویسند. دکتر من نسخه ها را از کامپیوترش چاپ می کند. حتی مکانیک من رسید چاپ می کند. من کارت های کریسمس تایپ شده دریافت می کنم و دوستانم برای من ایمیل می فرستند. وقتی نامه های دست نویس از در خانه ام می آیند بسیار هیجان زده می شوم، فقط به این دلیل که به ندرت چنین می شود. وقتی من در مدرسه بودم، دخترها عادت داشتند برای هم نامه بنویسند، با اینکه ما تمام روز کنار هم می نشستیم و با هم صحبت می کردیم. فکر می کنم این راهی برای بیان چیزهای خصوصی بود که در ۱۴ سالگی و خیلی خجالتی از گفتن آن می ترسیدیم. ما عادت داشتیم چیزهایی از این قبیل بنویسیم: "تو بهترین دوست من هستی، نمی توانم منتظر بمانم در ریاضیات کنارت بنشینم." دلم برای روش شخصی ارتباط تنگ شده است. زمانی قلم قدرتمندتر از شمشیر بود، اکنون به نظر می رسد صفحه کلید از قلم قوی تر است.
سوال: با توجه به متن می توان نتیجه گرفت که _ .
1. نویسنده فردی پر از احساسات است و دوستی و محبت را ارزشمند می داند
2. نویسنده وقتی هدایای گرانبها را از دیگران دریافت می کند هیجان زده می شود
3. همکلاسی های او به همدیگر نامه می نوشتند زیرا نمی توانستند پیام بفرستند
4. مردم در انتهای پیام یک صورتک می گذارند تا نشان دهند که خوشحال هستند