متن: یک روز قطاری به شهر کوچک چیکیویل نزدیک می شد. در قطار مرد جوانی با یک چمدان بزرگ بود. او ویلیام واربلر نامیده می شد و در واقع بسیار معمولی به نظر می رسید. با این حال، چیزی که او را غیرعادی‌تر می‌کرد، این واقعیت بود که هر زمان که نیاز به برقراری ارتباط داشت، این کار را با خواندن اپرا انجام می‌داد. برای ویلیام اهمیتی نداشت که آیا این صرفاً پاسخ دادن به یک احوالپرسی کوتاه است، مثلاً «روز بخیر». او صدایش را پاک می کرد و جواب می داد: "روزت بخیر تووووووووووووو!" هیچ کس نمی توانست یک کلمه گفتاری عادی از او بیرون بیاورد و هیچ کس نمی دانست که او چگونه زندگی خود را می کند. از آنجایی که او کاملاً ساده زندگی می‌کرد و همیشه همان کت و شلوار دست دوم قدیمی‌اش را پوشیده بود، مردم اغلب او را تحقیر می‌کردند. ویلیام چند سالی بود که در چیکی‌ویل بود، زمانی که یک روز مانند آتش سوزی در شهر پخش شد: ویلیام در یک اپرای بسیار مهم در پایتخت کشور ایفای نقش کرده بود. همه در پایتخت به دیدن آن رفتند و موفقیت بزرگی بود. همه در Cheekyville احساس کردند که این یک شگفتی است. اما چیز شگفت‌انگیزتر این بود که وقتی ویلیام با خبرنگاران مصاحبه می‌کرد، به جای خواندن آواز، به سؤالات آنها پاسخ داد. و با آداب عالی و با صدایی شفاف و دلنشین این کار را انجام داد. از آن روز، ویلیام آواز خواندن را در تمام ساعات کنار گذاشت. اکنون او این کار را فقط در طول حضورهای صحنه و تورهای جهانی خود انجام داد. برخی از مردم شک داشتند که چرا او تغییر کرده است، اما برخی دیگر همچنان معتقد بودند که او تا حدودی دیوانه است. اگر آنچه را که ویلیام در چمدان بزرگش نگه داشته بود می دیدند، چنین فکری نمی کردند. سنگ بزرگی بود که روی آن پیامی با دست حک شده بود. در این پیام آمده بود: "پسرم تمرین کن، هر ثانیه تمرین کن، زیرا هرگز نمی‌دانی شانست کی خواهد بود." مردم نمی‌دانستند که او این نقش را در اپرا دریافت کرد، زیرا کارگردان آواز خواندن ویلیام را شنیده بود که در حال خرید روزنامه بود.
سوال: چرا مردم در چیکویل ویلیام را عجیب می‌دانستند؟
1. او همیشه یک چمدان بزرگ حمل می کرد.
2. او همیشه با خواندن اپرا صحبت می کرد.
3. همیشه با خوشحالی به مردم سلام می کرد.
4. همیشه کت و شلوار قدیمی می پوشید.