متن: برای شام خانوادگی دوشنبه به خانه مادرم رسیدم. بوی غذا از آشپزخانه می پرید. مادر داشت از روی جعبه ها لحاف پشت سر هم بیرون می کشید و با افتخار زیبایی هایشان را به من نشان می داد. او برای نمایش لحاف در کلیسای المهرست آماده می شد. وقتی شروع به تا زدن کردیم و دوباره داخل جعبه ها گذاشتیم، متوجه چیزی در پایین یک جعبه شدم. من آن را بیرون کشیدم. "این چیه؟" من پرسیدم. "اوه؟" مامان گفت: این لحاف مامان است. لحاف را پهن کردم. به نظر می رسید که گروهی از بچه های مدرسه آن را با هم ترکیب کرده اند. طرح های نامنظم، تصاویر کودکانه، یک خط در سمت راست. مادربزرگ این را درست کرده است؟ با تعجب گفتم مادربزرگ من در ساختن لحاف استاد بود. این مطمئناً شبیه هیچ یک از لحاف هایی که او ساخته بود نداشت. او گفت: "بله، درست قبل از مرگ او. سال گذشته آن را با خودم به خانه آوردم و تغییراتی ایجاد کردم." "من هنوز روی آن کار می کنم. ببینید، این کاری است که من تاکنون انجام داده ام." دقیق تر بهش نگاه کردم. او یک خط کج درست کرده بود. در وسط لحاف، او یک تکه پارچه را با این عبارت دوخت: "مادر من لحاف های زیادی درست کرده بود. او همه خطوط را درست نمی کرد. اما به نظر من این زیبا است. می خواهم تمام شده اش را ببینم. آخرین او. لحاف." گفتم: "اوه، این خیلی خوب است، مامان." به ذهنم رسید که مادرم با تکمیل لحاف مادربزرگم به مادر خودش احترام می گذارد. من هم متوجه شدم که یک گنج خانوادگی را در دستانم نگه داشته ام. با دستان پر مهر یک زن شروع شد و با دستان عاشق زن دیگری ادامه یافت.
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان برای این قطعه خواهد بود؟
1. نمایش لحاف
2. خانه مادر
3. یک شام دوشنبه
4. لحاف مادربزرگ