متن: پدرم که در یک خانه بدون پدر بزرگ شده بود، به شدت نسبت به ما بچه ها مشت محکمی داشت. با بزرگ شدن من و رفتن به دانشگاه، نگرش او کم نشد. هر وقت به خانه می آمدم مجبور بودم سوار اتوبوس شوم. اگرچه اتوبوس حدود دو مایل دورتر از خانه توقف کرد، پدر هرگز مرا ملاقات نکرد، حتی در هوای سخت. اگر من _ او با بلندترین صدای پدرش می گفت: "پاهای تو برای همین است!" پیاده روی به اندازه ترس از تنها راه رفتن در بزرگراه و جاده های روستایی مرا آزار نمی داد. همچنین از اینکه پدرم نگران امنیت من نبود احساس می‌کردم کمتر ارزشی دارم. اما این احساس یک غروب بهاری لغو شد. بعد از ساعات طولانی حضور در آزمایشگاه، هفته سختی در کالج بود. دلم برای خانه تنگ شده بود. وقتی اتوبوس به ایستگاه رسید، پیاده شدم و چمدانم را کشیدم تا سفر طولانی به خانه را آغاز کنم. یک ردیف پرچین مسیری را که از تپه به سمت خانه ما بالا می رفت لبه داشت. هنگامی که بزرگراه را خاموش کردم تا آخرین دور سفرم را شروع کنم، همیشه با دیدن پرچین احساس آرامش می کردم، زیرا به این معنی بود که تقریباً به خانه رسیده بودم. در آن عصر خاص، پرچین تازه نمایان شده بود که دیدم چیزی خاکستری در امتداد بالای پرچین در حال حرکت به سمت خانه بود. با مشاهده دقیق تر، متوجه شدم که بالای سر پدرم است. بعد فهمیدم، هر بار که به خانه می‌آمدم، او پشت پرچین ایستاده بود و تماشا می‌کرد، تا اینکه فهمید من سالم به آنجا رسیده‌ام. به سختی آب دهانم را قورت دادم در برابر اشک. او به هر حال اهمیت می داد. در بازدیدهای بعدی، آن نقطه خاکستری به برج مراقبت من تبدیل شد. به سختی می‌توانستم صبر کنم تا آنقدر نزدیک شوم که حرکت مخفیانه‌اش را بر فراز فضای سبز تماشا کنم. با رسیدن به خانه، پدرم را دیدم که معصومانه روی صندلی خود نشسته است. "پس! پسرم، این تو هستی!" او می‌گوید، چهره‌اش دراز می‌شود و به تعجب وانمود می‌شود. من پاسخ دادم: "بله، بابا، من هستم. من خانه هستم."
سوال: پدر نویسنده پشت پرچین تماشا کرد زیرا _ .
1. او نگران امنیت پسرش بود
2. او می خواست به پسرش کمک کند تا شجاعت پیدا کند
3. او نمی خواست پسرش را در آستانه در ملاقات کند
4. او فکر نمی کرد پسرش آنقدر بزرگ شده باشد که بتواند تنها راه برود