متن: برخی افراد از راه های باورنکردنی موفق می شوند. راسل در هشت سالگی یتیم شد و نزد پدربزرگش رفت. او بر اساس موسیقی ای که از مادرش آموخته بود، خود را با خواندن مجموعه موسیقی خانوادگی و نواختن آهنگ های مورد علاقه اش بر روی پیانو سرگرم می کرد. سه سال بعد، پدربزرگ راسل درگذشت و عمه او را به فرزندی پذیرفت. شوهرش ترتیبی داد که آلبرت جوان به طور منظم در کلاس های پیانو شرکت کند. تعطیلات تابستانی در یک استراحتگاه ساحلی بلژیک عشق دوم را به زندگی او اضافه کرد - دریا. او در رشته نیروی دریایی تحصیل کرد، اما هنوز هم برای مطالعه موسیقی وقت گذاشت. در نیروی دریایی فرانسه، در حالی که در یک کشتی جنگی مستقر در شربورگ خدمت می کرد، او و دو دوستش وقت پیدا کردند تا موسیقی بتهوون و آهنگسازی های دیگر را پخش کنند. راسل نیز آهنگسازی را آغاز کرد. در کلیسای ترینیتی در شربورگ در روز کریسمس 1892، او اولین اجرای خود را به عنوان آهنگساز داشت. این موفقیت راسل را تشویق کرد تا یک راهپیمایی عروسی بنویسد، و یکی از دفاتر همکارش پیشنهاد کرد که آن را به یک رهبر ارکستر معروف، ادوارد کولون، نشان دهد. هنگامی که دوست روسل با نسخه خطی بازگشت، گزارش داد که کولون به روسل توصیه کرده است که حرفه دریایی خود را رها کند و زندگی خود را وقف موسیقی کند. اندکی بعد، در سن 25 سالگی، روسل همین کار را کرد. او شخصیت هایی را که در نیروی دریایی پرورش داده بود در آهنگسازی خود به کار برد و به یک نیروی اصلی در موسیقی فرانسه قرن بیستم تبدیل شد. در مورد توصیه الهام بخش ادوارد کولون مبنی بر اینکه روسل زندگی خود را وقف موسیقی کرده است، دوست نیروی دریایی روسل بعداً اعتراف کرد که او آن را ساخته است و حتی هرگز دست نوشته روسل را به رهبر ارکستر نشان نداده است.
سوال: چه کاری مهمترین نقش را در موفقیت نهایی روسل ایفا کرد.
1. مادرش
2. شوهر عمه اش
3. دوست نیروی دریایی او
4. ادوارد کولون