متن: حالا می‌خواهم با یک سوال شروع کنم: آخرین باری که شما را بچه‌گانه خطاب کردند کی بود؟ برای بچه هایی مثل من، کودکانه خوانده شدن می تواند یک اتفاق مکرر باشد. هر بار که خواسته‌های غیرمنطقی می‌کنیم، رفتار غیرمسئولانه از خود نشان می‌دهیم یا هر نشانه دیگری از شهروندان عادی آمریکا را نشان می‌دهیم، ما را بچه‌گانه می‌خوانند. _ آ _ . به هر حال، نگاهی به این رویدادها بیندازید: امپریالیسم و استعمار، جنگ های جهانی، جورج دبلیو بوش. از خود بپرسید: چه کسی مسئول است؟ بزرگسالان حالا بچه ها چه کار کرده اند؟ _ ب _. خوب، آن فرانک با روایت قدرتمند خود از هولوکاست میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار داد، روبی بریجز به پایان دادن به جدایی‌طلبی در ایالات متحده کمک کرد، و اخیراً، چارلی سیمپسون به جمع‌آوری 120000 پوند برای هائیتی با دوچرخه کوچکش کمک کرد. بنابراین، همانطور که می بینید با چنین نمونه هایی مشخص می شود، سن هیچ ربطی به آن ندارد. بزرگسالان آنقدر ما را کودکانه خطاب می کنند که باید این تبعیض سنی را در انتقاد از رفتارهای مرتبط با بی مسئولیتی و تفکر غیرمنطقی لغو کنیم. باز هم، چه کسی می‌تواند بگوید که انواع خاصی از تفکر غیرمنطقی دقیقاً آن چیزی نیست که جهان به آن نیاز دارد؟ شاید قبلاً برنامه‌های بزرگی داشتید، اما جلوی خودتان را گرفتید و فکر کردید: این غیرممکن است یا هزینه زیادی دارد یا به نفع من نیست. خوب یا بد، وقتی نوبت به فکر کردن به دلایل عدم انجام کارها می رسد، ما بچه ها آنقدرها دچار مشکل نمی شویم. _ ج _ . بچه‌ها می‌توانند سرشار از آرزوهای الهام‌بخش و تفکر امیدوارکننده باشند، مانند آرزوی من که هیچ‌کس گرسنه نماند یا اینکه همه چیز یک مدینه فاضله آزاد باشد. چند نفر از شما هنوز هم چنین رویاهایی دارید و به احتمالات اعتقاد دارید؟ گاهی آگاهی از تاریخ و شکست های گذشته آرمان های اتوپیایی می تواند بار باشد. از طرفی ما بچه ها هنوز رویای کمال را می بینیم. _ د _ . و این چیز خوبی است زیرا برای اینکه هر چیزی را به واقعیت تبدیل کنید، ابتدا باید در مورد آن رویاپردازی کنید. حال، حکمت ذاتی ما نباید دانش خودی باشد. بچه‌ها در حال حاضر چیزهای زیادی از بزرگسالان یاد می‌گیرند، و ما چیزهای زیادی برای به اشتراک گذاشتن داریم. من فکر می کنم که بزرگسالان باید از بچه ها شروع به یادگیری کنند. اکنون، من بیشتر صحبت هایم را در مقابل جمعیت آموزش و پرورش، معلمان و دانش آموزان انجام می دهم و این تشبیه را دوست دارم. نباید فقط یک معلم سر کلاس به دانش آموزان بگوید این کار را انجام دهید، آن کار را انجام دهید. دانش آموزان باید به معلمان خود آموزش دهند. یادگیری بین بزرگسالان و کودکان باید متقابل باشد. واقعیت متأسفانه کمی متفاوت است و ارتباط زیادی با اعتماد یا فقدان آن دارد. حالا اگر به کسی اعتماد ندارید، برای او محدودیت قائل می شوید، درست است. اگر به توانایی خواهر بزرگترم برای بازپرداخت سود 10 درصدی که در آخرین وامش تعیین کرده بودم شک داشته باشم، تا زمانی که او آن را بازپرداخت نکند، از توانایی او برای دریافت پول بیشتر از من خودداری می کنم. اتفاقا داستان واقعی اکنون، به نظر می رسد که بزرگسالان نگرش محدودکننده ای نسبت به بچه ها دارند، از هر «آن کار را نکن»، «این کار را نکن» در کتابچه راهنمای مدرسه، تا محدودیت در استفاده از اینترنت مدرسه. بچه‌ها در وضع قوانین حرفی ندارند یا خیلی کم حرف می‌زنند، در حالی که واقعاً نگرش باید متقابل باشد، به این معنی که جمعیت بزرگسال باید یاد بگیرند و خواسته‌های جمعیت جوان‌تر را در نظر بگیرند. بزرگسالان، شما باید از بچه ها گوش کنید و یاد بگیرید. جهان به فرصت هایی برای رهبران جدید و ایده های جدید نیاز دارد. بچه ها به فرصت هایی برای رهبری و موفقیت نیاز دارند. آیا برای مسابقه آماده هستید؟
سوال: بهترین عنوان این قطعه چیست؟
1. دیگر کودکانه نباشید، بزرگسالان!
2. زمان گوش دادن و یادگیری از ما است!
3. آن کار را نکن، این کار را نکن!
4. ما دیگر جوان نیستیم!