متن: آنا شش سال از من بزرگتر است. وقتی بزرگ شدیم خیلی فقیر بودیم و مادرم عصرها در کارخانه ای در شهر کوچکی کار می کرد. آنی که زیاد مادرم را نمی دید، مراقب من و خواهر کوچکترم بود. در آن سال‌های سخت، آن نه تنها به عنوان یک خواهر بزرگ، بلکه به عنوان یک مادر و بهترین دوستم همیشه در کنار من بود. وقتی هفده ساله بودم و پول نداشتم، فکر می‌کردم تنها شانسم برای رفتن به دانشگاه این است که بتوانم بورسیه تحصیلی بگیرم. برای چنین جایزه ای مصاحبه مهمی داشتم. آن در آن زمان در حال مبارزه بود و در یک شغل پاره وقت زنده ماند و پس از خدمت در ارتش، خود را در کالج جامعه محلی گذراند. من از مصاحبه ام به او گفتم. از او راهنمایی خواستم که چه بپوشم و بهترین لباسم را به او نشان دادم و به او نشان دادم که چگونه می خواهم مراقب باشم، چگونه می نشینم تا سوراخ ته کفشم دیده نشود، اما مطمئن نبودم چه کار کنم. اگر باران می آمد آن به ما پیشنهاد داد که به خرید برویم و با اتوبوس به فروشگاه JCPenney رفتیم. یک جفت کفش چرمی زیبا در فروش پیدا کردیم. او به من گفت که آنها را امتحان کنم، اما من فکر کردم که این فقط برای سرگرمی است زیرا هیچ یک از ما قبلاً چیزی به این گرانی نداشتیم. اما آن کفش‌های جعبه‌دار را به من داد و گفت: اینجا، من اینها را برایت می‌خرم. "ولی . . ." تنها چیزی بود که می توانستم بگویم او پاسخ داد: "شما لیاقت آنها را دارید." "این مصاحبه مهم است. من می خواهم ببینم که شما آن بورس تحصیلی را دریافت می کنید." من لال بودم چون می‌دانستم این پول برای او زیاد است و احتمالاً حداقل برای یک ماه چیزی جز رشته فرنگی نمی‌خورد. به مصاحبه رفتم و پاهایم را روی هم گذاشتم تا کفش های زیبای جدیدم از غرور بدرخشند. بورسیه گرفتم و مهندس شدم. اگرچه آنها کفش های روزمره چرمی خوبی بودند، اما من آنها را زیاد نمی پوشیدم زیرا آنها بسیار خاص بودند. اکنون، پس از گذشت 20 سال، من هنوز آن جفت کفش را همراه خود دارم و فقط در مواقعی که نیاز به احساس خاص بودن دارم، آنها را می پوشم.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. یک مصاحبه مهم
2. یک جفت کفش جدید
3. خاطرات دوران بد کودکی
4. قدردانی مادام العمر از یک دوست