متن: در ایالات متحده، 30 درصد از جمعیت بزرگسال "مشکل وزن" دارند. برای بسیاری از مردم، علت روشن است: ما بیش از حد غذا می خوریم. اما شواهد علمی کمک چندانی به این ایده نمی کند. با بازگشت به آمریکای سال 1910، متوجه می شویم که مردم لاغرتر از امروز بودند، اما غذای بیشتری می خوردند. در آن روزها مردم از نظر بدنی سخت‌تر کار می‌کردند، بیشتر راه می‌رفتند، کمتر از ماشین‌ها استفاده می‌کردند و تلویزیون تماشا نمی‌کردند. علاوه بر این، چندین مطالعه مدرن نشان داده اند که افراد چاق تر به طور متوسط بیشتر از افراد لاغرتر غذا نمی خورند. در واقع، برخی تحقیقات (تحقیقات)، مانند مطالعه 1970 بر روی 3545 کارمند اداری لندن، گزارش می دهد که در حالت تعادل، افراد چاق کمتر از افراد لاغرتر غذا می خورند. مطالعات نشان می دهد که افراد لاغر نسبت به افراد چاق فعال تر هستند. مطالعه یک گروه تحقیقاتی در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد حقایق جالب زیر را نشان داد. هر چه مردان بیشتر می دویدند، از دست دادن چربی بدن بیشتر می شد. هر چه بیشتر می دویدند، میزان غذای مصرفی آنها بیشتر می شد. بنابراین کسانی که بیشتر می دویدند، بیشتر خوردند، اما بیشترین مقدار چربی بدن را از دست دادند.
سوال: تحقیقات پزشکی و علمی نوین به ما چه گزارش داده است؟
1. افراد چاق غذای کمتری می خورند و فعالیت کمتری دارند.
2. افراد چاق بیشتر از افراد لاغر غذا می خورند و تحرک کمتری دارند.
3. افراد چاق نسبت به افراد لاغر بیشتر غذا می خورند اما تحرک کمتری دارند.
4. افراد لاغر کمتر می دوند، اما افزایش بیشتری در دریافت غذا دارند