متن: عصر صنعتی تنها دوره ای از تاریخ بشر بوده است که در آن کار بیشتر مردم به شکل شغل درآمده است. عصر صنعتی ممکن است اکنون به پایان خود نزدیک شود و برخی از تغییرات در الگوهای کاری که به وجود آمده است ممکن است معکوس شود. این یک فکر دلسرد کننده به نظر می رسد. اما، در واقع، می تواند چشم انداز آینده بهتری را برای کار ارائه دهد. اشتغال همگانی، همانطور که تاریخ آن نشان می دهد، به معنای آزادی اقتصادی نبوده است. زمانی که محصوره های قرن هفدهم و هجدهم بسیاری از مردم را از استفاده از زمین و در نتیجه از ابزاری برای تأمین معاش خود به کار دستمزدی وابسته کرد، اشتغال گسترده شد. سپس سیستم کارخانه، صنایع کلبه را نابود کرد و کار را از خانه های مردم حذف کرد. بعدها، با بهبود حمل و نقل، ابتدا با راه آهن و سپس با جاده، مردم مسافت های طولانی تری را تا محل کار خود طی کردند تا اینکه در نهایت، کار بسیاری از افراد ارتباط خود را با زندگی خانه و مکان هایی که در آن زندگی می کردند از دست داد. در این میان، اشتغال زنان را در وضعیت نامساعدی قرار می دهد. در دوران پیش از صنعت، مردان و زنان در کار تولیدی خانواده و جامعه روستا سهیم بودند. حالا مرسوم شده بود که شوهر برای شغل با حقوق بیرون می رفت و کار بدون مزد خانه و خانواده را به همسرش واگذار می کرد. مقررات مالیاتی و مزایا هنوز هم امروزه این هنجار را در نظر گرفته و به اشتراک گذاری انعطاف پذیرتر نقش های کاری بین جنس را محدود می کند. این فقط زنان نبودند که وضعیت شغلی آنها آسیب دید. با تبدیل شدن شغل به شکل غالب کار، جوانان و افراد مسن دور نگه داشته شدند -- مشکلی که اکنون وجود دارد، زیرا نوجوانان بیشتری از مدرسه ناامید و آزرده می شوند و افراد بازنشسته بیشتری می خواهند زندگی فعالی داشته باشند. همه اینها ممکن است اکنون باید تغییر کند. مطمئناً زمان آن فرا رسیده است که برخی از تلاش‌ها و منابع را از هدف آرمان‌شهری ایجاد شغل برای همه دور کنیم و به کار عملی فوری کمک کنیم تا بسیاری از افراد بدون مشاغل تمام وقت مدیریت کنند.
سوال: از این قسمت می توان نتیجه گرفت که _ .
1. ایجاد شغل برای همه باید تغییر کند
2. جامعه ما باید به اندازه کافی شغل ایجاد کند
3. شغل های بیشتری ایجاد می شود
4. عصر صنعتی باعث شده بسیاری از مردم نتوانند بدون شغل تمام وقت زندگی کنند