متن: مردم همیشه از "مشکل جوانان" صحبت می کنند. اگر یکی وجود دارد - که من به آن شک دارم - این افراد مسن هستند که آن را ایجاد می کنند، نه خود جوانان. اجازه دهید به یک چیز اساسی بپردازیم و توافق کنیم که جوانان در نهایت انسان هستند -- مردم درست مثل بزرگانشان. فقط یک فرق است بین یک پیرمرد و یک جوان: جوان آینده زیبایی در پیش دارد و پیر آینده درخشانی پشت سر خود دارد و شاید همین جاست. وقتی نوجوان بودم، احساس می‌کردم که جوان و ناشناخته هستم - که در یک مدرسه بزرگ پسری جدید هستم، و بسیار خوشحال می‌شوم که به عنوان یک مشکل بسیار جالب در نظر گرفته می‌شوم. برای یک چیز، مشکل بودن به شما هویت خاصی می دهد، و این یکی از چیزهایی است که جوانان به شدت به دنبال آن هستند. من جوانان را هیجان انگیز می دانم. آنها هوای آزادی دارند و قولی کسل کننده به معنای جاه طلبی یا عشق به راحتی ندارند. آنها کوهنوردان اجتماعی مضطرب نیستند و به چیزهای مهم ارادت ندارند. به نظر من همه اینها آنها را با زندگی و منشأ چیزها مرتبط می کند. انگار به نوعی از فضای بیرونی هستند و تضاد دوست داشتنی با ما مردم حومه شهر دارند. وقتی با یک جوان آشنا می شوم همه چیز در ذهن من است. او ممکن است بد اخلاق باشد، اعتماد به نفس داشته باشد، اما من برای محافظت به کلیشه های خسته کننده در مورد احترام به بزرگترها روی نمی آورم، انگار که سن دلیلی برای احترام است. قبول دارم که ما با هم برابریم و اگر فکر کنم اشتباه می کند با او به عنوان یک برابر بحث خواهم کرد.
سوال: از متن می توان دریافت که نگرش نویسنده نسبت به جوانان _ .
1. مهربان و راضی
2. با ملاحظه و درک
3. عصبانی و ناراضی
4. ناامید و خسته کننده