متن: فاجعه کامل ساختمان های اطراف ما لرزیدند. تصمیم گرفتیم شهر را ترک کنیم. زمانی که ساختمان ها را پشت سرمان گذاشته بودیم، توقف کردیم. گاری‌ها در جهت مخالف حرکت می‌کردند، اگرچه زمین کاملاً صاف بود و حتی اگر چرخ‌هایشان توسط سنگ مسدود شده بود، در جای خود باقی نمی‌ماندند. علاوه بر این، به نظر می رسید که دریا به عقب مکیده می شود، گویی با لرزش خشکی به عقب رانده می شود. مطمئناً خط ساحلی به سمت بیرون حرکت کرد و بسیاری از حیوانات دریایی روی ماسه خشک رها شدند. پشت سر ما ابرهای تیره ترسناکی بودند که باز می شدند تا آتش را نشان دهند - مانند رعد و برق، اما بزرگتر. طولی نکشید که ابرها به زمین رسیدند و دریا را پوشاندند. حالا گرد و غبار آمد، هرچند هنوز نازک. به عقب نگاه کردم. ابر انبوهی از پشت سرمان پدیدار شد و مانند سیلابی که زمین را می ریزد دنبالمان می آمد. سپس تاریکی فرا رسید که شبیه یک شب بدون ماه یا ابری نبود، بلکه بیشتر شبیه بودن در یک اتاق بسته و بدون نور بود. می شد صدای گریه زنان و کودکان و فریاد مردان را شنید. برخی به دنبال والدین بودند، برخی دیگر برای فرزندان. فقط از روی صدایشان می توانستند آنها را تشخیص دهند. تاریکی و خاکستر دوباره آمد، وزن زیادی از آنها. ما ایستادیم و خاکستر را بارها و بارها تکان دادیم. در غیر این صورت ما با آن پوشیده شده و توسط وزن له شده بودیم. سرانجام ابر نازک تر و نازک تر شد تا جایی که دود یا مه بیش نبود. به زودی روز واقعی روشن شد. منظره ای که با چشمان هنوز وحشت زده ما روبرو شد، دنیایی دگرگون شده بود که مانند برف در خاکستر مدفون بود. --از نامه پلینی به یکی از دوستان
سوال: دلیل تاریک شدن هوا این است که _ .
1. شب خیلی دیر بود
2. ابرهای خاکستر خورشید را پوشانده بودند
3. طوفان بسیار بدی بود
4. آن شب ماه نبود