متن: هر مردی می‌خواهد پسرش تا حدودی شبیه‌سازی شود، نه از نظر ویژگی‌ها، بلکه در ردپا. همانطور که او رشد می کند شما نیز پیر می شوید و جاه طلبی های شما دست نیافتنی تر می شوند. متوجه می‌شوید که پسرتان در رد پای شما احتمالاً می‌تواند آنچه را که انتظارش را داشتید به انجام برساند. اما ردپاها می توانند گل آلود باشند و در جهات مختلف حرکت کنند. پسرم جودی از روز اول در مهدکودک از مدرسه متنفر بود. پروژه های علمی تا آخرین لحظه منتظر ماندند. گزارش کتاب تا تهدید نهایی نوشته نشد. من در تمام زندگی بزرگسالی روزنامه نگار بودم. دخترم فارغ التحصیل دانشگاه است و در حال کار در مقطع کارشناسی ارشد در زبان انگلیسی است. اما جودی؟ وقتی وارد کلاس دهم شد، دانش‌آموز «تکنولوژی» شد. بقیه اعضای بدن دانشجویی به آنها "موتور سر" می گویند. وقتی یک منشی در دفتر من برای اولین بار او را "موتورهد" صدا کرد، شوکه شدم. می خواستم بگویم: «هی، او بچه خوبی است». "و واقعاً باهوش." بعداً فهمیدم که موتورهدها واقعاً متفاوت هستند. آنها معمولاً دست های کثیفی دارند و لباس کار کثیف می پوشند. و آنها اغلب رول افتخار مدرسه درست نمی کنند. اما پدر و مادر یک موتورهد بودن خود یک تجربه در آموزش است. ما که با پیراهن تمیز در ادارات کار می کنیم، توانایی هایی را نداریم که موتورهدها دارند. زمانی که ماشینم تصادف کرد شروع به یادگیری این موضوع کردم. هزینه تعمیر آن 800 دلار برآورد شده است. جودی گفت: "هی، من می توانم آن را درست کنم." من شک کردم، اما اجازه دادم جلو برود، چون چیزی برای از دست دادن نداشتم. پسرم با موتورهای دیگر ماشین را تعمیر کرد. آنها قطعات را از یک زباله دان دریافت کردند، توستر غیر برشته شده تعمیر شده است. همسایه ها و همکاران تعمیر ماشین خود را به او اعتماد می کنند. از همان اولین کار تعمیر، یک دستگاه تهویه مطبوع خراب، یک ماشین لباسشویی که کار نمی کند و یک توستر غیر برشته شده تعمیر شده است. همسایه ها و همکاران تعمیرات ماشین خود را به او اعتماد می کنند. این بچه ها هنگام تعمیرات بیشتر خوشحال هستند. آنها شوخی می کنند و می خندند و در دنیای آرام خودشان زندگی می کنند. و ذهن آنها با وجود دست ها و لباس های کثیف روشن است. من از موتورم خیلی چیزها یاد گرفته ام: ناشران به چاپگر نیاز دارند، مهندسان به مکانیک، و معماران به سازندگان نیاز دارند. مهمتر از همه، من آموخته ام که پدرها در جای پای خود یا در جای دیگری به کلون نیاز ندارند. پسر من ممکن است هرگز در مدرسه افتخاری شرکت نکند. اما او مال من را ساخت.
سوال: نویسنده در نهایت به چه چیزی پی برد؟
1. عاقلانه نیست که از فرزندتان انتظار داشته باشید راه شما را دنبال کند.
2. برای یک نفر مهم است که رول افتخار را بسازد.
3. معماران نقش مهم تری نسبت به سازندگان دارند.
4. موتورهدها نسبت به کارمندان اداری توانایی بیشتری دارند.