متن: من از پیر شدن می ترسم - همه ما می ترسیم. در واقع ترس از پیری آنقدر زیاد است که هر سالمندی توهین و تهدیدی برای جامعه است. آنها مرگ خود را به ما یادآوری می کنند، که بدن ما همیشه صاف و پاسخگو نخواهد ماند، بلکه روزی با پیری به ما خیانت خواهد کرد. راه ایده آل برای افزایش سن این خواهد بود که به آرامی نامرئی رشد کند، به تدریج ناپدید شود، بدون ایجاد نگرانی یا ناراحتی برای جوان. از برخی جهات این اتفاق می افتد. روزی در پارک کوچکی روبروی خانه سالمندان نشسته بودم، متوجه شدم که یک طرف مادران جوان و فرزندانشان و طرف دیگر پیران خانه جمع شده اند. هر زمان که یک جوان به سمت "اشتباه" می دوید، توپی را تعقیب می کرد یا فقط سعی می کرد تمام فضای موجود را بپوشاند، افراد مسن به جلو خم می شدند و لبخند می زدند. اما قبل از برقراری ارتباط، مادر می آمد و با شرمندگی عذرخواهی می کرد و فرزندش را به سمت "جوان" می برد. حالا به نظرم می رسید که بچه ها ترس خاصی ندارند و پیرمردها هم از طرف بچه ها تهدید نمی شوند. تقسیم فضا توسط مادران ترسیم شد. و مادرها هرگز به پیرهایی که آن طرف پارک صف کشیده بودند نگاه نکردند. این زنان جوان خوش لباس راهی داشتند که چشمان خود را از میان افراد مسن عبور دهند. آنها هرگز مستقیماً به آنها نگاه نکردند. افراد مسن نیز ممکن است نامرئی بوده باشند. آنها چشم زیبایی شناختی مادران را آزار می دهند. تجربیات اولیه من تا حدودی متفاوت بود. از آنجایی که در یک شهر کوچک بزرگ شدم، فرزندانم بیشتر طعم قرن نوزدهمی را داشتند. من افراد قدیمی زیادی را می شناختم و برخی از آنها را دوست می دانستم.
سوال: از متن درمی یابیم که نویسنده _ .
1. قبلاً همان تجربه ای را داشت که جوانان امروز دارند
2. هرگز از پیر شدن نترسیده است
3. در دوران کودکی خود کاملاً آزاد بود که با افراد مسن بشناسد و دوست شود
4. هر دو B و C