متن: آیا تا به حال روزی را گذرانده اید که به نظر می رسد همه چیز خراب است و به نظر می رسد هیچ چیز درست پیش نمی رود؟ چندی پیش یکی از آن روزها را داشتم. من ناامید، خسته و غمگین بودم. تمرکزم روی خودم بود. از این گذشته، هیچ کس دیگری همان آزمایشات من را تجربه نکرد. حال ناراحتی ام را به امید ترحم به مادرم گفتم. در عوض، او گفت: "شنیده‌ام که جیمی هم روز سختی را سپری می‌کرد. چرا امروز بعدازظهر برایش کلوچه درست نمی‌کنی و برایش نمی‌بری؟" من واقعاً نمی خواستم، اما تصمیم گرفتم که هنوز نمی خواهم به مشکلات دیگرم برگردم. شیرینی ها را درست کردم و در یک بشقاب چیدم. بعد کارتی درست کردم که روی آن گل آفتابگردان بود و یک یادداشت کوچک همدلی نوشتم. آن روز بعد از ظهر به خانه دوستم رفتم. به سمت در رفتم و زنگ را زدم. به زودی، جیمی به در آمد و برای دیدار غیرمنتظره با تعجب به من نگاه کرد. قبل از اینکه او بتواند چیزی بگوید، عجله کردم، "شنیدم که روز سختی داری و تصمیم گرفتم چیزی برایت بیاورم. امیدوارم روزت بهتر شود." نگاهی که روی صورت جیمی افتاد، نگاهی بود که هرگز نتوانستم آن را با کلمات بیان کنم. گویی آسمانی تاریک ناگهان با پرتوهای طلایی خورشید روشن شد. انگار در آن عمل کوچک، روز او روشن شد. دوباره سوار ماشین شدم و به دلایلی شگفت انگیز؛ من خودم خیلی بهتر بودم. آن روز حقیقتی را تجربه کردم که جیمز باری سعی کرد توصیف کند: "کسانی که نور خورشید را به زندگی دیگران می آورند، نمی توانند آن را از خود دور کنند."
سوال: نظر شما در مورد مادر نویسنده چیست؟
1. دلسوز.
2. مایل بودن.
3. آموزشی.
4. خود خواه.