متن: در امتداد سواحل رودخانه آمازون و اورینوکو پرنده ای زندگی می کند که قبل از پرواز شنا می کند، مانند مرغ چاق پرواز می کند، برگ های سبز می خورد، شکم گاو دارد و در جوانی پنجه هایی روی بال هایش دارد. آنها خانه های خود را در حدود 4.6 متر بالاتر از رودخانه می سازند که یک ویژگی مهم برای ایمنی جوانان است. به آن هواتزین می گویند. از نظر ظاهری، پرندگان هر دو جنس بسیار شبیه به رنگ قهوه ای در پشت و کرم و قرمز در قسمت زیرین هستند. سر کوچک است، با مجموعه ای بزرگ از پرها در بالا، چشمان قرمز روشن و پوست آبی. نزدیکترین خویشاوندان آن پرندگان معمولی فاخته هستند. با این حال، بارزترین ویژگی آن فقط در جوانان یافت می شود. بچه هواتزین ها یک پنجه در لبه جلوی هر بال و یک پنجه در انتهای هر نوک بال دارند. با استفاده از این چهار چنگال، همراه با منقار، آنها می توانند در بوته ها بالا بروند، به نظر بسیار شبیه به پرندگان بدوی. هنگامی که هواتزین های جوان پرواز را یاد می گیرند، پنجه های خود را از دست می دهند. در طول ماه‌های خشک‌تر بین دسامبر و مارس، هواتزین‌ها در گروه‌های 20 تا 30 پرنده در اطراف جنگل پرواز می‌کنند، اما در آوریل، زمانی که فصل بارانی شروع می‌شود، آنها در واحدهای زندگی کوچک‌تر از دو تا هفت پرنده برای اهداف تولید جمع می‌شوند.
سوال: در مورد پرندگان بدوی از متن چه چیزی می توانیم استنباط کنیم؟
1. آنها پنجه هایی داشتند که به آنها کمک می کرد تا بالا بروند.
2. آنها می توانستند مسافت های طولانی را پرواز کنند.
3. آنها چهار بال شبیه هواتزین داشتند.
4. آنها یک سر با پرهای بلند در بالا داشتند.