متن: جایی که ما زندگی می کنیم، در ساحل شرقی مریلند، آب های ملایم مانند انگشتانی که در نوک آن لاغر می شوند به داخل و خارج می روند. غازهای کانادایی این مکان را می شناسند، مانند قوها و اردک های سفید. در پاییز، آنها برای زمستان به خانه می آیند. یک یا دو بار در سال، برف و باران یخ زده به این منطقه می رود. هنگامی که این اتفاق می افتد، اگر رودخانه در باریک ترین حالت خود باشد، یخ زدگی وجود دارد که آب را به یخ سخت می کند. یک روز صبح، یکی از دوستانم میز صبحانه را کنار پنجره بزرگی که مشرف به رودخانه ترد آون بود، چید. ناگهان به جلو خم شد و فریاد زد: "یک غاز آنجاست." ما شکل یک غاز کانادایی بزرگ را دیدیم، بسیار سوم، بال‌هایش محکم به طرفینش جمع شده بود، پاهایش تا روی یخ یخ زده بود. سپس از آسمان تاریک، او ردیفی از قوها را دید. آنها از بالای آسمان به سمت پایین شناور شدند و سرانجام روی یخ فرود آمدند. دوست من حالا روی پاهایش ایستاده بود، با یک دست ناباور به دهانش. همانطور که قوها غاز یخ زده را احاطه کرده بودند، او می ترسید که آن منقارهای بزرگ قوها چه حیاتی در آن دارند. در عوض، آن منقارها روی یخ شروع به کار کردند. گردن های بلند بارها و بارها بلند شده و به سمت پایین خمیده می شدند. مدت ها ادامه داشت. بالاخره سر غاز بلند شد. بدنش کشیده شد. سپس غاز آزاد شد و روی یخ ایستاد. و قوها در هوا ایستاده بودند و تماشا می کردند. سپس، گویی فریاد زده بود: "من نمی توانم پرواز کنم"، چهار قو از آن پایین آمدند. منقار قدرتمند آنها یخ را کنده و در پرها نگه داشته است. غاز آرام آرام بال هایش را تا جایی که می توانستند باز کرد و به آرامی به سمت آسمان حرکت کرد. این یک داستان واقعی است. من فقط در لحظات بد به آن فکر می کنم، و از آن فقط یک سوال امیدوارکننده می آید: "اگر برای پرندگان اینطور است، چرا برای انسان نه؟"
سوال: قوها وقتی دیدند غاز کانادایی نمی تواند پرواز کند چه کردند؟
1. آنها یخ را که در پرهای آن نگه داشته شده بود، جدا کردند.
2. آنها صبورانه منتظر بودند تا یخی که در پرهایش نگه داشته شده بود آب شود.
3. پایین آمدند و با هم آن را به آسمان بردند.
4. با آن ماندند و از آن محافظت کردند.