متن: ریواس همه و هر سگی را دوست داشت. هر وقت کسی به خانه می آمد، همیشه خوشحال بود. ما یک ساموید بزرگتر به نام ویلی داشتیم و مهم این بود که ریواس با او خوب کنار بیاید. او می‌خواست بازی کند، اما برای ویلی احترام زیادی قائل بود و وقتی خسته بود و نیاز به استراحت داشت، او را تنها گذاشت. حال ویلی خوب نبود و حدود یک سال بعد درگذشت، اما من معتقدم که تعامل ریواس به او کمک کرد تا مدت بیشتری از زمانی که تنها بود ادامه دهد. اما نکته جالب در مورد ریواس این بود که او هرگز پارس نمی کرد. او گاهی اوقات با دیدن موش هیجان زده می شد و صدای گریه کمی در می آورد. یک شب گرم وقتی حدوداً 4 ساله بود، با پنجره‌های باز و درها باز به رختخواب رفتیم. حدود ساعت 3 صبح با صدای پارس و غرغر ریواس از خواب بیدار شدم. دونالد را بیدار کردم و از رختخواب بلند شدیم. ریواس با هیکل هایش به سمت ما می آمد. چراغ ها را روشن کردیم و متوجه شدیم در آشپزخانه باز است. سپس دیدیم که دری که از گاراژ به داخل خانه می رفت نیز باز بود. سریع همه درها را قفل کردیم و آن شب خوابمان نبرد. روز بعد با پلیس تماس گرفتم تا از سرقت خبر بدهم. من به آنها گفتم که چیزی گرفته نشده است، اما آنها یک افسر پلیس را فرستادند تا با ما صحبت کند. وقتی او اینجا بود، متوجه شدیم که چند خانه محلی در آخر هفته به سرقت رفته است. اکثر مردم کیف و کیف هایشان را دزدیده اند. کیف من درست کنار در بود، اما ریواس دزد را قبل از اینکه بتواند آن را بدزدد، ترسانده بود. وقتی افسر پلیس رفت، گفت باید درهایمان را قفل کنیم و به ریواس با یک شام بزرگ استیک پاداش دهیم. ریواس تقریباً 12 سال عمر کرد، اما آن شب تنها باری بود که او در تمام عمرش پارس کرد. خوشبختانه، او هرگز نیازی به هشدار نسبت به خطر دیگری ندید. ما او را مانند یکی از اعضای خانواده دوست داشتیم و هنوز هم دلتنگ سگ نازنینمان هستیم.
سوال: چرا ریواس در یک شب گرم پارس کرد؟
1. او ترسید.
2. او یک موش را دید.
3. دزد وارد خانه شد.
4. قفل درها باز شد.