متن: وقتی بزرگ شدم از اینکه با پدرم دیده شوم خجالت می کشیدم. او به شدت فلج شده بود، و وقتی با هم راه می رفتیم، دستش را روی بازوی من برای حفظ تعادل می گذاشت، مردم خیره می شدند، من از توجه ناخواسته خجالت می کشیدم. راه رفتن با هم سخت بود - و به همین دلیل، هر چه پیش می رفتیم چیز زیادی نگفتیم. اما همانطور که شروع کردیم، او همیشه می گفت: "شما سرعت را تعیین می کنید. من سعی می کنم شما را دنبال کنم." پیاده‌روی معمول ما به مترو یا از مترو می‌رفت، که از آنجا به محل کارش می‌رسید. او مریض سر کار رفت و حتی در هوای بد. او تقریباً هیچ روزی را از دست نمی داد، و حتی اگر دیگران نمی توانستند به دفتر می رسید. برای او مایه افتخار بود. وقتی برف یا یخ روی زمین بود، راه رفتن برای او حتی با کمک غیرممکن بود. در چنین مواقعی من یا خواهرم او را در خیابان‌های بروکلین، نیویورک، با سورتمه کودک به سمت ورودی مترو می‌کشیدیم. زمانی که به آنجا می‌رسید، سعی می‌کرد تا نرده‌ها را بگیرد تا به پله‌های پایین‌تری برسد که هوای گرم‌تر تونل یخ را آزاد نگه می‌داشت. در منهتن، ایستگاه مترو زیرزمین ساختمان اداری او بود، و او مجبور نبود دوباره به بیرون برود تا زمانی که در بروکلین در راه خانه با او ملاقات کنیم. وقتی الان به آن فکر می‌کنم، تعجب می‌کنم که یک مرد بالغ چقدر باید از شرم و ناتوانی رنج ببرد. و من همچنین از اینکه چگونه این کار را انجام داد - بدون تلخی یا شکایت شگفت زده شدم. او هرگز در مورد خود به عنوان یک مورد ترحم صحبت نمی کرد، و هیچ حسادتی نسبت به افراد خوش شانس یا توانمندتر نشان نمی داد. چیزی که او در دیگران جستجو می کرد «قلب خوب» بود و اگر یکی را پیدا می کرد، صاحب آن به اندازه کافی برایش خوب بود. اکنون که بزرگتر شده ام، معتقدم که این معیار مناسبی برای قضاوت در مورد مردم است، حتی اگر هنوز دقیقاً نمی دانم "قلب خوب" چیست. اما زمان هایی را که خودم ندارم می دانم. او سال‌هاست که دور است، اما من اغلب به او فکر می‌کنم. تعجب می کنم که آیا او احساس بی میلی من برای دیده شدن با او را در طول پیاده روی ما حس کرد؟ اگر این کار را کرد، متاسفم که هرگز به او نگفتم که چقدر متاسفم، چقدر بی لیاقت بودم، چقدر پشیمان شدم. وقتی از دردسرهایم شکایت می کنم، وقتی به اقبال دیگری غبطه می خورم، وقتی «قلب خوب» ندارم، به او فکر می کنم.
سوال: رفتار مرد با پدرش در جوانی چگونه بود؟
1. او با خوشحالی به پدرش کمک کرد.
2. او هرگز به پدرش کمک نکرد.
3. او به پدرش کمک کرد، اما نه با خوشحالی.
4. او فقط به پدرش کمک کرد تا بعد از شام قدم بزند.