متن: من و پدرم صبح خود را با حرکت سریع به فروشگاه محلی شروع کردیم. من در صف پیشخوان استارباکس منتظر ماندم در حالی که او در اطراف خرید می کرد تا چند چیز را بردارد. وقتی داشتم از آنجا شروع می‌کردم، متوجه خانمی مسن شدم، با موهای نامرتب، لایه‌های روی لایه‌ای از لباس‌های قدیمی، قوز پشت سر من در صف. او چند چیز برای شستن داشت و به نظر می‌رسید که می‌خواست صندوقدار استارباکس زنگ بزند زیرا آن صف کوتاه‌تر از صف‌های فروشگاه بود. در نقطه ای متوجه شدم که لبه های او به پشت سرم نزدیکتر شده است -- نزدیکتر از آن چیزی که با آن راحت بودم! به طور غریزی دستی روی کیفم گذاشتم و آن را به خودم نزدیک کردم. ترس و تخیل من در خلق داستان های وحشیانه در مورد این زن بی خانمان که ممکن است سعی کند از من بدزدد، تسریع کرد. بعد نوبت من بود که سفارش بدم. وقتی صندوقدار کل من را به Ypsilanti زنگ زد، متوجه شدم که 67 سنت کم دارم. به پدرم زنگ زدم اما شنوا بود. او از من خواست که حرفم را تکرار کنم اما باز هم نتوانست من را تشخیص دهد. در آن نقطه، یک بازوی بلند و خاکستری، با سوراخ هایی در آستین هایش، از پشت سرم رسید. او 67 سنت روی پیشخوان گذاشت و گفت: "اینجا، همه ما گاهی به کمک نیاز داریم." من او را اشتباه قضاوت کرده بودم و او پیشنهاد داده بود که به من کمک کند! این زن چه هدیه و درس شگفت انگیزی در مورد قضاوت دیگران به من داد! خدایا شکرت!
سوال: از این قسمت می توان فهمید که زنان مسن _ .
1. احتمالاً زندگی ضعیفی داشته است
2. سعی کرد از نویسنده پول بدزدد
3. همیشه از نزدیک نویسنده را دنبال می کرد
4. اغلب برای خرید چند چیز به فروشگاه می رفت.