متن: یک مکالمه معمولی بین غریبه ها بیش از صحبت کردن را شامل می شود. همچنین شامل پویایی تعامل فضا می شود. اگر یک نفر خیلی نزدیک شود، نفر دیگر پشتیبان می گیرد. اگر نفر اول دوباره به فضای دیگری حمله کند، شخص دیگر دوباره پشتیبان می گیرد. شخصی که خود را پشتیبان می بیند سعی می کند فاصله منطقه راحتی را افزایش دهد. شخصی که نزدیک می شود سعی می کند این فاصله را کاهش دهد. به احتمال زیاد هیچ یک از افراد به طور کامل از آنچه در حال وقوع است آگاه نیستند. در دهه 1960، ادوارد تی هال، انسان شناس آمریکایی، پیشگام در مطالعه استفاده رفتاری انسان از فضا بود. رشته تحصیلی او به عنوان پروکسمیک شناخته شد. هال گفت که فضای شخصی برای افراد در ایالات متحده را می توان به عنوان داشتن چهار منطقه متمایز تعریف کرد: منطقه صمیمی در 18 اینچ از بدن شما، برای زمزمه کردن و در آغوش گرفتن. منطقه شخصی از 18 اینچ تا چهار فوت، برای صحبت با دوستان نزدیک. منطقه اجتماعی چهار تا 10 فوتی برای مکالمه با آشنایان. و منطقه عمومی 10 تا 25 فوتی، برای تعامل با غریبه ها یا صحبت با یک گروه. مورخان می گویند که استانداردهای فضای شخصی ما با انقلاب صنعتی در قرن 18 آغاز شد. در شهرهایی مانند لندن و نیویورک، افراد طبقات مختلف اجتماعی و اقتصادی به طور ناگهانی در کنار هم قرار گرفتند، بنابراین آنها ناخودآگاه یک کد ادبی عمومی برای محدود کردن فضای اطراف خود ایجاد کردند. افراد هنگامی که منطقه آنها نقض می شود، پیام های غیرکلامی ناراحتی را نشان می دهند. افراد مهاجم ممکن است به انگشتان پا ضربه بزنند، موهایشان را بکشند، کاملا سفت شوند یا حتی عصبانی شوند. همانطور که هال در اثر برجسته خود اشاره کرد، یک مکالمه راحت باید شامل پارامترهای فضای شخصی انسان باشد.
سوال: این قسمت بیشتر در مورد _ .
1. ارتباط غیرکلامی چیست
2. گفتگوی انسانی
3. زندگی ادوارد تی هال
4. استفاده رفتاری انسان از فضا