متن: سال ها پیش در یک کشور غربی زندگی می کردم. اولین کارم در شهر بود و برای رفتن به سر کار با وسایل نقلیه عمومی هیجان زده بودم! من قبلاً هرگز استخدام نشده بودم و شانس من برای مسافرت با اتوبوس به تنهایی همیشه بسیار کم بود. بنابراین، از سبک زندگی جدیدم بسیار خوشحال شدم! هر روز صبح به موقع از خانه خارج می شدم تا از جاده اصلی به اتوبوس 8.05 برسم. یک صبح پاییزی می‌توانستم اتوبوس را ببینم که نزدیک می‌شود. من همچنین می توانستم یک خانم مسن را ببینم که با یک سگ دوست داشتنی در کنارش راه می رفت. چند جوان پشت سر او بودند. اتوبوس رسید و سوار شدیم. تنها هشت مسافر اجازه سفر ایستاده داشتند. داخل اتوبوس بودم که راهبر زنگ زد: "فقط هشت مسافر ایستاده! آخرین نفری که سوار شد لطفا پیاده شود؟" من آن جوان ها را در داخل، روبروی خود دیدم، و اینطور شد که آنها از صف پریده اند! برگشتم و دیدم خانم مسن با سگش در حال پیاده شدن هستند. سریع حرکت کردم تا جلوش رو بگیرم. من او را تشویق کردم که بماند، چون می‌دانستم که آن روز صبح دیر می‌آیم، اما آزارم نداد. وقتی از کنارش رد شدم تا از اتوبوس پیاده شوم، متوجه شدم - او نابینا است! سگش سگ راهنمایش بود! خب بالاخره به دفتر رسیدم. بعد از کار روزانه به ایستگاه اتوبوس روبروی دفترم رفتم تا سفر برگشت را انجام دهم. چه غافلگیری خوبی! خانم و سگش آنجا بودند! من واقعاً خوشحال شدم زیرا فرصت بهتری برای صحبت با او داشتم. من صحبت را شروع کردم و او متوجه لهجه آسیایی من شد! او پرسید که آیا من همان کسی هستم که آن روز صبح به او کمک کردم؟ حیرت آور! از آنجا به بعد یک گفتگوی طولانی شاد بود. این خاطرات زیبا هنوز در ذهن من باقی مانده است. با کمک به دیگران احساس رضایت می کنم!
سوال: کدام یک از عبارات زیر مضمون متن را بهتر نشان می دهد؟
1. هیچ جا مثل خونه نمیشه.
2. مهربانی در همه جا یافت می شود
3. پرنده اولیه کرم را می گیرد
4. هیچ چیز برای مردی که تلاش می کند دشوار نیست.