متن: یک روز در استرالیا تصمیم گرفتم پرواز با هواپیما را امتحان کنم. من با یک مربی بالا رفتم، شناور شدم و حدود 20 دقیقه بالای امواج پرواز کردم، سپس روی شن ها فرود آمدم. همسرش آنجا بود تا ما را ملاقات کند تا بتواند ما را به عقب براند. پسرشان حدوداً 8 ساله با او بود. همانطور که ما چهار نفر آنجا ایستاده بودیم، زنی به نام سو با لبخند بزرگی آمد. او سلام گرمی به زن و شوهر کرد و سپس از پسر پرسید: "دوست مدرسه چطور است؟" پسر با چهره ای پریشان جوانش به آرامی گفت: "خوب نیست." در پاسخ، سو با تعجب فریاد زد: "خوب نیست؟ شرط می بندم که سرگرم کننده است." سپس توجه خود را به والدین پسر معطوف کرد. آنها شروع به صحبت در مورد برخی از دوستان خود کردند، لبخند زدند و خندیدند. در همین حال، هر سه نفر به طور کامل پسر را نادیده گرفتند. اما تماشای سرش افتادم. او را دیدم که از گروه دور شد، چند قدم برداشت و تنها آنجا ایستاد. هنوز هم برای من سخت است که باور کنم که کسی می تواند واکنش یک کودک را کاملاً از دست بدهد. من تعجب کردم که چگونه سه بزرگسال می توانند آنجا بایستند و بخندند در حالی که آن پسر تنها ایستاده بود و نه تنها از مدرسه ناراحت بود، بلکه از اینکه هیچ کس به مشکلات او علاقه نداشت. شاید پدرش با ورزش های پرخطر سعی کرده حواس پسرش را پرت کند. تا زمانی که فعال هستید، نمی توانید درد عاطفی خود را احساس کنید. اما اگر پسرش به ورزش علاقه ای نداشته باشد چه؟ اینها همان چیزی بود که اکثر مردم می گویند "والدین خوب" هستند. اما من می گویم کاری که آنها کردند کودک آزاری بود. در آن لحظه غفلت کامل احساسی بود. و به همین دلیل است که این داستان را می نویسم. به همه یادآوری کنیم که تعامل اندک با کودکان است که در زندگی آنها و در جامعه تغییر ایجاد می کند.
سوال: چرا نویسنده متن را می نویسد؟
1. برای متهم کردن بزرگسالان بی فکر.
2. . برای ابراز همدردی با یک پسر.
3. برای توصیف یک صحنه جالب.
4. از والدین بخواهید که با کودکان ارتباط برقرار کنند.