متن: چیزی مثل رعد غرش می کرد. زمین کمی لرزید و صدای شلیک گلوله را شنیدیم. "پدر!" حسن گریه کرد. بلند شدیم و از اتاق نشیمن بیرون رفتیم. "پدر! این چه صدایی است؟ حسن جیغ زد و دستانش را به سمت علی دراز کرد. علی دستانش را دور ما حلقه کرد. نور سفیدی درخشید و آسمان را به رنگ نقره ای روشن کرد. دوباره برق زد و صداهای تند تند تیراندازی به دنبالش آمد. "آنها" دوباره اردک را شکار می کنی.» علی با صدای خشن گفت: «شب اردک شکار می کنند، می دانی.» نترس. آژیر از دور به صدا درآمد. جایی شیشه شکست و یکی فریاد زد. صدای مردم را در خیابان شنیدم. از خواب تکان خورده و احتمالا هنوز پیژامه به تن دارند، با موهای ژولیده و چشمان پف کرده حسن گریه می کرد، علی او را به او نزدیک کرد و با لطافت در آغوشش گرفت، ما تا ساعات اولیه صبح همینطور جمع شدیم. تیراندازی ها و انفجارها باعث شد کمتر از یک ساعت طول کشید، اما ما را به شدت ترسانده بودند، زیرا هیچ کدام از ما صدای تیراندازی را در خیابان نشنیده بودیم، آن زمان برای ما صداهای خارجی بود، نسل کودکان افغان که گوش هایشان جز صدای بمب و شلیک چیزی نمی دانست. هنوز به دنیا نیامده بود. در اتاق ناهارخوری دور هم جمع شده بودیم و منتظر طلوع خورشید بودیم، هیچ یک از ما نمی دانستیم که یک روش زندگی به پایان رسیده است. پایان زمانی فرا رسید که تانک‌های روسی در همان خیابان‌هایی که من و حسن در آن بازی می‌کردیم غلتیدند و مرگ افغانستانی را که می‌شناختم به ارمغان آورد و آغاز دوران خون‌ریزی را رقم زد. درست قبل از طلوع آفتاب، ماشین بابا به داخل جاده افتاد. درش محکم بسته شد و قدم های دویدنش به پله ها کوبید. سپس در آستانه در ظاهر شد و من چیزی در چهره او دیدم. چیزی که من فوراً آن را تشخیص ندادم زیرا قبلاً آن را ندیده بودم: ترس. "امیر! حسن!" در حالی که به سمت ما می دوید گریه می کرد و دست هایش را کاملا باز می کرد. همه راه ها را بستند و تلفن کار نکرد. من خیلی نگران بودم! به او اجازه دادیم که ما را در آغوش خود بپیچد و برای لحظه ای کوتاه از اتفاقی که در آن شب افتاده بود خوشحال شدم.
سوال: نویسنده متن کیست؟
1. حسن
2. علی
3. بابا
4. امیر