متن: احتکار کسی است که نمی تواند یا نمی خواهد اشیاء را دور بیندازد و دور انداختن اشیا باعث درد شدید او می شود. هنگامی که مردم مقدار زیادی از اشیاء را احتکار می کنند، فضاهای قابل سکونت خانه آنها را اشغال می کند. با رشد مجموعه، آنها قادر به انجام فعالیت های ساده مانند پختن غذا یا تماشای تلویزیون نیستند. گاهی اوقات احتکار آنقدر شدید است که قسمت هایی از خانه هایشان غیرقابل دسترس می شود. اما در میان بسیاری از مشکلاتی که چنین رفتاری به همراه دارد، مهمترین آنها خطرات سلامتی است. هنگامی که راهروها و پنجره‌ها مسدود می‌شوند، احتکارکنندگان در معرض خطر مرگ در آتش هستند، زیرا آنها دیگر مسیر تخلیه روشنی ندارند. چیزهایی که در ارتفاع انباشته شده اند می توانند بالای سر صاحب خانه بیفتند یا شخصی که سعی دارد از روی انبوهی از اشیاء بالا برود ممکن است سقوط را تجربه کند. مشکل سرویس بهداشتی هم هست. مناطقی که غذا را نمی توان به درستی تمیز کرد شروع به جذب حشرات می کند و حمام هایی که مملو از اموال بسیار هستند دیگر قابل شستشو نیستند. متأسفانه، تأثیر جدی مشکل به دو دلیل می تواند بدتر شود. یکی این است که از آنجایی که رفتار در پشت درهای بسته پیشرفت می کند، افراد می توانند سال ها قبل از اینکه دوستان یا اعضای خانواده از مشکل آگاه شوند، مجموعه ای از اشیاء را جمع آوری کنند. دلیل دوم این است که احتکارکنندگان اغلب تشخیص نمی‌دهند که مشکلی دارند و تا زمانی که کمک حرفه‌ای دریافت نکنند، به زندگی در انکار ادامه می‌دهند. روانشناسان هنگام تلاش برای تشخیص، احتکار را به خودی خود یک اختلال در نظر نمی گیرند. در عوض، اغلب به عنوان نشانه ای از اختلال وسواس فکری-اجباری، افسردگی یا اضطراب دیده می شود. جامعه سلامت روان به تازگی مطالعه فشرده ای را در مورد شبانه روزی آغاز کرده است و تحقیقات بیشتری برای درک علل آن و یافتن درمان موثر مورد نیاز است.
سوال: ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم که _ .
1. احتکار یک مشکل جدی است که نیاز به نگرانی دارد.
2. دلیل اصلی احتکار، بار اقتصادی است.
3. اگر فردی احتکار کننده باشد، تهیه غذا آسانتر می شود.
4. اقلام احتکار شده را نمی توان بالاتر از سر یک فرد انباشته کرد.