متن: بچه های من کامل هستند. هر چهارتاشون عالی و زیبا و باهوش. شرط می بندم مال شما هم هست. البته به جز این که نیستند. در حقیقت، فرزندان من و شما احتمالاً از نظر ظاهر، رفتار، هوش و جذابیت متوسط هستند. به همین دلیل به آن میانگین می گویند. اعتقاد شما به خاص بودن فرزندتان احتمالاً یک چیز بیولوژیکی است تا یک واقعیت. یک عزیز، به ویژه یک کودک عزیز، همانطور که ما آنها را مشاهده می کنیم، ویرایش می شود. فرزندان دیگران لوس می شوند. ما با روحیه آنها شیطون هستند. ما اعتماد به نفس دارند این همه طبیعی است و حتی زمانی که خیلی دور از آن گرفته نشود، لمس کننده است. با این حال، این یک چیز است که این ایده را برای خودمان تغذیه می کنیم، اما دادن آن به فرزندانمان ممکن است کمی کمتر مطلوب باشد. ما این ایده را داریم که - بر خلاف نسل والدینم - باید تا جایی که می‌توانیم احترام به نفس فرزندانمان را بالا ببریم. بنابراین، خط‌نوشته‌های تصادفی آن‌ها با پیکاسو آنجاست، C-minus آن‌ها یک نادیده‌انگاری ناگوار از جانب معلم است، و این واقعیت که هیچ‌کس نمی‌خواهد با آنها دوست شود به این دلیل است که آنها بسیار باهوش یا حساس هستند. بچه ها خیلی سریع این نوع چیزها را می بینند و به طور طبیعی تمجید والدین خود را نادیده می گیرند. همانطور که بزرگ می شوند، احساس می کنند که جهان گسترده تر آنها را متفاوت قضاوت می کند. این منجر به بدبینی - امیدواریم که ملایم - در مورد هر چیزی که والدینشان در مورد دستاوردهایشان به آنها می گویند می شود. شاید خوب باشد -- اما مطمئن نیستم که برای آنها خوب است که ستایش والدین تا این حد نادیده گرفته شوند. اگر والدین کمی _ گاهی اوقات، این می تواند دو اثر مثبت داشته باشد - اول اینکه وقتی تعریف و تمجید از راه می رسد، احتمال بیشتری وجود دارد که باور شود و دوم اینکه با تصویری از واقعیت که کودک در آن است، با دقت بیشتری مطابقت دارد. در سر آنها شکل می گیرد. فشار زیادی به کودکانی وارد می شود که به آنها گفته می شود زیبا، خاص و کامل هستند. زیرا در این صورت، کجا باید رفت؟ فقط رو به پایین آنها بیش از حد از وضعیت خود در چشمان شما آگاه می شوند و خطر باید این باشد که از شکست شما می ترسند. تحسين بيش از حد توسط والدين، نقطه مقابل انتقاد هميشه است. هر دو می توانند پیامدهای منفی داشته باشند. این مهم است که به فرزندان خود این آزادی را بدهید که نقص داشته باشند - بدانند که ناقص بودن اشکالی ندارد، و در واقع، ما اغلب مردم را به خاطر عیب‌هایشان دوست داریم - انسان‌های کامل (که فقط می‌توانیم آنها را تصور کنیم، همانطور که آنها انجام می‌دهند. وجود ندارند) احترام گذاشتن به آنها آسان است، اما دوست داشتن آنها سخت است. اکنون من نزدیک به 60 سال دارم، بینش اصلی من این است که خیلی کمتر از آن چیزی که قبلاً فکر می کردم خاص هستم. این دانش در واقع برای داشتن یک زندگی متعادل تر مفید بوده است. من مطمئناً دوست ندارم به نگرش‌هایی که والدینم، به‌ویژه پدرم داشتند، برگردم، مبنی بر اینکه ستایش از کودک به معنای «لغزش کردن» یا بزرگ‌کردن آن‌ها است. با این حال، تاریخ خانواده ها مانند تاریخ هر چیز دیگری است -- داستان واکنش های بیش از حد. ما فرزندانمان را تا آسمان ستایش می‌کنیم، تا حدی به این دلیل که فکر می‌کنیم این کار به آنها احساس خوبی می‌دهد، بلکه به این دلیل که به ما احساس خوبی می‌دهد. و شاید بیشتر دومی باشد تا اولی. عشق بیش از حد می تواند به اندازه کمبود آن سنگین باشد. توصیه من این است که تعریف و تمجید خود را محدود کنید. سپس هر قطعه ستایش به جای نادیده گرفته شدن به حساب می آید.
سوال: نویسنده احتمالاً با کدام یک از موارد زیر موافق است؟
1. احترام به خود کودکان نباید دغدغه اصلی والدین باشد.
2. ساده ترین راه برای لوس کردن کودک تحسین کردن اوست.
3. افراد کامل سزاوار احترام ما هستند اما نه عشق ما.
4. والدین باید فرزندان خود را تحسین کنند اما نه زیاد.