متن: یکی از بزرگترین دستاوردها در ورزش در صد سال گذشته، 4 دقیقه مایل بود. دویدن یک مایل در کمتر از 4 دقیقه مانع بزرگی در ورزش بود. هنگامی که توسط یک نفر شکسته شد، ورزشکاران زیادی سعی کردند آن را بشکنند. برای سال‌ها، مردم فکر می‌کردند که دویدن یک مایل در کمتر از 4 دقیقه غیرممکن است. این دانش عمومی بود که هیچ کس روی زمین نمی تواند به صورت فیزیکی یک مایل را در کمتر از 4 دقیقه بدود. دوندگان حرفه‌ای سال‌ها تلاش می‌کردند و برای شکست دادن آن زمان تمرین می‌کردند، اما هر بار شکست می‌خوردند. در سال 1952، یک مرد بریتانیایی به نام راجر بانیستر هدفی را برای خود تعیین کرد: اولین کسی باشد که یک مایل را در کمتر از 4 دقیقه بدود. او به شدت تمرین کرد و 2 سال بعد، بنیستر بالاخره سد 4 دقیقه ای را شکست. میدونی چیه؟ بلافاصله پس از آن، افراد بیشتری شروع به دویدن مایل در کمتر از 4 دقیقه کردند. تقریبا هر سال پس از مایل زیر 4 دقیقه ای بنیستر، رکوردهای جهانی جدیدی ثبت می شد. امروزه حتی یک دانش آموز دبیرستانی می تواند به طور معقولی 4 مایل بدود. در حدود 50 سال، 4 مایل از غیرممکن به حرفه ای به آماتور تبدیل شد. اما من حدس می‌زنم که من واقعاً در اینجا به این سؤال پاسخ نمی‌دهم: این چه ربطی به یادگیری ژاپنی دارد؟ وقتی هدفی در ذهن دارید، موانع ذهنی می توانند موانع بزرگی برای غلبه بر آن باشند و یادگیری زبان ژاپنی تفاوتی ندارد. اما اگر به اندازه کافی فداکار باشید و هدف خود را اولویت اصلی خود قرار دهید، ممکن است از کارهایی که می توانید انجام دهید شگفت زده شوید. بقیه چیزها را برای مدتی کنار بگذارید، فقط دنبال آن بروید و ببینید چه چیزی می توانید به دست آورید. به هر حال، اگر کسی بتواند کاری را انجام دهد که مردم فکر می کردند از نظر فیزیکی غیرممکن است، شاید یادگیری زبان ژاپنی آنقدرها هم سخت نباشد.
سوال: خوانندگان با توجه به متن چه می توانند باشند؟
1. ورزشکاران
2. معلمان
3. مقامات
4. دانش آموزان.