متن: نام من رالف است و 42 سال سن دارم. من در کارخانه ای کار می کنم که از آن بسیار لذت می برم. در 27 مه 1999 روی یک دستگاه اتوماتیک کار می کردم. در حین کار دستم به داخل دستگاه کشیده شد و انگشت وسط دست راستم کنده شد. من برای جایگزینی آنچه از انگشت باقی مانده بود عمل کردم و اکنون انگشتی دارم که تقریباً به اندازه انگشت اشاره ام است. در طول سالها برای من بسیار برکت برای یک زندگی کامل و سالم بود. از همه بیشتر به خاطر داشتن همسرم خوشبختم. ما با هم رشد کرده ایم و در ایمان خود رشد کرده ایم. زندگی با انگشت من یا بدون انگشت من ادامه دارد. قرار نبود اجازه بدهم این زندگی من را تسخیر کند و فشار آوردم تا سر کار برگردم و وظیفه سبکی را بر عهده گرفتم. اینجا بود که درس من شروع شد. وقتی به سر کار برگشتم، شروع به دریافت نظرات و کنایه های مردمی کردم که از من می پرسیدند آیا ارزش از دست دادن انگشتم را روی یک پاکت سیگار دارد یا خیر. یکی شایعه کرد که من یک پاکت سیگار را انداختم و دستم را پایین آوردم تا آنها را بردارم و اینگونه انگشتم را گم کردم. این درست نیست. این شایعه بیشتر از گم کردن انگشتم در آن دستگاه به درد آورد. همه به جلسه ای دعوت شدند تا این موضوع حل شود و ماجرا مشخص شود. من مجبور شدم درسم را به اشتراک بگذارم. فقط با چند کلمه بد می توانیم زندگی یک نفر را خراب کنیم. یک ضرب المثل قدیمی وجود دارد که هرگز فراموش نمی کنم: پس لطفاً به یاد داشته باشید که چه می گویید.
سوال: به گفته نویسنده، انگشت اشاره او در دست راست تقریباً به اندازه _ .
1. انگشت وسطش روی دست راستش
2. انگشت وسطش روی دست چپش
3. انگشت شستش روی دست راستش
4. انگشت شستش روی دست چپش