متن: وقتی 12 ساله بودم، در مرحله بسیار سختی از زندگی بودم. من کوتاه قد و چاق بودم که برای یک دختر بد بود، بنابراین هماهنگی جزء قوی ترین ویژگی های من نبود. از طرف دیگر، مادرم یک سافت بالیست بسیار با استعداد بود که حتی به عنوان مربی من نیز فعالیت می کرد. شب به شب، تمام تلاشم را می‌کردم تا «مربیم» را تحت تأثیر قرار دهم. متأسفانه، احساس ناامیدی وحشتناکی برای مادرم داشتم. یک بعدازظهر تابستانی، مادرم به ما گفت که قرار است به دیدن عمو دیوید برویم. از آنجایی که ما در یک آپارتمان زندگی می کردیم، رفتن به کشور بسیار لذت بخش بود. عمویم دیوید همیشه راهی برای ایجاد احساس خاص در من داشت. وقتی رسیدیم، عمو و پسر عمویم جف حلقه های فلزی را به دو سوراخ در زمین پرتاب می کردند. کنجکاو بودم که آنها چه کار می کنند، بنابراین رفتم تا تماشا کنم. عمویم که متوجه شد من آنجا ایستاده ام پرسید که آیا تا به حال واشر بازی کرده ام؟ از آنجایی که یک "دختر شهر" بودم، پاسخ من این بود که تنها "واشکن‌هایی" که می‌شناختم، آنهایی بودند که لباس‌ها را تمیز می‌کردند. با خجالت من، عمو دیوید، در حالی که می خندید، توضیح داد که حلقه های فلزی واشر نامیده می شوند. وقتی شنیدم عمویم می گوید می خواهد من جای او را بگیرم شوکه شدم. سپس واشرها را به من داد و نکاتی در مورد چگونگی پرتاب بهتر به من داد. ناخواسته به جف پیوستم. کم کم متوجه شدم که نه تنها از این بازی لذت می برم بلکه می خواهم برنده شوم. ماشین لباسشویی به هوا رفت و شروع به افتادن کرد. سپس ابری از گرد و غبار ظاهر شد که واشر در سوراخ فرو رفت. اولین تلاش من! در واقع واشر را انداخته بودم داخل سوراخ! اگرچه از آن روز 23 تابستان گذشته است، اما این موفقیت کوچک در واشر بازی به من کمک کرد تا اعتماد به نفسم را که در زمان مبارزه با بازی سافت بال از دست داده بود، بازگردانم.
سوال: وقتی به او گفته شد که می تواند عمو دیوید را ملاقات کند، نویسنده احساس کرد _ .
1. غافلگیر شدن
2. راضی
3. ناامید شده
4. عصبی