متن: وقتی مدرسه تمام شد، عجله کردم تا خواهرم را پیدا کنم و قبل از دیدن کسی در کلاسم از حیاط مدرسه بیرون بیایم. اما باربارا و دوستانش ما را تا ورودی شهربازی کتک زده بودند و انگار منتظر ما بودند. باربارا گفت: "پس الان تو کلاس A هستی." او تحت تاثیر قرار گرفت. پرسیدم: کلاس A چیست؟ همه صداهای قهقهه ای برتر و در عین حال به شدت حسادت آمیز داشتند. "خب، چرا فکر کردی معلم تو را به جلوی اتاق برد، دوپی؟ آیا نمی دانستی که قبلاً در کلاس C بودی، خیلی در پشت اتاق؟" البته من نمی دانستم. کلاس پنجم Wenatchee بزرگتر از کل مدرسه من بود که در داکوتای شمالی بود، و ایده تقسیم بندی در یک کلاس هرگز به ذهنم خطور نکرده بود. تقسیم بندی برای اولین دوره نمره گذاری قبل از آمدن من به مدرسه انجام شده بود، و من در شش هفته ای که آنجا بودم، هرگز با کسی آنقدر صحبت نکرده بودم که بتوانم در مورد کلاس های A، B و C اطلاعاتی کسب کنم. هنوز نمی‌توانستم بفهمم که چرا این موضوع برای باربارا و دوستانش تفاوت ایجاد کرده است. من هنوز نمی‌دانستم که کار گذرا بودن شرم‌آور و کثیف و اهل داکوتای شمالی بودن مضحک است. فکر می کردم زندگی در چادر از زندگی در خانه لذت بیشتری دارد. نمی‌دانستم که ما واقعاً کولی بودیم (چقدر آن فکر در آن زمان مرا هیجان زده می‌کرد!) و کسانی که می‌کارند نسبت به کسانی که کاشت نمی‌کنند با سوء ظن می‌نگریستیم. به ذهنم خطور نمی‌کرد که همه ما را یکی دیگر از پدیده‌های طبیعی غیرقابل‌اعتماد نگاه می‌کردند که مانند مه یا باد به این سو و آن سو می‌چرخید، نمی‌دانستم تنها کودکی بودم که در باومن اردو زده بودم. زمین همیشه برای خارج شدن از کلاس C. نمی‌دانستم که مدیران مدارس و مدیران مدنی کنفرانس‌هایی برگزار کرده‌اند تا در مورد مشکل کارگران گذرا صحبت کنند. فقط می دانستم که برای دو روز شاد با باربارا و دوستانش به مدرسه راه می رفتم، در فواصل کلاس با آنها بازی هاپکاچ بازی می کردم و با آنها طناب می پریدم، و حتی برای خوردن آب زنجبیل به خانه دعوت می شدم - نوشیدنی عجیبی که قبلاً هرگز نچشیده بودم. .
سوال: دلیل اصلی بی اعتمادی افراد جامعه به کارگران گذرا این بود که کارگران گذرا _ .
1. تمایل به قانون شکنی داشتند
2. ساکنان موقت بودند
3. از غریبه ها می ترسیدند
4. تحصیلات کمی داشت