متن: یک کودک آمریکایی به طور متوسط سه تا پنج ساعت در روز را صرف تماشای تلویزیون می کند. در سال 1961، متوسط کودک در سه سالگی شروع به تماشای تلویزیون کرد. با این حال، امروز نه ماه است. با این حال، اکثر والدین فکر می کنند که تلویزیون تأثیر بدی بر فرزندان آنها دارد. به عنوان مثال، در اوایل دهه 1970، والدینم معتقد بودند که بینایی بد من ناشی از نشستن بیش از حد به صفحه نمایش است و به همین دلیل باعث شدند که من حداقل 6 فوت فاصله داشته باشم. امروزه اکثر مردم چنین نگرانی ندارند، اما بسیاری از جملات مضحک جدید ظاهر شده است: *تلویزیون بچه ها را احمق می کند. بسیاری از کودکان در دوران پیش دبستانی برنامه های آموزشی بیشتری تماشا می کنند. وقتی بزرگ شدند، می توانند کتاب های بیشتری بخوانند و ایده های بسیار بهتری برای حل مسائل دشوار نسبت به سایر کودکان دارند. *تلویزیون بچه ها را خشن می کند. داستان واقعی به این سادگی نیست. صدها مطالعه نشان می دهد که تماشای خشونت در تلویزیون کودکان را پرخاشگرتر می کند. اما مطالعه روی بیش از 5000 کودک همچنین نشان می دهد که برخی برنامه های مثبت کودکان را مهربان تر می کند. مشکل اینجاست که بچه‌ها به‌طور فزاینده‌ای برنامه‌های خشونت‌آمیز را به جای نمایش‌های مناسب سنشان تماشا می‌کنند. *نشستن و تماشای تلویزیون باعث اضافه وزن کودکان می شود. یک آزمایش نشان می‌دهد که وقتی کودکان کمتر تلویزیون تماشا می‌کنند، وزن بیشتری از دست می‌دهند. با این حال، کاهش زمان تلویزیون آنها را فعال تر نمی کند. مشکل واقعی در میان وعده نهفته است. یک عادت رایج برای بچه ها و تبلیغات غذاهای ناسالم. *تلویزیون به بچه ها کمک می کند بخوابند. برعکس این قضیه صادق است. هر چه کودکان بیشتر تلویزیون تماشا کنند، احتمال خواب و چرت نامنظم آنها بیشتر می شود. اجازه دادن به بچه ها برای تماشای تلویزیون بخشی از مشکل است نه راه حل.
سوال: مزیت برنامه های آموزشی تلویزیون کدام یک است؟
1. آنها باعث می شوند کودکان بهتر از دیگران مسائل دشوار را حل کنند.
2. آنها توانایی کودکان را برای کنار آمدن با دیگران بهبود می بخشند.
3. آنها احتمالاً کودکان را پرخاشگرتر می کنند.
4. آنها از موفقیت کودکان در آینده مطمئن خواهند شد.