متن: دو روز پیش ساعت 1 صبح از خواب بیدار شدم. هم اتاقی من در کنار در ایستاده بود (او از یک باشگاه برمی گشت) به همراه مردی میانسال با موهای بلند. او به من گفت: "لطفا اجازه دهید او وارد شود." او را دیده بود، سرد و لرزان (شب قبل برف باریده بود) و بلافاصله از او خواست که در محل ما بخوابد. او یک دانشجوی حقوق پنجاه ساله بود که در خشکشویی مشغول انجام تکالیف بود که متوجه شد کلیدهایش را در خانه اش جا گذاشته است. من تا به حال مرد غریبه ای در خانه ام نخوابیده بودم. من و هم اتاقی ام هر دو کمتر از 5 فوت هستیم و از کودکی از ما خواسته شده که با غریبه ها صحبت نکنیم. ناگفته نماند که ما در شهر جدیدی هستیم که کمتر از یک ماه است که در آن زندگی می کنیم. محبت ما را با تردید پذیرفت و به محض طلوع فجر رفت. روز بعد او به خانه ما آمد و گفت که به ما بدهکار است که در سرما یخ نزنیم. او یک کارت زیبا برای ما گذاشت که نوشته بود: "خیلی از شما متشکرم. اقدامات شما بسیار صادقانه است." بعداً او برای ما یک شام ساده "متشکرم" درست کرد که در آن از زندگی خود (یک مربی، یک راهنما، یک دانشجوی حقوق) برای ما گفت. او به ما گفت که چگونه از نگرانی ما برای یک غریبه کاملاً تحت تأثیر قرار گرفته است. آن شب چیزهای زیادی یاد گرفتم. همانطور که او در مورد اینکه چگونه یک بار یک مرد بی خانمان را برای صرف شام کریسمس به همراه خانواده اش آورد، من عمیقا متاثر شدم. هم اتاقی ام درس بزرگی به من داد: ترس خود را رها کن. همیشه درهای شفقت را باز بگذارید و هرگز نمی توانید اشتباه کنید.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. هم اتاقی این نویسنده در یک باشگاه کار می کرد.
2. این مرد قبلاً به دیگران کمک کرده بود.
3. این مرد در زندگی خود یک شکست کامل بود.
4. این دو زن از دوران جوانی در این شهر زندگی می کردند.