متن: وقتی حدود 12 سالم بود، یک دشمن داشتم، دختری که دوست داشت به کاستی های من اشاره کند. لیست او هفته به هفته بیشتر می شد: من خیلی لاغر بودم، دانش آموز خوبی نبودم، زیاد حرف می زدم، خیلی مغرور بودم و غیره. سعی کردم تا جایی که می توانستم همه اینها را بشنوم. بالاخره خیلی عصبانی شدم. با چشمانی پر از اشک به طرف پدرم دویدم. او به آرامی به من گوش داد، سپس پرسید. "آیا چیزهایی که او می‌گوید درست است یا نه؟ جانت، هیچ‌وقت فکر نکردی که واقعاً چه شکلی هستی؟ خب، حالا نظر آن دختر را داری. برو لیستی از همه چیزهایی که او گفته است تهیه کن و نکاتی را که درست است علامت بزن. به چیزهای دیگر او توجه نکنید." همانطور که او به من گفت عمل کردم. در کمال تعجب متوجه شدم که تقریباً نیمی از چیزها درست است. بعضی از آنها را نمی‌توانستم تغییر دهم (مثل اینکه خیلی لاغر بودم)، اما تعداد خوبی را می‌توانستم - و ناگهان خواستم تغییر دهم. برای اولین بار به تصویر نسبتاً واضحی از خودم می روم. لیست را برای بابا آوردم. او از قبول آن امتناع کرد: "این فقط برای شماست." او گفت: "شما بهتر از هر کس دیگری حقیقت را در مورد خودتان می دانید. اما باید یاد بگیرید که گوش دهید، نه اینکه فقط گوش های خود را از عصبانیت و ناراحتی ببندید. وقتی چیزی گفته می شود. در مورد شما درست است، متوجه خواهید شد که به شما کمک خواهد کرد. دنیای ما پر از افرادی است که فکر می کنند وظیفه شما را می دانند. گوش های خود را نبندید. بدانید کار درستی است." توصیه های بابا در بسیاری از لحظات مهم به من بازگشته است. در زندگی ام، هرگز توصیه ای بهتر از این نداشته ام.
سوال: چرا پدرش بی سر و صدا به او گوش می داد؟
1. زیرا معتقد بود آنچه «دشمن» دخترش می گوید بیشتر درست است.
2. چون آنقدر از کوتاهی دخترش عصبانی شده بود که می خواست با مدتی سکوت این را نشان دهد.
3. چون می دانست دخترش در آن لحظه به حرف او گوش نمی دهد.
4. چون کاملا مطمئن نبود کدام دختر راست می گوید.