متن: پنجشنبه گذشته وقتی به سمت دفترم می‌رفتم، متوجه پوستر A4 شدم که به در آسانسور چسبیده بود. بعد متوجه یکی روی دیوار، یکی روی تابلوی اعلانات و بعد یکی روی در کلاسم شدم. در واقع، آنها تقریباً به تمام سطوح موجود در طول راهرو چسبیده بودند. و همه آنها همین جمله را داشتند: "تمام چیزی که من می خواهم کمی احترام است که می بینم سالانه 9000 PS به شما می دهم." من هنوز نمی‌دانم چه چیزی منجر به این کمپین تبلیغاتی شد - گفته می‌شود که این کمپین به گروهی از دانش‌آموزان مرتبط است که برای امتحان نمره تکلیف اضافی دریافت نکرده‌اند - اما من نمی‌توانم از این زبان بی ادبانه آزرده نشم. شروع کردم به فکر کردن در مورد شیوه‌هایی که دانشجویانم عمل می‌کنند و صحبت می‌کنند، و نحوه رفتار و گفتار من در دوران تحصیل در دانشگاه. اعتراف می‌کنم که همه خواندن‌ها را انجام ندادم، و بله، ممکن است چند سخنرانی را در طول سال از دست داده باشم، اما تمام تکالیف را انجام دادم و دستورالعمل‌هایی را که به من ارائه شد، دنبال کردم، بدون اینکه انتظار داشته باشم استادانم مرا تعقیب کنند. . ای کاش می توانستم همین را برای دانش آموزانم بگویم. همانطور که در پایان روز با یکی از همکارانم در پارکینگ قدم می زدم، درباره ناآرامی هایی که پوسترها ایجاد کرده بود صحبت کردیم: "اگر از من بپرسید، او گفت:" همه دانشگاه ها به زودی به بخش خدمات مشتری نیاز خواهند داشت. و این موضوعی بود که من نتوانسته بودم توضیح دهم، واضح و ساده بود: این جوانان مانند دانشجویان دانشگاه رفتار نمی کردند، آنها مانند مشتری رفتار می کردند. دانش آموزی را به یاد آوردم که به من گفت از نمره پایین خود ناامید شده است زیرا "پول زیادی پرداخت کرده است". همکارم در بالای آن گفت: وقتی از یکی از شاگردانش خواسته شد که سمیناری را به دلیل کامل نکردن مطالعه ترک کند، او پاسخ داد: "من به شما پول می دهم که آنچه در مقاله است به من بیاموزید، نه برعکس." هفته گذشته اولین دور نمرات را برای یک ماژول ارسال کردم و در عرض یک ساعت 12 ایمیل شکایت داشتم. یکی به ویژه به دلیل درک نادرست خود از معنای دانشمند بودن برجسته بود. دانش آموز گفت که نمره باید نادرست باشد، زیرا او در تمام سخنرانی ها شرکت کرده بود - گویی به سادگی امیدوار بود آنچه من به او یاد داده بودم مستحق نمره 70+ باشد. وقتی سعی کردم پاسخی مودبانه و حمایتی بدهم، چند نکته را در نظر گرفتم. چه زمانی این انتظار به وجود آمد که حضور در سخنرانی ها به خودی خود شایسته پاداش باشد؟ علاوه بر این، آیا زمانی که در حال تحصیل بودم، آیا هرگز می‌خواستم با اساتیدم تماس بگیرم و نه تنها توانایی آنها را برای نمره‌دهی مناسب به کارم زیر سوال ببرم، بلکه بگویم که نمره پایین من تقصیر آنهاست؟ من متوجه می شوم که با گذشت زمان، دانش آموزان من به طور فزاینده ای تمایلی به انجام هر گونه رفتار تحصیلی که تأثیر مستقیمی بر نمره تکلیف آنها ندارد، افزایش می یابد. بالاخره این همان چیزی است که آنها برای آن هزینه می کنند. بنابراین من به عنوان یک دانشگاهی در نظر گرفته نمی شوم. من در رشته خودم متخصص نیستم، فردی با 10 سال دانش صنعت. من یک ارائه دهنده خدمات هستم. ای کاش ذوق و شوق پاسخ دادن به آن پوسترها را داشتم.» هی دانشجو -- تنها چیزی که می خواهم کمی احترام است، اینکه ببینم چقدر می پردازی هیچ تفاوتی در دستمزد من ندارد، با این حال سطح حمایت من مجبورم با وجود اینکه تدریس هنوز فقط 33 درصد حجم کار من است، 80 درصد از وقت من را می گیرد، اما به هر حال تا ساعت 9 شب در دفتر خواهم بود، زیرا اگر دو مقاله را منتشر نکنم. آخر سال، اخراج خواهم شد.»
سوال: نظر نویسنده در مورد سخنان دانش آموزان در آن پوسترها چیست؟
1. خشمگین.
2. برانگیخته.
3. راحت شد.
4. منتقل شد.