متن: اتفاقات زندگی می توانند خوب یا بد باشند، اما همیشه ما را شگفت زده می کنند. من در سال 2004 از شهر کوچکی در نیویورک به اندرسون نقل مکان کردم. یک روز پشت چراغ قرمز توقف کردم و پشت ماشینی بودم که پلاکش «بازمانده پرل هاربر» بود. پدرم یک بازمانده از پرل هاربر بود، بنابراین من از کامیونم بیرون پریدم و به پنجره اش ضربه زدم. او پنجره را پایین کشید و من پرسیدم که آیا او یک بازمانده از پرل هاربر است؟ گفت: بله. چراغ ها سبز شدند، بنابراین دوباره سوار کامیونم شدم، به چپ پیچیدم و مستقیم به خانه رفتم. بعد با خودم گفتم چرا اسم و شماره تلفنش را نگرفتم؟ من به پست محلی لژیون رفتم و پرسیدم که آیا یک بازمانده از پرل هاربر در فهرست آنها وجود دارد یا خیر. به من گفتند بله و اسمش برونسیل متز بود. اسمش را در دفترچه تلفن جستجو کردم و با او تماس گرفتم. اما به هر حال نتوانستم به او برسم. سپس به آدرس او رفتم. بدون پاسخ به در، یک یادداشت گذاشتم که می خواهم با او صحبت کنم. روز بعد متز با من تماس گرفت و قرار گذاشتیم که در خانه اش ملاقات کنیم. آلبوم تصاویر پدرم را جمع کردم و صبح روز بعد به سمت خانه اش رفتم. پدرم سال‌ها پیش فوت کرد، بنابراین من پر از هیجان بودم که با کسی که تجربیات مشابهی داشت صحبت کنم. ما دو نفر آلبوم ها را مرور کردیم. وقتی ورق زدم، شروع کرد به افرادی که می شناخت و همینطور ساختمان های آشنا اشاره کرد. پدرم رکورددار بزرگی بود، بنابراین بعد از اینکه متز نام افراد را در برخی از عکس‌ها نام برد، عکس‌ها را بیرون آوردم و پشت آن، به خط پدرم، نام‌هایی بود، که متز واقعاً مردم را می‌شناخت. در آن لحظه من مات و مبهوت بودم.
سوال: وقتی نویسنده پلاک «پرل هاربر بازمانده» را دید، _ .
1. او در بزرگراه رانندگی می کرد
2. او در ترافیک گرفتار شده بود
3. منتظر روشن شدن چراغ ها بود
4. او به دنبال یک دوست جدید بود