متن: نه باران، نه برف و نه تاریکی شب نمی‌توانند حامل پست تنسی "میلمن مایک" را از دوست 4 و نیم ساله‌اش کارتر لاوسون جدا کنند - یا آنها را از قرار ملاقاتشان باز دارند. در نه ماه گذشته، این دو نفر هر روز در محله ناکسویل پیش دبستانی با یکدیگر همکاری کرده اند تا چند دقیقه نامه را با هم تحویل دهند و با همسایه های خود چت کنند. لاوسون می‌خواهد وقتی بزرگ شد، یک حامل پست باشد و در داستانی الهام‌بخش، مادرش به ما گفت که چگونه مایک کرنشاو، پست‌چی، الگوی پسرش بوده است. Cassie Lawson از شرکت حمل و نقل پستی ایالات متحده گفت: "هر کسی می تواند فقط مانند "برو، بچه" باشد، اما مایک واقعاً برای صحبت با کارتر تلاش کرده است. کارتر کوچولو حتی یونیفرم مخصوص به خودش را داشت تا با مایک همخوانی داشته باشد. کارمند خدمات پستی گفت: "این واقعا زیبا بود. من فقط نمی توانستم باور کنم که او لباس کامل پستچی را دریافت کرده است." مایک گفت: «هر نامه‌بر ایستگاه‌هایی دارد که منتظرشان است و این همان ایستگاهی است که من هر روز منتظر آن هستم». او پایان روز من است و بهترین بخش روز من است. ارتباط این مرد و پسر کوچولو برای فردریک رولاندو، رئیس انجمن ملی نامه نگاران تعجب آور نیست. رولاندو می‌گوید: «بچه‌ها به نامه‌نویس‌ها پاسخ می‌دهند، زیرا نامه‌برها بخش دوستانه و یونیفرم‌پوش محله هستند که هر روز چیزی به خانه‌شان می‌آورند و کسانی هستند که می‌شناسند و به آنها اعتماد می‌کنند.» برای سالمندان هم همین‌طور است، اما علاوه بر این، نامه‌برها ممکن است تنها فردی باشند که در تمام طول روز با آنها ارتباط برقرار می‌کنند.»
سوال:  چرا مایک کرنشاو آخرین ایستگاه روزش را دوست دارد؟ _
1. جایی است که او زندگی می کند.
2. جایی است که به او حقوق می دهند.
3. او می خواهد با کارتر باشد.
4. تا آن موقع می تواند کارش را تمام کند.