متن: بسیاری از مردم چیزهایی را که می‌تواند برایشان شادی بیاورد به تعویق می‌اندازند، فقط به این دلیل که به آن‌ها فکر نکرده‌اند، آن‌ها را در برنامه‌هایشان ندارند یا به اندازه‌ای سرسخت هستند که نمی‌توانند از کارهای معمول روزانه‌شان رها شوند. یک روز به تمام آن زنانی که در کشتی تایتانیک بودند فکر کردم که در آن شب سرنوشت‌ساز از خوردن غذاهای شیرین در شام خودداری کردند تا غذاهای چرب را حذف کنند. از آن به بعد سعی کردم کمی تغییر پذیرتر باشم. نمی توانم تعداد دفعاتی را بشمارم که به خواهرم زنگ زدم و گفتم نیم ساعت دیگر ناهار برویم؟ او با لکنت می گفت: "نمی توانم، لباسی برای شستن دارم. موهایم کثیف است. کاش دیروز می دانستم. صبحانه دیر خوردم. شبیه باران است." او چند سال پیش درگذشت. ما هرگز با هم ناهار نخوردیم. ما بر اساس وعده‌هایی که به خودمان می‌دهیم زندگی می‌کنیم، زمانی که همه شرایط عالی باشد. وقتی کودکمان، استیوی، توالت را آموزش ببینیم، برمی گردیم و پدربزرگ و مادربزرگ را ملاقات خواهیم کرد. وقتی فرش اتاق نشیمن را تعویض کنیم لذت خواهیم برد. ما به ماه عسل دوم می رویم وقتی دو بچه دیگر از دانشگاه خارج شدیم. زندگی یک راه دارد _ با افزایش سن. روزها کوتاه تر می شوند و لیست وعده هایی که به خودمان داده ایم طولانی تر می شود. یک روز صبح از خواب بیدار می‌شویم و تنها چیزی که برای زندگی‌مان باید نشان دهیم، فهرستی طولانی از «من می‌روم»، «برنامه‌ریزی می‌کنم» و «یک روز، زمانی که اوضاع کمی آرام شود» است. من عاشق بستنی ام. اما ده سال بود که لب هایم به بستنی دست نزده بود. یک روز دیگر ماشین را متوقف کردم و یک بستنی خریدم. اگر ماشینم در راه خانه با کوه یخ برخورد می کرد، خوشحال می مردم. حالا برو روز خوبی داشته باشی کاری را که می خواهید انجام دهید. اگر قرار بود به زودی بمیرید و فقط یک تماس تلفنی داشته باشید، به چه کسی می گویید؟ و چرا منتظری؟
سوال: به نظر نگارنده، کدام یک از موارد زیر بیشترین شانس را برای شادی واقعی مردم دارد؟
1. گرفتن بستنی هر روز
2. دانستن اینکه فرد به طور کامل چه می خواهد.
3. دیدار عزیزان تا زمانی که وقت دارد.
4. به تعویق انداختن چیزهایی که می تواند ما را خوشحال کند.