متن: زمانی یک شاهزاده خانم ثروتمند، زیبا و دانا بود. او که از کسانی که فقط به پول او علاقه داشتند خسته شده بود، گفت که فقط با کسی ازدواج می کند که بتواند ارزشمندترین و صمیمانه ترین هدیه را به او تقدیم کند. به زودی کاخ پر از هدایایی از هر نوع شد. در میان همه این هدایا، او یک سنگ کثیف ساده پیدا کرد. او تعجب کرد که چه کسی این هدیه را تقدیم کرده است. وقتی مرد جوان را پیش او آوردند وانمود کرد که به خاطر هدیه بسیار عصبانی است. او توضیح داد: "پرنسس عزیز، این سنگ نشان دهنده ارزشمندترین چیزی است که می توان داد ---- قلب من است. همچنین صمیمانه است. و چون هنوز مال تو نیست، به سختی یک سنگ است. فقط زمانی که پر از عشق است آیا نرمتر از هر چیز دیگری خواهد شد." مرد جوان بی سر و صدا رفت و شاهزاده خانم را با تعجب ترک کرد. او آنقدر عاشق بود که هر جا می رفت سنگ کوچک را با خود می برد. و ماه ها به مرد جوان هدایایی می داد و تمام توجه خود را به او می داد. اما قلب او به سختی می ماند. سنگ در دستانش بود. او با از دست دادن امید، سنگ را در آتش انداخت. سپس در گرمای آتش، سنگ به شکلی طلایی درآمد. سپس شاهزاده خانم فهمید که خودش باید مانند آتش باشد. در ماه‌های بعد، او زندگی، خرد و ثروت خود را به کشورش تقدیم کرد. و مردم شروع به خواندن او "شاهزاده آتش" کردند. و مانند سنگ، شاهزاده خانم آتش، سختی قلب مرد جوان را ذوب کرد. و همانطور که او قول داده بود، چنان نرم شد که شاهزاده خانم را تا پایان روزهایش خوشحال کرد.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. شاهزاده خانم در نهایت با مرد جوان ازدواج کرد.
2. دل مرد جوان همیشه مثل سنگ سخت بود.
3. مردم کشور شاهزاده خانم فقیر بودند.
4. مرد جوان به پول شاهزاده خانم علاقه داشت.