متن: پلیس به طرز چشمگیری از خیابان بالا رفت. ساعت تقریباً 10 شب بود، اما باد سرد همراه با باران مردم را از خیابان ها دور نگه داشته بود. پلیس ناگهان راه رفتن خود را کند کرد. در آستانه یک فروشگاه تاریک، مردی با سیگار روشن در دهانش تکیه داد. همانطور که پلیس به سمت او می رفت، مرد به سرعت صحبت کرد. او گفت: "اشکال ندارد، افسر، من فقط منتظر یک دوست هستم. این یک قرار بیست سال پیش است. خوب، تقریباً در همین مدت ها قبل رستورانی وجود داشت که این فروشگاه در آنجا قرار دارد - "جو بزرگ" "رستوران برادی." پلیس گفت: «تا پنج سال پیش، آن موقع خراب شد». مرد جلوی در به کبریت کوبید و سیگارش را روشن کرد. نور چهره ای رنگ پریده و چهارگوش با چشمانی تیزبین و یک زخم کوچک سفید در نزدیکی ابروی راستش را نشان می داد. سنجاق روسری او یک الماس بزرگ بود. مرد گفت: «بیست سال پیش امشب، من اینجا در «جو بردی بزرگ» با جیمی ولز، بهترین دوستم، و بهترین مرد دنیا شام خوردم. من و او مثل دو نفر اینجا در نیویورک بزرگ شدیم. برادران، با هم. من هجده ساله بودم و جیمی بیست ساله. صبح روز بعد قرار بود برای بدست آوردن ثروتم به سمت غرب شروع کنم. ما آن شب توافق کردیم که دقیقاً بیست سال بعد از آن تاریخ و ساعت، دوباره اینجا را ملاقات کنیم، مهم نیست شرایط ما چگونه باشد یا از چه مسافتی باید بیاییم. ثروت‌ها هر چه که قرار بود باشند، به دست آوردند." پلیس گفت: "به نظر خیلی جالب می رسد." دیگری گفت: «خب، بله، برای مدتی با هم مکاتبه کردیم.» اما بعد از یک یا دو سال ردیابی همدیگر را از دست دادیم. دنیا را فراموش نخواهد کرد. من امشب هزار مایل آمدم تا در این در بایستم، و اگر شریک قدیمی من بیاید ارزشش را دارد." پلیس چماقش را چرخاند و یکی دو قدم برداشت و گفت: "من در راه خواهم بود. امیدوارم دوستت خوب بیاید." "حداقل نیم ساعت به او وقت می‌دهم. اگر جیمی زنده باشد، تا آن زمان اینجا خواهد بود. خیلی وقت است، افسر." "شب بخیر قربان" پلیس رفت. مردی که هزار مایل آمده بود تا با دوست دوران جوانی اش قرار ملاقات بگذارد، سیگارش را دود کرد و منتظر ماند. حدود بیست دقیقه منتظر ماند، و بعد مردی بلند قد با مانتو بلند، یقه‌ای تا گوش‌هایش، با عجله از طرف مقابل خیابان رفت. مستقیماً به سمت مرد منتظر رفت. "این تو هستی باب؟" او با تردید پرسید. "این تو هستی، جیمی ولز؟" مرد در فریاد زد. "به قلب من مبارک!" تازه وارد فریاد زد و هر دو دست دیگری را با دستانش گرفت. "مطمئناً سرنوشت باب است. مطمئن بودم که تو را اینجا پیدا خواهم کرد. خب، بیست سال زمان زیادی است." "تو خیلی تغییر کردی، جیمی. هرگز فکر نمی‌کردم قدت اینقدر دو یا سه اینچ باشد." "اوه، من بعد از بیست سالگی کمی بزرگ شدم. بیا، باب، ما به جایی می‌رویم که می‌شناسم، و در مورد زمان‌های قدیم صحبت طولانی خواهیم کرد." آن دو مرد دست در دست هم از خیابان شروع کردند. مرد غربی که خودخواهی او با موفقیت بیشتر شده بود، شروع به ترسیم تاریخ حرفه اش کرد. دیگری که در پالتویش پنهان شده بود، با علاقه گوش داد. در گوشه ای داروخانه ای ایستاده بود که چراغ های برق داشت. وقتی وارد شدند، هر کدام برگشتند و به صورت دیگری خیره شدند. مرد غربی ناگهان ایستاد و بازویش را رها کرد. با تندی گفت: تو جیمی ولز نیستی. "بیست سال زمان زیادی است، اما برای تغییر بینی یک مرد از صاف به صاف کافی نیست." مرد قدبلند گفت: "تو ده دقیقه است که بازداشت شده ای، باب. شیکاگو فکر می کند که ممکن است از سر راه ما رد شده باشی و از ما بخواهد که با شما گپ بزنیم. آرام می روید؟" به ایستگاه بروید اینجا یک یادداشت برای شماست. می توانید آن را در اینجا در پنجره بخوانید. این از پاترولمن ولز است." مرد غربی تکه کاغذ کوچکی را باز کرد. وقتی شروع به خواندن کرد دستش ثابت بود، اما وقتی کارش تمام شد کمی میلرزید. یادداشت نسبتا کوتاه بود. "باب: من به موقع در مکان تعیین شده بودم. وقتی کبریت را زدی تا سیگارت را روشن کنی، دیدم که این چهره مرد تحت تعقیب در شیکاگو است. به نوعی من خودم نتوانستم این کار را انجام دهم، بنابراین رفتم و یک سیگار گرفتم. مرد لباس ساده برای انجام کار. جیمی."
سوال: پایان داستان نشان می دهد که _ .
1. زمان برای هیچ مردی منتظر نخواهد ماند
2. دوستی ارزشمند است
3. به سختی می توان عدالت را اجرا کرد
4. پیش بینی زندگی سخت است