متن: به دخترم در حالی که روی کاسه برنج بعدازظهر خود خم شده بود، به او گفتم: "باشه،" با تو و دوستت جی. چه خبر است؟ جی. رهبر گروهی از دانش‌آموزان کلاس سوم در اردوگاهش است - موقعیتی که خود لوسی در تابستان گذشته اشغال کرده بود. _ و هر روز در زمان میان وعده، او همه چیز را به من می گوید، در حالی که من در تمام تابستان توصیه های غیر مفیدی را ارائه می دهم. "لوسی شکایت کرد" او عاشق دستور دادن است. او همه را علیه من برمی‌گرداند. او بدجنس است. در حال تقلا برای آرامش گفتم: «ببخشید.» چی گفتی؟ "او چاق است." لوسی زیر لب زمزمه کرد: "ما داریم می رویم بالا." و ما بالا رفتیم. من 9 سال از تولد او را صرف آماده کردن برای این روز کرده بودم، روزی که درباره این کلمه وحشتناک صحبت می‌کردیم. دقیقا می‌دانستم که باید به دختری که در هنگام تمسخر می‌گفت چه بگویم. اما در تمام تصوراتم، هرگز به ذهنم خطور نکرد که دخترم همان کسی باشد که از کلمه F-Fat استفاده می کند. دخترم روی تختش نشست و من هم کنارش نشستم. "اگر کسی شما را به خاطر چیزی که تقصیر شما نبوده است مسخره کند، چه احساسی خواهید داشت؟" لوسی با بیان توصیه‌های ساده‌ای که هزاران پزشک سال‌ها به زنان دارای اضافه وزن داده‌اند، زمزمه کرد: «او می‌توانست خیلی غذا نخورد.» شروع کردم. گفتم: "همیشه به این راحتی نیست." لوسی به من نگاه کرد و منتظر ماند تا ادامه دهم. دهنم را باز کردم، سپس آن را بستم. آیا باید به او بگویم که با متلک کردن وزن یک زن، او به سنت دیرینه منتقدان پیوسته است؟ آیا باید به او بگویم که وقتی کسی عکس من را پست کرد و گفت: "متاسفم، اما آیا نویسندگانی که برای زنان جوان کتاب می نویسند، نباید زیبا باشند، گریه نکردم؟" آیا او اکنون باید بداند که زندگی منصفانه نیست؟ احساس می کنم چشمان او به من است و منتظر پاسخی است که من ندارم. کلمات ابزار من هستند. داستان ها کار من هستند. ممکن است او آنچه را که من می گویم برای همیشه به خاطر بسپارد، و من نمی دانم چه بگویم. بنابراین من به او می گویم که تنها چیزی که می توانم به آن برسم کاملاً درست است. به دخترم می گویم: "دوستت دارم و هیچ کاری نمی توانی انجام دهی که من تو را دوست نداشته باشم. اما من از تو ناامید هستم. در حال حاضر دلایل زیادی برای دوست نداشتن کسی وجود دارد. ظاهر او یکی از آنها نیست." لوسی سری تکان می دهد و اشک روی گونه هایش می ریزد. "دیگر این را نمی گویم" و من او را نزدیک می کنم و بینی ام را به موهایش فشار می دهم. همانطور که کنار هم می نشینیم، برای او دعا می کنم که باهوش و قوی باشد. من برای او دعا می کنم که دوستانی پیدا کند، کاری که دوستش دارد، شریکی که دوستش داشته باشد. و هنوز، همیشه، دعا می کنم که او هرگز مانند من مبارزه نکند، این وزن هرگز صلیب او نباشد. او ممکن است نتواند بتوانم از این کلمه در خانه خود استفاده کنم، اما من می توانم در ذهنم استفاده کنم. دعا می کنم که او هرگز چاق نشود.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. نویسنده با نوشتن داستان امرار معاش می کند.
2. نویسنده زنی چاق اما خوش قیافه است.
3. نویسنده از دوست داشتن دخترش به خاطر گفته هایش دست می کشد.
4. دختر نویسنده از همان ابتدا با او موافق بود.