متن: سال گذشته، در شب قبل از اولین روز جشنواره بهار، هوگو پانگ در آپارتمان بزرگ خود در جزیره هنگ کنگ نشسته بود. اواخر غروب بود و هوگو داشت یک لیوان از براندی فرانسوی مورد علاقه اش را می خورد و در مرکز موسیقی عظیم و گرانقیمتش به موسیقی گوش می داد. پانگ به جز شش خدمتکار که برای او آشپزی و نظافت می کرد و راننده ای که رولزرویس او را می راند، تنها زندگی می کرد. ناگهان اتاق شروع به چرخیدن در اطراف او کرد. سپس برق و پف دود آمد و پانگ پیش از او پیرمردی را دید که لباس سنتی چینی پوشیده بود. پانگ به لیوان برندی خود نگاه کرد و دوباره به پیرمرد نگاه کرد. آنقدر ترسیده بود که نمی توانست حرف بزند. پیرمرد گفت: "با من بیا، من می خواهم چیزی را به تو نشان دهم." او دست پانگ را گرفت و بلافاصله اتاق ناپدید شد و پانگ در مزرعه ای بیرون روستایی در استان گوانگدونگ ایستاده بود. خانه ها کوچک و روستا فقیر بود، اما پانگ در مقابل خود دید که جمعیت کمی از بچه ها مشغول بازی هستند. جشن بهار بود و صدای ترقه از داخل روستا به گوش می رسید، در حالی که دود از سقف خانه ها بلند می شد. سپس در میان بچه هایی که بازی می کردند، پانگ خود را شناخت. او گفت: "آن زمان ما فقیر بودیم، اما خوشحالتر بودیم. باید سخت تلاش می کردیم تا هر چه داشتیم به دست آوریم."
سوال: وقتی پیرمرد برای اولین بار ظاهر شد، پانگ به لیوان براندی او نگاه کرد زیرا _
1. او فکر کرد که براندی زیادی دارد
2. می خواست به پیرمرد مقداری براندی تعارف کند
3. لیوان خالی بود
4. او براندی بیشتری می خواست