متن: خواندن برای خود یک فعالیت مدرن است که در روزهای اولیه تاریخ تقریباً برای دانش آموختگان ناشناخته بود، در حالی که در طول قرن پانزدهم بدون شک اصطلاح "خواندن" به معنای بلندخوانی بود. تنها در طول قرن نوزدهم خواندن خاموش رایج شد. با این حال، باید مراقب بود که مطالعه بی‌صدا به این دلیل اتفاق افتاده است که خواندن با صدای بلند باعث حواس‌پرتی دیگران می‌شود. بررسی دلایل مرتبط با توسعه تاریخی خواندن خاموش نشان می دهد که این روش معمول خواندن برای اکثر کارهای خواندن بزرگسالان شده است، عمدتاً به این دلیل که خود وظایف تغییر ماهیت داده اند. قرن گذشته شاهد افزایش تدریجی سواد و در نتیجه تعداد خوانندگان بود. با افزایش تعداد خوانندگان، تعداد شنوندگان کاهش یافت و در نتیجه نیاز به بلندخوانی کمی کاهش یافت. از آنجایی که مطالعه به نفع شنوندگان کمتر رایج شد، محبوبیت خواندن به عنوان یک فعالیت خصوصی در مکان‌های عمومی مانند کتابخانه‌ها، قطارها و ادارات افزایش یافت، جایی که خواندن با صدای بلند به نوعی دیگر خوانندگان را آزار می‌دهد. در اواخر قرن هنوز بحث های داغی وجود داشت که آیا باید از کتاب ها برای اطلاع رسانی استفاده کرد یا محترمانه رفتار کرد، و اینکه آیا خواندن مطالبی مانند روزنامه ها به نوعی از نظر ذهنی ضعیف می شود یا خیر. در واقع این بحث هنوز در آموزش با ما باقی می ماند. با این حال، فرهنگ قدیمی سواد آموزی مشترک، هر چه که باشد، از بین رفته بود و از یک سو با رسانه های جمعی چاپی و از سوی دیگر با کتاب ها و مجلات برای خوانندگان تخصصی جایگزین شد. در پایان قرن به دانش‌آموزان توصیه می‌شد که ایده‌های جدیدی از کتاب داشته باشند و در خواندن آنها مهارت‌هایی را به کار ببرند که برای خواننده شفاهی، اگر نگوییم غیرممکن، مناسب نبود. تحولات اجتماعی، فرهنگی و فناوری در قرن، آنچه را که اصطلاح «خواندن» بدان اشاره می‌کند، به شدت تغییر داده بود.
سوال: نویسنده این متن در صدد انجام چه کاری است؟
1. برای نشان دادن اینکه چگونه روش های خواندن بهبود یافته است.
2. برای تشویق رشد مطالعه
3. برای تغییر روش خواندن مردم.
4. برای توضیح چگونگی شکل گیری عادت های مطالعه امروزی.