متن: من گیج شدم! چرا این پیرزن در مورد جسد پیری که برای هیچ کس فایده ای نداشت این همه غوغا می کرد؟ او نامه هایی به روزنامه محلی، حتی به یک روزنامه ملی، در اعتراض به یک مسیر فرعی پیش بینی شده به روستای خود نوشته بود، و با نگاهی به نقشه، مسیر به جایی نزدیک به محل زندگی او نزدیک نبود و به نظر نمی رسید که این منطقه باشد. جذاب. بیشتر از این که متحیر بودم، کنجکاو بودم. پرس و جو در مورد مسیر کنارگذر جدید به روستا قرار بود به زودی انجام شود و می خواستم بدانم انگیزه او چه بوده است. بنابراین متوجه شدم که در یک کلبه را می‌زنم، مری اسمیت از من استقبال می‌کند و سپس او را برای پیاده‌روی به جنگل می‌برد. او گفت: "من همیشه این مکان را دوست داشته ام، این مکان برای من و دیگران خاطرات زیادی دارد. همه ما از آن استفاده می کردیم. آنها به آن "خط عاشقان" می گفتند. این لین زیاد نیست و اینطور نیست. "هر جا مهمی نرویم، اما به همین دلیل است که همه ما به اینجا آمدیم. برای اینکه از مردم دور باشیم، تنها باشیم." او افزود. آن روز واقعاً خوش بود و آواز پرندگان زیادی شنیده می شد. سنجاب ها از شاخه ها نگاه می کردند، در حرکات کاملا جسورانه، مشخصاً تعداد کمی از مردم از این راه عبور می کردند و چیزی برای ترس نداشتند. می‌توانستم سر و صدای وسایل نقلیه‌ای را که از میان این جنگل‌های آرام عبور می‌کنند، تصور کنم، بنابراین _ اما از آنجایی که نظرات محکمی در مورد نیازهای جامعه بیش از نظرات افراد خصوصی دارم، چیزی نگفتم. روستا به دلیل ترافیک مخصوصاً برای افراد مسن و کودکان بسیار خطرناک بود، امنیت آنها برای من مهمتر از تصورات عجیب یک پیرزن بود. بعد از مدت کوتاهی مکث کرد و گفت: این درخت را بگیر. "برای شما فقط همین است، یک درخت. بی شباهت به خیلی های دیگر اینجا نیست." او به آرامی پوست درخت را لمس کرد، "اینجا را نگاه کن، زیر این شاخه، چه چیزی می بینی؟" "به نظر می رسد که کسی با چاقو کنده کاری کرده است." بعد از یک بررسی گذرا گفتم. "بله، همین است!" او به آرامی گفت. او ادامه داد: "او یک چاقوی قلمی با سنبله برای برداشتن سنگ از سم اسب داشت، و من به او کمک کردم تا آنها را کنده کاری کند. ما خیلی عاشق بودیم، اما او می رفت و نمی توانست به من بگوید که درگیر چه چیزی است. در ارتش. البته حدس زده بودم. این آخرین عصری بود که با هم گذراندیم، زیرا او روز بعد رفت و به واحد خود بازگشت. مری اسمیت مدتی ساکت بود، سپس گریه کرد. "مادرش تلگرام را به من نشان داد. "گروهبان آر هولمز... در حمله به فرانسه کشته شد." او گفت: "او تنها فرزند من بود، و من دوست داشتم ننه‌بزرگ شوم، آن‌ها بچه‌های دوست‌داشتنی می‌بودند." "دو سال بعد او نیز مرد. "ذات‌الریه، به دنبال سرما روی قفسه سینه این چیزی بود که دکتر گفت، اما من فکر می کنم این یک قلب شکسته قدیمی بود. یک کودک به هر دوی ما کمک می کرد." مکث بیشتری وجود داشت. مری اسمیت به آرامی درخت زخمی را نوازش کرد، همانطور که او را نوازش می کرد. و حالا می خواهند درخت ما را از من بگیرند.» هق هق آرام دیگری، سپس به من برگشت. من در آن زمان جوان و زیبا بودم، می‌توانستم هر کسی را داشته باشم، همیشه آن پیرزنی نبودم که الان اینجا می‌بینید. من هر آنچه را که در زندگی می‌خواستم، یک مرد دوست‌داشتنی، سلامتی و آینده‌ای داشتم که باید منتظرش باشم.» دوباره مکث کرد و به اطراف نگاه کرد. نسیم به آرامی با صدای آه از میان برگ ها حرکت کرد. "البته دیگران هم بودند، اما هیچ کس نمی تواند با رابین من برابری کند!" او به شدت گفت. "و حالا من چیزی ندارم - به جز خاطراتی که این درخت در خود نگه می دارد. اگر فقط می توانستم دستم را روی آن مرد وحشتناکی که در روزنامه در مورد ارزش جاده ای که قرار است در جایی که ما اکنون ایستاده ایم بسازند بنویسم) بگیرم ، می گفتم. او هرگز عاشق نشده است، هرگز زندگی نکرده است، آیا او چیزی از خاطرات نمی داند؟ " برگشتم، دلم مریض بود.
سوال: هدف اصلی این متن این است که _ .
1. توجه را به آسیب هایی که جنگ ها ایجاد می کند جلب کنید
2. مردم را متقاعد کنید که از منافع خصوصی چشم پوشی کنند
3. آگاهی دوستدار محیط زیست بودن را برانگیخت
4. یک داستان عشقی تکان دهنده اما غم انگیز را معرفی کنید