متن: ساله بودم که فهمیدم پدرم بیمار است. سال 1373 بود، اما حرف مادرم را مثل همین دیروز به یاد می آورم: «کرل، نمی خواهم از پدرت غذا بگیری، چون او ایدز دارد، وقتی اطرافش هستی خیلی مراقب باش». زمانی که من بزرگ شدم، ایدز چیزی نبود که در کشورم درباره آن صحبت کنیم. از آن به بعد می دانستم که این یک راز خانوادگی خواهد بود. پدر و مادرم دیگر با هم نبودند و پدرم تنها زندگی می کرد. برای مدتی می توانست از خودش مراقبت کند. اما وقتی 12 ساله بودم، حالش بدتر شد. فرزندان دیگر پدرم دورتر زندگی می کردند، بنابراین وظیفه من این بود که از او مراقبت کنم. ما نمی‌توانستیم تمام داروهای مورد نیاز او را بپردازیم، و چون پدر نمی‌توانست کار کند، من پولی برای وسایل مدرسه نداشتم و اغلب حتی نمی‌توانستم برای شام غذا بخرم. سر کلاس می‌نشستم و احساس می‌کردم کاملاً از دست رفته‌ام، وقتی سعی می‌کردم بفهمم چگونه می‌خواهم مدیریت کنم، سخنان معلم خفه می‌شد. بارم را با کسی تقسیم نکردم. من دیده بودم که مردم چگونه به ایدز واکنش نشان می دهند. بچه ها به همکلاسی هایی که والدین مبتلا به این بیماری داشتند می خندیدند. و حتی بزرگسالان نیز ممکن است سرد باشند. وقتی پدرم به بیمارستان منتقل شد، پرستاران غذای او را روی میز کنار تخت می گذاشتند، حتی اگر او خیلی ضعیف بود که بتواند خودش را تغذیه کند. می دانستم که قرار است بمیرد، اما پس از سال ها مخفی نگه داشتن وضعیت او، وقتی به روزهای پایانی زندگی اش رسید، کاملاً آماده نبودم. غمگین و ناامید با زنی در سازمان غیرانتفاعی ملی حمایت از ایدز تماس گرفتم. آن روز ساعت ها مرا با تلفن نگه داشت. من خیلی خوش شانس بودم که کسی را پیدا کردم که به او اهمیت می داد. او زندگی من را نجات داد. 15 ساله بودم که پدرم فوت کرد. او راز خود را با خود برد، در حالی که هرگز در مورد ایدز با کسی صحبت نکرده بود، حتی من. او نمی خواست توجه را به ایدز جلب کند. انجام میدهم.
سوال: چرا کرل بیماری پدرش را مخفی نگه داشته است؟
1. او می ترسید که او را تحقیر کنند.
2. او فکر می کرد که داشتن ایدز شرم آور است.
3. او هیچ کس را نمی یافت که به او گوش دهد.
4. می خواست از مادرش اطاعت کند.