متن: والدین آمریکایی معمولاً فکر می‌کنند که فرزندشان نباید بیشتر از بچه‌هایی که مرتباً با آنها ارتباط برقرار می‌کند، پول جیبی داشته باشد، حتی اگر آنها ثروتمندتر باشند. لازم است به کودک پول خرج کمتری نسبت به آنچه در محله مرسوم است داده شود. پول جیبی هر چه که باشد، تمام استفاده از آن توسط والدین کنترل نمی شود، زیرا کودک فقط از طریق برخورد با پول خود یاد می گیرد که از پول به درستی استفاده کند. اگر کودک هفت ساله یک ربع در هفته پول جیبی بگیرد و ساخته شود. برای اینکه همه چیز را در اختیارش بگذارد، برای پس انداز کردن آن، او نمی داند که استفاده واقعی از پول چیست. او سکه های براق را می گیرد و به زودی ناپدید می شوند. ایده یک حساب بانکی برای یک کودک کوچک خیلی زود است، اگرچه می توان او را درک کرد و از پس انداز سکه هایش - نه همه آنها، فقط بخشی از چیزی که دریافت می کند - برای خرید چیزی که بخصوص می خواهد لذت برد. تا زمانی که او به سن هشت سالگی برسد که بتواند در افتتاح حساب پس انداز خود شرکت کند، والدین ممکن است او را به بانک ببرند، برایش حساب پس انداز باز کنند و تشویقش کنند که مقدار معینی یا هر چکی را که دریافت می کند به عنوان چک در اختیارش بگذارد. هدایایی را به بانک می دهد و شاهد رشد پس انداز بانکی او با ورود به بانک باشید. او در تمام مدت پس انداز می کند، درآمد می کند و مقادیر مناسبی را خرج می کند تا یاد بگیرد که چگونه پول را مدیریت کند و او را در موقعیت مطلوبی با دوستش نگه دارد. پسری که نمی تواند هر چند وقت یک بار به دوستانش در شیرینی فروشی بپیوندد. از آنجا که او باید هر سانتی را که به دست می آورد یا برای پروژه ناشناخته بزرگی که والدینش برای او انتخاب کرده اند پس انداز کند، بچه متاسف است.
سوال: فرض کنید یک کودک 8 ساله 10 دلار به عنوان هدیه تولدش دریافت کند، احتمالاً _ .
1. پول را برای چیزهایی که می خواهد خرج کند
2. هدیه را با هدیه دوستش مقایسه کنید
3. بیشتر آن را در بانک ذخیره کرده اند
4. تمام پول را در قلک خود بگذارد