متن: برای گوشت به قصابی، برای آسپرین به داروخانه و برای غذا به خواربارفروشی رفتی. اما وقتی تابستان را با مادربزرگم در وارویک، نیویورک گذراندم، او مرا با فهرستی به فروشگاه عمومی فرستاد. چگونه می توانم امیدوار باشم که در قفسه های شلوغ و نامرتب اطرافم چیزی پیدا کنم؟ به سمت پیشخوان رفتم. پشت آن خانمی بود که هیچکس را ندیده بودم. عینک های تزئین شده با جواهرات تقلبی روی نوک بینی اش فرو رفته بود، موهای خاکستری روی سرش انباشته شده بود. گفتم: ببخشید. او به بالا نگاه کرد. او گفت: "تو آن بچه کلمنتز هستی." "من خانم بی هستم. نزدیکتر بیا و بگذار نگاهت کنم." عینکش را به سمت بینی بالا برد. "من می‌خواهم اگر چیزی از فروشگاه گم شد، بتوانم شما را برای کلانتر توصیف کنم." "من دزد نیستم!" من شوکه شدم. من هفت ساله بودم، خیلی کوچکتر از آن بودم که دزد باشم! "از چیزی که من می توانم ببینم تو خیلی چیز خاصی نیستی. اما می توانم بگویم که پتانسیل داری." او دوباره به خواندن روزنامه اش بازگشت. "من باید اینها را بگیرم." در حالی که لیستم را بالا نگه داشتم، گفتم. "پس؟ برو آنها را بیاور." خانم بی به تابلویی روی در صفحه نمایش اشاره کرد. "هیچ کس به جز من و تو اینجا نیست و من خدمتکار تو نیستم، پس بهت پیشنهاد می کنم یه سبدی از اون توده اونجا بردار و شروع به پر کردن کن. اگه خوش شانس باشی تا غروب آفتاب به خونه میرسی." غروب آفتاب پنج ساعت مانده بود. مطمئن نبودم موفق می شوم. من نزدیکترین قفسه را برای اولین مورد در لیستم اسکن کردم: گوشت خوک و لوبیا. قبل از اینکه قوطی بین جعبه های غلات و نان پیدا کنم، سه دیوار به دیوار را جستجو کردم. بعد دستمال توالت بود که زیر روزنامه پیدا شد. چسب زخم -- کجا دیده بودم؟ اوه، شما در کنار کرم صورت. فروشگاه یک پازل بود، اما شگفتی هایی نیز داشت. من یک کمیک سوپرمن جدید پیدا کردم که پشت کره بادام زمینی قرار گرفته بود. در آن تابستان هفته ای یکی دو بار به خانم بی سر می زدم. گاهی اوقات او من را کوتاه می کرد. بارهای دیگر او بیش از حد شارژ می کرد. یا یک روزنامه قدیمی به جای روزنامه ای که روزش بود به من فروخت. رفتن به فروشگاه بیشتر شبیه رفتن به جنگ بود. خانه مادربزرگم را مسلح به لیستم - که به حرف حفظ بودم - ترک کردم و مانند ژنرال پاتون که به شمال آفریقا می رفت، به خانه خانم بی رفتم. "آن قوطی لوبیا فقط بیست و نه سنت است!" یک بعدازظهر او را اصلاح کردم. تغییر اعداد روی صندوق را از نزدیک تماشا کرده بودم و میس بی 35 سنت اضافه کرده بود. به نظر خجالت نمی کشید که من او را در حال شارژ بیش از حد دستگیر کرده بودم. او فقط از روی عینک به من نگاه کرد و قیمت را تعیین کرد. نه اینکه او هرگز اجازه نداد من اعلام پیروزی کنم. در تمام تابستان او راه هایی پیدا می کرد که مرا به راه بیاندازد. به محض اینکه یاد گرفتم چگونه بی کربنات نوشابه را تلفظ کنم و محل آن را در قفسه به خاطر بسپارم، میس بی قفسه ها را دوباره مرتب کرد و مرا مجبور کرد دوباره آن را شکار کنم. تا پایان تابستان، سفر خریدی که برای من یک ساعت طول کشید، در 15 دقیقه انجام شد. صبح روزی که قرار بود به بروکلین برگردم، توقف کردم تا یک بسته آدامس بیاورم. او گفت: "خوب، خانم پتانسیل." "این تابستان چه یاد گرفتی؟" که تو یک بدجنسی! لب هایم را روی هم فشار دادم. در کمال تعجب، خانم بی خندید. او گفت: "من می دانم که شما در مورد من چه فکر می کنید." "خب، اینجا یک فلش خبری است: من اهمیتی نمی دهم! هر یک از ما به دلیلی روی این زمین قرار می گیریم. من معتقدم وظیفه من این است که به هر کودکی که می بینم ده درس زندگی بیاموزم تا به آنها کمک کنم. هر چه می خواهید فکر کنید، خانم بالقوه، اما وقتی بزرگتر شدی، خوشحال می‌شوی که راه‌های ما رد شد!» خوشحالم که خانم بی را ملاقات کردم؟ ها! ایده پوچ بود. تا اینکه یک روز دخترم با مشکلات تکلیف پیش من آمد. او گفت: خیلی سخت است. "آیا می توانید مسائل ریاضی من را برای من تمام کنید؟" "اگر من این کار را برای شما انجام دهم، چگونه یاد خواهید گرفت که خودتان این کار را انجام دهید؟" گفتم. ناگهان به آن فروشگاه عمومی برگشتم، جایی که روش سخت گرفتن صورتحساب را همراه با صندوقدار یاد گرفته بودم. آیا از آن زمان تا به حال بیش از حد شارژ شده بودم؟ وقتی دخترم به تکالیفش برگشت، با تعجب گفتم: آیا خانم بی واقعا در تمام آن سال‌ها به من چیزی یاد داده بود؟ کاغذهای ضایعاتی در آوردم و شروع کردم به نوشتن.
سوال: در چشمان بچه، خانم بی بود.
1. نوع
2. جدی
3. سرراست
4. منظور داشتن