متن: من در لیکلند، لس آنجلس بزرگ شدم. همه ما در مزرعه پدر و مادرم زندگی می کردیم. وقتی 12،1 ساله بودم در یک مزرعه لبنی کار نیمه وقت پیدا کردم و به شیر دوش گاو کمک می کردم. ما 65 گاو را در ساعت 5 صبح دوشیدیم. صبح و دوباره ساعت 2 بعد از ظهر، هفت روز هفته. یک روز قبل از روشن شدن روز، از پدرم شکایت کردم که باید برای دوشیدن آن گاوها بروم. پدرم گفت: "می دانی پسر، کار کردن یک نعمت است." رفتن به کالج یک امتیاز نادر برای یک بچه از لیکلند بود. پدرم به من گفت اگر چیزی را برای مطالعه انتخاب کنم که دوست داشته باشم، همیشه مشتاق کارم هستم. اما او همچنین اضافه کرد: "حتی داشتن شغلی که از آن متنفری بهتر است. تا اینکه اصلاً شغل نداشته باشم.» من می خواستم کشاورز شوم، اما برای کمک به پرداخت هزینه های دانشگاه به ارتش پیوستم. در اواخر دهه 1980، در سفری به بنگلادش، زنی را دیدم که کودکی به پشت داشت و آجرها را با چکش می‌شکست. از یک افسر بنگلادشی پرسیدم که چرا از ماشین استفاده نمی‌کنند، که خیلی راحت‌تر بود. او به من گفت که دستگاهی آن خانم را بیکار می کند. شکستن آن آجرها به این معنی بود که او آن روز پول کافی برای تغذیه خودش و بچه اش به دست می آورد. اگرچه شغل آن زن بد بود، اما برای زنده نگه داشتن یک خانواده کوچک کافی بود. من از قول پدرم: کار کردن نعمت است. من فکر نمی کنم هیچ وقت کار را رها کنم. من بازنشسته ارتش هستم، اما همچنان برای کمک به مردم کار می کنم. من متوقف نمی شوم. من به صحبت های پدرم ایمان دارم. من به نعمت ایمان دارم. از کار
سوال: نویسنده احتمالاً اثر شیردوشی را چگونه یافته است؟
1. هیجان انگیز.
2. حوصله سر بر.
3. مهم.
4. آسان