متن: هفته گذشته انجمن پزشکی آمریکا، برای اولین بار، چاقی را یک بیماری اعلام کرد. بقیه ما چگونه باید پاسخ دهیم؟ وقتی با افراد چاق ملاقات می کنیم، آیا باید نگاهی آگاهانه به آنها بیندازیم و از وضعیت آنها بپرسیم؟ آیا باید برای اعضای خانواده و دوستان چاق گل بفرستیم و کارت «زود خوب شو»؟ آیا ایالات متحده باید مانند زمانی که در مورد سرطان انجام دادیم، به چاقی اعلان جنگ کند؟ اگر چاقی واقعاً یک بیماری است، پس بیش از 78 میلیون بزرگسال و 12 میلیون کودک در آمریکا به عنوان بیمار طبقه بندی شده اند. با این حال بسیاری از افراد عاقل می دانند که اعلام چاقی یک بیماری یک اشتباه است. به عبارت ساده، چاقی یک بیماری نیست. مطمئناً یک عامل خطر برای برخی بیماری ها است. با این حال همه افراد چاق بیمار نمی شوند و بسیاری از افراد با وزن طبیعی سالم نمی مانند. من افراد لاغری را می‌شناسم که در طول زندگی‌شان به خوبی از خود مراقبت می‌کردند، اما بیمار شدند و جوان مردند. دیگرانی که علاقه خاصی به سلامتی خود نشان نمی دادند و وزن خود را تماشا نمی کردند تا سنین پیری زندگی کردند. در بیشتر موارد، ما به سادگی نمی توانیم از روی وزن یک فرد بفهمیم که در زندگی چه چیزی در انتظار اوست. وینستون چرچیل را در نظر بگیرید. اگرچه چرچیل قد متوسطی داشت، وزنش تا 250 پوند بود. سیگار سیگار می کشید و به شدت مشروب می خورد. او کار نکرد. با این حال او شاید به مهم ترین دولتمرد قرن بیستم و یکی از بزرگترین سیاستمداران تاریخ تبدیل شد. او تا 90 سالگی زندگی کرد. آیا چاقی برای مردم مضر است؟ برای برخی، به ویژه بیمارانی که به شدت اضافه وزن دارند، پاسخ تقریباً مطمئناً بله است. آیا بسیاری از افراد دارای اضافه وزن از ورزش بیشتر و خوردن کمتر سود می برند؟ باز هم، احتمالاً پاسخ مثبت است. اما این باعث نمی شود که چاقی یک بیماری باشد. بسیاری از افراد با حمل پوند اضافی آسیبی نمی بینند، برخی ممکن است در واقع از آن سود ببرند. به این دلایل، قبل از برچسب زدن به افراد چاق باید مراقب باشیم.
سوال: نویسنده با ذکر وینستون چرچیل می خواهد _ .
1. به ما بگویید افراد لاغر بیشتر احتمال دارد در جوانی بمیرند
2. نشان می دهد که یک فرد دارای اضافه وزن چقدر می تواند موفق باشد
3. ثابت کنید افراد دارای اضافه وزن لزوماً ناسالم نیستند
4. مردم را تشویق کنید که زیاد به نحوه زندگی خود اهمیت ندهند