متن: من در سن 18 سالگی به عنوان دانشجوی پزشکی وارد بیمارستان سنت توما شدم و پنج سال را در آنجا گذراندم. من دانش آموز نامطلوبی بودم، زیرا قلب من، همانطور که ممکن است حدس بزنید، در آن نبود. می خواستم همیشه دوست داشتم نویسنده شوم و عصر بعد از دمنوش می نوشتم و می خواندم . دیری نگذشت که رمانی نوشتم به نام «لیزای لمبث» که برای ناشر فرستادم و پذیرفته شد. در سال آخر من در بیمارستان ظاهر شد و موفقیت آمیز بود. البته این یک تصادف بود، اما طبیعتاً من آن را نمی دانستم. احساس می کردم می توانم پزشکی را کنار بگذارم و نویسندگی را به حرفه خود تبدیل کنم. بنابراین، سه روز پس از فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی، برای نوشتن کتاب دیگری برای پیشوند = st1 / اسپانیا اقدام کردم. اکنون که به گذشته نگاه می کنم و با دانستن مشکلات وحشتناک امرار معاش از طریق نوشتن، متوجه می شوم که ریسک ترسناکی را می پذیرم. حتی به ذهنم هم نمی رسید. ده سال بعد خیلی سخت بود و من به طور متوسط سالی PS100 درآمد داشتم. بعد کمی شانس آوردم. مدیر تئاتر دادگاه نمایشی را اجرا کرد که شکست خورد ; نمایشنامه بعدی که قرار بود اجرا کند، آماده نبود و او در نهایت هوشیاری خود را به پایان رسانده بود. او نمایشنامه ای از من را خواند و با وجود اینکه چندان آن را دوست نداشت، فکر کرد ممکن است شش هفته تا پایان نمایشنامه ادامه یابد. او در نظر داشت به دنبال آن با می تواند تولید شود. پانزده ماه اجرا شد. در مدت کوتاهی، چهار نمایش را همزمان در لندن اجرا کردم. هیچ اتفاقی از این دست تا به حال رخ نداده بود. من بحث شهر بودم. یکی از دانشجویان بیمارستان سنت توماس از جراح برجسته ای که با او کار کرده بودم پرسید که آیا مرا به یاد می آورد یا خیر. او گفت: بله، من او را به خوبی به یاد دارم. یکی از شکست های ما میترسم .
سوال: نویسنده تبدیل به بحث شهر شد. دلیلش این بود که _ .
1. او با افراد زیادی در لندن درباره نمایشنامه هایش صحبت کرد
2. نمایشنامه هایی که او نوشت در لندن به خوبی اجرا شد
3. اجرای او در تئاتر دادگاه غیرمنتظره بود
4. او توسط یک جراح برجسته به عنوان یکی از شکست های آنها مورد انتقاد قرار گرفت