متن: من بدترین مادر تمام دنیا را داشتم. در حالی که بچه های دیگر برای صبحانه آب نبات می خوردند، من باید غلات، تخم مرغ یا نان تست می خوردم. در حالی که دیگران برای ناهار کوکا و آب نبات می خوردند، من مجبور شدم ساندویچ بخورم. همانطور که می توانید حدس بزنید، شام من با بقیه بچه ها هم فرق داشت. اما حداقل من در رنج هایم تنها نبودم. خواهر و دو برادرم هم مثل من مادر بدی داشتند. مادرم همیشه اصرار داشت که بداند ما کجا هستیم. او باید می دانست که دوستان ما چه کسانی هستند و به کجا می رویم. او اصرار داشت که اگر بگوییم یک ساعت می‌رویم، باید یک ساعت یا کمتر برویم - نه یک ساعت و یک دقیقه. و او همیشه اصرار داشت که ما حقیقت را بگوییم. حالا می بینید که چقدر بدجنس بود. دیر یا زود بدترین اتفاق می افتد. باید هر شب ساعت نه در رختخواب می‌بودیم و صبح روز بعد ساعت هشت بیدار می‌شدیم. ما هم مثل دوستانمان نتوانستیم تا ظهر بخوابیم. بنابراین در حالی که آنها خواب بودند - مادرم در واقع شجاعت شکستن قانون کار کودکان را داشت. او ما را وادار به کار کرد. ما مجبور بودیم ظرف ها را بشویم، تخت بچینیم و آشپزی یاد بگیریم. باید هر روز لباس تمیز می پوشیدیم و حمام می کردیم. بچه های دیگر همیشه روزها لباس هایشان را می پوشیدند. ما به اوج رسوایی رسیدیم چون خودش لباس ما را درست می کرد، فقط برای صرفه جویی در هزینه. من معتقدم که او شب ها بیدار بود و به کارهای بدی فکر می کرد که باید با ما انجام دهد. در طول سال ها، همه چیز کمی بهتر نشد. ما نمی توانستیم مانند دوستانمان "بیمار" در رختخواب دراز بکشیم و مدرسه را از دست بدهیم. نمرات ما در مدرسه باید انتظارات را برآورده می کرد. کارنامه دوستانمان رنگ های زیبایی داشت، مشکی برای پاس کردن، قرمز برای شکست. مادرم که به اندازه او متفاوت بود، به چیزی کمتر از لکه های سیاه زشت رضایت نمی داد. با گذشت سالها، ابتدا یکی و سپس دیگری شرمنده شدیم. ما از دبیرستان فارغ التحصیل شدیم. در حالی که مادرمان پشت سرمان بود، حرف می زد، ضربه می زد و احترام می خواست، هیچ کدام از ما اجازه نداشتیم از ترک تحصیل لذت ببریم. مادر من به عنوان یک مادر یک شکست کامل بود. از چهار فرزند، یک زوج ما به تحصیلات عالی رسیدیم. هیچ کدام از ما تا به حال دستگیر یا طلاق نشده ایم. هر یک از برادرانم در خدمت به این کشور خدمت کردند. او ما را مجبور کرد تا به بزرگسالانی خداترس، تحصیل کرده و صادق بزرگ شویم. اکنون سعی می کنم سه فرزندم را بزرگ کنم. وقتی فرزندانم مرا بداخلاق خطاب می کنند، غرور می کنم. چرا؟ چون الان هر روز خدا را شکر می کنم که پست ترین مادر تمام دنیا را به من داده است.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. بقیه بچه های مدرسه بهتر از نویسنده درس می خواندند.
2. نویسنده سخت کار می کرد و معمولاً در مطالعات نمرات خوبی می گرفت.
3. مادر به دلیل نقض قانون کار مجازات شد.
4. خانواده نویسنده زندگی فلاکت باری داشتند.