متن: آخرین روز مصاحبه چهار ماهه من بود که به عنوان فروشنده در مرکز تجارت جهانی مشغول به کار شدم - به عبارت ساده تر، پایانی بر کامل بودن برای چهار ماه. آخرین قطره قهوه ام را برداشتم، روی صندلیم فشار دادم و با خانواده ام خداحافظی کردم - آنها نمی دانستند، این می توانست آخرین خداحافظی من باشد. من مانند سه بار گذشته به اتاق 911 رفتم تا با رئیسم آقای کلارک ملاقات کنم. می خواستم بنشینم که ناگهان صدای انفجار را شنیدم. سپس، کف زیر پایم شروع به لرزیدن کرد، در آن زمان بود که متوجه شدم چیزی کاملاً اشتباه پیش رفته است. "دور! بیا از اینجا برویم!" آقای کلارک گریه کرد. چند ثانیه بعد از اولین انفجار مهیب، صدای انفجار دیگری را از بالا شنیدم. به نظر می رسید ضربان قلب من طبل یک آهنگ هوی متال بود و همه کارمندان برای بیرون آمدن عجله داشتند. آسانسورها از کار افتاده بودند و فقط صدای جیغ از راه پله ها به گوش می رسید. همه ما در آن زمان از برخورد هواپیما با برج غافل بودیم. سپس آتش شروع به فرو بردن دیوارها کرد و تنها چیزی که می دیدی دود خاکستری بود. آقای کلارک افتاده بود و بیهوش شده بود. تمام توانم را به کار بردم و وزن سنگین او را روی شانه هایم انداختم و از پله ها پایین دویدم. بعد احساس کردم که در زمین فرو می‌روم. دویدم و دویدم اما جایی نمی رفتم. تنها گزینه باقی مانده پریدن بود. در حالی که آقای کلارک هنوز در آغوشم افتاده بود، چشمانم را بستم و پریدم. رئیس من با خیال راحت به لبه ترامپولین رسید که گروهی از آتش نشانان زیر ما نگه داشته شده بودند. با این حال، روی زمین بتنی فرود آمدم و دچار شکستگی کمر و گردن شدم که خوش شانس محسوب می شد.
سوال: جمله آخر این قسمت نشان می دهد که _ .
1. بیشتر مردم بیشتر از مجروح شدن متحمل آسیب شدند
2. این خوش شانسی است که روی زمین بتنی فرود آمده است
3. برخی از افراد با بدشانسی او شوخی کردند
4. مصدومیت او چندان جدی تلقی نمی شد