متن: سردبیر عزیز، چند روز پیش شنیدم که یکی از دوستان عزیزم خودکشی کرده است. با شنیدن این خبر ناگهانی غمگین شدم. دیگر نمی توانم آرام باشم. من همیشه به مرگ و زندگی فکر می کنم. زندگی خیلی با ارزشه اگر بتوانیم در لحظه ای تکانشی به سوی مرگ لغزش کنیم، همه تلاش ها و امیدهایمان چه فایده ای دارد؟ خانواده های ما، جاه طلبی های ما، همه چیز در تاریکی مطلق پرت شده است. و مرگ فرصتی برای پشیمانی نمی گذارد. با این وجود، سال به سال میزان خودکشی به ویژه در جوانان افزایش می یابد. دلایل ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، با این حال من فکر می کنم که آنها در یک چیز مشترک هستند. اولاً جوانان امروزی از نظر اخلاقی ضعیف هستند. آنها تشنه موفقیت هستند اما نمی توانند با شکست روبرو شوند. آنها مشتاق درک شدن هستند اما از باز کردن قلب خود به روی دیگران می ترسند. آنها در دنیای گسترده ای زندگی می کنند، از شرق تا غرب، باستانی تا کنونی، اما قلب هایشان در یک صحرای باریک می تپد، بسته محکم، و قادر به برقراری ارتباط نیستند. هر کدام به قلعه ای منزوی، تنها و ضعیف تبدیل می شوند. دوست من مثال خوبی برای آن است. به عنوان یک معلم جوان، او به کار خود پایبند بود اما از شکست های گاه و بیگاه شاگردانش ناامید بود. او عاشق یکی از همکارانش شد اما او او را ترک کرد. بدون هیچ دوست صمیمی، ناامید از کار و عشق، مرگ به نظر او تنها گزینه باقی مانده بود و او آن را پذیرفت. دلیل دیگر ضعف جوانان امروزی به نظر من فشارهای جامعه است. جوانان مجبورند برای موفقیت بیش از حد تلاش کنند. از سوی دیگر، جامعه از پذیرش این که کودکان گاهی اوقات شکست می خورند خودداری می کند. اما شکست مهمتر است زیرا می تواند به جوانان بیاموزد که چگونه دفعه بعد برنده شوند. برای نجات جوان ناامید چه کنیم؟
سوال: این متن نشان می‌دهد که این افراد - به احتمال زیاد دست به خودکشی می‌زنند.
1. که تنها هستند
2. که ضعیف النفس هستند
3. که در عشق شکست می خورند
4. که از فشارهای جامعه رنج می برند