متن: نقاشی، اجرای فرم ها و اشکال بر روی سطح با استفاده از رنگدانه، حدود 20000 سال است که به طور مداوم توسط انسان انجام می شود. همراه با فعالیت‌های دیگری که ممکن است تشریفاتی بوده باشند اما هنری تلقی شده‌اند (مانند موسیقی یا رقص)، نقاشی یکی از اولین راه‌هایی بود که انسان در پی آن بود تا شخصیت خود و درک نوظهور خود را از وجودی فراتر از جهان مادی. با این حال، بر خلاف موسیقی و رقص، نمونه هایی از اشکال اولیه نقاشی تا به امروز باقی مانده است. و نقاشی، مانند سایر هنرها، ویژگی های جهانی را به نمایش می گذارد که درک و درک آن را برای بینندگان همه ملت ها و تمدن ها آسان می کند. عمده ترین نمونه های موجود از نقاشی اولیه در هر نقطه از جهان در اروپای غربی و اتحاد جماهیر شوروی یافت می شود. اما حدود 5000 سال پیش، مناطقی که در آن نقاشی های مهم اجرا می شد، به دریای مدیترانه شرقی و مناطق مجاور منتقل شد. بنابراین، غرب در یک سنت فرهنگی اروپایی ---- خاورمیانه و حوزه مدیترانه و بعداً کشورهای جهان جدید مشترک بود. نقاشی غربی به طور کلی با تمرکز بر بازنمایی شخصیت انسان، چه در زمینه قهرمانی دوران باستان و چه در بافت مذهبی جهان اولیه مسیحیت و قرون وسطی، متمایز است. رنسانس این سنت را از طریق بررسی دقیق جهان طبیعی و بررسی تعادل، هماهنگی و چشم انداز در جهان مرئی گسترش داد و نقاشی را با علوم در حال توسعه آناتومی و اپتیک پیوند داد. اولین شکست واقعی از نقاشی فیگوراتیو با رشد نقاشی منظره در قرن 17 و 18 اتفاق افتاد. مناظر و سنت های تجسمی با هم در قرن نوزدهم در فضایی توسعه یافتند که به طور فزاینده ای به کیفیت های "نقاشی" تعامل نور و رنگ و کیفیت های بیانی استفاده از رنگ توجه داشت. در قرن بیستم، این علایق به توسعه سومین سنت اصلی در نقاشی غربی، نقاشی انتزاعی کمک کرد، که به دنبال کشف و بیان ماهیت واقعی رنگ و نقاشی از طریق کنش و فرم بود.
سوال: نتیجه توسعه نقاشی انتزاعی چیست؟
1. نگرانی در مورد کیفیت برهمکنش نور و رنگ 1 و کیفیت کار با رنگ.
2. رشد نقاشی منظره در قرن 17 و 18.
3. بررسی ماهیت و بررسی تعادل و هماهنگی، در جهان مرئی.
4. پیوند نقاشی با علوم در حال توسعه آناتومی و اپتیک.