متن: در واقع ما مثال‌ها و کلمات پرمعنای زیادی را می‌شناسیم که مؤید این واقعیت است که باید تمام تلاش خود را بکنیم تا از برداشت بد دیگران بکاهیم. درست همانطور که ضرب المثل قدیمی می گوید، ما باید فرضی بهتر از آنچه که فکر می کنیم به کسی بدهیم. اما بسیاری از ما همیشه در انجام این کار شکست می خوریم. به عنوان مثال وضعیت کلاس من را در نظر بگیرید. درست در ابتدای ترم اول، زمانی که ما دانشجوی سال اول بودیم، همه به یکدیگر لطف زیادی نشان می‌دادیم. و زمانی که فعالیتی وجود داشت که نیاز به عضویت چند نفر داشت، ما حاضر بودیم در آن شرکت کنیم، چه جالب باشد چه نباشد. و ما واقعاً مثل خواهر و برادر بودیم و کلاس ما مثل یک خانواده بود، یک خانواده گرم. اما اکنون، نه تنها به دلیل خود فعالیت های خسته کننده، بلکه به دلیل پاسخ سرد همکلاسی هایمان، از آن فعالیت های بی معنی احساس خستگی می کنم. من فکر می کنم دلایلی که باعث می شود شور و اشتیاق اکثر همکلاسی ها اینقدر کم باشد ممکن است به شرح زیر باشد: برای شروع، بسیاری از ما در بیش از یک سازمان شرکت می کنیم که مطمئناً ما را خسته می کند. همچنین، در زمینه های تحصیلی، بسیاری از ما ممکن است متوجه شویم که دروس ما گاهی اوقات برای درک یا درک آن دشوار است، به خصوص دروس تخصصی. علاوه بر این، «تاریخ» به ما می آموزد که اگر فردی سخت درس نخواند، ممکن است در امتحانات مردود شود. بنابراین بهانه بزرگ و خوبی است که بگوییم "من واقعاً می خواهم شرکت کنم، اما تکالیف زیادی برای انجام دادن دارم، بنابراین..." در آخر اما نه کم، برخی از مردم معتقدند که برخی از رهبران ما نباید این کار را انجام دهند. به عنوان یک رهبر، شاید باید بگویم ما به عنوان رهبر، اعتبار، حمایت و اعتماد شما را از دست دادیم. لااقل من آن خونگرم هستم، اگرچه نمی توانم به شما قول بدهم که حتماً نصیحت شما پذیرفته خواهد شد، حداقل از هیچ کوششی برای «دادن» حق شنیدن و خدمت به شما دریغ نمی کنم. برای نشان دادن استعدادها و توانایی های خود و ایجاد تصویر بهتر از کلاس خود فعال باشید. مهمتر از همه این است که برای شرایط بهتری که باید به آن می رسیدیم با زحمت تلاش کنیم.
سوال: کدام یک از عبارات زیر صحیح است؟
1. اشتیاق دانش آموزان به فعالیت در ابتدا زیاد بود اما به تدریج از بین رفت.
2. اشتیاق دانش آموزان به فعالیت ها به تدریج افزایش یافت زیرا آنها جالب بودند.
3. دانش‌آموزان آن‌قدر مشغول بودند که نمی‌توانستند در فعالیت‌های بعد از کلاس‌هایشان شرکت کنند.
4. دانش آموزان به دلیل رهبران خود تمایلی به شرکت در فعالیت ها نداشتند.