متن: "من اینجا هستم تا نامه را به شما بدهم، قربان." آنا پاولوا گفت. مدیر مدرسه پاسخ داد: متشکرم. به سمت میزش رفت. با نگاه کردن به بالا، او را کاملاً عصبی دید: "اوه، پاولوا کوچولو، تو دانشجوی جدید نیستی، نه؟" آنا سرش را بالا گرفته بود، که هنوز هم او را بسیار جوانتر از پانزده سالش نشان می داد. او با افتخار گفت: "من تقریباً پنج سال است که در این مدرسه باله هستم." مدیر مدرسه از نحوه صحبت او خوشش آمد. یک جفت کفش باله قرمز که به تنهایی روی میز گذاشته شده بود توجه او را جلب کرد. او گفت: "این کفش تاگلیونی است، من بسیار متاسفم که امروز کسی نیست که بتواند آن را بپوشد. پاهای او کوچک و بی نقص بود." توگلیونی! بزرگترین رقصنده تمام دوران! این نام احساس غیرعادی را در او ایجاد کرد. او به چشمان درخشان او نگاه کرد و سپس پرسید: "چطور دوست داری آن را امتحان کنی؟" همانطور که در خواب بود، کفش های قرمز را پوشید. او با خوشحالی گفت: "چرا؟ آنها کاملاً مناسب هستند!" "پاولوا کوچولو، من رقصت را دیده ام. تو خیلی خوبی." و او کفش های توگلیونی را برده بود. او، آنا پاولوا کوچولو، قرار بود یک رقصنده عالی شود. این را از کودکی در دلش می دانست، به محض راه رفتن می رقصید و همیشه می رقصید. رقص زندگی آنا بود. یک روز زیبایی باله را به همه دنیا نشان می داد. و این رویایی بود که او برای آن بسیار تلاش کرد و زندگی خود را سپری کرد. پس از فارغ التحصیلی از مدرسه باله، او به زودی بهترین رقصنده روسیه شد. اما بیشترین سهم او در باله بعدها، زمانی که شروع به رقصیدن در خارج از روسیه کرد، رقم خورد. رقص عالی او او را به سراسر جهان برد و عشق باله را به هر کجا که می رفت برانگیخت.
سوال: مدیر مدرسه وقتی آنا را پیدا کرد احساس خوشحالی کرد.
1. بسیار زیبا بود
2. دانشجوی جدید بود
3. بسیار جوانتر از سن واقعی خود به نظر می رسید
4. افتخار می کرد که دانشجوی سال پنجم بود