متن: تصادف وحشتناکی داشتم و با هلیکوپتر به بیمارستان پیتسبورگ منتقل شدم. من از تصادفم آگاه بودم و دوستان و خانواده با دیدن من از حال رفتند. پیک نیک نبود! اواخر یک غروب، می‌شنیدم که پرستاران اتاق کناری مدام با یک بیمار جدید صحبت می‌کردند. "ساندی، مادرت اینجاست. چشمانت را باز کن." این در تمام شب ادامه داشت. "ساندی، پدرت چند گل برای تو دارد. چشمانت را باز کن و به آنها نگاه کن." از پرستار پرسیدم که او مرا چک می کرد که چه اتفاقی برای سندی افتاده است. پرستار گفت که سندی حدوداً 17 سال داشت و در یک ماشین خراب شده بود. او در کمای عمیق بود، وضعیت خوبی نداشت. طی چند شب بعد، شروع به صحبت با سندی کردم. با اینکه بی صدا گفته شد، شروع کردم به اصرار به او که چشمانش را باز کند یا چیزی بگوید. پدر و مادرش یک روز عصر با من ملاقات کردند، و به نظر می رسید که از خانواده مهمی بودند، اما بسیار اندوهگین بودند، بسیار شبیه چهره کسانی که مرا ملاقات کرده بودند. و من در آنجا لال بودم، بی حرکت بودم و هیچ راهی واقعی برای کاهش درد آنها نداشتم. برای من خیلی مهم شد که برای بهبودی او دعا کنم، نه برای خودم. به شکلی عجیب، من معتقد بودم که اگر سندی فقط چشمانش را باز کند، وضعیت خودم بهتر می شود. تا جایی که من می دانم سندی هرگز از کما بیرون نیامد. در طول مدتی که در بیمارستان بستری بودم، بارها احساس می کردم که در کمای عاطفی هستم. اما هنوز هم می توانستم «فقط چشمانت را باز کن» بشنوم. حتی الان هم اغلب به او فکر می کنم. یاد شب های طولانی بیمارستان، بوی محیط بیمارستان و درماندگی که همه احساس می کردیم. با وجود اینکه وضعیت سندی بد بود، از اینکه فهمیدم رها کردن مشکلات خود و تمرکز روی دیگران به چه معناست سپاسگزارم.
سوال:  پرستاران بارها به سندی گفتند "چشمات را باز کن" و سعی کردند _
1. تا به او کمک کند والدینش را بشناسد
2. تا بفهمد که آیا او هنوز زنده است یا خیر
3. تا او را به نویسنده معرفی کند
4. تا به او کمک کند تا زنده شود