متن: مردم از سال 1833 مرده‌ها را در گورستان امید سالم دفن می‌کنند. این مکان مملو از سنگ قبرهای قدیمی و مقبره‌های گوتیک است، ارواح مردگان مانند مه صبح زود بر روی زمین آویزان شده‌اند. گلدی بل تیلور در چند قدمی جاده در حالی که دامنش بر روی پایه است، نگهبانی می‌دهد، چهره‌اش هوازده است اما وضعیت خوبی دارد. در این روز، او دسته‌ای از بریزهای صورتی در دست دارد، زیرا گلدی خوشگل همیشه گل‌ها را نگه می‌دارد. یکی مطمئن میشه _ . و او در 150 سال گذشته گلهای تازه در دستان خود داشته است. کارن بیری در دمشق، در حدود پنج مایلی غرب گورستان هوپ زندگی می کند. او کتابی بر اساس افسانه گلدی بل تیلور به نام باور نوشته است. در سال 1886، در سن دو سالگی، گلدی بل جوان از دستان خود برای آب کردن آب آقطی از کتری آهنی پدرش استفاده کرد. او مدتی بعد بر اثر مسمومیت درگذشت. او عشق زندگی پدرش بود، و او آنقدر ناراحت بود که مزرعه خانوادگی را فروخت تا مجسمه ایتالیایی را بخرد، مجسمه ای که امروز مزار او را نشان می دهد. ابتدا این پدرش بود که گل ها را آورد و در دستانش گذاشت. هنگامی که او در سال 1896 درگذشت، گلها مدام می آمدند. گل های او در هر فصل متفاوت است. چرا گلها به طور معجزه آسایی ظاهر می شوند؟ مردم سعی کرده اند با کمپ زدن در کنار مجسمه متوجه این موضوع شوند، اما حتی نگهبانان نیز نتوانسته اند جنایتکار را دستگیر کنند. می گویند پری به گورستان امید می رسد و به دنبال قبر مادر تولدش می گردد. او با مجسمه گلدی بل روبرو می شود.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. پری گل ها را می آورد.
2. رمز و راز گل های گلدی.
3. چه اتفاقی برای دختر می افتد؟
4. گل ها چگونه به آنجا می رسند؟