متن: وقتی 17 سال پیش دوقلوهای کاتلین گاردینر به دنیا آمدند، پزشکان به او گفتند که آنها یک جفت در یک میلیون هستند. یکی سندرم داون داشت، در حالی که دیگری نداشت. در اینجا، کاتلین داستان تکان دهنده آنها را بیان می کند. از زمانی که شان 17 سال پیش به دنیا آمد، همیشه فکر می کردم که او به اندازه برادر و خواهرش فوق العاده است. اگرچه او معلولیت داشت، اما ما هرگز به او به عنوان یک بار نگاه نکرده‌ایم. او همیشه یک نعمت بوده است. پزشکان توضیح دادند که اگرچه آنها دوقلو بودند، اما از دو تخمک متفاوت به وجود آمدند. لیزا در ۱۱ ماهگی می‌توانست راه برود، در حالی که شان تا سه سالگی اولین قدم‌هایش را برنداشت. در دو سالگی، لیزا زیاد صحبت می‌کرد، اما شان تا زمانی که تقریباً چهار ساله شد نمی‌توانست صحبت کند. شان در پنج سال اول زندگی خود به مراقبت زیادی نیاز داشت. مراقبت از او شغل تمام وقت من بود، اگرچه به عنوان مشاور فنی در یک شرکت محاسباتی نیز کار می کردم. ما هرگز با آنها متفاوت رفتار نکردیم. همان اسباب بازی ها را به آنها دادیم و همین طور با آنها صحبت کردیم. ما شان را تشویق کردیم که با لیزا همراه شود، حتی اگر هرگز نتوانست، و به او کمک می‌کردیم تا توانایی‌هایش را توسعه دهد. حتی بعد از اینکه پزشکان به ما توصیه کردند که شان باید به مدرسه معلولان برود، آنها را به همان دبستان فرستادیم. باید به لیزا توضیح می دادیم که او به سرعت او یاد نمی گیرد. او به ما گفت که در کارهای مدرسه به او کمک خواهد کرد. داشتن یک دوقلو غیر معلول واقعا به پیشرفت شان کمک کرده است. عشقی که آنها به اشتراک می گذارند از او حمایت زیادی کرده است. حالا شان و لیزا هر دو در آستانه اتمام دبیرستان هستند. فکر نمی‌کنم او امروز بدون کمک لیزا به خوبی عمل می‌کرد.
سوال: این قسمت به ما می گوید که _ .
1. عشق می تواند معجزه کند
2. هیچ کس احمق یا باهوش نیست
3. احمق بودن مهم نیست
4. همه مردان برابر به دنیا می آیند