متن: نجار روستای ما، جان هیل، یک روز آمد و برای همسرم میز ناهارخوری درست کرد. او آن را به اندازه ای درست کرد که فضای بین دو پنجره را پر کند. آن شب وقتی به خانه رسیدم، جان در حال نوشیدن یک فنجان چای بود و صورت حسابش را برای کار می نوشت. همسرم به آرامی به من گفت: امروز نهمین فنجان چای اوست. اما او با صدای بلند گفت: میز زیبایی است عزیزم، اینطور نیست؟ "وقتی صورتحساب را ببینم در مورد آن تصمیم خواهم گرفت." خواندم: یک میز ناهار خوری، 10 نوامبر 1989. هزینه چوب: 17.00 دلار رنگ: 1.50 دلار کار: 8 ساعت (1 دلار در ساعت) 8.00 دلار مجموع: 36.50 دلار زمانی که به دنبال آن بودم. در صورتحساب، جان گفت: "روز خوبی بود، نه؟ کاملا آفتابی." گفتم: «بله، خوشحالم که فقط 10 نوامبر است.» جان گفت: من هم همینطور. "شما صبر کنید. تا پایان ماه هوا بسیار سردتر خواهد شد." "بله، سردتر... و گران تر! میزهای ناهارخوری در 30 نوامبر 20 دلار گران تر خواهند شد، جان؟" جان برای نیم دقیقه به سختی به من نگاه کرد. آیا لبخند کوچکی در دو چشم آبی او وجود داشت؟ صورت حسابش را به او پس دادم. گفتم: "اگر زیاد مشکل نیست، جان"، "لطفا دوباره آن را جمع کنید و می توانید تاریخ را فراموش کنید." من به او 26.50 دلار پرداخت کردم و او از دریافت آن خوشحال شد.
سوال:  از داستان می دانیم که _
1. جان در لایحه اشتباه کرد.
2. جان سعی کرد نویسنده را فریب دهد تا برای کارش پول بیشتری به دست آورد
3. جان قبل از اینکه نویسنده به خانه برسد صورت حساب را نوشته بود.
4. جان هنوز هم می خواست در پایان 36.50 دلار برای کار خود دریافت کند.