متن: صبح یک فاجعه بود. دندانم درد می کرد و با یکی از دوستانم درگیر شده بودم. حرف‌های او هنوز دردناک است: "مشکل تو این است که خودت را جای من نمی‌گذاری. نمی‌توانی چیزها را از دید من ببینی؟" سرم را با لجبازی تکان دادم و درد را در دندانم احساس کردم. فکر می‌کردم می‌توانم تا زمانی که دندانپزشکم از تعطیلات برگردد صبر کنم، اما درد واقعاً غیرقابل تحمل بود. من شروع به تماس با دندانپزشکان در دفترچه تلفن کردم، اما هیچ کس نمی توانست بلافاصله مرا ببیند. بالاخره، حدود وقت ناهار، من شانس آوردم. مسئول پذیرش گفت: "اگر همین الان بیایید، دندانپزشک شما را جا می دهد." کیف و کلیدم را برداشتم و به سمت ماشینم رفتم. اما ناگهان در مورد دندانپزشک شک کردم. چه نوع دندانپزشکی اینقدر مشتاق است که کسی را در مدت کوتاهی معالجه کند؟ چرا او به اندازه دیگران مشغول نبود؟ در مطب دندانپزشکی نشستم و به اطراف نگاه کردم. من چیزی جز دیوارهای لخت ندیدم و بیشتر نگران شدم. دستیار متوجه عصبانیت من شد و دست گرمش را روی دست یخی من گذاشت. وقتی ترس هایم را به او گفتم، خندید و گفت: "نگران نباش. دندانپزشک خیلی خوب است." با بی حوصلگی پرسیدم: "تا کی باید منتظرش باشم؟" دستیار گفت: "بیا، او می آید. فقط دراز بکش و استراحت کن. و از آثار هنری لذت ببر." "اثر هنری؟" من متحیر بودم. صندلی عقب رفت. ناگهان لبخند زدم. یک عکس زیبا بود، درست در جایی که می توانستم از آن لذت ببرم: روی سقف. دندانپزشک چقدر محتاط بود! در آن لحظه، من شروع کردم به درک منظور دوستم از کلمات او. چه آرامشی!
سوال: چه چیزی باعث شد نویسنده در مورد دندانپزشک شک کند؟
1. دندانپزشک موافقت می کند که او را در مدت کوتاهی درمان کند.
2. دندانپزشک هم مثل بقیه دندانپزشکان مشغول است.
3. محیط مطب دندانپزشکی.
4. دستیار خندان دندانپزشک.