متن: یک ماه به این شکل گذشت، اما یک ماه تمام چیزی بود که می توانستم تحمل کنم. یاد مارگریت هر جا می رفتم همراهم می کرد . من آن زن را دوست داشتم --- هنوز هم او را دوست داشتم --- آنقدر که ناگهان برای من معنایی نداشت . هر حسی که الان نسبت بهش داشتم باید دوباره ببینمش . فورا . ... مارگریت را می شناختم . ملاقات غیرمنتظره با من باید او را در یک حالت سردرگمی بزرگ انداخته باشد. احتمالاً او از رفتن من شنیده بود که ذهن او را در مورد عواقب جدایی ناگهانی ما آرام کرده بود. اما با دیدن من که برگشتم و با من روبرو شدم، رنگ پریده، احساس کرده بود که بازگشت من هدفی دارد و باید فکر می کرد که قرار است چه اتفاقی بیفتد. اگر وقتی دوباره او را دیدم، مارگریت ناراضی بود. اگر برای انتقام گرفتن من، راهی برای کمک به او وجود داشت، شاید او را می بخشیدم و مطمئناً هرگز در خواب نمی دیدم که به او آسیبی برسانم. اما وقتی دوباره دیدمش حداقل در ظاهر خوشحال شد . مرد دیگری از تجملاتی که من نتوانسته بودم او را نگه دارم، تضمین کرده بود. او هم غرور و هم عشق من را شرمنده کرد. او باید برای رنجی که من کشیده بودم بپردازد. نمیتونستم نسبت به کاری که الان کرد بی تفاوت بمونم . نتیجه این شد که چیزی که بیشتر از همه به او آسیب می رساند این بود که من بی تفاوتی نشان دهم. بنابراین، بی تفاوتی، احساسی بود که اکنون نیاز داشتم، نه تنها در حضور او، بلکه در چشمان دیگران، تظاهر کنم. سعی کردم لبخندی روی لبم بنشانم و رفتم تا با پرودنسی که مارگریت نزد او بود تماس بگیرم. احتیاط مرا به در دید و من با چشمانی اشک از خشم و عطش انتقام در دلم به آپارتمان خود بازگشتم و تنها به فکر یافتن راهی برای رنج بردن این موجود بیچاره بودم .
سوال: با توجه به گذر قهرمان می خواست _ .
1. مارگریت را ببخش زیرا او را ناراضی یافت
2. رابطه با مارگریت را متوقف کنید زیرا او نمی توانست او را در تجمل نگه دارد
3. با مارگریت رابطه برقرار کنید زیرا او هنوز او را دوست داشت
4. به مارگریت رنج بدهید زیرا غرور و عشقش جریحه دار شده بود