متن: چندی پیش، معلم ما که یک «درخت آغوش» بود (به قول بچه‌ها)، از ما خواست تا یک انشا در مورد یک موضوع زیست‌محیطی بنویسیم. مشتاق بودم که شروع کنم، اما چیزی باعث شد متوقف شوم. "مسئله زیست محیطی چیست؟" یکی از بچه ها پرسید "اگر به محیط زیست اهمیت ندهیم چه؟" دیگری شکایت کرد اینطور نیست که روی من تأثیر بگذارد.» این نظرات _ من. من همیشه به محیط زیست اهمیت می‌دهم و تصور می‌کردم که دیگران هم همینطور. از نگاه متعجب معلمم می‌توانستم بفهمم که او هم همین احساس را داشت. در کمترین زمان، انشا را تمام کردم. در مقاله‌ام در مورد چوب‌برداری نوشتم که صنعت مهمی است، اما اگر به قطع درختان بدون تعویض ادامه دهیم، به محیط زیست آسیب می‌زند. کارهای زیادی وجود دارد که می توانیم برای نجات دنیای خود انجام دهیم. بازیافت، البته، همیشه چیز خوبی است، اما همه یک کارخانه بازیافت در این نزدیکی ندارند (من ندارم). راه های دیگری برای کمک به محیط زیست وجود دارد. یک درخت بکار. آب را هدر ندهید من نمی توانم تحمل کنم وقتی بهانه یک نفر برای اهمیت ندادن این است که "هیچ چیز در طول زندگی من اتفاق نمی افتد، پس چرا باید اهمیت بدهم؟" مطمئناً، احتمال وقوع یک اتفاق وحشتناک بسیار اندک است، اما من می‌خواهم مردم متوجه شوند که اگر ما با آن مقابله نکنیم، بالاخره یک نفر مجبور خواهد شد. آیا می خواهید آن ها فرزندان شما باشند؟ یا فرزندان فرزندان شما؟ وقتی معلمم به من گفت که انشای من را برای کلاسم بخوان، کمی خجالت کشیدم زیرا نمی خواستم همه به من "درخت آغوش" بگویند. اکنون متوجه شدم که اگر درخت بغل کردن به این معنی است که شما به محیط زیست اهمیت می دهید، من صد درصد یک درخت آغوش هستم. فقط کاش افراد بیشتری بودند.
سوال: چرا دانش آموزان معلم خود را "درخت آغوشگر" صدا می زنند؟
1. او دوست دارد درختان را در آغوش بگیرد.
2. او چیزهای زیادی در مورد درختان می داند.
3. او در روستا بزرگ شد.
4. او به محیط زیست بسیار اهمیت می دهد.