متن: فکر کردم: «چقدر خوش شانسی که دکتر شدی...» هرکسی که دکتر باشد، بی‌شانس است. _ شاید فکر کنید می خواهم شغلم را عوض کنم. خوب، در حال حاضر من انجام می دهم. همانطور که یکی از دوستانم می گوید - حتی پزشکان هم چند دوست دارند - این همه تجربه است. تجربه! من به چنین تجربه ای نیاز ندارم. من به یک تخت گرم، راحت و بدون مزاحمت نیاز دارم. شدیدا بهش نیاز دارم من نیاز دارم که همه تلفن ها را در نزدیکترین چاه پایین بیاندازند، این چیزی است که من نیاز دارم. تمام این افکار در ساعت 3:45 صبح یک روز دسامبر در حالی که مینی خود را در خیابان های مه آلود شرق لندن رانندگی می کنم، دور سرم می چرخند. من یک فرشته خدمتگزار با یک مینی با یک کت سنگین و یک کیسه دارو هستم. وقتی در این ساعت وحشتناک صبحگاهی در تاریکی پل لیا را با سرعت پایین می‌روم، بخاری اول گرم و سپس سرد می‌وزد، کمرم از روی صندلی ماشین درد می‌کند، احساس نمی‌کنم فرشته‌ای خدمتگزار باشم. ای کاش در ساحل جنوب فرانسه بودم. اگه دوست داری منو دکتر بد نام کن هر چه می خواهی مرا صدا کن اما برای گوشدردی که دو هفته است با من تماس نگیرید، ساعت سه و نیم صبح روز دسامبر با من تماس نگیرید. البته پزشک بودن واقعاً بد نیست. _ . هر چند وقت یک بار مردم مریض می شوند، هر چند وقت یک بار می توانید کمک کنید، هر چند وقت یک بار ساعت دو نیمه شب یک فنجان چای و کیک سخت به شما می دهند - آن وقت نگران می شوید که اگر همه کارها را انجام داده اید. اما اغلب "همه چیز" یک قانون تکراری است: نگاه کنید، گوش کنید، احساس کنید، ضربه بزنید، قرص ها، تزریق، تلفن، آمبولانس، دور به بعد. و سپس همیشه صدای سرد و گرم دختری روی تابلوی سرویس تخت اورژانس است که بیمار شما را برای شما به بیمارستان می رساند - صدای دلنشینی که وقتی در سرما، تاریکی، بدبو، کثیف ایستاده اید به شما می آید. جعبه تلفن جایی در یک بخش خطرناک از شهر. اوه، این لحظات خود را دارد، این زندگی دارد.
سوال: میتوتیم نتیجه بگیریم که _ .
1. نویسنده هنگام رانندگی در خیابان های مه آلود شرق لندن نگران بیمار خود است
2. نویسنده از اینکه در چنین ساعت صبح وحشتناکی برای بیمار گوش درد صدا می شود، آزرده می شود
3. نویسنده اکنون برای تعطیلات خود به سمت ساحل در جنوب فرانسه می رود
4. هنگامی که نویسنده در تاریکی صبح روز دسامبر به سرعت از پل لیا پایین می‌رود، مینی او در نیمه راه خراب می‌شود