متن: تقریباً در سال 1900، پسری با موهای تیره به نام چارلی چاپلین اغلب دیده می شد که بیرون در ورودی های پشتی تئاترهای لندن منتظر بود. او لاغر و عجله به نظر می رسید. او امیدوار بود که در تجارت نمایشی کار کند. او می توانست آواز بخواند و برقصد و مهمتر از همه، او می دانست که چگونه مردم را بخنداند. اما او نتوانست کار پیدا کند و به همین دلیل در خیابان های شهر سرگردان بود. گاهی اوقات او را به خانه کودکانی که پدر و مادری نداشتند می فرستادند. اما بیست سال بعد، همین چاپلین به بزرگترین، شناخته شده ترین و محبوب ترین کمدین جهان تبدیل شد. هر بازدیدکننده دائمی از سینما، حتماً برخی از فیلم‌های چارلی چاپلین را دیده است. مردم در همه جا نشسته اند و به آنها خندیده اند تا اینکه اشک از صورتشان جاری شده است. حتی افرادی که انگلیسی نمی فهمند می توانند از فیلم های او لذت ببرند، زیرا اکثراً صامت هستند. این چیزی نیست که او می گوید که ما را می خنداند. کمدی او به کلمات یا زبان بستگی ندارد. این بستگی به اقدامات کوچکی دارد که برای مردم در سراسر کلمه معنی دارد. نمایش بدون کلام، موقعیت‌های مشترک انسانی نقش مهمی در رقص‌ها و نمایش‌های بسیاری از کشورها دارد. این یک نوع زبان جهان است. چاپلین بیشتر عمر خود را در آمریکا گذراند و در روز کریسمس سال 1977 در سن هشتاد و هشت سالگی در سوئیس درگذشت. خبر درگذشت او سراسر جهان را غمگین کرد.
سوال: چاپلین متولد شد _ .
1. در سال 1990
2. در سوئیس
3. در سال 1889
4. در آمریکا