متن: این مردان جوان با زندانیانی که قبلا دیده بودیم متفاوت بودند. آنها شجاع و متخاصم بودند. آنها دستور نمی گرفتند و فریاد می زدند "آماندلا!" در هر فرصتی غریزه آنها به جای همکاری، مقابله بود. مقامات نمی دانستند چگونه با آنها رفتار کنند و جزیره را زیر و رو کردند. در جریان محاکمه ریوونیا، من به یک پلیس امنیتی متذکر شدم که اگر دولت خودش را اصلاح نکند، مبارزان آزادی که جای ما را خواهند گرفت، روزی باعث می‌شوند که مقامات دلتنگ ما شوند. آن روز واقعاً در جزیره روبن فرا رسیده بود. در این جوانان روحیه خشمگین انقلابی زمانه را می دیدیم. یه هشداری داشتم چند ماه قبل در ملاقاتی که با وینی داشتیم، او توانسته بود از طریق مکالمه رمزگذاری شده ما به من بگوید که یک طبقه در حال افزایش از جوانان ناراضی وجود دارد که خشن و از نظر اعتقادات آفریقایی هستند. او گفت من باید از آنها آگاه باشم. زندانیان جدید از شرایط غیرانسانی جزیره شوکه شده بودند و می گفتند که نمی توانند بفهمند ما چگونه می توانیم به این شکل زندگی کنیم. ما به آنها گفتیم که باید در سال 1964 جزیره را می دیدند. آنها تصمیم گرفتند که درخواست های ما برای نظم و انضباط را نادیده بگیرند و توصیه ما را ضعیف و بی ادعا می پنداشتند. واضح بود که آنها ما، محاکمه‌کنندگان ریوونیا را میانه‌رو می‌دانستند. پس از سال‌ها لقب انقلابی رادیکال، میانه‌رو بودن احساس بدیعی بود و اصلاً خوشایند نبود. می‌دانستم که می‌توانم به یکی از دو روش واکنش نشان دهم: می‌توانم آنها را به خاطر بی‌احترامی‌شان سرزنش کنم یا می‌توانم به حرف‌هایشان گوش دهم. من دومی را انتخاب کردم. سپس تعدادی از این مردان وارد بخش ما شدند. از آنها خواستم از حرکت و اعتقادات خود برایمان بگویند. اندکی پس از ورود آنها به جزیره، افسر فرمانده آمد و از من خواست تا به جوانان خطاب کنم. او از من می خواست که به آنها بگویم خودشان رفتار کنند، این واقعیت را بدانند که در زندان هستند و نظم زندگی در زندان را بپذیرند. من به او گفتم که آمادگی انجام این کار را ندارم. در این شرایط، آنها مرا پیرو مقامات می دانستند. (برگرفته از "پیاده روی طولانی تا آزادی: زندگی نامه نلسون ماندلا")
سوال: کدام دو در واقع به افراد مشابهی اشاره دارند؟
1. مسئولین و مبارزان آزادی
2. جوانان ناراضی و مبارزان آزادی
3. مقامات و آفریقایی ها
4. Trialists Rivoria و جوانان ناراضی