متن: من هرگز مرتب نبودم، در حالی که هم اتاقی من کیت بسیار منظم بود. هر یک از پروژه های او جای خود را داشت، اما پروژه من همیشه در جایی پنهان می شد. او حتی به همه چیز برچسب زد. من همیشه دنبال همه چیز بودم. با گذشت زمان، کیت مرتب تر شد و من نامرتب تر شدم. او لباس های کثیف مرا فشار می داد و من کتاب هایم را روی میز مرتبش می گذاشتم. هر دو از همدیگر خسته می شویم. یک غروب جنگ شروع شد. کیت وارد اتاق شد. به زودی صدای فریادش را شنیدم: "کفشات را در بیاور! چرا زیر تخت من!" ناشنوا دیدم کفش هایم به سمتم پرواز می کنند. از جا پریدم و شروع کردم به داد زدن. با صدای بلندتری جواب داد. اتاق پر از خشم بود. نمی توانستیم یک دقیقه هم بمانیم، مگر برای یک تماس تلفنی. کیت جوابش را داد. از پایان مکالمه او، بلافاصله متوجه شدم که مادربزرگش به شدت بیمار است. وقتی تلفن را قطع کرد، به سرعت زیر پوششش خزید و گریه کرد. بدیهی است که این چیزی بود که او نباید به تنهایی از آن عبور کند. ناگهان احساس گرمی از همدردی در قلبم ایجاد شد. آرام آرام مدادها را جمع کردم، کتاب ها را پس گرفتم، تختم را مرتب کردم، جوراب ها را تمیز کردم و زمین را حتی روی پهلویش جارو کردم. آنقدر وارد کارم شدم که حتی متوجه نشستن کیت نشدم. او نگاه می کرد، اشک هایش خشک شده بود و حالت ناباوری اش. سپس دستانش را دراز کرد تا دستانم را بگیرد. به چشمانش خیره شدم. او به من لبخند زد "ممنون" من و کیت تا پایان سال هم اتاقی بودیم. ما همیشه موافق نبودیم، اما کلید زندگی مشترک را یاد گرفتیم. تسلیم شدن، تمیز کردن و نگه داشتن.
سوال: نگرش نویسنده به کیت به جز تماس چه بود؟
1. اذیت شده
2. حسود
3. متحمل
4. دلسوز