متن: وقتی پدر و مادر یک کودک خردسال هستید، زمان زیادی را صرف صحبت در مورد احساسات می کنید: در مورد اینکه باید با هم صحبت کنید، در مورد ناامید شدن زیرا ممکن است به جای کلم بروکلی یک کلوچه نداشته باشید، در مورد بی عدالتی بزرگ والدینی که آسانسور را فشار می دهند. قبل از اینکه کودک فرصتی پیدا کند را فشار دهید. و در فرهنگ والدینی که به طور فزاینده‌ای به تمرکز بر نیازهای کودکان بیش از هر چیز توجه می‌کند، مادران و پدران در صحبت کردن در مورد احساسات فرزندان خود مهارت دارند و در عین حال احساسات خود را پنهان می‌کنند. اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که والدینی که احساسات منفی خود را پنهان می‌کنند، به فرزندانشان آسیب می‌رسانند و به خودشان آسیب می‌رسانند. مطالعه‌ای که در این ماه منتشر شد، می‌گوید وقتی والدین چهره‌ای شاداب برای فرزندانشان می‌گذارند، به احساس رفاه و اصالت خود آسیب می‌رسانند. دکتر امیلی ایمپت، محقق، می‌گوید: «یافته‌ها برای والدین معمولی نشان می‌دهند که وقتی سعی می‌کنند ابراز احساسات منفی خود را پنهان کنند و احساسات مثبت خود را بیش از حد با فرزندانشان ابراز کنند، در واقع هزینه دارد: انجام این کار ممکن است باعث شود والدین احساس بدتری داشته باشند.» . منطقی است که والدین اغلب به خاطر فرزندان خود از تقویت مثبت اندیشی خودداری می کنند -- چیزهای زیادی در جهان وجود دارد که ما می خواهیم از فرزندان خود محافظت کنیم. اما کودکان اغلب باهوش‌تر از آن چیزی هستند که ما انتظار داریم و کاملاً با آنچه نزدیک‌ترین افراد به آنها - والدینشان - احساس می‌کنند هماهنگ هستند. برای مثال، زمانی حدود یک سال پیش بود که خبرهای بدی از طریق تلفن دریافت کردم. من با کودک چهار ساله‌ام در خانه بودم و بنابراین تمام تلاشم را کردم تا چهره‌ای شجاع داشته باشم. او بلافاصله فهمید که چیزی اشتباه است، و گیج شد. وقتی بالاخره چند قطره اشک بیرون ریختم و توضیح دادم که مامان چیز غم انگیزی در مورد یکی از دوستانم شنیده است، البته حالش خوب بود. دخترم دستی به شانه ام زد، بغلم کرد و به بازی برگشت. او از اینکه می‌توانست به من کمک کند احساس بهتری داشت و آن لحظه از نظر عاطفی برایش بسیار معنادارتر از یک مادر خندان بود که گریه‌هایش را نگه می‌داشت. خوشحال بودم که می‌توانستم لحظه‌ای غمگین باشم و مجبور نباشم برای پنهان کردن آن سخت کار کنم. انتقال احساسات مثبت به فرزندان در زمانی که آنها را احساس نمی کنید، حرکتی است که محققان آن را هزینه بالا می نامند - که ممکن است در آن زمان برای فرزند شما مفیدترین باشد، اما والدین باید راه های دیگری برای انتقال احساسات پیدا کنند که "اجازه می دهد" آنها احساس کنند با خودشان صادق هستند." اما این نیز در مورد کودکان است که جهان را صادقانه تر می بینند. در حالی که ما می خواهیم از فرزندان خود در برابر چیزهایی که مناسب سن یا مضر نیستند محافظت کنیم، بهتر است نسلی از بچه ها را تربیت کنیم که درک کنند که مادران و باباها نیز انسان هستند.
سوال: رفتار معمول والدین هنگام تربیت فرزندانشان چیست؟
1. اجازه دادن به فرزندانشان برای انجام کارها خودشان.
2. ابراز نارضایتی از فرزندانشان.
3. پنهان کردن احساسات واقعی خود از فرزندان
4. غذای مورد علاقه خود را با فرزندانشان تقسیم می کنند.