متن: دو سال پیش، وندی هاسنیپ، 47 ساله، دچار آسیب مغزی شد که او را به مدت دو هفته از زبان خارج کرد. هنگامی که سرانجام بهبود یافت، متوجه شد که با لهجه فرانسوی صحبت می کند: «روز پیش با یکی از دوستانم تماس گرفتم و او ده دقیقه اول را صرف خندیدن کرد». در حالی که من چیزی علیه فرانسوی ها ندارم.» هاسنیپ از سندروم لهجه خارجی رنج می برد، یک بیماری نادر که در آن افراد خود را می بینند که مانند فردی از یک کشور خارجی به زبان خود صحبت می کنند. این عارضه معمولاً در افرادی رخ می‌دهد که دچار آسیب سر یا سکته مغزی شده‌اند، از دست دادن ناگهانی هوشیاری، حس یا حرکت ناشی از انسداد یا شکستگی رگ خونی در مغز. این بیماری برای اولین بار در طول جنگ جهانی دوم در یک زن نروژی که سرش در جریان حمله ارتش آلمان زخمی شده بود، شناسایی شد. زن بهبود یافت، اما با لهجه ای آلمانی باقی ماند و باعث وحشت هم روستاییانی شد که پس از آن از او دوری کردند. محققان کشف کرده‌اند که اثر ترکیبی آسیب به چندین بخش از مغز باعث می‌شود قربانیان هجاهای خاصی را طولانی‌تر کنند، صداها را اشتباه تلفظ کنند و زیر و بم طبیعی صدای خود را تغییر دهند. این تغییرات در گفتار به چیزی شبیه به لهجه خارجی است. یکی دیگر از محققین، یک آواشناس، می گوید که قربانیان این سندرم لهجه واقعی خارجی را به دست نمی آورند. گفتار آنها که به طرز عجیبی تغییر یافته است، فقط شبیه زبان خارجی است: لهجه ای که چند صدای مشترک با آن دارد. هنگامی که یک زن انگلیسی به نام آنی اخیراً پس از سکته به سندرم لهجه خارجی مبتلا شد، با لهجه ای که به نظر می رسید لهجه اسکاتلندی بود صحبت کرد. با این حال، همکاران اسکاتلندی آنی گفتند که او اصلا شبیه یک اسکاتلندی نیست.
سوال: اگر فردی مبتلا به سندرم لهجه خارجی باشد _ .
1. همکارانش از او می ترسند و از تماس با او اجتناب می کنند
2. او شانس بیشتری برای سکته مغزی دارد
3. او مانند زبان مادری به یک زبان خارجی روان صحبت خواهد کرد.
4. گفتار او فقط چند صدای مشترک با لهجه خارجی دارد