متن: من دوباره از جشنواره نیمه پاییز بیچوان بازدید کردم. وقتی ماشین به سمت شهر ویران می رفت، اشک روی گونه هایم جاری شد. صخره های غول پیکر از کوه جاده را ویران کردند و خانه ها به صورت آجر و قطعات سیمان شکستند. مدرسه راهنمایی بیچوان که زمانی مملو از انرژی و خنده بود، اکنون بسیار ناشناخته، امپراتوری، ساکت و آرام، وادی مرگ بود. در آن لحظه واقعاً نمی‌توانستم تصور کنم که چقدر دردی را متحمل شده‌اند یا در انتظار نجاتشان چقدر ناامید شده‌اند. آن بدبخت ها نظاره گر راهپیمایی شیطان مرگ بر سرشان بودند و آنها را با خود بردند. واقعا نمی توانم تصور کنم که پدر و مادر یا عزیزانشان چقدر دلشکسته بودند. همانطور که در خرابه ها سرگردان بودم، در افکار عمیق غرق شدم. روز قبل، ما در کلاس درس با نور روشن نشسته بودیم و به شدت درباره اهمیت اشکال، رنگ‌ها و سبک‌ها در معماری بحث می‌کردیم و مسکن دوران باستان را با مسکن مدرن مقایسه می‌کردیم. شباهت‌ها، تفاوت‌هایشان، جوانب مثبت و منفی‌شان... حالا، با مواجهه با صحنه وحشتناک، متوجه شدم که چقدر کودکانه بودیم و چقدر راحت فراموش می‌کنیم که مهم‌ترین عنصر معمار ایمنی است، این است که مسکن باید چگونه باشد: _ ما را از آفتاب سوزان و باران سیل آسا، برای ما یک مکان گرم راحت برای خواب و استراحت فراهم کند. بدیهی است که سبک و شکل نقش مهمی در معماری دارد. اما وقتی بلای طبیعی مانند این زلزله بدون هشدار به سر ما آمد، آیا زیبایی بر زندگی کسی باقی خواهد ماند؟ از این سفر، بدون شک می‌توانیم پاسخ واضح و با صدای بلند را بدهیم. نه!!! کلمات پس از چنین فاجعه بزرگی چیزی جز پوچ و بیهوده به نظر نمی رسید. جان افراد زیادی گرفته شد، خسارت های زیادی وارد شد و یک شهر کامل از بین رفت. بیچوان به یک تاریخ تبدیل شده است. با این وجود، من همچنان به رویاپردازی ادامه می‌دهم و همچنان آرزوی آینده‌ای بهتر را دارم: خانه‌هایمان را زیباتر و در عین حال امن‌تر کنیم.
سوال: کدام یک از عبارات زیر با دیدگاه نویسنده مطابقت دارد؟
1. اگر بر ایمنی معمار تاکید بیشتری می شد، هیچ ساختمانی سقوط نمی کرد.
2. زمانی که زلزله رخ داد، افراد مبتلا برای نجات بیش از حد منتظر ماندند.
3. هنگامی که یک فاجعه به انسان می رسد، ایمنی مهم است تا زیبایی.
4. اگر امدادرسانی ها بدون تأخیر انجام می شد، می شد از آسیب، تخریب، حتی مرگ و میر جلوگیری کرد.