متن: روزی شغال شجاعی به کنار رودخانه آمد تا آب بنوشد. شیری را دید که ضعیف و خسته به نظر می رسید و پرسید: چه خبر است، پادشاه جنگل؟ شیر داستان خود را به شغال گفت. شغال برای شیر دلسوزی کرد. دم شیر را کشید و کشید تا شیر آزاد شد. شیر خیلی خوشحال شد و گفت: "خیلی ممنون که به من کمک کردی. فکر می کردم بمیرم! تو دوست زندگی منی! دوست دارم بیایی و با من زندگی کنی. از این به بعد شکار می کنم و تقسیم می کنم. غذای من با توست." شغال با خانواده شیر نقل مکان کرد و اوقات فوق العاده ای داشت. به زودی شیر از خودش صاحب فرزندانی شد و شغال هم همینطور. شیر از دوستی خوشحال نشد. از فرزندانش شکایت کرد. فرزندانش از فرزندان شغال شکایت کردند. فرزندان شغال از مادر و مادرشان از شغال شکایت کردند. شغال ناراحت شد و به شیر گفت تو به من گفتی با تو زندگی کنم اگر دیگر دوست نداری باید خودت می گفتی. شیر شوکه شد و گفت: "این درست نیست. من هرگز از تو شکایت نکردم. هنوز هم می خواهم که با من بمانی." شغال گفت: "ما همدیگر را درک می کنیم. اما خانواده هایمان این را نمی فهمند. شاید بهتر باشد که جدا از هم زندگی کنیم، اما زمانی که آزاد شدیم به ملاقات یکدیگر ادامه دهیم. حتی می توانیم با هم شکار کنیم!" دو خانواده از هم جدا شدند، اما شیر و شغال اغلب همدیگر را ملاقات می‌کردند و تا آخر عمر با هم دوست بودند. از پاراگراف های بالا می توان نتیجه گرفت که برای حفظ دوستی خوب خود باید از چیزی صرف نظر کنیم یا در موارد خاص تسلیم شویم. با این حال، ما هرگز نمی توانیم خانواده خود را تسلیم کنیم یا نابود کنیم. در موردش چی فکر می کنی؟
سوال: شیر از شغال برای نجات جانش تشکر کرد.
1. سرو شام شغال
2. دعوت از شغال برای زندگی با او
3. به شغال خانه تقدیم می کند
4. محافظت از شغال