متن: من یک دونده مسافت طولانی هستم. وقتی سی و یک ساله بودم، در یک تصادف شدید رانندگی داشتم. دکتر به من گفت که آن‌ها سعی می‌کنند مرا وادار کنند «به‌طور طبیعی» راه بروم، اما من دیگر هرگز نمی‌دویدم - خبری وحشتناک برای کسی که به دویدن مانند اکسیژنی که نفس می‌کشد نگاه می‌کند. دکترها حق داشتند. برای نه سال و نیم بعدی، نتوانستم بیش از بیست و پنج فوت بدوم. در سال 2006، برای شرکت در یک پیاده روی 60 مایلی شروع به خودآموزی کردم. سه ماه پس از آماده شدن، متوجه شدم که 4-5 ساعت پیاده روی در روز خیلی طولانی است. اگر فقط می توانستم بخشی از آن را دویدن کنم - این برایم هزینه کمتری داشت. بدون اینکه زانوهایم درد بگیرد شروع به دویدن کردم. کم کم فاصله رو زیاد کردم. ثابت شد که دکتر اشتباه کرده است - فقط نه سال و نیم طول کشید تا این کار را انجام دهد. در حین تمرین، متحمل ضرر شدم - دوست عزیزی ناگهان درگذشت. کار او کمک به زنان بود تا خود را بپذیرند و به حداکثر پتانسیل خود برسند. او معتقد بود که مردم نباید اجازه دهند هیچ چیز آنها را از دستیابی به اهدافشان باز دارد. بلافاصله پس از مرگ او، یک فکر دیوانه کننده به ذهنم خطور کرد: اگر می توانستم ماراتن لس آنجلس را بدوم چه می شد؟ می دانستم که اگر به طور کامل تمرین نکنم، دکتر برنده خواهد شد. بنابراین هفت روز در هفته تمرین کردم. و من موفق شدم از خط پایان مسابقات ماراتن لس آنجلس در سراسر ایالات متحده به نزد پزشکانم برسم. آنها هرگز باور نمی کردند که من به آن برسم. دردها و دردهایی که در حین تمرین و مسابقه تجربه می‌کنم، در مقایسه با افراد رنج‌کشیده‌ای که من به آنها احترام می‌گذارم، چیزی نیست.
سوال: چرا نویسنده تصمیم به شرکت در ماراتن گرفت؟
1. زیرا او برای از دست دادن یک دوست بسیار متاسف بود.
2. چون از حرف های دوست مرده اش دلگرم شد.
3. چون می خواست ثابت کند که پزشکان اشتباه می کردند.
4. چون می خواست دوستان بیشتری پیدا کند.