متن: مثل هر روز مشغول هستم، همیشه کامپیوترم را باز می کنم و ایمیلم را چک می کنم. بیشتر اوقات من به سادگی تمرینات انگشت را انجام می دهم، شکل دیگری از تمرین پیانو بدون زنگ های زیبا. با این حال، گاهی اوقات هدیه ای دریافت می کنم که مرا به یاد هدایای زندگی ام می اندازد. متن زیر یکی از آن هدایا است. پیتر جونز مردی 92 ساله، کوتاه قد، آرام و مغرور است. او هر روز صبح تا ساعت هشت کاملاً لباس پوشیده است، با موهایی که مد روز شانه شده و صورتش کاملا تراشیده شده است، حتی اگر سلام هیچ چیزی را نمی بیند. او امروز به خانه سالمندان نقل مکان می کند. همسر 70 ساله وی اخیراً درگذشت و این اقدام را ضروری کرده است. پس از ساعت ها انتظار صبورانه در راهروی ورودی آسایشگاه، وقتی به او گفتند اتاقش آماده است لبخند شیرینی زد. در حالی که عصای راه رفتن خود را به طرز ماهرانه ای به سمت آسانسور می برد، پرستار توصیفی بصری از اتاق کوچک او ارائه کرد. او با اشتیاق گفت: "من آن را دوست دارم." پرستار گفت: "آقای جونز، شما اتاق نبوده اید." او پاسخ داد: «این ربطی به آن ندارد. "خوشبختی چیزی است که شما از قبل در مورد آن تصمیم می گیرید. اینکه اتاقم را دوست داشته باشم یا نه بستگی به چیدمان مبلمان ندارد... این نحوه چیدمان ذهنم است. من قبلاً تصمیم گرفته ام دوست داشته باشم _ این تصمیمی است که من می گیرم. هر روز صبح که از خواب بیدار می شوم، یک انتخاب دارم: می توانم روز را در رختخواب بگذرانم و از مشکلی که با قسمت هایی از بدنم که دیگر کار نمی کنند دارم شکایت کنم، یا از رختخواب بلند شوم و از کسانی که انجام می دهند سپاسگزار باشم. " هر روز یک هدیه است و تا زمانی که ما زنده ایم. همانطور که آقای جونز این کار را انجام می دهد، روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که ذخیره کرده ایم تمرکز خواهیم کرد.
سوال: از آقای جونز چه می دانیم؟
1. او نابینا است اما بسیار منظم است.
2. همسرش سال ها پیش فوت کرد.
3. او نواختن پیانو را دوست دارد.
4. اتاقش در آسایشگاه بزرگ است.