متن: هنوز اولین روزی که بهترین دوستم را دیدم را به یاد دارم. او تازه به محله نقل مکان کرده بود و مادربزرگش او را پایین آورد تا با من ملاقات کند. من پشت مادرم پنهان شدم و او از ترس نگاه کردن به هم پشت مادربزرگش پنهان شد. خیلی زود خجالتی را از دست دادیم و شروع کردیم به بازی با هم، دوچرخه سواری تا خانه همدیگر و خوابیدن. در کلاس هفتم با مشکلات خانوادگی روبرو بود. با این حال، هر تابستان همیشه در خانه یکدیگر می نشستیم و از تلویزیون فیلم می دیدیم و در مورد همه پسرهایی که دوست داشتیم صحبت می کردیم. پارسال بود که متوجه مشکل شدم. او از افسردگی بالینی رنج می برد و مجبور بود در طول روز به بیمارستان برود. اولش خیلی براش متاسف شدم اما با تماس‌های آخر شب و ملاقات با یکدیگر در نیمه‌شب در خیابان، ما همچنان در تماس بودیم. از زمانی که بهترین دوست جدیدش او را ترک کرد، می خواستم در کنار او باشم و می دانستم که هنوز مثل یک خواهر به او اهمیت می دهم. دیروز اومد پیشم و اینو گفت "من هرگز نمی دانستم بهترین دوست چیست تا زمانی که تو تنها کسی بودی که مانع از دست دادن خودم شد؛ تنها کسی که باعث شد در مورد خودم و مشکلاتم احساس بهتری داشته باشم. تو این را نمی دانستی اما من سعی می کردم بکشم. همان شب که به من زنگ زدی و من گریه می کردم. من خیلی به تو مدیونم و تو حتی نمی دانستی که به من کمک می کنی. " هر دو گریه کردیم. و حدس می‌زنم یک جور درس از زندگی‌ام این است که هرگز از دوستانت دست نکش. حتی اگر آنها به اندازه دیگران باحال نباشند، یا مردم فکر کنند که دیوانه هستند، به کسی نیاز دارند. اگر آنها را رها کنید، فقط بسیار متاسف خواهید شد. بنابراین اگر دوستان به شما نیاز دارند و شما به آنها اهمیت می دهید، باید همیشه در کنار آنها باشید.
سوال: چرا این دو دختر در اولین ملاقات خود پشت اعضای خانواده خود پنهان شدند؟
1. چون داشتند بازی می کردند.
2. چون همدیگر را دوست نداشتند.
3. چون قبلاً با هم دعوا می کردند.
4. چون هر دو خجالتی بودند.