متن: مدرسه من کافه تریا ندارد. دانش آموزان ناهار خود را می آورند و با معلمان خود در کلاس غذا می خورند. در ابتدا فکر نمی‌کردم نیازی به «روشن» بودن در هنگام ناهار داشته باشم، زیرا از نظر فنی وقت آزاد برای دانش‌آموزان بود. با این حال، با تعجب متوجه شدم که حتی در کلاسی با دانش‌آموزان کمتر، جداسازی اجتماعی اتفاق افتاده است. تمام کلاس دور یک میز جمع شده بودند تا یکی دو دانش آموز دیگر تنها در آن طرف اتاق ننشینند. دانش‌آموزان یکی را باحال و دیگری را بازنده می‌نامند. فقط سه میز بود. بعد از اینکه شاهد این موضوع بودم، یک قانون کلاس درس جدید وضع کردم. هر روز هنگام ناهار، همه میزها را کنار هم می چینیم و همه از جمله من دور میز بزرگ می نشستیم. دانش‌آموزان می‌توانستند هر کجا که می‌خواهند سر میز بنشینند. به این ترتیب هیچ کس از گروه حذف نشد. در ابتدا، نارضایتی زیادی در این مورد وجود داشت. اما به تدریج شکایت متوقف شد. دانش آموزانی که معمولاً در اوقات فراغت با یکدیگر صحبت نمی کردند شروع به گفتگو کردند. گاهی از دانش‌آموزان خواسته می‌شد چیزی بیاورند تا دیگران طعم آن را بچشند. این یک سنت جدید را آغاز کرد: اشتراک هفتگی غذا. در شرایط دیگر، دانش آموزان در مورد غذای همکلاسی خود اظهارنظرهای ناخوشایندی می کنند، اما نه در این ناهارها. دانش‌آموزان مراقب بودند که از اشتراک‌گذار تشکر کنند، حتی اگر از این پیشنهاد خوششان نیامد. بسیاری از دانش آموزان غذایی را امتحان کردند که قبلاً هرگز امتحان نکرده بودند و برخی برای اولین بار با والدین خود یک دستور غذایی خانوادگی پختند. با هم غذا خوردن به ما این فرصت را داد که به لطف اجتماعی عمل کنیم. دانش آموزان یاد گرفتند که در مورد انتخاب های غذایی یکدیگر بپرسند و به آنها احترام بگذارند. آنها همچنین با چشیدن طعم غذای یکدیگر و تمرین ذهنی باز، در مورد زندگی و فرهنگ همکلاسی های خود اطلاعات کسب کردند.
سوال: بهترین عنوان متن چه خواهد بود؟
1. قانون جدید کلاس درس من
2. غذا خوردن با دانش آموزان
3. زندگی فراموش نشدنی مدرسه من
4. اهمیت به اشتراک گذاری