متن: برای برخی از بچه ها، عکس های قدیمی و عکس های کودک شرم آور است. برای دیگران، آنها _ . اما برای هزاران کودکی که در یتیم خانه ها در سراسر جهان زندگی می کنند، این رکوردهای گذشته به سادگی وجود ندارد. یا والدین بچه ها برای گرفتن عکس در اطراف نبودند، یا عکس ها گم شده اند. دلیل هر چه که باشد، پروژه حافظه به یتیمان سندی ماندگار از دوران جوانی خود می دهد. طی دو سال گذشته، پروژه حافظه برای بیش از 4000 کودک ساکن در یتیم خانه های کشورهای فقیر، پرتره هایی با دست نقاشی کرده است. بن شوماکر، 24 ساله، زمانی که از یتیم خانه ای در گواتمالا در آمریکای مرکزی بازدید می کرد، این ایده را به ذهنش رسید. اما او به تنهایی _ را خلق نمی کند. دانش آموزان در صدها کلاس هنر دبیرستان در سراسر ایالات متحده آنها را با استفاده از عکس های ارسال شده از یتیم خانه ها نقاشی می کنند. شوماکر معتقد است که هنرمندان به اندازه کودکان یتیم از این پروژه سود می برند.» او گفت که پروژه حافظه دو هدف دارد. یکی ارائه هدیه ویژه به کودک در خارج از کشور است. دیگری کمک به باز کردن چشمان دانش آموزی است که در حال نقاشی است. این ارتباط باعث افزایش آگاهی در مدارس ایالات متحده در مورد نیازهای کودکان فقیر جهان می شود. شوماکر همچنین روی کتاب‌های امید کار می‌کند، پروژه‌ای که در آن دانش‌آموزان در هر سنی کتاب‌های خانگی را برای کودکان در اوگاندا و هند گرد هم می‌آورند. او امیدوار است که روزی کودکان در اوگاندا و هند باشد. او امیدوار است که روزی کودکان در اوگاندا و هند کتاب‌هایی را به ایالات متحده بفرستند. اشمناکر می‌گوید: «برای من مهم است که تبادل دوطرفه باشد.
سوال: چگونه یتیمان در گواتمالا می توانند سابقه جوانی خود را ادامه دهند؟
1. با پرتره های دستی که بن شوماکر کشیده است.
2. با عکس هایی که یتیم خانه برای آنها گرفته است.
3. با عکس هایی که دانش آموزان آمریکایی در دبیرستان ها گرفته اند.
4. توسط پروژه حافظه که توسط بن شوماکر آغاز شد.