متن: ما در مرکز فینیکس، نزدیک کانال زندگی می کنیم. هر روز پیرمردی بی خانمان و سگ کوچولوی ژولیده اش را می دیدم که آنجا آویزان بودند. به شوهرم می گفتم باید برای سگ کوچولو به او غذا بدهیم. مشکلی نبود. ما "مزرعه کوچک" حیوانات خود را داریم! اما او می گفت "باشه!" و سپس این ایده را به دلیل کسب و کارمان منفجر کنیم. با حضور در فینیکس، آریزونا، فقط می توانید تصور کنید که اینجا چقدر گرم است، اما زمستان او واقعاً سرد بود! من تازه از KFC با غذای بیرون آوردن برای شام آمده بودم. وقتی داشتم کنار کانال می چرخیدم، مرد و سگش همونجا نشسته بودند. حتی سگ سگ هم کت داشت! حتی به آن فکر نکردم، به داخل پارکینگ کنار کانال رفتم و یک بشقاب مرغ با تمام وسایل برای مرد و رفیق کوچکش انباشتم. با یک نوشابه و یک بطری آب برای سگ کوچولو به او دادم. گفت مرسی عزیزم تو یه فرشته هستی. و اشک در چشمانش حلقه زد! به او گفتم خیلی خوش آمدید و بعد به خانه رفتم. وقتی شوهرم کیف KFC را فرو کرد، پرسید: "گرسنه بودی یا چی؟" بهش گفتم چیکار کردم گفت فقط تو! بعد به من گفت کار خوبی کرده ام. چند هفته بعد، در امتداد کانال قدم می زدیم و مردی را دیدیم که با سگ کوچکش به سمت من می رفت. او پرسید که آیا من مخالفم که سگ را به فرزندی قبول کنم؟ با چشمانی اشک آلود گفت که مراقبت از سگ برایش خیلی سخت شده است. او اضافه کرد که قصد داشت به ایالت واشنگتن برود، اما سگش این کار را نمی کرد، بنابراین امیدوار بود که آن را به من بدهد. "فقط تو! در این شهر، تو تنها کسی هستی که می توانم به او ایمان بیاورم!" حالا هر بار که سگی را که کنار شومینه دراز کشیده نگاه می کنم و دست می زنم، یاد حرف های پیرمرد می افتم و برایش آرزوی موفقیت می کنم.
سوال: از پایان متن چه چیزی می توانیم نتیجه بگیریم؟
1. نویسنده درخواست پیرمرد را رد کرد.
2. نویسنده دلتنگ پیرمرد و سگش شده است.
3. نویسنده احساس می کند که پیرمرد بسیار خوش شانس بود.
4. نویسنده سگ پیرمرد را پذیرفت.