متن: من یک عکاس می شوم من می خواهم تکه هایی از استرالیا را با خودم به خانه بیاورم. قبلاً این را به خودم گفته بودم، با این حال در این هواپیما که هزاران مایل دورتر از من پرواز می کند، بسیار شک دارم. دیروز خیلی مطمئن بودم اما امروز متعلق به این هواپیما نیستم که مردها با کیف می نشینند و روزنامه می خوانند. همه آنها بالغ هستند من هرگز از ایالات متحده خارج نشده ام و اکنون، من به تنهایی به استرالیا سفر می کنم، دنیایی که درباره آن چیزی نمی دانم. بخشی از من آن را به عنوان خانه می شناسد. از مادرم کمی به یاد دارم، اما به یاد دارم که او لهجه استرالیایی و موهای طلایی داشت. او علاقه زیادی به تفریح دارد و اغلب ما را به سواحل نیوجرسی می برد، جایی که کل روز را در کنار ساحل به پیاده روی می گذراندیم. مادرم به من گفت که در استرالیا، کریسمس همیشه در ساحل با دوستان و خانواده سپری می‌شد و همه با لباس‌های شنا کلاه بابانوئل می‌گذاشتند. آنجا هرگز سرد و تلخ نشد. مادرم متفاوت بود و من به او افتخار می کردم. نمی دانم چطور با پدرم آشنا شد. اما پس از چندین سال ملاقات، آنها ازدواج کردند و به آپارتمانی در نیوجرسی نقل مکان کردند. سپس من به دنیا آمدم و ما یک خانواده کامل سه نفره بودیم که برای شام بیرون می رفتیم و در تاریکی فیلم تماشا می کردیم و یکدیگر را دوست داشتیم. می‌دانم که از سال‌ها پیش که مادرم فوت کرده، همه چیز برای پدرم سخت بوده است. برای من هم سخت است و باید مکانی فوق العاده را تجربه کنم که مادرم در آن بزرگ شده و دوستش داشته است. مامانم خیلی درباره استرالیا صحبت کرد و حالا باید این مکان را ببینم. این یک ماجراجویی است.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. نویسنده این قطعه را برای بزرگداشت مادرش نوشته است.
2. نویسنده تصمیم می گیرد عکس گرفتن را در استرالیا بیاموزد.
3. نویسنده در زمانی که مادرش زنده بود خوش گذشت.
4. نویسنده پس از مرگ مادرش دوست نداشت با پدرش زندگی کند.