متن: اکثر آمریکایی ها پولی را که دارند از کارشان به دست می آورند. یعنی از دستمزد یا حقوق درآمد کسب می کنند. با این حال، ثروتمندترین آمریکایی ها بیشتر پول خود را از آنچه دارند به دست می آورند - سهام، اوراق قرضه، املاک و مستغلات، و سایر اشکال دارایی، یا ثروت. اگرچه آمار دقیق کمی وجود دارد، اما به نظر می رسد ثروت در جامعه آمریکا در دستان بسیار کمی متمرکز شده است. بیش از 20 درصد از هر چیزی که می تواند خصوصی باشد در اختیار کمتر از یک درصد از جمعیت بزرگسال است و بیش از 75 درصد از کل ثروت متعلق به 20 درصد از بزرگسالان آمریکایی است. واقعیت آشکار این است که اکثر آمریکایی ها به غیر از خانه، اتومبیل و مقدار کمی پس انداز، هیچ ثروتی ندارند. درآمد در ایالات متحده به اندازه ثروت متمرکز نیست. در سال 1917، 10 درصد ثروتمندترین خانواده های آمریکایی، 26.1 درصد از کل درآمد را دریافت کردند، در حالی که 10 درصد فقیرترین، 17 درصد، عمدتاً از تأمین اجتماعی و سایر پرداخت های دولتی دریافت می کردند. بارزترین جنبه توزیع درآمد این است که از پایان جنگ جهانی دوم تغییر قابل توجهی نکرده است. اگرچه رشد اقتصادی در طول نسل گذشته تقریباً دو برابر درآمد واقعی یکبار مصرف خانواده (پول باقیمانده پس از مالیات و تعدیل تورم) را افزایش داده است، اندازه سهامی که به ثروتمندان و فقرا داده می شود تقریباً یکسان است. از هر نظر نابرابری اقتصادی در ایالات متحده بزرگ است. واقعیت پشت این آمار این است که تعداد زیادی از آمریکایی ها فقیر هستند. در سال 1918، 14 درصد از جمعیت زیر خط فقر دولت فدرال زندگی می کردند، که در آن زمان درآمد سالانه 9287 دلار برای یک خانواده غیرکشاورزی متشکل از دو بزرگسال و دو کودک بود. به عبارت دیگر، حدود یک نفر از هر هفت آمریکایی بیش از 31 میلیون نفر به طور رسمی قادر به خرید مایحتاج اولیه غذا، پوشاک و سرپناه نیستند. خط فقر پیشنهادی در سال 1981 درآمدی در حدود 11200 دلار برای یک خانواده چهار نفره بود. با این تعریف نسبی، حدود 20 درصد از جمعیت یا بیش از 45 میلیون آمریکایی فقیر هستند.
سوال: از دو جمله آخر می توان دریافت که خط فقر دولت 1360 _ .
1. برای فقرا فایده ای نداشت
2. رسما تایید شد
3. برای فقرا مفید نبود
4. در آن زمان به بهره برداری نرسید