متن: من یک بار تجربه ای داشتم که به من چیزهایی در مورد راه هایی که مردم با سرزنش خود وضعیت بد را بدتر می کنند به من آموخت. در یک ژانویه، دو مراسم تشییع جنازه دو زن مسن را انجام دادم. هر دو به مرگ طبیعی مردند. در خانه اول پسر زن متوفی گفت: اگر مادرم را به فلوریدا می فرستادم و از این سرما و برف بیرون می آوردم امروز زنده بود، تقصیر من است که مرد. در خانه دوم، پسر گفت: "اگر فقط اصرار نمی کردم که او به فلوریدا برود، امروز زنده بود. آن سفر طولانی با هواپیما بیش از آن بود که او بتواند انجام دهد. این تقصیر من است." وقتی همه چیز آنطور که ما می‌خواهیم پیش نمی‌رود، معمولاً تصور می‌کنیم که اگر کارها را متفاوت انجام می‌دادیم، داستان پایان خوش‌تری داشت. هر زمان که مرگی رخ دهد، بازماندگان احساس گناه می کنند. چون عملی که انجام دادند بد بود، معتقدند برعکس، مثلا نگه داشتن مادر در خانه بهتر می شد. پس از همه، چگونه می تواند از این بدتر باشد؟ به نظر می رسد عناصری در آمادگی ما برای احساس گناه دخیل هستند. اولین مورد در باور ما نهفته است که جهان معنا دارد ---- برای هر اتفاقی که می افتد دلیلی وجود دارد. دوم این فکر که ما عامل اتفاقات هستیم، مخصوصاً اتفاقات بدی که می افتد. ریشه این احساس ممکن است در دوران کودکی ما باشد. یک نوزاد به این فکر می کند که دنیا برای برآوردن نیازهای او وجود دارد و او باعث می شود همه چیز در آن اتفاق بیفتد. او صبح از خواب بیدار می شود و بقیه جهان را به وظایف خود فرا می خواند. او گریه می کند و یک نفر به حضور او می آید. وقتی گرسنه است مردم به او غذا می دهند و وقتی خیس است او را عوض می کنند. خیلی اوقات، ما آن فکر کودکانه را که آرزوهایمان باعث اتفاقات می شود، کاملاً رها نمی کنیم.
سوال: مردم برای مرگ عزیزانشان احساس گناه می کنند زیرا _ .
1. آنها نمی توانند راهی بهتر برای ابراز اندوه خود پیدا کنند
2. آنها روند طبیعی وقایع را نمی دانند
3. آنها معتقدند که این تقصیر آنهاست
4. آنها نمی دانند که همه چیز اغلب در جهت مخالف است