متن: ژان مایکل لوردیس یک پیانیست جوان خوش آتیه بود. اما وقتی مرد جوان بازی کرد، به نظرش رسید که دستانش آهنی است. او آنقدر نگران نوازندگی خود بود که بیش از حد به نظرات نوازندگی خود حساس شد. متأسفانه آن روزها منتقد را منتقد نمی دانستند، مگر اینکه اشتباهی می یافت. این نگرش منتقدان اغلب باعث می شد که مرد جوان حاضر شود رویای خود را رها کند و به خانه بازگردد. او برای بازی در هلسینکی دعوت شد. ثروتمندان، مشهورها، رهبران کشور همه آنجا بودند. ژان مایکل یکی از آن روزهایی را داشت که همه چیز به هم ریخت. آن شب هنگام نواختن، احساس کرد که این بدترین کنسرت زندگی جوانی اش است. روز بعد، در روزنامه ها، برخی از نظرات بسیار نامهربان بود. نوازنده جوان دردناک بود. آن روز، در حالی که در اتاق هتلش با ناامیدی کامل نشسته بود، صدایی در زد. او یک بازدیدکننده داشت. آهنگساز معروف فنلاندی ژان سیبلیوس برای تبریک به پیانیست جوان بابت اجرایش آمده بود. ژان مایکل از او پرسید که چگونه در مورد آن فکر می کند و شروع به نقل قول از برخی از منتقدان روزنامه کرد. "دست های آهنین. بدون تخیل. مهارت اندک. بدون شادی. نمی شنوی چه می گویند؟" او درخواست کرد. ژان سیبلیوس به ژان مایکل جوان نگاه کرد و گفت: "یادت باشد پسر، هیچ شهری در جهان وجود ندارد که برای یک منتقد مجسمه ساخته باشند."
سوال: به روایت ژان مایکل لوردیس _ .
1. پیانیست بدی بود
2. بیش از حد به آنچه منتقدان گفته بودند اهمیت می داد
3. حاضر به بازی در هلسینکی نشد
4. بسیار مورد تحسین منتقدان قرار گرفت