متن: "مامان، می توانم کمی نان بپزم؟" ما 15 ساله بودیم، من و بهترین دوستم، هانا، مصمم بودیم که دست خود را برای ایجاد نان زیبا امتحان کنیم. مادرم گفت: «این به زحمت نمی ارزد. "این کار زمان زیادی می برد و یک آشفتگی بزرگ ایجاد می کند. نان نانوایی ما بدون آن همه تلاش خوشمزه است." التماس بی فایده بود. "نه" مامان به معنای "نه!" اما چند هفته بعد، فرصت به دست آمد: والدینم برای عصر بیرون می رفتند. بلافاصله از هانا دعوت کردم تا شریک جنایت پخت نان من باشد. ما دستور پخت را مطالعه کردیم. آن آسان بود. روغن را با آرد مخلوط کنید سپس چهار عدد تخم مرغ را یکی یکی با باقی مانده شکر و نمک بزنید. ما در شکستن تخم مرغ خوب نبودیم. سعی کردم از مادرم یاد بگیرم. "به تدریج هشت فنجان آرد اضافه کنید. وقتی خمیر به هم چسبید، آن را فشار دهید." به نوبت همینطور کار می کردیم. "آیا خمیر به هم چسبیده است؟" از هم پرسیدیم یاد دستور همسایه ام افتادم: "اگر خیلی چسبنده است، کمی آرد اضافه کنید، اگر خیلی خشک است، آب اضافه کنید." آب اضافه کردیم. سپس آرد بیشتری. سپس آب بیشتری. تا آن زمان، جرم خمیر ما بسیار زیاد شده بود. در دستور العمل آمده است: "خمیر را روی سطح آردپاشی شده قرار دهید و فشار دهید تا صاف شود." به نوبت دست‌هایمان را در خمیر مرطوب فرو می‌کردیم، نیشگون می‌گرفتیم، فشار می‌دادیم و احساس می‌کردیم که بین انگشتانمان نشت می‌کند. کاسه را تمیز کرده و روغن بزنید سپس خمیر را در ظرف برگردانید و روی آن را بپوشانید و بگذارید خمیر به مدت 1 ساعت در جای گرم ور بیاید. این خبر خوبی بود --- ما یک استراحت خواهیم داشت. روی صندلی های کثیف آشپزخانه خواب نان زیبایمان را دیدیم. "دیدن؟" به مامانم می گفتیم "آیا ارزش کار کردن را ندارد؟" من و هانا نمی‌توانستیم هر چند دقیقه یک بار به روند صعود نگاه نکنیم. اما هیچ اتفاقی نمی افتاد. گفتم: شاید در تنور داغ اتفاقی بیفتد. متأسفانه وقتی نان ها را از تنور خارج کردیم مانند سنگ های سخت بود. مامان درست می گفت؛ نیازمند زمان و تلاش است. گاهی اوقات باعث به هم ریختگی می شود. اما هنوز احساس خوبی است که بخشی از آن زنجیره طولانی و مداوم نانوایان نان باشیم. از آن شب، من و حنا یاد گرفتیم که این کار را درست انجام دهیم.
سوال: قسمت عمدتاً به ما می گوید _ .
1. فرآیند تهیه نان
2. درگیری بین مادر و دختر
3. اولین تجربه تهیه نان
4. روش انجام کارهای خانه