متن: ریشه چنگال ها به یونانیان باستان بازمی گردد. چنگال ها در آن زمان نسبتاً بزرگ بودند و دو قلاب داشتند که به بریدن گوشت در آشپزخانه کمک می کرد. قلاب‌ها از چرخش یا حرکت گوشت در حین برش جلوگیری می‌کردند و اجازه می‌دادند غذا راحت‌تر از چاقو سر بخورد. در قرن هفتم پس از میلاد، دربارهای سلطنتی خاورمیانه شروع به استفاده از چنگال بر سر میز برای صرف غذا کردند. از قرن 10 تا 13، چنگال ها در بین ثروتمندان بیزانس بسیار رایج بود. در قرن یازدهم، یک همسر بیزانسی چنگال ها را به ایتالیا آورد. با این حال، آنها تا قرن شانزدهم به طور گسترده در آنجا پذیرفته نشدند. سپس در سال 1533، چنگال ها از ایتالیا به فرانسه آورده شد. فرانسوی‌ها نیز در پذیرش چنگال‌ها کند بودند، زیرا تصور می‌شد استفاده از آن‌ها ناخوشایند است. در سال 1608، چنگال ها توسط توماس کوریات به انگلستان آورده شد، که آنها را در طول سفر خود به ایتالیا دید. انگلیسی ها ابتدا چنگال ها را به عنوان غیرضروری به سخره گرفتند. "چرا باید انسان به چنگال نیاز داشته باشد در حالی که خداوند دستانش را به او داده است؟" آنها پرسیدند. اما به تدریج، چنگال ها توسط ثروتمندان به عنوان نمادی از موقعیت اجتماعی آنها پذیرفته شد. آنها دارایی ارزشمندی بودند که از مواد گران قیمت ساخته شده بودند تا مهمانان را تحت تأثیر قرار دهند. در اواسط دهه 1600، غذا خوردن با چنگال در میان ثروتمندان بریتانیایی مد شده بود. چنگال‌های اولیه میز از چنگال‌های آشپزخانه الگوبرداری می‌شدند، اما قطعات کوچک غذا اغلب از میان دو بند می‌افتند یا به راحتی از بین می‌رفتند. در اواخر قرن هفدهم فرانسه، چنگال‌های بزرگ‌تر با چهار تیغه منحنی ساخته شد. طناب‌های اضافی باعث می‌شد که غذاخوری‌ها کمتر غذا را رها کنند، و قلاب‌های خمیده به‌عنوان یک پیمانه عمل می‌کردند، بنابراین مردم مجبور نبودند مدام هنگام غذا خوردن به قاشق روی بیاورند. در اوایل قرن 19، چنگال های چهار قلع نیز در آلمان و انگلیس توسعه یافتند و به آرامی شروع به گسترش به آمریکا کردند.
سوال: این نوشتار در کل دربارهی چیست؟
1. طرح های مختلف چنگال.
2. گسترش آشپزی به کمک چنگال.
3. تاریخچه استفاده از چنگال برای غذاخوری
4. توسعه آداب میز مربوط به چنگال.