متن: وقتی دخترم سالی پنج ساله بود، قصه های گریم را خریدم و یک شب برایش سفید برفی خواندم. در پایان داستان اصلی گریم، نامادری سفید برفی مجبور می‌شود کفش‌های آهنی داغ بپوشد و تا زمانی که مرده به زمین بیفتد برقصد. این چیزی شبیه شوک بود. من همیشه فکر می کردم که افسانه ها پایان خوشی دارند. و من نمی خواستم دختر پنج ساله ام بخوابد و فکر کنم: "خدا را شکر که آن پیرزن را تا سر حد مرگ شکنجه دادند." آن موقع بود که تصمیم گرفتم داستان های پریان بنویسم. در سال‌های بعد، بی‌وقفه داستان‌هایی می‌نوشتم و قبل از خواب برای سالی می‌خواندم. Corn Dolly بر اساس کودکی بود که همیشه شاکی بود. پادشاه احمقانه فقط یک داستان احمقانه بود که سالی دوست داشت. من جادوگر و گربه رنگین کمان را برای سالی نوشتم به دلیل اشتهای زیاد او برای داستان هایی درباره جادوگران در حالی که شیطان دکتر بونوکلوس نسخه جدیدی از افسانه فاوست است. نیفوبوبینوس اما متفاوت بود. من این کتاب را زمانی نوشتم که سالی بزرگتر بود و تمام کارهایی که دختران باید انجام دهند را در نظر گرفتم - چه کسی با چه کسی دوست است، چه کسی یک برچسب به پشت دوست پسر چه کسی چسباند، یا هر چیز دیگری که او احساس خنده دار کرد. نیکوبوبینوس، پسری که می توانست هر کاری انجام دهد، از آرزوی من برای دنیایی بی گناه تر بیرون آمد. او مدتی پیش در شهری به نام ونیز زندگی می کرد. فقط بهترین دوستش، رزی، می‌دانست که او می‌تواند، و هیچ‌کس به حرف‌های رزی توجهی نمی‌کرد، زیرا او همیشه ایده‌های وحشیانه‌ای داشت. Nicobobinus به قدری متفاوت بود که به یک ضربه فوری تبدیل شد. تایمز من را «نویسنده‌ای که به سمت افسانه‌های کلاسیک می‌رود» خطاب کرد. از سالی پرسیدم نظرش در مورد نیکوبوبینوس چیست؟ او گفت این مورد مورد علاقه اش است.
سوال: چه چیزی باعث شد که نویسنده شروع به نوشتن داستان های پریان برای دخترش کند؟
1. پایان های ترسناک افسانه های گذشته.
2. علاقه شدید دخترش به افسانه ها.
3. تمایل او به این که دخترش داستان های بیشتری بداند.
4. تلاش او برای پر کردن زمان خواب دخترش با چیزی.