متن: یکی از دوستانم در پاسخ به صحبتی که در مورد بی عدالتی های زندگی داشتیم، این سوال را از من پرسید: "چه کسی گفته زندگی عادلانه خواهد بود یا حتی قرار است عادلانه باشد؟" سوالش سوال خوبی بود این به من چیزی را یادآوری کرد که در جوانی به من آموخته بودند - زندگی منصفانه نیست. یکی از اشتباهاتی که بسیاری از ما مرتکب می شویم این است که برای خود یا دیگران متاسفیم و فکر می کنیم که زندگی باید عادلانه باشد یا اینکه روزی چنین خواهد شد. نیست و نخواهد شد. یکی از چیزهای خوب در مورد پذیرش این واقعیت که زندگی منصفانه نیست این است که ما را از احساس تأسف برای خودمان باز می دارد و ما را تشویق می کند تا با آنچه داریم بهترین کار را انجام دهیم. پذیرفتن این واقعیت همچنین ما را از احساس تأسف برای دیگران باز می‌دارد، زیرا به ما یادآوری می‌شود که دست هر کسی متفاوت است. هرکسی در فرآیند بزرگ شدن، رویارویی با واقعیت و تصمیم گیری دارای نقاط قوت و مشکلات منحصر به فردی است و هرکسی آن مواقعی را تجربه می کند که احساس می کند زخمی شده است یا با آنها رفتار ناعادلانه ای صورت می گیرد. این واقعیت که زندگی منصفانه نیست به این معنی نیست که ما نباید تمام تلاش خود را برای بهبود زندگی خود یا کل جهان انجام دهیم. برعکس، نشان می دهد که ما باید. وقتی نمی‌دانیم یا قبول نمی‌کنیم که زندگی منصفانه نیست، برای دیگران و خودمان احساس ترحم می‌کنیم، احساسی که خودمان را شکست می‌دهد، جز اینکه باعث می‌شود همه احساس بدتر کنند. با این حال، وقتی می‌دانیم زندگی منصفانه نیست، نسبت به دیگران و خود احساس همدردی می‌کنیم. و همدردی یک احساس قلبی است که مهربانی محبت آمیز را به هر کسی که لمس می کند ارائه می کند. دفعه بعد که متوجه شدید به بی عدالتی های دنیا فکر می کنید، سعی کنید _ . ممکن است تعجب کنید که می تواند شما را از دلسوزی به خود و انجام اقدامات مفید بیرون راند.
سوال: از این قسمت می توان فهمید که نگرش نویسنده به زندگی _ .
1. بي تفاوت
2. خودخوری
3. منفی
4. مثبت