متن: برای بیش از شش میلیون کودک آمریکایی، بازگشت به خانه بعد از مدرسه به معنای بازگشت به خانه در یک خانه خالی است. برخی با تماشای تلویزیون با اوضاع کنار می آیند. برخی ممکن است پنهان شوند. اما همه آنها یک چیز مشترک دارند. آنها بخشی از هر روز را به تنهایی سپری می کنند. به آنها بچه های کلیدی می گویند. آنها کودکانی هستند که در حین کار والدین از خود مراقبت می کنند. و وضعیت بد آنها به موضوعی نگران کننده تبدیل شده است. لینت لانگ زمانی مدیر یک مدرسه ابتدایی بود. او گفت: "ما قانون مدرسه ای داشتیم که زیورآلات بپوشند. خیلی از بچه ها زنجیر به گردنشان بسته بودند که کلید داشت. من دائماً به آنها می گفتم که آنها را داخل پیراهن بگذارند. کلیدهای زیادی وجود داشت، هرگز به ذهنم نمی رسید که چه چیزی منظورشان بود." آهسته آهسته متوجه شد که آنها کلید خانه هستند. او و شوهرش شروع به صحبت با بچه هایی کردند که آنها را داشتند. آنها از تأثیر زوج های شاغل و والدین مجرد بر فرزندان خود مطلع شدند. ترس بزرگترین مشکلی است که کودکان تنها در خانه با آن روبرو هستند. یکی از هر سه کودک کلیدی که لانگ ها با آنها صحبت می کردند، گزارش دادند که می ترسند. خیلی ها کابوس می دیدند و نگران امنیت خودشان بودند. متداول ترین روشی که کودکان درگیر با ترس های خود برخورد می کنند، پنهان شدن است. ممکن است در دوش، زیر تخت در کمد باشد. دومی تلویزیون است. آنها اغلب آن را با صدای بالا پخش می کنند. لانگز آموخته است که به دست آوردن آمار در مورد کودکان کلیدی سخت است. اکثر والدین دیر اعتراف می کنند که فرزندان خود را تنها می گذارند.
سوال: احساس اصلی این کودکان زمانی که خودشان در خانه هستند این است که _ .
1. خستگی
2. آزادی
3. تنهایی
4. ترس