متن: قفسه‌های کتاب من پر از گرد و غبار است - و دلیل خوبی هم دارد. وقتی به تمیز کردن آن قسمت از خانه‌ام می‌رسم، از جدی‌ترین مورد اجتناب رنج می‌برم. موضوع این است: وقتی می‌خواهم کتاب‌هایم را تمیز و مرتب کنم، که به ندرت اتفاق می‌افتد، خودم را در موقعیت بسیار بدی قرار می‌دهم. بعد از اینکه خودم را با پاهای روی زمین نشسته ام و پشتم را به دیوار می بینم، می بینم که روی زمین نشسته ام. خیلی زود کتاب ها روی پاهایم انباشته می شوند که دوباره با دوستان قدیمی وصل می شوم. انگار این سینه‌ها صدا دارند و هر کدام می‌خواهد قطعه‌اش را بگوید. یکی زمزمه می‌کند. یکی زمزمه می‌کند. یکی می‌گوید. من اولین کتاب شعر شما بودم که قبل از اینکه یاد بگیرید شعر را دوست بدارید به شما داده شد.» و سومی: «من کتابی بودم که تاریخ را برای شما جذاب کرد.» شاید بزرگترین لذت از سازماندهی مجدد کتابهایم، غافلگیری - یا بهتر بگوییم، اتحاد مجدد - باشد که رخ می دهد. در طول آخرین ماجراجویی تمیز کردن کتابم، یکی را پیدا کردم که پشت قفسه افتاده بود: "قصه های ادگار آلن پو." عنوان غیر معمولی نیست، اما کلمات نوشته شده در صفحه اول آن را بسیار خاص کرده است" با عشق از طرف مامان و بابا، کریسمس 1965." این چیه؟ کتابی در مورد فیزیک لیزر. پر از گزاره های ریاضی است، و من آن را در 12 سالگی از یک کتابخانه خریده بودم، مدت زیادی از اختراع لیزر نگذشته بود. نمی توانستم ذره ای از آن را بفهمم. معنی "لیزر" را یاد گرفت. چیزی که وقتی قفسه های کتابم را خالی می کنم به آن دست می یابیم، مقطعی از تاریخچه شخصی من است. مثل یک جاده بریده شده است که در آن آدم تمام لایه های سنگ را می بیند که در گذر زمان به ابتدای ساده ترین اشکال زندگی برمی گردند. کتاب هایی که خوانده ام - و نگه داشته ام - فقط شیطان های قدیمی نیستند. آنها _ من هستند.
سوال: نویسنده از چیدمان مجدد کتاب هایش بیشتر لذت می برد؟
1. پیدا کردن چند کتاب گم شده
2. قرار دادن کتاب ها در نظم خوب
3. یادگیری چیزهای جدید از کتاب ها،
4. کشف دوباره داستان های جالب پشت برخی کتاب ها.