متن: قصیده شادی (<<>>)، یک مجموعه تلویزیونی 42 قسمتی، درباره پنج زن جوان است که در طبقه 22 جامعه مرتفع "Ode to Joy" شانگهای زندگی می کنند. آنها در حالی که به دنبال عشق و پیشرفت شغلی هستند با هم دوست می شوند. از زمان ظهورش در 18 آوریل، Ode to Joy به دلیل توصیف واقع گرایانه اش از مبارزات پنهان زندگی شهری مورد ستایش قرار گرفته است. داه دیلی اظهار داشت: «مخاطب می‌توانند با شخصیت‌ها ارتباط برقرار کنند، زیرا تجربیات آن‌ها به زندگی واقعی نیز بازمی‌گردد. حتی بهتر از آن، مخاطبان زن می توانند خود را در یک یا دو شخصیت بیابند، زیرا شخصیت ها _ کهن الگوهای زنانه ای که در سراسر جامعه یافت می شوند. از بسیاری جهات، Ode to Joy شبیه سریال های تلویزیونی آمریکایی مانند Sex and the City (1998-2004) و Desperate Housewives (2004-2012) است. این دو سریال به دلیل مضامین فمینیستی خود مورد ستایش قرار گرفتند، اما آنها همچنین از کهن الگوهای شناخته شده زنانه برای نشان دادن طیفی از معضلاتی که زنان با آن روبرو هستند استفاده کردند. دبورا آ. میسی، استاد ارتباطات در دانشگاه سنت لوئیس در ایالات متحده، این کهن الگوها را به چهار روش تقسیم می‌کند: دوشیزه آهنین، شیء جنسی، کودک و مادر. دختر آهنین به‌عنوان مردانه و حرفه‌گرا به تصویر کشیده می‌شود. شیء جنسی دارای تمایلات جنسی خود است و واقعاً بدن خود را دوست دارد. کهن الگوی کودک ساده‌لوح، خوش‌بین و کم‌هوش است. کهن الگوی مادر شخصیت‌های سریال را به هم متصل می‌کند و نقش آن را ایفا می‌کند. میسی در انجمن رسانه آنلاین "In Media Res" گفت: داستان‌نویس غالب. آشنا به نظر می رسد؟ بله، این ویژگی ها را می توان در شخصیت های Ode toJoy مشاهده کرد. به عنوان مثال، اندی (لیو تائو)، تا حدی مظهر نقش دوشیزه آهنین است. او فوق العاده باهوش، منطقی و مستقیم است. او از ایالات متحده به شانگهای نقل مکان می کند و در یک شرکت چینی به عنوان مدیر مالی شرکت می کند. فن شنگمی (جیانگ شین) را می توان به عنوان "مادر" در سریال دید. با وجود اینکه خودش مسئول مسائل خانوادگی اش است، دوستانش را زیر بال می گیرد و از آنها دفاع می کند. Qu Xiaoxiao (وانگ زیون)، دختر جذاب و زیبایی که با قاشق نقره ای متولد شده است، رابطه تلخ و شیرین بین دوستان و عاشقان را به خوبی نشان می دهد. با این گفته. قصیده شادی فاقد خلاقیت نیست. این نقش «کودک» را به دو شخصیت اختصاص می‌دهد: «کیو یینگ‌یینگ» ساده‌لوح و ساده‌لوح (یانگ زی)، و «گوان جوئر» خوش‌خلق و سخت‌کوش (کیائو شین). اما این دسته از سریال های تلویزیونی خطراتی دارد. داشتن پنج شخصیت اصلی به این معنی است که درام داستان محور نیست، بلکه شخصیت محور است. یوان زیدان، فیلمنامه نویس سریال Ode to Joy به Changjiang Daily گفت: «این چیزی نیست که اغلب در درام های تلویزیونی چینی می بینید. اما ما می خواهیم هنجارها را به چالش بکشیم.
سوال: به گفته دبورا آ. میسی، فن شنگمی در قصیده شادی، کهن الگو است.
1. دختر آهنین
2. کودک
3. مادر
4. شی جنسی