متن: در حالی که والدین، به ویژه مادران، همیشه به نوزادان خود دلبسته بوده اند. شرایط اجتماعی اغلب حفظ این دلبستگی را دشوار می‌کرد. اول از همه، نرخ بالای مرگ و میر نوزادان در دوران پیشامدرن به این معنی بود که چنین وابستگی‌هایی اغلب به ناامیدی ختم می‌شد. شاید برای جلوگیری از غم و اندوهی که مرگ نوزاد ایجاد می کرد، تعدادی از شیوه های اجتماعی ایجاد شد که علیه دلبستگی زودهنگام مادر و کودک مؤثر بود. یکی از این شیوه‌های دلسردکننده دلبستگی پیشامدرن این بود که نوزادان تا سال دوم زنده بمانند بی‌نام رها می‌شدند. عمل دیگری که دلبستگی مادری را از بین می برد، بستن محکم بستن نوزادان بود. پیچیدن به طور موثری از فعل و انفعالات فیزیکی نزدیک مانند نوازش و بوسیدن که بخشی از محبت مادران و پدران مدرن به نوزادانشان است، جلوگیری کرد. سومین تمرین که همان اثر فاصله‌گذاری را داشت، پرستاری مرطوب بود. در اوایل دوران مدرن، تغذیه با شیر مادر در میان افراد مرفه رایج نبود. شیرخواران اغلب توسط پرستاران مرطوبی که برای این منظور استخدام شده بودند تغذیه می شدند. در برخی جاها، مانند پیشوند قرن نوزدهم = st1 / فرانسه، نوزادان شهری نزد پرستاران مرطوب در کشور فرستاده می شدند. غالباً یک پرستار خیس ابتدا به فرزند خود غذا می داد و شیر کمی برای نوزاد شهر باقی می گذاشت - که در بسیاری از موارد مرده بود. در روئن، نرخ مرگ و میر کودکانی که نزد یک پرستار خیس فرستاده شده بودند، 35 درصد بود
سوال: چرا نوزادان را پیچیده می کردند؟
1. برای محافظت از آنها در برابر سرما.
2. تا مادرانشان را از آنها دور کنند.
3. تا آنها احساس راحتی بیشتری کنند.
4. برای اینکه مادرشان راحت آنها را در آغوش بگیرند.