متن: در اکتبر 2010، من شهر و خانواده ام را در ویرجینیا ترک کردم و به آیووا نقل مکان کردم تا بتوانم توسط لیانگ چاو مربیگری کنم. من از هشت سالگی رویای مدال طلای المپیک را در سر می پروراندم - اما به تدریج، این رویا یک میلیون مایل دورتر به نظر می رسید. در 2 ژانویه 2012، زمانی که مامان در آیووا به دیدن من می آمد، به او گفتم: "من دیگر ژیمناستیک را دوست ندارم. می خواهم رقصیدن را امتحان کنم یا خواننده شوم. می توانم در ویرجینیا شغلی پیدا کنم. فقط می خواهم بیا خانه." چشم های مامان ریز شد و حالتش سنگ شد. او گفت: "تو داری قلب مرا میشکنی، بری." "تو ده سال است که ژیمناستیک انجام می دهی و حالا می خواهی ترک کنی؟ عقلت را از دست داده ای؟" عقلم را از دست نداده بودم، اما آتشم را از دست داده بودم. زمانی که احساس تنهایی می کنید، فشار دادن به سمت آن رویا کاملاً متفاوت است. گفتم: "سعی نمی کنم قلبت را بشکنم، مامان." "من دیگر نمی خواهم این کار را انجام دهم." "می دانم که دلت برای خانه تنگ شده است. اما تو قراردادی امضا کرده ای که می گوید تا جایی که می توانی نماینده کشورت خواهی بود. تو در قبال هم تیمی هایت مسئولیتی داری. و حالا فقط می خواهی بروی؟ من این کار را نمی کنم. بگذار بی شرف باشی. اگر ژیمناستیک را دوست نداری، حداقل فصل را تمام می کنی." بعدازظهر بعد که خودم را به ورزشگاه چاو کشاندم، به تلاش‌هایی که مامان برای پرداخت هزینه تمرین من انجام داده بود، فکر کردم. به دو خواهرم فکر کردم: آریل، که رقص باله را کنار گذاشت، و جویل، که اسکیت روی یخ را کنار گذاشت تا مادر مجرد ما بتواند من را در ژیمناستیک نگه دارد. در حال حاضر، این چیزی است که شما باید بدانید: دقیقاً 210 روز قبل از اینکه من برای اولین بار در بازی‌های المپیک تابستانی لندن برای خرک خرک تلاش کنم، جهش ایمانم به پایان یک تصادف فاجعه‌بار نزدیک شد.
سوال: نویسنده می خواست ژیمناستیک را کنار بگذارد زیرا _ .
1. او فکر می کرد که موسیقی را بیشتر دوست دارد
2. دلتنگی بر او غلبه کرده بود
3. طلای المپیک دور از دسترس او بود
4. تمرین برای المپیک خیلی سخت بود