متن: در اوایل دهه بیستم، برای اینکه پدر و مادرم احساس عصبانیت نکنند، و به سادگی فرار کنم، تصمیم گرفتم برای مدتی در زادگاهم زندگی کنم، کاری که قسم خورده بودم هرگز انجام نخواهم داد. پدر و مادرم هیجان زده بودند. آنها دعا کردند که من پیروزمندانه با یک داماد عالی برگردم. این دورترین چیزی بود که از ذهنم دور بود وقتی شلوار جین پژمرده ام، تاپ تاپ، چکمه و عکسی از دوست پسر کک و مک آن زمانم که اسکاتلندی تبار بود را جمع کردم. لحظه ای که در سئول فرود آمدم، متوجه شدم که چقدر احساس ناهماهنگی می کنم. در تمام زندگی ام سعی کرده بودم با فرهنگ مسلط آمیخته شوم و نتوانستم. و در نهایت، زمانی که در جایی بودم که همه شبیه من بودند، باز هم برجسته بودم. من این را بدیهی می دانستم که احساس آزادی می کنم. فکر کردم با منظره ترکیب شوم. اینطور نبود. مردم با چشمان کنجکاو به من خیره شدند. من متوجه حرکات بدن و لباس نامناسب دختر آمریکایی ام شدم. با جمع آوری شجاعت، به تنهایی به منطقه غیرنظامی سفر کردم. من حصار بلند سیم خاردار را لمس کردم که در سراسر شکم شبه جزیره کشیده شده بود و کره را به دو نیم می کرد. من از معابد هزار ساله و دروازه های باشکوه کاخ بازدید کردم که از مدرنیزاسیون و قرن ها نبرد جان سالم به در برده بود. من با پسرعموهای دوری ملاقات کردم که با آغوش باز از من در خانه هایشان استقبال کردند و داستان های قهرمانانه درباره مادرم و هالمونی (مادربزرگ) در طول جنگ داشتند. چگونه هالمونی فرزندان خردسال خود را از شمال به جنوب تحت حمایت سازمان ملل هدایت کرد. چگونه مادرم در سیزده سالگی جان خواهر بچه اش را نجات داد. من با چنان تشنگی شدیدی گوش دادم که وقتی یک سال و نیم بعد به ایالات متحده بازگشتم، شروع کردم به پرسیدن از پدر و مادرم و هالمونی (که مدتی پس از ما به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند) درباره گذشته. گذشته دیگر زمان گذشته نبود، وزن مرده ای بود. اکنون دیدم که گنجینه های باستانی در آن نگهداری می شود. و هر چه بیشتر حفاری و کشف کردم، بیشتر احساس کردم که به سوی آینده ای هدایت می شوم که هرگز برای خودم تصور نمی کردم. شروع کردم به نوشتن حتی نمی دانستم می توانم بنویسم. خانواده ام به من کمک کردند تا داستان ها را با استفاده از صدای هالمونی در کتاب بسازم. همانطور که کلمات قدرتمند او در من حرکت می کرد، می توانستم زندگی مضحکی را که برای خودم ساخته بودم، تأمل و تعمق کنم. احساس می‌کردم که احساس خودم بالا می‌رود. این باعث آگاهی و هیجان تازه ای شد. من سخنگوی فرهنگ کره ای شدم و به پردیس های مختلف کالج در سراسر کشور سفر کردم. "مفتخر باشید. میراث خود را در آغوش بگیرید." به دانشجویان جوان آمریکایی کره ای که لباس های ورزشی بسیار بزرگ و مد روز پوشیده بودند، گفتم. اما در تمام مدتی که سخنرانی می کردم، درک بسیار کمی از معنای آن خودپنداره داشتم. من فقط داشتم صحبت می کردم. هنوز هویت خودم را به طور کامل نپذیرفته بودم.
سوال: چرا نویسنده آمریکا را به مقصد زادگاهش ترک کرد؟
1. چون از دوست پسرش جدا شد و می خواست تنها باشد.
2. چون تصمیم گرفت برای مدتی از والدینش جدا شود.
3. چون او توسط والدینش مجبور به ازدواج در کره شد.
4. چون آرزوی سفر در زادگاهش را داشت.