متن: من در خانه سالمندان کار می کنم و وظیفه ام نگهداری از سالمندان است. امسال، آلیس، پیرزن بسیار نازنینی که از او مراقبت می‌کردم، دوران سختی را پشت سر گذاشته بود. او گرفتار شد و بنابراین دو بار در بیمارستان بستری شد. در ماه نوامبر بالاخره توانستم او را به "خانه" خود برگردانم. . آلیس فکر می کرد که دخترش در روز کریسمس به دیدن او می آید و آنها قرار است مانند روزهای قدیم کل خانواده را دور هم جمع کنند. وقتی بالاخره متوجه شد که آن لحظه خوشحالی قرار نیست اتفاق بیفتد، بسیار ناراحت شد. دانستن اینکه دخترش بعد از کریسمس می آید برای احساس خوشحالی او کافی نبود، از این که او در تعطیلات تنها باشد متنفر بودم! در شب کریسمس، با تعجب از او پرسیدم که آیا دوست دارد در آن شب به مراسم شمع در کلیسا برود، به جای اینکه او را به کلیسای خود ببرم، او را به کلیسای قدیمی محله‌اش بردم که همه دوستانش در آنجا بودند. ما زود به آنجا رسیدیم و من برای او یک صندلی گذاشتم که دوستانش بتوانند او را هنگام ورود ببینند. سپس به زودی تعدادی از دوستانش به کلیسا آمدند و آنها با عجله به او سلام کردند و با او بنشینند. سرویس شمع بسیار زیبا بود و آلیس عشق زیادی را از دوستان قدیمی و جدید خود در آنجا دریافت کرد. حقیقت داستان این است که من کسی هستم که بهترین هدیه را گرفتم: لبخند روی صورت آلیس
سوال: بهترین هدیه ای که نویسنده در شب کریسمس گرفت چه بود؟
1. سرویس شمع.
2. تمجید از دوستان آلیس.
3. شادی آلیس
4. با تشکر از دختر آلیس.