متن: شبیه‌سازی به‌عنوان وسیله‌ای برای بازگرداندن یکی از اقوام، معمولاً یک کودک، پیشنهاد می‌شود که به طرز غم‌انگیزی کشته شده است. برخی از والدین می‌توانند این آرزو را درک کنند، اما ابتدا باید تشخیص داد که کپی یک نوزاد جدید است و نه فرزند گمشده. مشکل اینجاست. از آنجایی که والدین غمگین به دنبال یک نوزاد جدید نیستند، بلکه به دنبال بازگشت نوزاد مرده هستند. از آنجایی که نسخه اصلی با علاقه به عنوان دارای استعداد و علاقه خاصی به یاد می‌آید، آیا والدین انتظار ندارند که نسخه مشابه باشد؟ با این حال ممکن است. آیا این عادلانه است که فرزند جدید در خانواده ای با چنین انتظارات غیرطبیعی قرار گیرد؟ کپی کردن همچنین به عنوان وسیله ای پیشنهاد می شود که از طریق آن والدین می توانند فرزند رویاهای خود را به دنیا بیاورند. زوج ها ممکن است بسته به علاقه خود کپی از یک ستاره سینما، بازیکن بیسبال یا دانشمند داشته باشند. اما از آنجا که شخصیت فقط تا حدی نتیجه ژنتیک است. وراثت، اگر کودک شبیه‌سازی‌شده نتواند همان علاقه‌ای را پیدا کند، درگیری‌ها به وجود می‌آید. اگر نسخه انیشتین علاقه‌ای به علم نشان ندهد، چه می‌شود؟ یا بازیکن بیسبال به بازیگری روی آورد؟ موفقیت نیز به ثروت بستگی دارد. کودک فقط به دلیل بدشانسی به امیدها و رویاهای والدین نمی رسد؟ هر کودکی باید برای خودش به عنوان یک فرد مورد نظر باشد. در تهیه کپی از خود یا شخص مشهور، والدین عمداً روشی را که می‌خواهند آن کودک رشد کند مشخص می‌کنند. در سال‌های اخیر، به ویژه در ایالات متحده، اهمیت زیادی دارد. حق تکثیر افراد به روش‌هایی که می‌خواهند قرار داده شده است. بنابراین من پیشنهاد می‌کنم که نیاز بیشتری برای در نظر گرفتن منافع کودک و رد این استفاده‌های پیشنهادی از شبیه‌سازی وجود دارد.
سوال: به نظر نویسنده، چه چیزی بر موفقیت رویاهای والدین تأثیر می گذارد؟
1. علاقه کودک شبیه سازی شده به انیشتین.
2. استعداد طبیعی کودک شبیه سازی شده
3. شخصیت کودک شبیه سازی شده
4. تلاش والدین.