متن: وقتی در دهه 1950 بزرگ شدم، یک نوجوان 10 ساله ریسک پذیر بودم که باعث استرس زیادی برای مادرش شد. یک بار سوار ماشین عمه ام شدم تا بتوانم وانمود کنم که یک راننده ماشین مسابقه هستم و به طور تصادفی چوب دنده پارکینگ را زدم. ماشین با سرعتی که می‌توانست از خیابان غلتید، از جاده گذشت و در نهایت در مقابل همسایه‌ام ایستاد. فکر می کردم سرگرم کننده است، اما مامان اینطور فکر نمی کرد. به طور معمول می دیدم که کتک خوردن می آید، اما این بار شانس آوردم. حدس می زنم او خوشحال بود که من خوب بودم. من از تماشای ماجراهای سوپرمن در تلویزیون آنقدر لذت بردم که دوست داشتم درست مثل او پرواز کنم. یک روز وارد کمد شدم و یکی از بهترین روبالشی های مامان را انتخاب کردم. به حیاط جلو رفتم و کیف را دور گردنم بستم و وانمود کردم که شنل است. سپس کنار ایوان که حدود 7 فوت ارتفاع داشت ایستادم، پریدم. کتک خوردن مادرم به اندازه زانوهای خراشیده ام درد نداشت. اما بدترین کاری که تا به حال انجام دادم زمانی اتفاق افتاد که سعی کردم دختر جدید آن طرف خیابان را تحت تاثیر قرار دهم. او فوق العاده زیبا بود، بنابراین من رفتم و خودم را معرفی کردم. بعد از اینکه اسمم را به او گفتم، او گفت می خواهد چیزی را که پیدا کرده است به من نشان دهد. به حیاط خلوت او رفتیم و در گره بزرگترین و قدیمی ترین درخت، کندوی عسل بود. او گفت که عسل را دوست دارد و از من پرسید که چگونه آن را بیرون بیاورم. پیشنهاد دادم: «ما می‌توانیم نگهبان بایستیم و وقتی کندو را ترک کردند، می‌توانیم دست دراز کنیم و عسل را ببریم». گروه بزرگی از زنبورها پرواز کردند، بنابراین من به کندو نزدیکتر شدم. من شجاع بودم و شاید کمی دیوانه بودم. وقتی زنبوری روی بازویم قرار گرفت، توانستم کمی عسل بخورم. من زنبور را کشتم و بعد انگار هزاران زنبور به سمت من پرواز کردند. دوست جدیدم جیغ زد و دوید. تا آنجا که می‌توانستم از حیاط او دویدم و از تپه طولانی تا در ورودی خانه‌ام بالا رفتم. من هرگز به عقب نگاه نکردم. صدای زنبورهای پشت سرم به من گفت که ساحل روشن نیست. وقتی گروه زنبورها حمله کردند، برای مامانم فریاد زدم. وقتی به در ورودی رسیدم، او را دیدم که یک جارو را دور من می چرخاند تا زنبورها را از سرم بردارد. برایم مهم نبود که او چند ضربه محکم به سرم زد، فقط می خواستم آنها را قطع کنند. بالاخره داخلش کردم، از نیش زخمی و از جارو قرمز شد، اما به لطف مامانم زنده بودم. ابرقهرمان من تنها چیزی که او نیاز داشت یک شنل بود. می دانستم یکی از آن ها را از کجا بیاورم.
سوال: وقتی نویسنده با شنل خودساخته پرید، _ .
1. او می دانست که مادرش او را نجات خواهد داد
2. او می دانست که یک کتک زدن دریافت خواهد کرد
3. او قصد صدمه زدن به خودش را نداشت
4. او قول داد که دیگر این کار را تکرار نکند