متن: خدای عزیز، حالا که دیگر جوان نیستم، دوستانی دارم که مادرانشان فوت کرده اند. من از این پسران و دختران شنیده ام که می گویند هرگز به طور کامل از مادران خود قدردانی نکردند تا اینکه برای گفتن آنها خیلی دیر شده بود. درود بر مادر عزیزی که هنوز زنده است. من هر روز بیشتر از او قدردانی می کنم. مادرم تغییر نمی کند، اما من تغییر می کنم. وقتی بزرگتر و عاقل تر می شوم، متوجه می شوم که او چه آدم خارق العاده ای است. چقدر غمگینم که نمی توانم این کلمات را در حضور او به زبان بیاورم، اما آنها به راحتی از قلمم جاری می شوند. چگونه یک دختر شروع به تشکر از مادرش برای خود زندگی می کند؟ برای عشق، صبر و سخت کوشی ساده ای که برای تربیت کودک انجام می شود؟ برای دویدن دنبال یک کودک نوپا، برای درک یک نوجوان بداخلاق، برای تحمل دانشجویی که همه چیز را می داند؟ برای انتظار روزی که یک دختر بفهمد مادرش واقعا چقدر عاقل است؟ چگونه یک زن بالغ از مادر به خاطر ادامه مادر بودن تشکر می کند؟ برای آماده بودن با نصیحت (در صورت درخواست) یا سکوت در زمانی که بیش از همه مورد قدردانی قرار می گیرد؟ برای نگفتن "من به شما گفتم" در حالی که می توانست ده ها بار این کلمات را بگوید؟ برای اینکه اساساً خودش است -- عاشق، متفکر، صبور و بخشنده؟ نمی دانم چگونه، خدای عزیز، جز اینکه به او به اندازه ای که سزاوار است برکت دهد و به من کمک کند تا به سرمشقی که او گذاشته عمل کنم. من دعا می کنم که در چشمان فرزندانم همانقدر خوب به نظر بیایم که مادرم در چشمان من است. یک دختر
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن صحیح نیست؟
1. او ده ها بار به مادرش "متشکرم" گفته است.
2. مادر این نویسنده هنوز زنده است.
3. نویسنده مادر بوده است.
4. او از خداوند برای مادرش آرزوی سلامتی می کند.