متن: دختر با دستانش از نرده های بالکن آویزان بود. بالکن در طبقه دوازدهم بلوک بلند مجاور او بود. آپارتمان او در طبقه نهم بود و مجبور بود برای دیدن او به بالا نگاه کند. ساعت شش و نیم صبح بود. او با صدای یک هواپیما که به طور خطرناکی در ارتفاع پایین پرواز می کرد از خواب بیدار شده بود و از رختخواب بلند شده بود تا نگاه کند. چشمان خواب آلود او از آسمان آبی که خالی از ابر بود، خالی از هر چیزی جز تیر ناپدید شدن درخشان هواپیما حرکت کرد و سپس روی شکل آویزان قرار گرفت. او واقعاً فکر می کرد که حتماً خواب می بیند، زیرا این زمان طلوع خورشید ساعت رویاها بود. سپس، وقتی فهمید که نیست، تصمیم گرفت که باید صحنه ای از یک فیلم باشد. در آنجا فیلمبردارانی بودند، یک واحد فیلمبرداری کامل، و همه اقدامات احتیاطی صحیح انجام شده بود. احتمالاً آن دختر حتی یک دختر واقعی هم نبود، بلکه یک آدمک بود. پنجره را باز کرد و به پایین نگاه کرد. پارکینگ، زمین‌های آسفالت‌شده، فضاهای چمن بین بلوک‌ها، همه خلوت بودند. روی ریل بالکن یکی از دست های آدمک ناامیدانه حرکت کرد. او باید آنچه را که آشکارا اتفاق می‌افتاد، باور می‌کرد. دختر قصد داشت خود را بکشد. او شجاعت خود را از دست داده بود و اکنون سعی می کرد زنده بماند. تمام این افکار و نتیجه گیری های او حدود سی ثانیه را اشغال کرد. سپس اقدام کرد. تلفن را برداشت و شماره اورژانس پلیس را گرفت. ورود خودروهای پلیس و نجات این دختر به محور صحبت های مردم دو بلوک تبدیل شد. یکی متوجه شد که او بود که با پلیس تماس گرفت و او تبدیل به یک قهرمان ناخواسته شد. او مرد جوانی متواضع و ساکت بود و وقتی صحبت شروع به از بین رفتن کرد، احساس آرامش می کرد. او دوباره می‌توانست بدون اینکه به عنوان نوعی سنت جورج به او اشاره شود و حتی گاهی به او تبریک بگویند، وارد و خارج شود. حدوداً دو هفته بعد از آن صبح، داشت آماده رفتن به تئاتر می شد و فقط پالتویش را پوشیده بود که زنگ خانه به صدا درآمد. دختری را که بیرون ایستاده بود نشناخت. هرگز صورت او را ندیده بود. او گفت: "من لیدیا سیمپسون هستم. تو زندگی من را نجات دادی. من آمده ام از تو تشکر کنم."
سوال: ما می توانیم از این قسمت یاد بگیریم که _ .
1. مرد دوست نداشت در مورد او صحبت شود
2. دختر حاضر به نجات نبود
3. پلیس به سرعت در محل حاضر شد
4. دختر در واقع بازیگر یک فیلم بود