متن: اگرچه در سال 1947 ما هنوز در عصر اتمی بسیار جدید بودیم، اما درباره ابرهای قارچی می دانستیم. شکاف بزرگی در دیوار کتابخانه در طبقه بالا پخش شد و معلمان و دانش آموزان را به سمت پایین سالن فریاد زد. آیا جنگ جهانی جدیدی شروع شده بود؟ معلم علوم جوان ما با چهره ای رنگ پریده به سرعت ما را برای یک تمرین آتش نشانی سازمان داد. ما در گروه‌های کوچک در کنار ساحل محوطه مدرسه جمع شدیم و ابر در حال پخش را تماشا کردیم که آسمان روشن بهاری را تاریک می‌کرد. شایعات از هر طرف پخش می‌شد، اگرچه دو ساعت طول می‌کشید تا داستان کامل را دریافت کنیم. یکی از شایعاتی که شنیدیم این بود که کارخانه مونسانتو شیمی در تگزاس سیتی منفجر شده است. بچه هایی که والدینشان در آنجا کار می کردند شروع به گریه کردند. من یخ زدم - آن روز پدرم آنجا کار می کرد. زنگ مدرسه ما را به داخل صدا زد و ما را اخراج کردند تا راه خانه را به بهترین شکل ممکن پیدا کنیم. آیدی یک ربع از سفر سه مایلی را تا خانه من پیاده طی کرد که بوق ماشین توجهم را جلب کرد. عمو بارنی من با فورد قدیمی خود در کنار من ایستاد. همان لحظه که او را دیدم، فهمیدم پدرم رفته است. وگرنه بابا خودش میومد دنبال من. عمو بارنی انگار در حرکت آهسته از فاصله دور به من اشاره کرد که داخل شوم. بی حس از غم و اندوه به صندلی عقب خزیدم. من به سختی متوجه مردی که آنجا نشسته بود، او را نشناختم تا اینکه به سمت من رسید. وقتی پاپا دست های محکمش را دور من انداخت، برای یک لحظه فراموش کردم که چروکی ها قرار نیست گریه کنند. بسیاری از دانش آموزان من والدین خود را در این انفجار از دست دادند. یک روز تراژدی برای خانواده ما اتفاق می افتد، همانطور که ناگزیر برای همه اتفاق می افتد، اما روزی که شهر تگزاس منفجر شد، به طور معجزه آسایی از کنار ما گذشت. از آنجا که کلیدهایش را در همان صبح آوریل گم کرد، همانطور که او توضیح داد، پدرم 32 سال دیگر زندگی کرد - ما برای همیشه یک عمر دوم را خواهیم داشت.
سوال: نویسنده گریه کرد چون _ .
1. او از اینکه پدرش زنده مانده بود سپاسگزار بود
2. پدرش در این تصادف کشته شد
3. او از تراژدی آن روز ناراحت بود
4. پدرش بعد از مدرسه او را ملاقات نکرد