متن: خانه را ترک کردم تا خواهرم را در تلاش برای برگزاری جشنواره موسیقی حمایت کنم. او در آن سوی دنیا زندگی می کند و من به دیدنش رفتم، نمی خواستم آنجا را ترک کنم و احساس می کردم برخلاف میلم خانه را ترک می کنم. با این حال، من می خواستم از او حمایت کنم زیرا او تنها خواهر من است. بنابراین در اواسط آگوست سوار هواپیما شدم و از پرواز طولانی متنفر بودم. من خسته و گرسنه رسیدم. من شوهر 2 ساله ام را در خانه قدیمی خود در نیواورلئان تنها گذاشته بودم. من آماده بودم و آماده بودم تا برای خواهرم برای جشنواره موسیقی صبح یکشنبه اجرا کنم که از شیکاگو با من تماس گرفتند. پیش‌بینی می‌شد که طوفان به شهر ما برسد، و بسیاری از مردم قبلاً _ اما شوهرم ترجیح داد عقب بماند. او نمی توانست در آن سوی دنیا با من تماس بگیرد، اما می توانست با پسر عمویش در شیکاگو تماس بگیرد. برای من به پسر عمویش پیغام داد که حالش خوب است و نگران نباش. با گذشت روز، سرانجام در مقابل صدها اروپایی روی صحنه رفتم و به لطف CNN متوجه شدم که نیواورلئان زیر آب است. به امید زنده ماندن شوهرم اجرا کردم. و عالی اجرا کردم حضار ایستاده و کف زدند. صحنه را ترک کردم و مستقیم به سمت تلویزیون رفتم. تابلوی خیابان را نزدیک خانه‌ام، خیابان انسانیت دیدم، اما زیر آن چیزی جز آب نیست. در روزهای بعد، متوجه شدم که خانه، ماشین، لباس، اثاثیه، همه چیزهایی که پشت سر گذاشته بودم از بین رفته اند، اما شوهرم نه. او با سوار شدن بر روی سپر عقب اتوبوس فولکس واگن، نگه داشتن قفسه بار بالای سر، در زیر باران شدید، پایین بزرگراه از نیواورلئان، در نیمه راه به باتون روژ، زنده ماند. بقیه مسیر پیاده روی طولانی بود، اما او زنده ماند. در هفته اول سپتامبر، به فرودگاه باتون روژ برگشتم و شوهرم را در آغوش گرفتم. از آن زمان، روابط ما عمیق تر شده است. ما خانه خود را به طور کامل بازسازی کردیم، یک ماشین جدید خریدیم، مبلمان جدید و لباس های نو خریدیم و به یک جامعه الهام بخش و پر از روح پیوستیم.
سوال: نویسنده وقتی خانه را ترک کرد چه احساسی داشت؟
1. ناامید.
2. نگران.
3. خسته
4. ناخواسته، بی میل.