متن: باکلند و هارتمن گزارش می دهند که «کم خوابان» تا زمانی که مردان در سنین نوجوانی خود بودند، کم و بیش از نظر نیاز به خواب متوسط بودند. اما در حدود 15 سالگی، مردان داوطلبانه شروع به کاهش زمان خواب شبانه خود به دلیل فشارهای ناشی از مدرسه، کار و سایر فعالیت‌ها کردند. این مردان تمایل داشتند که دوره های بیهوشی شبانه خود را به عنوان وقفه های آزاردهنده در برنامه های روزمره خود بدانند. به طور کلی، این "کوتاه خوابان" جاه طلب، فعال، پرانرژی و شاد به نظر می رسیدند. آنها به نظرات خود پایبند بودند و در مورد انتخاب شغل خود بسیار مطمئن بودند. آنها اغلب چندین شغل را به طور همزمان داشتند، یا در حین رفتن به مدرسه به صورت تمام وقت یا نیمه وقت کار می کردند. و بسیاری از آنها میل شدیدی داشتند که برای دوستان و همکاران خود "عادی" یا "قابل قبول" به نظر برسند. وقتی از "کوتاه خوابان" خواسته شد رویاهای خود را به خاطر بسپارند، عملکرد ضعیفی داشتند. بیشتر از این، به نظر می‌رسید که ترجیح می‌دهند به یاد نیاورند. به همین ترتیب، روش معمول آنها برای برخورد با مشکلات روانی این بود که نپذیرفتند که مشکل وجود دارد، و سپس مشغول باشند به این امید که مشکل برطرف شود. الگوهای خواب "کوتاه خوابان" مشابه، اما کمتر از الگوهای خواب بود که توسط بسیاری از بیماران روانی طبقه بندی شده به عنوان شیدایی نشان داده شده بود. در واقع "خوابان طولانی" کاملاً متفاوت بودند. باکلند و هانمان گزارش می دهند که این مردان جوان از دوران کودکی خواب طولانی داشته اند. به نظر می رسید که آنها از خواب خود لذت می بردند، از آن محافظت می کردند و زمانی که گاهی اوقات 9 ساعت استراحت شبانه دلخواه خود را نداشتند، کاملاً مغرور بودند. آنها تمایل داشتند رویاهای خود را خیلی بهتر از "کوتاه خواب ها" به خاطر بسپارند. بسیاری از "طولانی خواب ها" خجالتی، مضطرب، ساکت، عصبی، منفعل، خفیف افسرده و مطمئن نبودند (به ویژه در موقعیت های اجتماعی). چند نفر آشکارا اعلام کردند که خواب فرار از مشکلات روزمره آنهاست.
سوال: بسیاری از «کوتاه خوابان» احتمالاً این دیدگاه را دارند که _ .
1. خواب راه خوبی برای فرار از واقعیت است
2. خواب به اندازه فعالیت های روزانه آنها مهم نیست
3. خواب بر قضاوت آنها در مورد برخی چیزهای مهم تأثیر می گذارد
4. خواب بهترین راه برای مقابله با مشکلات روانی است