متن: صحبت کردن در جمع کم علاقه ترین چیز اکثر مردم است. دلیلش این است که همه ما می ترسیم خودمان را احمق کنیم. هر چه سخنرانی مهمتر باشد ما بیشتر می ترسیم. اما از جویدن ناخن هایتان دست بردارید. سخنرانی در جمع آسان است. صحبت کردن ساده است و شما همیشه صحبت می کنید. صحبت کردن در جمع "هدیه" مانند استعداد موسیقی یا توانایی نقاشی نیست. هر کسی که می تواند صحبت کند می تواند در جمع صحبت کند. در اینجا چند نکته وجود دارد: آن را ساده نگه دارید. مخاطبان شما یکی دو مورد از ایده های اصلی شما را از روی قلب یاد می گیرند. اگر نمی توانید بیان کنید، پس گفتار شما به اندازه کافی متمرکز نیست. و اگر ایده روشنی از آنچه می خواهید بگویید نداشته باشید، مخاطب شما هیچ علاقه ای به سخنرانی شما نخواهد داشت. سازماندهی کنید. مهم نیست سخنرانی شما چقدر طولانی یا کوتاه باشد، بهتر است مطالب خود را مرتب کنید: چگونه می خواهید شروع کنید، چه نکات اصلی را می خواهید بیان کنید و چگونه می خواهید پایان دهید. اغلب ممکن است اولین جمله آخر را بنویسید. وقتی می دانید هدفتان چیست، می توانید هر راهی را برای رسیدن به آن انتخاب کنید. یک نزدیک قوی قدرتمند است. آخرین چیزی که می گویید این است که مخاطب شما به احتمال زیاد چه چیزی را به خاطر می آورد. آن را کوتاه نگه دارید. طول استاندارد یک اثر وودویل 12 دقیقه بود. اگر همه آن گروه‌ها بخواهند آواز بخوانند و برقصند، ممکن است حوصله تماشاگران را سر ببرند. پس سخنرانی خود را کوتاه کنید.
سوال: چرا نویسنده می گوید "سخنرانی عمومی آسان است." ?
1. زیرا او سخن گفتن در جمع را صرفاً گفتن چیزی به زبان ساده می داند.
2. چون فکر می کند وقتی کسی در جمع صحبت می کند، ناخن هایش را نمی جود.
3. زیرا او معتقد است که مردم همیشه در جمع صحبت می کنند.
4. زیرا او معتقد است که مردم از سخنرانی در جمع نمی ترسند.