متن: استفاده از کلمه تقلید به من یادآوری می کند که ما باید نظرات بیشتری در مورد خطر تقلید افراد از آنچه روی صفحه نمایش می بینند در راه جنایت یا خشونت بیان کنیم. اول اینکه همیشه این خطر وجود داشت که بچه ها صحنه هایی را بازی کنند که می تواند خطرناک باشد. به عنوان مثال، به یاد دارم زنی که رئیس یک مدرسه راهنمایی بود به من گفت که وقتی بچه‌ها در زمین بازی بودند، اتفاقاً از پنجره‌اش به بیرون نگاه کرد و آنها را دید که پسر کوچکی را روی صندلی گذاشته و طنابی به گردنش انداخته بود. و طناب روی شاخه درخت. خوشبختانه او قبل از به دار آویختن کودک به موقع به آنجا رسید. به خصوص فیلمی را به خاطر دارم که در آن قهرمان زندانی با برق گرفتگی نگهبانش فرار کرده بود، تکنیک انجام این کار با جزئیات نشان داده شد. این همان صحنه ای بود که می توانستیم به این دلایل قطع کنیم. در فیلم‌های جوانان و بزرگسالان، ما همیشه سعی می‌کردیم جزئیات تکنیک‌های مجرمانه مانند نحوه باز کردن در قفل شده با یک تکه پلاستیک سخت یا نحوه باز کردن گاوصندوق را از صفحه نمایش دور نگه داریم. اگر قبل از تولید با ما مشورت می شد، توصیه می کردم که جزئیات نشان داده نشود. زمانی که در زندان ها درباره بررسی فیلم صحبت می کردم، از این موضوع حمایت کامل داشتم، زیرا پدرانی که به دلیل جرایم جنایی در زندان بودند، نمی خواستند فرزندانشان درگیر جرم شوند. هر بار که در زندان سخنرانی می کردم، یکی از فیلم فرانسوی ریفیفی یاد می کرد. ساخته شده توسط ژول داسین در سال 1954. این فیلم قابل توجه یک سرقت از یک جواهرفروشی را با جزئیات کامل نشان می دهد، سرقتی که حدود نیم ساعت به طول انجامید و تنها با صدای طبیعی پشتیبانی می شود... یکی از درخشان ترین سکانس های فیلم در تمام دوران. بحث ما در آن زمان را به خاطر دارم. ما فکر می کردیم که سرقت تنها با استفاده از تجهیزات پیشرفته و آشکارا گران قیمت تمام شده است و تنها مجرمان با تجربه و ماهر می توانند از آن تقلید کنند. بنابراین ما معتقد بودیم که کاملاً ایمن است. چند سال بعد وقتی در زندان صحبت می کردم متوجه شدم که چندین سرقت وجود داشته است که در آنها از تکنیک ها کپی شده است، بنابراین شاید ما اشتباه می کردیم.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به فیلمی که قهرمان آن با برق گرفتگی نگهبان فرار کرده بود چیست؟
1. نویسنده آن را بسیار دوست دارد.
2. نویسنده به شدت مخالف است.
3. نویسنده فکر می کند که فیلم ارزشی دارد.
4. نویسنده نگرش خود را نشان نمی دهد.