متن: ای کاش زودتر از این واقعیت می دانستم که من موفق هستم زیرا دلیلی خارج از کنترل من وجود دارد. پس نیازی نبود در اواخر دهه بیست و اوایل سی سالگی اینقدر سخت کار می کردم. اما من فقط این را نمی دانستم. می نوشتم و می نوشتم. من برای هیچ دلیل دیگری کار نمی کردم جز اینکه بشنوم که مردم از من تعریف کنند. اکثر افرادی که دانشگاه را می گذرانند حداقل دو برابر من سریعتر مطالعه می کنند. من هرگز نمی توانم چپم را از راست تشخیص دهم. اگر بتوانم کمکی به آن کنم از شماره گیری تلفن اجتناب می کنم، زیرا گاهی اوقات باید قبل از گرفتن شماره درست سه بار تلاش کنم. من شنیده ام که ضبط "شماره ای که به آن رسیده اید در خدمت نیست" بیش از هر مردی روی زمین است. علیرغم ضعف‌هایم، نارساخوانی (مشکل در خواندن) را به عنوان یک هدیه می‌دانم، نه یک نفرین. بسیاری از نارساخوان ها در سمت راست مغز، یعنی تفکر انتزاعی، خوب هستند، و این همان چیزی است که سلطان نوشتن خلاق من است. من با هیچ شروع می کنم و به چیزی می رسم که قبلا وجود نداشت. این نقطه قوت من است. من حرفه ام را مدیون رالف، سالزبری، مربی نویسندگی ام در دانشگاه اورگان هستم، که به غلط املایی من نگاه کرد و به من دلگرمی و امید داد. من فقط ادامه دادم و هرگز به عقب نگاه نکردم. من هم خیلی "بصری" هستم. این در مدرسه معنایی ندارد، اما وقتی کتاب یا فیلمنامه می نویسم، همه چیز را در تخیل خود می بینم. سریع مینویسم من مثل باد می روم و روزی 15 صفحه می گیرم. نوشتن مشکل نیست. من مشکلی برای دانلود ندارم. این ورود به جایی است که همه چیز به هم می‌خورد. ترس واقعی من از نارساخوان ها این نیست که آنها مجبور باشند با ورودی های نامرتب دست و پنجه نرم کنند، بلکه این است که قبل از اتمام مدرسه خودشان را ترک کنند. والدین باید هر زمان که می توانند پیروزی ایجاد کنند، چه موسیقی، چه ورزش یا هنر. شما می خواهید فرزند نارساخوان شما بتواند بگوید: "آره، خواندن سخت است. اما من کارهای دیگری هم دارم که می توانم انجام دهم."
سوال: با توجه به قسمت می دانیم که _ .
1. نویسنده از کودکی می دانست که کم پیشرفت است
2. نویسنده در اواخر دهه بیست زندگی خود برای نوشتن خیلی سخت کار نکرد
3. نویسنده نارساخوانی خود را مدیون تنبلی خود در دوران کودکی است
4. نویسنده برای تعریف و تمجید مردم زحمت کشید