متن: در مدرسه ابتدایی در نیوزیلند، با یک حساب پس انداز مدرسه که توسط یکی از بانک های محلی اداره می شد آشنا شدم. وقتی صندوق پولمان پر شد، آن را به بانک بردیم و با غرور نگاه کردیم که سکه‌هایمان از روی باجه سرازیر می‌شد. به عنوان پاداش، می‌توانیم صندوق پول بعدی خود را از بین انواع کوچک انتخاب کنیم و کل روال پس‌انداز را دوباره شروع کنیم. هر هفته به والدینم نگاه می‌کردم که خانه‌داری را مرتب می‌کردند و «خروجی می‌کردند». گاهی اوقات انتظار برای چیزهایی که واقعاً احساس می‌کردیم به آن نیاز داریم آزاردهنده بود. بعداً، به عنوان یک دانشجوی دانشگاه، با کمک هزینه بسیار ناچیز دانشجویی کار کردم. در آن زمان بانک‌ها دانش‌آموزان را نادیده گرفتند، زیرا ما بسیار فقیر بودیم، و حتی اگر تلاش می‌کردم، هیچ راهی برای کسب اعتبار وجود نداشت. ما هر سال سه بار کمک هزینه خود را جمع آوری می کردیم، آن را به بهترین نحو واریز می کردیم و کم کم آن را پس می گرفتیم تا تا پرداخت بعدی کمک هزینه باقی بماند. وقتی دخترمان، سوفی، شروع به راه رفتن کرد، ما یک انتخاب هدفمند انجام دادیم تا او را تشویق کنیم که از پول عاقلانه استفاده کند. ما اغلب وقتی تلویزیون به ما می‌گوید "شما باید پول ما را قرض کنید" نظر می‌دهیم - ما واقعاً به چه کسی آن را مدیونیم؟ و اگر درآمد ما کاهش یابد یا خشک شود چه اتفاقی می افتد؟ اکنون، به عنوان یک کودک 12 ساله، دیدن "سیاست مالی" سفت و سخت او تقریباً شرم آور است و منتظر فروش غیرقابل اجتناب تعطیلات برای خرید آنچه می خواهد باشد. قبول دارم که آموزش مالی در مدارس بسیار مهم است. اما ریشه مشکل در ما و نحوه رفتار ما به عنوان الگو برای کسانی است که از آنها پیروی می کنند.
سوال: چه چیزی «سیاست مالی» فشرده سوفی را منعکس می کند؟
1. پس انداز او را کاهش می دهد.
2. خرید چیزها در فروش.
3. لغو برنامه های تعطیلات
4. وام گرفتن از بانک ها.