متن: هنوز آنجاست، مدرسه ویتنامی که من و برادرم در آنجا می رفتیم. حتی با یک پوشش جدید رنگ و حصار سیمی بلند، مدرسه ای که ده سال پیش می شناختم به همان شکل باقی می ماند. من و برادرم هر روز ساعت 5 بعدازظهر به جای بادبادک زدن با دوستانمان مجبور بودیم به مدرسه ویتنامی برویم. هیچ لگد زدن، جیغ زدن یا مشاجره نمی توانست مادرم را که مصمم بود ما را مجبور کند زبان فرهنگ خود را یاد بگیریم، متوقف کند. او یقه ما را نگه داشت و هفت بلوک بلند و تپه ای از خانه تا مدرسه را با ما طی کرد و چهره های اشک آلود ما را جلوی مدرسه رها کرد. همه روی صندلی های کوچکی در یک اتاق خالی بزرگ نشسته بودیم که بوی خفیفی از لباس های کهنه ای می داد که مدت ها انبار شده بود. از آن بو متنفر بودم یک مرحله در سمت راست وجود داشت که در یک طرف پرچم آمریکا و در طرف دیگر پرچم جمهوری ویتنام قرار داشت. اگرچه در مدرسه عمدتاً زبان ---- صحبت کردن، خواندن، دیکته تدریس می شد ---- درس ها همیشه با رعایت ادب شروع می شد. با ورود معلم، بهترین دانش آموز زنگی را می زد و همه بلند می شدند و به ویتنامی می گفتند: "چطوری استاد؟" زبان همیشه باعث خجالتم می شد. اغلب سعی می‌کردم خود را از صدای بلندی که هر وقت به سوپرمارکت آمریکایی خارج از منطقه‌مان می‌رفتم، دنبالم می‌کرد، جدا کنم. صدا متعلق به مادربزرگم بود، پیرزنی کوچک که می توانست بلندتر از هر کسی در خیابان فریاد بزند. ویتنامی او سریع بود، بلند بود و زیبا نبود. در منطقه ما، آمدن و رفتن صدها ویتنامی برای انجام کارهای روزانه خود دیوانه کننده به نظر می رسید. نمی خواستم به عنوان دیوانه و احمقانه صحبت کنم. وقتی انگلیسی صحبت می کردم، مردم به من سر تکان می دادند، لبخند می زدند و تشویقم می کردند. حتی ویتنامی‌ها می‌خندیدند و می‌گفتند که من در زندگی خوب عمل خواهم کرد. برادرم حتی در مورد انگلیسی صحبت کردن از من سختگیرتر بود. او به خصوص نسبت به مادرم ظلم می کرد و او را به خاطر انگلیسی ضعیفش سرزنش می کرد. در مکالمه او غالباً تکه هایی از ویتنامی در هم آمیخته می شد. بعد از دو سال مبارزه، بالاخره از فرهنگم جدا شدم. به من اجازه داده شد که مدرسه ویتنامی را متوقف کنم. من خودم را آمریکایی می دانستم. بالاخره فکر کردم یکی از شما هستم. من یکی از آنها نبودم متأسفانه من فقط یک آمریکایی هستم.
سوال: چه چیزی می توان از متن یاد گرفت؟
1. برادر نویسنده دوست داشت ویتنامی یاد بگیرد.
2. مادر نویسنده در خانه به او زبان انگلیسی آموخت.
3. مادر نویسنده پسرانش را در یک مدرسه زبان در ویتنام گذاشت.
4. نویسنده در جوانی دوست نداشت ویتنامی یاد بگیرد.