متن: وقتی در آمریکا بزرگ می شدم، از زبان چینی انگلیسی مادرم خجالت می کشیدم. به دلیل انگلیسی اش، اغلب با او ناعادلانه رفتار می شد. مردم در فروشگاه‌های بزرگ، بانک‌ها و رستوران‌ها او را جدی نمی‌گرفتند، خدمات خوبی به او ارائه نمی‌کردند، وانمود می‌کردند که او را درک نمی‌کنند، یا حتی طوری رفتار می‌کردند که انگار صدای او را نمی‌شنوند. W _ wk*s*5 uc @om مادرم به محدودیت های زبان انگلیسی خود نیز پی برده است. وقتی پانزده ساله بودم، او از من می‌خواست تلفنی با مردم تماس بگیرم تا وانمود کنم که او هستم. مجبور شدم اطلاعاتی بخواهم یا حتی سر افرادی که با او بی ادبی کرده بودند فریاد بزنم. یک بار مجبور شدم به دلال سهامش زنگ بزنم. با صدای نوجوانی که چندان قانع کننده نبود گفتم: "این خانم تن است." و مادرم کنارم ایستاده بود و با صدای بلند زمزمه می کرد: "چرا گونه مرا نمی فرستد." با دو هفته تاخیر." و بعد به انگلیسی کامل گفتم: "من خیلی نگرانم. دو هفته پیش موافقت کردید که چک را بفرستید، اما نرسیده است." سپس با صدای بلندتر صحبت کرد. او چه می‌خواهد؟ من به نیویورک می‌آیم جلوی رئیسش به او بگویم. و بنابراین دوباره به کارگزار بورس برگشتم، "من نمی توانم بیشتر از این بهانه ای را تحمل کنم. اگر فورا چک را دریافت نکنم، هفته آینده که در نیویورک هستم باید با مدیر شما صحبت کنم." هفته بعد ما به نیویورک رسیدیم. در حالی که من با صورت قرمز آنجا نشسته بودم، مادرم، خانم تان واقعی، با انگلیسی شکسته خود برای رئیسش فریاد می زد. وقتی نوجوان بودم، انگلیسی شکسته مادرم مرا شرمنده می کرد. اما اکنون، من آن را متفاوت می بینم. برای من، انگلیسی مادرم کاملاً واضح و کاملاً طبیعی است. زبان مادری من است. زبان او، آن طور که من می شنوم، زنده، مستقیم و سرشار از مشاهده و خرد است. این زبان بود که به شکل دادن به روشی که من چیزها را می دیدم، بیان ایده ها و درک جهان کمک کرد.
سوال: حالا نظر نویسنده درباره انگلیسی مادرش چیست؟
1. او را گیج می کند.
2. باعث خجالتش میشه
3. به او کمک می کند دنیا را درک کند.
4. این به او کمک می کند تا افراد بی ادب را تحمل کند.