متن: چند روزی بود که آقای روچستر را کمی می دیدم. صبح به نظر می رسید که او بسیار مشغول تجارت است و بعدازظهر آقایان همسایه زنگ می زدند و گاهی اوقات پیش او می ماندند تا ناهار بخورند. وقتی پایش به اندازه کافی خوب شد، سوار یک ماشین عالی شد. معامله. در این مدت تمام شناخت من از او محدود به جلسات گاه و بیگاه خانه بود که گاهی با سردی از کنارم می گذشت و گاهی تعظیم می کرد و لبخند می زد. با علت آنها یک غروب، چند روز بعد، 1 دعوت شد تا بعد از شام با آقای روچستر صحبت کند. او روی صندلی راحتی خود نشسته بود و چندان جدی به نظر نمی رسید. لبخندی روی لبانش بود و چشمانش درخشان بود، احتمالاً شراب. در حالی که 1 به او نگاه می کرد، ناگهان برگشت و از من پرسید: "آیا فکر می کنی من خوش تیپ هستم، خانم ایر؟" قبل از اینکه متوجه شوم، پاسخ به نوعی از زبانم خارج شد، "نه، قربان." آه، تو واقعاً غیرعادی هستی!» «آقا، متاسفم. باید می گفتم که زیبایی مهم نیست، یا چیزی شبیه به آن.» «نه. اما شاید من خیلی سریع پیش می روم. اما منظورم این است که شما از آن دسته افرادی هستید که مردم مشکلات و رازهای خود را به او می گویند، زیرا شما همدل هستید و به آنها امید می دهید." به نظر می رسید که او باید خیلی چیزها با من صحبت کند. به نظر نمی‌رسد دوست دارم صحبت را سریع تمام کنم.» از من نترسید، خانم ایر.» او ادامه داد. بخند و آزادانه صحبت کن. تو مثل پرنده ای در قفس هستی. وقتی از قفس بیرون می آیی. خیلی بلند پرواز می کنی. شب بخیر."
سوال: در ابتدا، نویسنده احتمالاً آقای روچستر را احساس می کرد.
1. دوستانه
2. با ادب
3. دردسر ساز
4. تغییر پذیر