متن: هفته گذشته از یکی از محله‌های قدیمی‌ام در واشنگتن دی‌سی‌ای دیدن کردم که بیست سال بود آنجا نبودم و وقتی در خیابان قدم می‌زدم، ذهنم غرق در خاطرات گذشته شد. ساختمان آپارتمانی قدیمی که در آن زندگی می کردم و زمین بازی که در آن بازی کرده بودم را دیدم. با تماشای این محیط که زمانی آشنا بودم، تصاویری از خودم در دوران کودکی در آنجا به ذهنم آمد. با این حال، آنچه دیدم و آنچه به یاد آوردم یکی نبود. متأسفانه متوجه شدم که بهترین خاطرات آنهایی هستند که دست نخورده مانده اند. ساختمان آپارتمان قدیمی من، همانطور که به یاد دارم، روشن و زنده بود. این بیشتر از یک مکان برای زندگی بود. این یک خانه فیلم، یک ایستگاه فضایی یا هر چیزی بود که ذهن جوان من می توانست تصور کند. من با دوستانم دزدی می کردم و در زیرزمین بازی می کردم. این همیشه هیجان انگیز بود، زیرا هوا بسیار خنک و تاریک بود، و چیزهای زیادی برای پنهان کردن در میان آن وجود داشت. یک رودخانه کوچک در پشت ساختمان وجود داشت. به آنجا می رفتیم تا زیر سایه درختان دراز بکشیم و لذت ببریم. با این حال، آنچه من دیدم کاملاً متفاوت بود. ساختمان آپارتمان اکنون خراب شده بود. چیزی که زمانی بیش از یک مکان برای زندگی بود، به سختی ارزش زندگی کردن را داشت. پنجره ها همه شکسته بودند. دیوارهای زمانی تمیز با آثار کثیف پوشیده شده بودند. رودخانه به سختی قابل تشخیص بود. آب آلوده بود و درختان و گل ها همه مرده بودند. رودخانه ای که زمانی خوشبو بود، اکنون بوی بدی می داد. دیدن همه اینها واقعاً دلخراش بود. از دیدن محله قدیمی ام پشیمان نیستم. با این حال، فکر نمی‌کنم خاطرات معصومانه دوران کودکی‌ام هرگز شبیه به هم باشند. فکر می کنم درست باشد وقتی می گویند "دیگر نمی توانی به خانه برگردی."
سوال: "شما هرگز نمی توانید دوباره به خانه بروید" در جمله آخر این قسمت به این معنی است که _ .
1. بازدید از زادگاه خود خاطرات غم انگیز زیادی را برای شما زنده می کند
2. پس از سالها غیبت، هرگز نباید به زادگاهش سر بزند
3. هرگز نمی توان زادگاهش را همانگونه که در خاطرات کودکی اش بود پیدا کرد
4. بازدید از زادگاه، خاطرات خوشایند را از خانه برای فرد زنده می کند