متن: چرا بخوانیم و گاهی شعر بنویسیم؟ اگر کلمه شعر را به ترانه تغییر دهیم، پاسخ به این سوال دشوار نیست. وقتی احساس خوبی دارم می خوانم. وقتی آهنگ های مورد علاقه ام را می خوانم، احساس بهتری دارم. گاهی که دارم به موسیقی و آهنگ گوش می کنم احساس می کنم برای من نوشته شده است. یه آهنگ خوب همیشه یه حسی بهم میده. آهنگ هایی هست که بین کلاس ها در ذهنم می خوانم و آهنگ هایی که می خواهم وقتی زنگ مدرسه تا آخر روز به صدا در می آید بخوانم. آنها به من کمک می کنند تا روز را سپری کنم. _ آهنگ های عشق و دوستی را دوست دارم. نکته خارق‌العاده این است که وقتی آهنگ‌های مورد علاقه‌ام را به انگلیسی می‌خوانم، احساساتم خاص‌تر است. من هم مطالعه را دوست دارم. من از شعر پرهیز می کردم تا اینکه یکی از دوستان الکترونیکی به من گفت که باید شعر بخوانم و معنای کلمات را جستجو نکنم. در شعر از کلمات و اصطلاحات دشوار بسیاری استفاده می شود، اما بهترین چیز این است که آنها را فراموش کنید. در ابتدا احساس عجیبی داشتم. الان همیشه در را قفل می کنم. با صدای بلند خواندن حس عجیبی به آدم دست می دهد، اما وقتی کمی تمرین کنی و به ریتم و صدای کلمات بیفتی، واقعا تجربه خاصی است. من با شعرهای کوچک شروع کردم، اما الان فکر می کنم بیشتر شعرهای بلند را دوست دارم. من با شعرهای مختلف احساسات متفاوتی دارم. وقتی روز بدی در مدرسه داشتم، کیتس را می خوانم و همه چیز را فراموش می کنم. وقتی غمگین هستم وردزورث را در نور شمع می خوانم. شعر که تمام می شود، کتاب را می بندم و اندوهم از بین می رود.
سوال: آنچه که ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم این است که _ .
1. نویسنده دوست دارد آهنگ ها را در هر زمان با صدای بلند بخواند
2. آهنگ ها و شعرها می توانند به غلبه بر احساسات بد کمک کنند
3. زبان مادری نویسنده انگلیسی است
4. نویسنده آهنگ را بهتر از شعر دوست دارد