متن: اگر زندگی من یک فیلم بود، به سرعت وارد دبیرستان می‌شدم. مثل هر بچه‌ی متوسطه‌ای، من با این که چه کسی هستم و چگونه در زندگی اثر بگذارم دست و پنجه نرم می‌کردم. اما مطمئن بودم که با این احساسات عجیب و غریب تنها شده‌ام. . من در تعدادی از چیزها تلاش می‌کردم و شکست می‌خوردم. می‌خواستم در دو و میدانی خوب کار کنم اما هنوز متوجه نشده بودم که هرگز این اتفاق نمی‌افتد. من آنقدر آکادمیک نبودم که بنویسم آکادمیک. سعی می‌کردم به عنوان یک بچه جدید جایگاهی به دست بیاورم. در مدرسه. در تمام این مدت، به یاد می‌آورم که از طرد شدن بیشتر همسالانم رنج می‌بردم، از تیم بسکتبال برکنار شدم، فوتبالی را که می‌خواستم بازی کنم ناکام بودم. دوست داشته شدن و پذیرفته شدن در آن زمان به نظرم چیزی بود که می‌توانستم. هرگز، در تمام زندگی من، به دست نیاوردم. در آن مدت از خط کافه تریا می گذشتم و تنها غذا می خوردم، احساس می کردم مورد بی مهری قرار نمی گرفتم. با آمدن بهار، یک روز داشتم از در بیرون می رفتم و شکایت می کردم که کسی را ندارم که با او غذا بخورم. مامان به من گفت: "اگر تو می‌خواهی، می‌توانی برای ناهار به خانه بیای.» آن روز، وقتی ناهار آمد، یک روز زیبای بهاری در تپه‌های مرکز اوهایو بود. زنگ ظهر به صدا درآمد و من از مدرسه رفتم و برای صرف غذا از خانه روستای کوچک دویدم. حدوداً در سال 1972 بود. سی سال پیش. مامانم حدود 15 دقیقه پشت میز نشست و به من نگاه کرد و به من گوش داد و سه دهه بعد هنوز آن زمان ها را با علاقه به یاد می آورم. او فقط به من توجه کرد. این یک شخصیت قدرتمند است. چیزی که باید به مردم توجه کرد اکنون می‌دانم که به اندازه‌ای که نیاز داشتم باک سوخت احساسی‌ام پر شود، نیازی به پر کردن معده‌ام نداشتم. من فقط برای چند دقیقه در روز به یک مکان دوستانه برای پذیرش گرم نیاز داشتم. و سوخت‌گیری باک سوخت احساسی یک تخصص مادر است. . حالا کمی بیشتر در مورد اینکه من خانه را می بینم می دانی. خانه جایی است که مجبور نیستی تنها بنشینی و غذا بخوری. خانه جایی است که مردم تو را نادیده نمی گیرند و از تو دوری نمی کنند. مادران کسانی هستند که به حرف شما گوش می دهند. وقتی هیچ کس دیگری علاقه ای ندارد.و مادران هرگز فکر نمی کنند چیزهای کوچک غیرهیجان انگیزی که انجام می دهید اهمیتی ندارند.مامان ها به رویاهای شما نمی خندند.مامان های خوب توجه کنند.مامان های عالی برای شما غذای گرم درست می کنند و توجه کنید. .
سوال: کدام کلمه زندگی مدرسه ای نویسنده را در دوره راهنمایی بهتر توصیف می کند؟
1. دردناک.
2. گرانبها.
3. منحصر بفرد.
4. دست و پا چلفتی.