متن: از بیشتر مردم بپرسید که رویای آمریکایی را چگونه تعریف می کنند و به احتمال زیاد می گویند "موفقیت". رویای فرصت های فردی از زمانی که اروپایی ها "دنیای جدید" را در نیمکره غربی کشف کردند، در آمریکایی ها مطرح بوده است. مهاجران اولیه مانند هکتور سنت ژان دو کروکور آزادی و فرصت یافتن در این سرزمین جدید را بسیار ستودند. توصیفات درخشان او از جامعه ای بی طبقه که در آن هرکسی می توانست از طریق صداقت و سخت کوشی به موفقیت دست یابد، تخیل بسیاری از خوانندگان اروپایی را برانگیخت: او در نامه هایی از یک کشاورز آمریکایی (1782) نوشت. "همه ما از روح صنعتی بی بند و باری هیجان زده هستیم، زیرا هر فردی برای خودش کار می کند... ما شاهزاده ای نداریم که برای آنها زحمت بکشیم، گرسنگی بکشیم و خونریزی کنیم: ما کامل ترین جامعه ای هستیم که اکنون در جهان وجود دارد. جهان." نوید سرزمینی که در آن «پاداش صنعت یک مرد با گام های مساوی پیشرفت کار او را دنبال می کند» مهاجران فقیر را از اروپا جذب کرد و به گسترش ملی به سرزمین های غربی دامن زد. اساطیر ملی ما مملو از تصویرسازی از داستان موفقیت آمریکاست. بنجامین فرانکلین، همان الگوی انسان خودآموخته و خودساخته است که از ریشه های متواضعانه برخاست تا به دانشمند، فیلسوف و دولتمردی مشهور تبدیل شود. در قرن نوزدهم، هوراسیو الجر، نویسنده داستان‌های پسران جوان، با داستان‌های پرفروش آمریکایی تبدیل به پرفروش‌ترین نویسنده آمریکایی شد. مفهوم موفقیت ما را آزار می دهد: ما هر سال میلیون ها دلار را صرف مطالعه در مورد افراد ثروتمند و مشهور می کنیم، یاد می گیریم که چگونه "در املاک و مستغلات بدون پول کم پول به دست آوریم" و "لباس موفقیت بپوشیم". اسطوره موفقیت حتی روابط شخصی ما را نیز تحت تأثیر قرار داده است: امروزه «موفق» بودن در ازدواج یا پدر و مادر شدن به همان اندازه مهم است که در کسب و کار برتر باشید. اما رویاها به راحتی تبدیل به کابوس می شوند. هر آمریکایی که امیدوار است "آن را بسازد" ترس از شکست را نیز می داند، زیرا اسطوره موفقیت ناگزیر مستلزم مقایسه بین دارندگان و نداشته ها، ستاره ها و جمعیت ناشناس است. تحت فشار اسطوره، ما دچار نمادهای وضعیت می شویم: سعی می کنیم در محله های "درست" زندگی کنیم، لباس های "درست" بپوشیم، غذاهای "درست" بخوریم. این نمادهای تمایز به ما و دیگران اطمینان می‌دهند که ما قویاً به برابری اساسی همه اعتقاد داریم، اما تا آنجا که می‌توانیم تلاش می‌کنیم تا خود را از هموطنانمان جدا کنیم.
سوال: منظور نویسنده با گفتن «پاداش صنعت انسان با گامهای مساوی پیشرفت کار او را به دنبال دارد» (خط 10، بند 1)، منظور نویسنده _ .
1. هر چه کسی کوشاتر باشد، بازده او بیشتر است
2. کار پرزحمت رشد یک صنعت را تضمین می کند
3. کسب و کار یک مرد باید گام به گام توسعه یابد
4. موفقیت یک شرکت به سخت کوشی کارکنان آن بستگی دارد