متن: شوهرم رشید که به تنهایی از هند به سیدنی رسید مدت کوتاهی را در هتلی اقامت کرد و به دنبال خانه ای برای من و فرزندانمان بود. در هفته اول اقامتش یک روز بیرون رفت تا خرید کند. او در اواخر بعد از ظهر برگشت و متوجه شد که چمدانش رفته است. او به شدت نگران بود زیرا چمدان تمام اوراق مهم او از جمله پاسپورتش را داشت. او پرونده را به پلیس گزارش کرد و سپس آنجا نشست، گمشده و تنها در شهر غریب، به مشکلات وحشتناک سازماندهی دوباره همه کارهای اداری از یک کشور دور در حالی که تلاش می کرد در کشوری جدید مستقر شود، فکر می کرد. اواخر عصر تلفن زنگ خورد. غریبه بود. سعی می کرد اسم شوهرم را تلفظ کند و از او سؤالات زیادی می پرسید. سپس او گفت که در سطل زباله خود انبوهی از کاغذها را پیدا کرده اند که در مسیر پیاده روی رها شده بود. شوهرم با عجله به خانه آنها رفت تا خانواده ای مهربان را پیدا کند که تمام اسناد و مدارک او را در دست داشتند. دختر جوانشان به سطل زباله رفته بود و انبوهی از کاغذهای ناآشنا را پیدا کرده بود. والدین او با دقت آنها را مرتب کرده بودند، اگرچه آنها عمدتاً آدرس های خارجی را در اکثر اسناد پیدا کرده بودند. بالاخره یک نامه نیمه نوشته را دیدند که در آن شوهرم شماره تلفن جدیدش را به یکی از دوستانش داده بود. آن خانواده نه تنها اسناد مهم آن روز برای ما بود، بلکه ایمان و اعتماد ما را به مردم بازگرداند. ما هنوز مهربانی آنها را به یاد می آوریم و اغلب آرزوهای گرمی برای آنها می فرستیم.
سوال: رشید پس از ورودش به سیدنی چه برنامه ای داشت؟
1. برو خرید
2. یه خونه پیدا کن
3. به خانواده او بپیوندید
4. خانواده اش را ببر