متن: در ایالات متحده و چندین کشور دیگر، 2.5 میلیون کودک در سازمانی به نام لیگ کوچک بیسبال بازی می کنند. آنها در تیم های شهر خود بازی می کنند. والدین آنها و سایر بزرگسالان در جامعه به آنها آموزش می دهند یا به عنوان داور خدمت می کنند تا مطمئن شوند که همه از قوانین پیروی می کنند. کسب و کارهای محلی برای زمین های توپ و لباس ها پول می دهند. تیم‌های محلی با یکدیگر رقابت می‌کنند و برنده‌ها با تیم‌هایی که فاصله بیشتری دارند بازی می‌کنند. در نهایت، تیم های برتر به سری جهانی لیگ کوچک می روند. صد سال پس از اختراع Abner Doubleday بیسبال در Cooperstown، نیویورک، در سال 1839، Little League در پنسیلوانیا آغاز شد. سه مرد بازی را برای پسران همسایه با زمین بازی کوچکتر و اینینگ کمتر از بیسبال بزرگسالان آغاز کردند. لیگ کوچک پس از جنگ جهانی دوم زمانی که بازی در سراسر ایالات متحده گسترش یافت محبوب شد. تا سال 1955 در سرتاسر آمریکای شمالی پخش شد و در عرض پنج سال به اروپا نیز راه یافت. بیسبال کودکان واقعاً در ژاپن و تایوان چین گیر افتاد و تیم‌هایی از آن مناطق برنده مسابقات جهانی از هشت سال هفتم شدند. پس از این سازمان تلاش کرد تیم های خارجی را از مسابقات جهانی محروم کند اما این محرومیت پس از یک سال به پایان رسید. در ابتدا، لیگ کوچک فقط برای پسران نه تا دوازده ساله بود. با این حال، در سال 1974، والدین دختران بازیکنان بیسبال شکایت کردند. دادگاه حکم داد که لیگ کوچک باید شامل پسران و دختران شود. بعداً Little League به بازی های سافت بال و سایر بازی ها برای نوجوانان تا سن هجده سال اضافه شد. گاهی اوقات یک لیگر کوچک به یک بازیکن حرفه ای تبدیل می شود. به عنوان مثال، گری کارتر از لیگ کوچک رفت تا نوزده فصل در لیگ های بزرگ بازی کند که ده فصل آن به عنوان بازیکن آل استار بود. اما، به طور کلی، جوانان برای سرگرمی و به این دلیل که والدینشان به آنها افتخار می کنند، بیسبال بازی می کنند.
سوال: چه چیزی در مورد بازیکنان امروز صادق است؟
1. لیگ کوچولو فقط مخصوص پسرهای محله است.
2. بازیکنان دختر باید کت و شلوار خود را بخرند.
3. دختران و پسران می توانند تا سن هجده سالگی شرکت کنند.
4. کودکان فقط تا دوازده سالگی می توانند بازی کنند.