متن: در تمام عمرم عاشق فرودگاه‌ها بودم. به نظرم آنها دروازه‌های جادویی به سوی جهان بودند، اما امروز جایی سرد و بی‌رحم به نظر می‌رسید. خواهرم با آهی بلند گفت: «خب، اینجا هستیم، فرودگاه.» در حالی که 1 او را تماشا می‌کردم که چمدانم را تخلیه می‌کرد، غم را در چشمانش می‌دیدم. آخرین آغوش و خداحافظی آخر و من در حال حاضر بودم. راهی به یک لیره جدید در خارج از کشور، با پشت سر گذاشتن خواهر محبوبم. به خواهرم نگاه کردم و با وجود اینکه چشمانش پر از اشک بود، سعی می کرد چهره ای شجاع حفظ کند. گفتم: «فقط می‌روم و پشت سرم را نگاه نمی‌کنم.» در حالی که برای آخرین بار او را در آغوش گرفتم، او زمزمه کرد: "نگران من نباش، من خوب می شوم." با چشمانی اشکبار پاسخ دادم: "دلم برات تنگ خواهد شد." همانطور که قول داده بودم، به عقب نگاه نکردم. . اما 1 گریه می کرد. برای من این پایان دنیا بود. در حالی که سوار هواپیمای 1 بودم هنوز گریه می کرد. انرژی نداشتم کیفم را در قفسه بالای سر بگذارم، بنابراین آن را روی صندلی خالی کنار صندلیم گذاشتم. وقتی روی صندلیم نشستم، احساس غم و اندوه بر من چیره شد. احساس می کردم بهترین دوستم را به تازگی از من گرفته اند. هواپیما به شدت تکان خورد و کیف به زمین افتاد و چیزهایی روی زمین پخش شد. وقتی خم شدم تا وسایل را جمع کنم، یک کتاب کوچک ناآشنا را در وسط وسایلم دیدم. تا زمانی که آن را برداشتم نشد. متوجه شد که این یک دفتر خاطرات است. فوراً دستخط خواهرم را تشخیص دادم." سلام خواهرم، امروز چه روزی بود. ابتدا به من اطلاع دادی که داری به خارج از کشور مهاجرت می کنی و سپس رئیسم..." خواهرم در یک ماه گذشته یک دفتر خاطرات داشت و او اکنون آن را به من می‌فرستاد. من قرار بود تا چند ماه آینده در آن بنویسم و سپس آن را برایش بفرستم. با وجود اینکه اقیانوس بزرگی ما را از هم جدا کرده بود، در نقطه‌ای احساس می‌شد که او واقعاً آنجاست.
سوال: نویسنده قبل از جدایی از خواهرش در مورد فرودگاه ها چه فکری می کرد؟
1. فرودگاه ها آزادی را به ارمغان آوردند.
2. فرودگاه ها در اوج عشق او بودند.
3. فرودگاه ها به دنیای شگفت انگیز منتهی شدند.
4. فرودگاه ها جای سرد و بی احساسی بودند.