متن: من و دوستم کارن همیشه با هم بودیم. کارن فقط چند ماه از من بزرگتر بود. من همیشه فکر می کردم او خیلی زیباست، با موهای بلند و چشمان آبی. من کارن را خیلی دوست داشتم زیرا او مرا به خاطر این که بودم دوست داشت. من می توانستم خودم باشم و رازهایم را با او در میان بگذارم و هرگز احساس نمی کردم که مورد قضاوت قرار گرفته ام. ما خیلی خوش گذشت و واقعاً احمق بودیم. یک بار از مادرم خواستم همان لباس ها را برایمان درست کند تا وانمود کنیم دوقلو هستیم. ما به عنوان بهترین دوستان در سرتاسر مدرسه ادامه دادیم. یک روز کارن به خانه دوست دیگری می رفت و از من خواست که بیایم، اما من نتوانستم بروم زیرا آن روز بعد از ظهر شغل پرستاری از بچه داشتم. با هم به سمت خانه بکر رفتیم، جایی که قرار بود از بچه ها نگهداری کنم و او بدون من به راه خود ادامه داد. قرار گذاشته بودیم که وقتی برگشت او را در گوشه ای ملاقات کنم و من کارم را تمام کردم. ساعت چهار با عجله به گوشه ای رفتم تا برای ملاقات با کارن دیر نکنم. همین که به گوشه رسیدم، کارن را دیدم که از خیابان عبور می کرد. در یک ثانیه این اتفاق افتاد. جسد کارن را دیدم که در آسمان پرواز کرد. ماشینی به او برخورد کرده بود! کارن به مدت یک هفته تحت حمایت زندگی بود تا اینکه تصمیم گرفته شد که به او اجازه دهند با آرامش برود. والدین کارن می خواستند اعضای بدن او را به بیمارستان اهدا کنند، اما چیزی به اندازه کافی سالم نمانده بود که بتوان از آن استفاده کرد، زیرا ضربه شدیدی به او وارد شد. از زمانی که کارن مرده است، هرگز اینقدر به شخص دیگری نزدیک نشده ام. دلم براش تنگ شده! آیا دوستان خود را گرامی می دارید؟ اگر این کار را نکردید، لطفا انجام دهید، زیرا ممکن است روزی آنها را از دست بدهید.
سوال: وقتی کارن با ماشین برخورد کرد، او _ .
1. در راه رفتن به محل دوستش
2. در راه او به خانه بکر
3. فریاد زدن به نویسنده ای که خیلی از او دور بود
4. به گوشه ای می رود که او و نویسنده با هم ملاقات می کنند