متن: در سواحل جزیره بزرگ هاوایی انبوهی از ماهی های رنگارنگ استوایی شنا می کنند. برخی از این ماهی‌ها صید و فروخته می‌شوند و به آکواریوم‌های سرتاسر دنیا می‌روند. آیا این صنعت جمعیت ماهی ها را در معرض خطر قرار می دهد؟ دانشمندانی که ماهیگیری جزیره بزرگ را مطالعه کرده اند می گویند که به خوبی مدیریت می شود. قوانینی که بیش از 15 سال پیش وضع شده است به محافظت از ماهی کمک کرده است. به عنوان مثال، در امتداد 35 درصد از خط ساحلی، جمع آوری ماهی ممنوع است. دو سال پیش، ایالت تعداد گونه های ماهی را برای تجارت آکواریومی از صدها به تنها 40 گونه کاهش داد. رابرت وینتنر، حافظ محیط زیست با این یافته ها مخالف است. وینتنر که مغازه‌های غواصی در سرتاسر هاوایی دارد، بنیاد اسنورکل باب را برای محافظت از صخره‌های مرجانی جزیره راه‌اندازی کرد. او می گوید که به سادگی رنگ زرد را در مناطق حفاظت شده نمی بیند. او می گوید: «باید میلیون ها نفر از آنها وجود داشته باشد. "آنها کجا هستند؟" وینتنر می گوید مردم اعداد موجود در گزارش ها را باور می کنند. اما تعداد کمی از مردم واقعاً در صخره های مرجانی شیرجه زده اند تا خودشان ببینند چه تعداد ماهی را می توان در آنجا یافت. به گفته وینتنر، صخره های مرجانی در امتداد ساحل باید با رنگ زرد پر شود، اما آنها "عملا خالی" هستند. وینتنر خاطرنشان می کند که صخره های خالی برای گردشگری خوب نیستند و سالانه 800 میلیون دلار درآمد کسب می کنند. در مقابل، تجارت آکواریوم و ماهی تنها 2 میلیون دلار در سال به ارمغان می آورد.
سوال: کدام یک از موارد زیر ناشی از صخره های خالی است؟
1. گردشگری بدتر
2. مرگ ماهی بیشتر
3. مردم گرسنه تر
4. مسابقات شنا کمتر