متن: مانند بسیاری از فارغ التحصیلان جدید، دانشگاه را پر از امید به آینده ترک کردم، اما هیچ ایده واقعی از آنچه می خواستم انجام دهم نداشتم. مدرک من، با ممتاز، در ادبیات انگلیسی، واقعاً مرا برای هیچ چیز عملی آماده نکرده بود. می‌دانستم که می‌خواهم به نحوی در دنیا تغییر ایجاد کنم، اما نمی‌دانستم چگونه این کار را انجام دهم. آن زمان بود که با پروژه فانوس دریایی آشنا شدم. من سفرم را به عنوان یک داوطلب پروژه فانوس دریایی با مطالعه تا جایی که می توانستم در مورد تجربیات داوطلبان قبلی آغاز کردم. می‌دانستم که کار سختی خواهد بود و برای مدت طولانی از خانواده و دوستانم دور خواهم بود. به طور خلاصه، من تصمیم خود را برای درخواست برای پروژه فانوس دریایی ساده نگرفتم. خانواده من هم همینطور. با این حال، در نهایت، حمایت خانواده ام را جلب کردم و تمام مدارک مورد نیاز برای درخواست را ارسال کردم. پس از مصاحبه ها و ارائه های بی شمار، موفق شدم در بین داوطلبان برجسته باشم و به تنهایی از این آزمون جان سالم به در ببرم. چند ماه بعد، بالاخره با من تماس گرفتند و از من خواستند که برای انجام وظیفه خود را معرفی کنم. قرار است به روستای کوچکی در نزدیکی ابوجا، نیجریه بروم. جایی که؟ چی؟ نیجریه؟ من هیچ ایده ای نداشتم. اما نزدیک بود بفهمم. پس از اتمام دوره آموزشی به روستایی که بسیار کوچک بود و به شدت نیازمند اسکان مناسب بود اعزام شدم. گرچه روستاییان محلی فقیر بودند، اما خانه، قلب و غذای خود را به گونه ای تقدیم می کردند که گویی من خانواده خودشان هستم. از من خواسته شد که تیم کوچکی از مردم محلی را در ساخت یک مدرسه جدید رهبری کنم. تا حدود یک سال بعد، در همان مدرسه تدریس کردم. اما گاهی فکر می کنم از دانش آموزانم بیشتر از آنها یاد گرفتم. زمانی در آن دوره، متوجه شدم که همه آن چیزهایی که برای من خیلی عجیب یا غیرعادی به نظر می‌رسیدند، دیگر این کار را نمی‌کردند، اگرچه با زبان محلی به جایی نرسیدم، و مردی متفاوت به ایالات متحده بازگشتم. پروژه فانوس دریایی زندگی من را برای همیشه تغییر داده بود.
سوال: از نویسنده چه می دانیم؟
1. تحصیلات دانشگاهی او بر دانش نظری متمرکز بود.
2. آرزوی او در دانشگاه این بود که داوطلب شود.
3. او به این افتخار می کرد که به جهان کمک کرده است.
4. او از تحصیل ادبیات انگلیسی احساس افتخار می کرد.