متن: زمانی که برای اولین بار با افرادی که دارای معلولیت هستند شروع به کار کردم، معلم رقص بودم. من سی شاگرد داشتم. اینها نوجوانان و بزرگسالان تا سن 40 سالگی بودند. ما با هم گام های جدیدی یاد گرفتیم. ما با هم خندیدیم و عشق به موسیقی و معاشرت با هم داشتیم. من یک دانش آموز به نام دن داشتم که به نظر نمی رسید چیز زیادی از کلاس کسب کند. من هرگز با او ارتباط چشمی نداشتم. وقتی کلاس را ترک کردم تا از پله ها پایین بروم تا به طبقه اصلی ساختمان برسم، او با نگرانی حرکت کرد، همانطور که ممکن است یک نابینا در شرایط ناآشنا انجام دهد. یک روز پدر و مادرش مرا ملاقات کردند که در مرکز شهر خرید می کردم و به من گفتند که از اینکه در کلاس درس می دهم بسیار سپاسگزار هستند. گفتند کلاس من اوج هفته پسرشان است. آیا آنها فقط مودب بودند؟ یک هفته بعد، طوفان برف مرا نگه داشت و دیرتر از همیشه داشتم به پارکینگ مدرسه می رفتم. یک ردیف ماشین جلوتر از من، و در یک طرف، شاگردم، دن و کارگرش بود. وقتی به سمت ساختمان حرکت می کرد صورتش را می دیدم. او هیجان زده بود. دن را تماشا کردم که در انتظار پذیرایی هفتگی اش، کلاس من، به سمت ساختمان دوید. وقتی به من برخورد کرد گریه کردم که اگرچه نمی‌توانم در کلاس همه چیزهایی را که دن از کلاس به دست می‌آورد ببینم، اما مطمئناً برای او اهمیت زیادی داشت. دن واقعاً کلاس را دوست داشت. او از آن لذت می برد. امروز وقتی در کالج دروسی را به دانش‌آموزان تدریس می‌کنم، به آنها یادآوری می‌کنم که بچه‌ها می‌توانند در حاشیه بایستند و به نظر بی‌علاقه هستند و در عین حال می‌توانند با همان سرعتی که در وسط فعالیت هستند، یاد بگیرند. وقتی این را آموزش می‌دهم، فکر می‌کنم، بله و این برای افراد دارای معلولیت نیز صادق است! با اشتیاق فوق العاده تدریس کنید و مطمئناً به دانش آموزان خود خواهید رسید. کار خود را با عشق به دیگران انجام دهید و بدون توجه به شغل شما موفق خواهید بود.
سوال: نویسنده متوجه شد که او با معلولیت کار می کند _ .
1. حوصله سر بر
2. گیج کننده
3. رضایت بخش
4. چالش برانگیز