متن: یکشنبه‌ها پدرم همیشه آن پیش‌بند خاکستری کسل‌کننده را می‌پوشید - همان پیش‌بند که ماشین‌های مسابقه سراسر آن را پوشانده بود. این مراسم بعد از صبحانه شروع شد که بابا همیشه اعلام کرد: "بروید همه، من از ظرف ها مراقبت می کنم!" با آن مادرم در چین های روزنامه یکشنبه ناپدید شد. کت کت و شلواری که آن روز صبح به کلیسا پوشیده بود، از بین رفت. آستین های پیراهن بالا رفت. رفت که پیش بند. برای یک ساعت بعد، پدر ظرف ها را می شست، و تصنیف هایی مانند "وقتی وارد شدم کلاه داشتم" و "چه کسی چاو را در چاو خانم مورفی گذاشت؟" فکر می کنم برای پدر پسری پوشیدن پیش بند - حتی پیش بند با ماشین های مسابقه - عجیب بود، اما تا روزی که پدر سنت شکنی کرد، هرگز به آن فکر نکردم. آخرین یکشنبه مرداد بود. وقتی با هم از کلیسا به خانه برمی‌گشتیم، به نظر می‌رسید که پدرم روحیه‌ای گسترده داشت. او گفت: "تامی" اجازه داد نام من از زبانش برود. ذهنم جلوتر از حرف هایش می چرخید: پرندگان و زنبورها؟ دوچرخه جدید؟ کار نیمه وقت؟ زمانی در زندگی هر پسری فرا می رسد که باید مسئولیت هایی را بر عهده بگیرد. این مهم بود. حتی ممکن است ماشین را از خیابان خارج کنم. "مسئولیت ها؟" من پرسیدم. "بله. وقت آن رسیده است که نقش بزرگتری در خانه داشته باشید." ابزار برقی؟ رئیس برادر عزیزم؟ از امروز شروع می‌کنم، می‌خواهم صبح یکشنبه ظرف‌ها را بشوی تا من و مادرت بتوانیم جدول کلمات متقاطع را با هم کار کنیم.» "ظروف!؟" "اشکالی نداره پسرم، ظرف ها رو تحویل بگیری؟" شروع کردم به گفتن چیزی در مورد شغل مرد یا کار زن، اما بلافاصله می دانستم که اعتراضم به گوشم می رسد. آن روز صبح ذره ای از صبحانه را نچشیدم. پدر در حالی که یک بازی استثنایی یانکی را که دیشب از چشم مل آلن در رادیو دیده شده بود تعریف می کرد، حال و هوای شادی داشت. او گفت: «میکی مانتل توپ را درست روی دیوار میدان مرکزی هدایت کرد. "فقط یک خط مستقیم از استادیوم بالا بروید." او از پنجره به بیرون نگاه کرد که انگار سعی می کرد توپ را از میان ترکیبات ابری بیرون بیاورد. سعی کردم میکی مانتو را با پیش بند تصور کنم. ناگهان همه چیز ساکت شد. خواهرم شروع به پاک کردن میز کرد. برادرم آخرین تخم‌مرغ را از بشقابش می‌تراشد. و سپس آن آیین باستانی خانوادگی که بسیاری از صبح های یکشنبه را پر کرده بود به پایان رسید. پدرم اعلام کرد: بیا برویم روزنامه را بخوانیم، محترم. "شما ظرف ها را نمی شستید؟" مادرم با تعجب پرسید. "بزرگترین پسر شما سخاوتمندانه پیشنهاد داده است که این موقعیت را پر کند." برادر و خواهرم سرما خوردند. پس این چیزی بود که زندگی من به آن رسیده بود. یک فرشته تیره روی شانه چپم نشست و به من یادآوری کرد که می توانم توپ بیسبال را دورتر از هر کس در کلاسم بزنم. می توانستم وزنم را روی نیمکت فشار دهم. من سه انحراف را در لاتین، زبان سزار می دانستم. از من بخواه که از میان طوفان باران بگذرم. به من فرمان بده تا سوار ترن هوایی شوم - به عقب. این کارها را انجام می دادم اما من هرگز نتوانستم آن ظروف را بپزم. چیزی جز امتناع نمانده بود. مردم اغلب می گویند شیمی خاصی بین پدر و پسر وجود دارد. درست زمانی که من می خواستم بیرون بیایم دوباره به آشپزخانه آمد. کراواتش را شل کرده بود و آستین های پیراهنش را بالا زده بود - آماده استراحت کردن. در دست راستش پیش بند قدیمی بود. "من می خواهم این را داشته باشی، تامی. از خیس شدن لباس هایت جلوگیری می کند." و قبل از اینکه بتوانم اعتراض کنم، او آن را روی من گذاشته بود. "ممنون پسرم. من و مادرت قدردان این موضوع هستیم." با آن او در روزنامه یکشنبه ناپدید شد. به پلاستیک نگاه کردم. روزهای بهتری را دیده بود. می توانستم پدرم را ببینم که دستش را به ظرف ها می برد. فرشته تاریک پرواز کرد. به زودی داشتم در مورد چودر خانم مورفی می خواندم. کلمات از هیچ جا بیرون آمدند. و از هیچ جا نمی دانستم چه نوع مردی می خواهم باشم.
سوال: در ابتدا نظر نویسنده در مورد شستن ظروف چیست؟
1. شستن ظروف برای مرد طبیعی است.
2. ظرف شستن کار زن بود..
3. والدین باید ظرف ها را بشویند.
4. کودکان باید به والدین خود در شستن ظروف کمک کنند.