متن: خانه من مادرم به خاطر اینکه پدربزرگ در ارتش بود، خیلی جابه جا شد. او از اینکه مجبور شود با مدارس جدید سازگار شود و دوستان جدیدی پیدا کند متنفر بود. به همین دلیل وقتی ایده جابجایی را مطرح کرد فکر کردم شوخی می کند. اما او کاملا جدی بود. مادرم گفت: "فقط برای ما دو نفر، یک آپارتمان در شهر خیلی بهتر نیازهای ما را برآورده می کند." شخصاً فکر می کنم او عقل خود را از دست داده است. حدس می‌زنم می‌توانم بفهمم چرا او می‌خواهد نقل مکان کند، اما در مورد من چه می‌شود و این خانه برای من چه معنایی دارد؟ فکر می کنم اگر به خانه من نگاه کنید، ممکن است فکر کنید که این یک خانه روستایی دیگر است. اما برای من چیزی جز استاندارد است. ده سال پیش با پدر و مادرم به این خانه نقل مکان کردیم. هنوز می توانم آن روز اول را مثل دیروز به یاد بیاورم. اولین چیزی که متوجه شدم حیاط بزرگ جلو بود. برای من مانند اقیانوسی از علف به نظر می رسید - نمی توانستم صبر کنم تا در آن شیرجه بزنم. حیاط خلوت پر از درختان خرخره (، ) و ترسناک بود که در شب های بادخیز حرف می زنند. اما من از آنها و سایه هایی که در اتاقم انداخته بودند خوشم آمد. من و پدرم حتی یک خانه درختی کوچک ساختیم، جایی که اغلب می‌روم تا تمام لحظات فوق‌العاده‌ای را که قبل از مرگ پدر داشتیم، به یاد بیاورم. این خانه خاص است - شاید فقط برای من - اما با این وجود خاص است. این چیزهای کوچک به ظاهر بی‌اهمیت هستند که این خانه را برای من بسیار خاص می‌کنند: کف‌های کاشی سرد یخی که باعث می‌شود در میان‌وعده‌های نیمه‌شب بلرزم. بوی پیپ پدرم که هنوز هست. قفسه های کتاب سر به فلک کشیده مادرم؛ نمای بیرون پنجره اتاق خوابم این خانه خاطرات زیادی دارد، خاطراتی که اگر آن را رها کنیم از بین می رود.
سوال: نویسنده چگونه به ما اجازه داد که احساس کنیم خانه برای او خاص است؟
1. با بحث در مورد استاندارد بودن خانه.
2. با توضیح اینکه چرا خانه با نیازهای آنها مطابقت دارد.
3. با توصیف s
4. با مقایسه تفاوت های زندگی روستایی و شهری.