متن: وقتی اتوبوس غبارآلود از جاده خاکی در جنوب ویتنام عبور کرد، چشمان کارلی زالنسکی پر از اشک شد. این دختر 14 ساله و خانواده اش با هواپیما از کانتون اوهایو سفر کرده بودند. حالا، وقتی به روستا نزدیک می‌شدند، صدها دانش‌آموز تشویق می‌کردند در ورودی مدرسه Hoa Lac، یک ساختمان بتنی دو طبقه که کارلی برای آن پول جمع‌آوری کرده بود. کارلی از هشت سالگی شروع به کمک به دیگران کرد و سبدهای شکرگزاری را در کلیسا به خانواده‌های نیازمند تقسیم کرد. یک روز برفی بود، و او دید که بسیاری از دختران کت گرم ندارند. نوامبر بعد، او خانه به خانه رفت و کت، کلاه، دستکش و روسری مستعمل را خواست و سپس آنها را با سبدها تحویل داد. اما کارلی می خواست کارهای بیشتری انجام دهد. او به یاد آورد که باشگاه روتارو ("") مادربزرگش، سال ها قبل، پول جمع آوری کرده بود تا مدرسه ای در ویتنام بسازد. این همان کاری بود که او اکنون می خواست انجام دهد. او در 12 سالگی شروع به جمع آوری پول برای کودکان ویتنامی با ارائه پاورپوینت کرد. او به اتاقی متشکل از 200 روتاریایی گفت: "بچه های روستایی ویتنام مدارس مناسبی ندارند. من می خواهم به آنها مکانی بدهم تا زندگی آنها بهتر شود." در آن تابستان، کارلی با خانواده‌اش در سراسر اوهایو به راه افتاد و هفته‌ای از سه یا چهار باشگاه روتارو بازدید کرد. مادرش کریس به یاد می آورد: «ما مثل دیوانه ها به همه این جلسات سفر کردیم. در ابتدا هیچ کمکی دریافت نکردند. اما یک شب، کارلی و پدرش، فرد، به ساختمانی در مینروا، اوهایو رفتند. آنها در حالی که یک لپ تاپ، یک پروژکتور و یک صفحه نمایش حمل می کردند، وارد یک بار شدند که 15 نفر دور یک میز بلند نشسته بودند. بعد از اینکه کارلی سخنرانی خود را به پایان رساند، سکوت مرده ای حاکم شد. فرد فکر می کرد که هیچ وقت کار نمی کند. بعد یک نفر حرکتی کرد: بیا همین الان به این دختر چک بدهیم. دقایقی بعد، کارلی با اولین کمک مالی خود خارج شد: 500 دلار. همه به فکر کمک به ویتنام نبودند. "چرا باید به آن کمک کنیم؟" یکی از جانبازان پرسید . کارلی به سادگی پاسخ داد: "آنها بچه هستند. و من فقط بچه ای هستم که می خواهم کمک کنم." با انتشار اخبار، اهداکنندگان فردی چک هایی به مبلغ 5 دلار ارسال کردند. یک رستوران زنجیره ای 1000 دلار کمک کرد. مربی کارلی یک تورنمنت برگزار کرد که 4000 دلار درآمد داشت. یک اردوگاه کتاب مقدس 500 کوله پشتی برای بچه ها خرید. در دو سال، کارلی 50000 دلار جمع آوری کرد.
سوال: چرا کارلی یک بار لباس های دست دوم را از خانه به خانه جمع می کرد؟
1. برای اهدای آنها به یک موسسه خیریه.
2. برای کمک به کودکان ویتنامی
3. برای جمع آوری پول برای یک باشگاه روتاری.
4. آنها را در اختیار افراد نیازمند قرار دهیم.