متن: وقتی شش ساله بودم، پدر یک روز سگی را به خانه آورد که به او می گفتند "براونی". من و برادرانم همه براونی را دوست داشتیم و کارهای متفاوتی با او انجام دادیم. یکی از ما او را پیاده می‌رفت، دیگری به او غذا می‌داد، سپس حمام، بازی گرفتن و بسیاری بازی‌های دیگر، براونی، در عوض وجود داشت. تک تک ما را دوست داشت چیزی که بیشتر قلبم را تحت تاثیر قرار داد این بود که او پیش هرکسی که مریض بود می رفت و فقط با آنها بود. وقتی او در اطراف بود همیشه احساس بهتری داشتیم. یک روز که داشتم غذایش را می گرفتم، یکی از کفش های بابا را جوید که در نهایت باید دور ریخت. می‌دانستم که بابا عصبانی خواهد شد و باید به او می‌گفتم کارش اشتباه است. وقتی به او نگاه کردم و گفتم: "دختر بد" به زمین نگاه کرد و سپس رفت و پنهان شد. اشک در چشمانش دیدم. معلوم شد براونی چیزی بیش از حیوان خانگی خانوادگی ماست، او همه جا با ما می‌رفت. مردم می‌ایستند و می‌پرسند آیا می‌توانند او را نوازش کنند. البته او به هر کسی اجازه می داد او را نوازش کند. او فقط دوست داشتنی ترین سگ بود. خیلی وقت‌ها بود که بیرون می‌رفتیم و یک بچه کوچک می‌آمد و موهایش را می کشید. او هرگز پارس نکرد و سعی نکرد دور شود. چیز خنده دار این است که او لبخند می زد. این باعث ترس مردم شد زیرا فکر می کردند او دندان های خود را نشان می دهد. دور از حقیقت، او همه را دوست دارد. اکنون سال‌ها از مرگ براونی بر اثر کهولت سن می‌گذرد. هنوز دلم برای روزهایی که با ما بود تنگ می شود.
سوال: وقتی کسی در خانواده بیمار بود، براونی چه کار می کرد؟
1. با ناراحتی بهشون نگاه کن
2. آنها را به آرامی لمس کنید.
3. با آنها بازی کنید.
4. با آنها همراهی کنید.