متن: والدین باید از سرزنش خود دست بردارند زیرا کار زیادی نمی توانند در مورد آن انجام دهند. منظورم مشکل نوجوان است. هر کاری که انجام می دهید یا هر طور که تصمیم می گیرید با آن کنار بیایید، در زمان های خاص یک کودک شگفت انگیز، معقول و مفید تبدیل به یک حیوان وحشتناک می شود. من دوستانی را دیده ام که با _ به طرق مختلف برخورد می کنند. یک مادر سخت گیر اصرار داشت که پسرش، درست از کودکی، باید هر زمان که کسی وارد اتاق می شود بایستد، درها را باز کند و مانند یک آقا دست بدهد. هفته پیش که زنگ زدم او را دیدم. در حالی که تمام طول خود را روی مبل پر کرده بود، وقتی وارد شدم، هیچ تلاشی برای خاموش کردن تلویزیون با صدای بلندی که داشت تماشا می‌کرد، نکرد، و احوالپرسی‌اش بیش از یک نگاه سریع به من نبود. مادرش شرمنده بود. او گفت: «این روزها نمی دانم با او چه کنم. او تمام آداب و رسومی را که ما به او یاد دادیم فراموش کرده است. او آنها را فراموش نکرده است. او فقط تصمیم گرفته است که از آنها استفاده نکند. او اعتراف کرد که دوست دارد پشت سر او بیاید و او را از مبل روی زمین پایین بیاورد. یکی دیگر از دوستان خوبم به دو دخترش اجازه داد از همه جای مبلمان بالا بروند، دستشان را از روی میز دراز کنند، به من خیره شوند و بگویند: "لباست را دوست ندارم، زشت است." یکی از دختران اخیراً از مدرسه رانده شده است. دیگری خانه را ترک کرده است. "کجا اشتباه کردیم؟" پدر و مادر او اکنون بسیار غمگین هستند. احتمالاً هیچ جا زیاد. حداقل، نه بیشتر از بقیه آن نژاد بدبخت، والدین.
سوال: نظر نویسنده در مورد تغییر ناگهانی کودکان نوجوان چیست؟
1. والدین باید بیشتر با معلمان مدرسه همکاری کنند.
2. والدین باید همچنان به این تغییر توجه جدی داشته باشند.
3. والدین چاره ای جز تلاش برای پذیرش آن ندارند.
4. والدین در تغییر فرزندانشان مقصر هستند.