متن: زندگی من مانند اکثر بچه ها قبل از ترک پدرم شروع شد. من بزرگ شدم بدون اینکه بدانم پدر چیست و هیچ کس نبود که به من بیاموزد چگونه رفتار کنم و چگونه درست را از نادرست تشخیص دهم. به همین دلیل، من با الکل مشکل پیدا کردم و هفت سال را به عنوان پسر در خیابان گذراندم، قبل از اینکه در 20 سالگی به یک کلینیک توانبخشی رفتم. در داخل با مشاورم، بیل، ملاقات کردم و او چیزهای زیادی به من آموخت. نکته اصلی هدیه دادن بود. شب قبل از یک امتحان مهم بود و من خیلی عصبی بودم. بیل این را دید و به ما پیشنهاد داد که برای قدم زدن بیرون برویم. همانطور که راه می رفتیم و صحبت می کردیم، بیل به ما پیشنهاد داد که برویم قهوه بخوریم. من به او گفتم که از کار افتاده ام و وقتی دستمزد را گرفتم به او پس خواهم داد. بعد ایستاد و با نگاهی جدی اما عاشقانه به من نگاه کرد و گفت: نه، نمی‌خواهی. او به من گفت که من به او بدهکار نیستم و او این کار را انجام می دهد. او سپس چیزی را به من گفت که تا به امروز مرا دنبال کرده است: "یک روز در کنار کسی خواهید بود و او به یک قهوه نیاز دارد و شما می توانید آن را برای او بخرید. اینطوری می توانید پول من را پس بدهید. " من الان معلم دبستان هستم. دور از زندگی ده سال پیش. کار من ساده است و الان برای جوانان قهوه می خرم. بیل به من یاد داد که چگونه این کار را انجام دهم.
سوال: نویسنده عادت های بدی پیدا کرد زیرا _ .
1. او پدری نداشت که به او بیاموزد و دوستش داشته باشد
2. او نتوانست تحصیلات مدرسه خوبی بگیرد
3. برادران یا خواهرانش به او یاد ندادند
4. او در خیابان زندگی می کرد