متن: وقتی حدود ده ساله بودم با مادرم در خیابان قدم می زدم. او ایستاد تا با آقای لی صحبت کند. می دانستم که می توانم آقای لی را هر لحظه در اطراف محله ببینم، بنابراین هیچ توجهی به او نکردم. بعد از اینکه از کنار آقای لی رد شدیم، مادرم جلوی من را گرفت و چیزی گفت که از آن روز تا الان به من چسبیده است. او با جدیت گفت: اجازه دادی آخرین باری باشد که از کنار کسی رد شدی و دهانت را برای صحبت باز نکردی، زیرا حتی یک سگ هم وقتی در خیابان از کنارت رد می‌شود دمش را تکان می‌دهد. سخنان مادر ساده به نظر می رسد، اما برای من و اساس شخصیتی که هستم، راهنمای من بوده است. این فقط چیزی نیست که من به آن اعتقاد دارم. این یک روش زندگی است من معتقدم که هر فردی سزاوار این است که احساس کند کسی حضور خود را تصدیق می کند، مهم نیست که چقدر متواضع باشد. در محل کار، همیشه به موسس شرکت سلام می‌کردم و از او می‌پرسیدم که کار ما چگونه است. اما من همچنین با افرادی که ساختمان ها را تمیز می کردند صحبت کردم و از وضعیت فرزندانشان پرسیدم. بعد از چند سال سلام و احوالپرسی با موسس، جرأت کردم از او درخواست ملاقاتی کنم. صحبت بسیار خوبی داشتیم. در نقطه ای از او پرسیدم که فکر می کند تا کجا می توانم در شرکت او پیش بروم. گفت: اگر بخواهی، می توانی به این صندلی برسی. من معاون رئیس‌جمهور شده‌ام، اما رویکرد من به مردم تغییری نکرده است. من همچنان به توصیه های مادرم عمل می کنم. من با هر کسی که می بینم صحبت می کنم، مهم نیست کجا هستم. من آموخته ام که صحبت کردن با مردم مسیری به دنیای آنها ایجاد می کند و به آنها اجازه می دهد تا به دنیای من نیز بیایند.
سوال: مادر نویسنده چه جور آدمی است؟
1. خوشبین.
2. مهربان.
3. سخت گیرانه.
4. روشنفکر.