متن: ساعت شش صبح است. تو در بازوی چپ من خوابیده ای و من در حال یادگیری هنر تایپ با یک دست هستم. مادرت، خسته‌تر و در عین حال خوشحال‌تر از آنچه من تا به حال او را می‌شناختم، در اتاق همسایه به‌خوبی خوابیده است. وقتی بزرگتر شدی به شما می گوییم که در سال قمری خوک در هنگ کنگ متولد شده اید. همسایه ها به ما گفتند: «این پسر است، خیلی خوش شانس است. گفتند تو اولین بچه ای هستی که امسال در بلوک به دنیا آمدی. آنها به ما گفتند که این فنگ شویی خوب بود، به عبارت دیگر، یک نشانه مثبت. طبیعتاً من و مادرت خیلی خوشحال بودیم که این را باور کنیم. آمدنت مرا زیر و رو کرد و از درون به بیرون. من از خاطره هر کودک رنجوری که در سفرهای روزنامه نگاری با آنها برخورد کرده ام، دردمندم. حقیقت را به شما بگویم، حتی فکر کردن به این که بچه ها آسیب ببینند، مورد آزار و اذیت قرار بگیرند و کشته شوند، برای من خیلی زیاد است. اکتبر گذشته، در افغانستان، زمانی که تو در مادرت رشد می کردی، با شارجه دوازده ساله، بی مادر، بی پدر آشنا شدم که مرا از میان خرابه های خاکستری خانه اش راهنمایی می کرد. او به من گفت همه چیز از بین رفته بود. خاطره دیگری از رواندا وجود دارد، و حیاط کلیسا که در آن مادری و سه فرزند خردسالش را پیدا کردم که دور هم جمع شده بودند، جایی که آنها را تا حد مرگ کتک زده بودند. بچه ها در حالی که مادرشان را گرفته بودند مرده بودند. دانیل، این خاطرات بخشی از محافظتی که از تو احساس می‌کنم، و لحظه‌های وحشت کوری که تصور می‌کنم اتفاق بدی برایت می‌افتد را توضیح می‌دهد.
سوال: می بینیم که این متن به _ نوشته شده است.
1. همسر نویسنده
2. همسایه نویسنده
3. دانیال
4. یک کودک رنج کشیده