متن: روزی روزگاری دو پسر باهوش بودند. استعدادهای آنها از همان دوران کودکی آشکار بود. آنها می دانستند که خاص هستند و آرزو داشتند که در آینده همه اعتراف کنند که چقدر عالی هستند. آنها به روشی متفاوت رشد کردند. پسر اول شغل موفقی داشت. او در انواع مسابقات شرکت کرد، از مهم ترین افراد و مکان ها بازدید کرد. هیچ کس شک نداشت که او خردمندترین و مهم ترین فرد در این سرزمین خواهد بود. پسر دوم همیشه مسئولیت سنگینی را احساس می کرد. او احساس می کرد که به دیگران کمک می کند. این به او فرصت کافی برای دنبال کردن رویاهای عظمتش را نداد. او مشغول جستجوی راه هایی برای کمک به دیگران بود. در نتیجه او در حلقه کوچک خود فردی محبوب و شناخته شده بود. فاجعه ای رخ داد و بدبختی را در آنجا گسترش داد. مرد اول هرگز به چنین چیزی برخورد نکرده بود و نتوانست وضعیت را بهبود بخشد. مرد دوم به حل انواع مسائل عادت داشت و در برخی موضوعات دانش مفیدی داشت. بنابراین فاجعه به سختی مردم را تحت تأثیر قرار داد. روش های او در آنجا به کار گرفته شد و نام این مرد حتی بیشتر گسترش یافت. در واقع او به عنوان استاندار ملت انتخاب شد. اولین مردی که بزرگترین حکمت را از کارهایی که در زندگی انجام می‌دهیم، تأثیری که بر دیگران می‌گذاریم و نیاز به بهبود خودمان است، دریافت کرد. او دیگر هرگز در مسابقات شرکت نکرد. در عوض همیشه کتاب هایی با خود می برد تا آماده کمک به دیگران باشد.
سوال: این گذر عمدتا توسط _ توسعه یافته است.
1. پیروی از نظم فضا
2. مقایسه کردن
3. مثال زدن
4. توضیح دادن دلیل