متن: زمزمه حضار فقط در سکوت انتظاری محو شده بود. این یکی از مهمترین روزهای زندگی پاتریشیا مک کی پنج ساله کوچک بود: کنسرت مدرسه کرنوت. با همکلاسی هایش پشت پرده ایستاد. با این حال او نمی ترسید زیرا همه هفته ها تمرین کرده بودند و قسمت های خود را از روی قلب می دانستند. پاتریشیا که در یک شهر دورافتاده بود، می‌دانست که همه برای این مناسبت بزرگ شرکت خواهند کرد - همه! با این حال، این آگاهی بود که حس غم و اندوه را به هیجان او اضافه کرد. دو نفر بودند که نتوانستند در آن شب در بین مخاطبان حضور داشته باشند - مادر و پدرش. مادر و پدر پاتریشیا فروشگاه عمومی محلی را اداره می کردند که 24 ساعت برای کار باز بود. بنابراین به سادگی پذیرفته شد که مامان و بابا هرگز نمی توانند در فعالیت های اجتماعی شرکت کنند. با خواهرش اینطور بوده است، پس چرا باید برای او فرق کند؟ با این حال، پاتریشیا نمی‌توانست از آرزوی این که مامان و پدرش می‌توانستند او را در چنین روز خاصی ببینند، خودداری کند، بنابراین تصمیم گرفت این موضوع را با مادرش در میان بگذارد. متأسفانه، او مجبور شد با واقعیت ها روبرو شود. پاتریشیا با این سن کم نمی‌توانست درد عمیق پاسخ مادرش را درک کند: "سعی می‌کنم آنجا باشم، عزیزم، اما می‌دانی که فرار از فروشگاه برای ما چقدر سخت است." با این حال، هنگامی که پرده به آرامی روی صحنه کرنوت هال باز شد، پاتریشیا مک کی کوچولو شگفتی زندگی خود را دید. آنجا چهار ردیف جلو مادرش نشسته بود با لبخندی بزرگ! این تصویر قدرتمند یکی از ارزشمندترین خاطرات پاتریشیا است. پاتریشیا که حالا خودش یک والدین است، گفت: "کلمات نمی توانند شادی خالصی را که هر دوی ما در آن لحظه تجربه کردیم، بیان کند. من واقعاً بودم." پدر و مادرش فوت کرده اند، اما چه میراث شگفت انگیزی برای ما به جا گذاشته اند: وقتی کسی واقعاً به شما نیاز دارد، در کنار او باشید.
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان برای متن خواهد بود؟
1. چهره ای خندان در میان جمعیت.
2. یک مادر به شدت پرمشغله
3. یک مناسبت بزرگ در مدرسه
4. یک آرزوی پنهانی