متن: روز نسبتاً گرمی بود. به نظر می رسید همه به دنبال نوعی آرامش بودند، بنابراین یک بستنی فروشی مکانی طبیعی برای توقف بود. دختر بچه ای در حالی که پولش را محکم گرفته بود وارد مغازه شد. قبل از اینکه بتواند کلمه ای بگوید، منشی فروشگاه با تندی به او گفت که برو بیرون و تابلوی در را بخوان و تا زمانی که کفش ها را بپوشد بیرون بمان. او به آرامی رفت و مرد بزرگی به دنبال او از فروشگاه خارج شد. مرد نگاه کرد که او در مقابل فروشگاه ایستاده بود و تابلو را می خواند. "بدون پاهای برهنه". وقتی برگشت و رفت، اشک روی گونه هایش سرازیر شد. همان موقع مرد بزرگ او را صدا کرد. بعد از اینکه کنار جاده نشست، کفش‌های سایز 12ش را درآورد، جلوی دختر گذاشت و گفت: «اینجا، تو نمی‌توانی با اینها راه بروی، اما اگر سر بزنی، می‌توانی آن را بگیری. بستنی." سپس دخترک را بلند کرد و پاهایش را داخل کفش گذاشت. او گفت: "وقت خودت را بگیر، من از جابجایی آنها خسته می شوم و خوب است که اینجا بنشینم و بستنی ام را بخورم." چشمان درخشنده دختربچه هنگام سفارش بستنی اش را نمی شد از دست داد. او مرد بزرگی بود، بسیار خوب. اندام درشت، کفش درشت، اما بیشتر از همه قلب بزرگی داشت.
سوال: از داستان می توان نتیجه گرفت که مرد بزرگ _ .
1. نوع
2. خنده دار
3. صادقانه
4. سخت کوش