متن: برای قرن‌ها، پیشگامان پزشکی انواع روش‌ها و داروها را برای درمان بیماری، جراحت و ناتوانی اصلاح کرده‌اند و مردم را قادر می‌سازد تا زندگی طولانی‌تر و سالم‌تری داشته باشند. سمندر (حیوان کوچک مارمولک مانند) می تواند پای خود را دوباره رشد دهد. چرا یک انسان نمی تواند همین کار را انجام دهد؟ جراح پرویی الاصل دکتر آنتونی آتالا در مصاحبه اخیر خود پرسید. این پرسش که اشاره ای به کار با هدف رشد اندام های جدید برای سربازان مجروح است، روح ابداع کننده پزشکی بازساختی را به تصویر می کشد. این رشته نوآورانه به دنبال ارائه قطعات جایگزین بدن به بیماران است. این قطعات از فولاد ساخته نشده اند. آنها چیزهای واقعی هستند --- سلول های زنده، بافت و حتی اندام ها. پزشکی احیا کننده هنوز هم عمدتاً تجربی است و کاربردهای بالینی آن محدود به روش هایی مانند رشد ورقه های پوست روی سوختگی ها و زخم ها است. یکی از مهم‌ترین پیشرفت‌های آن در سال 1999 اتفاق افتاد، زمانی که یک گروه تحقیقاتی در مؤسسه پزشکی احیاکننده جنگل ویک کارولینای شمالی یک جایگزین موفقیت‌آمیز عضو با مثانه رشد یافته در آزمایشگاه انجام داد. از آن زمان، تیم به رهبری دکتر آتالا، به تولید انواع بافت ها و اندام های دیگر از کلیه تا گوش ادامه داده است. حوزه پزشکی بازساختی بر اساس کارهایی است که در اوایل قرن بیستم با اولین پیوندهای موفق بافت نرم و استخوان اهدایی انسان انجام شد. با این حال، اعضای اهدا کننده همیشه بهترین گزینه نیستند. اول از همه، آنها کمبود دارند و بسیاری از مردم در حالی که منتظر اندام موجود هستند، می میرند. تنها در ایالات متحده بیش از 100000 نفر در انتظار پیوند عضو هستند. ثانیاً، بدن بیمار ممکن است در نهایت عضو اهدایی پیوند شده را پس بزند. مزیت طب احیا کننده این است که بافت ها از سلول های خود بیمار رشد می کنند و توسط سیستم ایمنی بدن دفع نمی شوند. امروزه آزمایشگاه های متعددی در حال کار برای ایجاد قسمت های بیو مصنوعی بدن هستند. دانشمندان دانشگاه های کلمبیا و ییل یک استخوان فک و یک ریه رشد داده اند. در دانشگاه مینه سوتا، دوریس تیلور قلب موش مصنوعی بیولوژیکی تپنده ایجاد کرده است. تیم پزشکی دکتر آتالا موفقیت بلندمدتی را با مثانه های مهندسی زیستی کاشته شده در بیماران جوان مبتلا به اسپینا بیفیدا (نقص مادرزادی که شامل رشد ناقص نخاع است) گزارش کرده است. و در دانشگاه میشیگان، H. David Humes یک کلیه مصنوعی ایجاد کرده است. تاکنون روش کلیه با موفقیت فقط در مورد گوسفند مورد استفاده قرار گرفته است، اما این امید وجود دارد که روزی کلیه مشابه در یک بیمار انسانی کاشته شود. ادامه تحقیقات دانشمندانی از این دست ممکن است در نهایت اعضای اهداکننده را غیرضروری کند و در نتیجه شانس بقای افراد را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.
سوال: دانشمندان چه چیزی را برای کلیه مصنوعی زیستی با موفقیت آزمایش کرده اند؟
1. بیماران.
2. موش ها
3. گوسفند.
4. سربازان