متن: در تابستان سال 1999، شهر کوچکی به نام گلچوک در شمال غربی ترکیه توسط زلزله بزرگی لرزید. کل شهر و سایر مکان های مجاور را ویران کرد. به زودی، کمک از کشورهای دیگر برای یک هدف، "نجات زندگی" به آنجا پرواز کرد. امروزه هر جا زلزله بیاید، کشورهای دیگر آماده ارسال کمک هستند. این واقعاً چیزی است که ما به عنوان انسان باید به آن افتخار کنیم. وقتی زلزله آمد، من در زادگاهم آنکارا، پایتخت ترکیه زندگی می کردم. علیرغم فاصله 220 مایلی بین این دو مکان، ما هنوز هم توانستیم لرزش ها را احساس کنیم. وقتی بچه بودم چند بار فرصت داشتم گلچوک را ببینم. عموی من که در آلمان زندگی می کند یک خانه تابستانی در آنجا دارد و هر تابستان برای تعطیلات سالانه خود در گلچوک می مانند. پس از وقوع زلزله، نتوانستیم با آنها تماس بگیریم، بنابراین نمی‌دانستیم که در زمان زلزله در گلچوک هستند یا در آلمان. تلاش های ناموفق ما ما را نگران کرد و تنها چیزی که می خواستیم بشنویم این بود که آنها خوب هستند. بدون اتلاف وقت، من و برادرم، شوهر خواهرم، تصمیم گرفتیم با ماشین به آنجا برویم تا خودمان آنها را بررسی کنیم. وقتی در حال رانندگی بودیم، خسارت زلزله همان موقع خودش را نشان داد. درختان تنومند و پهن و بلند کنار جاده گذاشته بودند. با نزدیک شدن به گلچوک، متوجه شدیم که تاثیر زلزله بدتر شده است. داخل شهر ویرانی کامل بود. پیدا کردن خیابان ها در میان خرابه ها آسان نبود. بالاخره توانستیم آپارتمان عمویم را پیدا کنیم و خدا را شکر هنوز پابرجا بود اما کسی آنجا نبود. بعداً متوجه شدیم که آن سال هنوز به گلچوک نرفته بودند. چه شانسی! زلزله ها بلایای طبیعی هستند و هیچ راهی برای جلوگیری از آن وجود ندارد، به خصوص که زلزله هرگز از قبل هشدار نمی دهد. آنها فقط در نیمه های شب که مردم در رختخواب خود خوابیده اند بی رحمانه ضربه می زنند. ما نمی توانیم جلوی بلایا را بگیریم اما می توانیم خود را برای عواقب آن آماده کنیم.
سوال: در راه جستجوی عمویشان، _ .
1. عموی آنها هر سال تعطیلات سالانه خود را در گلچوک می گذراند
2. پیدا کردن خانه عمویشان کار سختی نبود
3. خسارت زلزله بدتر از حد انتظار بود
4. عموی آنها در آن سال به گلچوک نرفته بود