متن: وقتی جان وستون آن روز صبح از خواب بیدار شد، به یاد آورد که مادرش در حال رفتن به بیمارستان است. او کاملاً متوجه نشده بود که چه مشکلی با او وجود دارد. او می‌دانست که مدتی است حالش خوب نیست و دیدن چشم‌هایش که به‌دلیل حمله ناگهانی درد تنگ شده و دستش به قلبش فشار می‌آورد، تقریباً برایش آشنا شده بود. دکتر خودشان که بالاخره برای مشاوره پیش او رفته بود، او را نزد یک متخصص فرستاده بود که همه چیز را در مورد این چیزها می دانست. او به او گفته بود که به محض اینکه یک تخت برای او وجود داشته باشد، باید به بیمارستان او بیاید و خودش بتواند از او مراقبت کند. در طی هفته‌های پس از آن، دردها حتی بیشتر شده بود و چشم‌های باریک شده بخش تقریباً دائمی بیان او شد. او همیشه نسبتاً تیز بود، به خاطر چیزهای کوچک عصبانی شد، به طوری که پدر جان بیشتر و بیشتر افکارش را برای خودش نگه داشت. جان، تا آنجا که ممکن بود برای جبران خرج‌ها آماده بود، سعی کرد به این فکر کند که دندان‌درد دائمی چگونه است و چقدر بد خلق می‌شود. بنابراین مادرش برای چند روز به بیمارستان رفت. قرار بود پیش خاله دیزی بماند تا او برگردد و پدرش تنها در خانه بماند. مونا، پسر عموی جان، قرار بود داخل شود و تخت را مرتب کند و ظرف ها و گرد و غبار را مرتب بشوید. این ترتیب بود و جان خیلی به آن اهمیت نمی داد. جدا از اینکه دلش برای مادرش تنگ شده بود (و خوشحال بود که او می‌رفت چون او را بهتر می‌کردند)، عمه دیزی را خیلی دوست نداشت، زیرا او حتی بداخلاق‌تر از مادرش بود.
سوال: جان به بدخلقی مادرش چه واکنشی نشان داد؟
1. سعی کرد خودش را جای او تصور کند.
2. سعی کرد متوجه آن نشود.
3. وانمود کرد که دندان درد دارد.
4. او تا آنجا که ممکن بود خوب رفتار کرد.