متن: مردم بیشتر تحت تأثیر شواهدی قرار می گیرند که به نظر می رسد برخی از روابط را تأیید می کنند. بنابراین بسیاری متقاعد شده اند که رویاهای آنها نبوی است زیرا تعداد کمی به حقیقت پیوسته اند. آنها نمی توانند به بسیاری که توجه نکرده اند توجه کنند. همچنین این باور را در نظر بگیرید که «همیشه وقتی زیر دوش هستم تلفن زنگ می‌زند.» اگر زمانی که شما زیر دوش هستید زنگ می‌زند، رویداد برجسته و به یادگار خواهد ماند. اگر زنگ نخورد، آن رویداد احتمالاً حتی در خاطر نخواهد ماند. مردم می خواهند نظم، الگو و معنا را در جهان ببینند. به عنوان مثال، این باور رایج را در نظر بگیرید که چیزهایی مانند بدبختی های شخصی، سقوط هواپیما و مرگ "سه نفر اتفاق می افتد." چنین باورهایی از تمایل مردم به اجازه دادن به رویداد سوم برای تعریف دوره زمانی ناشی می شود. اگر سه سانحه هواپیما در یک ماه اتفاق بیفتد، بازه زمانی که به عنوان "اتفاق با هم" آنها به حساب می آید یک ماه است. اگر سه تصادف در یک سال رخ دهد، دوره زمانی طولانی می شود. پایان انعطاف پذیر چنین باورهایی را تقویت می کند. ما همچنین تمایل داریم به آنچه می خواهیم باور کنیم. اکثریت مردم فکر می‌کنند که پشت فرمان اتومبیل باهوش‌تر، منصف‌تر و ماهرتر از افراد عادی هستند. بخشی از دلیل اینکه ما به خودمان اینقدر مثبت می نگریم این است که از استانداردهایی استفاده می کنیم که به نفع ما هستند. همانطور که توماس شلینگ، اقتصاددان توضیح می‌دهد، «همه خود را در کیفیت‌های بالا می‌دانند.» او ارزش می‌گذارد: محرک‌های دقیق به مراقبت اهمیت می‌دهند، رانندگان ماهر به مهارت اهمیت می‌دهند، و کسانی که مؤدب هستند به ادب اهمیت می‌دهند. "به این ترتیب هر کسی در مقیاس خود رتبه های بالایی دارد. شاید مهم ترین عادت ذهنی که می توانیم یاد بگیریم این است که در نتیجه گیری احتیاط کنیم. "شواهد" زندگی روزمره گاهی گمراه کننده است.
سوال: توسط "چیزهایی مانند ... 'در سه اتفاق می افتد'" در پاراگراف. 2، نویسنده نشان می دهد که مردم معتقدند.
1. حوادث ناگوار معمولا با هم اتفاق می افتد.
2. بدبختی های شخصی هر از گاهی اتفاق می افتد.
3. بدبختی سه بار در تمام زندگی فرد اتفاق می افتد.
4. بدبختی هرگز بیش از سه بار در طول زندگی برای انسان اتفاق نمی افتد.