متن: بالاخره صبح برای ماجراجویی ماشین برفی ما فرا رسید و ما با یک ساعت و نیم رانندگی به سمت استراحتگاه حرکت کردیم. شب قبل یک پودر تازه ریخته بود و همه چیز سفید مات شده بود. ما نمی توانستیم شرایط عالی تر را بخواهیم. خورشید روی برف می درخشید و مسیرها کاملاً خالی بودند - نه شخص دیگری یا ماشین برفی. ما از اینکه مایل ها در اطراف تنها مردم بودیم تا زمانی که راه افتادیم هیجان زده بودیم. همانطور که از میان بیابان متروک رانندگی می کردیم، هیجان من تبدیل به ترسی سرد شد. نمی دانستم از چه می ترسم یا چرا می ترسم، اما ناگهان هر پیچ، هر تپه، هر سمت شیب دار کوه مرا تا حد مرگ می ترساند. مدام تصور می‌کردم که با سر به درختی برخورد می‌کنیم یا از کنار یک قطره می‌افتیم. اما بعد از ناهار همه چیز تغییر کرد. ما تنها انسانی بودیم که از زمان بارش برف آنجا بودیم. مکان آرام، زیبایی باورنکردنی مناظر، و تجربه تقریبا مقدس اشتراک در کوه با حیات وحش، قلب من را تحت تأثیر قرار داد. ذهنم پاک و ساکت شد و ماهیچه هایم آرام شدند. همانطور که آخرین مرحله دویدن را می‌راندیم، من از ترس رانندگی شروع کردم. در اعماق وجودم می خواستم مسئول چیزی باشم که مرا می ترساند. این باعث عصبانیت من شد که ترس مرا از کاری که واقعاً می خواستم انجام دهم باز می داشت. روز به پایان می رسید و استراحتگاه تنها چند مایل با آن فاصله داشت. میدونستم اگه الان از شانسم استفاده نکنم پشیمون میشم. به شوهرم علامت دادم که جلوش را بگیرد. می خواستم رانندگی کنم، هرچند قلبم تند می زد. آرام شروع کردم و باد را در صورتم احساس کردم. لبخندی زدم و کمی سرعتم را بالا بردم. با یک "یه هاو!" من کامل بیرون رفتم و شوهرم را به بهترین سواری روز بردم. ما روز را با آن یادداشت بی‌نفس و بی‌دغدغه به پایان رساندیم، و من به خودم افتخار می‌کردم - به غلبه بر ترسم افتخار می‌کردم.
سوال: داستان عمدتاً در مورد چیست؟
1. آنچه نویسنده در مورد ماشین برفی دوست دارد.
2. این زوج در طول ماجراجویی با چه مشکلاتی روبرو شدند.
3. چیزی که نویسنده در زمان سوار شدن بر برف به او علاقه داشت.
4. چگونه نویسنده در طول ماجراجویی بر ترس خود غلبه کرد.