متن: باغ من ----- نوشته نلسون ماندلا در اوایل سال 1977، مقامات کار فیزیکی را اعلام کردند و کاری را برای ما ترتیب دادند تا در حیاط انجام دهیم. اوقات فراغت به من اجازه داد تا به دو مورد از سرگرمی های مورد علاقه من در جزیره روبن بپردازم -- باغبانی و تنیس. برای زنده ماندن در زندان، باید راه هایی برای جلب رضایت در زندگی روزمره خود ایجاد کرد. فرد می تواند با شستن لباس های خود احساس رضایت کند تا تمیز باشد. همانطور که انسان به کارهای مهم خارج از زندان افتخار می کند، می تواند همان غرور را در انجام کارهای کوچک در داخل زندان نیز بیابد. تقریباً از ابتدای دوران محکومیتم در جزیره روبن، از مسئولان برای ایجاد باغی در حیاط اجازه خواستم. آنها سال ها بدون ارائه دلیل رد می کردند. اما بالاخره تسلیم شدند و ما توانستیم باغ کوچکی را در زندان قطع کنیم. خاک حیاط خشک و سنگی بود. برای شروع باغ خود، مجبور شدم سنگ های زیادی را حذف کنم تا اتاق گیاه رشد کند. مقامات به من بذر دادند. در ابتدا، من گوجه فرنگی و پیاز را برنامه ریزی کردم، زیرا این گیاهان نیازی به زمین غنی یا مراقبت مداوم نداشتند. برداشت اولیه ضعیف بود، اما به زودی بهبود یافت. شروع کردم به سفارش کتاب در مورد باغبانی. من تکنیک های مختلف باغبانی و انواع کودها را مطالعه کردم. مدتی سعی کردم بادام زمینی بکارم و از خاک و کودهای مختلف استفاده می کردم، اما بالاخره منصرف شدم. این یکی از معدود شکست های من بود. باغ یکی از معدود چیزهایی در زندان بود که می شد کنترل کرد. فرآیندهای کاشت بذر، تماشای رشد آن، مراقبت از آن و سپس برداشت آن رضایتی ساده اما طولانی مدت را به همراه داشت. حس مالک بودن تکه کوچک زمین طعم کوچکی از آزادی را می داد.
سوال: به سختی تلاش کرد، سرانجام شکست خورد.
1. برای به دست آوردن احساس رضایت و آزادی
2. برای پرورش گوجه فرنگی و پیاز
3. برای رشد بادام زمینی
4. همین غرور را در داخل زندان به دست آوریم.