متن: سه سال از ورودم به دانشگاه می گذرد. من خیلی از همکلاسی هایم را بعد از جدایی که امتحان ورودی دانشگاه تمام شد ندیده ام. بنابراین تصمیم گرفتیم در تعطیلات تابستانی یک مهمانی دور هم داشته باشیم. همانطور که می‌توانید تصور کنید، من به سختی می‌توانستم منتظر روزی برای دیدار مجددمان باشم. پس از چند ماه انتظار، 25 نفر از همکلاسی های سابق دبیرستان من و 3 نفر از معلمان ما در یک رستوران کوچک نزدیک دبیرستان ما شلوغ شده بودند. از ملاقات دوباره با هم خیلی خوشحال بودیم. معلم چینی سابق ما آنقدر هیجان زده بود که حتی برای گفتن چند کلمه خفه شد. با سپاس، از زحمات معلمانمان تشکر کردیم. با شادی فراوان، اتفاقات شادی را که در هر یک از دانشکده‌های کنونی ما اتفاق می‌افتد، رد و بدل کردیم. قبل از اینکه کسی فریاد بزند صحبت کردیم. "اوه، الان ساعت 11:30 است." اما هیچ کس اولین کسی نخواهد بود که با دیگران خداحافظی می کند. من همیشه این گردهمایی فراموش نشدنی را در ذهنم خواهم داشت. با گذشت زمان، فکر می کنم با دوستان جدید زیادی آشنا خواهم شد، اما فکر می کنم دوستی بین همکلاسی های دبیرستانی خالص ترین و ارزشمندترین چیز خواهد بود.
سوال: نویسنده احتمالا چیست؟
1. او دانش آموز مقطع راهنمایی است.
2. او دانشجوی دانشگاه است.
3. او یک معلم است .
4. او خبرنگار است.