متن: کوچک‌ترین فرزند ما مشتاقانه وارد مهدکودک شد، در حالی که بزرگ‌ترین فرزندمان با هیجان به کالج رفت - و من احساس کردم که عقب مانده‌ام. بعد از اینکه به عنوان یک مادر خانه نشین شش فرزند بسیار خوشحال بودم، ناگهان احساس کردم که در جاده ای بن بست گیر کرده ام و مسیر را از دست داده ام. یک اضطراب درونی مرا آزار می داد که زندگی در حال گذر است. جاده ای که به تحصیلات پرهزینه نیاز داشت، بسیار طولانی و دشوار به نظر می رسید. با تشکر از دوستان و خانواده‌ام، سرانجام تابلوی راه را کشف کردم که به برنامه ایده‌آل در یک کالج عالی اشاره می‌کرد، که کمک هزینه‌های زیادی برای دانشجویان ارائه می‌داد. وقتی به کلاس اول رفتم، من، 40 ساله، مشتاق و عصبی بودم. مدرسه نیاز به فداکاری دارد: آخر هفته برای کلاس، خواب برای مطالعه، و تجملات زندگی برای هزینه های تحصیل. اما پاداش آن بسیار بیشتر از هزینه بود. جاده باریک و صخره ای استقامت و شکیبایی ایجاد کرد، در حالی که جاده صاف و باز اعتماد به نفس پایینی ایجاد کرد. در طول راه، با همسفرانی از هر سن و علاقه آشنا شدم: زنی 50 ساله که عکاسی را در کالج محلی آموخت. یک تاجر موفق 62 ساله که برای خدمت در کشورهای در حال توسعه برای دریافت مدرک پرستاری کار کرده است. زنی 80 ساله که با اشتیاق کلاس هایی را شروع کرد تا یاد بگیرد چگونه در اینترنت گشت و گذار کند تا بتواند با دنیا همگام شود. دوازده سال پس از شروع سفر به عنوان یک دانشجوی غیرسنتی، مدرک دکترا را در رشته ادبیات فارغ التحصیل کردم. بچه‌هایم افتخار ویژه‌ای داشتند و من را دکتر مامان خطاب کردند. وقتی صدای کوچک و آرامی را می شنوید که از شما می خواهد کاری بیشتر یا متفاوت انجام دهید، به یاد داشته باشید که می توانید به قلب خود اعتماد کنید.
سوال: بهترین عنوان برای متن کدام است؟
1. راه های من برای بهبود خودم
2. روزهای من در کالج اجتماعی
3. از یک مادر خانه نشین گرفته تا فارغ التحصیل دانشگاه
4. از یک دانش آموز غیر سنتی تا یک مادر بزرگ