متن: من در محله‌ای بزرگ شدم که بسیاری از بچه‌های شهر فقط می‌توانند رویای آن را ببینند: خیابانی آرام که پارک ماجراجویی ما بود: خیابانی پر از بچه‌هایی که والدینشان مجبور بودند ما را برای شام به داخل بکشانند، اکثر اوقات مدت‌ها پس از بازنشستگی خورشید. شب. خیابان ما هم باغ وحش بود. گربه‌ها، سگ‌ها، پرندگان، ماهی‌ها، گوسفندان، خرگوش‌ها، اسب‌ها بودند. اما این حیوانات مزرعه فقط حیوانات مزرعه نبودند. آنها دوستان ما بودند. همه چیز عالی بود. من زندگی ام را دوست داشتم و هرگز نمی خواستم چیزی تغییر کند. سپس روزی فرا رسید که همه چیز را خراب می کرد. روزی که گفتند حرکت می کنیم. محل کار پدر جابه جا شده بود و من به زودی همه چیزهایی را که می دانستم ترک خواهم کرد. گریه کردم. من مدام می شنیدم: «ما نزدیک ساحل زندگی می کنیم»، اما هیچ آرامشی نداشت. از پدر و مادرم بدم می آمد که این کار را با من کردند، به خاطر پایان دادن به مجموعه ماجراهای رنگارنگ. تماشا کردم که کامیون‌های تخلیه پر از جعبه‌هایی می‌شوند که زندگی‌ام را در آن‌ها فرو کرده بودند، اما می‌دانستم که یک چیز وجود دارد که در جعبه جا نمی‌شود. محله من و همه سرگرمی ها و ماجراجویی های آن. به زور خودم را مجبور کردم که از زندگی جدیدمان بیزارم و با اصرار به خانه قدیمی مان «خانه» می گفتم. من به هیچ کس از لذت بردن از سبک زندگی جدید ساحلی خود رضایت نمی دهم، نه خانواده ام، دوستانم یا خودم. اعتراف به لذت بردن از چیزهای جدید به معنای کنار گذاشتن چیزهای قدیمی بود. اما وقتی به خودم اجازه دادم شهر را دوست داشته باشم، آن را دوست داشتم و نمی‌خواهم چیزی تغییر کند. اما این بار می دانم که خواهد شد. و هر چقدر هم که ترسناک باشد، اشکالی ندارد زیرا ماجراهای هیجان انگیز می توانند در هر جایی اتفاق بیفتند. تنها کاری که باید انجام دهم این است که اجازه دهم آنها اتفاق بیفتند.
سوال: بهترین عنوان متن می تواند _ .
1. خاطره زیبای من
2. زندگی روستایی و زندگی شهری
3. محله فوق العاده من
4. ماجراها می تواند همه جا باشد