متن: فرزندان و نوه های ما ممکن است فرصتی برای بازدید از بسیاری از مکان های معروف در سراسر جهان نداشته باشند. جنگ، آب و هوا، سن، ترافیک و آلودگی به این مکان های معروف آسیب می زند. مراقبت از این مکان ها اغلب بیش از یک کشور هزینه دارد. در اوایل دهه 1970، دولت های جهان تصمیم گرفتند که اگر به یکدیگر بپیوندند، می توانند تاریخ ما را حفظ کنند. آنها گفتند که اگر هر کشور مقداری پول پرداخت می کرد، می توان از مکان های تاریخی مهم مراقبت کرد. همچنین، اگر آنها متوجه می شدند که یک بنای تاریخی نیاز به کمک فوری دارد، پولی برای تعمیر خواهند داشت. به همین دلایل، کشورهای سراسر جهان متحد شدند تا سازمان میراث جهانی را در سال 1972 تشکیل دهند. امروزه این سازمان به حفظ و بازسازی مهمترین مکان های تاریخ ما کمک می کند. با این حال، یکی از بزرگترین مشکلات مکان های تاریخی، خرابکاری است. مردم گاهی وارد محوطه ها می شوند و ساختمان ها را تخریب یا آسیب می رسانند. در برخی مکان‌ها، مانند استون هنج در انگلستان، دولت‌ها حصارهای بلندی برای محافظت از سایت در برابر خرابکاران ساخته‌اند. ایده های مختلفی در مورد چگونگی حل مشکل خرابکاری وجود دارد. برخی کارشناسان می گویند که اگر نگهبانان در محل ها گشت زنی کنند، خرابکاران نمی توانند وارد شوند. برخی کارشناسان می گویند که اگر دوربین های تلویزیونی بیشتری تعمیر کنند، به این همه نگهبان نیازی نخواهند داشت. برخی دیگر از کارشناسان می گویند که بهترین راه حل آموزش است. اگر مردم یاد می گرفتند که به تاریخ احترام بگذارند، آن را تخریب نمی کردند و به آن آسیب نمی رساندند. آنها همچنین می خواهند برای مراقبت از مکان های قدیمی پول خرج کنند. به همین دلیل، سازمان میراث جهانی به انتشار اطلاعات در مورد ارزش مکان های تاریخی کمک می کند.
سوال: کدام یک از موارد زیر عمل خرابکاری را به ما نشان می دهد؟
1. مردم وارد سایت ها می شوند و ساختمان ها را تخریب یا آسیب می رسانند.
2. دولت ها برای محافظت از سایت در برابر خرابکاران، حصارهای بلند می سازند.
3. نگهبانان در سایت ها گشت زنی کردند و دوربین های تلویزیونی بیشتری را تعمیر کردند.
4. آنها همچنین برای مراقبت از مکان های قدیمی پول خرج می کنند.