متن: معلمم یک تکه شیشه شکسته را بالا گرفت و پرسید: چه کسی این پنجره را شکست؟ سی پسر سعی کردند نه تنها به کارهایی که انجام داده اند، بلکه به آنچه معلم ما متوجه شده است نیز فکر کنند. او به ندرت عصبانی می شد، اما این بار عصبانی بود. فکر کردم: "اوه" من کسی بودم که شیشه را شکست. علت آن یک پرتاب شیطانی توپ بیسبال بود. اگر به گناه اعتراف می کردم، با دردسر زیادی مواجه می شدم. چگونه می توانم هزینه یک توپ را بپردازم. پنجره بزرگ مثل آن؟ حتی کمک هزینه هم نگرفتم. فکر کردم: «پدرم دچار تنش خواهد شد.» نمی‌خواستم دستم را بالا ببرم، اما نیرویی بسیار قوی‌تر از آن که به آسمان کشیده شد، حقیقت را گفتم. "من انجام دادم." گفتن آنچه داشتم به اندازه کافی سخت بود. معلمم کتابی را از یکی از قفسه‌های کتابخانه‌مان پایین آورد و من هرگز نمی‌دانستم که معلمم دانش‌آموزی را بزند، اما می‌ترسیدم که از من شروع کند. او در حالی که ایستاده بود و به چهره گناه آلود من نگاه می کرد، گفت: "من می دانم که شما چگونه پرنده ها را دوست دارید." به هر حال برای مدرسه، تا زمانی که به یاد داشته باشید که من به شما پاداش کار بدتان را نمی دهم، به شما پاداش صداقتتان را می دهم، مجازات نخواهید شد.» باورم نمی شد! تنبیه نمی‌شدم و داشتم راهنمای میدان پرنده‌ام را می‌گرفتم - همان راهنمای‌ای که برای خرید آن پول پس‌انداز می‌کردم. تنها چیزی که از آن روز باقی مانده، خاطره من و درسی است که معلمم به من آموخت. آن درس هر روز با من می ماند و برای همیشه تکرار می شود.
سوال: از داستان می توان فهمید که پسر.
1. پنجره را با هدف نشکند.
2. فاقد قدرت کافی برای پذیرش این احساس گناه بود.
3. سعی کردم در مورد آنچه انجام شده فکر کنم
4. نمیدانستم معلم چه خواهد فهمید