متن: برخی از بچه ها نمی توانند برای مدت طولانی یک جا بنشینند. آنها به سختی به یک چیز توجه می کنند. آنها به راحتی حواسشان پرت می شود. آنها می توانند بسیار بی حوصله شوند. آنها از ایستادن در صف یا منتظر رسیدن نوبت خود در یک بازی یا فعالیت متنفرند. آنها خیلی سریع خسته می شوند. آنها همچنین ممکن است تکانشی باشند - اولین چیزی که به ذهن می رسد را می گویند یا حرف شخص دیگری را که در حال صحبت است قطع می کنند. برای برخی از کودکان، این مشکل به قدری شدید است که پزشکان نامی برای آن دارند: اختلال کمبود توجه بیش فعالی یا ADHD. شاید از هر 20 کودک زیر 18 سال، 1 نفر دارای ویژگی های ADHD باشد. اغلب، این بچه ها برای گذراندن مدرسه مشکل دارند و بعداً در زندگی با مشکلات دیگری روبرو می شوند. Rizzo در سال 1999 شروع به توسعه کلاس درس مجازی کرد. او می خواست ببیند آیا می تواند از آن به عنوان ابزاری برای آزمایش و درمان کودکان مبتلا به اختلالات توجه استفاده کند. برای تشخیص ADHD، پزشکان معمولاً بیماران را با دادن وظایفی که نیاز به توجه دارند، آزمایش می کنند. به عنوان بخشی از یک آزمون کلاسیک، حروفی را که روی صفحه رایانه چشمک می زنند تماشا می کنید. هر بار که حرف "A" و به دنبال آن حرف "X" را می بینید، باید کلید فاصله را فشار دهید. اگر به دقت توجه کنید، همه زمان‌هایی که این ترکیب رخ می‌دهد را ثبت می‌کنید. اگر نه، برخی از آنها را از دست خواهید داد. Rizzo می گوید که کلاس مجازی این تست ها را کارآمدتر می کند. در یک آزمایش، او به گروهی از بچه ها آزمون کلاسیک "AX" داد. با این حال، به جای نگاه کردن به صفحه کامپیوتر در مطب، بچه‌ها هدست‌هایی به سر می‌کردند که به نظر می‌رسید امتحان را در کلاس درس می‌دادند. ریزو می‌گوید: «در اصل چیزی که ما پیدا کردیم این است که در 20 دقیقه آزمایش با واقعیت مجازی، یافته‌ای را تکرار کردیم که معمولاً به چند ساعت آزمایش استاندارد با صفحه‌نمایش رایانه در مطب روانشناس نیاز دارد.»
سوال: شاید به اندازه _ بچه ها ویژگی های ADHD داشته باشند.
1. از هر بیست بچه یکی
2. پنج درصد بچه های کمتر از 18 سال
3. از هر بیست کودک یک نفر در سن 18 سالگی
4. پنج درصد کودکان بالای 18 سال