متن: یک تعطیلات در سال وجود دارد که کاملاً آمریکایی است، روز شکرگزاری. روزی است که همه به خانه برمی‌گردند تا روز خود را با خانواده‌شان بگذرانند، شام سنتی شکرگزاری بوقلمون کباب را بخورند، تا از دوران قدیم صحبت کنند. این داستان روز شکرگزاری و تلاش یک مرد، در شرایط نسبتاً خاص، برای ادامه این سنت ها است. پیت پیر این روز روی نیمکت همیشگی خود در میدان یونیون نشست. به مدت نه سال، هر روز شکرگزاری، پیت دقیقاً در ساعت یک بعدازظهر روی همین صندلی نشسته بود و هر بار همان اتفاق خوشایند رخ می داد. اما این بار پیت بیشتر از روی عادت به اینجا آمده بود تا از گرسنگی. مطمئناً امروز پیت گرسنه نبود. او به تازگی یک شام بسیار بزرگ صرف کرده بود که به سختی می توانست نفس بکشد. دکمه های پیراهن و کت پاره پاره اش نزدیک بود ترکیده شود. او چنان پر از سوپ، صدف، بوقلمون کبابی، پای سیب، بستنی و ده ها غذای غنی دیگر بود که نسیم ماه نوامبر و اولین بارش خفیف برف در چهره اش خنک و دلپذیر بود. وعده غذایی کاملا غیرمنتظره بود. او از یکی از خانه های بزرگ در خیابان پنجم رد می شد، جایی که دو پیرزن پولدار در آنجا زندگی می کردند. به نظر می رسد که رسم آنها در هر روز شکرگزاری این بود که یک خدمتکار را در جلوی ورودی قرار می دادند و دستور می دادند که اولین فرد گرسنه ای را که می گذشت، بیاورند و سپس از هر چیزی که می توانست بخورد، شام شکرگزاری به او بدهند. در این روز شکرگزاری خاص، پیت گذشته بود، خدمتکار او را به داخل آورده بود، و قبل از اینکه پیت متوجه شود، مانند یک پادشاه با غذای بیشتر از آنچه که می توانست بخورد از او پذیرایی می شد. پیت اکنون روی نیمکت نشسته بود و به سختی قادر به حرکت بود. او به طور اتفاقی به سمت چپ نگاه کرد و در آنجا از دور پیرمرد را دید که به سمت او می آید. می خواست بلند شود و بدود، اما آنقدر پر از غذا بود که همان جا ماند. به مدت نه سال، هر روز شکرگزاری، پیرمرد به اینجا می آمد و پیت را روی همین نیمکت پیدا می کرد و سپس او را به رستوران می برد و برایش شام شکرگزاری می خرید. این نوعی سنت بود که پیرمردی که خانواده نداشت و تنها زندگی می کرد سعی کرده بود آن را ادامه دهد. پیرمرد قد بلند و لاغر و شصت ساله بود. او ظاهری اشرافی داشت و همیشه لباس مشکی می پوشید. موهایش سفیدتر و نازکتر از سال قبل بود و بیشتر از قبل به عصایش تکیه داده بود. "چطوری!" پیرمرد گفت. "خوشحالم که می بینم تغییرات یک سال دیگر به شما این امکان را داده است که با سلامتی در این دنیای زیبا حرکت کنید." هر بار پیرمرد دقیقاً همین را گفته بود. بخشی از سنت بود. پیت پیر نیز احساس می‌کرد که او اکنون بخشی از سنت است، و به همین دلیل جرات نداشت به پیرمرد بگوید که قبلاً غذا خورده است. به نظر می رسید که این شام برای پیرمرد معنی زیادی دارد. در نهایت پیت پیر گفت: متشکرم، قربان. "من با خوشحالی با شما می روم. من خیلی گرسنه هستم قربان." پیرمرد و پیت با هم به سمت جنوب به همان رستورانی رفتند که پیت هر سال شام شکرگزاری خود را در آنجا می خورد. سر یک میز نشستند. پیرمرد خشنود و خوشحال به نظر می رسید. وقتی پیشخدمت ظرف پشت سر غذا برای پیت آورد، پیرمرد ساکت نشست و لبخند زد. در این شرایط، پیت مجبور شد غذا بخورد. این بخشی از سنت بود، و بنابراین او مانند یک قهرمان غذا می خورد. سوپ، صدف، بوقلمون کبابی، پای، همه چیز را خورد، اگرچه وقتی وارد رستوران شد حتی بوی غذای بیشتر هم تقریباً بیمارش می کرد. سرانجام پیت با پیروزی در نبرد به عقب خم شد. با کمی تلاش گفت: «ممنونم آقا، برای یک شام خوب.» آنها مانند هر سال در کنار در از هم جدا شدند، آقای پیر به جنوب، پیت شمال. در گوشه ای، پیت برای لحظه ای ایستاد، درد وحشتناکی را در شکم خود احساس کرد، سپس بیهوش به پیاده رو افتاد. کمی بعد آمبولانس آمد. در بیمارستان متوجه شدند که او دچار حمله سوء هاضمه شده است. ساعتی بعد آمبولانس دیگری پیرمرد را به همان بیمارستان آورد. ابتدا فکر می کردند که این هم سوء هاضمه است، اما بعداً یکی از پرستاران گفت: "آن پیرمرد خوب آنجا - فکر نمی کنی که این یک مورد گرسنگی است. فکر می کنم خانواده قدیمی مغرور. او به من گفت که او سه روز بود که چیزی نخورده بود.»
سوال: با توجه به متن، کدام یک از موارد زیر صحیح است؟
1. فقط آقایان قدیمی سنت های روز شکرگزاری را رعایت می کردند.
2. آن دو آقا هر دو به دلیل گرسنگی در بیمارستان بستری شدند.
3. شام شکرگزاری که پیرمرد ارائه می دهد بیشتر از خود شام است.
4. طعم غذای رستوران نسبت به خانه های بزرگ در خیابان پنجم بهتر است.