متن: اپرای پکن یا اپرای پکن (Pinyin: Jingju) شکلی از اپرای چینی است که در اواخر قرن هجدهم پدید آمد و تا اواسط قرن نوزدهم به طور کامل توسعه یافت و به رسمیت شناخته شد. این فرم در دربار سلسله چینگ بسیار محبوب بود و به به عنوان یکی از گنجینه های فرهنگی چین در نظر گرفته شود. گروه های نمایشی اصلی (،) در پکن و تیانجین در شمال، و شانگهای در جنوب مستقر هستند. این شکل هنری در تایوان نیز مورد علاقه است، و به کشورهای دیگر مانند گسترش یافته است. ایالات متحده و ژاپن. اپرای پکن دارای چهار نوع اجرا کننده اصلی است. گروه های نمایشی اغلب دارای چندین نفر از هر گونه هستند، و همچنین تعداد زیادی اجرا کننده ثانویه و درجه سوم. اجراکنندگان با لباس های پیچیده (،) و رنگارنگ خود، تنها نقاط کانونی در صحنه کوچک اپرای پکن هستند. آنها از مهارت های گفتار، آواز، رقص و مبارزه در حرکات نمادین و تلقین کننده استفاده می کنند تا واقع بینانه. از قراردادهای سبکی که به مخاطبان کمک می کند تا در طرح تولید حرکت کنند. لایه های معنا در هر حرکت باید به موقع با موسیقی بیان شود. موسیقی اپرای پکن را می توان به سبک های Xipi و Erhuang تقسیم کرد. ملودی ها شامل آریاها، آهنگ های ثابت است. ملودی ها، و الگوهای کوبه ای. رپرتوار اپرای پکن شامل بیش از 1400 اثر است که بر اساس تاریخ چین، فولکلور، و به طور فزاینده ای، زندگی معاصر است. در سال‌های اخیر، اپرای پکن در واکنش به کاهش تعداد مخاطبان، اصلاحات متعددی را انجام داده است. این اصلاحات، که شامل بهبود کیفیت اجرا، اقتباس عناصر اجرایی جدید، و اجرای نمایش‌های جدید و بدیع است، با موفقیت‌های متفاوتی روبرو شده است. برخی از آثار غربی نیز پذیرفته شده‌اند. به عنوان نمایشنامه های جدید، اما کمبود بودجه و جو سیاسی نامطلوب، سرنوشت اپرای پکن را با ورود این فرم به قرن بیست و یکم نامشخص کرده است.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن صحیح نیست؟
1. اجراکنندگان می توانند سنت های سبکی متفاوتی را در نمایشنامه ها به کار گیرند.
2. معیار برآورد یک مجری، میزان حرکات اوست.
3. لازم است حرکات در امتداد موسیقی را به موقع حفظ کنید.
4. محتوای اپرای پکن فراوان است اما بسیار ثابت است.