متن: روزی که من مادر شدم، روزی نبود که دخترم به دنیا آمد، بلکه هفت سال بعد بود. تا آن روز، من بیش از حد مشغول تلاش برای زنده ماندن از ازدواج بدم بودم. من تمام انرژی خود را صرف تلاش برای اداره یک خانه "عالی" کرده بودم که هر روز عصر مورد بازرسی قرار گیرد، و ندیدم که دختر بچه ام یک کودک نوپا شده باشد. بی‌پایان تلاش کرده بودم کسی را راضی کنم که هرگز نمی‌توانست راضی باشد و ناگهان متوجه شدم که سال‌ها گذشته و دیگر نمی‌توانند برگردند. اوه، من کارهای معمولی "مادرانه" را انجام داده بودم، مانند اطمینان از اینکه دخترم به کلاس های باله و ورزشگاه می رود. من به تنهایی به تمام رسیتال‌ها و کنسرت‌های مدرسه، کنفرانس‌های اولیا و مربیان و خانه‌های باز او رفتم. ما از عصبانیت شوهرم رنج می بردیم که چیزی سر میز شام ریخته شد و به او گفت: "اشکالی ندارد عزیزم. بابا واقعا از دستت عصبانی نیست." تمام تلاشم را کردم تا او را از شنیدن فریادها و شکایت های وحشتناک پس از بازگشت او از یک شب نوشیدن محافظت کنم. در نهایت من بهترین کاری را که می توانستم برای دخترم و خودم انجام دهم: ما را از خانه ای که واقعاً خانه نبود، حذف کردم. آن روز من مادر شدم، روزی بود که من و دخترم در خانه جدیدمان نشسته بودیم و شامی آرام و بی سر و صدا داشتیم، همانطور که همیشه برای او می خواستم. داشتیم در مورد کاری که او در مدرسه انجام داده بود صحبت می کردیم که ناگهان دست کوچکش روی لیوان پر شیر شکلات کنار بشقابش کوبید. همانطور که به رومیزی سفید و دیوار سفید تازه رنگ شده نگاه کردم که قهوه ای تیره شد، به صورت کوچک او نگاه کردم. آنجا پر از ترس بود، زیرا می دانست عاقبت این رویداد تنها یک هفته قبل در حضور پدرش چه معنایی خواهد داشت. وقتی آن قیافه او را دیدم و به شیر شکلاتی که از دیوار می‌ریخت نگاه کردم، شروع کردم به خندیدن. مطمئنم او فکر می کرد که من دیوانه هستم، اما بعد باید متوجه شده باشد که من فکر می کنم: "خوب است که پدرت اینجا نیست!" او با من شروع به خندیدن کرد و ما آنقدر خندیدیم که گریه کردیم. آنها اشک های شادی و آرامش بودند و اولین اشکی بودند که با هم گریه کردیم. آن روز بود که می دانستیم حالمان خوب است. هر وقت یکی از ما چیزی می ریزد، حتی حالا، هفده سال بعد، می گوید: "روزی را که من شیر شکلات را ریختم، به یاد می آوری؟ می دانستم که شما برای ما این کار را کرده اید." آن روز بود که من واقعاً مامان شدم. من متوجه شدم که مادر بودن فقط رفتن به باله یا باشگاه، رسیتال، و شرکت در هر کنسرت مدرسه و خانه باز نیست. این نیست که خانه ای مرتب داشته باشید و غذاهای عالی تهیه کنید. مطمئناً این نیست که وانمود کنیم همه چیز عادی است در حالی که نیست. برای من، مادر شدن از زمانی شروع شد که می توانستم روی شیر ریخته شده بخندم.
سوال: بهترین عنوان برای این مقاله چیست؟
1. چگونه یک دوشنبه بهتر باشیم؟
2. روزی که مامان شدم
3. 17 سال پیش اتفاقی افتاد
4. از ازدواج توهین آمیز جان سالم به در ببرید