متن: مانند بسیاری از مردم، مدتهاست که فهمیده ام که بر اساس شغل www.ks5u.commy قضاوت خواهم شد، که حرفه من استانداردی است که مردم برای دیدن چقدر باهوش یا با استعدادم از آن استفاده می کنند. با این حال، اخیراً ناامید شدم که دیدم این نیز تصمیم می‌گیرد که چگونه با من به عنوان یک شخص رفتار شود. سال گذشته من یک موقعیت حرفه ای را به عنوان خبرنگار شهری کوچک ترک کردم و در میزهای انتظار مشغول به کار شدم. به عنوان کسی که برای سرو غذا به مردم پول می‌داد، از مشتریان خواستم کارهایی را با من بگویند و انجام دهند که گمان می‌کنم هرگز به معمولی‌ترین آشنایان خود نگویند یا انجام ندهند. یک شب مردی که با تلفن همراهش صحبت می‌کرد مرا کنار زد، سپس چند دقیقه بعد با انگشتش از من سؤال کرد و شکایت کرد که آماده است سفارش بدهد و پرسید کجا هستم. تابستان‌ها در کالج روی میزها منتظر می‌ماندم و بسیاری از مردم با من مثل آدم‌زاده‌ها رفتار می‌کردند. اما در 19 سالگی، معتقد بودم که مستحق برخورد بد از سوی بزرگسالان حرفه ای هستم. علاوه بر این، پس از اینکه به آنها گفتم در دانشگاه هستم، مردم به من پاسخ متفاوتی دادند. مشتریان به شوخی می گفتند که یک روز سر میز آنها می نشینم و منتظر خدمت هستم. وقتی فارغ التحصیل شدم، در یک روزنامه محلی مشغول به کار شدم. از روز اول، لحن محترمانه ای از همه کسانی که با من تماس می گرفتند شنیدم. من فرض کردم این روشی است که دنیای حرفه ای کار می کند. خیلی زود متوجه شدم متفاوت. چند قدمی یک نماینده فروش تبلیغاتی با نام مشابه نشستم. تماس‌های ما اغلب به هم می‌خورد و کسی که کریستن را می‌خواست به کریستی منتقل می‌شد. اشتباه بلافاصله آشکار شد. شاید به این دلیل بود که پول در میان بود، اما مردم از لحنی با کریستن استفاده کردند که هرگز با من استفاده نکردند. .www.ks5u.com عنوان شغلی من باعث شد مردم با من مودبانه رفتار کنند. بنابراین بازگشت به صنعت رستوران شوک بود. بر کسی پوشیده نیست که هنگام میزهای انتظار چیزهای زیادی برای تحمل کردن وجود دارد، و خوشبختانه، بسیاری از آنها را می توان به راحتی فراموش کرد. صنعت خدمات، بنا به تعریف، برای برآوردن نیازهای دیگران وجود دارد. با این حال، به نظر می رسید که بسیاری از مشتریان من تفاوت بین سرور و خدمتگزار را درک نمی کنند. من اکنون برای تحصیلات تکمیلی درخواست می دهم، به این معنی که روزی به حرفه ای باز خواهم گشت که در آن مردم باید با من مهربان باشند تا به آنچه می خواهند برسم. فکر می‌کنم اول آنها را برای شام می‌برم و ببینم با کسی که تنها کارش خدمت کردن به آنهاست چگونه رفتار می‌کنند.
سوال: احساس نویسنده هنگام میزهای انتظار در 19 سالگی چیست؟
1. او احساس می‌کرد که این ناعادلانه است که به عنوان یک خدمتکار حرفه‌ای با او رفتار شود.
2. زمانی که مشتریانش او را به‌عنوان یک مرد می‌انگاشتند، او به شدت آسیب دید.
3. هر بار که مشتریانش با او شوخی می کردند، خجالت می کشید.
4. او طبیعی می‌دانست که حرفه‌ای‌ها با او به‌عنوان پست‌تر رفتار کنند.