متن: خط ساحلی سیر لانکا پر از ماهیگیرانی است که از دریا به عنوان منبع اصلی زندگی خود استفاده می کنند. صید روزانه آنها زندگی خود و خانواده هایشان را مشخص می کند. اما تنها چند ساعت طول کشید تا زیستگاه مادام‌العمر آن‌ها درست جلوی چشمانشان حذف شود. برخی از ماهیگیران در شب کریسمس به راه افتاده بودند. تعداد بسیار کمی خوش شانس بودند که صبح روز بعد برگشتند. اما هیچ‌کدام از آنچه را که شب گذشته پشت سر گذاشتند، پیدا نکردند. آنها مجبور شدند خانواده خود را با همان آبی که قبلاً بیشتر از همه دوست داشتند از دست بدهند. معدود کسانی که این روز را پشت سر گذاشتند در مورد معنای زندگی خود متعجب بودند. آنها چندین دهه از دریا استفاده کرده بودند، اما دریا برای یک روز از آنها استفاده کرد. آیا عدالت است؟ یا کشتن؟ سرنوشت آنها چه خواهد شد؟ برای چه کسی دوباره به ماهیگیری می روند؟ همانطور که با احساسات متضاد خود دست و پنجه نرم می کنند، مبارزه خود برای بقا را نیز به خود یادآوری می کنند. آنها الان کجا هستند؟ نه ساحل و نه دریا را ترک کردند. آنها برمی گردند زیرا دریا خانه و تنها وسیله زندگی آنهاست پس به مبارزه خود برای سرنوشت ادامه می دهند. اما آیا همینطور خواهد بود؟ متاسفانه نه. حتی اگر خودشان را مجبور به بخشش کنند، نمی توانند فراموش کنند. آنها هرگز نخواهند توانست از این ایده که بر ضد آنها قرار بگیرند، بگذرند. این ترس همیشه در اعماق قلب آنها جاری بود. هنگامی که ماهیگیران آماده می شوند تا بار دیگر وظایف خود را انجام دهند، هر کدام داستانی ترسناک را با خود می برند که آنها را به یاد روز خیانت می اندازد، روزی که زندگی آنها را بازنویسی می کند.
سوال: آرزوی نویسنده برای قربانیان چیست؟
1. آنها با خوشحالی در دریا زندگی می کردند.
2. از دریا برمی گشتند و طبق معمول زندگی می کردند.
3. آنها برای شکست دادن دریا قوی تر خواهند بود.
4. داستان غم انگیز را به خاطر می آوردند.