متن: نوه شش ساله ام طوری به من خیره شده که انگار برای اولین بار است که مرا می بیند. او می گوید: «مادر بزرگ، تو یک عتیقه هستی. "تو پیر شدی. عتیقه ها قدیمی هستند. تو عتیقه من هستی." من راضی نیستم که موضوع در آنجا باقی بماند. توضیح می‌دهم، "یک عتیقه نه تنها قدیمی است، بلکه شیئی است که از زمان‌های قبل وجود داشته یا متعلق به زمان‌های گذشته است، مانند یک اثر هنری یا یک قطعه مبلمان. عتیقه‌ها ارزشمند هستند." ما در خانه به دنبال اشیای عتیقه نگاه می کنیم. یک میز بزرگ است که از خاله به خانواده ما تحویل داده شده است. به جنی می گویم: «خیلی قدیمی است. "من سعی می کنم آن را صیقلی نگه دارم، و هر زمان که بتوانم آن را نشان می دهم. شما این کار را با عتیقه جات انجام دهید." وقتی جنی بزرگ شد و چنین چیزهایی را فهمید، ممکن است به او هم بگویم که هر وقت به میز نگاه می کنم یا آن را لمس می کنم، یاد خاله ای می افتم که برایم عزیز بود و میز تحریر را به من هدیه داد. من دوباره چهره او را می بینم، اگرچه او دیگر بین ما نیست. من خودم را به عنوان یک دختر بچه به یاد می آورم که در برابر این عتیقه ایستاده بودم و به یکی از داستان های او گوش می کردم. تور عتیقه ما ادامه دارد. یک عکس روی دیوار وجود دارد که از فروش حیاط خریداری شده است. تاریخ آن 1867 است و وضعیت چندان خوبی ندارد. یک گلدان روی زمین قرار دارد. مطمئن نیستم از کجا اومده ولی نو نخریدم. و سپس تختی به سبک قدیمی وجود دارد که چهل سال پیش از سوی عمویی که پنجاه سال در آن خوابیده بود برای من فرستاده است. به جنی توضیح می‌دهم: «یک چیز در مورد عتیقه‌ها این است که معمولاً داستانی دارند.» برای لحظه ای جنی متفکر به نظر می رسد. او می گوید: «من هیچ عتیقه ای جز تو ندارم. سپس صورت او روشن می شود. "آیا می توانم شما را برای نمایش عتیقه جات ما به مدرسه ببرم؟" جواب می دهم: «فقط اگر در کوله پشتی تو جا شوم». و سپس عتیقه اش او را بلند می کند و او را در آغوش می گیرد که در طول سال ها ادامه خواهد داشت.
سوال: عکس و گلدان چه اشتراکاتی دارند؟
1. هر دو از عموی نویسنده آمده است.
2. هر دو هنوز در شرایط خوبی هستند.
3. هر دو به عنوان هدیه دریافت شد.
4. هر دو قدیمی خریدند.