متن: قبل از اوایل دهه 1960، افرادی که علاقه مند به نقش های متفاوت نیمکره چپ و راست مغز بودند، تقریباً به طور کامل به حقایق برگرفته از تحقیقات حیوانی، از مطالعات بیماران مبتلا به آسیب مغزی یک طرفه، وابسته بودند. اما با گوش دادن به دو کلمه متفاوت که همزمان به دو گوش می‌رسند، می‌توان فهمید کدام نیمکره مغز در گفتار و سایر عملکردها در افراد عادی بیشتر نقش دارد. این به عنوان روش "گوش دادن دوگانه" شناخته شد. وقتی چندین جفت کلمه پشت سر هم داده می شود، مردم نمی توانند همه آنها را گزارش کنند و بیشتر راست دست ها ترجیح می دهند کلماتی را که به گوش راستشان داده می شود گزارش دهند و به طور صحیح تر گزارش دهند. به نظر می رسد این به این واقعیت مربوط می شود که سیگنال های گوش راست، اگرچه به هر دو نیمکره ارسال می شود، بهتر به نیمکره چپ که گفتار را کنترل می کند، ارسال می شود. افرادی که گفتار در نیمکره راست نشان داده شده است، یک اتفاق بسیار غیر معمول حتی در افراد چپ دست، به درستی آنچه را که گوش چپ آنها می شنود گزارش می دهند. برخلاف مزیت گوش راست برای گفتار، به طور کلی یک مزیت گوش چپ برای نوع دیگری از سیگنال شنیداری وجود دارد: موسیقی. هنگامی که افراد راست دست به الگوهای ملودیک گوش می دهند، آنها را بهتر از گوش چپ گزارش می دهند.
سوال: طبق متن، افراد راست دست معمولا _ .
1. در هر دو گوش شنوایی بهتری دارند
2. در گزارش کلماتی که به گوش راستشان داده می شود، مشکل کمی دارند
3. قادر به گزارش جفت کلمات داده شده به گوش چپ خود نیستند
4. جفت های کلمه ارائه شده در یک ردیف را به درستی گزارش کنید