متن: وقتی مردم می شنوند که من جوان ترین فردی هستم که به تنهایی در اقیانوس اطلس پارو می زند، همه آنها یک سوال دارند: چگونه یک زن 22 ساله به مدت 70 روز در میان بادهای شدید و امواج متلاشی کننده در یک قایق 19 فوتی پارو زد؟ خب، بزرگترین مشکل برای من جسمی نبود. تا زمانی که تصمیم گرفتم قایقرانی اقیانوس را انجام دهم، قبلاً 3300 مایل در کراس کانتری دوچرخه سواری کرده بودم، در سراسر صحرای موهاو دویدم و طول 325 مایلی رودخانه آلگنی را شنا کرده بودم. نه، بخش سخت ذهنی است: چگونه تنهایی، ملالت دریای پهناور را تحمل کنم؟ من در 3 ژانویه 2010 به راه افتادم. هدفم این بود که از یک چهارم راه عبور کنم، که حدود 20 روز طول می کشد. روز 20، 22 ژانویه، خاکستری و ابری بود. _ از تنهایی وحشتناکی رنج می بردم. من بیش از دو هفته فرود را ندیده بودم. هر روز شروع به همان احساس می کرد. خوردن، پارو زدن، خوابیدن، تماشای آسمان، تماشای اقیانوس. سپس، حوالی غروب خورشید، دیدم چیزی در افق حرکت می کند. آنها دلفین بودند! دور قایق من چرخیدند. ناگهان احساس کردم بسیار سپاسگزارم. آنها آمده بودند تا به من کمک کنند تا جشن بگیرم، درست زمانی که به آنها نیاز داشتم. 20 دقیقه بعد با دلفین ها با قدرت کامل پارو زدم. زمانی که راه های خود را جدا کردیم، دیگر تنها نبودم. بهتر از آن، می دانستم که خوب می شوم. من آن را درست کردم، همه 2817 مایل. من در 14 مارس پس از 70 روز و پنج ساعت در دریا به سواحل گویان در آمریکای جنوبی برخوردم. مسابقه اقیانوس من 70000 دلار برای بنیاد Blue Planet Run جمع آوری کرد که برنامه های آب آشامیدنی در سراسر جهان را تامین می کند. من می دانم که برخی از ورزشکاران کل سفر را با تصور پایان می گذرانند و این به آنها کمک می کند تا از آن عبور کنند. اما برای من، راز این است که روی لحظه تمرکز کنم، جایی که شما رشد شخصی را تجربه می کنید - آن لحظات آگاهی از اتصال به خورشید، آب و هوا و امواج. و در بهترین روز زندگیم، آن دلفین ها که خودم را از تنهایی وحشتناک رها کردند.
سوال: بهترین عنوان متن کدام می تواند باشد؟
1. روزی که از تنهایی دست کشیدم
2. تنها چالش برای یک جوان 22 ساله
3. چگونه بر تنهایی در دریا غلبه کنیم؟
4. چگونه به تنهایی در اقیانوس اطلس پارو بزنید