متن: بنجامین فرانکلین فقط دو سال در مدرسه تحصیل کرد. اما خواندن و نوشتن را بسیار دوست داشت. یک بار او در نامه ای با دوستش سؤالی را مطرح کرد. پدرش نامه ها را پیدا کرد و خواند. او احساس کرد که بن خود را به خوبی بیان نمی کند. بن نیز منظور خود را روشن نکرد. او قبول کرد که پدرش درست می‌گوید، از آن پس به سبک نوشتارش بیشتر توجه کرد تا بهتر بنویسد. در همان زمان او نسخه ای از مجله انگلیسی به نام تماشاگر (<<>>) را خرید. بارها و بارها خواند. او نوشته را عالی می‌دانست و آرزو می‌کرد در صورت امکان، به همان سبک بنویسد. با این اوصاف، برخی از داستان ها را مطالعه کرد و در هر جمله، فکر خود را یادداشت کرد. سپس چند روز بعد بدون نگاه کردن به مجله سعی کرد داستان ها را بنویسد. او سعی کرد هر فکری را همانطور که قبلا بیان شده بود به طور کامل بیان کند. سپس نوشته های خود را با مجله مقایسه کرد. او برخی از ایرادات خود را در ساخته ها یافت. به این ترتیب او دریافت که نیاز به دانستن کلمات بسیار بیشتری دارد. او احساس می‌کرد که نوشتن شعر به او کمک می‌کند، زیرا نیاز به استفاده از واژه‌های متفاوتی دارد که معنای یکسانی دارند. بنابراین برخی از داستان ها را به شعر تبدیل کرد; و پس از مدتی دوباره آنها را به صورت داستان نوشت. او مدتها اصرار داشت که این کار را انجام دهد. او از تلاش های خود چیزهای زیادی آموخت و به تمرین نوشتن ادامه داد. سپس او اولین نویسنده مشهور تاریخ آمریکا شد.
سوال: بنیامین وقتی که بود _ خیلی دوست داشت.
1. زبان ها؛ جوان
2. نوشتن؛ جوان
3. نوشتن؛ به اندازه کافی قدیمی
4. زبان ها؛ به اندازه کافی قدیمی