متن: همه به دوستان نیاز دارند. همه ما دوست داریم با کسی احساس صمیمیت کنیم. داشتن دوستی برای صحبت کردن، خندیدن و انجام کارها خوب است. مطمئناً، مواقعی وجود دارد که نیاز داریم تنها باشیم. ما همیشه نمی‌خواهیم اطرافیانمان باشند. اما اگر هرگز دوستی نداشتیم احساس تنهایی می کردیم. هیچ دو نفری مثل هم نیستند. بعضی اوقات دوستان با هم خوب نیستند. این بدان معنا نیست که آنها دیگر همدیگر را دوست ندارند. بیشتر اوقات آنها آرایش می کنند و به دوستی ادامه می دهند. گاهی اوقات دوستان دور می شوند. سپس ما خیلی غمگین می شویم. خیلی دلتنگشان می شویم. اما با آنها تماس می گیریم و برایشان نامه می نویسیم. ممکن است دیگر آنها را نبینیم. و می توانیم دوستان جدیدی پیدا کنیم. فهمیدن این موضوع تعجب آور است. وقتی افراد جدید را می شناسیم چقدر دوست داریم. خانواده ها گاهی اوقات فرزندان خود را به نام یکی از دوستان نزدیک خود نام گذاری می کنند. بسیاری از افراد به نام مردان یا زنانی که در یک شهر با مردم رفتار دوستانه ای داشته اند نامگذاری می شوند. نام برخی از کتابخانه ها به این صورت است. برخی از مدارس نیز همینطور هستند. وقتی به آنها می رویم به این افراد فکر می کنیم. مکان ها خبرهای خوب بیشتری برای افرادی که دوست دارند وجود دارد. آنها بیشتر از افرادی که دوست دارند عمر می کنند. چرا؟ ممکن است آنها شادتر باشند. شاد بودن به شما کمک می کند تا خوب بمانید. یا فقط می تواند دانستن این موضوع باشد که کسی به آنها اهمیت می دهد. به شما اهمیت می دهد، شما بهتر از خود مراقبت می کنید.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن صحیح نیست؟
1. مردم وقتی دوستانشان را ترک می کنند خوشحال نمی شوند.
2. افراد می توانند دوستان خود را به روش های مختلف بشناسند.
3. مردم بعد از اینکه دوستانشان دور می شوند، هرگز دوستان خود را نخواهند دید.
4. مردم اگر دوستان خود را بشناسند بسیار دوست دارند.