متن: در ذهن من، داستان تکان دهنده ای در مورد پسر جوان لاغری وجود دارد که با تمام وجود عاشق فوتبال بود. تمرین پشت تمرین، با اشتیاق هر چه داشت داد. اما به اندازه نصف پسرهای دیگر، به جایی نرسید. این ورزشکار امیدوار علیرغم تمرینات سختی که در تمام بازی ها داشت، روی نیمکت نشست و به سختی بازی کرد. این نوجوان با پدرش تنها زندگی می کرد و رابطه آن دو بسیار خاص بود. با وجود اینکه پسر همیشه روی نیمکت بود، پدرش همیشه در جایگاه ها بود و تشویق می کرد. او هرگز یک بازی را از دست نداد. این مرد جوان وقتی وارد دبیرستان شد هنوز کوچکترین کلاس بود. اما پدرش همچنان او را تشویق می کرد. مرد جوان عاشق فوتبال بود و مصمم بود در هر تمرین بهترین تلاش خود را بکند و شاید زمانی که بزرگسال شد می توانست بازی کند. در تمام دوران دبیرستان او هرگز یک تمرین و یک بازی را از دست نداد، اما نیمکت نشین بود. علاوه بر این، پدر وفادارش همیشه در سکوها حضور داشت و همیشه برای او سخنان تشویقی می گفت. هنگامی که مرد جوان به کالج رفت، تصمیم گرفت برای تیم فوتبال به عنوان "پیاده روی" امتحان کند. همه اعتقاد راسخ داشتند که او هرگز نمی تواند این برش را انجام دهد، اما او موفق شد. خبر اینکه او از بریدگی جان سالم به در برده است چنان او را به وجد آورد که با عجله خود را به نزدیکترین تلفن رساند و با پدرش تماس گرفت. پدرش هیجان خود را به اشتراک گذاشت و برای همه بازی‌های دانشگاه بلیط فصل فرستادند. این ورزشکار جوان مداوم در طول چهار سال تحصیل خود در کالج هرگز تمرین را از دست نداد، اما در واقع او هرگز فرصت واقعی بازی در یک بازی را پیدا نکرد. در پایان فصل فوتبال بزرگسالان بود که این مربی با تلگرامی با او ملاقات کرد. مرد جوان تلگرام را خواند و کاملا ساکت شد. به سختی آب دهانش را قورت داد و به مربی زمزمه کرد: «پدرم امروز صبح فوت کرد. اشکالی ندارد اگر امروز تمرین را از دست بدهم؟» مربی به آرامی دستش را دور شانه‌اش گرفت و گفت: «بقیه هفته را مرخصی بگیر پسرم. و حتی برنامه ای برای بازگشت به بازی شنبه نداشته باشید." شنبه رسید و بازی خوب پیش نمی رفت. در کوارتر سوم، زمانی که تیم ده امتیاز عقب بود، یک جوان ساکت بی سر و صدا وارد رختکن خالی شد و لباس فوتبالش را پوشید. هنگامی که او به کناره‌ها می‌دوید، مربی و بازیکنانش از دیدن هم تیمی وفادارشان به این زودی شگفت‌زده شدند.» مرد جوان گفت: مربی، لطفا به من اجازه بازی بدهید. من امروز باید بازی کنم. مربی وانمود کرد که او را نمی شنود. به هیچ وجه او بدترین بازیکن خود را در این بازی نزدیک پلی آف نمی خواست. اما مرد جوان اصرار کرد و در نهایت که برای بچه متاسف شد، مربی تسلیم شد.» او گفت: «بسیار خب.» او گفت. چشم هایشان. این ناشناخته کوچک، که قبلاً هرگز بازی نکرده بود، همه چیز را درست انجام می داد. تیم حریف نتوانست جلوی او را بگیرد. او می دوید، پاس می داد، سد می کرد و مثل یک ستاره تکل می زد. تیم او شروع به موفقیت کرد. نتیجه خیلی زود مساوی شد. در ثانیه های پایانی بازی، این بچه یک پاس گرفت و تمام راه را برای تاچ داون برنده دوید. بالاخره بعد از خالی شدن سکوها، مربی متوجه شد که این مرد جوان آرام و تنها در گوشه ای نشسته است. مربی به سمت او آمد و گفت: "بچه، تو فوق العاده بودی! به من بگو چه چیزی به تو وارد شد؟ چگونه این کار را انجام دادی؟" به مربی نگاه کرد و اشک در چشمانش حلقه زد و گفت: "خب، می دانستی پدرم مرده است، اما می دانستی که پدرم نابینا است؟" مرد جوان آب دهانش را به سختی قورت داد و لبخندی به زور گفت: "بابا به همه من آمد. بازی‌ها، اما امروز اولین بار بود که او می‌توانست بازی من را ببیند، و من می‌خواستم به او نشان دهم که می‌توانم از پس آن بربیایم!»
سوال: چرا مرد جوان شنبه به مسابقه برگشت؟
1. او امیدوار بود که پدر مرده‌اش بتواند به عملکرد او افتخار کند.
2. او فکر می کرد خیلی بهتر از سایر بازیکنان تیمش است.
3. او می خواست در این بازی مهم تیم حریف را شکست دهد.
4. او قصد داشت برای درمان نابینایی پدرش پول به دست آورد.