متن: بسیاری از مؤسسات آموزش عالی خصوصی در سراسر کشور در خطر هستند. همه نجات نخواهند یافت و شاید همه سزاوار نجات نباشند. همانطور که مشاغل بی کیفیت وجود دارند، مدارس بی کیفیت وجود دارند. ما وظیفه ای نداریم که آنها را صرفاً به خاطر وجودشان نجات دهیم. اما بسیاری از مؤسسات امیدوارکننده که شایسته ادامه کار هستند در معرض تهدید هستند. آنها از نظر آموزشی کار خوبی انجام می دهند، اما در تنگنای مالی گرفتار می شوند، بدون اینکه راهی برای کاهش هزینه های فزاینده یا افزایش قابل توجه درآمد داشته باشند. افزایش شهریه درآمد بیشتری به همراه ندارد، برای هر بار افزایش شهریه، ثبت نام کاهش می یابد یا مبلغی که باید به عنوان کمک دانشجویی پرداخت شود، افزایش می یابد. مدارس کسب و کارهای بدی هستند، چه دولتی و چه خصوصی، نه معمولاً به دلیل سوء مدیریت بلکه به دلیل ماهیت شرکت. آنها پول هر مشتری را از دست می دهند و ممکن است از تعداد بسیار کمی از دانش آموزان یا دانشجویان بسیار زیاد ورشکست شوند. حتی یک کالج خیلی خوب هم یک تجارت بسیار بد است. این چنین کالج هایی هستند که امیدوارکننده اما تهدیدآمیز هستند که نگرانشان هستم. ثبت نام کم مشکل اصلی آنها نیست. حتی با ثبت نام کامل، آنها ممکن است _ . تلاش برای نجات آنها و ترجیحاً خصوصی نگه داشتن آنها یک ضرورت ملی است. هیچ مبنایی برای این استدلال وجود ندارد که مدارس خصوصی ذاتا بهتر از مدارس دولتی هستند. نمونه های زیادی بر خلاف آن وجود دارد. هرکسی می‌تواند دانشگاه‌ها و کالج‌های دولتی را نام ببرد که به‌عنوان بهترین‌ها در کشور و جهان رتبه‌بندی می‌شوند. اکنون حاکمیت نهادهای عمومی امری اجتناب ناپذیر است و بنابراین تنوع یک ضرورت ملی است. تنوع در روشی که ما از مدارس حمایت می کنیم به ما تنوع سالمی در اشکال آموزش می دهد. در جامعه ناقصی مانند جامعه ما، یکنواختی آموزش در سراسر کشور می تواند خطرناک باشد، در یک جامعه ناقص، تنوع یک کالای مثبت است. حامیان آموزش عالی دولتی اهمیت حفظ آموزش عالی خصوصی را می دانند.
سوال:  ما می توانیم به طور منطقی از این قسمت نتیجه بگیریم که نویسنده به منظور حمایت از
1. نهادهای عمومی
2. مدارس خصوصی
3. یکنواختی آموزش
4. کیفیت بالای آموزش