متن: ماراتن لندن تولد 32 سالگی خود را جشن می گیرد. یعنی 32 سال استرس و اضطراب، تاول و زانوهای دردناک و داستان هایی که باور کردنشان سخت است. یه جورایی تونستم چهار تا از _ . و من مدال هایی برای اثبات آن دارم. در آن مقطع ایده ی خوبی به نظر می رسید. من اولین ماراتن لندن را در 29 مارس 1981 تماشا کردم. این که مردم عادی بخواهند 26 مایل و 385 یارد بدود، فوق العاده به نظر می رسید. و، باید گفت که آنها در پایان همه چیز عجیب و نه چندان ثابت به نظر می رسیدند. در واقع، داستان های وحشتناکی از مردم وجود دارد که وقتی به خط پایان می رسند هوشیاری خود را از دست می دهند. اما همه توجهم را به خود جلب کرد. می دانستم که باید این کار را انجام دهم. سه سال بعد، من در لندن زندگی می‌کردم، نه چندان دور از گرینویچ، جایی که این رویداد آغاز می‌شود، و به نظر می‌رسید که این فرصت عالی برای انجام آن باشد. من فقط با قطار کوتاهی از خط شروع فاصله داشتم، اما بیش از 26 مایل از پایان فاصله داشتم. "چه کسی اهمیت می دهد؟" فکر کردم در پایان من انجام دادم. لحظه ای که از خط پایان عبور کردم و آن مدال را بر گردنم انداختم یکی از بهترین های زندگی من بود. حس موفقیت عالی بود. دانستن اینکه در ماراتن دویده ام، احساس بسیار خوبی داشتم. لندن یکی از ساده‌ترین ماراتن‌های تایید شده رسمی را ارائه می‌کند، زیرا بیشتر مسیر آن صاف است. بله، هنگام دویدن در برج لندن سنگ‌فرش‌ها وجود دارد، و تکه‌های آرامی هستند که در آن جمعیت کم است و شما برای تشویق فریاد می‌زنید - این چیزها برای دونده‌های «سرگرم‌کننده» مثل من مهم است، اما برای دوندگان جدی. به این چیزها فکر نکن از سال 1981، تقریباً نیم میلیون نفر ماراتن لندن را تکمیل کرده اند و بیش از 125 میلیون دلار برای امور خیریه جمع آوری کرده اند. برای اکثر دوندگان، این چیزی است که در مورد آن است. برای خیریه، برای سرگرمی، برای خودسازی است. من همیشه آن را دوست داشته ام. این دیوانه کننده است و یکی از بزرگترین کارهایی است که تا به حال انجام داده ام. اگر می خواهید احساس کنید که به چیزی دست یافته اید، یک ماراتن بدوید.
سوال: به گفته نویسنده، باید در ماراتن لندن دوید تا _ .
1. احساس دستیابی به خود
2. برنده جایزه
3. جمع آوری پول برای آموزش
4. دیدنی های لندن