متن: هنوز آن روزی را به یاد دارم که مامانم گفت بیا برایت لباس نو بیاوریم. شما می توانید تصور کنید که برای هر دختر کوچکی معنای دنیا دارد، اما برای من به معنای جهان است، زیرا ما خیلی ثروتمند نبودیم. بعد از گفتن این حرف، تمام فکرم این بود که چه نوع لباسی را انتخاب کنم. در کمال تعجب، مادرم به من اجازه داد سه لباس را انتخاب کنم: یکی صورتی، یک آبی و دیگری زرد. زرد مورد علاقه من بود. من یک دوست صمیمی به نام سیما داشتم که خانواده اش حتی از ما فقیرتر بودند. با هم بازی می کردیم و درس می خواندیم و بهترین روزهای کودکی مان را با خندیدن به داستان های احمقانه ای که می ساختیم گذراندیم. من هیجان زده بودم که سه لباس جدید زیبای خود را به او نشان دهم. او همه آنها را دوست داشت و برای من خوشحال بود، اما با گریه برایم توضیح داد که پدرش فقط می تواند برای تولدش لباس بخرد. متاسف شدم و بعد کاری کردم که حتی خودم را متعجب کرد: از او خواستم یکی از لباس هایم را برای خودش انتخاب کند. در کمال ناامیدی من، او مورد علاقه من - زرد را انتخاب کرد. لطفا به یاد داشته باشید، من فقط هفت سال داشتم. قلبم تقریباً از سینه ام بیرون زد. اما همانطور که او آن را روی بدنش نگه داشت، و من دیدم که چقدر درخشان لبخند می زند، دیگر هیچ صدمه ای احساس نکردم. بهش گفتم به نظرش قشنگه من همیشه لبخند سیما را به یاد خواهم آورد و اینکه چگونه در آن لحظه هیچ چیز بیشتر از این مهم نبود. وقتی برای دوستی های خود ارزش قائل هستید، هیچ چیز دیگری مهم نیست! ما هنوز هم بهترین دوستان امروز هستیم.
سوال: چرا لباس جدید برای نویسنده معنای جهان هستی داشت؟
1. او بیشتر از هر چیز دیگری لباس پوشیدن را دوست داشت.
2. او فکر می کرد که او را زیباتر می کنند.
3. خانواده او فقیر بودند و لباس نو بسیار نادر بود.
4. مادرش فقط برای تولدش لباس نو خرید.