متن: هرگز فکر نمی کردم در وال مارت تجربه ای متحول کننده زندگی داشته باشم. اگرچه فکرم فقط روی سرعت بود، صف صندوقی که در آن ایستاده بودم آنقدر که می خواستم حرکت نمی کرد و نگاهی به صندوقدار انداختم. مردی هفتاد ساله ایستاده بود، عینکی به چشم داشت و لبخندی زیبا داشت. من فکر کردم، خوب، او یک پیرمرد است! چند دقیقه بعد او را تماشا کردم. او قبل از اسکن اقلام به هر مشتری سلام می کرد. مطمئناً، حرف‌های او همیشگی بود، "حالت چطور است؟" اما او کار متفاوتی انجام داد - او در واقع به حرف مردم گوش داد. سپس به گفته‌های آنان پاسخ می‌داد و با آن‌ها گفتگوی کوتاهی می‌کرد. به نظرم عجیب بود من عادت کرده ام که مردم از من می پرسند که چگونه کار می کنم، صرفاً به دلیل عادت مکالمه روباتیک. بعد از مدتی، شما به این سوال فکر نمی کنید و فقط چیزی را زیر لب زیر لب زیر لب زیر لب زیر لب زمزمه می کنید. می‌توانم بگویم: «تازه فهمیدم شش ماه دیگر زنده‌ام» و یکی می‌گوید: «روز خوبی داشته باشید!» اما این پایان کار نبود. پول خرد را به آنها داد، دور پیشخوان راه افتاد و دست راستش را به نشانه دوستی دراز کرد. به چشمان مشتریان نگاه کرد. او به آنها گفت: "من مطمئناً می خواهم از شما برای خرید امروز اینجا تشکر کنم." "روز خوبی دارید. خداحافظ." قیافه مشتریان قیمتی نداشت. لبخندها و برخی پوزخندهای گوسفندی وجود داشت. همه با ژست ساده او - و در مکانی که هرگز انتظارش را نداشتند - تحت تأثیر قرار گرفتند. وسایلشان را جمع می کردند و با لبخند بیرون می رفتند. البته او همین کار را با من کرد و من با نام او آشنا شدم - مارتی. اون پسر کی بود؟ انگار سام والتون از مرگ برگشته بود و به بدن این پیرمرد حمله کرده بود. من هرگز چنین احساسی از آن مغازه دور نکرده بودم.
سوال: واکنش اکثر مشتریان به رفتار مارتی چه بود؟
1. آنها آن را بی ارزش می دانستند.
2. آنها آن را افتضاح و عجیب می دانستند.
3. آنها تا حدودی احساس ناراحتی کردند.
4. آنها به نوعی جابجا شدند.