متن: نظریه های زیادی در مورد شروع نمایش در یونان باستان وجود دارد. موردی که امروزه به طور گسترده پذیرفته شده است بر این فرض استوار است که درام از آیین منشا گرفته است. استدلال این دیدگاه به شرح زیر است. انسان در آغاز به نیروهای طبیعی جهان و حتی تغییرات فصلی غیرقابل پیش بینی می نگریست و از طرق مختلف به دنبال کنترل این قدرت های ناشناخته و مخوف بود. آن اقداماتی که به نظر می رسید نتایج مطلوب را به ارمغان می آورد، سپس نگه داشت و تکرار شد تا زمانی که به تشریفات ثابت تبدیل شد. سرانجام داستان هایی پدید آمد که اسرار آیین ها را توضیح می داد. با گذشت زمان برخی از آیین‌ها کنار گذاشته شد، اما داستان‌هایی که بعداً اسطوره نامیده شدند، ادامه یافتند و موادی برای هنر و نمایش فراهم کردند. کسانی که معتقدند نمایش از آیین منشأ می‌گیرد نیز استدلال می‌کنند که این آیین‌ها حاوی بذر تئاتر بودند، زیرا تقریباً همیشه از موسیقی، رقص، ماسک‌ها و لباس‌ها استفاده می‌شد. علاوه بر این، باید یک سایت مناسب برای اجراها فراهم می‌شد و زمانی که کل جامعه در آن شرکت نمی‌کردند، معمولاً بین «حوزه بازیگری» و «حوزه تماشا» تقسیم‌بندی مشخصی ایجاد می‌شد. علاوه بر این، مجریانی نیز وجود داشتند و از آنجایی که اهمیت زیادی برای پرهیز از اشتباه در اجرا قائل می شد، معمولاً پیشوایان دین این وظیفه را بر عهده می گرفتند. آنها با پوشیدن ماسک و لباس، اغلب از افراد دیگر، حیوانات یا موجودات ماوراء طبیعی تقلید می کردند و از حرکاتی در مورد اثر مورد نظر، موفقیت در شکار یا نبرد، بارش باران و احیای خورشید استفاده می کردند. در نهایت چنین بازنمایی های نمایشی از فعالیت های مذهبی جدا شد. نظریه دیگری منشأ تئاتر را از علاقه انسان به داستان سرایی می داند. بر اساس این دیدگاه، داستان‌های مربوط به شکار، جنگ یا سایر شاهکارها، ابتدا با تقلید، کنش و گفت‌وگو توسط یک راوی و سپس با فرض هر یک از نقش‌ها توسط شخص متفاوت، به تدریج به جزئیات اضافه می‌شوند. یک نظریه مرتبط نزدیک، تئاتر را به آن دسته از رقص هایی که عمدتاً ریتمیک و ژیمناستیک هستند یا تقلیدی از حرکات و صداهای حیوانات هستند، ردیابی می کند.
سوال: قسمت عمدتاً چه چیزی را مورد بحث قرار می دهد؟
1. ریشه های تئاتر.
2. نقش آیین در رقص مدرن
3. اهمیت قصه گویی.
4. تنوع فعالیت های مذهبی اولیه.