متن: شگفت انگیز است که چگونه از بچه های بی دقت به نوجوانانی مسئولیت پذیر تبدیل می شویم. در این دوره چه اتفاقی می افتد که اکنون ما را مسئول می کند؟ این بذری است که در ابتدا می کاریم که رشد می کند و تبدیل به درختی بزرگ می شود. همین‌طور که اینجا نشسته‌ام، بی‌صدا به رشدم فکر می‌کنم، به چند سوال فکر می‌کنم که جوابی ندارند، اما به خاطر چنین موقعیت‌های بی‌پاسخی است که زندگی تبدیل به یک ترن هوایی شده است. از بچگی کتاب های داستانی زیادی می خواندم. در یک کتاب خاص، داستان یک پرنده را خواندم. از آن به بعد، این به بخشی جدایی ناپذیر از زندگی من تبدیل شده است. پرنده نر را توصیف می کند که برای ساختن لانه درد زیادی می کشد و پرنده ماده در آن پناه می گیرد و بچه را تغذیه می کند. هنگامی که پرنده پرواز را یاد می گیرد، تمام خانواده به مکان دیگری پرواز می کنند و لانه زیبایی را برای پرندگان دیگر می گذارند تا خانواده خود را در آن بزرگ کنند. باعث تعجبم شد چگونه می توانند به این راحتی خانه خود را که با این همه تلاش ساخته شده قربانی کنند؟ یک شب، زمانی که عمیقاً در خواب بودم، این خواب خاص را دیدم. کیلومترها در جاده‌ای بی‌پایان راه می‌رفتم، کاملاً منزوی، اما در دو طرف آن درختان زیبا پر شده بود. من که مجذوب فضای سبز شده بودم، به سمت آن راهپیمایی کردم تا بیشتر و بیشتر به فضای سبز برسم. اتفاقاً با دیدن چیزی متوقف شدم. خانه ای عظیم و فوق العاده بود. من عاشق آن بخش شگفت انگیز هنر شدم. بله، این واقعاً یک اثر هنری بود که هر گوشه و کنارش هنرمندانه و عاشقانه لمس می شد. نمی دانم چرا احساس کردم که این کار عاشقانه انجام شده است. شاید به این دلیل که فقط زمانی همه چیز زیبا می شود که ما عشق خود را در آن قرار دهیم - درست مانند غذایی که مادر درست کرده است که با عشق او طعم بیشتری می دهد. خانه را گشتم فقط برای اینکه بیشتر عاشقش شوم. سقفی شیبدار بود که با فضای سبز اطراف همخوانی داشت. حیاط باز مرکزی بزرگ مرا به یاد فعالیت‌هایی می‌اندازد که ممکن است در آنجا اتفاق افتاده باشد و حتی اکنون که کاملاً خالی از سکنه است، سرزنده به نظر می‌رسد. آب کوچکی که خانه را خنک نگه می داشت به زیبایی خانه افزوده بود -- البته اکنون همه آن خشک شده بود. واقعاً شگفت انگیز است که چگونه چنین چیزهایی به فضاهایی که در غیر این صورت فقط به سازه تبدیل می شوند، زندگی می بخشند. چنین سرزندگی و اتفاقی خانه را به خانه تبدیل می کند. آنها می گویند "خانه جایی است که قلب است"، اما اکنون من شروع به احساس کردم. این جایی است که قلب من به آن تعلق دارد. این همان کاری است که قرار است انجام دهم. وقتی از خواب بیدار شدم، همه چیز را روشن کردم. فهمیدم که آن مایل پیاده‌روی می‌خواهد به کجا برسم. فهمیدم رویای من چه پیامی را می خواهد به من برساند. و سال‌ها بعد، وقتی بالاخره نوبت من برای انتخاب مقصد رسید، به سادگی چشمانم را بستم، آن کتاب را در دست گرفتم، آن را روی سینه‌ام فشار دادم و رویا را دوباره زنده کردم. وقتی چشمامو باز کردم مطمئن بودم چیکار کنم. تصمیم گرفتم جاده را انتخاب کنم -- کمتر سفر کرده ام. بله، من معماری را به عنوان حرفه خود انتخاب کردم زیرا این همان کاری است که قرار است انجام دهم. می خواستم همان کاری را که پرنده نر داستان انجام داد، انجام دهم که در ساختن یک خانه زیبا درد دل کنم و دیگران در آن بمانند. این رویای من است که به حقیقت پیوسته و خوشحالی که اکنون از این حرفه به دست می‌آورم وصف ناپذیر است.
سوال: قسمت فوق عمدتاً در مورد _ .
1. چگونه نویسنده در نهایت به یک شهروند صادق تبدیل می شود
2. جایی که معنای واقعی مسئولیت نهفته است
3. وقتی به دنبال ثروت هستیم چه کاری باید انجام دهیم
4. چرا نویسنده معماری را به عنوان حرفه خود انتخاب می کند