متن: زمانی که جوزفین کوپر در حال رشد بود، اهمیت خیریه را از پدر و مادرش آموخت. اگرچه آنها زندگی متوسطی برای خانواده 10 نفره خود داشتند، اما اصرار داشتند که با افراد کمتر خوش شانس به اشتراک بگذارند. نیم قرن بعد، خانم کوپر به یک داوطلب محبوب در بانک غذای سن دیگو تبدیل شد، جایی که او خود را وقف کمک به دیگران کرد. او یک مرکز توزیع از یک کلیسا را سازماندهی و اداره کرد و به آن کمک کرد تا به بزرگترین مرکز توزیع غذای اضطراری سازمان در سن دیگو تبدیل شود. او یکی از 25 داوطلب ارشد برجسته در کشور بود که برای دریافت جایزه به واشنگتن دی سی دعوت شد. مایک دودی، مدیر سابق بانک غذا گفت: «او اصلی‌ترین فردی بود که به ما کمک کرد تا آن برنامه را رشد دهیم. او راهی داشت که مردم را به همکاری و سخت کوشی واداشت. او مصمم و سرسخت بود، اما از راه خوبی. او قلب خوبی داشت. مردم او را به دلیل از خودگذشتگی و فداکاری او برای کمک به کودکان و خانواده های گرسنه به عنوان "مادر بزرگ" می شناختند. او مردم را به یاد مادربزرگشان می انداخت. دودی گفت. به عنوان یک بیوه با یک فرزند خردسال در سال 1979، به خانم کوپر کمک شد تا در شرایط مالی سختی که بانک غذا برای او خواربار تهیه می کرد، بگذرد. دخترش مونیکا کوپر گفت: "او زندگی خود را وقف بازپرداخت کرد." او زندگی را دوست داشت و مردم را دوست داشت. او بسیار صمیمی، دلسوز و نگران جامعه ما بود. کوپر گفت غیرعادی نیست که یک کلیسای محلی با خانم کوپر تماس بگیرد تا از او بخواهد به یک خانواده نیازمند کمک کند. کوپر گفت: "او از کمدش به مردم غذا می داد. گاهی اوقات ما برای خانواده ای که خارج از ماشین زندگی می کردند، غذا درست می کردیم." با وجود اینکه خانم کوپر به دلیل کار داوطلبانه خود مفتخر به دریافت جایزه ملی شد، او گفت که بتواند به دیگران کمک کند پاداش اوست. خانم کوپر در سال های اخیر روی ویلچر محبوس شده بود. او امسال بر اثر بیماری کبد و نارسایی کلیه در سن 93 سالگی درگذشت.
سوال: داستان خانم کوپر نشان می دهد که _ .
1. همه به یک مادربزرگ در این نزدیکی نیاز دارند
2. بچه ها همان چیزی هستند که والدینشان هستند
3. ذهن سالم در بدن سالم است
4. عشق یک مادر هرگز تغییر نمی کند