متن: وقتی حدود 10 ساله بودم یک روز با مادرم در خیابان قدم می زدم. او ایستاد تا با آقای لی صحبت کند. من می دانستم که می توانم آقای لی را در هر زمانی در اطراف محله ببینم، بنابراین فقط همانجا ایستادم. بعد از اینکه از کنارش رد شدیم، مادرم ایستاد و چیزی فراموش نشدنی گفت: "اجازه می‌دهی این آخرین باری باشد که از کنار کسی که می‌شناسی رد می‌شوی، بدون اینکه دهانت را باز کنی تا حرف بزنی، چون حتی یک سگ هم وقتی در خیابان از کنارت رد می‌شود، می‌تواند دمش را تکان دهد. " این جمله ساده به نظر می رسد اما باعث شد من همانی شوم که هستم. سر کار به رئیس شرکت سلام می‌کردم و از او می‌پرسیدم که کار ما چطور است. اما با افراد حاضر در کافه و افرادی که ساختمان‌ها را تمیز می‌کردند نیز صحبت کردم و از آنها پرسیدم که بچه‌هایشان چطور هستند، زیرا هر فردی هر چقدر هم که متواضع باشد، شایسته پذیرش است. یادم هست که بعد از گذشت چند سال از کنار رئیس جمهور جسارت کردم و از او گپ و گفتی خواستم. صحبت بسیار خوبی داشتیم. زمانی که از او پرسیدم فکر می‌کند تا کجا می‌توانم در شرکتش پیش بروم، گفت که اگر بخواهم، می‌توانم تا صندلی او برسم. من معاون رئیس جمهور شده ام، اما این رفتار من با مردم را تغییر نداده است. هر جا که باشم با مردم صحبت می کنم. صحبت کردن با مردم راهی برای ورود به دنیای آنها ایجاد می کند و به آنها اجازه می دهد به دنیای من نیز وارد شوند. روزی که با فردی که سرش را پایین انداخته صحبت کنید و سپس ببینید که سرش را بلند کرده و لبخند می زند، متوجه خواهید شد که فقط دهان باز کردن و سلام کردن چقدر قدرتمند است.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چیست؟
1. قدرت پرحرف بودن
2. تاثیر مادرم بر من
3. قدرت گفتن سلام
4. راه من برای تبدیل شدن به معاون رئیس جمهور