متن: به نظر می رسد یک فرض کلی وجود دارد که افراد باهوش نمی توانند روال عادی را تحمل کنند. که آنها به یک زندگی متنوع و هیجان انگیز نیاز دارند تا بهترین کار خود را انجام دهند. همچنین فرض بر این است که افراد کسل کننده به ویژه برای کارهای کسل کننده مناسب هستند. به ما گفته می شود که دلیل اینکه جوانان امروزی با صدای بلند از کسل کننده بودن مشاغل شکایت می کنند این است که آنها تحصیلکرده تر و باهوش تر از جوانان گذشته هستند. در واقع، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد افرادی که به آرزوهای زیادی دست می یابند، چه برسد به زندگی رنگارنگ. برعکس به حقیقت نزدیکتر است. انیشتین نظریه نسبیت خود را در حین خدمت به عنوان منشی در یک اداره ثبت اختراع سوئیس به کار برد. زندگی روزمره امانوئل کانت یک روال کسل کننده بود. زنان خانه دار کونیگزبرگ وقتی دیدند او در راه دانشگاه رد می شود ساعت های خود را تنظیم می کنند. او هر روز صبح همان پیاده روی می کرد، باران یا می درخشید. بزرگترین مسافتی که کانت تا کنون طی کرده است شصت مایل از کونیگزبرگ بوده است. شاید درست باشد که کار روی خط مونتاژ توانایی ها را کسل می کند و ذهن را خالی می کند و علاج آن فقط ساعات کار کمتر با دستمزد بالاتر است. اما در طول پنجاه سال به عنوان یک کارگر، من یک روال کسل کننده را در کنار یک ذهن فعال یافتم. در حین انجام کارهای کسل کننده و تکراری در کنار آب، می توانستم با شرکای خود صحبت کنم و جملاتی را در ذهنم بسازم، هم زمان. به احتمال زیاد اگر کار من خیلی جالب بود نمی توانستم بعد از بازگشت از کار هیچ فکر و آهنگسازی در محل کار یا حتی در زمان خودم انجام دهم. افرادی که مشاغل کسل کننده را غیرقابل تحمل می دانند اغلب افرادی کسل کننده هستند که نمی دانند در اوقات فراغت با خود چه کنند. کودکان و افراد بالغ به روزمرگی های کسل کننده عادت می کنند، در حالی که نوجوانی که توانایی تمرکز کودک را از دست داده و از منابع درونی بزرگسالان بی بهره است، برای رهایی از کسالت نیاز به هیجان و تازگی دارد.
سوال: احساس نویسنده در مورد کارهای تکراری خود در کنار آب چیست؟
1. ذهنش را خالی کرد.
2. درآمد خوبی داشت اما خیلی سخت بود.
3. با ذهن فعال او خوب کار کرد.
4. خیلی جالب بود که به چیز دیگری فکر کنم.