متن: وقتی دخترم کلاس پنجم بود تقریبا هر شب با سه ساعت یا بیشتر از مدرسه به خانه می آمد. وظیفه من این بود که به او کمک کنم تا این کار را انجام دهد. یک شب تا نیمه شب کار می کرد و تکالیفش را انجام می داد. من احساس ناراحتی می کردم، اما نمی خواستم معلم فکر کند من تنبل هستم. بنابراین من هرگز شکایت نکردم. مطمئن نبودم، اما به نظرم رسید که پنج ساعت تکلیف برای یک دانش آموز کلاس پنجم کمی زیاد است. بعداً متوجه شدم که والدین و مربیان بیش از یک قرن است که در مورد تکالیف صحبت کرده اند. والدینی که بیشتر به مشق شب علاقه دارند، می خواهند به فرزندانشان هر مزیتی برای موفقیت در دنیای امروز بدهند. برخی از مربیان تکالیف درسی را راهی برای کمک به دانش آموزان در عملکرد بهتر در آزمون ها می دانند. سایر والدین از گرایش اخیر به سمت تکالیف بیشتر بیزارند. آنها نمی خواهند تا نیمه شب بیدار بمانند و به فرزندانشان کمک کنند. آنها ترجیح می دهند وقت خود را به پارک یا خواندن چند کتاب واقعا خوب با فرزندان خود بگذرانند. کسانی که می گویند تکالیف شکاف بین فقیر و غنی را افزایش می دهد به مخالفان اضافه می شود. به این دلیل که خانواده های طبقه متوسط در کمک به فرزندان خود در انجام تکالیف بهتر عمل می کنند. پس حق با کیست؟ تکلیف دشمن است یا کمک؟ به گفته کارشناسان، حقیقت جایی در وسط است.
سوال: نویسنده فکر می کرد که تکلیف دخترش _ .
1. خیلی سخت بود
2. برای تمام کردن خیلی زیاد بود
3. با دقت بیشتری نسبت به سایر دانش آموزان انجام شد
4. تا زمانی که او به دخترش کمک کند می تواند انجام شود