متن: دوشنبه شب، در راه بازگشت از مدرسه به خانه، ناگهان با یک طوفان برفی بزرگ روبرو شدم که قبلاً هرگز آن را ندیده بودم. ترافیک در بزرگراه با سرعت 5 مایل در ساعت حرکت می کرد که معمولاً حداقل به سرعت 60 مایل در ساعت نیاز دارد. جاده بسیار لغزنده است. گاهی اوقات ماشین از کنترل خارج می شود و به طرف دیگر می لغزد. بالاخره موفق شدم با ماشین به سمت Issaquah بروم. با این حال، هنوز در مسیر سربالایی به سمت خانه ام در ترافیک گیر کردم. چرا من در خانه بالای تپه زندگی می کردم؟ چاره ای نداشتم جز اینکه ماشینم را در جاده رها کردم. خوشبختانه یک پسر خوب آمد تا به من کمک کند تا ماشین را به پارکینگ برسانم تا از پلیس بلیط نگیرم. وقتی برای اولین بار در ماشینم را باز کرد و از من پرسید که آیا به کمک نیاز دارم، فکر کردم زاویه دیدم. شوخی ندارم، در آن لحظه کاملاً ناامید بودم تا اینکه آن مرد را دیدم. پسر عموی شوهرم پس از نزدیک به 3 ساعت انتظار در پارکینگ، سرانجام با خودروی چهارچرخ خود توانست مرا "نجات" دهد و به دلیل بسته بودن راه خانه، مرا به خانه شوهرم فرستاد. وقتی در آخر به تختم رسیدم، نیمه شب بود. من به جای 20 دقیقه مثل همیشه، تقریبا 5 ساعت را بیرون از خانه گذراندم. اما من خوش شانس بودم، زیرا بعداً فهمیدم که برخی از مردم 7 یا 10 ساعت برای رفتن به خانه وقت می گذارند، آن هم فقط با پیاده روی و نه رانندگی. این طوفان شدید برف ترافیک سیاتل را به هم ریخته است و من یک تجربه فراموش نشدنی از آن کسب می کنم.
سوال: نویسنده احتمالاً به ایالات متحده آمده است تا _ .
1. به دوستانش سر بزن
2. او را ببینید
3. در یک مطالعه پیشرفته شرکت کنید
4. شوهرش را همراهی کند