متن: 21 جولای. سال 2007 یک روز معمولی تابستانی انگلیسی بود -- 24 ساعت باران بارید! طبق معمول، ظهر از سر کار به خانه رفتم تا وضعیت خانه را بررسی کنم. هیچی نبود _ تا ساعت 5 بعدازظهر از کار خارج شدم. با این حال، جاده روستای ما پر از آب بود. خانه ما هرگز زیر آب نرفته بود، اما وقتی در ورودی را باز کردم. موجی از آب به من سلام کرد. خدا را شکر بچه ها کنار من نبودند، چون خانه 5 فوتی در آب بود. ما همه چیز را در طبقه پایین گم کردیم. و گچ باید از سقف های دیوار کنده می شد. در ابتدا سعی کردیم جلو برویم. نمی خواستیم بچه ها را از خانه بیرون کنیم. بنابراین ما در طبقه بالا اردو زدیم. ما یک ورق پلاستیکی را روی زمین قرار می دهیم تا از رطوبت محافظت کنیم. اما پس از سه ماه، ما احساس بیماری شدید کردیم، بنابراین به یک خانه چوبی در یک پارک نقل مکان کردیم. خانه کوچک بود. اما در ابتدا همه ما از بودن در یک مکان جدید خوشحال بودیم. متأسفانه همه چیز بیشتر از حد انتظار طول کشید و ما 10 ماه آنجا بودیم. زندگی در آنجا ناخوشایند بود. چیزی که من را بیشتر متعجب کرد این بود که چقدر دلم برای عضوی از یک جامعه تنگ شده بود. ما در یک روستای دوستانه با همسایگان خوب زندگی می کردیم و هرگز فکر نمی کردم چقدر دلم برای آن تنگ شده است. اگرچه وضعیت ما بسیار بد بود، اما وقتی به آنچه در جاهای دیگر اتفاق می‌افتد نگاه می‌کنید، سخت است که برای خودتان متأسف شوید. من یک گزارش خبری در مورد سیل در شمال هند تماشا کردم و فکر کردم. "ما یک کلبه نی نداشتیم که برای کریسمس باشد. اما من نمی توانم صبر کنم - می خواهم برای دوستانمان در روستا جشن بگیرم تا از حمایت آنها تشکر کنم. امسال، من این کار را نمی کنم. نیاز به هر هدیه ای داشته باشید -- ماه ها زندگی دور از خانه باعث شده است بفهمم واقعاً چقدر به همه دارایی های خود نیاز داریم یا از دست می دهیم. اگرچه ما در حال تعویض چیزهایی هستیم، واقعاً عجله ای وجود ندارد -- ما خانه خود را برمی گردانیم. و این مهمترین چیز است.
سوال: از متن می توان استنباط کرد که نویسنده _ .
1. از بالا ماندن حالم به هم خورد
2. خیلی به بچه هایش اهمیت می داد
3. تحمل زندگی در یک خانه چوبی را نداشتم
4. در جریان سیل به خوبی با مسائل خانوادگی خود برخورد نکرد