متن: روز دیگر در یک سوپرمارکت، پسری شیطون حدوداً شش ساله را دیدم که با صدای بلند گریه می کرد، روی زمین افتاد و از حرکت امتناع کرد. در تمام مدتی که مادر پریشان سعی می کرد او را متقاعد کند که رفتار خوبی داشته باشد، اما موفق نشد. فکر می کردم که یک ضربه کوچک به ته او کار را انجام می داد. نوجوانان نیز باعث ایجاد مشکلات انضباطی می شوند. من به عنوان یک معلم، دانش آموز 16 ساله ای داشتم که در یک رستوران فست فود عاشق پیشخدمتی شده بود. در واقع او خانه را ترک کرده بود تا پیش او بماند. بنابراین تصمیم گرفتیم که او را در خوابگاه مدرسه گذاشت. او نپذیرفت. وقتی شنید که مادرش از او التماس می کند که در هاستل بماند، چرخید و گفت: "چرا اگر اینقدر دوست داری در خوابگاه نمی مانی؟" کف دست هایم برای سیلی زدن به او به خاطر این قدر بی ادبی خارش می کرد، اما مادر بیچاره به او ادامه داد، امیدوار بود که متقاعد کردن ملایم معجزه کند. اینطور نشد. آخرین باری که شنیدم او دوباره از خانه فرار کرده بود. این لیست همچنان ادامه دارد. آیا ممکن است والدین امروزی نرم‌تر هستند و معتقدند که نباید از ترس نتیجه بد، فرزندان خود را با چوب بریزند؟ یا واقعاً معتقدند که بچه‌ها با بزرگ‌تر شدن از شر عادت‌های بد خلاص می‌شوند و به طور طبیعی رفتار خوبی خواهند داشت؟ التماس می کنم که مخالفم. من معتقدم وظیفه والدین این است که بچه ها را حتی در سنین پایین تربیت کنند. فرزندان من که اکنون بالغ هستند، این واقعیت را ثابت خواهند کرد که وقتی لازم بدانم از میله استفاده کردم. بعداً وقتی به خارج از کشور رفتند، با دوستان دانشگاهی بریتانیایی خود در مورد نحوه نظم و انضباط صحبت کردند. دوستان آنها در خارج از کشور پر از وحشت شدند و به من گفتند. دخترم که ممکن است به اتهام کودک آزاری متهم شوم. با این حال، دخترم وقتی به آنها گفت که اگر نظم و انضباط سخت من نبود، امروز آنجا نبود.
سوال: نویسنده احتمالا _ .
1. هر روز بچه ها را کتک بزنیم
2. با کودکان به شیوه ای نرم تر رفتار کنید
3. بچه ها را همان طور که هستند رها کنید
4. در صورت لزوم کودکان را تنبیه کنید