متن: سال ها پیش تشخیص داده شد که پدرم به بیماری قلبی جدی مبتلا است. او قادر به انجام یک کار ثابت نبود. او برای مدتی خوب می شد، اما ناگهان بیمار می شد و باید در بیمارستان بستری می شد. او می خواست کاری کند که خودش را مشغول کند، بنابراین تصمیم گرفت به صورت داوطلبانه در بیمارستان کودکان محلی شرکت کند. پدرم عاشق بچه ها بود این کار برای او عالی بود. او در نهایت با کودکانی که به شدت بیمار بودند کار کرد. با آنها صحبت می کرد، بازی می کرد و کارهای هنری انجام می داد. یکی از بچه های او دختری بود که به بیماری نادری مبتلا بود که او را از گردن به پایین فلج کرد. او نمی توانست کاری انجام دهد و بسیار افسرده بود. پدرم تصمیم گرفت به او کمک کند. او شروع به دیدن او در اتاقش کرد و رنگ، قلم مو و کاغذ آورد. کاغذ را بلند کرد، قلم مو را در دهانش گذاشت و شروع به نقاشی کرد. اصلا از دستش استفاده نمی کرد. در تمام مدت او به او می گفت: "ببین، تو می توانی هر کاری را که اراده کنی انجام دهی." در پایان روز، او شروع به نقاشی با دهانش کرد و او و پدرم با هم دوست شدند. بلافاصله پس از آن، دختر کوچک به خانه فرستاده شد زیرا پزشکان احساس می کردند که هیچ کاری نمی توانند برای او انجام دهند. بابام هم به خاطر مریض شدن مدتی از بیمارستان بچه ها رفت. مدتی بعد پس از بهبودی پدرم و بازگشت به سر کار، دختر کوچکی که فلج شده بود، آمد، اما این بار راه می رفت. مستقیم به سمت پدرم دوید و او را خیلی محکم در آغوش گرفت. عکسی را که با دستانش انجام داده بود به او داد. در پایین نوشته شده بود: "از اینکه به من کمک کردید راه بروم متشکرم." پدرم هر وقت این داستان را برای ما تعریف می کرد گریه می کرد و ما هم همینطور. او می گفت گاهی عشق قوی تر از پزشکان است و پدرم - که فقط چند ماه بعد از اینکه دختر کوچک عکس را به او داد - مرد - تک تک بچه های آن بیمارستان را دوست داشت.
سوال: پدر نویسنده چگونه به دختر بچه فلج کمک کرد؟
1. او به او کمک کرد تا راه رفتن را تمرین کند.
2. او برای او نقاشی های خاصی کشید.
3. او به او نشان داد که هنوز می تواند کارها را انجام دهد.
4. به دیدارش رفت و برایش اسباب بازی درست کرد.