متن: استیو نش از موفقیت تیمی بسیار بیشتر از موفقیت شخصی لذت می برد و همیشه می خواهد شکوه و شادی را با هم تیمی ها به اشتراک بگذارد. او یک کانادایی خودپسند است که در کشور هاکی بزرگ شده است. امروز استیو نش مجبور است به تنهایی بایستد حتی اگر از آن لذت نبرد. نقطه گارد فونیکس سان باید مجموعه‌ای از مهارت‌ها را در اختیار بگیرد که او را از هر بسکتبالیست بزرگ‌تر و سریع‌تری متمایز می‌کند. او بهترین بسکتبالیست این بازی محسوب می شود. نش 31 ساله در 8 می 2005 به عنوان با ارزش ترین بازیکن (MVP) NBA انتخاب شد. او گفت: "باور نکردنی است." "این یک راه طولانی برای من بوده است و من واقعا از بازی کردن به عنوان یک تیم لذت می برم، فقط سعی می کنم یک هم تیمی خوب باشم. این تنها راه برای من است تا کاری را که به عنوان یک بازیکن بسکتبال انجام می دهم برجسته کنم." این اولین بار است که یک کانادایی موفق به کسب یک جایزه فردی در NBA می شود. از 50 برنده جایزه MVP، تنها شش نفر نگهبان بوده اند: استیو نش، مجیک جانسون، اسکار رابرتسون، مایکل جردن، آلن آیورسون و باب کوزی. شاون ماریون، مهاجم فینیکس گفت: "من خوشحالم که او MVP را به دست آورد، که باعث می شود احساس کنیم همه ما MVP را دریافت کرده ایم." او ممکن است تنها کسی باشد که واقعاً معتقد است می تواند به این سطح برسد. او گفت: «من همیشه سعی می‌کنم برای خودم اهدافی تعیین کنم و چارچوب زمانی خاص خود را برای رسیدن به آنها داشته باشم و هیچ وقت از هیچ چیزی دست نمی‌کشم. اینطور نیست که نش بدون ساعت ها کار سخت به این نقطه رسیده است. علایق او بسیار فراتر از ورزش و NBA است. وجدان اجتماعی او به گونه‌ای است که در جشن‌های آخر هفته ستاره‌های NBA در فیلادلفیا در سال 2002، تی‌شرتی با شعار ضد جنگ به تن کرد. چیزی با دیگری.» او گفت. اوج حرفه ای یک بازیکن به صورت فردی وجود دارد. از بسیاری جهات، اوج حرفه یک بازیکن واقعاً با بردهای تیمی مشخص می شود."
سوال: منظور استیو نش از گفتن دو جمله آخر چیست؟
1. موفقیت یک بازیکن با تلاش فردی او تعیین می شود.
2. یک بازیکن بدون حمایت یک تیم موفق نخواهد شد.
3. یک بازیکن دیر یا زود موفق خواهد شد.
4. یک تیم همیشه موفقیت یک بازیکن را تعیین می کند.