متن: روز دیگر یکی از آشنایان من که مردی خوش اخلاق و جذاب بود، به من گفت که به طور غیرمنتظره ای خود را در نیویورک برای یک یا دو ساعت بین قرارها تنها یافته است. او به ویتنی رفت و زمان «خالی» را در شادی انفرادی به تماشای چیزها گذراند. برای او ثابت شد که این یک شوک تقریباً به بزرگی عاشق شدن است که بفهمد می تواند از تنهایی تا این حد لذت ببرد. از خودم پرسیدم از چه می ترسید؟ اینکه ناگهان به تنهایی متوجه می‌شود که حوصله خود را سر می‌برد، یا به سادگی، هیچ شخصی برای ملاقات وجود ندارد؟ اما با برداشتن گامی قاطع، او اکنون در آستانه ماجراجویی است. او قرار است به فضای درونی خودش برای فضانورد پرتاب شود. هر برداشت او با طراوت تازه ای به سراغش می آید و برای مدتی به طرز شگفت آوری بدیع به نظر می رسد. برای هر کسی که بتواند چیزها را برای خودش با چشم غیرمسلح ببیند، برای یک یا دو لحظه چیزی شبیه یک نابغه می شود. با حضور انسان دیگری، بینایی به طور اجتناب ناپذیر تبدیل به دوبینی می شود. ما مشغول این هستیم که همسفر من در این مورد چه می بیند یا چه فکری می کند و من در مورد آن چه فکر می کنم؟ تاثیر اولیه از بین می رود. "موسیقی که با تو شنیدم فراتر از موسیقی بود." دقیقا. و بنابراین خود موسیقی فقط به تنهایی شنیده می شود. تنهایی نمک شخصیت است. طعم اصیل هر تجربه را به ارمغان می آورد. "تنها هرگز تنها نیست: روح ماجراجویی می کند، در باغی آرام قدم می زند، در خانه ای خنک، مجرد ماندن در آنجا." تنهایی با افراد دیگر به شدت احساس می شود، زیرا با دیگران، حتی با یک عاشق، گاهی اوقات از اختلاف سلیقه، خلق و خو و خلق و خوی خود رنج می بریم. آمیزش انسانی اغلب مستلزم آن است که لبه ادراک را نرم کنیم، یا در همان لحظه از حقیقت شخصی به دلیل ترس از صدمه دیدن، یا حضور نامناسب، به عبارتی برهنه، در یک موقعیت اجتماعی کناره گیری کنیم. ما به تنهایی می توانیم به طور کامل هر چیزی که هستیم باشیم و هر آنچه را که احساس دروغ می کنیم احساس کنیم. این یک تجمل بزرگ است! برای من جالب‌ترین چیز در مورد زندگی انفرادی، و زندگی من در بیست سال گذشته، این است که به طور فزاینده‌ای با ارزش می‌شود. وقتی می‌توانم از خواب بیدار شوم و طلوع خورشید را از روی اقیانوس تماشا کنم، مانند بیشتر روزها، و بدانم که یک روز کامل در پیش دارم، بدون وقفه، که در آن چند صفحه بنویسم، با سگم قدم بزنم، دراز بکشم. بعد از ظهر برای مدت طولانی فکر می کنم (چرا یک فرد در موقعیت افقی بهتر فکر می کند؟)، بخوانید و به موسیقی گوش دهید، من غرق در شادی هستم. من تنها زمانی که بیش از حد خسته هستم، زمانی که بیش از حد طولانی بدون وقفه کار کرده ام، زمانی که از آن زمان احساس خالی بودن می کنم و نیاز به پر کردن دارم، تنها هستم. و من گاهی وقتی بعد از یک سفر سخنرانی به خانه برمی گردم، وقتی افراد زیادی را دیده ام و زیاد صحبت کرده ام، تنها هستم و سرشار از تجربه ای هستم که باید مرتب شود. سپس برای مدتی خانه احساس بزرگی و خالی بودن می کند و من در شگفتم که خود من کجا پنهان شده است. باید به آرامی با آبیاری گیاهان و شاید با نگاهی دوباره به هر یک به گونه ای که انگار یک شخص است، دوباره آن را گرفت. مدتی طول می کشد، در حالی که موج سواری را تماشا می کنم که در فواره های انتهای زمین منفجر می شود، اما لحظه ای فرا می رسد که جهان از بین می رود، و خود دوباره از ناخودآگاه عمیق بیرون می آید و تمام آنچه را که اخیراً تجربه کرده ام را باز می گرداند. زمانی که می توانم دوباره با قدرت های پنهانم صحبت کنم، کاوش و به آرامی درک می کنم، و رشد می کنم، و تازه می شوم، تا زمانی که مرگ ما را از هم جدا کند.
سوال: نظر نویسنده در مورد تنهایی کدام یک از موارد زیر است؟
1. تنها بودن در واقع یک ماجراجویی برای کاوش در فضای بیرونی فرد است.
2. مردم تنها هستند زیرا ارتباط بین یکدیگر ندارند.
3. زمانی که تنهاست می توان از طعم اصیل هر تجربه لذت برد.
4. مردم باید تنها باشند زیرا تنها در این صورت است که دید دوگانه دارند.