متن: یک دشمن جدید سنت های ژاپنی را تهدید می کند: اوقات فراغت. دولت در بخشی از تلاش خود برای افزایش واردات، تلاش می کند مردم کمتر کار کنند و بیشتر خرج کنند. کارگران منزجر شده اند. ارقام از تعصب غربی ها حمایت می کند که ژاپنی ها همه بدون بازی کار می کنند. دولت در آوریل گذشته در تلاش برای وادار کردن کارگران به دور کردن میز و ماشین‌هایشان گفت که کشور باید از 2100 ساعت کار متوسط در سال به 1899 ساعت و پنج روز تا سال 1992 کاهش دهد. از ابتدای فوریه، بانک‌ها و ادارات دو شنبه یک شنبه ماه دولت امیدوار است که دیگران از این رویه پیروی کنند. اما کمی متقاعد کردن مورد نیاز خواهد بود. شرکت‌های کوچک از این بابت بسیار عصبانی هستند و می‌ترسند رقابت‌ها ساعت را کاهش ندهند. اتحادیه‌ها خوشحال‌تر از این نیستند: آنها حتی در روزنامه‌ها در مورد ادعای خود علیه فشار خارجی که اوقات فراغت را بر آنها تحمیل می‌کند، استدلال کرده‌اند. آنها می گویند ساعات کوتاه تر، کاهش دستمزد پنهان است. صنعتگران که هیچ مخالفتی با برنامه‌های دولت ندارند، اذعان دارند که ساعات کمتر به کاهش هزینه‌ها کمک می‌کند. ژاپنی‌های جوان‌تر که قرار است علیه والدین سخت‌کوش خود عمل کنند، هیچ نشانه‌ای از تمایل به مرخصی نشان نمی‌دهند. اما برخلاف کارگران مسن تر، آنها در اوقات فراغت خود پول خرج می کنند. به تماشای تلویزیون بسنده نمی کنند، می رقصند، لباس می پوشند، در کافه ها می نشینند، به کنسرت های پاپ می روند و عموماً رونق صنعت فراغت را هدایت می کنند. حالا که آنها می دانند چگونه مصرف کنند، شاید غرب بتواند به آنها یاد بدهد که استراحت کنند و لذت ببرند.
سوال: چه کسی سیستم ساعت کوتاه را پشتیبانی می کند؟
1. شرکت های کوچک
2. اتحادیه ها
3. صنعت گران
4. نسل جوان