متن: چگونه می توانیم خطر را کاهش دهیم؟ چهار رویکرد کلی برای مقابله با خطرات آتشفشانی وجود دارد. ما می‌توانیم سعی کنیم خطر را که اغلب یک کار غیرممکن است، حفظ کنیم. ما می توانیم سعی کنیم مسیر آن را تغییر دهیم یا تاثیر آن را بر توسعه موجود کاهش دهیم. ما می توانیم برای محافظت از توسعه آینده گام برداریم. ما همچنین می‌توانیم تمام تلاش خود را بکنیم تا قبل از نیاز، طرح‌های واکنش به بلایا را اجرا کنیم. از بین بردن تهدید واضح است که هیچ راهی برای متوقف کردن فوران وجود ندارد. با این حال، ما می‌توانیم با تقویت سازه‌ها، به عنوان مثال، ساختن کارهای حفاظتی مانند دیوارها برای خارج کردن گدازه از مناطق توسعه‌یافته، تلاش کنیم تا اثرات فوران را کاهش دهیم. چنین تلاش هایی می توانند موفقیت آمیز بوده و باشند، اما در فوران های بزرگ مقیاس استفاده محدودی دارند. برنامه ریزی برای آینده حفاظت از توسعه آینده در برابر خطرات آتشفشانی یک کار ساده است. قبل از ساختن خانه ها، باید در مورد خطر قضاوت کنیم. اگر خطر خیلی بزرگ به نظر می رسد، باید مکان امن تری پیدا کرد. این نوع برنامه ریزی بسیار مؤثر است، اما اغلب مردم به سمت سرزمین سرسبز و در حال چرخش یک آتشفشان آرام کشیده می شوند. آمادگی برای فاجعه هنگامی که یک آتشفشان زنده می شود، ممکن است چند هفته زمان کافی برای جلوگیری از یک تراژدی نباشد. برنامه ریزی کلید نجات زندگی است. قبل از بروز علائم هشدار دهنده، مردم باید در مورد خطرات آتشفشانی آموزش ببینند. برنامه های فرار باید در جای خود باشد. ارتباط بین دانشمندان، مسئولان، رسانه ها و عموم مردم باید تمرین شود. اقدامات اضطراری باید اندیشیده شده و مورد توافق قرار گیرد. اگر به اهمیت این تلاش ها شک دارید، نگاهی دیگر به تراژدی های آتشفشانی گذشته، مانند فوران نوادو دل روئیز بیندازید. خرابی های ارتباطی، شهر آرمرو را برای فرار آماده نکرد. هنگامی که یک گل و لای مرگبار از شیب پایین آمد، 21000 نفر - 90 درصد از مردم شهر - جان خود را از دست دادند.
سوال: نویسنده از نوادو دل رویز برای اثبات _ .
1. عدم موفقیت در جلوگیری از وقوع خطرات آتشفشانی
2. اهمیت آمادگی برای فوران آتشفشانی
3. شجاعت مردم در شهر آرمرو
4. عدم قطعیت آسیب آتشفشان