متن: روزی مردی پیله ای از پروانه را در جنگل پیدا کرد. او چندین ساعت آنجا نشست و پروانه را تماشا کرد. ناگهان سوراخ کوچکی ظاهر شد و پروانه تلاش زیادی کرد تا بدن خود را از آن سوراخ کوچک عبور دهد. سپس به نظر می رسید که دیگر پیشرفتی نداشته باشد. به نظر می رسید که تا جایی که می توانست پیش رفته بود و نمی توانست جلوتر برود. بنابراین مرد تصمیم گرفت به پروانه کمک کند. تکه باقی مانده پیله را برید تا پروانه به راحتی بیرون بیاید. اما در کمال تعجب، پروانه با بیرون آمدن از پیله بدن سنگین و بالهای بسیار کوچکی به دست آورد. مرد به تماشای پروانه ادامه داد زیرا انتظار داشت هر لحظه بدن کوچکتر شود و بالها بزرگتر شوند و بتوانند پرواز کنند. اما هیچ کدام اتفاق نیفتاد. در واقع، پروانه بقیه عمر خود را با بدنی سنگین و بال های کوچک در حال خزیدن گذراند. هرگز قادر به پرواز نبود. مرد در مهربانی خود بود، اما قوانین طبیعت را نمی فهمید. قبل از اینکه پروانه از پیله خارج شود، مایعی از بدنش باید به بال هایش ریخته شود و سپس برای پرواز آماده شود. باید تلاش سختی برای عبور از دهانه کوچک داشته باشد تا آزادی خود را از پیله به دست آورد. گاهی اوقات مبارزه دقیقا همان چیزی است که ما در زندگی به آن نیاز داریم. اگر خدا به ما اجازه می داد که بدون هیچ مشکلی از زندگی خود عبور کنیم، باعث شکست ما می شد. ما آنقدر قوی نخواهیم بود که می توانستیم باشیم. ما هرگز نتوانستیم پرواز کنیم
سوال: بهترین عنوان برای داستان چیست؟
1. عشق به پیله.
2. لذت کمک به یکدیگر
3. درس پیله
4. انتظار برای پروانه