متن: پانزده سال پیش در یک نمایشگاه شلوغ با هم آشنا شدیم. همانطور که به جلو رفتم، با شک به او نگاه کردم، مطمئن نبودم که از این غریبه چه کنم. فروشنده ای به درستی معرفی کرد و اگرچه با هم آشنا شدیم، اما به او اعتماد نکردم. من او را سوپر صدا می کنم. می دیدم که به او خیره می شوم و در این فکر می کنم که او چه رازهایی دارد. متوجه شدم که بیشتر و بیشتر با سوپر وقت می گذرانم، او را می شناسم، یاد می گیرم که به او اعتماد کنم. دوستان دیگرم خیلی زود حسادت کردند و اظهار داشتند که من زمان زیادی را با او سپری کردم. درست بود، اما من احساس گناه نمی‌کردم، چون می‌توانستم با او فقط خودم باشم. او به ظاهر، دستمزد و شکست من اهمیتی نمی داد. هیچ کدام از این چیزها برای او مهم نبود. سپس _ یک روز _ گفت _ می خواهد _ دنیا را به من نشان دهد. او گفت _ که _ من _ می توانم _ بخواهم _ بروم _ هر جا، _ هر جا _ اصلا. . وقتی از او خواستم نیویورک را به من نشان دهد، تردید نکرد. او چراغ های درخشان برادوی، مجسمه باشکوه آزادی و خیلی چیزهای دیگر را به من نشان داد. اواخر شب بازی کردیم. گاهی من برنده می شدم، گاهی او. از طریق او با افراد دیگری آشنا شدم. مردان و زنانی که اگر او نبود هرگز نمی دیدم. سپس ناگهان بیمار شد. او قادر به انجام هیچ کاری نبود و من احساس درماندگی می کردم زیرا نمی دانستم چه مشکلی دارد. اما من کسانی را که می‌توانستند می‌شناختم. در حالی که او را معاینه می‌کردند، در اتاق قدم زدم. اگر چیز جدی بود چه؟ اگه بمیره چی؟ من گریه کردم اما خوشبختانه او دوباره خوب شد. به او نگاه کردم و همراه، معلم، مربی، راهنمای سفر و خیلی چیزهای دیگر را دیدم. او دوست من بود، بهترین دوست من. او کامپیوتر من است.
سوال: به گفته او کدام سمت نویسنده برای سوپر اهمیت زیادی دارد؟
1. حقوق او و اعضای خانواده اش.
2. موفقیت او در کار و زندگی.
3. قیافه و لباسش.
4. هیچ چی.