متن: اخیراً تحقیقی در لندن، بیرمنگام و لیدز در میان معلمان مدارس مختلف در مورد مدیریت رفتار دانش‌آموزان انجام شد. اکثر معلمان می گویند که مدیریت رفتار بزرگترین چالشی است که در تدریس با آن مواجه هستند. آنها با رویکرد "یک اندازه متناسب با همه" در مدیریت رفتار مخالف هستند و معتقدند که نحوه برخورد آنها با رفتار بستگی به تحلیل آنها از آنچه باعث می شود دارد. بسیاری از معلمان تجزیه و تحلیل را در سه مرحله انجام می دهند. ابتدا آنچه دانش آموز انجام می دهد را مشاهده می کنند، سپس به آنچه که رفتار را هدایت می کند نگاه می کنند و در نهایت تشخیص می دهند که مشکل واقعی برای مقابله با چیست، توجه طلبی یا ناتوانی در پیگیری درس ها و غیره. .. با این حال، بسیاری از معلمان گاهی اوقات آن را دشوار می دانستند زیرا مدارس همیشه به طور مؤثر اطلاعات لازم را در مورد دانش آموزان برای انجام این کار به آنها منتقل نمی کردند. رفتارها به طور کلی به سطوح پایین، متوسط و بالا تقسیم می‌شوند. معلمان احساس می‌کردند که رفتار سطح پایین و بالا به راحتی قابل تجزیه و تحلیل و مقابله است، زیرا رفتار سطح پایین به‌عنوان کم‌خطرترین مشکل تلقی می‌شود؛ و ساختار روشنی برای برخورد وجود دارد. با رفتار سطح بالا با این حال، هیچ ساختار روشن و راه‌های مؤثری برای رسیدگی به رفتار سطح متوسط وجود ندارد که ممکن است باعث احساس شکست در برخی از معلمان شود. معلمان همچنین احساس می‌کنند که قوانین حمایت از دانش‌آموزان منجر به این شده است که معلمان حقوق کمتری برای مدیریت رفتار داشته باشند. اگر آنها با رفتاری اشتباه یا نادرست برخورد کنند یا دیده شود که با آن رفتار می‌کنند، نتایج می‌تواند بسیار جدی باشد: آسیب به کودک یا معلم، به خصوص شغل آنها.
سوال: کدامیک از موارد زیر درست نیست؟
1. اکثر معلمان معتقدند مدیریت رفتار بزرگترین چالش آنهاست.
2. معلمان احساس می کنند رفتار سطح بالا سخت ترین کار است.
3. هیچ ساختار مشخصی برای مقابله با رفتار سطح متوسط وجود ندارد.
4. برخی از دانش آموزان فقط برای جلب توجه دیگران رفتار بدی دارند.