متن: سال ها پیش تشخیص داده شد که پدرم به بیماری قلبی جدی مبتلا شده است. او را معلول دائمی کردند، اما او همچنان می‌خواست کاری کند که خودش را مشغول کند، بنابراین تصمیم گرفت به صورت داوطلبانه در بیمارستان کودکان محلی کار کند. پدرم عاشق بچه ها بود این کار برای او عالی بود. با آنها صحبت می کرد و با آنها بازی می کرد و با آنها هنر می کرد. یکی از بچه های او دختری بود که به بیماری نادری مبتلا بود که او را از گردن به پایین فلج کرد. اسم بیماری را نمی‌دانم، اما می‌دانم که برای دختری حدوداً هشت یا نه ساله بسیار ناراحت کننده بود. او نمی توانست کاری انجام دهد و بسیار افسرده بود. پدرم تصمیم گرفت به او کمک کند. او شروع به دیدن او در اتاقش کرد و رنگ، قلم مو و کاغذ آورد. کاغذ را روی پشتی ایستاد، قلم مو را در دهانش گذاشت و شروع به نقاشی کرد. اصلا از دستش استفاده نمی کرد. فقط سرش حرکت می کرد. هر وقت می توانست به او سر می زد و برایش نقاشی می کشید. در تمام مدت او به او می گفت: "ببین، تو می توانی هر کاری را که اراده کنی انجام دهی." بالاخره با استفاده از دهانش شروع به نقاشی کرد و او و پدرم با هم دوست شدند. اندکی بعد دخترک مرخص شد. یک روز در لابی بیمارستان، پدرم متوجه باز شدن درهای ورودی شد و سپس دختر کوچکی که فلج شده بود، اما این بار در حال راه رفتن بود، وارد شد. مستقیم به سمت پدرم دوید و او را خیلی محکم در آغوش گرفت. عکسی را که با دستانش انجام داده بود به او داد. در پایین نوشته شده بود: "از اینکه به من کمک کردید راه بروم متشکرم." پدرم هر وقت این داستان را برای ما تعریف می کرد گریه می کرد و ما هم همینطور. او می گفت: "گاهی اوقات عشق قدرتمندتر از پزشکان است."
سوال: چرا پدر نویسنده در بیمارستان داوطلب شد؟
1. او می خواست دکتر شود.
2. دوست داشت دیگران باشد.
3. نمی خواست خودش را تنها بگذارد.
4. او نمی دانست که به شدت بیمار است.