متن: گاهی اوقات درست زمانی که برای تغییر باورهایمان به قدرت معجزه نیاز داریم، آن‌ها در مکان‌هایی تحقق می‌یابند که انتظارش را نداریم. آنها می توانند به عنوان یک تغییر شدید در واقعیت فیزیکی ما یا به عنوان یک همزمانی ساده در زندگی ما به سراغ ما بیایند. گاهی اوقات آنها بزرگ هستند و نمی توان آنها را از دست داد گاهی اوقات آنها آنقدر ظریف هستند که اگر ما آگاه نباشیم، ممکن است به طور کلی آنها را از دست بدهیم. آنها می توانند از لب های غریبه ای بیایند که به طور ناگهانی و مرموز در همان لحظه با آن روبرو می شویم. اگر با دقت گوش کنیم، همیشه کلمات مناسب را در زمان مناسب می شنویم تا ما را در درک چیزی که ممکن است لحظاتی قبل متوجه آن نشده ایم، خیره کنیم. در یک بعد از ظهر سرد ژانویه در سال 1989، در حال پیاده روی از مسیری بودم که به بالای کوه هورب مصر منتهی می شود. من روز را در صومعه سنت کاترین گذرانده بودم و می خواستم تا غروب آفتاب به قله برسم تا دره زیر را ببینم. همانطور که در مسیر باریک پیچیدم، گاهی کوهنوردان دیگری را می دیدم که از یک روز در کوه پایین می آمدند. در حالی که آنها معمولاً با تکان دادن سر یا سلام کردن به زبانی دیگر عبور می کردند، آن روز مردی بود که هیچ کدام را انجام نداد. او را دیدم که از آخرین سوئیچ بک در مسیری که به پشت کوه منتهی می شد می آمد. وقتی نزدیکتر می‌شد، می‌توانستم ببینم که لباسش متفاوت از سایر کوهنوردانی است که دیده بودم. این مرد به جای پارچه‌ها و سبک‌های با تکنولوژی بالا که معمول بود، لباس سنتی مصری می‌پوشید. او یک گالابیای پاره شده و زنگاردار و صندل های آشکارا قدیمی و ضخیم پوشیده بود که غبار پوشیده شده بود. با این حال، چیزی که ظاهر او را بسیار عجیب می کرد این بود که آن مرد حتی مصری به نظر نمی رسید! او یک مرد آسیایی با قاب کوچک بود، موهای بسیار کمی داشت و عینک گرد و سیمی به چشم داشت. وقتی به هم نزدیک شدیم، من اولین نفری بودم که حرف زدم: «سلام»، لحظه ای در مسیر ایستادم تا نفسی تازه کنم. وقتی نزدیکتر می شد صدایی از مرد نمی آمد. فکر کردم شاید صدایم را نشنیده باشد یا باد صدای مرا به سمت دیگری از او دور کرده است. ناگهان او درست مقابل من در سمت مرتفع مسیر ایستاد، از روی زمین نگاه کرد و یک جمله را به انگلیسی برایم گفت: «گاهی اوقات تا زمانی که آن را از دست ندهی نمی‌دانی چه چیزی را از دست داده‌ای. "در حالی که آنچه را که تازه شنیده بودم درک کردم، او به سادگی دور من قدم زد و به پایین رفتن از مسیر ادامه داد. آن لحظه از زندگی من یک معجزه کوچک بود. دلیل آن کمتر به صحبت های مرد و بیشتر به زمان و زمینه مربوط می شود. سال 1989 بود و جنگ سرد رو به پایان بود. چیزی که مرد مسیر نمی توانست بداند این است که در طول سفر زیارتی ام در مصر و به ویژه در طول پیاده روی من به بالای کوه موسی بود که من زمان را برای گرفتن تصمیماتی اختصاص دادم که روی شغلم در این منطقه تأثیر بگذارد. صنعت دفاعی، دوستانم، خانواده ام و در نهایت زندگی من. باید از خودم می‌پرسیدم که شانس مردی آسیایی با لباس گالابیای مصری که از بالای این کوه تاریخی پایین می‌آید، درست زمانی که من بالا می‌رفتم، جلوی من می‌ایستاد، و حکمتش را به ظاهر از ناکجاآباد عرضه می‌کرد، چقدر بود. پاسخ من به _ آسان بود: شانس کم بود! در برخوردی که کمتر از دو دقیقه در کوهی در نیمه‌ی راه دور دنیا از خانه‌ام به طول انجامید، یک غریبه کاملاً شفاف‌سازی و اشاره‌ای به یک هشدار در مورد تغییرات عظیمی که ظرف چند روز انجام خواهم داد، به ارمغان آورد. از نظر من، این یک معجزه است. من گمان می کنم که همه ما هر روز معجزات کوچکی را در زندگی خود تجربه می کنیم. گاهی ما عقل و شهامت این را داریم که آنها را به خاطر آنچه هستند بشناسیم. در لحظاتی که این کار را نمی کنیم، این نیز اشکالی ندارد. به نظر می رسد که معجزات ما راهی برای بازگشت دوباره و دوباره به ما دارند. و هر بار که این کار را انجام می دهند، کمی کمتر می شوند، تا زمانی که ما نمی توانیم پیامی را که آنها به زندگی ما می آورند از دست بدهیم! نکته کلیدی این است که آنها همه جا هستند و هر روز به دلایل مختلف، در پاسخ به نیازهای متفاوتی که ممکن است در لحظه داشته باشیم، رخ می دهند. کار ما ممکن است کمتر در مورد زیر سوال بردن چیزهای خارق العاده ای باشد که در زندگی روزمره ما اتفاق می افتد و بیشتر در مورد پذیرش هدایایی باشد که آنها می آورند.
سوال: چرا نویسنده به کوه حورب در مصر زیارت کرده است؟
1. او در جستجوی معجزه ای در زندگی خود بود.
2. مکان مقدسی بود که یک متدین به آنجا می رفت.
3. او قصد داشت مقدمات زندگی خود را در آینده فراهم کند.
4. او با صبر و حوصله منتظر ملاقات با شخص عاقل بود.