متن: کوهی از لوبیا سبز یک پاکت دیگر در پست. نام من، الکساندر اسپنسر، در جلو تایپ شده است. میندازمش زیر تخت. انبوه پاکت ها در حال رشد هستند. پاکت ها درخواستی برای همه کالج هایی بود که قرار بود در آن شرکت کنم. پاکت اول رو باز کردم بعد برنامه رو دیدم، همه اون جاهای خالی رو که قرار بود با نوشته خودم پر کنم، جاهایی برای اسم و تاریخ تولد و معدل و ... بیانیه هدفم. مدت زیادی به آنها نگاه کردم. می توانستم ساعت ها بنویسم و تمام آن فضاها را پر نکنم. بنابراین من برنامه را دوباره در پاکت قرار دادم. روز بعد که وقت داشتم پر می کردم. اما یک پاکت دیگر رسید. و سپس توده شروع شد. توده من را می ترساند -- واقعاً مانند یک هیولا است. در تمام این مدت سنگینی یک میلیون پاکت را روی سرم می بارید تا اینکه مادربزرگم با من تماس گرفت و می خواهد بداند حالم چطور است. می‌گویم: «تکلیف‌های زیادی بر من غلبه می‌کند. او می‌گوید: «عزیزم، تو آن را ذره ذره می‌گیری» و به من یاد لوبیا سبز می‌اندازد. وقتی بچه بودم از لوبیا سبز متنفر بودم. ولی مامانم گفت تا ده لوبیا سبز نخوردم نمیتونم از سفره برم. تنها در پشت میز، ساعت ها به لوبیا سبز خیره شدم. کوهی از لوبیا سبز بود. من نمی توانستم این کار را انجام دهم. مادربزرگم نزد من آمد و پرسید که آیا می توانم یک لوبیا سبز بخورم؟ "اما ننه، من باید ده تا بخورم!" او گفت تنها کاری که باید انجام می دادم این بود که یک لوبیا سبز بخورم. یک عدد لوبیا سبز کوچک. پس یکی خوردم بد بود، اما نه آنقدر که فکر می کردم بد باشد. سپس دوباره از من پرسید که آیا می توانم یکی بخورم؟ بنابراین نه بار دیگر یک لوبیا سبز خوردم. مادربزرگم از پاکت ها خبر ندارد، اما به من می گوید هر کسی می تواند هر روز یک کار را انجام دهد. به اتاقم برگشتم و روی تخت دراز کشیدم. درست مثل وقتی که بچه بودم، سرم را پایین انداختم تا به انبوه پاکت نامه ها نگاه کنم. ایناهاش. اما به جای یک هیولا، من توده ای از لوبیا سبز را می بینم. چه کسی از لوبیا سبز می ترسد؟
سوال: فکر می کنید نویسنده در ادامه چه خواهد کرد؟
1. او درخواست ها را یکی پس از دیگری پر می کند.
2. او به دانشگاهی که آرزویش را دارد می رود.
3. او تمام پاکت ها را دور می اندازد.
4. او لوبیا سبز را خواهد خورد.