متن: فرزندانم، پل چهار ساله و بیلی سه ساله که در محوطه بازی مطب دکتر نشسته بودند، یک برج لگو ساختند در حالی که ما منتظر بودیم که برای معاینه پل با ما تماس بگیرند. در حالی که سعی کردم خیلی خسته نباشم، گفتم: "بسیار خوب، بچه ها." شوهرم برای کاری دور بود و تنها بودن با بچه ها برایم سخت بود. گاهی احساس می کردم در جنگل زندگی می کنم تا حومه شهر. گفتم: «لگو را در دهانت نگذار، بیلی. پل آن را از او گرفت: "این خوب نیست، پل." او لگو را پس داد. نگاهی به اتاق انتظار انداختم. زنی داشت چیزی می خورد، زن و شوهر مشغول صحبت بودند و پیرمردی با ژاکت آبی در حال خواندن مجله بود. کاش می توانستم مدتی آرام بنشینم. می خواستم بتوانم استراحت کنم یا به تنهایی به خرید بروم. یک دفعه از خودم خجالت کشیدم. من چه جور مادری بودم؟ "خدایا" به من کمک کن تا بهترین مادری باشم که می توانم باشم. پرستار برای آوردن ما به اتاق انتظار آمد. درست در همان لحظه، پیرمردی که در اتاق انتظار بود، مجله اش را زمین گذاشت و به سمت من آمد. در حالی که لبخندی بر لب داشت، گفت: "بدون شک فرزندان شما خوش شانس هستند که چنین مادر فوق العاده ای دارند." به دنبال پرستار وارد اتاق معاینه شدیم. در حالی که او پل را وزن می کرد، به او گفتم که آن مرد چگونه روزم را ساخته است. مادر شدن هنوز هم گاهی جنگل است، اما حالا که احساس خستگی می کنم یاد سخنان دلگرم کننده آن آقا پیر می افتم.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. نویسنده اغلب به تنهایی به خرید می رفت.
2. شوهر نویسنده همیشه در کار بود.
3. نویسنده نمی داند چگونه مادر خوبی باشد.
4. نویسنده از سخنان پیرمرد بسیار دلگرم شد.