متن: آقای جکسون در مرکز لندن زندگی می کرد اما یک هتل نزدیک فرودگاه داشت. بسیاری از خارجی ها در آنجا شب ماندند. او جز انگلیسی زبان دیگری نمی دانست و درک بازدیدکنندگان خارجی برایش سخت بود. گاهی مجبور می شد از این ژست برای صحبت با آنها استفاده کند و تمام تلاشش را می کرد تا خودش را بفهمد. اما او اغلب سوء تفاهم می شد و برای او دردسرهای زیادی به همراه داشت. یکی از دوستانش که چند زبان خارجی در دانشگاه تدریس می کرد به او آموزش می داد. خوشحال بود و درس می خواند. در ابتدا مقداری یاد گرفت، اما به زودی متوجه شد که به خاطر سپردن کلمات و عبارات چندان آسان نیست. دوستش به او توصیه کرد که عبارات مفید را در دفترش یادداشت کند تا در مواقع لزوم از آنها استفاده کند. همانطور که به او گفته شد عمل کرد. او انجام این کار را برای او مفید دانست. یک روز عصر، افراد زیادی در اتاق غذاخوری بودند. همه آنها مشغول خوردن چیزی بودند به جز یک ژاپنی. او آنجا سرگردان بود و منتظر همسرش بود که خودش را در طبقه بالا لباس می پوشاند. آقای جکسون با خودش فکر کرد: "مرد می خواهد چیزی بخورد اما انگلیسی نمی داند. اجازه دهید به او کمک کنم." از آنجایی که او فقط کمی ژاپنی می دانست، مجبور شد دفترچه یادداشت خود را بیرون بیاورد و با اشاره به جمله "من گرسنه هستم" آن را به مرد نشان داد. ژاپنی ها نگاهی به آن انداختند و دو پوند به او دادند و رفتند.
سوال: آقای جکسون مجبور شد از این ژست استفاده کند زیرا _ .
1. او می خواست که بازدیدکنندگان خارجی او را درک کنند
2. او می خواست زبان های خارجی را از بازدیدکنندگان یاد بگیرد
3. او امیدوار بود که رسم بازدیدکنندگان خارجی را بداند
4. او امیدوار بود که بازدیدکنندگان خارجی بیشتری شب را در هتل او بمانند