متن: یک روز صبح با صدای عصبانی مادرم از خواب بیدار شدم. چشمانم را باز کردم و دیدم ساعت هفت و چهل است، بنابراین از رختخواب بیرون پریدم و بدون صبحانه به ایستگاه اتوبوس نزدیکی رفتم. خوشبختانه اتوبوس به محض اینکه سوار شدم شروع به حرکت کرد. مطمئن بودم قبل از به صدا درآمدن زنگ می توانم به مدرسه برسم. اما اتوبوس ناگهان متوقف شد. مشکلی وجود داشت و مجبور شدیم پیاده شویم و منتظر یکی دیگر باشیم. احساس می‌کردم نمی‌توانم صبر کنم و مدرسه فقط پانزده دقیقه پیاده روی دارد، بنابراین با بیشترین سرعت ممکن به سمت مدرسه دویدم. درست در همین لحظه، باران شدید شروع به باریدن کرد. با تمام لباس هایم خیس به کلاس رسیدم. آقای اسمیت، معلم فیزیک ما، کلاسش را شروع کرده بود. من همیشه از او می ترسیدم. لحظه ای تردید کردم و بعد در را باز کردم. آقای اسمیت با عصبانیت گفت: "دوباره تو هستی، جیم." بهت گفته بودم دیر نکنی ولی تو...." بعد که متوجه لباسهای خیس من شد ناگهان ایستاد. سریع کتش را در آورد و از من خواست آن را بپوشم. "من تو را نمی خواهم. با مهربانی گفت که سرما بخورم. من با ژاکت آقای اسمیت به سمت صندلی خود رفتم. برای من کمی بزرگ بود اما در آن احساس گرما می کردم. برای اولین بار کلاس فیزیک آقای اسمیت را پیدا کردم. خیلی جالب بود و من در مورد ترس از او نظرم را تغییر دادم.
سوال: طبق این متن، احتمالاً کلاس ها در مدرسه جیم در ساعت _ .
1. 9
2. ساعت 8 صبح
3. 7 صبح
4. ساعت 7:30 صبح