متن: حدود ده روز پیش شروع کردم به نوشتن مقاله ای در مورد موضوع فرزندپروری. کاش می توانستم آن را منتشر کنم. اما در روزهای بین نگارش و انتشار، اتفاق ناگواری افتاد. مقاله من در مورد هنر گمشده راه رفتن به مدرسه، سه روز قبل از اینکه پسر 8 ساله ای به نام لیبی کلتزکی در بروکلین سعی کرد برای اولین بار از اردوگاه تابستانی خود به خانه برود، به پایان رسید. امروز جزییات مربوط به قتل لیبی کلتزکی را شرح نمی دهم، جز برای اشاره به این واقعیت آشکار که هر پدر و مادری که در مورد آن شنیده بودند وحشت زده می شد. اتفاقی که در این هفته افتاد یکی از بزرگترین دلایلی است که چرا تعداد کمی از بچه ها اکنون به مدرسه می روند. از نظر تئوری، پیاده روی تا مدرسه عادت شگفت انگیزی است که می تواند به کودکان استقلال بیاموزد، آنها را با محله هایشان آشنا کند و فعالیت بدنی را تشویق کند. برای محیط زیست بهتر است، ترافیک را آسان می کند و به طور کلی سرگرم کننده ترین انتخاب است. با این حال، بسیاری از ما والدین، با ذکر مشکلات تدارکات و مسافت، این عادت را مجاز نمی‌دانیم. چیزی که کمتر در مورد آن صحبت می کنیم ترس ماست. شاید اصل ماجرا همین باشد. در واقع، این یک واکنش قابل درک است. اما یک مورد ضروری نیست. اتفاقی که این هفته افتاد بسیار نادر است. جدا کردن واقعیت از احساسات کار دشواری است. تعداد بسیار کمی از ما آماده بودیم که در مورد اخراج فرزندان کوچکمان بدون توجه به آنچه اتفاق می‌افتد، نفس راحتی بکشیم. الان خیلی بیشتر نگران هستیم. خبر خوب این است که ما مجبور نیستیم باشیم. آن دسته از کودکانی که به تنهایی به مدرسه می روند، می توانند زمانی که محله یک "اتوبوس مدرسه پیاده روی" تشکیل می دهد، اسکورت شوند. آن وقت است که والدین تعیین شده با گروه هایی از کودکان از خانه تا مدرسه راه می روند. با بهره مندی از ایمنی، به کودکان این امکان را می دهد که از یکی از لذت های دوران کودکی لذت ببرند. این یک انتخاب آسان و مقرون به صرفه است. اتوبوس مدرسه پیاده روی ایده خوبی است که والدین به آن فکر می کردند. اقدامات مناسب معمولاً وجود دارد. گاهی تنها چیزی که می خواهند کمی همکاری و کمی شجاعت است.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به پیاده روی اتوبوس مدرسه چیست؟
1. مشکوک.
2. حمایت کننده.
3. نگران.
4. در حال تغییر.