متن: من هرگز شبی را فراموش نمی کنم، چند سال پیش، زمانی که ماریون جی داگلاس در یکی از کالسکه های من دانشجو بود. (من به دلایل شخصی از نام واقعی او استفاده نکرده ام. همانطور که او درخواست کرده است.) اما این داستان واقعی او است که قبل از یکی از کلاس های آموزش بزرگسالان ما گفته است. او به ما گفت که چه فاجعه ای در خانه اش رخ داده است، نه یک بار، بلکه دو بار. اولین باری که دختر پنج ساله اش را از دست داد، فرزندی که او را می پرستید. او و همسرش فکر می کردند که نمی توانند اولین باخت را تحمل کنند. اما همانطور که او گفت: "ده ماه بعد، خداوند یک دختر کوچک دیگر به ما داد و او در عرض پنج روز مرد." تحمل این دوتایی تقریبا زیاد بود. این پدر به ما گفت: «نتونستم تحمل کنم. "نمی توانستم بخوابم، نمی توانستم غذا بخورم، نمی توانستم استراحت کنم یا استراحت کنم. اعصابم کاملا متزلزل شده بود و اعتماد به نفسم از بین رفته بود." بالاخره نزد پزشکان رفت. یکی قرص های خواب آور و دیگری سفر را توصیه کرد. او هر دو را امتحان کرد، اما هیچ کدام کمکی نکرد. او گفت: بدنم انگار در زهری احاطه شده است و آرواره‌های آن هر روز سفت‌تر می‌شوند. تنش اندوه ---- اگر تا به حال از اندوه فلج شده اید، می دانید منظور او چیست. اما خدا را شکر، یک فرزند داشتم ----یک پسر چهار ساله. او راه حل مشکلم را به من داد. یک روز بعدازظهر که دور هم نشسته بودم و برای خودم متاسف بودم، پرسید؛ "بابا، برای من قایق می سازی؟" حال و حوصله ساختن قایق را نداشتم. در واقع حوصله انجام هیچ کاری را نداشتم. اما پسر من یک آدم کوچولوی مداوم است! مجبور شدم تسلیم شوم. ساخت آن قایق اسباب بازی حدود سه ساعت طول کشید. زمانی که کار تمام شد، متوجه شدم که آن سه ساعت صرف شده برای ساختن آن قایق، اولین ساعات آرامش ذهنی و آرامشی بود که در ماه‌ها داشتم! متوجه شدم که وقتی مشغول انجام کاری هستید که نیاز به برنامه ریزی و فکر کردن دارد، نگرانی سخت است. در مورد من، ساختن قایق نگرانی را از رینگ خارج کرده بود. بنابراین تصمیم گرفتم که مشغول باشم. شب بعد، از اتاقی به اتاق دیگر خانه رفتم و فهرستی از کارهایی که باید انجام می شد تهیه کردم. تعداد زیادی اقلام مورد نیاز برای تعمیر: قفسه کتاب، پله‌ها، پنجره‌های طوفانی، پنجره‌ها، قفل‌ها، شیرهای آب نشتی. همانطور که به نظر می رسد شگفت انگیز است، در طول دو هفته فهرستی از 242 مورد را تهیه کردم که نیاز به توجه داشتند. در طول دو سال گذشته بیشتر آنها را به پایان رساندم. اکنون سرم شلوغ است و زمانی برای نگرانی ندارم." زمانی برای نگرانی نیست! این دقیقا همان چیزی است که وینستون چرچیل زمانی که هجده ساعت در روز در اوج جنگ کار می کرد گفت. وقتی از او پرسیدند که آیا نگران مسئولیت‌های بزرگ خود هستید، گفت: من خیلی سرم شلوغ است و زمانی برای نگرانی ندارم.
سوال: در پایان متن، نویسنده در مورد وینستون چرچیل نوشته است تا _ .
1. ثابت کند که او از الگوی چرچیل پیروی کرده است
2. از راه حل شاگردش برای مشکلش حمایت کند
3. نشان می دهد که در حرفه خود موفق بوده است
4. روشن کند که چگونه به نتیجه گیری او رسیده است