متن: همین دو هفته پیش می خواستم از یک جاده شلوغ عبور کنم که در چند متری خود متوجه پدربزرگ پیری شدم که بار سنگینی روی سرش داشت. خیلی ضعیف به نظر می رسید. چند دقیقه بعد متوجه شدم که فراموش کرده ام از جاده عبور کنم. و او مرا دیده بود که به او نگاه می کردم. من آنقدر پدربزرگ و مادربزرگم را دوست دارم که هر وقت پیرمردی را می بینم فراموش نمی کنم به آنها لبخند بزنم. من هم نمی توانستم این پدربزرگ را رها کنم. او به من نزدیک شد و یک یادداشت داد که روی آن آدرسی وجود داشت. مسیرها را به او نشان دادم و گفتم که به تاکسی نیاز دارد زیرا در یک روز گرم تابستانی ساعت 3 بعد از ظهر بود. هر کسی در این هوا مرده بیهوش می شد و من نمی خواستم او تمام راه را پیاده برود. اما او ناامید به نظر می رسید. پرسیدم از کجا آمده است؟ او با ضعف پاسخ داد که اهل چیدامبارم است، حدود 240 کیلومتر از جایی که ما بودیم. من شوکه شدم چون به نظر می رسید حتی نمی تواند 2 قدم بدون افتادن بردارد. بلافاصله با تاکسی تماس گرفتم و از راننده خواستم او را در محل خود رها کند. پدربزرگ آماده نبود چون پول نداشت. من هزینه سفر او را پرداخت کردم و از راننده خواستم که او را به سلامت پیاده کند. وقتی برگشتم و به پدربزرگ که داشت می رفت نگاه کردم، اشک چشمانم را پر کرد و دلم نمی خواست بروم. خاطرات پدربزرگ و مادربزرگم در ذهنم جرقه زد و حالم را به گریه انداخت. از پدربزرگ خداحافظی کردم و اشک خوشحالی از چشمانش سرازیر شد.
سوال: پیرمردی که نویسنده متوجه شد _ .
1. برای ایستادن خیلی ضعیف بود
2. در جاده افتاد
3. بار روی سرش بود
4. نمی دانست چگونه از جاده عبور کند