متن: در 18 نوامبر 1995، ایتزاک پرلمن، ویولونیست مشهور جهان، برای اجرای کنسرت در مرکز لینکلن در شهر نیویورک روی صحنه آمد. اگر تا به حال به کنسرت پرلمن رفته باشید، می دانید که روی صحنه رفتن برای او آسان نیست. او در کودکی به فلج اطفال مبتلا شد و اکنون باید با کمک دو عصا راه برود. آن شب پرلمن به آرامی به سمت صندلی خود رفت. سپس نشست و شروع به بازی کرد. اما ناگهان یکی از سیم های ویولن او پاره شد. شکستن آن را می شنوید --- با صدای بلند شکست. مردم با خود فکر می کردند: "او باید بلند شود تا ویولن دیگری پیدا کند یا سیم دیگری برای این ویولن پیدا کند." اما او این کار را نکرد. در عوض، او لحظه ای صبر کرد، چشمانش را بست و سپس به هادی اشاره کرد که دوباره شروع کند. ارکستر شروع شد و او از همان جایی که متوقف شده بود نواخت. او با چنین شور و قدرتی بازی می کرد. البته همه می دانند که نمی توان یک اثر سمفونیک را تنها با سه تار اجرا کرد. اما آن شب ایتزاک پرلمن از دانستن این موضوع خودداری کرد. می توانستید او را در حال تغییر و ترکیب مجدد قطعه در سرش ببینید. وقتی حرفش تمام شد، سکوتی در اتاق حاکم شد. سپس مردم بلند شدند و تشویق کردند. همه روی پای خود ایستاده بودیم و هر کاری از دستمان بر می‌آمد انجام می‌دادیم تا نشان دهیم چقدر از کاری که او انجام داده بود قدردانی می‌کنیم. لبخندی زد و بعد با لحنی آرام گفت: میدونی گاهی وظیفه هنرمنده که بفهمه با چیزی که برات می مونه چقدر می تونی بسازی. سخنان او از زمانی که آنها را شنیدم در ذهنم ماندگار شد. شیوه زندگی هم همین است. شاید وظیفه ما در این دنیای به سرعت در حال تغییر که در آن زندگی می کنیم این باشد که ابتدا با تمام داشته هایمان موسیقی بسازیم، و سپس، وقتی دیگر امکان پذیر نیست، با آنچه که باقی مانده ایم، موسیقی بسازیم.
سوال: وقتی پرلمن تازه شروع به بازی کرده بود، _ .
1. مشکلی در ویولن وجود داشت
2. او ناگهان بیمار شد
3. تصادفی رخ داد و باعث اختلال شد
4. صدای بسیار بلندی از حضار بلند شد