متن: سال گذشته بیش از یک میلیون فیلیپینی در خارج از کشور به عنوان خدمتکار، پرستار، ملوان و سایر مشاغل دشوار اما کم دستمزد کار کردند. آسیای جنوب شرقی کشورهای فقیرتر خود را به مقصد همسایگان ثروتمندتر خود ترک می کنند. بسیاری از این مزدبگیران در پایان باز می گردند. در این بین، آنها مقدار زیادی پول را به خانه می فرستند - در مورد فیلیپین، بیش از 10٪ از تولید ناخالص داخلی آن. بین ژانویه و نوامبر، این مبلغ 18٪ افزایش یافته است. فقر و بیکاری هنوز در فیلیپین و سایر کشورهای صادرکننده نیروی کار بالا است. کاهش نرخ زاد و ولد به این معنی است که آنها به کارگران خارجی بیشتری نیاز خواهند داشت. در 13 ژانویه، رهبران اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا (آسه آن) توافق نامه ای را برای کمک به کارگران مهاجر امضا کردند - با این درک که جریان نیروی کار بین کشورهایشان یک مشکل رو به رشد است که نمی توانند آن را به گردن بیگانگان بیندازند. یک مطالعه در سال 2005 نشان داد که 8.4 میلیون نفر از آسیای جنوب شرقی در خارج از کشور خود کار می کردند، اما تعداد زیادی از اندونزیایی ها که بدون مدارک این کار را انجام می دادند را شامل نمی شود. بنابراین مجموع واقعی احتمالاً بسیار بیشتر است. از ده کشور آسه آن، فیلیپین، اندونزی، میانمار، کامبوج، ویتنام و لائوس نیروی کار صادر می کنند، سنگاپور و برونئی آن را وارد می کنند و تایلند و مالزی هر دو را انجام می دهند. کل نیروی کار کشورهای صادرکننده کارگر باید حدود یک سوم رشد کند. منطقی است که قبل از اینکه مشکل از کنترل خارج شود، روی آن کار کنیم. به نظر می رسد که مردم کشورهای پذیرنده نگران رقابت برای مشاغل خود هستند. بیشتر تایلندی ها گفتند که دولت آنها دیگر نباید کارگران خارجی را بپذیرد، و عده ای نیز غیر از این فکر می کردند. حتی در سنگاپور، بیش از نیمی از مردم مخالف پذیرش بیشتر کارگران خارجی هستند. مالزیایی ها فکر کنید که افزایش کارگران خارجی نرخ جرم و جنایت را بدتر کرده است.
سوال: از مورد فیلیپین می توان استنباط کرد که _ .
1. این کشور منبع اصلی کارگران مهاجر آسیا است
2. صادرات نیروی کار منجر به رشد 10 درصدی تولید ناخالص داخلی آن می شود
3. خروج نیروی کار به حل مشکلات اجتماعی آن کمک می کند
4. این کشور هم نیروی کار صادر می کند و هم وارد می کند