متن: وقتی از گاراژ بیرون آمدیم، وقتی دیدم اسلحه به سمت شیشه ماشین نشانه رفته بود، ذهنم خالی شد. این نمی تواند برای من اتفاق بیفتد. بعد احساس کردم اسلحه سرد شده بود روی سرم و از دوستم جرمی شنیدم که می گفت: "چی می خواهی؟ کیف پولم را بگیر" اما در آن لحظه به هیچ چیز فکر نکردم. یادم می آید که وقتی مرد مسلح مرا از روی موها از ماشین بیرون کشید، کمی اذیت شدم. من راه رفتن به خانه را به یاد دارم --- جرمی، من، دو مرد با دو تفنگ. ترس و عصبانیت را در صدای مردان مسلح به خاطر می‌آورم، زیرا جرمی کند بود، و به یاد می‌آورم که تعجب می‌کردم که چرا کند است. متوجه نشدم که جرمی کلیدها را داخل بوته انداخته است. اما آن صدای اصابت تفنگ به سر جرمی را به یاد دارم و احساسی که مردی که موهایم را گرفته بود، مرا رها کرد. و من کسری از ثانیه را به یاد می‌آورم که متوجه شدم او به جرمی نگاه می‌کند، و یادم می‌آید که قبل از اینکه او ماشه را فشار دهد فکر می‌کردم تا کجا می‌توانم بدوم. اما من از قبل می دویدم و وقتی به ماشین آن طرف خیابان رسیدم، پشت آن خم نشدم، بلکه جیغ زدم. یادم می آید که فکر می کردم چیزی مضحک و غیرمنطقی در مورد فریاد زدن "کمک، کمک!" در ساعت هشت عصر سه شنبه در ماه دسامبر و تغییر درخواست من به "کمک، اجازه دهید من، لطفا اجازه دهید من!" اما خانه ها سرد، بسته، غیر دوستانه بودند و من دویدم تا زمانی که صدای جیغ های جرمی را از پشت سرم شنیدم که اعلام کرد مهاجمان ما فرار کرده اند. همسایه هایی که درهایشان را به روی ما باز نکرده بودند با چوب بیسبال بیرون آمدند و به جرمی کمک کردند تا عینک و کلیدش را پیدا کند. در یک گروه بسیار شجاع بودند. منتظر بودیم پلیس بیاد تا یکی به یکی دیگه گفت رشته ها داره سرد می شه و من با ادب گفتم برو بخور، حالمون خوبه از رفتنشون خوشحال شدم. آنها از احکام شدیدتر برای جنایتکاران، بازگرداندن مجازات اعدام و اینکه رئیس جمهور چگونه کشور را پاکسازی می کند، صحبت می کردند. داشتم فکر می‌کردم، آنها می‌توانند همه اینها را روی جسد من بگویند، و هنوز هم احساس می‌کنم که جملات سخت‌تر چیزی را تغییر نمی‌دهد. با عجله تمام خشمی که باید نسبت به مهاجمانم احساس می‌کردم متوجه این افراد راضی بود که در مقابل خانه‌های گرم و راحت خود ایستاده بودند و درباره همه اسلحه‌هایی که می‌خواستند بخرند صحبت می‌کردند. تفنگ چه سودی برای من و جرمی داشت؟ مردم در سرتاسر محله زنگ زده بودند تا صدای جیغ ما را گزارش کنند و پلیس بیست دقیقه بعد به زور ظاهر شد. آنها در مورد چیزی که برای آنها مشکل زیادی در مورد هیچ بود بداخلاق بودند. از این گذشته، جرمی به سختی صدمه دیده بود و وقتی نوبت به توصیف افراد مسلح می رسید، ما ناامید بودیم. یکی از پلیس ها زمانی که حتی نمی توانستیم در مورد قد مردان به توافق برسیم، گفت: «معمولی. هر دوی ما می‌توانستیم تفنگ‌ها را با جزئیات وحشتناک توصیف کنیم، اما دو پلیسی که برای تهیه گزارش ماندند، فکر نمی‌کردند که این کار کمک چندانی کند. پلیس ها در مورد همه چیز موضوعیت داشتند. لاغر گفت: "این کار احمقانه ای بود، دور انداختن کلیدها. وقتی مردی اسلحه به سرت می زند، تو کاری را که به تو گفته اند انجام می دهی." جرمی به درستی خجالت زده به نظر می رسید. بعد پلیس چاق اومد بالا و لاغر رفت بیرون خونه رو نگاه کرد. او گفت: "این بهترین کاری بود که می توانستید انجام دهید، دور انداختن کلیدها." "اگه باهاشون میرفتی تو خونه..." صدایش ضعیف تر شد. "آنها به او صدمه می زنند" --- سرش را به سمت من چرخاند - "و هر دوی شما را کشت." جرمی خوشحال تر به نظر می رسید. پلیس چاق با مهربانی گفت: "نگاه کن، هیچ حق یا باطلی در این موقعیت وجود ندارد. فقط شانس است." تمام آن شب بی خوابی لحظه ای که آن دستکش های سیاه به شیشه ماشین آمدند را دوباره پخش کردم. کل ماجرا چقدر طول کشید؟ سه دقیقه، پنج، هشت؟ مهم نیست که چند ساعت از عمرم را صرف تجدید آن کنم، می دانم که هیچ راهی برای آماده شدن برای دفعه بعدی وجود ندارد --- بدون پاسخ هوشمندانه به اسلحه. پلیس چاق حق داشت. فقط شانس هست دفعه بعد ممکن است در نهایت مرده باشم. و من مطمئن هستم که دفعه بعدی وجود خواهد داشت. این می تواند در هر مکان، هر زمان و برای هر کسی اتفاق بیفتد. امنیت یک توهم است؛ هیچ ایمنی در قفل یا اسلحه وجود ندارد. اسلحه باعث می شود برخی افراد احساس امنیت کنند و برخی افراد احساس قدرت می کنند، اما آنها خود را گول می زنند.
سوال: پلیس نسبتاً عصبانی بود زیرا _ .
1. نویسنده آسیبی ندید و هشدار نادرستی داد
2. آنها فکر می کردند که این یک مورد کم اهمیت است
3. نویسنده و جرمی نتوانستند چیزی به پلیس بگویند
4. مردان مسلح زمانی که به محل حادثه رسیدند فرار کرده بودند