متن: یک روز در حال رانندگی به سمت یک قرار کاری بودم و طبق معمول داشتم در ذهنم برنامه ریزی می کردم که قرار است چه بگویم. به یک چهارراه بسیار شلوغ رسیدم که چراغ توقف قرمز شده بود. زن و شوهر جوانی که هر دو نابینا بودند در عرض جاده قدم می زدند. هر کدام از آنها یک عصای سفید داشتند. آنها بر ترسناک ترین کوری غلبه می کردند. نفسم حبس شد وقتی متوجه شدم که این زوج روی خط عابر پیاده راه نمی روند، بلکه مستقیماً به وسط چهارراه قدم می گذارند. آنها بدون اینکه متوجه خطری باشند، درست در مسیر ماشین های روبرو می رفتند. من برای آنها ترسیده بودم زیرا نمی دانستم که آیا سایر رانندگان متوجه شده بودند که چه اتفاقی دارد می افتد یا خیر. بعد دیدم یک _ جلوی چشمم باز شد. هر ماشین در هر جهت در همان زمان متوقف شد. هیچ کس نمی تواند فریاد بزند، "از سر راه برو!" با تعجب متوجه شدم که توجه همه به این زوج نیز معطوف شده است. ناگهان راننده سمت راست من واکنش نشان داد. او فریاد زد: «به سمت راست شما.» افراد دیگر به دنبال آن‌ها فریاد می‌زدند: «به سمت راست شما!» با اعتماد به عصای نخبگان خود و تماس‌های برخی از شهروندان نگران، آن‌ها خود را به طرف دیگر جاده رساندند. می‌توانستم قضاوت کنم که آنها نمی‌دانستند واقعاً در اطرافشان چه می‌گذرد. با این حال بلافاصله احساس کردم لبخند روی صورت همه ظاهر شد. راننده سمت چپ من می گفت: باورم نمی شود! فکر می‌کردم همه ما عمیقاً تحت تأثیر چیزی که اخیراً دیده بودیم. در اینجا انسان‌هایی بودند که برای مدتی از خودشان بیرون می‌رفتند تا در عمل به دیگران کمک کنند.
سوال: از متن می توان استنباط کرد که _ .
1. مردم پس از عبور این زوج از جاده احساس آرامش کردند
2. نویسنده از عبارات چهره این زوج شگفت زده شد
3. عبور سریع این زوج از جاده همه را شگفت زده کرد
4. تماس های همه باعث شد این زوج متوجه خطرشان شوند