متن: چند روز پیش، با تعداد زیادی کتاب به مدرسه رفتم، به امید اینکه یک کمد بیاورم. ناگهان باران شدیدی شروع به باریدن کرد. عجله کردم تا پول کمدم را بپردازم، اما وقتی به من اطلاع دادند که فقط پول نقد می‌پذیرند، ناامید شدم. من 7 دلار کم داشتم، به این معنی که باید کتاب ها را به خانه می بردم. این یک سفر طاقت فرسا دو ساعته به خانه با آن همه کتاب خواهد بود. یک آقا مسن در همان نزدیکی متوجه مشکل من شد. پرسید چقدر پول نقد نیاز دارم. وقتی به او گفتم 7 دلار کم دارم، سریع پول را از کیفش بیرون آورد و گفت: لازم نیست پولم را پس بدهی. توان صحبت نداشتم؛ نمی دانستم پول را بگیرم یا روز بعد با کتاب ها برگردم. دانشجوی جوانی که در آنجا کار می کرد متوجه تردید من شد. دانش آموز گفت: او واقعاً خوب است. من امروز صبح گرسنه بودم و او برایم صبحانه خرید. او همیشه به روش های مختلف به مردم کمک می کند. روز بعد نزد او رفتم و از او تشکر کردم که به من اعتماد کرد و پول را به من قرض داد. گفت فراموشش کرده و انتظار نداشتم آن را پس بدهم. او گفت: "من خیلی خوشحالم، نه به این دلیل که پولم را پس می گیرم، بلکه به این دلیل که این راه درستی است --- هر چه از این دنیا به دست آورید، تا جایی که می توانید آن را پس بدهید. با کوچکترین کارهایی که می توانید مهربانی را در سراسر جهان پخش کنید." بعداً متوجه شدم که او با هیچ سازمان خیریه ای ارتباط نداشت. او سال هاست که این نوع اعمال را انجام می دهد. قبلاً یک نفر برای او کاری فوق‌العاده محبت آمیز انجام داده بود و او از آن زمان تاکنون این مهربانی را منتشر می‌کند. او درس بسیار مهمی در زندگی به من داد. ما بدون هیچ به این دنیا می آییم و بدون هیچ چیز خواهیم رفت. هر آنچه را که ما داشته باشیم، مال دیگری می شود و هر چه را ترک کنیم، مال دیگری می شود.
سوال: چرا نویسنده به یک قفسه در مدرسه نیاز داشت؟
1. تا به او کمک کند تا از باران ناگهانی دور شود.
2. تا حجم زیادی از کتاب هایش را ذخیره کند.
3. تا آن را با کتاب‌هایش داخل خانه برگرداند.
4. تا راحت تر به سفر برود.