متن: این باور عمومی در میان والدین وجود دارد که مدارس دیگر علاقه ای به املا ندارند. هیچ مدرسه ای که من تا به حال در آن تدریس کرده ام، املا را نادیده نگرفته یا آن را به عنوان یک مهارت اساسی بی اهمیت تلقی نکرده است. با این حال، ایده های متفاوتی در مورد نحوه آموزش آن وجود دارد، یا اینکه چقدر باید به آن نسبت به توسعه عمومی زبان و توانایی نوشتاری اولویت داده شود. مشکل این است که چگونه می توان کودک را تشویق کرد تا آزادانه و با اطمینان خاطر خود را در نوشتن بیان کند، بدون اینکه او را با پیچیدگی های املایی باز داریم. اگر املا تنها نقطه کانونی مورد علاقه معلم او شود، به وضوح یک کودک باهوش احتمالا "ایمن بازی می کند". او تمایل دارد فقط کلماتی را در محدوده املایی خود بنویسد و از زبان ماجراجویانه اجتناب کند. به همین دلیل است که معلمان اغلب استفاده اولیه از فرهنگ لغت را تشویق می کنند و به جای توانایی فنی به محتوا توجه می کنند. زمانی که در پایین یک نوشته حساس درباره یک تجربه شخصی خواندم شوکه شدم: "این کار وحشتناک است! اشتباهات املایی بسیار زیاد است و نوشته شما وحشتناک است." ممکن است انتقاد شدیدی از توانایی‌های فنی دانش‌آموز در نوشتن باشد، اما بازتاب غم‌انگیز معلمی بود که از خواندن انشایی که حاوی برخی از بیان‌های زیبا از احساسات عمیق کودک بود، خودداری کرده بود. معلم در جلب توجه به اشتباهات اشتباه نمی کرد، اما اگر اولویت های او بر ایده های کودک متمرکز بود، ابراز ناامیدی او از ارائه انگیزه بیشتری به دانش آموز می داد تا به دنبال پیشرفت باشد.
سوال: نظر معلمان در مورد _ .
1. مشکلات در آموزش املا
2. نقش املا در رشد زبان عمومی
3. پیچیدگی‌های مهارت‌های نوشتاری اولیه
4. ضرورت آموزش املا