متن: من اخیراً مدرک دانشگاهی خود را به پایان رسانده ام. آخرین پروژه «لبخند» نام داشت. از کلاس خواسته شد که بیرون بروند تا به سه نفر لبخند بزنند و واکنش های آنها را مستند کنند. من آدم بسیار دوستانه ای هستم و همیشه به همه لبخند می زنم و به هر حال سلام می کنم. بنابراین، فکر کردم این یک تکه کیک است. من و شوهرم، کوچکترین پسرم به مک دونالد رفتیم. در صف ایستاده بودیم که ناگهان همه اطرافیان شروع به عقب نشینی کردند. وقتی به اطراف چرخیدم بوی بدن وحشتناکی به مشامم رسید و دو مرد بی‌خانمان را دیدم که پشت سرم ایستاده بودند. همانطور که به آقای چشم آبی کوتاه نزدیکترم نگاه کردم، "لبخند" می زد. مرد دوم در حالی که پشت دوستش ایستاده بود، با دستانش دست و پا زد. خانم جوان پشت پیشخوان از او پرسید که آنها چه می خواهند؟ او گفت: "خانم قهوه تمام است" زیرا این تمام چیزی بود که آنها می توانستند بپردازند. بعد واقعاً آن را احساس کردم - مرد کوچک با چشمان آبی را در آغوش گرفتم. آن موقع بود که متوجه شدم تمام نگاه‌ها در رستوران به سمت من دوخته شده است و هر عمل من را قضاوت می‌کنند. لبخندی زدم و دو وعده صبحانه دیگر خواستم و به مردها دادم. آقا چشم آبی در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود به من نگاه کرد و گفت: متشکرم. وقتی نشستم شوهرم به من لبخند زد. یک لحظه دست همدیگر را گرفتیم و در آن زمان به خاطر اقبال خوبی که به ما داده شده بود، فهمیدیم. پروژه ام را تحویل دادم معلمم گفت: آیا می توانم این را به اشتراک بگذارم؟ به آرامی سر تکان دادم که توجه کلاس را به خود جلب کرد. او شروع به خواندن کرد و آن زمان بود که فهمیدم ما به عنوان انسان در این نیاز به شفای مردم و شفا یافتن شریک هستیم. من به روش خودم افراد مک دونالد و هر روحی را که داستان را در کلاس درس شنیده بود لمس کرده بودم. اما، من با یکی از بزرگترین درس هایی که تا به حال یاد گرفتم فارغ التحصیل شدم.
سوال: چرا اطرافیان نویسنده در مک دونالد عقب نشینی کردند؟
1. چون با آن دو مرد بسیار مودب بودند.
2. زیرا آنها توسط آن دو نفر حرکت کردند.
3. چون این دو مرد بوی بدی داشتند.
4. چون این دو مرد غیر دوستانه به نظر می رسیدند.