متن: من برای برنامه زیردریایی هسته ای درخواست داده بودم و دریاسالار ریکاور برای این کار با من مصاحبه می کرد. اولین باری بود که دریاسالار ریکاور را ملاقات کردم و بیش از دو ساعت در یک اتاق بزرگ تنها نشستیم و او به من اجازه داد هر موضوعی را که می‌خواهم درباره آن بحث کنم انتخاب کنم. با دقت، مواردی را انتخاب کردم که در آن زمان بیشتر در مورد آنها می دانستم - رویدادهای اخیر، دریانوردی، موسیقی، ادبیات، تاکتیک های دریایی، الکترونیک، توپخانه - و او شروع به پرسیدن سؤالات زیادی از من کرد که دشوارتر بودند. هر بار پس از پاسخ‌های من، او به زودی نشان می‌داد که در مورد موضوعاتی که انتخاب کرده‌ام اطلاعات کمی دارم. او همیشه به چشمان من نگاه می کرد و هرگز لبخند نمی زد. عرق سرد داشتم. بالاخره از من سوالی پرسید و فکر کردم نوبت من است که خودم را نشان دهم. او گفت: "قبل از ورود به آناپولیس به عنوان دانشجوی سال اول چگونه در کلاس خود در جورجیا تک ایستاده اید؟" خیلی خوب کار کرده بودم و با غرور سینه ام را پرت کردم و جواب دادم: آقا من در کلاس 820 سی و نهم ایستادم! من عقب نشستم تا منتظر تبریک باشم - که هرگز نیامد. در عوض، این سوال: "آیا تمام تلاش خود را کردید؟" شروع کردم به گفتن "بله قربان"، اما به یاد آوردم که این کیست، و به چندین بار در آکادمی فکر کردم که می توانستم بیشتر در مورد متحدانمان، دشمنانمان، استراتژی تسلیحات و غیره یاد بگیرم، بنابراین بالاخره من گفت: "نه قربان، من همیشه بهترین کارم را نکردم." او برای مدت طولانی به من نگاه کرد و سپس صندلی خود را چرخاند تا مصاحبه را تمام کند. او آخرین سوالی را مطرح کرد که هرگز نتوانستم آن را فراموش کنم - یا به آن پاسخ دهم. گفت: چرا که نه؟ کمی آنجا نشستم، تکان خوردم و سپس به آرامی از اتاق خارج شدم.
سوال: متن پیشنهاد می کند که _ .
1. فضای مصاحبه ها بسیار جدی بود
2. نویسنده همیشه تمام تلاش خود را در انجام هر کاری انجام داده است
3. نویسنده و دریاسالار ریکاور دوستان خوبی بودند
4. دریاسالار ریکاور نویسنده را به خوبی می شناخت