متن: آن شب سرد ژانویه، من در سانفرانسیسکو از زندگی ام خسته شده بودم. آنجا بودم و بعد از یک تمرین خسته کننده در تئاتر ساعت یک بامداد به خانه راه می رفتم. با افتتاح شب فقط یک هفته پیش، من هنوز در حال یادگیری خطوطم بودم. همزمان با کار پاره وقتم در بانک و بازیگری در شب مشکل داشتم. همانطور که راه می رفتم، به طور جدی به این فکر کردم که هم بازیگری و هم سانفرانسیسکو را کنار بگذارم. زندگی شهری برایم خیلی زیاد شده بود. وقتی در خیابان‌های خالی زیر ساختمان‌های بلند قدم می‌زدم، احساس کوچکی و سرما می‌کردم. شروع کردم به دویدن، هم برای اینکه گرم باشم و هم برای اینکه از هر دزد احتمالی دور باشم. تعداد بسیار کمی از مردم هنوز بیرون بودند به جز چند بی خانمان با ظاهر غمگین زیر پتو. حدود یک بلوک از آپارتمانم، صدایی از پشت سرم شنیدم. به سرعت چرخیدم، نیمی از انتظار دیدن کسی با چاقو یا تفنگ. خیابان خالی بود. تنها چیزی که دیدم یک چراغ خیابان درخشان بود. با این حال، سر و صدا مرا عصبی کرده بود، بنابراین شروع به دویدن سریع‌تر کردم. تا زمانی که به ساختمان آپارتمانم رسیدم و قفل در را باز نکردم متوجه نشدم که چه سر و صدا بوده است. افتادن کیف پولم به پیاده رو بود. ناگهان دیگر سرد و خسته نشدم. از در بیرون دویدم و به جایی برگشتم که صدا را شنیده بودم. با اینکه پانزده دقیقه با نگرانی پیاده رو را جست و جو کردم، کیف پولم پیدا نشد. درست زمانی که می خواستم از جست و جو دست بکشم، شنیدم که کامیون حمل زباله به سمت پیاده رو کنار من رفت. وقتی صدایی از درون صدا کرد: "آلیسا کاماچو؟" فکر کردم خواب می بینم. این مرد از کجا می توانست نام من را بداند؟ در باز شد و مردی با موهای قرمز کوچک با نگاهی مفرح به بیرون پرید. "آیا این همان چیزی است که شما به دنبال آن هستید؟" او در حالی که شکل مربع کوچکی را بالا گرفته بود پرسید. وقتی به رختخواب رفتم نزدیک ساعت 3 صبح بود. آن شب زیاد نخوابیدم، اما کیف پولم را پس گرفته بودم. من هم کمی از زندگی شهری لذت برده بودم. متوجه شدم که تا زمانی که مردم مایل به کمک به یکدیگر باشند، شهر نمی تواند جای بدی باشد.
سوال: وقتی بعد از کار به خانه می رفت، نوشته چه حسی داشت؟
1. سرد و مریض
2. خوش شانس و مفید
3. راضی و سرحال
4. ناامید و درمانده