متن: همه به دوستان نیاز دارند. همه ما دوست داریم به کسی احساس نزدیکی کنیم. داشتن دوستی برای گفتگو، خندیدن و انجام کارها خوب است. مطمئناً مواقعی وجود دارد که نیاز داریم تنها باشیم. ما همیشه مردم را در اطراف نمی خواهیم. اما اگر هرگز دوستی نداشتیم احساس تنهایی می کردیم. هیچ دو نفری شبیه هم نیستند. گاهی اوقات دوستان با هم خوب نیستند، این بدان معنا نیست که دیگر همدیگر را دوست ندارند. بیشتر اوقات آنها به دوستی ادامه می دهند. گاهی اوقات دوستان دور می شوند، سپس ما بسیار غمگین می شویم. دلمان برایشان تنگ شده است، اما می توانیم با آنها تماس بگیریم و برایشان نامه بنویسیم. شاید دیگر هرگز آنها را نبینیم و بتوانیم دوستان جدیدی پیدا کنیم. تعجب آور است که بفهمیم وقتی افراد جدید را می شناسیم چقدر دوست داریم. خانواده ها گاهی اوقات نام یک دوست صمیمی را برای فرزندانشان می گذارند. بسیاری از مکان‌ها به نام مردان و زنان نام‌گذاری می‌شوند، اگر با مردم شهر دوستانه باشند. نام برخی از کتابخانه ها به این صورت است. بعضی از مدارس هم همینطور. وقتی به این مکان ها می رویم به این افراد فکر می کنیم. اگر دوستانی داشته باشند، خبرهای خوب بیشتری برای مردم وجود دارد. اگر این افراد دوست نداشته باشند، این افراد بیشتر از آن افراد عمر می کنند. چرا؟ ممکن است آنها شادتر باشند. شاد بودن به شما کمک می کند تا خوب بمانید. یا ممکن است فقط بدانید که کسی به شما اهمیت می دهد، اگر کسی به شما اهمیت می دهد، بهتر از خود مراقبت کنید.
سوال: کدام یک از موارد زیر چیزی است که نویسنده در این قسمت نمی گوید؟
1. مردم وقتی دوستانشان را ترک می کنند خوشحال می شوند.
2. مردم ممکن است بعد از اینکه دوستانشان دور می شوند هرگز دوستان خود را نبینند.
3. همه به دوستان نیاز دارند.
4. مردم اگر دوستان خود را بشناسند بسیار دوست دارند.