متن: من خوش شانس بودم که در سال 1984 کار اردوی روزانه خود را در راماکوآز در چهار سالگی آغاز کردم. به وضوح می توانم اولین سفرم با اتوبوس به کمپ را به یاد بیاورم که در کنار خواهر بزرگترم نشسته بودم. وقتی از اتوبوس بیرون آمدم و وارد دنیایی جدید و عجیب شدم، به هیچ وجه نمی‌توانستم بفهمم آن لحظه چقدر برایم مهم است. راماکوآ تا امروز خانه تابستانی من می شد. اولین تابستان من در کمپ روزانه قطعا یک تجربه جدید برای من بود. من تا به حال "بوک" یا "کوبی" نداشتم. مشاورانم به نوعی مرا به یاد معلم های پیش دبستانی ام می انداختند، اما آنها... به نوعی متفاوت بودند... من معمولاً از چیزهای جدید لذت نمی بردم و در کمپ دیر گرم می شدم. طبق آنچه والدینم به من می گویند، مشاورانم با من بسیار صبور بودند. وقتی به یک دوست نیاز داشتم، یک مشاور آنجا بود. وقتی به کلمات تشویقی نیاز داشتم، با من صحبت می کردند. وقتی خیلی خجالتی بودم که بپرسم، آنها پیشنهاد کمک کردند. من لحظه خاصی را به خاطر نمی آورم که همه چیز تغییر کرد، اما می دانم که در مقطعی از تابستان، همه چیز متفاوت شد. صبح بی صبرانه منتظر رسیدن اتوبوس بودم. از آخر هفته ها می ترسیدم و در آخرین روز اردو، من گریه کردم - درست مثل روز اول. جذب شدم راماکوآز بخشی از زندگی من بود. من 11 تابستان را به عنوان یک کمپینگ در Ramaquois گذراندم. نمی‌دانستم آن تابستان‌ها تازه آغاز راه است. من هفت سال به عنوان مشاور، پنج سال به عنوان رهبر بخش در کمپ ماندم و اکنون به اندازه کافی خوش شانس هستم که به عنوان دستیار کارگردان با منحصر به فردترین و با استعدادترین تیم اداری در صنعت کمپ تابستانی کار می کنم. من یکی از افراد خوش شانسی هستم که از رفتن به سر کار هر روز لذت می برم.
سوال: نویسنده اکنون به عنوان _ کار می کند.
1. یک کمپینگ
2. یک دستیار کارگردان
3. یک راننده اتوبوس
4. یک مشاور