متن: بابا یک شانه سبز داشت. وقتی با مامان ازدواج کرد آن را خرید. هر شب شانه اش را به من می داد و می گفت. "دختر خوب، به بابا کمک کن تمیزش کنه، باشه؟" من از انجام آن راضی بودم. در پنج سالگی، این کار کسل کننده برای من چنین شادی به ارمغان آورد. من با هیجان شیر آب را باز می کردم و شانه را با دقت برس می زدم. از اینکه کار خوبی انجام داده ام راضی هستم. با خوشحالی شانه را به بابا پس می دادم. با محبت به من لبخند می زد و شانه را روی کیفش می گذاشت. دو سال بعد. پدر کسب و کار خودش را شروع کرد که آنقدرها هم خوب نبود. این زمانی بود که همه چیز شروع به تغییر کرد. بابا مثل قبل زودتر به خانه نمی آمد. من و مامان با او عصبانی شدیم که خانواده مان را در دردسر انداخته است. با گذشت زمان، سکوت ناخوشایندی بین ما شکل گرفت. بعد از فارغ التحصیلی، کسب و کار بابا دوباره رو به راه بود. در تولد 28 سالگی من بابا زود اومد خونه طبق معمول به او کمک کردم تا کیف هایش را داخل اتاق کارش ببرد. وقتی برگشتم تا بروم، گفت: هی، کمکم می کنی شانه ام را تمیز کنم؟ کمی به او نگاه کردم، سپس شانه را برداشتم و به سمت سینک رفتم. آن وقت به من ضربه زد: چرا در کودکی، کمک به پدر برای تمیز کردن شانه اش اینقدر لذت بخش بود. این روال به این معنی بود که پدر زود به خانه آمده بود تا شب را با من و مامان بگذراند. این به معنای یک خانواده شاد و دوست داشتنی بود. شانه تمیز را به بابا دادم. به من لبخند زد و شانه اش را با احتیاط روی کیفش گذاشت. اما این بار متوجه چیز دیگری شدم. بابا پیر شده بود وقتی لبخند می زد کنار چشمانش چین و چروک داشت، با این حال لبخندش مثل قبل دلچسب بود، لبخند پدری که فقط می خواست یک زندگی خوب برای خانواده اش داشته باشد.
سوال: چه زمانی بین نویسنده و پدرش سکوت شد؟
1. دو سال بعد از شروع کار پدرش.
2. وقتی شانه را برای پدرش تمیز نکرد.
3. وقتی مامانش عصبانی شد
4. بعد از اینکه پدرش مثل قبل به خانه نیامد.