متن: بسیاری از ما داستان هایی درباره معلمانی شنیده ایم که می توانند آینده دانش آموز را ببینند. حتی اگر دانش آموزی عملکرد خوبی نداشته باشد، می تواند موفقیت را پیش بینی کند. ما متقاعد شده‌ایم که این توانایی، این موهبت، دلیلی بر این است که آنها «برای آموزش فراخوانده شده‌اند». اگر موهبت بینایی مدرک است، هدیه لمس چقدر باید بزرگتر باشد. من یک داستان دارم. من در دهه پنجاه در یک محله فقیر آفریقایی آمریکایی در استاکتون کالیفرنیا بزرگ شدم که نه پیاده رو داشت و نه مدرسه ابتدایی. من و دوستانم هر روز، به اصرار والدینمان، همیشه گروهی، آنقدر زود خانه را ترک می‌کردیم تا هشت بلوک تا مدرسه را پیاده طی کنیم و وقتی زنگ به صدا در می‌آمد، روی صندلی‌هایمان می‌بودیم. چهار بلوک در جاده های پر گرد و غبار قدم زدیم. در بلوک پنجم، در پیاده روهایی که به خانه های دوست داشتنی و به مدرسه ابتدایی فیر اوکس منتهی می شد راه رفتیم. در فیر اوکس، در کلاس زبان انگلیسی کلاس ششم، با خانم ویکتوریا هانتر، معلمی که تأثیر زیادی بر زندگی من داشت، آشنا شدم. در طول دوره‌های مطالعه، او در اتاق راه می‌رفت، پشت میزهای ما می‌ایستاد، یکی دو ثانیه بالای سرمان می‌ایستاد و سپس ما را لمس می‌کرد. بدون اینکه چیزی به ما بگوید (هیچ چیز نمی توانست سکوت دوره های مطالعه را بشکند)، دو انگشتش را به آرامی روی گلوی ما می گذاشت و آنها را برای چند ثانیه نگه می داشت. سال‌ها بعد، زمانی که در دانشگاه استنفورد دانشجو بودم، یاد گرفتم که معلم‌ها گلوی دانش‌آموزان را لمس می‌کنند تا صداهای فرعی را بررسی کنند، که سرعت خواندن را کاهش می‌دهد. من در آن زمان نمی دانستم که چرا خانم هانتر گلوی ما را لمس می کند، اما من دانش آموز جدی و محترمی بودم و بنابراین، در دوره مطالعه بی صدا، آنچه را که خانم هانتر به ما گفت انجام دادم. به مطالبی که می خواندم چشم دوختم و منتظر ماندم تا انگشت هایش را به آرامی روی گلویم بگذارد. یک روز، از روی کنجکاوی، سرم را از روی کتابم بلند کردم - البته نه بالا - تا بتوانم خانم هانتر، زنی سفیدپوست از کانادا را ببینم که در ردیف ها بالا و پایین می رود و پشت میز همکلاسی هایم می ایستد. . می خواستم ببینم وقتی گلویشان را لمس می کند چه واکنشی نشان می دهند. از کنار آنها گذشت. من گیج شدم. آیا به دلیل اینکه دانشجوی نمونه بودند از کنار آنها گذشت؟ ما دانش آموزانی که لمس شدیم چه کار درستی انجام ندادیم؟ صاف تر روی صندلیم نشستم و فکر کردم که شاید مشکل از نحوه نشستن من باشد. من گیج شدم. چند روز بعد دوباره نگاه کردم و این بار سرم را کمی بالاتر بردم. هیچ چیز تغییر نکرد. خانم هانتر همان دانش آموزان را لمس کرد. همیشه، او مرا لمس می کرد. با دستانش مرا لمس کرد. او همچنین با اعتقادش به توانایی من برای رسیدن به موفقیت مرا تحت تأثیر قرار داد. او با درخواست بهترین ها از من و اجازه دادن به معلمانی که در دبیرستان با آنها ملاقات خواهم کرد، به من انگیزه داد که باید به چالش کشیده شوم، که در کارم جدی خواهم بود. من متقاعد شده‌ام که او مرا لمس کرد زیرا می‌توانست در آینده من را ببیند. این در مورد همه ما در فیر اوکس صدق می کرد که خانم هانتر در حالی که خانم هانتر انگشتانش را به آرامی روی گلوی ما می گذاشت، ساکت نشسته بودیم. ما فیر اوکس را به عنوان «بهترین دانش‌آموزان» ترک کردیم، وارد دبیرستان جون مارشال شدیم، در کلاس دبیرستان خود را به پایان رساندیم و در رشته‌های مختلف تحصیلات تکمیلی دریافت کردیم. خانم هانتر ما را در حال موفقیت دید و ما را لمس کرد تا مطمئن شود که این کار را خواهیم کرد. من تعجب نکردم که او به مراسم فارغ التحصیلی من در دبیرستان ادیسون در استاکتون آمد یا اینکه با من در مورد تمام کردن کالج و گرفتن مدرک دکترا صحبت کرد. او از من انتظار داشت. او یک جعبه بسته بندی زیبا به من داد. درونش هدیه ای بود که با لمس کردنم زیبایی اش چند برابر می شود: _ .
سوال: به گفته نویسنده، بسیاری از معلمان خوب چه توانایی خاصی دارند؟
1. توانایی وادار کردن همه دانش آموزان به رفتار خوب.
2. توانایی رفتار یکسان با دانش آموزان مختلف.
3. توانایی کشف پتانسیل دانش آموز برای موفقیت.
4. توانایی پیش بینی آینده نزدیک یک دانش آموز فقیر.