متن: اسمالوود با گرفتن اتاقی در هتلی که به او دستور اقامت داده بودند، بیرون رفت. اوایل ماه اوت، یک روز دوست‌داشتنی بود و خورشید در آسمانی بدون ابر می‌درخشید. او از زمانی که پسر بود به لوسرن نرفته بود، اما یک پل سرپوشیده را به یاد آورد، یک شیر سنگی بزرگ و کلیسایی که در آن نشسته بود، در عین حال تحت تاثیر قرار گرفته بود، در حالی که آنها ارگ می نواختند. و اکنون در حال سرگردانی در اسکله‌ای سایه‌دار، نه آنقدر تلاش کرد که راهش را در مورد صحنه‌ای نیمه فراموش‌شده بیابد، بلکه در ذهنش خاطره‌ای از پسر خجالتی و مشتاق، که برای زندگی بی‌صبر بود، که مدت‌ها پیش در آنجا سرگردان بود، در ذهنش اصلاح کرد. اما به نظرش می رسید که زنده ترین خاطراتش مربوط به خودش نیست، بلکه مربوط به جمعیت است. به نظر می رسید که او خورشید و گرما و مردم را به یاد می آورد. قطار شلوغ بود و هتل هم شلوغ بود، کشتی‌های بخار دریاچه مملو از جمعیت بودند و در اسکله‌ها و خیابان‌ها راه خود را در میان مسافران تعطیلات پیدا می‌کردی. چاق و پیر و زشت و عجیب بودند. اکنون، در زمان جنگ، لوسرن همان قدر متروک بود که باید قبل از اینکه جهان کشف کند که سوئیس زمین بازی اروپاست، متروک بود. بیشتر هتل‌ها بسته بودند، خیابان‌ها خالی بودند، قایق‌های کرایه‌ای با تنبلی در لبه آب تکان می‌خوردند و کسی نبود که آنها را ببرد، و در خیابان کنار دریاچه تنها افرادی که دیده می‌شدند سوئیسی‌های جدی بودند که سگ‌هایشان را می‌بردند. پیاده روی روزانه آنها اسمالوود احساس خوشحالی کرد و روی نیمکتی که رو به آب بود نشست و خود را تسلیم احساسات کرد. آب آبی، کوه های برفی و زیبایی آن ها به صورت شما ضربه می زند. تا مدت ها، در هر صورت، همانطور که هوای خوب ادامه داشت، آماده بود تا از خود لذت ببرد. او نمی‌دانست که چرا نباید حداقل سعی کند لذت را برای خودش با مزیت کشورش ترکیب کند.
سوال: احساس کرد که شهر _ .
1. شلوغ تر از قبل بود
2. بدون هیچ شناختی تغییر کرده بود
3. با تبدیل شدن به یک جاذبه ویران شده بود
4. ساکت تر از اون چیزی بود که یادش میومد