متن: در جامعه مدرن تنهایی را می توان به عنوان یک پدیده اجتماعی دید و افراد می توانند به دلایل زیادی احساس تنهایی کنند. این یک پیامد بسیار رایج، اگرچه معمولا موقتی است، ناشی از جدایی، طلاق، یا از دست دادن هر یک از روابط طولانی مدت مهم. در این موارد، تنهایی ممکن است هم به دلیل از دست دادن یک فرد خاص و هم به دلیل ترک محافل اجتماعی باشد. از دست دادن یک فرد مهم در زندگی معمولاً منجر به واکنش غم و اندوه می شود. در این شرایط ممکن است فرد احساس تنهایی کند، حتی زمانی که در جمع دیگران است. روش های مختلفی برای درمان تنهایی وجود دارد. اولین قدمی که اکثر پزشکان به بیماران توصیه می کنند درمان است. درمان کوتاه مدت معمولاً طی یک دوره ده تا بیست هفته ای انجام می شود. در طول درمان، بر درک علت مشکل، تغییر کامل افکار، احساسات و نگرش‌های منفی ناشی از مشکل و بررسی راه‌هایی برای کمک به بیمار برای احساس ارتباط تأکید می‌شود. برخی از پزشکان نیز درمان گروهی را وسیله ای برای ارتباط با سایر مبتلایان و ایجاد یک سیستم حمایتی توصیه می کنند. درمان دیگر، درمان با کمک حیوانات است. مطالعات و بررسی‌ها نشان می‌دهد که وجود حیوانات همراه مانند سگ، گربه، خرگوش و خوکچه هندی می‌تواند احساس تنهایی یا افسردگی را در میان برخی از مبتلایان کاهش دهد. فراتر از همراهی که خود حیوان فراهم می کند، ممکن است فرصت های بیشتری برای معاشرت با سایر صاحبان حیوانات خانگی نیز وجود داشته باشد. نتایج یک مطالعه همچنین نشان می دهد که اصلاح شناخت اجتماعی نامناسب بهترین شانس را برای کاهش تنهایی ارائه می دهد. با این حال، گاهی اوقات تنهایی می تواند نقش مهمی در فرآیند خلاقیت داشته باشد. در برخی افراد، تنهایی موقت یا طولانی مدت می تواند به بیان هنری و خلاقانه قابل توجهی منجر شود، به عنوان مثال، در مورد شاعر امیلی دیکنسون و بسیاری از موسیقی دانان. این بدان معنا نیست که تنهایی خود این خلاقیت را تضمین می کند، بلکه ممکن است بر موضوع هنرمند تأثیر بگذارد و به احتمال زیاد در افرادی که در فعالیت های خلاقانه فعالیت می کنند وجود داشته باشد.
سوال: در مقایسه با درمان گروهی، کلید درمان کوتاه مدت چیست؟
1. برای راه اندازی یک سیستم پشتیبانی از طریق تماس با سایر مبتلایان.
2. مصرف داروی ضد افسردگی و تعویض دوره ای آن.
3. تغییر نگرش بیماران نسبت به تنهایی
4. برای افزایش آگاهی از علت مشکل.