متن: اسمیت وارد دفتر آقای واتسون شد. رئیس مرد سختی بود. او افرادی را که خوب کار نمی کردند بدون اینکه فرصتی دوباره به آنها بدهد اخراج کرد. آقای واتسون گفت: "اسمیت" در سال گذشته بخش شما درآمدی کسب نکرده است. ما آن بخش را کنار می گذاریم. کار تمام شده است. متاسفم، اما شما باید بروید. "اما، آقا - اگر فقط کمی وقت داشتم. فعلاً به این شغل نیاز دارم تا پسرم را در مدرسه ریورساید نگه دارم." "آن چیست!" رئیس گفت: "ریورساید! من نمی دانستم که تو آنجا پسری داری. این مدرسه برای مردی با حقوق تو مدرسه گرانی است." "من می دانم، قربان. اما او آنجا را خیلی دوست دارد! او یک ورزشکار ستاره و بهترین بوکسور در مدرسه است. پسرها او را قهرمان آنجا می نامند." رئیس برای مدت طولانی کاملاً ساکت نشست - نگاهی دور در چشمانش. سپس، ناگهان گفت: "ما باید بخش شما را تعطیل کنیم، اسمیت. اما شما شغل جدیدی را در بخش دیگری به عهده خواهید گرفت." این به معنای ساعات طولانی تر است - شاید دستمزد بیشتر. حالا برو بیرون. مادام العمر اینجایی." اسمیت با تعجب بیرون آمد. سپس رئیس نامه ای را از کشوی بالای میزش برداشت. این آخرین نامه هربی از مدرسه ریورساید بود که چند روز قبل از مرگش نوشته شده بود. او آن را بارها و بارها خوانده بود. با درد بیمار. در نامه آمده بود: نمی توانم بگویم پسرهای اینجا با من خوبتر از بقیه هستند. حدس می زنم وقتی شما یک معلول هستید همه جا همینطور است. اما نگران من نباش، بابا. آنها اینجا یک دپارتمان شیمی خوب دارم. و یک پسر اینجاست که واقعاً عالی است. او یک ستاره پیست و قهرمان بوکس است و فقط در شیمی برتر است. پسرها او را قهرمان می‌خوانند. او باعث شد دیگر کتاب‌های من را پرتاب نکنند. و در زد. پسری که به من ضربه زد. او بهترین دوستی است که تا به حال داشتم. بابا، وقتی بزرگ شدم، می‌خواهم کاری برای قهرمان انجام دهم. یک چیز بزرگ - که او حتی درباره‌اش نمی‌داند.
سوال: ما می توانیم از متن یاد بگیریم که _ .
1. آقای واتسون در ابتدا نمی دانست که Champ پسر اسمیت است
2. هربی به آقای واتسون گفته بود که اسمیت را اخراج نکند
3. آقای واتسون تصمیم گرفت در کوتاه ترین زمان به اسمیت فرصت دیگری بدهد
4. آقای واتسون می خواست رویای Champ را محقق کند