متن: بیش از یک قرن پیش، آهنگساز و رهبر گروه، جان فیلیپ سوزا، هشدار داد که تکنولوژی موسیقی را نابود می کند، او گفت: "این ماشین های سخنگو پیشرفت هنری موسیقی را در این کشور خراب می کنند. وقتی من پسر بودم ... در شب‌های تابستان در هر خانه، جوانانی را می‌بینید که با هم آهنگ‌های روز یا آهنگ‌های قدیمی را می‌خوانند. امروز این ماشین‌های وحشتناک را می‌شنوید که شب و روز می‌روند. تار صوتی برای ما باقی نخواهد ماند.» موسیقی در صد سال گذشته بسیار تغییر کرده است، که در همه جای جهان ما وجود داشته است: رودخانه هایی از ملودی دیجیتال در اینترنت یا روی دیسک جریان دارند. پخش کننده های MP3 با چهل هزار آهنگ را می توان در یک جیب پشتی یا یک کیف قرار داد. با این حال، برای بسیاری از ما، موسیقی دیگر کاری نیست که خودمان انجام دهیم، یا حتی تماشای دیگران در مقابل ما نیست. این به یک رسانه کاملا مجازی تبدیل شده است، هنری بدون چهره. از زمانی که ادیسون سیلندر گرامافون را اختراع کرد، مردم ارزیابی می کردند که رسانه ضبط برای هنر موسیقی چه کرده است. سوزا سخنگوی حزب عذاب بود. در گوشه مقابل آرمان‌گرایان قرار دارند که استدلال می‌کنند که تکنولوژی موسیقی را زندانی نکرده، بلکه آن را آزاد کرده است. قبل از آمدن ادیسون، سمفونی های بتهوون فقط در سالن های کنسرت منتخب شنیده می شد. حالا ضبط ها مرد را از بن به گوشه و کنار زمین می برد. گلن گولد، پس از انصراف از اجرای زنده در سال 1964، پیش بینی کرد که طی یک قرن، کنسرت عمومی در فضای الکترونیکی محو خواهد شد. با کشف بسیاری از موسیقی های مورد علاقه ام از طریق ال پی و سی دی، قرار نیست به مهمانی سوسا بپیوندم. محیط‌های شهری مدرن اغلب آنقدر بی‌روح یا زشت هستند که از لمس انسان‌ساز صدای الکترونیک سپاسگزارم. اما من هم نمی توانم آینده پژوهی کوبنده گولد را بپذیرم. من می خواهم از تأثیرات فناوری چه مثبت و چه منفی آگاه باشم. خوشبختانه، محققان و منتقدان چندین دهه است که به طور روشمند در حال بررسی این موضوع بوده‌اند و سعی کرده‌اند بفهمند که وقتی به موسیقی گوش می‌دهیم بدون نوازنده‌ای در اتاق دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به موسیقی ضبط شده را می توان به بهترین شکل توصیف کرد.
1. ناراضی
2. دفاعی
3. خوش بینانه
4. هدف، واقعگرایانه