متن: پیرمردی در نقطه ای از لندن زندگی می کرد و هر روز صبح از خواب بیدار می شد و به مترو می رفت. او قطار را مستقیماً به مرکز لندن می‌برد و سپس گوشه خیابان می‌نشست و التماس می‌کرد. او این کار را هر روز از زندگی خود انجام می داد. او تقریباً 20 سال در همان گوشه خیابان نشست و گدایی کرد. خانه اش کثیف بود و بوی بدی که از خانه بیرون می آمد وحشتناک بود. همسایه ها دیگر طاقت این بو را نداشتند و از ماموران پلیس خواستند محل را پاکسازی کنند. ماموران در را زدند و خانه را تمیز کردند. همه جای خانه کیسه های کوچک پولی بود که در طول سال ها جمع کرده بود. پلیس پول ها را شمرد و خیلی زود متوجه شد که پیرمرد یک میلیونر است. آنها بیرون از خانه او منتظر بودند تا این خبر خوش را با او در میان بگذارند. هنگامی که پیرمرد آن روز عصر به خانه رسید، یکی از افسران به او گفت که دیگر نیازی به گدایی ندارد، زیرا او اکنون یک مرد ثروتمند و میلیونر است. اما پیرمرد اصلاً چیزی نگفت. وارد خانه اش شد و در را قفل کرد. صبح روز بعد طبق معمول از خواب بیدار شد، به مترو رفت، سوار قطار شد و گوشه خیابان نشست و به گدایی ادامه داد. واضح است که این پیرمرد هیچ برنامه بزرگ، رویا یا چیز مهمی برای زندگی خود نداشت. ما از این داستان چیزی جز تمرکز روی کارهایی که از انجامشان لذت می بریم یاد نمی گیریم. چیزی که ما را خوشحال می کند چیزی است که در نهایت اهمیت دارد، نه آنچه به دست می آوریم.
سوال: از داستان می توان نتیجه گرفت که _ .
1. پیرمرد به چیزی جز پول اهمیت نمی داد
2. پیرمرد می خواست کاری را انجام دهد که از انجام آن لذت می برد
3. پلیس ها همه پول ها را می گرفتند.
4. پیرمرد دیگر التماس نمی کرد