متن: چند سال پیش تجربه‌ای داشتم که به من چیزهایی در مورد راه‌هایی که مردم با سرزنش کردن خود وضعیت بد را بدتر می‌کنند به من آموخت. یک ژانویه، مجبور شدم دو مراسم خاکسپاری را در روزهای متوالی برای دو زن مسن جامعه خود برگزار کنم. هر دو مرده بودند. همانطور که کتاب مقدس می‌گوید «سال پر است». خانه‌های آنها اتفاقاً نزدیک هم بود، بنابراین من در همان بعدازظهر به دو خانواده تسلیت گفتم. در خانه اول، پسر آن زن متوفی به من گفت: "اگر مادرم را به فلوریدا می فرستادم و او را از این سرما و برف بیرون می آوردم، امروز زنده بود، تقصیر من است که او مرده است." در خانه دوم، پسر زن متوفی دیگر گفت: "اگر فقط اصرار نمی کردم که مادرم به فلوریدا برود، او امروز زنده بود. آن سفر طولانی با هواپیما، تغییر ناگهانی آب و هوا، بیشتر از او بود. می توانم تحمل کنم، تقصیر من است که او مرده است." می بینید که هر زمان که مرگی رخ دهد، بازماندگان احساس گناه می کنند. از آنجایی که اقدامی که انجام دادند بد بود، آنها بر این باورند که مسیر معکوس - نگه داشتن مادر در خانه، به تعویق انداختن عمل - انجام می شد. بهتره. بالاخره چطور ممکنه بدتر بشه؟ به نظر می رسد دو عنصر در تمایل ما به احساس گناه دخیل است. _ .این ما را به سمت یافتن الگوها و ارتباطات هم در جایی که واقعاً وجود دارد و هم جایی که فقط در ذهن ما وجود دارد هدایت می کند. عنصر دوم این دیدگاه است که ما عامل اتفاقات، به ویژه اتفاقات بدی هستیم که می‌افتد. به نظر می‌رسد گامی کوتاه از این باور که هر رویدادی علتی دارد تا باور کنیم که هر فاجعه‌ای تقصیر ماست. احساس ممکن است در کودکی ما نهفته باشد. نوزادی فکر می کند که دنیا برای برآوردن نیازهایش وجود دارد و او همه چیز را در آن اتفاق می اندازد. صبح از خواب بیدار می شود و بقیه دنیا را به وظایفش فرا می خواند. گریه می کند و یک نفر برای رسیدگی به او می آید. وقتی گرسنه است، مردم به او غذا می‌دهند و وقتی خیس است، او را عوض می‌کنند. خیلی وقت‌ها، ما به طور کامل از این دیدگاه کودکانه که آرزوهایمان باعث می‌شود چیزهایی اتفاق بیفتد، رشد نمی‌کنیم.
سوال: مردم در قبال مرگ عزیزانشان احساس گناه می کنند زیرا _ .
1. راه بهتری برای ابراز ناراحتی پیدا نکردند
2. آنها معتقدند که آنها مسئول بودند
3. آنها روند طبیعی وقایع را نادیده گرفته بودند
4. آنها نمی دانستند که همه چیز اغلب در جهت مخالف است