متن: سردبیر عزیز، من می نویسم تا بپرسم چه بلایی سر جوانان ما آمده است. آنها به اندازه نسل من مودب و سخت کوش نیستند (دو مثال برای شما می زنم. جمعه گذشته ساعت 9:15 صبح وارد زیرزمین شدم. خیلی شلوغ بود بنابراین صندلی آزاد وجود نداشت. چند پسر روی صندلی های نزدیک من نشسته بودند. نمی دانستم چرا آنها در مدرسه نیستند. آنها با صدای بلند صحبت می کردند و می خندیدند. خواندن روزنامه ام برایم سخت بود. تمام سروصدا. در ایستگاه بعدی، یک زن باردار و دخترش با تعداد زیادی کیسه خرید سوار شدند. انتظار داشتم پسرها اجازه دهند آنها بنشینند. آنها زن را دیدند اما کاری نکردند. مجبور شدم از آنها بخواهم که کیف را بدهند. صندلی های زن و دخترش. آنها این کار را کردند اما نگاه بی ادبانه ای به من کردند. شنبه گذشته با خانواده دوستم شام خوردم. از دیدن بچه های او که ده سال بود ندیده بودم خوشحال شدم. در طول شام، من شروع به صحبت در مورد سیاست جهانی با بچه ها کرد. خیلی زود مشخص شد که آنها چیز زیادی در مورد آن نمی دانند. آنها نمی توانستند نام پادشاه اسپانیا یا رئیس جمهور ایتالیا را به من بگویند. تنها چیزی که در مورد آن می دانستند اینترنت یا کدام بود. خوانندگان زیباترین بودند. در زمان من، دانش آموزان پادشاهان، ملکه ها و رؤسای جمهور هر کشور اروپایی را می شناختند. من نگران آینده آلمان هستم. چگونه این جوانان می توانند کارگران و والدین خوبی شوند؟ آنها بعد از مدرسه به جای رفتن به کتابخانه مانند من در سن آنها دور مک دونالد می نشینند. شاید آنها پول زیادی داشته باشند. شاید برخی از خوانندگان بتوانند به ما ایده بدهند که با این "نسل گمشده" چه کنیم. ارادتمند شما، فرانتز فوگتس.
سوال: آقای فوگتس این نامه را به سردبیر می نویسد تا _ .
1. نشان دهید که پسرها چقدر بی ادب بودند
2. ابراز نگرانی از آینده فرزندان دوستش
3. نشان دهید که جوانان امروزی چقدر تنبل هستند
4. از رفتار برخی از جوانان شکایت دارند