متن: من و خواهرانم رویای خانه‌ای در شهر را در سر داشتیم، اما وقتی خانواده آلکوت در خانه‌ای کوچک در ساوث اند یافتند که درختی در آن دیده نمی‌شد، فقط یک حیاط پشتی برای بازی کردن و پولی برای خرید هیچ یک از آن‌ها نبود. چیزهای زیبایی که قبل از ما بود، همه ما بچه ها مخالف بودیم و دوباره آرزوی کشور را داشتیم. آنا به زودی دانش‌آموزان کوچکی پیدا کرد و هر روز صبح برای انجام کارهای روزانه‌اش می‌رفت و در گوشه‌ای مکث می‌کرد تا در پاسخ به سلام من با گردگیر، دستش را برای من تکان دهد. پدرم به دفترش در مرکز شهر رفت، مادر پیش او برای کمک به فقرا، دختران کوچک به مدرسه رفتند، و من، لوزیا، خانه مان را رها کردند، در حالی که ظرف ها را می شستم و در آشپزخانه زیرزمین آشپزی می کردم. تنها چیزی که می توانستم به آن امیدوار باشم این بود که کسی با من صحبت کند. تمرین خوب، اما بسیار سخت، و تنها آرامش من، گردهمایی شبانه بود که در آن همه با گزارش های مختلفی از ماجراهای روز مواجه شدند، ما نمی توانستیم هم سرگرمی و هم آموزش پیدا نکنیم. پدر خبر جالب و جذابی از عالم بالا آورد. مادر، معمولاً با روحیه ضعیف، زیرا لباس‌هایش را با داستان‌های غم‌انگیز رنج از قسمت‌های تاریک زندگی هدیه می‌داد. آنا مهربان شرحی متواضع از موفقیت خود به عنوان معلم ارائه کرد، زیرا حتی در هفده سالگی ذات شیرین او همه کسانی را که او را می شناختند به دست آورد و شکیبایی او حمایت شیطان ترین دانش آموز را جلب کرد. گزارش‌های من معمولاً آمیزه‌ای از غم و شادی بود و بچه‌ها شادی‌ها و گرفتاری‌های کوچک‌شان را به خانواده‌ای سرازیر می‌کردند که همیشه آسایش و رحمت در آن یافت می‌شد.
سوال: مسئولیت روزانه لوزیا _ .
1. برای کمک به فقرا
2. برای اداره خانه
3. برای رفتن به مرکز شهر
4. برای غذا دادن به مرغان دریایی