متن: در 18 نوامبر 1908، سه مرد با یک بالن بالا رفتند. آنها اوایل در لندن شروع کردند. رئیس آگوستا گاودرون و دو مرد دیگر تانار و میتلند بودند. آنها یک بادکنک بزرگ داشتند و برای یک راه طولانی آماده بودند. به زودی صدای دریا را شنیدند. آنها طناب معمولی را حمل می کردند و از سبد بادکنک آویزان بود. در انتهای طناب یک جعبه فلزی بسته بودند. این می تواند آب را نگه دارد، یا ممکن است خالی باشد. بنابراین آنها توانستند وزن آن را تغییر دهند. برای استفاده روی دریا بود. آنها همچنین چند کیسه شن حمل می کردند. پس از طلوع خورشید، بالون بالاتر رفت. تا ارتفاع 3000 متری بالا رفت و هوا خیلی سرد بود. آب داخل بادکنک تبدیل به یخ شد. برف از سبد مردان گذشت و آنها برف بیشتری را روی زمین مشاهده کردند. مردان سعی کردند مقداری شن و ماسه بیشتر بیرون بریزند، اما سخت بود. آنها سعی کردند با چاقوهای خود شن های یخی را بشکنند، اما کار آسانی نبود. کار به کندی پیش می رفت و آنها همچنان در حال سقوط بودند، بنابراین مجبور شدند کیسه های کامل شن را رها کنند. یکی از آنها روی یک دریاچه یخی افتاد و یک سیاهچاله در یخ ایجاد کرد. بالاخره جعبه را داخل سبد کشیدند. هنوز برف می بارید. بنابراین آنها بالا رفتند تا از برف دور شوند. آنها به 5100 متر رسیدند! همه چیز یخ زده شد. آنقدر سرد بودند که تصمیم گرفتند فرود آیند. آنها به شدت اما با خیال راحت در لهستان فرود آمدند. آنها 1797 کیلومتر از لندن را طی کرده بودند!
سوال: جعبه فلزی برای _ استفاده شد.
1. حمل کیسه های شن
2. نگهداری آب آشامیدنی
3. حمل طناب های سبد
4. تغییر وزن