متن: وقتی بزرگ شدم، می دانستم که متفاوت هستم. پدرم رفته بود و دیگر برنگشت. همانطور که بعداً متوجه شدم، رها شدن باعث حملات اضطراب من شد. می ترسیدم تنها، ناخواسته، نامحبوب و مورد بی مهری قرار بگیرم. اولین حمله من در کلاس نهم بود: معلم از من خواست که جلوی کلاس راه بروم، اما نتوانستم این کار را انجام دهم- من خیس عرق بودم و می لرزیدم. علائم من هر روز صبح از لحظه ای که وارد ساختمان مدرسه می شدم شروع می شد. در تمام دوران کودکی ام با مطب دکتر غریبه نبودم. مادرم هر کاری که می توانست به امید موفقیت انجام داد. مواقعی بود که فکر می کردم خودکشی می تواند تنها راه متوقف کردن درد باشد. در سن 16 سالگی، از نظر اجتماعی تعطیل شده بودم. بیشتر همسالان من به مهمانی می رفتند، ورزش می کردند و قرار ملاقات می گذاشتند. اما من در خانه خودم زندانی بودم. سپس یک روز یکشنبه صبح، زنگ بیداری من از یک مقاله مجله آمد. فردی پرینز، جونیور روی جلد بود. در این مقاله به تشریح درد از دست دادن پدرش در جوانی پرداخته شد. احساس می کردم دارم داستان زندگی خودم را می خوانم. تنها تفاوت؟ او اکنون موفق شده بود. آن مقاله به من انگیزه داد تا گزینه درمانی جدیدی را برای خودم کشف کنم. من هم می خواستم زندگی ام را تغییر دهم. بنابراین وارد کتابخانه و اینترنت شدم و متوجه شدم که چگونه افکار منفی من بر سلامت جسمانی ام کنترل می کند. بلافاصله نقشه ای کشیدم که مسئولیت زندگی ام را به عهده بگیرم. مدت کوتاهی پس از دنبال کردن مواردی که فهرست کرده بودم، توانستم از دیدن یک درمانگر خودداری کنم. من هرگز به دبیرستان برنگشتم، اما به دانشگاه رفتم. پس از فارغ التحصیلی، حرفه ای را در اخبار تلویزیون دنبال کردم. روابط من نیز برای بهتر شدن تغییر کرده است. من دوستان جدیدی پیدا کرده‌ام و با بسیاری از گذشته‌ام ارتباط برقرار کرده‌ام. اضطراب به طور کامل از بین نرفته است، اما هر زمان که دوباره برگشت، می‌دانم که این احساس می‌گذرد و می‌دانم که قدرت تغییر زندگی ام را دارم، تنها در صورتی که خودم را بدهم. یک شانس.
سوال: نویسنده بعد از اجرای طرح چه کرد؟
1. او به دیدن درمانگران رفت.
2. او به دبیرستان بازگشت.
3. او با دوستان قدیمی خود تماس گرفت.
4. او هیچ حمله ای را متحمل نشد.