متن: من 15 ساله بودم. او انگار بیش از 70 سال داشت. اما در آن روز. فکر می کنم او بیشتر از هر کس دیگری مرا درک می کرد. قدم زدن در کلیسا آن یکشنبه سخت بود. من هرگز اجازه نداده بودم کسی گریه ام را ببیند. اما می‌دانستم آن روز گریه خواهم کرد. پدربزرگم ناگهان مریض شد. دکترها گفتند ممکن است زیاد زنده نماند. همه اعضای خانواده من گریه می کردند. پدربزرگ شیرین ترین مرد دنیا بود. چرا ما را ترک کرد؟ آن روز افراد زیادی در کلیسا نبودند. یکی از آنها پیرزنی بود که در انتهای ردیف من نشسته بود. او لبخند می زد. چشمانم را بستم و برای پدربزرگم دعا کردم که حالم خوب شود. خیلی زود چشمانم پر از اشک شد. چشمانم را باز کردم و دیدم دستی مقابلم است. _ دستمال کاغذی بهم میداد . پیرزن کنارم نشسته بود و لبخند می زد. او یک کلمه نگفت. او فقط یک دستمال کاغذی و لبخندی به من داد. سعی کردم ازش تشکر کنم اما فقط اشک سرازیر شد. بعد دستم را گرفت. به چشمانش نگاه کردم. آنها شفاف و آبی بودند و به من احساس آرامش می کنند. لبخندش به من گفت: من با تو هستم. همه چیز درست میشه. دوباره چشمانم را بستم. وقتی آنها را باز کردم، او آنجا نبود. کلیسا را ترک کردم اما هنوز نتوانستم او را پیدا کنم. من دیگر او را ندیدم. پدربزرگم هفته بعد فوت کرد. همه ما خیلی گریه کردیم. اما وقتی به لبخند گرم آن پیرزن فکر کردم، کمی حالم بهتر شد. او از کجا می دانست که من چه احساسی دارم؟ کاش می توانستم دوباره او را ببینم تا تشکر کنم.
سوال: از پیرزن چه می دانیم؟
1. نویسنده را می شناسد.
2. او نمی تواند صحبت کند.
3. او به درک نیاز دارد.
4. او خیلی مهربان است.