متن: وقتی خانه را به قصد دانشگاه ترک کردم، به دنبال فرار از دنیای محدود کشاورزان، شهرهای کوچک و زندگی روستایی بودم. من مشتاق هیجان شهر هستم، برای سرعت سریعی که زندگی روستایی فاقد آن بود، برای ماجراجویی فراتر از افق. رویای کاوش در شهر، زندگی در فرهنگ و چشم انداز جدید و تبدیل شدن به بخشی از نبض یک جنگل شهری را داشتم. با این حال برخی از بهترین زمان‌های من رانندگی به خانه، ترک شهر و بازگشت به دره بود. با ناپدید شدن زندگی شهری و کاهش ترافیک، می‌توانستم چهره سایر رانندگان را ببینم که آرام شده‌اند. سپس، در اطراف یک پیچ در بزرگراه، علفزار دره به وجود می آمد که منظره ای از تپه های نورد ملایم را ارائه می کرد. زمین دائمی به نظر می رسید. احساس می کردم در زمان عقب نشینی کرده ام. از ثبات دره راحت شدم. با رانندگی در جوامع کوچک مزرعه، تصور می‌کردم که خانواده‌های موسس هنوز در خانه‌های بزرگ خود ریشه دارند، نسل‌هایی که در همان زمین‌ها کار می‌کنند، همسایگانی که نسل‌ها همسایه باقی می‌مانند. به مکان‌های دیدنی خانه‌های کشاورزی آشنا اجازه دادم تا مرا راهنمایی کنند. نزدیک به خانه، اغلب بزرگراه اصلی را خاموش می‌کردم و راهی متفاوت می‌رفتم، دوباره مزرعه‌های آشنا را پیدا می‌کردم و حافظه‌ام را آزمایش می‌کردم. دوستان در آن خانه ها زندگی می کردند. من غذا خورده بودم و زمانی را در آنجا گذراندم. من در برخی از این مزارع کار کرده بودم، در زمان اوج برداشت، به یکی دو روز کمک کرده بودم و به یک دوست خانوادگی کمک کرده بودم. خانه‌ها و زمین‌ها یکسان به نظر می‌رسیدند، و من می‌توانستم چهره‌های ملایم را به تصویر بکشم و صداهای آشنا را بشنوم که انگار کمی تغییر کرده است. همانطور که به مسیر خود رفتم، به روش های قدیمی بازگشتم، یک بار دیگر پسر شدم، بچه ای در مزرعه خانوادگی. احساسات من صادقانه و واقعی بود. چقدر آرزوی سرزمینی داشتم که زندگی در آن ایستاده بود و خاطراتم می توانست دوباره زنده شود. وقتی مزرعه را به مقصد کالج ترک کردم، فقط می توانستم به عنوان بازدیدکننده به دره بازگردم، مسافری که به دنبال خانه می گشت. حالا مزرعه بار دیگر خانه واقعی من است. من در آن خانه مزرعه زندگی می کنم و زمین های دائمی را کار می کنم. شاید برای ناظران معمولی دنیای من بدون تغییر به نظر برسد، اما آنها در اشتباه هستند. من این را می دانم: اگر ثابتی در این مزارع وجود داشته باشد، ثابت تغییر است. ناظر خوب تفاوت ها را تشخیص خواهد داد. یک کشاورز باغی را با انواع جدیدی از هلو دوباره کاشت. آبیاری به بلوک انگورهای قدیمی اضافه می شود، بنابراین تصور می کنم تاکستان صاحب جدیدی دارد. گاهی اوقات تغییرات به وضوح مشهود است، مانند یک علامت برای فروش. اما برای اطمینان از اینکه بانک مزرعه را در اختیار گرفته است، باید چاپ کوچک را بخوانم. بیشتر تغییرات شامل دو داستان است. یکی تغییر فیزیکی مزرعه است، دیگری شامل مردم آن سرزمین است، داستان انسانی پشت این تغییر. من یک دهه است که به مزرعه برگشته ام و هنوز همه داستان های پشت سر تغییرات اطرافم را نشنیده ام. اما زمانی که داستان‌هایم را به منظره اضافه کنم، می‌توانم این مکان را خانه‌ام بنامم، خانه‌ای که همچنان به تکامل و تغییر ادامه می‌دهد که من داستان‌هایم را بیشتر و بیشتر می‌کنم. شاعری به دره برمی‌گردد و می‌گوید: «در دره چیز کمی تغییر کرده است و چقدر شما همه بسته‌اید! او درباره بی توجهی به ورزش، مسائل اجتماعی و زیست محیطی در فقر و نابرابری زندگی ما اظهار نظر می کند. او در اینجا به دنیا آمده و بزرگ شده است، بنابراین ممکن است حق داشته باشد از ما انتقاد کند و به ما سخنرانی کند. با این حال او به جای بسیاری صحبت می کند که فکر می کنند دره را می شناسند. اگر داستان برداشت انگور در یک سال مرطوب یا یک هلو بدون خانه را بدانند، چگونه دیگران درباره ما فکر می کنند؟
سوال: چیزی که بیشتر نویسنده را از شاعر ناراحت می کند این است که _ .
1. شاعر فکر می کند مردم عامیانه عقب مانده اند
2. نقد و نظر شاعر عینی نیست
3. شاعر می گوید در دره کمی تغییر کرده است
4. شاعر زندگی در شهر را ترجیح می دهد