متن: لحظه ای بعد شنیدم که عمویم مرا صدا زد و آن دو مرد را با هم در جاده پیدا کردم. سپس کاپیتان مرا به گونه ای خطاب کرد که انگار من همتای او هستم، که برای جوانی مثل من بسیار خوشایند بود. او گفت: "آقا، آقای بالفور چیزهای بزرگی از شما به من می گوید و من از قیافه شما خوشم می آید. ای کاش بیشتر اینجا می ماندم تا بتوانیم با هم دوست شویم. اما ما از این مدت کوتاه نهایت استفاده را خواهیم کرد. تو باید نیم ساعتی سوار بریگ من بشی و با من مشروب بخوری.» حالا نمی توانم توصیف کنم که چقدر مشتاق دیدن داخل یک کشتی بودم. اما قرار نبود خودم را به خطر بیندازم و به او گفتم عمویم و با یک وکیل قرار ملاقات گذاشته ایم. او گفت: "بله، او این را به من گفت. اما، می بینید، قایق شما را در ساحل دورتر، نزدیک خانه Rankeillor خواهد برد." و در اینجا ناگهان خم شد و در گوش من زمزمه کرد: "مراقب باش، شیطان پیر نقشه های شیطانی دارد. سوار شو تا بتوانم با تو حرفی بزنم." سپس در حالی که بازویش را از دست من رد کرد، با صدای بلند ادامه داد و به سمت قایق خود حرکت کرد: "حالا من از کارولینا برای شما چه بیاورم؟ هر دوستی از آقای بالفور می تواند چیزی را که دوست دارد بپرسد. یک رول تنباکو؟ پر هندی؟ کار؟ پوست جانور وحشی؟ لوله سنگی؟ پرنده مسخره ای که درست مثل گربه گریه می کند؟ انتخاب کن و سفارشت را بده." در این زمان ما در کنار قایق او بودیم و او به من کمک می کرد. فکر کردم (مثل یک احمق) دوست و یاور پیدا کرده ام و مشتاقانه منتظر دیدن کشتی بودم. به محض اینکه همه در جای خود قرار گرفتیم قایق رانده شد و شروع به حرکت روی آب کرد. من آنقدر از این تجربه جدید خوشحال شدم که به سختی متوجه صحبت کاپیتان شدم و باید بدون فکر به او پاسخ داده باشم. به محض اینکه در کنار هم بودیم، هوسیسون دستور داد که یک طناب و صندلی فرود بیاورند و اعلام کرد که من و او باید اولین نفری باشیم که سوار کشتی می شویم. من را به هوا بلند کردند و دوباره روی عرشه نشستم، جایی که کاپیتان منتظر من ایستاد و بلافاصله بازویش را زیر دستم گذاشت. من آنجا ایستادم، نسبتاً گیج و شاید کمی ترسیده بودم، اما از چیزهای عجیب و غریب در اطرافم خوشحال بودم، در حالی که کاپیتان به برخی از عجیب ترین ها اشاره کرد و نام و کاربرد آنها را به من گفت. و بعد دیدم که دایی با ما نیست. احساس کردم گم شده ام. با تمام قدرت خودم را از چنگ ناخدا درآوردم و به کنار کشتی دویدم. بله، قایق در حال پارو زدن به ساحل بود که عمویم در آن نشسته بود. فریاد وحشیانه‌ای زدم، آنقدر بلند که در بندر پیچید، و عمویم برگشت و چهره‌ای پر از ظلم و وحشت را به من نشان داد. این آخرین چیزی بود که دیدم. از قبل دستان قوی مرا از کنار کشتی عقب می کشیدند و حالا به نظر می رسید که رعد و برق به من برخورد کرده است. من یک جرقه بزرگ آتش دیدم و بیهوش افتادم.
سوال: ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم که _ .
1. عمو چهره زشتی داشت
2. نویسنده در نهایت کشته شد
3. به نظر می رسید عمو همه چیز را از قبل می دانست
4. نویسنده آنقدر ترسیده بود که بیهوش شد