متن: ساختار و عملکرد دانشگاه همواره در حال تغییر است. دانشگاه گذشته مانند دانشگاه حال نیست و دانشگاه حال نیز مانند دانشگاه آینده نخواهد بود. این "انطباق" با زمانه چیزی است که می تواند برخی از دانشگاه ها را عالی کند یا برخی از دانشگاه ها را در زمره بدترین دانشگاه های کشور قرار دهد. در گذشته، دانشگاه بسیار در مسیر آنها قرار داشت. آنها کارها را آنطور که می خواستند انجام دادند. آنها هیچ توجهی به بقیه افراد جامعه و نحوه پرداخت قبوض از آنها نداشتند. در گذشته اساتید بی‌وقفه برای دانشجویان سخنرانی می‌کردند، که اغلب دانشجویان را خسته می‌کرد و نمی‌دانستند که واقعاً در سخنرانی چه چیزی به آنها گفته می‌شود. این راهی برای آموزش دانش آموزان نیست. دانشجویان نیاز به تعامل با اساتیدی دارند که برای آموزش آنها پول می گیرند. همانطور که پائولو فریره معتقد بود باید بین دانشجویان و اساتید ارتباط برقرار شود و کلاس نباید کاملاً حفظ شود. این روشی است که در گذشته کارها انجام می شد. در حال حاضر بسیاری از دانشگاه ها یا تغییر کرده اند و یا در حال تغییر روش اداره دانشگاه های خود هستند. در حال حاضر دانشگاه ها بسیاری از باورهای آموزشی نوین را برای ایجاد تغییر در روش های تدریس به کار گرفته اند. دانشگاه ها بسیاری از شکاف های بین رشته هایی را که ارائه می دهند از بین می برند. با شکستن این موانع، دانشگاه ها تخصصی تر و متنوع تر می شوند. این با ایده‌های بری همراه است که معتقد است مدارس بیش از حد تخصصی هستند و دانشگاه‌ها اکنون فقط ماشین‌هایی هستند که صرفاً برای تولید کارگر هستند. در چند سال گذشته، کالج ها استانداردهای پذیرش را پایین آورده اند، که به نوبه خود استانداردهای همه مدارس زیر سطح کالج را پایین می آورد. اکنون دانشگاه ها با افزایش استانداردهای پذیرش در کالج های خود در مسیر درستی قرار دارند.
سوال: از نظر نویسنده، چه چیزی می تواند کیفیت یک دانشگاه را تعیین کند؟
1. ساختار آن چگونه است.
2. نحوه عملکرد آن
3. متعلق به چه زمان هایی است.
4. اینکه آیا خودش تنظیم خواهد شد.