متن: در تمام این مدت هرگز فکر فرار را ترک نکردم. وقتی به آن سوی جزیره رفتم، می‌توانستم جزایر دیگر را ببینم و با خودم گفتم: "شاید بتوانم با یک قایق به آنجا برسم. شاید بتوانم روزی به انگلیس برگردم." بنابراین تصمیم گرفتم برای خودم یک قایق بسازم. من یک درخت بزرگ را قطع کردم و سپس شروع به ایجاد یک سوراخ طولانی در آن کردم. کار سختی بود، اما حدود شش ماه بعد، یک قایق رانی بسیار عالی داشتم. بعد، مجبور شدم آن را به دریا بیاورم. چقدر احمق بودم! چرا قبل از شروع کار فکر نکردم؟ البته کانو خیلی سنگین بود. نمیتونستم تکونش بدم! کشیدم و هل دادم و همه چیز را امتحان کردم، اما تکان نخورد. بعد از آن مدت طولانی بسیار ناراضی بودم. این اتفاق در سال چهارم من در جزیره افتاد. در سال ششم برای خودم یک قایق رانی کوچکتر ساختم، اما سعی نکردم در آن فرار کنم. قایق برای یک سفر طولانی خیلی کوچک بود و من نمی خواستم در دریا بمیرم. جزیره اکنون خانه من بود، نه زندان من، و من فقط از زنده بودنم خوشحال بودم. یکی دو سال بعد، برای خودم یک قایق رانی دوم در آن سوی جزیره ساختم. خانه دومی هم برای خودم در آنجا ساختم و بنابراین دو خانه داشتم. زندگی من هنوز از صبح تا شب شلوغ بود. همیشه کارهایی برای انجام یا ساختن وجود داشت. یاد گرفتم از پوست حیوانات مرده برای خودم لباس جدید بسازم. خیلی عجیب به نظر می رسیدند، درست است، اما آنها مرا زیر باران خشک نگه داشتند. در خانه‌هایم غذا و ابزار و بزهای وحشی نگه می‌داشتم. بزهای زیادی در جزیره بودند و من برای نگهداری آنها مزرعه هایی با حصارهای بلند درست کردم. آنها یاد گرفتند که از من غذا بگیرند و به زودی من هر روز شیر بز برای نوشیدن داشتم. در مزارع ذرت هم سخت کار می کردم. و خیلی سال گذشت
سوال: از داستان می توان فهمید که _ .
1. نویسنده سعی کرد اقامت خود را در جزیره راحت کند
2. نویسنده هیچ کاری در جزیره وحشی نداشت
3. نویسنده سعی کرد با کانوی دوم فرار کند، اما موفق نشد
4. نویسنده در زندان در جزیره بود و آزادی خود را از دست داد