متن: من خاطره خوبی از پدربزرگم جک دارم. روی صندلی راحتی جلوی اتاق نشسته بود. کنارش نشستم. داشتیم با صدای بلند می خواندیم، سرهایمان را روی صفحه مقابلمان خم کرده بودیم، انگشتی که کلمات را نشان می داد؛ هفت دهه از هم جدا شده بود و کلمات کنار هم جمع شده بودند. این یک صحنه رایج در خانواده های بریتانیایی است؛ اما در مورد ما، ترتیب معمول چیزها برعکس است. پدربزرگ از زمانی که من کوچک بودم نابینا بود، بنابراین داشتم برای او می خواندم. هنگام خواندن با صدای بلند، مردم معمولا چیزی را می خوانند که مورد علاقه است. شنونده. بنابراین من کتاب‌های کودکانه نمی‌خواندم؛ چیزهایی را می‌خواندم که پدربزرگ دوست داشت درباره‌شان بشنود. بسیاری از واژگان در مطالب خواندنی پدربزرگ بسیار فراتر از من بود. وقتی با کلمات ناآشنا برخورد می کردم، آنها را هجی می کردم. پدربزرگ به من کمک می کرد. شنیدن اخبار باید برای او دردناک بوده باشد، اما او هرگز به من عجله نکرد و شکایت نکرد. مطالعه ما واقعاً برای کسب دانش نبود. این راهی بود که ما با هم وقت بگذرانیم. پدربزرگ من همیشه نابینا نبود. او نجار خوبی بود. در اولین کریسمس ازدواج پدر و مادرم، او برای مادرم یک قفسه کتاب ساخت که اکنون به پسرم یونا تعلق دارد و ارتباط بین چهار نسل را فراهم می کند. من بچه خوش شانسی بودم، زمان زیادی را با پدربزرگم گذراندم و او دنیا را به شیوه ای خاص به روی من باز کرد. خواندن راه ما برای ایجاد رابطه ای بود که تأثیری ماندگار بر من داشته است. در تعطیلات مدرسه گاهی با انجمن نابینایان محلی در سفرهای ساحلی او را همراهی می کردم. این ممکن است عجیب به نظر برسد، اما من احساس کردم که ارزش شخصی من درک شده است، زیرا در نهایت توانستم کاری برای پدربزرگ انجام دهم. یک دهه بعد، موقعیتی را در خانه سالمندان پیدا کردم، که مرا به یاد تجربیات اولیه‌ام انداخت؛ خواندن برای سالمندان ارتباطی با پدربزرگ داشت. بیش از یک مکالمه ساده، بلندخوانی ارتباط بین دو فرد است و می تواند تأثیر عاطفی زیادی بر افراد مسن داشته باشد.
سوال: چرا نویسنده کتاب های کودک را انتخاب نکرد؟
1. تا دانش خود را گسترش دهد.
2. تا دایره لغاتش بزرگتر شود.
3. جلوی پدربزرگ خودنمایی کند.
4. برای رفع نیازهای پدربزرگش.