متن: یک نوزاد بین شش تا نه ماهگی را تماشا کنید و ایده اولیه هندسه را مشاهده خواهید کرد. هنگامی که کودک بر این ایده سه بعدی تسلط یافت، دست دراز می کند و شروع به درک چیزهای مختلف می کند، که ایده های مجموعه ها و اعداد شکل می گیرند. تا اینجا، خیلی خوب است. اما اکنون یک رشد اتفاق می افتد. رشته های عصبی در مغز خود را به گونه ای جدا می کنند که کودک شروع به شنیدن صداها می کند. به طور مستقیم با بزرگترها ارتباط برقرار می کند. از این نقطه به بعد، ریاضیات معمولاً سراشیبی است، زیرا کودک اکنون در معرض تمام کلمات و باورهای زشت متولد شده قرار می گیرد. طبیعت، که کودک بسیار خوب انجام داده است. تا این جا که هجده ماه به او اجازه ی تجمل اندیشیدن داده بود، اکنون آن را به قراردادها و باورهای نامعقول جامعه واگذار می کند. اما حداقل کودک چیزی از هندسه و روزهای آرام می داند، مهم نیست چه فراز و نشیب هایی ممکن است متحمل شود. بنابراین، مخزن اصلی توانایی ریاضی در هر جامعه ای در اختیار کودکانی است که حدود دو سال دارند، کودکانی که تازه یاد گرفته اند آزادانه صحبت کنند.
سوال: قسمت عمدتاً چه چیزی را مورد بحث قرار می دهد؟
1. تاثیر زبان بر ریاضیات
2. توانایی کودکان در یادگیری زبان.
3. ایده های اساسی فیزیک چگونه آموخته می شوند؟
4. راهبردهای یادگیری ریاضی برای نوزادان