متن: خورشید در حال طلوع بود که کامیون تحویل داریل به بزرگراه رسید. این بهترین زمان روز برای رانندگی بود، زمانی که جاده ها کاملاً باز و خالی بودند. او مطمئن بود که قرار است قبل از نیمه شب به لس آنجلس برسد. به نظر می رسید روز خوبی خواهد بود. سپس آن را دید، یک توده بزرگ در وسط راه. داریل اغلب در کنار جاده از کنار حیوانات مرده رد می‌شد، اما می‌دانست که این چیزی متفاوت است. به شدت روی ترمزش کوبید و کامیون با صدای بلندی ایستاد. توده دختر بود. سعی کرد او را بیدار کند اما او حرکت نمی کرد، بنابراین او را بلند کرد و به کنار جاده برد. حداقل او را در آنجا رد نمی کنند. حالا او مشکل شخص دیگری بود. او باید تا نیمه شب به لس آنجلس می رسید و وقت نداشت اینجا باشد. او دوباره سوار کامیونش شد اما همانطور که در آینه خود نگاه کرد و دختر را دید که بی حرکت در کنار جاده دراز کشیده بود، می دانست که نمی تواند او را ترک کند. داریل او را سوار کامیونش کرد و به شهر بعدی رفت. یک ساعت بعد او خود را به ایستگاه پلیس رساند. پس از توضیح آنچه اتفاق افتاده بود، آماده رفتن شد، فقط برای اینکه پلیس بگوید که باید گزارش بدهد. داریل می دانست که این چند ساعت طول می کشد، اما چاره ای نداشت. حالا هیچ راهی وجود نداشت که به موقع به لس آنجلس برسد. سه ساعت بعد گزارش انجام شد و دختر تا حدودی بهبود یافته بود. او توضیح داد که از گرسنگی ضعیف در بزرگراه افتاده است، اما چیز دیگری به خاطر نمی آورد. او همچنین از داریل برای نجات جانش تشکر کرد. داریل به او گفت که از کمک کردن خوشحال بوده است، اما وقتی سوار کامیونش شد، می دانست که رئیسش نخواهد بود. درست زمانی که می خواست به جاده برگردد، مادرش زنگ زد. "آیا دیده ای؟" او گفت: "دو ساعت پیش پل فروریخت، پلی که در راه لس آنجلس از روی آن می رانید." خون داریل سرد شد. اگر به موقع می آمد، حدود دو ساعت پیش روی آن پل سقوط کرده بود. داریل متوجه شد که چقدر خوش شانس است.
سوال: چرا داریل ابتدا دختر را کنار جاده رها کرد؟
1. نمی خواست دیر شود.
2. فکر کرد حال دختر خوب خواهد شد.
3. او می دانست که شخص دیگری کمک خواهد کرد.
4. او نگران بود که پلیس او را مقصر بداند.