متن: زمانی که فرد رقصنده معروف برای کار توسط یک تهیه کننده هالیوود مصاحبه کرد، فیلم Expert او را رد کرد و گفت: "نمی توانم بخوانم. نمی توانم بازی کنم. کمی می رقصم." اینم یه اشتباه احمقانه دیگه زمانی که دانشمند بزرگ آلبرت انیشتین در مدرسه بود، معلمانش او را نسبتاً کسل کننده می دانستند. و آخرین داستان، پادروسکی پیانیست معروف لهستانی توسط معلمی به او گفت که او هرگز به عنوان یک نوازنده موفق نخواهد بود زیرا انگشت وسط هر دست خیلی کوتاه است. از این سه تجربه چه درس هایی می توان گرفت؟ اول، نبوغ واقعی را نمی توان سرکوب کرد. دوم، قضاوت های اولیه در مورد توانایی های یک فرد ممکن است ناعادلانه یا فقط اشتباه باشد. سوم، زمانی که عزم واقعی برای موفقیت وجود دارد، موانع کنار راه قرار می گیرند. شعار معروف "ad astra per aspera" را می توان به عنوان "به ستاره ها از طریق سختی ها" ترجمه کرد. آستر، انیشتین و پادروسکی ثابت کردند که منتقدان خود اشتباه می کنند.
سوال: کدام یک از موارد زیر ایده اصلی متن را بهتر بیان می کند؟
1. فرد آستر یک رقصنده معروف بود.
2. توانایی واقعی همیشه خودش را نشان می دهد.
3. برخی از مردم هرگز ناامید نمی شوند.
4. آلبرت انیشتین ثابت کرد که معلمانش اشتباه می کنند.