متن: قبل از اولین تعطیلات تابستانی ام در کالج، هم اتاقی ام تد از من خواست تا با او در مزرعه پدرش در آرژانتین کار کنم. ایده گذراندن دو ماه در آرژانتین هیجان انگیز بود. بعد شروع کردم به افکار دوم. من هرگز از نیوانگلند دور نشده بودم و چند هفته اول تحصیلم در کالج دلتنگ بودم. در یک کشور غریب چگونه خواهد بود؟ در مورد زبان چطور؟ هر چه بیشتر به آن فکر می کردم، این ایده بیشتر نگرانم می کرد. در نهایت دعوت را رد کردم. به محض اینکه تد از شخص دیگری خواست که برود، من شروع به لگد زدن به خودم کردم. من کاری را که می‌خواستم انجام دهم رد کرده بودم زیرا می‌ترسیدم و در نهایت احساس افسردگی می‌کردم. آن تابستان ناخوشایند درس ارزشمندی به من داد که از آن یک قانون برای خودم ایجاد کردم: کاری را انجام بده که تو را مضطرب می کند. کاری را که شما را افسرده می کند انجام ندهید در پایان سال آخر، به فکر نویسنده شدن افتادم. اما استادم از من اصرار می کرد که هدفم تدریس باشد. تردید کردم. ایده تلاش برای زندگی با نوشتن بسیار ترسناک تر از گذراندن یک تابستان در آرژانتین بود. رفتم و برگشتم، تصمیمم را گرفتم، آن را نگرفتم. ناگهان متوجه شدم که هر بار که از فکر نوشتن دست کشیدم، آن احساس غم انگیز در وجودم گذشت. دست کشیدن از کاری که واقعاً می خواستم انجام دهم، مرا افسرده کرد. همان موقع درس دیگری یاد گرفتم. اجتناب از این نوع افسردگی به معنای تحمل مقدار مشخصی از نگرانی و نگرانی بود. وقتی برای اولین بار شروع به نوشتن مقاله کردم، اغلب از من خواسته می شد تا با نام های بزرگ مصاحبه کنم. قبل از هر مصاحبه پروانه هایی به شکمم می خورد و دستانم می لرزید. یکی از افرادی که من به ویژه آن را تحسین می کردم آهنگساز بزرگ دوک الینگتون بود. در صحنه و تلویزیون، او الگوی اعتماد به نفس به نظر می رسید. سپس فهمیدم که الینگتون هنوز از صحنه وحشت دارد. اگر الینگتون بسیار مورد افتخار، که حدود 10000 بار در طول 30 سال روی میز موسیقی ظاهر شده بود، دچار حملات اضطرابی می شد، من کی بودم که فکر کنم می توانم از آنها اجتناب کنم؟ من به انجام آن مصاحبه های ترسناک ادامه دادم. سپس در کمال تعجب متوجه شدم که حتی منتظر مصاحبه ها هستم. چه بلایی سر آن پروانه ها آمده بود؟ خوب، در حقیقت، آنها هنوز آنجا بودند، اما تعداد آنها کمتر بود. من کشف کردم که از فرآیندی که روانشناسان آن را "انقراض" می نامند سود برده بودم. اگر فردی را به اندازه کافی در یک موقعیت مضطرب قرار دهید، او در نهایت می‌آموزد که چیزی برای نگرانی وجود ندارد، که من را به این نتیجه می‌رساند: شما هرگز با اجتناب از چیزهایی که باعث ایجاد آن شده‌اید، از شر اضطراب خلاص نخواهید شد. نکته این است که جدید، متفاوت، قطعا ترسناک است. اما هر بار که چیزی را امتحان می کنید، یاد می گیرید، و با انباشته شدن یادگیری، دنیا به روی شما باز می شود.
سوال: از این قطعه می توان نتیجه گرفت که نویسنده _ .
1. تصمیم گیری برایش سخت است
2. متوجه شده است که چه چیزی باعث اضطراب می شود
3. از ترس صحنه دوک الینگتون الهام گرفته شده است
4. دیگر در مورد تجربیات جدید احساس اضطراب نمی کند