متن: در شهر غریبی بودم که اصلاً نمی‌شناختم، و از این گذشته، نمی‌توانستم یک کلمه از زبان را صحبت کنم. در روز دوم سوار اولین اتوبوسی شدم که گذشت، چندین ایستگاه سوار آن شدم، سپس پیاده شدم و راه افتادم. دو ساعت اول به اندازه کافی خوش گذشت، سپس تصمیم گرفتم برای ناهار به هتل خود برگردم. بعد از مدتی پیاده روی، به این نتیجه رسیدم که بهتر است راه را بپرسم. مشکل این بود که تنها کلمه ای که از زبان می دانستم نام خیابانی بود که در آن زندگی می کردم و حتی بد تلفظ می کردم. ایستادم تا از یک روزنامه فروش بپرسم. کاغذی به من داد. سرم را تکان دادم و نام خیابان را تکرار کردم و او کاغذ را در دستانم گذاشت. مجبور شدم مقداری پول به او بدهم و به راه خود ادامه دادم. نفر بعدی که پرسیدم پلیس بود. با دقت به حرفم گوش داد، سری تکون داد و آروم بازوم رو گرفت. نگاه عجیبی در چشمانش بود که به چپ و راست اشاره کرد و دوباره به چپ اشاره کرد. سرم را مودبانه تکان دادم و شروع کردم به راه رفتن در جهتی که او اشاره کرد. حدود یک ساعت گذشت و متوجه شدم که خانه ها کمتر و کمتر می شوند و زمین های سبز در دو طرف من ظاهر می شوند. من تمام راه را به روستا آمده بودم. تنها کاری که برای من باقی ماند این بود که نزدیکترین ایستگاه راه آهن را پیدا کنم.
سوال: به نظر شما دردسر واقعی نویسنده چه بوده است؟
1. او اصلاً شهر را نمی شناخت.
2. او نمی توانست به زبان صحبت کند.
3. او در اتوبوس اشتباهی خیلی دور رفت.
4. او دستور پلیس را دنبال کرد.