متن: زمانی که در کالج بودم، همیشه به موسیقی علاقه زیادی داشتم و به عضویت در گروه خود افتخار می‌کردم. یک روز دو سال پیش کارگردانم به من اطلاع داد که می‌خواهد من تکنواز برجسته یک قطعه موسیقی باشم. البته من وحشت داشتم، اما او مرا تشویق کرد که همه چیز درست می‌شود، و اینکه من را باور کرد و می‌دانست که می‌توانم. تا چهار روز قبل از کنسرت، نمی‌توانستم آن را به صورت انفرادی طی کنم. به نظر می‌رسید همیشه قبل از اجرای کنسرت دلسرد می‌شوم. تصمیم گرفتم از کارگردانم کمک بخواهم و فکر کنم که او به من خواهد گفت که مجبور نیستم این کار را انجام دهم و هنوز هم به من افتخار می کند. تنها چیزی که او گفت این بود "فقط باید خودت را باور کنی." فکر نمی کردم امتحان کردن توصیه‌های او به درد می‌خورد، بنابراین صبح روز بعد متفاوت شروع کردم. به جای اینکه فکر کنم چگونه می‌توانم به هم بریزم، تصور می‌کردم که تک‌نوازی‌ام را با اعتماد به نفس بازی می‌کنم و به خودم می‌گفتم که می‌توانم این کار را انجام دهم. نکته عجیب این بود که ... کار کرد! بعد از آن روز بدون هیچ اشتباهی تک نوازی را انجام دادم. وقتی کنسرت بزرگ آمد، اگرچه کمی عصبی بودم، می دانستم که می توانم این کار را انجام دهم. نمی دانستم چه خبر است. اتفاق بیفتد، اما فهمیدم که تنها کسی که مانع از بهترین بودنم می‌شود، خودم هستم. خودم را باور داشتم. فکر می‌کردم اوضاع کمی متفاوت‌تر از گذشته پیش می‌رود. البته من تک‌نوازی کردم. به طرز شگفت انگیزی مورد تحسین همه حضار قرار گرفتم. همیشه کاری را انجام دهید که بیش از همه از آن می ترسید، اگر شکست خوردید ناامید نشوید و فقط به تلاش بیشتر ادامه دهید.
سوال: نویسنده در کنسرت تک نوازی را فوق العاده اجرا کرد زیرا _ .
1. کارگردان او را شخصا روی صحنه کنسرت هدایت کرد
2. اتفاقاً بدون هیچ اشتباهی خوب بازی کرد
3. او با تشویق کارگردان اعتماد به نفس پیدا کرد
4. کارگردان به همراه او روی صحنه تکنوازی کرد