متن: وقتی بزرگ شدم، پدرم را مردی ساکت و جدی به یاد می‌آورم - نه از آن دسته افرادی که بتوان در اطرافش خندید. به عنوان یک نوجوان که به آمریکا می‌رسیدم، بدون اینکه چیزی نمی‌دانستم، پدری می‌خواستم که بتواند سفر انسان را توضیح دهد. در دانشگاه، وقتی دوستان برای مشاوره با خانه تماس می گرفتند، به خاطر چیزهایی که نداشتم در افسردگی عمیق فرو می رفتم. امروز، در بیست و هفت سالگی، آمده ام تا آنها را به شیوه هایی که ذهن نوجوانی ام اجازه نمی دهد دوباره کشف کنم - به عنوان بزرگسال و به عنوان دوستانی با عیوب و ضعف های خود. یک شب پس از بازگشت به خانه، صدای پدرم را از تلفن شنیدم. یه مشکلی پیش اومد بعداً پدر مشکل را با من در میان گذاشت. ظاهراً تحصیلات حقوقی من از نظر او امتیازاتی را برای من به ارمغان آورده بود. من در مورد مشکل با پدر صحبت کردم، اهداف افراد درگیر را تجزیه و تحلیل کردم و چندین استراتژی مذاکره ارائه دادم. پدر دانشمند باهوشی است که می تواند اجزای سازنده طبیعت را تخریب کند. با این حال طبیعت انسان برای او یک راز است. آن شب متوجه شدم که او به سادگی در برخورد با مردم مهارت ندارد، چه رسد به دردسر یک نوجوان درگیر. درک خواسته های انسان در ذات او نیست. و بنابراین، آنجا بود -- تقصیر کسی نبود که پدرم به زندگی انسانها علاقه ای نداشت در حالی که من به آنها اهمیت زیادی می دادم. ما گاهی حساس‌تر، با چشم‌های گشادتر و رویاپردازتر از والدین خود به دنیا می‌آییم و از آنها کنجکاوتر و ایده‌آل‌تر می‌شویم. شاید پدر هیچ وقت از من برای بچه ای انتظار نداشت. و من که بابا را به عنوان یک مرد باهوش می‌شناختم، هرگز نفهمیدم که هوش او تمام احساسات من را پوشش نمی‌دهد. این من را از سال ها سوال و سردرگمی نجات داده است. من اکنون والدینم را افرادی می بینم که روابط دیگری به جز پدر و مادر دارند. اکنون از ایرادات و ضعف های فراوان آنها که زمانی آزارم می داد چشم پوشی می کنم. اکنون پدر و مادرم را به عنوان دوستان می شناسم: افرادی که از من مشاوره می خواهند. افرادی که به حمایت و درک من نیاز دارند. و من آمده ام تا گذشته ام را واضح تر ببینم.
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان این قطعه است؟
1. پدر و مادر من به عنوان دوستان
2. پدر و مادر من به عنوان مشاور
3. پدر من - یک مرد جدی
4. پدر من - یک دانشمند باهوش.