متن: روز شنبه 12 فوریه دو هزار، دو اتفاق افتاد که همه چیز را در زندگی من تغییر داد. اول این بود که در این روز خواهر بچه من ازدواج کرد. او امروز بیست و شش ساله بود، اما برای من هنوز خواهر بچه ام بود. گمان می کنم که او را به عنوان یک دختر کوچک تصور کردم و برای حفظ و حفظ جوانی خود با او مانند یک دختر رفتار کردم. تا زمانی که او را در لباس عروسی اش دیدم، هنوز او را با گونه های کوچک چاق و خوک های بلند و قهوه ای تیره که در باد می وزد، دیدم، شاید حتی یک لکه دائمی شکلاتی دور لب های صورتی اش. حدس می‌زنم درست است که شما فقط چیزی را می‌بینید که می‌خواهید ببینید. این زن زیبا با چهره ای درخشان و منحنی های ملایم از کجا آمده است؟ آن روز خوشحال بودم و همچنین غمگین. روزگاری که من به او می‌گفتم با زندگی‌اش چه کار کند، گذشته بود. رفتار رئیس‌جمهور من باعث شده بود به لوسی لقب بدهم. اگر از طرفداران بادام زمینی هستید، به وضوح می توانید رفتار من را به عنوان یک خواهر بزرگتر تصور کنید. برای من توهین نبود. من نام مستعار لوسی را بیشتر دوست دارم. من اتفاقاً فکر می کنم که لوسی قوی است و اعتماد به نفس باورنکردنی دارد، اگرچه او گاهی اوقات کمی سرسخت است. من تمام تلاشم را به کار بردم تا استانداردهای تعیین شده توسط این شخصیت کارتونی پویا را رعایت کنم. پذیرایی را ترک کردم تا کمی هوا بخورم، زیرا ناگهان متوجه شدم که دیگر کودک نیستم، غم و اندوه بر من غلبه کرد. بیرون رفتم و به یک زمین بازی نزدیک رفتم که در آن بچه‌هایی روی سرسره بازی می‌کردند، تاب بازی می‌کردند و خاک را حفر می‌کردند. دختر کوچکی دور میله می چرخید، یکی از زانوهایش محکم دور میله پیچیده شده بود و پشت زانویش شکل گرفته بود. تنها کاری که می‌توانستم بکنم این بود که آنجا بنشینم و فقط تماشا کنم، زیرا من هم می‌خواستم با او سوار آن نوار شوم و ببینم آیا هنوز می‌توانم رکورد تمام زمان‌ها (نود و نه بار در کلاس پنجم) را نگه دارم. یه جایی از درون میدونستم که گردنم میشکنم و لباس ساقدوش پوشیده بودم. دقیقاً مواد زمین بازی نیست. و بنابراین من نشستم و به تماشای بازی بچه ها نشستم. مطمئن نیستم چه مدت آنجا نشستم تا خواهرم بیاید و به من ملحق شود. ما در مورد اینکه چگونه اکنون بزرگ شده ایم صحبت کردیم و برای روزهای گذشته کودکی مان اشک ریختیم. در حالی که اشکی را از چشمانم پاک می کرد با عشق گفت: "تو همیشه برای من لوسی خواهی بود." در آغوش گرفتیم. پسر عمویم مایک رفت و به خواهرم گفت که وقت بریدن کیک است. و بعد بمب شماره دو را روی من انداخت. "هی، بچه ها شنیدید که چارلز شولتز امروز درگذشت؟" او این را گفت که انگار چیز مهمی نیست. بازوی خواهرم را گرفت و به سمت سالن پذیرایی برگشت. "آینده؟" آنها پرسیدند. "در یک دقیقه." جواب دادم و سرگیجه از حرفی که به من زده بود دوباره روی نیمکت نشستم. مرده؟ چگونه چارلز شولتز مرده بود؟ او خالق من بود! و اگرچه من هرگز شخصاً آن مرد را ملاقات نکرده ام، او همیشه برای من مانند یک پدر نامرئی بوده است. او بالاخره بعد از من شخصیت معروفی را خلق کرد. در این روز چیزهای زیادی از دست دادم. معصومیت مانند دزدی در شب از من دور شد: بیا و برو قبل از اینکه بتوانم کاری در موردش انجام دهم و تمام گنجینه هایی را که در قلبم ارزشمندتر از همه نگه داشتم با خود ببرم. احساس کردم بزرگ شدم، همه در یک لحظه. واقعیت مثل یک طوفان در اطرافم هجوم آورد. جایی برای فرار نبود. تنها کاری که می‌توانستم بکنم این بود که آنجا بنشینم و ببینم که آن چیزی که فقط یک لحظه قبل وجود داشت را تخریب و تغییر شکل می‌دهد. من دیگر بچه نبودم. من دیگر لوسی نبودم که بداند چه چیزی برای بقیه بهتر است. من برای اولین بار دیدم که واقعاً چه بودم - زنی سی ساله با شوهری از خودم و به زودی فرزند خودم. به جزر و مد اجازه دادم تا غم و اندوهم را با خود همراه کند. آن را به دریا ببرید، زیرا هیچ هدفی در زندگی من ندارد. از روی نیمکت بلند شدم؛ کمی بلندتر از زمانی که نشستم. برگشتم و به سمت سالن برگشتم به این امید که بریدن کیک را از دست ندهم. روزی بود که خواهرم برای خودش بال درآورد و لانه را ترک کرد. _
سوال: چرا نویسنده با خواهرش مانند یک دختر کوچک رفتار کرده است؟
1. چون نویسنده از خواهرش بزرگتر بود.
2. چون نویسنده نمی خواست بزرگ شود.
3. چون خواهرش همیشه خوکچه می پوشید و دوست داشت شکلات بخورد.
4. چون نویسنده نمی خواست خواهرش ازدواج کند.