متن: جالب است که ببینید مردم چگونه از زمانی که در حمل و نقل عمومی در شهرهای هند مانند دهلی و بمبئی صرف می کنند استفاده می کنند. در اتوبوس ها و قطارهای شلوغ مردم موفق می شوند چرت کوتاهی بزنند و برخی حتی به مرحله خروپف می رسند. یا روزنامه ای را روی چند زانو و بازو پخش می کنند تا درباره آخرین نتایج ورزشی یا بحران سیاسی بخوانند. سپس مسافران باتجربه ای هستند که در حدود یک دهه گذشته با همان گروه ورق بازی کرده اند. آنها حتی صندلی های خاص خود را به قدری فرسوده دارند که می توانید شکل پشت آنها را تشخیص دهید. در مورد آن هیچ تردیدی نیست. سفر با وسایل حمل‌ونقل عمومی در انبوه فصول زندگی است -- یک زندگی عرق‌آور در تابستان که مردم از جریان رودخانه‌های عرق که از روی ابروها و داخل لباس‌هایشان می‌گذرد غافلند. با اولین بوی مرد یا زن خوشبو که سوار اتوبوس یا قطار خفه می شود، بیشتر مردم احساس می کنند دوباره متولد شده اند. در طول باران نمی توانید از خیس شدن یا گل آلود شدن خودداری کنید. شیشه‌ها، تقریباً همیشه، مناسب نیستند و اگر با باران شدید و ناگهانی خیس نمی‌شوید، احتمالاً یک جت آب گل‌آلود ناشی از رانندگی سریع یک راننده از میان گودال‌ها را خواهید دید. باران زمان مناسبی برای مردم است که چترهای قدیمی خود را با چترهای جدید تعویض کنند. از آنجایی که تعداد زیادی شبیه به هم هستند، نمی توان تشخیص داد که مال کیست. زمستان زمانی است که احساس خوب - یا حداقل گرم - بودن بخشی از یک جمعیت است. شگفت‌انگیز است که نفس‌های جمعی حدود 100 نفر چقدر می‌تواند دمای انجماد داخل را افزایش دهد. با نگاهی به توده‌هایی که لباس‌های پیراهن کش قرمز روشن یا کت‌های سبز خود را پوشیده‌اند، تصور اینکه چه چهره‌هایی زیر کلاه‌های پشمی تیره‌شان نهفته است، جالب است. زمستان سرد می گذرد و راه را برای بهار باز می کند. غیرممکن است که نبینیم هر گل کوچک کنار راه با افتخار شکوفا می شود. و خورشید گرم موفق می شود بخشی از لذت آنها را به داخل اتوبوس یا قطار منتقل کند. حالا، آیا اگر در همه شهرهایمان یک وسیله حمل و نقل عمومی به ارزش نام داشته باشیم، عالی نیست؟
سوال: لحن زبان به کار رفته در این قسمت چیست؟
1. طنز.
2. بحرانی.
3. ترسناک.
4. نگران.