متن: گریه سر کتاب یعنی چه؟ روث گراهام، منتقد مشهور، نوشت: «من خواننده ای هستم که گریه نکردم. "آیا این من را بی‌قلب می‌کند؟ یا من را بالغ می‌کند؟" اشک نقش شگفت آور مهمی در تاریخ رمان داشته است. خوانندگان همیشه در مورد نقشی که عاطفه در خواندن ایفا می کند پرسیده اند: تأثیر عمیق یک کتاب به چه معناست؟ کدام کتاب ها ابژه های شایسته احساسات ما هستند؟ در زمان‌های مختلف، مردم به روش‌های مختلف به این سؤالات پاسخ می‌دادند. در اوایل قرن هجدهم، زمانی که رمان هنوز شکل جدیدی بود، گریه نشانه فضیلت خوانندگان بود. رمان‌های «احساس‌آمیز»، مملو از صحنه‌های تاثیرگذار، به خوانندگان فرصتی می‌دهد تا «احساسات ظریف‌تر» خود را به کار گیرند. اشک تو ثابت کرد که احتمالاً رنج دیگران را احساس می کنی. در آن زمان، رمان های احساساتی بسیار محبوب بودند، اما به راحتی قابل حمله بودند. به هر حال اشک هیچ ارتباط ضروری با فضیلت واقعی نداشت و ممکن است درست نباشد همانطور که جان مولان منتقد اشاره می کند، تا پایان قرن هجدهم، کلمه "احساس" معنای جدیدی پیدا کرد - "معتاد به احساس کم" -- نزدیکتر کردن آن به معنایی که امروز برای ما دارد. در قرن نوزدهم، معنای اشک در دو جهت مختلف تکامل یافت. برخی از نویسندگان به دنبال بیدار کردن احساسات "بالاتر" در خوانندگان خود بودند: احساسات گرایان ویکتوریا صحنه های تاثیرگذاری را در تلاش برای الهام بخشیدن به اصلاحات اجتماعی و سیاسی نوشتند. با این حال، رمان "احساس"، نوع متفاوتی از پرفروش ترین کتاب های دوره ویکتوریا، نشان داد که اشک می تواند به خودی خود لذت بخش باشد. رمان‌های حسی رهبران هیجان‌انگیز و معمایی مدرن بودند. آنها که از نظر اسرار و جنون سنگین بودند، به دلیل ایجاد "احساسات" فیزیکی در خوانندگان خود معروف بودند - لرزش، ضربان قلب تند و اشک. اما این اشک ها بدون هدف و اثر اخلاقی بود. بحث امروز در مورد گریه در حین مطالعه به تمام این تاریخ نگاه می کند. بحث در واقع بر سر این است که چرا کتاب برای ما اهمیت دارد و خواندن برای چیست؟ صحبت کردن در مورد چیزی که ما را به گریه می اندازد، راهی برای صحبت درباره خودمان است.
سوال: نگرش مردم نسبت به گریه بر سر رمان در اوایل قرن هجدهم چگونه بود؟
1. مشکوک.
2. مثبت.
3. بی توجه
4. نگران.