متن: شرکت های بزرگ به راهی برای دستیابی به پس انداز عموم مردم نیاز دارند. همین مشکل، در مقیاس کوچکتر، عملاً با هر شرکتی مواجه است که سعی در توسعه محصولات جدید و ایجاد مشاغل جدید دارد. امید چندانی به جمع آوری پول مورد نیاز از دوستان و افرادی که می شناسیم وجود ندارد، و در حالی که بانک ها ممکن است با تامین مالی کوتاه مدت موافقت کنند، آنها عموما تمایلی به تامین پول برای پروژه های بلند مدت ندارند. بنابراین شرکت‌ها به مردم روی می‌آورند و از مردم دعوت می‌کنند تا به آنها پول قرض دهند یا در ازای سهمی در منافع آینده، در تجارت سهم بگیرند. آنها این کار را با انتشار سهام و سهام در تجارت از طریق بورس انجام می دهند. با انجام این کار آنها می توانند پس انداز افراد و مؤسسات مجرد را در داخل و خارج از کشور به گردش درآورند. هنگامی که پس انداز کننده نیاز به پس گرفتن پول خود داشته باشد، مجبور نیست به شرکتی که در ابتدا آن را نزد آن قرار داده است، برود. در عوض او سهام خود را از طریق یک کارگزار سهام به پس انداز دیگری که به دنبال پول خود است می فروشد. بسیاری از خدمات مورد نیاز صنعت و هر یک از ما توسط دولت یا سازمان های محلی ارائه می شود. این کشور بدون بیمارستان، جاده، برق، تلفن و راه آهن نمی توانست کار کند. همه اینها مستلزم صرف هزینه‌های مداوم برای تجهیزات جدید و توسعه جدید هستند تا بتوانند به درستی به ما خدمت کنند و نیاز به پول بیشتری نسبت به صرف مالیات‌ها دارند. بنابراین، دولت، سازمان‌های محلی و صنایع ملی‌شده اغلب برای تأمین مالی (...) هزینه‌های سرمایه‌ای عمده نیاز به وام گرفتن دارند و آنها نیز به بورس می‌آیند. کمتر مرد یا زنی در این کشور وجود دارد که سطح زندگی او به توانایی کارفرمایانش برای جمع آوری پول برای تامین مالی توسعه جدید بستگی نداشته باشد. به هر طریقی پول جدید او باید از پس انداز کشور باشد. بورس اوراق بهادار وجود دارد تا کانالی را فراهم کند که از طریق آن این پس‌اندازها به کسانی که نیاز به منابع مالی دارند برسد.
سوال: پولی که این شرکت ها را قادر می سازد تا پروژه های خود را پیش ببرند _ .
1. با مالکیت بخشی در بورس اوراق بهادار معاوضه می شود
2. با فروش سهام شرکت ها افزایش می یابد
3. در اسرع وقت به صاحبان اصلی آن بازپرداخت می شود
4. سرمایه گذاری در شرکت های مختلف در بورس اوراق بهادار