متن: وقتی کلاس هفتم بودم، در یک بیمارستان محلی در شهرم شیرینی‌باز بودم. در طول تابستان حدود 30 تا 40 ساعت در هفته داوطلب بودم. بیشتر زمانی که در آنجا سپری کردم با آقای گیلسپی بود. او هرگز هیچ بازدید کننده ای نداشت و به نظر می رسید هیچ کس به وضعیت او اهمیت نمی داد. من روزهای زیادی را آنجا گذراندم و دست او را گرفتم و با او صحبت کردم و در هر کاری که باید انجام می‌شد کمک می‌کردم. او دوست صمیمی من شد، حتی با وجود اینکه فقط با فشار دادن دست من جواب می داد. آقای گیلسپی در کما بود. من یک هفته برای تعطیلات با پدر و مادرم رفتم و وقتی برگشتم آقای گیلسپی رفته بود. جرات نداشتم از هیچ یک از پرستاران بپرسم که او کجاست، از ترس اینکه مبادا بگویند او مرده است. بنابراین با بسیاری از سؤالات بی پاسخ، تا سال هشتم به کار داوطلبانه در آنجا ادامه دادم. چندین سال بعد، زمانی که دبیرستان بودم، در پمپ بنزین بودم که متوجه چهره ای آشنا شدم. وقتی فهمیدم کیه، چشمام پر از اشک شد. او زنده بود! اعصابم به هم خورد و از او بپرسم که آیا او آقای گیلسپی است و آیا حدود پنج سال پیش در کما بوده است. با چهره ای نامطمئن پاسخ داد بله. توضیح دادم که چگونه او را می شناسم و ساعت های زیادی را در بیمارستان با او صحبت کرده ام. چشمانش پر از اشک شد و گرم ترین آغوشی را که تا به حال دریافت کرده بودم به من زد. او شروع کرد به من گفت که چگونه وقتی در کما دراز کشیده بود، می‌شنید که من با او صحبت می‌کردم و می‌توانست تمام مدت دستش را حس کند. او فکر کرد که فرشته ای است که با او آنجاست. آقای گیلسپی کاملاً معتقد بود که این صدا و لمس من است که او را زنده نگه داشته است. بعد از زندگی اش برایم گفت. با هم در آغوش گرفتیم و خداحافظی کردیم و راه خودمان را ادامه دادیم. اگرچه از آن زمان دیگر او را ندیده ام، اما او هر روز قلبم را سرشار از شادی می کند. می دانم که بین زندگی و مرگ او تفاوت قائل شدم. مهمتر از همه، او تغییر بزرگی در زندگی من ایجاد کرده است. من هرگز او را فراموش نمی کنم و آنچه را که برای من انجام داد: او مرا فرشته کرد.
سوال: هنگامی که نویسنده به صورت داوطلبانه در یک بیمارستان محلی مراجعه کرد، او _ .
1. عمدتاً به پرستاران در کار کاغذی کمک می کرد
2. تصمیم گرفت روزی خودش پرستار شود
3. بیشتر وقت خود را صرف مراقبت از مردی در کما کرد
4. با بازدیدکنندگان آقای گیلسپی دوست شد