متن: خانواده پدری من خانواده موسیقی نیستند. آنها یک خانواده از کلمات هستند. برادرم موهای تیره پدرم را دارد، عشق او به استدلال خوب. من به دنبال مادرم می روم. از او طبیعت کنجکاو، حس ماجراجویی، موهای قرمز روشن را به ارث بردم. من برخلاف امید او استعدادی برای پیانو به ارث نبردم. این واقعیت بدون شک پس از تلاش های ناموفق برای استخراج موسیقی از من ثابت شد. کلاس های پیانو از چهار سالگی شروع شد. مادرم متقاعد شده بود که من یک بچه موتزارت خواهم بود. او معلم ایده آل را پیدا کرد - مادام اوبلنکا، یک زن سختگیر روسی، که لب های جمع شده اش برای ترساندن یک اسب وحشی کافی بود تا تسلیم شود. مادام اوبلنکا، که انتظار یک موتزارت کوچک را داشت، از یافتن دختر بچه‌ای که مشت‌هایش را روی کلیدها می‌کوبید، چندان خوشحال نشد. سعی کردم راضیش کنم او اصرار کرد: "موسیقی را احساس کنید." من آن را "حس کردم" و گوشم را به هم چسباندم - برای اینکه چه چیزی ناخوشایندتر از یک سری نت های اشتباه است که به طور مداوم پخش می شود؟ او موسیقی من را نیز "احساس" کرد، به همین دلیل همیشه با حالتی عصبانی تر از زمانی که می آمد می رفت. یک بار در ده سالگی موفق شدم یکی از تمرینات خودم را ضبط کنم. برای فرار از جلسات تمرین، خود را پشت درب اتاق پیانو می بستم، نوار ضبط را می گذاشتم و تا زمانی که نوار تمام می شد، می خواندم. این روش برای یک هفته جواب داد تا اینکه مادرم شروع به تعجب کرد که چرا من همیشه همان B-sharp را از دست می دهم. او در را زد و در حالی که هیچ پاسخی دریافت نکرد، برای بررسی من وارد شد و متوجه شد که در حالی که نوار اجرای من پخش می شد، خوابم برد. دوازده ساله بودم که والدینم بالاخره اذعان کردند که استعداد نهفته من به این زودی ها از بین نمی رود. مادرم که از قبول شکست امتناع می کرد، به من گفت که ساز دیگری را انتخاب کنم. او گفت: «هر چیزی را که می‌خواهی انتخاب کن، عزیزم. طولانی و سخت فکر کردم و طبل را انتخاب کردم. والدین من که به سر و صدا حساس هستند، از بمباران روزانه بازی کمتر خوشحال می شوند. من پدرم را در اتاق کارش تصور کردم، پنبه در گوشش. قبل از اینکه مادرم ایده دیگری را مطرح کند، راه خود را از طریق چندین ساز دیگر کار کردم. شاید قرار نبود من یک ساز باشم. مامان که متوجه شد ممکن است درام بیشتر با استعدادهای من سازگار باشد، مرا نزد یک معلم نمایش برد. با این حال، او مرا پشت صحنه قرار داد و مناظر را نقاشی کردم. پس از بهبودی از احساس مصدومیت، به حکمت انتخاب او پی بردم. من عاشق دنیای فعال و کاربردی در پشت صحنه بودم و متوجه شدم که در ساخت و نقاشی مهارت دارم. من عاشق چالش برداشتن وسایل کم و استفاده از آنها برای ساختن چیزی زیبا بودم. تصور کردن یک صحنه و سپس مشاهده آن در برابر من - این برای من نزدیک به جادو بود. من اکنون یک مجسمه‌ساز هستم و هر روز لذتی را تجربه می‌کنم که کاملاً در آفرینش هنری غرق شده‌ام. این یک احساس شگفت انگیز و سعادتمند است. می‌دانم که والدینم در تلاش‌های نادرستشان برای علاقه‌مند کردن من به موسیقی، سعی داشتند این حس را به من بدهند. و اکنون احساس سپاسگزاری می کنم. شاید آنها به راه اشتباه رفتند، اما قلبشان در جای درست بود.
سوال: ما می توانیم از قسمت _ .
1. هنر را باید به عنوان یک شادی تلقی کرد تا بار
2. کارهای معمولی پشت صحنه می توانند به موفقیت کمک کنند
3. فقط در صورتی می توانید در چیزی بهتر شوید که تمرین کنید
4. والدین باید فرزندان خود را به خلق آثار هنری تشویق کنند