متن: پسرم می خواست برای تولد من جشن بگیرد. در مورد دعوتنامه ها و هزینه مهمانی صحبت کردیم. با این حال، ما ایده های بسیار متفاوتی در مورد اینکه چه کسی و چه تعداد نفر را دعوت کنیم، داشتیم. او فکر می‌کرد که افرادی که می‌شناسیم، از زمان مرگ همسرم، مرا به شدت ناامید کرده‌اند. اما تصور من از رابطه بین مردم این بود که با همه دوستانه باشم. گفت بیا بابا این همه به اصطلاح صمیمی و خوب از وقتی که مامان فوت کرده کجا بودن؟ من پاسخ دادم: "از شنیدن این حرف متاسفم. آیا این دلیلی است که شما نمی خواهید آن افراد را دعوت کنید؟ جای تعجب نیست که شما ناراضی هستید. آیا می توانید تنها زندگی کنید؟ آیا به فرزندان خود یاد می دهید که در آینده نیز همین کار را انجام دهند. ؟" از خودم پرسیدم در تربیت او کجا رفته ام؟ همسرم اغلب مرا به خاطر عدم توجه کافی به برقراری ارتباط با دیگران در زمان بزرگ کردن پسرمان سرزنش کرده بود. در این لحظه متوجه شدم که او کاملاً درست می گوید. ساعاتی بعد پسرم با من تماس گرفت و گفت که توصیه همسرش را پذیرفته و حاضر است با چند نفر از دوستانم مهمانی بگیرم. در نهایت به ما خیلی خوش گذشت. و دیگر از آن دوستان «نفرت» نداشت. "تولدت مبارک بابا! متاسفم که تو را از دوستانت دور کردم. دوستت دارم." با شنیدن حرف هایش پر از خوشحالی و هیجان شدم. افتخار می کردم که او توانست نظرش را تغییر دهد.
سوال: درباره حزب، نویسنده و پسرش نظرات بسیار متفاوتی در مورد _ .
1. چقدر قرار بود خرج کنند
2. چند نفر حاضر بودند بیایند
3. چه کسی و چند نفر را دعوت کند
4. چه نوع مهمانی قرار بود برگزار کنند