متن: لوپسی کوچولو در یک صبح شنبه تابستان امسال به خانه و قلب ما بال زد. شوهرم برای انجام کاری بیرون رفت و وقتی در را باز کرد صدای بال زدن شدیدی روی زمین شنیده شد و چیزی وارد اتاق نشیمن شد. معلوم بود هر چی بود صدمه دیده بود. کمی در شوک بودم و نمی‌دانستم باید چه کار کنم. خوشبختانه آرام شد و سعی کرد خود را در گوشه ای پنهان کند. فهمیدم جوجه گنجشک است . زیر سقف آپارتمان ما چند لانه گنجشک است و این یارو کوچولو حتماً افتاده و به خودش آسیب زده است. همچنین بسیار جوان بود و بدیهی است که آمادگی ترک امن لانه را نداشت. به طرف محل دویدم و یک جعبه پیدا کردم. وقتی جایی خوانده بودم که نباید با دست به بچه پرنده دست زد، جوجه را با حوله دستی برداشتم و داخل جعبه گذاشتم. جعبه را بیرون درب ورودی گذاشتم به این امید که والدین سعی کنند به آن غذا بدهند. آنها هرگز به آن نزدیک نشدند و من آن را داخل آوردم. جعبه را روی میز گذاشتم و حدود بیست ساعت خوابید. بعداً فهمیدیم که این کاملاً طبیعی است که یک پرنده صدمه دیده پس از تجربه چنین آسیبی، اینقدر بخوابد. وقتی بالاخره از خواب بیدار شد، به دقت آن را از نظر زخم بررسی کردیم، اما خوشبختانه هیچ زخمی وجود نداشت. بال و پای راستش صدمه دیده بود، به این معنی که وقتی از لانه افتاد حتماً در سمت راستش فرود آمده بود. اسمش را گذاشتیم لوپسی. پس از انجام برخی تحقیقات، ما احساس کردیم که احتمال زنده ماندن وجود دارد، اما مطمئن نبودیم که هرگز بتواند پرواز کند. یک پرنده آسیب دیده شانس زیادی برای زنده ماندن ندارد و می تواند به راحتی به گربه ها، حیوانات دیگر دعا کند. آیا عادلانه بود که به آن اجازه زندگی بدهیم اگر به معنای نگه داشتن آن در قفس تمام عمر بود؟ تصمیم سختی بود، اما تصمیم گرفتیم آن را انجام دهیم. با چکاندن قطرات آب در دهانش شروع کردیم. خیلی تشنه بود و مقدار زیادی مشروب خورد. سپس آن را با نان خیس شده در آب تغذیه کردیم. روال خانواده ما به زودی حول محور لوپسی چرخید که تقریباً هر سه ساعت یک بار در طول روز به او غذا می داد. خوشبختانه ما در محوطه دانشگاه زندگی می کنیم و شوهرم می تواند در زمان استراحت به خانه بیاید تا به نوزاد جدیدمان غذا بدهد. به زودی لوپسی به خوبی رشد کرد. هر چه بزرگتر می شد، صدای آن بیشتر می شد. در اینکه چه کسی بر خانه حکومت می کند شکی وجود نداشت. ما نگران بودیم زیرا پایش خوب نشد و بالش کاملاً بی فایده به نظر می رسید. هر روز برای ورزش بیرون می بردم. همچنین امیدوارم که به مناظر و صداهای طبیعت عادت کند. در ابتدا تنها چیزی که به آن علاقه داشت این بود که تا حد امکان نزدیک من بماند. به هر حال، قوی تر شد و شروع به دویدن روی چمن کرد و یک روز لوپسی حصاری را پیدا کرد که دوست داشت. کار به جایی رسید که هر بار حدود دو ساعت آن را بیرون زیر حصارش رها می کردم در حالی که از پنجره آشپزخانه خود به تحولات نگاه می کردم. به زودی لوپسی فهمید که چگونه از یک شاخه به شاخه دیگر برود.[: ] همچنین به نقطه ای رسید که می توانست از دست من به زمین بال بزند، و من به او اجازه دادم این کار را بارها و بارها انجام دهد تا بال هایش را تمرین دهد. سپس روزی فرا رسید که در واقع به درون حصار پرواز کرد. وقتی این اتفاق افتاد خیلی خوشحال شدیم. بالاخره کار به جایی رسید که تمام روز و شب آن را بیرون در حصارش گذاشتم، اما باز هم برای غذا دادن به آن بیرون می رفتم. لوپسی آواز خود را حفظ می کرد و به محض اینکه من به چشم می آمدم برای غذای خود می پرید. مقداری نان روی دیوار کنار حصارش گذاشتم، اما هیچ کدام از آن را نداشت. پسر کوچولو کاملاً خراب شده بود و می خواست با قاشق به او غذا بدهند، اما به محض اینکه از خط دیدش خارج شدم دیدم که با خوشحالی غذا می خورد. برخی از گونه های بزرگتر پرندگان کمی نسبت به لوپسی تهاجمی بودند و من همچنان به دقت آن را زیر نظر داشتم. مدت زیادی بعد از این اتفاق، ما شاهد پرواز لوپسی بدون مشکل بودیم. همچنان به کناری می پرید، اما به نظر نمی رسید که آن را به هیچ وجه متوقف کند. سایر پرندگان در مورد لوپسی کاملاً کنجکاو به نظر می رسیدند. در ابتدا اگر خیلی به حصارش نزدیک می شدند آنها را بدرقه می کرد، اما ظاهراً لوپسی به زودی متوجه شد که آنها از نوع خود هستند و دیگر این کار را متوقف کرد. سپس، یک روز، هموطن ما از لانه خارج شد. ما دیگر هرگز آن را ندیدیم، اما می دانم که لیتل لوپسی اکنون زندگی شادی دارد. این تجربه چیزهای زیادی به من آموخت.
سوال: بهترین عنوان برای پاساژ چیست؟
1. مهربانی
2. لوپسی کوچولو
3. پرندگان عاشق
4. زندگی خوب با طبیعت