متن: چیدن گوجه‌فرنگی از زمانی که یادم می‌آید، باغ گوجه‌فرنگی فراوان مادربزرگ نشانه‌ای از پایان تابستان بوده است. هر ماه سپتامبر، درست همانطور که کاهش گرمای خورشید نشان می‌دهد روزهای خنک‌تر است، مادربزرگ از من در باغ گوجه‌فرنگی‌اش کمک می‌خواهد. او مرا متقاعد می‌کند که بدون چشمان جوان و ذهن سریع من نمی توانم گوجه فرنگی بچینم. او می گوید ما باید هر گوجه فرنگی را بررسی کنیم و در مورد آمادگی آن برای چیدن توافق کنیم. در حالی که درخواست مادربزرگ برای کمک من در باغ گوجه فرنگی همیشه یکسان است، به نظر می رسد تمایل او برای کمک به من افزایش می یابد. هر ساله. مادربزرگ به دنبال یافتن گوجه‌فرنگی‌هایی است که در زیر درختان و سایر گوجه‌فرنگی‌ها پنهان شده‌اند. با این حال، من فقط به دنبال آن‌هایی می‌گردم که فکر می‌کنم مادربزرگ دوست دارد. توسط دیگری که به نظر می رسد به همان اندازه رسیده است. من معمولاً به تماشای مادربزرگ می پردازم و سعی می کنم از راه او دوری کنم، که به نظر می رسد تنها راهی است که چشم و ذهن من مفید است. ما در میان انگورهای گوجه فرنگی گم شده ایم. چشمان مادربزرگ همیشه می داند و در باغ سبزی فرقی نمی کند. بار دوم، اما از زاویه‌ای دیگر. من از قبل می‌دانم که در سبدی قرار می‌گیرد که مادربزرگ با دقت انتخاب کرده است. با این حال، مادربزرگ طوری رفتار می‌کند که گویی برای اطمینان نیاز به نگاه نهایی دارد. او مرا به سمت خود می‌خواند. در کنار درخت انگور زانو می زند در حالی که از گرمای نور محو شده خورشید روی صورتش لذت می برد، و گوجه فرنگی را در دستش می گیرد. سپس به من نگاه می‌کند. سرم را تکان می‌دهم و لبخند می‌زنم. مادربزرگ تصور می‌کند که من در موافقت با انتخاب گوجه‌فرنگی‌اش لبخند می‌زنم. می‌دانم که در عوض به او لبخند می‌زنم.
سوال: چرا مادربزرگ از نویسنده می خواهد که با او به باغ گوجه فرنگی برود؟
1. او می تواند کمک کند تا گوجه فرنگی های بیشتری انتخاب کند.
2. او می تواند سختی کار را بیاموزد.
3. او از ماندن با او در حین کار لذت می برد.
4. او سعی می کند شادی محصول را با او تقسیم کند.