متن: هر بهار یک گل وحشی جدید به ارمغان می آورد که در مزارع کنار بزرگراهی که من هر روز برای سرکار سفر می کنم، می شکفد. یک گل آبی خاص همیشه توجه من را به خود جلب کرده است. من متوجه شده ام که فقط در ساعات صبح شکوفا می شود. آفتاب بعد از ظهر برای آن خیلی گرم است. هر سال به مدت حدود دو هفته، هر روز آن گل های زیبا را می بینم. بهار امسال در حیاط خود باغ گل وحشی راه اندازی کردم. می توانم هنگام شستن ظرف ها از پنجره آشپزخانه بیرون را نگاه کنم و گل ها را ببینم. من اغلب فکر می کردم که آن گل های آبی دوست داشتنی از مزارع در آن تخت در کنار سایر گل های وحشی عالی به نظر می رسند. هر روز از کنار گل‌ها می‌گذشتم و فکر می‌کردم: "در راه خانه توقف می‌کنم و آنها را حفر می‌کنم." «هی، من نمی‌خواهم لباس‌های خوبم را کثیف کنم...» دلیلش هرچه بود، هرگز برای کندن آن‌ها توقف نکردم. شوهرم حتی یک سال ابزاری را برای آن هدف به من داد. یک روز که از محل کار به خانه برمی گشتم، وقتی دیدم اداره بزرگراه زمین ها را پاکسازی کرده و گل های آبی زیبا رفته اند، ناراحت شدم. با خودم فکر کردم، "اوه، خیلی صبر کردی. باید این کار را می کردی که اولین بار در بهار گلدهی آنها را دیدی." سرطان. او 20 سال از شوهرم بزرگتر است و متأسفانه به دلیل سن و مسافت، آنقدر که دوست داشتیم به هم نزدیک نبودیم. نمی توانستم ارتباط بین گل های آبی زیبا و رابطه خواهر شوهرم و ما را ببینم. من معتقدم که خداوند مدتی به ما فرصت داده است تا خاطرات شگفت انگیزی را بکاریم که هر سال برای ما شکوفا خواهند شد. و بله، اگر دوباره گلهای آبی را ببینم، مطمئن هستم که متوقف خواهم شد و آنها را به باغ گلهای وحشی خود پیوند خواهم زد.
سوال: نویسنده چه می خواهد به ما بگوید؟
1. هر سال لحظات فوق العاده ما را تازه کنید.
2. فقط بعد از مریض شدن به بستگانمان سر بزنید.
3. اکنون ارزش قائل شوید و شانس ها را از دست ندهید.
4. گل بکارید و از آنها در مزرعه لذت نبرید.