متن: از هشت سالگی کار روزنامه نگاری را شروع کردم. این ایده مادرم بود. او از من می خواست که از خودم "چیزی بسازم" و به این نتیجه رسید که اگر می خواهم شانسی برای ادامه رقابت داشته باشم، بهتر است از جوانی شروع کنم. با بار مجلاتم به سمت خیابان بللویل حرکت کردم. جمعیت آنجا بودند. دو پمپ بنزین در گوشه بلویل و یونیون وجود داشت. برای چندین ساعت خود را به شدت نمایان کردم و مطمئن شدم که همه می توانند من و حروف سیاه سنگین روی کیف را ببینند که روی آن نوشته THE SATURDAY EVING POST. وقت شام که شد، پیاده به خانه برگشتم. "چند فروختی پسرم؟" مادرم پرسید " هیچ یک." "کجا رفتی؟" "نبش خیابان های بلویل و یونیون." " چه کار کردین؟" "در گوشه ای ایستاده بودم و منتظر کسی بودم که یک شنبه ایونینگ پست بخرد." "تو همین الان اونجا ایستادی؟" "یکی هم نفروخت." "خدای من، راسل!" عمو آلن گفت: "خب، من تصمیم گرفتم پست را بگیرم." من یک نسخه به او دادم و او یک نیکل به من پرداخت. این اولین نیکلی بود که به دست آوردم. بعد از آن مادرم به من یاد داد که چگونه فروشنده باشم. باید زنگ در را بزنم، بزرگسالان را با اعتماد به نفس خطاب کنم، و آنها را با این جمله متقاعد کنم که هیچ کس، هر چقدر هم که فقیر باشد، نمی تواند بدون شنی ایونینگ پست در خانه باشد. یک روز به مادرم گفتم که نظرم تغییر کرده است. من نمی خواستم در تجارت مجله به موفقیت برسم. او پاسخ داد: «اگر فکر می‌کنی می‌توانی این‌طور نظرت را تغییر بدهی، تبدیل به یک آدم بی‌ارزش می‌شوی». او اصرار داشت که به محض تمام شدن مدرسه، باید زنگ خانه را به صدا درآورم و مجلات بفروشم. هر وقت می گفتم نه، او مرا سرزنش می کرد. من و مادرم تقریباً از زمانی که به یاد داشتم در این نبرد جنگیده بودیم. مادرم که از زندگی کارگر ساده پدرم ناراضی بود، تصمیم گرفت که من مانند او و مردمش بزرگ نخواهم شد. اما او هرگز انتظار نداشت که چهل سال بعد، روزنامه نگار موفقی مانند من برای زندگی واقعی و عشق به خانواده شوهرش بازگردد.
سوال: متن عمدتا در مورد چیست؟
1. اوایل زندگی یک روزنامه نگار.
2. موفقیت اولیه یک روزنامه نگار
3. کودکی شاد نویسنده.
4. نقش مهم نویسنده در خانواده اش.