متن: من یک بار یک سال خدمت داوطلبانه در یک خانه مسکونی برای افراد دارای اختلالات یادگیری انجام دادم. در یک دهکده انگلیسی در اعماق حومه شهر، کاملاً متفاوت از خانه من در سوئد. یکی از داوطلبان من، دختری از تانزانیا، کمی ناراضی به نظر می رسید، بنابراین پرسیدم مشکل چیست. او به من گفت که دوستی در خانه دارد که مشکلات مالی دارد و شاید نتواند دوره های دانشگاهی اش را بگذراند. پس این دوست من تمام پولش را برای حمایت از دوستش به تانزانیا فرستاده بود! این بدان معنی بود که او نه غذای زیادی برای خوردن داشت و نه پولی برای رفتن به جایی خارج از روستا. خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم و احساس کردم باید کاری انجام دهم. بنابراین، در سفر بعدی ام به یکی از شهرهای نزدیک، وارد یک مغازه شدم. برای خودم پول زیادی نمانده بود اما فکر کردم برایش یک جعبه شکلات اضافی که هر دو دوست داشتیم و مقداری برنج بخرم. شروع کردم به صحبت با زن (همچنین یک داوطلب) که در مغازه کار می کرد و در نهایت در مورد دوستم به او گفتم. زن با تعجب به من نگاه کرد. "آیا او پاستا می خورد؟" او پرسید. "بله" من پاسخ دادم. او بلافاصله شروع به بار کردن کیسه ای با ماکارونی، کلوچه و چیزهای دیگر کرد تا اینکه کیسه پر شد. باورم نمی شد اما با خوشحالی پذیرفتم. همانطور که از مغازه بیرون آمدم تا با کیسه غذای غیرمنتظره ام به خانه بروم، از زن نامش را پرسیدم. "فقط گلوریا، او گفت. چهره دوستم را تصور کنید وقتی هدایا را روی میز آشپزخانه ام چیدم و او را از اتاقش آوردم تا ببینمش! هرگز او را اینقدر خوشحال ندیده بودم! چند هفته بعد او گلوریا را در مغازه پیدا کرد و شخصا از او تشکر کرد. این دو زن خارق العاده واقعاً به من نشان دادند که مهربانی و شفقت واقعی چیست و این تأثیر تا آخر عمر با من خواهد ماند!
سوال: از متن در می یابیم که _ .
1. نویسنده اهل انگلستان بود
2. نویسنده یک دانشجوی دانشگاه از تانزانیا بود
3. گلوریا اهل سوئد بود و با نویسنده بسیار مهربان بود
4. نویسنده برای کمک به افراد دارای ناتوانی یادگیری داوطلب شد