متن: وقتی مادرم زنده بود، بارها و بارها به من می گفت ارزش فقط خوب بودن. او می گفت: «هرگز قدرت لبخند را دست کم نگیرید. من می ترسم که او از نگاه کردن به جهان امروز بسیار ناامید شود. بسیاری از مردم لبخند نمی زنند و وقتی نوبت به خدمات امروز می رسد، آنها فقط خوب نیستند. حالا اشتباه نکنید، نه همه کارگران خدماتی، بلکه تعداد زیادی از آنها. آن روز با یک میز کمک کامپیوتری تلفنی بودم. اول یک مرد، بعد یک زن، که نمی توانست گستاخ تر باشد. و این برای مشتری، که راه خود را در مورد رایانه شخصی نمی دانست. اما مهم نیست، می‌توانستم بگویم که آنها فکر می‌کردند من آزاردهنده هستم، در واقع به نظر می‌رسید که زن در حال جویدن آدامس بود، زیرا او یک سری دستورات را به‌طور غیر احساسی برای من انجام می‌داد. روز بعد از یکی از دوستانم شنیدم که بدون اینکه رئیسش یک بار به او نگاه کند، بررسی عملکرد را دریافت کرد. نه یکبار. همه جا میبینیش روزهایی که مردم به شما اهمیت می دادند گذشته است. به گمانم این نشانه زمان است. اما این من را ناراحت می کند -- برای آنها و برای همه ما. افرادی که خوشحال نیستند، لبخند نمی‌زنند، شوخی نمی‌کنند، شوخی نمی‌کنند یا موقعیت‌های بد را نادیده می‌گیرند، موقعیت‌های بدتری را ایجاد می‌کنند. و مانند سرطان پخش می شود. یک نفر با شما بداخلاق است، شما نسبت به آنها و با هموطن بعدی که ملاقات می کنید بی ادب هستید، و همیشه. لبخند مسری است اما آزاردهنده است. رئیسی که نمی تواند با کارگرانش زحمت بکشد. سلبریتی که نمی تواند با طرفداران مزاحمش به دردسر بیفتد. می دانید، مادرم عادت داشت نامزدهای ریاست جمهوری را از روی لبخندشان قضاوت کند. می گفتم: «اما مامان، تو نمی دانی که این لبخند واقعی است یا نه». او به من می گفت: "اوه، بله، دارم." "من می توانم آن را احساس کنم." او می گفت این در چشمان آنهاست. و این در لبخند آنهاست. بقیه به نوعی در جای خود قرار می گیرند.
سوال: بهترین عنوان قسمت چیست؟
1. قدرت لبخند
2. یک نفر را از روی ظاهرش قضاوت نکنید
3. اثر بی ادبی
4. یک نفر را در چشمانش احساس کنید