متن: روزی روزگاری مرد خردمندی بود که برای نوشتن به اقیانوس می رفت. او قبل از شروع کارش عادت داشت در ساحل قدم بزند. یک روز او در کنار ساحل قدم می زد. وقتی به ساحل نگاه می کرد، یک انسان را دید که مانند یک رقصنده حرکت می کرد. با این فکر که کسی در ساحل خواهد رقصید با خودش لبخند زد. بنابراین او شروع به راه رفتن سریع تر کرد تا به عقب برسد. نزدیکتر که شد، دید که مرد جوانی است و مرد جوان نمی رقصد، بلکه به سمت ساحل دراز می کند، چیزی را برمی دارد و خیلی آرام به اقیانوس می اندازد. نزدیکتر که شد صدا زد: "صبح بخیر! چه کار می کنی؟" مرد جوان مکثی کرد، به بالا نگاه کرد و پاسخ داد: "در حال پرتاب ستاره های دریایی در اقیانوس." "فکر می کنم باید می پرسیدم، چرا ستاره های دریایی را در اقیانوس پرتاب می کنید؟" من آنها را داخل نمی اندازم، آنها می میرند." "اما، مرد جوان، نمی‌دانی که مایل‌ها و مایل‌ها ساحل و ستاره‌های دریایی در سراسر آن وجود دارد. شما نمی‌توانید تفاوتی ایجاد کنید! مرد جوان مؤدبانه گوش کرد، سپس خم شد، ستاره دریایی دیگری را برداشت و به دریا انداخت و از کنار امواج در حال شکستن گذشت و گفت: "این برای آن یکی فرق می کرد." در تک تک ما وجود دارد. همه ما توانایی ایجاد تفاوت را داریم. و اگر بتوانیم آن موهبت را بشناسیم، از طریق قدرت بینش هایمان، قدرت شکل دادن به آینده را به دست خواهیم آورد. هر کدام از ما باید ستاره دریایی خود را پیدا کنیم. و اگر ستاره دریایی خود را عاقلانه و خوب پرتاب کنیم، دنیا بهتر خواهد شد.
سوال: نویسنده این داستان را گفت تا به ما نشان دهد _ .
1. چگونه و کجا می توانیم یک مقاله خوب بنویسیم
2. همه می توانند کاری برای آینده انجام دهند
3. مردان عاقل گاهی احمق هستند
4. جوانان در واقع عاقل تر از افراد مسن هستند