متن: سال‌ها با لانه‌ی پرنده‌ای که بالای سرم نشسته جنگیدم، موهای مدوسای من. وقتی در خانه ای روسی-یهودی با والدینی بزرگ شدم که فکر می کردند محصولات آرایشی آمریکای شمالی چیزی غیرقانونی مانند مواد مخدر است، هرگز اجازه نداشتم آنها را در موهایم بگذارم. "چرا ژل مو بخریم؟ موهای شما به طور طبیعی بسیار زیبا هستند." مادرم می‌گفت. نوجوان‌های مدرسه موافق نبودند. از اینکه پسرها نمی‌خواستند من را ببوسند وقتی در کلاس هفتم با چرخاندن بطری بازی می‌کردیم تا اینکه بهم می‌گفتند موپ، از موهایم رنج می‌بردم. وقتی به دانشگاه رسیدم، فکر می‌کردم موهایم دیواری است که بین من و همه چیز قرار دارد--- پیدا کردن کار پاره وقت، یافتن دوست پسر و غیره. من به خودم گفتم که احساس امنیت و جذابیت می کنم. همه چیز را امتحان کردم: غلطک، اسپری مو، ژل و در یک نقطه اتو. سپس در سال دوم معجزه ای اتفاق افتاد. از من خواستند مدل مو شوم. برای صاف کردن موی ژاپنی، فرآیندی که طی آن مولکول‌های فرهای من شکسته می‌شوند و در وضعیت صاف استخوانی قرار می‌گیرند. آرایشگر به من گفت که من کاندید مناسبی بودم. اگرچه آنها گفتند که چگونه شل کردن مو می‌تواند به پوست سر آسیب برساند، پنج سال بعد من آنها را درست ندیدم. تمام وعده های آرایشگر محقق شد: با موهای صاف و صاف، من دیگر "ماپ" نبودم. با این حال، آسیب شدیدی به کیف پول من وارد شد. برای حفظ صاف کردن هر شش ماه 700 دلار هزینه داشت که ارزان در نظر گرفته شد. در حالی که برخی از مردم فکر می کردند من دیوانه هستم، من حاضر بودم هر کاری انجام دهم تا دیگر شبیه آن دختر مضطرب و سر فرفری کلاس 7 نباشم. اما وقتی در 26 سالگی از خانه پدر و مادرم نقل مکان کردم و یک آپارتمان اجاره کردم، تعمیر و نگهداری تصویر جدید من خیلی گران شد. دیگر نمی‌توانستم خود را از مدوسای درونم پنهان کنم. وقت آن بود که او را در آغوش بگیرم و اجازه دهم پرواز کند. به دنبال انتخابی، به اینترنت، گوگل روی آوردم. پس از ساعت‌ها جستجو، به یک سالن "موی فرفری" برخوردم. مکانی که برای دخترانی مثل من طراحی شده است. من شک داشتم که این به اصطلاح "سفیران کرل" بتوانند بدون استفاده از نوعی ماشین کاری انجام دهند، و با وجود اینکه سرویسی به نام "Curly-Doo" را خریدم، شک داشتم که در پایان قرار ملاقات، همان ماپ سرکش را داشته باشم. . آنقدر پاهایم را کشیدم که به آنجا رسیدم که 45 دقیقه دیر رسیدم. پنهانی امیدوار بودم که مرا دور کنند. در عوض، آرایشگرم به سادگی گفت: "خیلی دیر آمدی. بگذار موهایت را ببینم". در آن لحظه دنیا و باورهایم در مورد خودم همراه با موهایم زیر و رو شد. از آنجایی که سرم در یک حوض پر از آب سرد یخ زده بود، سپس با مربای ژله مانند پوشانده شده بود، فکر کردم که در چه چیزی افتاده ام. "آیا واقعا فکر می کنید این کار می کند؟" از استایلیست جونز پرسیدم: فرهای من فاجعه است. او پاسخ داد: "هیچ موی مجعدی ناامیدکننده نیست." پس از پایان ساعت، جونز کارش را به پایان رساند. او موهایم را فقط با دستانش، آب و مخلوطی از مربای ارگانیک حالت داده بود. نمی‌توانستم آنچه را که در آینه می‌دیدم، باور کنم: موهای من مجعد و بدون مدوزا شما می توانید استدلال کنید که مو فقط مو است. با این حال، این ویژگی‌های فیزیکی هستند که تأثیر زیادی بر نحوه نگاه ما به خودمان دارند. به گفته جونز، 75 درصد از جمعیت موهایشان موج یا فر دارند و نمی‌دانند با آن چه کار کنند. مردان موهایشان را کوتاه می‌کنند. زنان موهایشان را تا حد مرگ اتو می‌کنند. مترو به محل کار، من را غمگین می کند که می بینم بسیاری از مردم زیبایی طبیعی خود را سرکوب می کنند. از آن زمان، دنیای من تغییر کرده است. من همیشه برون‌گرا بوده‌ام، اما این روزها به نظر می‌رسد که صریح‌تر و با اعتماد به نفس‌تر از همیشه هستم. علاوه بر این، دوستان و همکاران به من می‌گویند که بهتر از همیشه به نظر می‌رسم، اما این کار را نمی‌کنند. منشا تغییر را نمی دانم نیازی نیست به آنها بگویم موهای مدوسای من برای خودش صحبت می کند.
سوال: در وهله اول چه چیزی می توانیم در مورد موهای نویسنده یاد بگیریم؟
1. والدینش آن را لانه پرنده می دانستند.
2. نوجوانان در مدرسه به عنوان موهای مدوسا به آن می خندیدند.
3. او از آن متنفر بود زیرا نمی شد آن را صاف کرد.
4. محصولات حالت دهنده آمریکای شمالی به موهای او آسیب رساند.