متن: وقتی بزرگ شدم می خواستم مثل مادرم باشم. او مهربان بود. مردم همیشه در حضور او احساس راحتی می کردند. او سالها در جامعه ما داوطلب بود. من دوست داشتم با او به خانه سالمندان محلی بروم، جایی که او کلاس سرامیک تدریس می کرد. در یک روز تابستانی، مامان به من گفت که عوض شوم و او را در ماشین ملاقات کنم. من برنامه ریزی کرده بودم که روز را در دریاچه با دوستان بگذرانم. چرا او باید همه چیز را خراب می کرد؟ آب دریاچه خنک را تصور کردم. عصبانی سوار ماشین شدم و در را محکم بستم. در سکوت نشستیم. من خیلی ناراحت بودم که نمی توانستم صحبت کنم. "تاشا، دوست داری بدونی کجا داریم میریم؟" مامان با خونسردی پرسید. گفتم: نه. او توضیح داد: "امروز قرار است در یک پناهگاه کودکان داوطلب شویم. من قبلاً آنجا بوده ام و فکر می کنم برای شما مفید باشد." وقتی به پناهگاه رسیدیم، مامان زنگ در را زد. لحظاتی بعد مورد استقبال زنی قرار گرفتیم. او ما را به اتاق جلویی که همه بچه ها در آن بازی می کردند هدایت کرد. متوجه نوزادی شدم که بدنش با آثار آهن زخمی شده بود. به من گفتند به این دلیل است که گریه اش را قطع نمی کند. اکثر بچه ها زخم های فیزیکی قابل توجهی داشتند. برخی دیگر زخم های عاطفی خود را پنهان کردند. همانطور که اطرافم را نگاه می کردم، کشش ملایمی روی پیراهنم احساس کردم. به پایین نگاه کردم تا دیدم دختر بچه ای به من نگاه می کند. "سلام. میخوای با من عروسک بازی کنی؟" او پرسید. به مامان نگاه کردم که _ . لبخندی زد و سری تکان داد. برگشتم و گفتم: حتما. دست ریز او بلند شد و دستم را گرفت، انگار که به من آرامش دهد. مادرم در آن تابستان درس ارزشمندی به من داد. چند بار با او به پناهگاه برگشتم. در طی آن بازدیدها، برخی از بچه ها گذشته پر دردسر خود را با من در میان گذاشتند و من یاد گرفتم که به خاطر داشته هایم سپاسگزار باشم. امروز که تلاش می کنم این ارزش ها را به فرزندم القا کنم، به آن تجربه بازمی اندیشم. زمانی بود که هرگز فراموش نمی کنم.
سوال: نویسنده مادرش را به خاطر _ .
1. مهربانی او با دیگران
2. تدریس عالی او
3. کیفیت صداقت او
4. نگرش مثبت او به زندگی