متن: روزگاری که پدرم در سنین نوجوانی بود، پدرش او را برای اقامه نماز به مسجد برد. به نظر می رسد پدربزرگ من عادت داشت که پول خردش را در جیب پیراهنش نگه دارد. در حالی که در کنار هم نماز می خواندند، در یکی از سجده ها، سکه ها روی فرش افتاد. پدربزرگم متوجه نشد. با این حال، مردی که در نزدیکی نشسته بود و همچنین پدرم متوجه این ماجرا شدند. مرد سریع واکنش نشان داد و سکه ها را برداشت و به گوشه دیگری از مسجد رفت. پدرم همه چیز را پذیرفت و به محض اینکه پدربزرگم نمازش را تمام کرد به او گفت چه اتفاقی افتاده است. پدربزرگم با شنیدن آنچه که اتفاق افتاده بود، مانع پدرم شد که به او بگوید چه کسی پول را گرفته است. بعد ادامه داد و به پدرم این را گفت. او گفت: "اگر مردی در مسجد دزدی را انتخاب کرده است، پس باید به این دلیل باشد که زندگی او بسیار بد است. ما نباید عجله در مورد چنین افرادی قضاوت کنیم." از آنجایی که آنها یک مغازه خواربارفروشی داشتند، پدرش به پدرم گفت که هر ماه یک بسته از تمام مایحتاج روزانه مورد نیاز یک خانه تهیه کند و بدون اینکه به او بگوید چه کسی آن را فرستاده است، آن را برای آن شخص بفرستد. آیا این دنیا جای بهتری برای زندگی نخواهد بود اگر چنین حکمتی در جامعه ما گسترش می یابد!
سوال: به نظر می رسد پیشنهاد نویسنده به ما چیست؟
1. تا مدتی بعد حقیقت را به مردم بگوییم.
2. برای کمک به نیازمندان به روشی مناسب.
3. همیشه افراد را از روی ظاهرشان قضاوت نکنید.
4. عاقلانه است که گاهی راز را برای دیگران حفظ کنیم.