متن: صبح زود هنگام رانندگی به سمت فرودگاه، احساس هیجان داشتم. اگرچه برای اولین بار به تنهایی به خارج از کشور می رفتم، اما احساس نشاط و اشتیاق داشتم. تابستان را در پاریس می گذراندم. در حالی که به دنبال کارهای جالب تری برای انجام دادن به غیر از خواب و غذا خوردن بودم، برنامه هایی برای یادگیری زبان در خارج از کشور پیدا کردم و از فرصتی برای مطالعه زبان فرانسه در این شهر که به دلیل هنر، مد، غذا و فرهنگ شهرت دارد، استفاده کردم. وقتی به فرودگاهی رسیدم که خانواده‌ام را ترک می‌کردم، هنوز هم فقط خوشحالی بزرگی را احساس می‌کردم. من با هیجان راهم را از طریق امنیت طی کردم و عزیزانم را پشت سر گذاشتم. پرواز اتصال من در فرانکفورت، آلمان، 14 ساعت از دنور بود. نشستن در یک هواپیمای شلوغ و تماشای فیلم های بد نمی توانست هیجان من را کم کند. وقتی زن کنارم از من پرسید کجا می‌روم، با خوشحالی پاسخ دادم و از اینکه در پاسخ او لحن حسادت را مشاهده کردم، خوشحال شدم. اما وقتی به فرانکفورت رسیدم، ترس و اضطراب شروع شد. بودن در یک ساختمان عظیم و شلوغ در کشوری که نمی‌توانستم زبان صحبت کنم، ترسناک بود، اما وقتی راهم را پیدا کردم، اعتماد به نفس پیدا کردم. وقتی سوار هواپیمای دوم شدم و متوجه شدم که پرواز کمتر از یک ساعت است، وقتی به این فکر می‌کردم که چگونه در کشوری با زبان جدید چگونه مدیریت کنم، پر از هیجان شدم. وقتی برای اولین بار پا روی زمین جفت گذاشتم بی نهایت خوشحال و هیجان زده بودم. کیف هایم را جمع کردم و به جمع افرادی که منتظر دوستان و خانواده بودند پیوستم. من به سرعت اولین تجربه خود را برای برقراری ارتباط به زبانی که فقط در مدرسه تمرین کرده بودم به دست آوردم. وقتی از فرودگاه خارج شدم، به دنبال بناهای تاریخی آشنایی که در مورد آنها خوانده بودم، گشتم، اما منظره بسیار معمولی به نظر می رسید. سپس، با یک چرخش تند، برج ایفل نمایان شد، و من در نهایت در Pairs بودم.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. نویسنده با یکی از دوستان والدینش در سفر بود.
2. نویسنده با ورود به پاریس، تعدادی از دوستان خانواده را دید که منتظر او بودند.
3. نویسنده هنگام سفر به فرودگاه دنور همراه نبود.
4. نویسنده در برقراری ارتباط با مردم به زبان فرانسوی مشکل زیادی داشت.