متن: در اصل، ساخت فیلم سه بعدی راهی برای فیلمسازان بود تا بینندگان را از تلویزیون دور کنند. با گذشت زمان، بسته به فراز و نشیب های بازار، فیلم های سه بعدی وارد و خارج از صنعت سرگرمی شدند. در پایان قرن بیستم، سرگرمی‌های سه بعدی در جاذبه‌های شهربازی از جمله استودیو دیزنی لند و یونیورسال محبوب‌تر بودند. سرانجام، در سال 1995، زمانی که داستان اسباب‌بازی‌های دیزنی پیکسار (1995) زندگی را به خود بخشید، فیلم‌های دیجیتال صنعت فیلم‌سازی را متحول کردند. انیمیشن و گرافیک کامپیوتری روی صفحه نمایش بزرگ. انیمیشن این فیلم تا زمان انتشار برنده اسکار Up (2009) که دارای جلوه های سه بعدی پاپ-آوت بود، تجسم آخرین فناوری در انیمیشن کامپیوتری بود. سرانجام، در دسامبر 2009، آواتار چشم انداز شکوفا شده فیلم سه بعدی را تغییر داد. آواتار دارای جلوه های ویژه استثنایی است. کامرون در سال 1995 شروع به توسعه آواتار کرد و در سال 2006 تکنیک های جدیدی را به کار برد، جایی که حرکات فیزیکی بازیگران به شخصیت های انیمیشن روی صفحه کامپیوتر منتقل می شود. بعداً، کامرون در سینماها، محصول نهایی خود را در Real-D Cinema، محبوب ترین سیستم نمایش دیجیتال سه بعدی جهان به نمایش گذاشت. در یک بررسی، وبلاگ نویس بن پترسون از ارائه کلی آواتار بود. او گفت که تقریباً غیرممکن است که بگوییم جلوه دیجیتال چیست و اکشن زنده چیست.
سوال: تکنیک جدید _ در سال 2006 در آواتار استفاده شد.
1. آوردن انیمیشن های واقعی به صفحه نمایش بزرگ
2. نمایش گرافیک متحرک کامپیوتری روی صفحه نمایش بزرگ
3. انتقال حرکات فیزیکی بازیگران به شخصیت های انیمیشن
4. ترکیب ژست های بازیگران با حالات چهره شخصیت های متحرک