متن: وقتی پسرم نوجوان بود از قبل می دانست که چیزهایی می خواهد. او چیزهای خوبی می خواست و می خواست خودش به دست بیاورد. او هرگز به ما وابسته نبود که او را تامین کنیم. او با کمال میل اتاق و سایر ملزومات مختلفی را که به او می دادیم پذیرفت، اما وقتی صحبت از تجملات یا چیزهای اضافی زندگی می شد. او می دانست که باید راه خود را بسازد. در سن 13 سالگی، او شروع به صحبت با من در مورد کار کرد. خواهرش چندین سال در یک شهربازی محلی به عنوان اولین شغل خود کار می کرد، بنابراین او کمی فکر کرد. از ما خواست تا او را به پارک برانیم و او وارد شد و درخواست داد. در عرض دو روز او را دوباره فراخواندند تا سر کار برود. خواهرش کارمند نمونه بود و پارک حتی از او نپرسید که چه کاری می تواند انجام دهد. او حداقل 20 ساعت در هفته در شهربازی محلی کار می کرد. با چک هفته اولش با لبخندی بزرگ به خانه آمد. او چیزی حدود 60 دلار برای تلاش های چهار روزه خود پس از مدرسه به دست آورده بود، و می خواست از ما به خاطر ثروتش تشکر کند. او به وسیله نقلیه برای رفت و آمد به محل کار نیاز داشت، بنابراین ما او را به آنجا و برمی‌گردانیم؛ مهم نیست چه زمانی پارک بسته می‌شود، ما آنجا خواهیم بود. با اولین چکش، او اصرار داشت که من و پدرش را درمان کند. او ما و خواهرش را به یک رستوران گران قیمت برد. آنجا اوقات فوق العاده ای داشتیم و کل چک او را خرج کردیم. او اهمیتی نمی‌داد؛ می‌دانست که باید از کسانی مراقبت کند که در وهله اول امکان گرفتن چک را برای او فراهم کرده بودند. او همیشه پسری سخاوتمند بود، شاید گاهی اوقات بیش از حد سخاوتمند، اما بسیار دوست داشتنی.
سوال: در نوجوانی پسر _ .
1. زندگی سختی داشت
2. زندگی مستقلی داشت
3. هرگز چیزهای گران قیمت نمی خواستم
4. هرگز از والدینش چیزهای تجملی نخواست