متن: وقتی شوهر کری کانلی در اوایل دهه 1960 ترک کرد، او شروع به تربیت شش فرزند خود کرد. او در بیمارستانی مشغول به کار شد و به عنوان «دختر سینی» به بیماران غذا می داد. جری جانسون، کوچکترین فرزند خانواده، 5 ساله بود که پدرش را ترک کرد. جانسون اخیراً در صحبت با مادرش شنید که مادرش سؤالی را که در آن زمان پرسیده بود تکرار می کرد. "خداوندا، من با این همه بچه به تنهایی چه کنم؟" پاسخ ها به صورت لوبیا لیما، نخود سیاه و قیمت پایین گردن مرغ بود. کانلی گفت: "برای هر روز هفته چیزی برای جوشاندن." جانسون گفت: «من نمی‌توانم یک کریسمس را به یاد بیاورم که احساس کنم خوش‌شانس‌ترین بچه دنیا نیستم، حتی اگر اکنون می‌دانم که از نظر پول تقریباً چیزی نداشتیم.» "چطور این همه را با هم نگه داشتی؟" از مادرش پرسید. کانلی گفت که روزهای بیماری خود را در محل کار پس انداز خواهد کرد، بدون توجه به اینکه چه احساسی داشته باشد. سپس در ماه دسامبر، شرکت هزینه روزهای بیماری استفاده نشده را به او پرداخت کرد. کمک‌های بیشتری در زمان کریسمس دریافت می‌شد، زمانی که خانواده‌های ثروتمند صندوق‌های اسباب‌بازی‌های خود را در کریسمس تمیز می‌کردند و باری از اسباب‌بازی‌ها را به ارتش رستگاری می‌بردند. کانلی آنها را انتخاب می کرد و بهترین ها را برای فرزندانش پیدا می کرد. نتیجه آن فداکاری ها منجر به کریسمس بزرگ و شاد برای کانلی و بچه هایش شد. کانلی گفت: "اما من هرگز به شما نگفتم که این یک بابانوئل است." جانسون از مادرش به خاطر فداکاری هایش و الگوی خوبی که برای او و خواهران و برادرانش گذاشت تشکر کرد. جانسون گفت: "من فکر می کنم این به همه ما کمک می کند تا والدین بهتری باشیم." در سال 1975، کانلی از بیمارستان Outer Drive در دیترویت بازنشسته شد. جری در آن زمان دانشجوی سال دوم دانشگاه بود. او بعداً از دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن فارغ التحصیل شد و مدرک پزشکی داخلی و اطفال دریافت کرد.
سوال: جانسون وقتی بچه بود چه احساسی نسبت به کریسمس داشت؟
1. راضی.
2. ناامید.
3. خیلی بد و ناخوشایند
4. بي تفاوت.