متن: یک روز، من و سوپی اسمیت از پناهگاهی برای زنان بد رفتار واقع در بخش متروکه ای از شهر بازدید کردیم. هیچ کس به یک سلام لبخند نمی زد و به صابون بی علاقه به نظر می رسید. مخصوصاً یک دختر کوچک مانند یک قلاب در پس‌زمینه حرکت می‌کرد. کارکنان به من اطلاع دادند که او بیش از یک ماه است که آنجا بوده و تمام مدت صحبت نکرده است. مادرش گفت که او یک بار صحبت کرده بود اما نه در خاطره اخیر. نمی‌خواستم تصور کنم چه اتفاقی می‌افتد که کنجکاوی و اشتیاق طبیعی کودکی را از این دختر کوچک سلب کند. یک پتو روی زمین پهن کردم، نشستم و صابون را روی پتو گذاشتم. در حالی که کودک ساکت از کنارم می گذرد، به گروه گفتم که اگر روی پتوی او بنشینند، صابونی برای صحبت با آنها می آید. چند کودک از جمله دختر ساکت این کار را کردند. او به سختی لبه پتو نشسته بود و پاهایش را محکم جلوی او باز کرده بود. او به شدت به صابون خیره شده بود. به نظر می رسید که او همچنان با او تماس چشمی برقرار می کرد. او به هیچ وجه او را تشویق نکرد و او را تشویق نکرد. بلکه با تنش نشسته بود و فقط خیره شده بود. سرانجام صابونی در حدود دو اینچ از او توقف کرد. آرام دستش را دراز کرد و چانه اش را روی زانویش گذاشت. من شگفت زده شدم. در حالی که یک رفتار رایج برای سگ ها است، این رفتاری نیست که توسط خرگوش ها، به ویژه توسط این خرگوش نشان داده شود. کودک دستش را برای دست زدن به صابون دراز نکرد. در عوض، به آرامی به سمت او خم شد. وقتی صورتش به چند اینچ از صورتش فاصله داشت، با احتیاط دستش را دراز کرد و با بازوهایش دور او حلقه زد. آنقدر آرام که هیچ کس در اتاق نمی شنید، شروع به صحبت کرد. او که دور خرگوش جمع شده بود، سرش را روی پشت خرگوش بالش گذاشت و با او زمزمه کرد. صابون بی حرکت ماند. سرم را بالا گرفتم و متوجه شدم که کارگران پناهگاه دیگر صحبت نمی کنند. همه بزرگسالان در اتاق در جای خود یخ زدند. زمان به نظر متوقف شده بود. دختر کوچولو زمانی که من آماده رفتن بودم دوباره ظاهر شد. دستانش را دراز کرد و مستقیم در چشمان من نگاه کرد. صابون را به سمتش گرفتم. او را در آغوش بزرگی گرفت و صورتش را به او فشار داد. همانطور که او از دستان من آویزان شده بود، نگران بودم که او شروع به مبارزه کند. در عوض دوباره سرش را دراز کرد و روی شانه کودک گذاشت. نفسش کند شد و چشمانش را بست. به همان سرعتی که این اتفاق افتاد، دختر کوچک بغلش را رها کرد و عقب رفت. همانطور که او برمی گشت، فکر کردم شروع یک لبخند کمرنگ را دیدم. خرگوش در ابر خز نرم و گرمش چیزی را در اعماق کودک لمس کرده بود -- چیزی که از تجربه بسیار سخت مرده بود. به نظر می‌رسید که بی‌گناهی و اعتماد صابونی همان ویژگی‌ها را در دختر کوچک برانگیزد. به نظر می رسد زبان دل ساده است.
سوال: هدف نویسنده از نوشتن قطعه این است که به ما بگوید _ .
1. داستانی تکان دهنده درباره دختری تنها که سال ها حرف نمی زند
2. به آن دسته از کودکانی که توسط والدینشان رها شده اند بیشتر توجه شود
3. بسیاری از افراد مهربان در اطراف ما به افراد نیازمند کمک می کنند
4. ارتباط صمیمانه بین حیوان و انسان قدرتمند است