متن: مامان، من هستم. امیدواریم یکشنبه مادری این سه کلمه را بشنوید. البته سعی می کنم با شما تماس بگیرم. امیدوارم بتوانیم 10 دقیقه مجاز صحبت کنیم. اما من گمان می کنم که بسیاری از زندانیان از تلفن استفاده خواهند کرد، بنابراین اگر من زنگ نزنم و اگر صحبت نکنیم، این چیزی است که می گویم: تقصیر تو نیست که من اینجا هستم. می دانم که در اعماق قلبت این سوال را مطرح کرده ای که آیا شرایط فعلی من به نوعی تقصیر توست، اگر حماقت بی پروا گذشته من به نوعی شکست توست. این نیست. فقط یک نفر مقصر است، فقط یک نفر باید آسیب ببیند - من. شما همیشه به من آموخته اید که وقتی اتاق تاریک می شود، می توانید منتظر بمانید تا چراغ ها دوباره روشن شوند یا می توانید در تاریکی جستجو کنید و نور را روی خود روشن کنید. تو نور منی تو همیشه بوده ای و خواهی بود. کسی نیست که بیشتر تحسینش کنم، کسی نیست که در زندگیم بیشتر برای راضی نگه داشتنش تلاش کرده باشم، به همین دلیل است که شکست فعلی من را خیلی آزار می دهد. من خیلی متاسفم که برای دیدن شما آنجا نخواهم بود، اما می خواهم بدانید که اکنون مانند همیشه اینجا با من هستید. در تاریک ترین ساعاتم، و در سردترین تنهایی چند ماه گذشته ام، ذهنم اغلب به گذشته پرسه می زد، به زمانی که من و تو بودیم -- و توانستم لبخند بزنم. قدرتی است که من از آن استفاده می کنم. وظیفه والدین این است که مطمئن شوند بهترین های خود را به فرزندانشان منتقل می کنند. شما این کار را کرده اید. این تو درونی در من است که مرا از آن عبور خواهد داد _ . من به طرز حماسی شما را ناکام گذاشتم، اما شما هرگز مرا ناکام نکردید. اگر به اشکی که با رفتن پدر ریختم فکر کنم، تمام آن سال‌ها پیش، تو را از میان لعاب مه آلودشان می‌بینم. تو مرا در آغوش گرفته ای و به من می گویی که خوب می شویم و خواهیم بود. ما همیشه بهترین تیم هستیم و خواهیم بود. قهرمانان دوران کودکی مانند فوتبالیست ها، بازیگران و ستاره های راک _ . اگر کار به درستی انجام شود، قهرمانان کودک باید والدین آنها باشند -- تو مال منی. قدرتی که بعد از طلاق از پدر نشان دادی تا والدین بیولوژیکی خود را پیدا کنی، به دانشگاه بروی و مدارک آموزشی خود را به دست بیاوری و زندگی ات را دوباره شروع کنی، قدرتی است که اکنون از آن استفاده می کنم. این باور به خودم است، این باوری است که شما به من دارید، که به من می گوید وقتی آزاد شدم، می توانم و زندگی ام را بازسازی خواهم کرد. دوباره باعث افتخارت خواهم شد. من شما را خوشحال خواهم کرد که من را به عنوان پسر خود داشته باشید. اراده توست که هر روز مرا از سر می گذراند. من معتقد نیستم که بتوانید یک شخص را به خاطر اشتباهاتی که مرتکب می شود قضاوت کنید، همانطور که همه ما مرتکبشان می شویم، اما می توانید آنها را برای کارهایی که بعد از آن انجام می دهد قضاوت کنید. و بعد از این که همه چیز تمام شد، باز هم پسری با همان امیدها و آرزوها خواهی داشت. کم نشده اند. اگر می توانید آن را رویا کنید، پس باید باور داشته باشید که می تواند اتفاق بیفتد - درست است؟ پس این یکشنبه مادری، لطفاً به آن صبح دهه 80 فکر کنید، اولین روز مادر بدون پدر، زمانی که من یک کودک شش ساله زود از خواب بیدار شد و برای شما صبحانه درست کرد. این را به یاد می آوری؟ آیا هرگز می توانید فراموش کنید؟ یک تکه نان به ضخامت یک آستان و یک تکه پنیر به همان اندازه متراکم. مجبور نبودی بخوری، اما هر لقمه خشکی را می جوی. حالا می دانم چرا خودت را مجبور کردی -- چون با عشق ساخته شده بود. خوب، امسال همه چیز تغییر نمی کند -- این حرف همان نان و پنیر است (مطمئناً پنیر زیادی دارد!). من تو رو خیلی دوست دارم. متاسفم که ناامیدت کردم، اما تو به من آموختی که ما همیشه خودمان را برمی داریم و بهتر از قبل می شویم. برای همه چیز از شما متشکرم و امسال، بیشتر از همیشه: یکشنبه مادر مبارک. عشق پسرت
سوال: کدام یک از موارد زیر می تواند مادر نویسنده را بهتر توصیف کند؟
1. بی خود اما سرسخت.
2. گناهکار اما مصمم
3. خودخواه اما مسئول.
4. دلسوز اما حسود.