متن: باران خفیفی در حال باریدن بود که من و خواهرم جیل از کلیسای متدیست بیرون دویدیم، مشتاقیم به خانه برگردیم و با هدایایی که بابانوئل برای ما و خواهر بچه‌مان، شارون گذاشته بود، بازی کنیم. آن طرف خیابان کلیسا یک پمپ بنزین پان آمریکن بود که اتوبوس Greyhound در آن توقف کرد. برای کریسمس بسته بود، اما متوجه خانواده‌ای شدم که بیرون در قفل شده ایستاده بودند و زیر برآمدگی باریک جمع شده بودند و سعی می‌کردند خشک بمانند. برای مدت کوتاهی تعجب کردم که چرا آنها آنجا بودند، اما در حالی که برای عقب نشینی از جیل مسابقه می دادم، آنها را فراموش کردم. وقتی به خانه رسیدیم، به سختی فرصتی برای لذت بردن از هدایایمان وجود داشت. باید برای شام سالانه کریسمس به خانه پدربزرگ و مادربزرگمان می رفتیم. همانطور که در بزرگراه از شهر عبور می کردیم، متوجه شدم که خانواده هنوز آنجا بودند و بیرون پمپ بنزین بسته ایستاده بودند. پدرم خیلی آهسته در بزرگراه رانندگی می کرد. هر چه به پیچ خانه پدربزرگ و مادربزرگم نزدیکتر می شدیم، ماشین کندتر می رفت. ناگهان پدرم وسط راه چرخید و گفت: طاقت ندارم! از مادرم پرسید. آنها بچه دارند. کریسمسه. من نمی توانم تحمل کنم. "وقتی پدرم به پمپ سرویس رفت، دیدم که پنج نفر هستند: پدر و مادر و سه فرزند - دو دختر و یک پسر کوچک. پدرم پنجره اش را پایین کشید. "کریسمس مبارک مرد پاسخ داد: سلام. پدرم پرسید: «منتظر اتوبوس هستی؟» مرد گفت که هستند. آنها به بیرمنگام می رفتند، جایی که او یک برادر و چشم انداز کار داشت. "خب، آن اتوبوس قرار نیست چندین ساعت بیاید، و شما اینجا ایستاده اید خیس می شوید. وینبورن فقط چند مایل بالاتر از جاده است. آنها یک آلونک با روکش و چند نیمکت دارند." پدرم گفت. "چرا همگی سوار ماشین نمی‌شوید و من شما را به آنجا می‌برم." مرد لحظه‌ای به این موضوع فکر کرد و سپس به خانواده‌اش اشاره کرد. آنها سوار ماشین شدند. آنها چمدانی نداشتند. فقط لباسی را که پوشیده بودند. وقتی در آنجا مستقر شدند، پدرم از روی شانه اش به عقب نگاه کرد و از بچه ها پرسید که آیا بابانوئل هنوز آنها را پیدا کرده است یا خیر. سه چهره عبوس پاسخ او را دادند. به مادرم چشمکی زد، چون امروز صبح وقتی بابانوئل را دیدم به من گفت که در پیدا کردن همه چیز مشکل دارد و از من پرسید که آیا می تواند اسباب بازی های تو را در خانه من بگذارد. قبل از اینکه شما را به ایستگاه اتوبوس برسانم، فقط می‌رویم تا آنها را بیاوریم." یکدفعه صورت سه کودک روشن شد و آنها در صندلی عقب شروع به جست و خیز کردند و خندیدند و صحبت کردند. وقتی از اتاق خارج شدیم. ماشین در خانه ما، سه بچه از جلوی در دویدند و مستقیماً به سمت اسباب‌بازی‌هایی که زیر درخت کریسمس ما پهن شده بودند، رفتند. یکی از دخترها عروسک جیل را جاسوسی کرد و بلافاصله آن را به سینه‌اش بغل کرد. به یاد دارم که پسر کوچک شارون را گرفت. توپ و دختر دیگر چیزی از من برداشت. همه این اتفاقات خیلی وقت پیش افتاد، اما خاطره آن روشن است. آن کریسمس بود که من و خواهرانم لذت شاد کردن دیگران را یاد گرفتیم.
سوال: سه فرزند خانواده احتمالاً غمگین بودند زیرا _ .
1. آنها لباس نو برای پوشیدن نداشتند
2. آنها هیچ هدیه ای برای کریسمس نداشتند
3. آنها حاضر نبودند به شهر دیگری نقل مکان کنند
4. آنها نگران دوستانی بودند که پیدا کرده بودند