متن: سال گذشته به عنوان یک جوان بازاریابی در یک شرکت کار کردم. یکی از آن روزهای شلوغ بود... جلسات مدیریت، تماس های فروش، برنامه ریزی برای سفر، رزرو هتل، و لیست بی پایان بود. در پایان روز، نه تنها خسته بودم، بلکه با خودم و همه اطرافیانم عصبانی می شدم. در این زمان بود که پل من را برای "سرد شدن ( )" به خانه اش دعوت کرد. اگرچه خسته بودم، اما همه مشتاق بودم که با پل چت کنم و از طریق تجربه غنی او در بازاریابی به اشتراک بگذارم و یاد بگیرم. وقتی از در اصلی خانه اش وارد شدیم، پل شروع به خواندن آهنگی کرد: من رویایی دارم که در همه چیز به من کمک کند... و غیره. حوصله گوش دادن به آهنگش را نداشتم. می خواستم در مورد نحوه برخورد او با تماس های فروش دشوار بشنوم! همانطور که من در مورد آن به او گفتم، از آنچه بعد دیدم کاملا شگفت زده شدم. دو دختر جوان بین 17 تا 20 ساله به سمت پل رفتند و او را در آغوش گرفتند. آنها نه می توانستند یکنواخت راه بروند و نه می توانستند درست صحبت کنند. صورتشان پر از لبخند بود و آهنگی را هم خواندند: نه مامیایی ها فقط لبخندهای بابا را می بوسند. هیچ کس ما را نمی خواهد. بابا امشب ما رو بغل میکنه کنجکاو شدم بدانم، از پل پرسیدم که این دختران چه کسانی هستند؟ می دانستم که پل در آن خانه زندگی می کند، اما هرگز این دختران را ندیده بودم. پل توضیح داد: "من نیز رویایی دارم، رویایی که این دختران را خوشحال کنم. آنها دختران من هستند و به عنوان "بچه های خاص" به دنیا آمدند. و در ادامه افزود: "آنها مادر ندارند. همسرم در جوانی فوت کردند" و او برای این دختران زیبا هم مادر و هم پدر است. اشکم در اومد. در دفتر، هیچ کس نمی دانست که پل در زندگی شخصی خود چه می گذرد. او هرگز از دوستانش به دنبال ترحم نبود. در واقع او همیشه به ما کمک می کرد و ما را تشویق می کرد تا در زندگی جلو برویم. چایم را تمام کردم و راه افتادم که پل به من گفت: "همه ما رویاهایی داریم."
سوال: از آهنگ دختران می توان چنین استنباط کرد که _ .
1. آنها عصبانی بودند که اجازه ندادند بیرون بروند
2. آنها از نبود عشق در زندگی شکایت کردند
3. آنها از مرگ زودهنگام مادرشان احساس ناراحتی کردند
4. آنها در کنار پدرشان زندگی شادی داشتند