متن: پدربزرگ من بیش از بیست و پنج سال پیش فوت کرد. من پانزده ساله بودم. او مهربان، قوی، منصف و بسیار بامزه بود. زمانی که من یک نوازنده جوان بودم، او بزرگترین طرفدار من بود. زمانی که او به آنجا رفت، برای او ویولن زدم و او همه چیز را دوست داشت، اما هر بار یک درخواست داشت. "آیا می توانی "آمیزینگ گریس" را بازی کنی؟ او پر از امید و با چشمانش برق زد زیرا می دانست که پاسخ من همیشه این است: "من آن یکی را نمی دانم!" ما این روال را در هر تعطیلات مهم انجام می‌دادیم، و همیشه فکر می‌کردم که بعداً وقت خواهم داشت تا آن را برای او یاد بگیرم. تقریباً زمانی که وارد دبیرستان شدم و گیتار را شروع کردم، پدربزرگ سرطان گرفت. آخرین باری که او را زنده دیدم آخر هفته شکرگزاری در سال 1985 بود. مادرم به ما هشدار داد که پدربزرگ دیگر شبیه به هم نیست و باید خودمان را آماده کنیم. یک لحظه او را نشناختم. در میان تمام ملحفه های سفید بسیار کوچک به نظر می رسید. همه ما برای تعطیلات در اوهایو جمع شده بودیم، و مطمئنم که همه می دانستیم که برای خداحافظی آنجا بودیم. اکنون می توانم ببینم که پدربزرگ آنقدر دوام آورد که هر کدام یک بار دیگر ما را ببیند. یادم می آید که چگونه در اتاق غذاخوری غذا می خوردیم و می خندیدیم و صحبت می کردیم در حالی که پدربزرگ روی تخت بیمارستان استراحت می کرد. فکر می کنم برای او غم انگیز بود که با صداها و خنده های ما خلوت کند؟ _ صبح روز بعد لحظه تنهایی ام را با او پیدا کردم. گیتارم را بیرون آوردم، نگاه قدرشناسانه‌اش را کوک کردم و در نهایت برایش «گریس شگفت‌انگیز» را نواختم. هفته‌ها روی آن کار کرده بودم، می‌دانستم که هیچ‌وقت مهم نیست که آن را خوب نواختم یا نه و تصمیم گرفتم در حین نواختنم باور نکنم که این آخرین کنسرت من برای بزرگترین طرفدارم است. سرطان لبخندش را ربوده بود، اما شادی را در چشمانش دیدم. بعد از آن دست مرا گرفت و من می دانستم که کار مهمی انجام داده ام. من در تمام دوران دانشگاه در مورد رشته موسیقی ام با مردم بحث می کردم. غریبه ها به من گفتند که موسیقی برای من پولی ندارد و مثل دکتر بودن مفید نیست. اما من از نزدیک می دانم که با موسیقی توانستم چیزی به پدربزرگم بدهم در زمانی که هیچ کس دیگری نمی توانست.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به رشته موسیقی خود چیست؟
1. عدم تایید.
2. مثبت.
3. مشکوک.
4. پشیمان.