متن: زیگموند فروید یکی از اولین دانشمندانی بود که تحقیقات جدی در مورد ذهن انجام داد. ذهن مجموعه ای از فعالیت های مبتنی بر مغز است که شامل نحوه عمل، تفکر، احساس و استدلال ما می شود. او از گفتگوهای طولانی با بیماران و مطالعه رویاها برای جستجوی علل مشکلات روحی و روانی استفاده می کرد. او همچنین هیپنوتیزم را امتحان کرد. او می‌خواست ببیند آیا قرار دادن بیماران در شرایطی شبیه به خواب می‌تواند به آرامش ذهن‌های آشفته کمک کند یا خیر. در بیشتر موارد، او اثرات آن را موقتی می‌دانست. فروید سخت کار کرد، اگرچه کاری که انجام داد ممکن است آسان به نظر برسد. روش او شامل نشستن با بیمارانش و گوش دادن به صحبت آنها بود. او از آنها خواست در مورد هر چیزی که فکر می کنند صحبت کنند. تمام ایده ها، افکار و هر چیزی که به ذهنشان می رسید باید بیان می شد. به دلیل ترس یا گناه هیچ مانعی وجود نداشت. فروید معتقد بود که تمام خاطرات دردناک دوران کودکی در خود ناخودآگاه دفن شده است. او گفت که این بخش از ذهن شامل آرزوها، آرزوها و تجربیاتی است که قابل تشخیص نیست. او فکر می کرد که اگر بتوان این خاطرات را به نحوی در ذهن خودآگاه آورد، بیمار دوباره درد را احساس می کند. اما این بار، فرد آنها را در بزرگسالی تجربه می کند. بیمار آنها را احساس می کند، می تواند آنها را معاینه کند و در صورت موفقیت در نهایت آنها را درک می کند. فروید استدلال می کرد که با استفاده از این روش، درد و فشار عاطفی گذشته بسیار ضعیف می شود. آنها تسلط خود را بر سلامت جسمانی فرد از دست می دهند. به زودی بیمار بهتر می شود. بسیاری از تئوری های فروید در مورد نحوه عملکرد ذهن نیز دارای ارتباطات جنسی قوی بودند. اینها شامل احساسات سرکوب شده پسران نسبت به مادر و دختران نسبت به پدرانشان بود. اگر هیچ چیز دیگری نباشد، ایده های فروید انقلابی بود. عده ای آنها را رد کردند. خیلی های دیگر آمدند آنها را پذیرفتند. اما هیچ کس تأثیر بزرگ او بر علم سلامت روان را مناقشه نمی کند.
سوال: زیگموند فروید معتقد بود که خاطرات دردناک دوران کودکی _ .
1. می تواند برای همیشه فراموش شود
2. می تواند تأثیر مادام العمر داشته باشد
3. می تواند عاقل و آرزو شود
4. ناخودآگاه قابل درک است