متن: آن تابستان هر روز و هر جا می رفتم مشروب می خوردم. یک بطری در کشویم کنارم بود و یک بطری کنار تختم. من هرگز مواد مخدر دیگری مصرف نکردم، اما آنقدر مشروب خوردم که در نهایت خانواده ام از یک کشیش کمک خواستند. پدرم یک بطری دارو برای اعتیاد به الکل به من داد که با مصرف الکل علائم ناخوشایندی ایجاد می کند. در حین مصرف مشروب خوردم که خیلی حالم بد شد. و من همچنان مینوشیدم. وقتی کشیش آمد، گفت: "جیمی، پزشکان گفتند با توجه به بیماری‌های تو و میزان نوشیدنی‌ات، _ . پس انتخاب تو این است که مشروب را کنار بگذاری و زندگی کنی یا به نوشیدن ادامه دهی و ظرف شش ماه بمیری." گفتم: "می دانم که نمی توانم متوقف شوم، پس حدس بزن که باید بمیرم." کشیش آنچه را که من گفتم به خانواده ام گفت. برادر کوچکم که شبیه جفت روحی من است با چشمان اشک آلود به من نگاه کرد و گفت: اما ما نمی خواهیم تو بمیری. تنها چیزی که به ذهنم می رسید این بود که چقدر ناامیدانه مجبور شدم در آن لحظه از آن اتاق بیرون بیایم و مشروب بخورم. اما بالاخره مشروب را ترک کردم. من در تیم مراقبت از دندانپزشکم راسل بودم. بسیاری از مردم نیویورک او را می شناختند. در آن زمان او مشهورترین دندانپزشک شهر بود. او مشروبات الکلی زیاد می‌نوشید و همچنین مبتلا به ایدز بود، بنابراین من در تیم مراقبت او انتخاب شدم. همه اعضای تیم به جز من هوشیار بودند. او دچار زوال عقل شد و به سرعت جلوی چشمان من مرد. من الکل را ترک کردم و الان 35 سال است که با این بیماری مبتلا هستم.
سوال: از داستان فوق چه چیزی می توانیم بیاموزیم؟
1. نوشیدن زیاد باعث افزایش بیماری بیماران ایدز می شود.
2. کشیش ها می توانند بسیاری از بیماری های بیماران ایدز را درمان کنند.
3. مصرف دارو و نوشیدن زیاد می تواند بیماران ایدز را درمان کند.
4. کار گروهی و صبر می تواند بیماران ایدز را درمان کند.