متن: در سراسر حومه شهر، محصولات غیر خوراکی در کنار گندم رشد می کنند. برخی در جایگزین های جدید برای پلاستیک و مواد دیگر استفاده می شوند، اما برخی دیگر به سادگی سوزانده می شوند. سوزاندن محصولات در حال محبوب شدن است زیرا برای سیاره مفید است. انجام این کار از سوزاندن سوخت‌های فسیلی نیز ارزان‌تر است. از آنجایی که زمین بیشتری به تولید محصولات غیرغذایی اختصاص داده می‌شود، احتمالاً اقتصاد محصولات برای سوخت حتی مطلوب‌تر می‌شود. انسان‌ها از زمانی که آتش را کشف کردند، چنین زیست توده‌ای – مواد آلی از گیاهان یا حیوانات – را می‌سوزانند. حتی با اجازه انتشار دی اکسید کربن از سوخت مورد استفاده در کاشت، برداشت، پردازش و انتقال سوخت زیست توده، جایگزینی سوخت فسیلی با زیست توده معمولا می تواند انتشار گازهای گلخانه ای را تا بیش از 90 درصد کاهش دهد. نیروگاه‌های برق در سرتاسر جهان در حال آزمایش اشکال زیست توده برای افزودن به زغال‌سنگ یا نفت خود هستند که نتایج دلگرم‌کننده‌ای دارد. در واقع، شرکت‌های برق می‌توانند با روی آوردن به زیست توده سود ببرند، به‌ویژه وقتی یارانه‌هایی که بسیاری از دولت‌ها برای استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر ارائه می‌دهند در نظر گرفته شود. کشاورزان می‌توانند از رشد بیومس بهره ببرند. در اروپا، کاهش یارانه‌ها برای برخی محصولات کشاورزی، کشاورزان را در معرض نیروهای بازار قرار می‌دهد. کشاورزان به‌جای پرداخت پول برای هر چیزی که تولید می‌کنند، باید به دنبال تقاضای واضح برای محصول خود باشند. بسیاری معتقدند که تقاضا برای جایگزین‌ها سوخت‌های فسیلی می‌تواند چنین محرکی باشد. اما در حالی که زیست توده جایگزین‌های بالقوه مختلفی را ارائه می‌کند، زیرساخت‌های جهان حول سوزاندن سوخت‌های فسیلی تا مرحله‌ای توسعه یافته است که تغییر به زیست توده مستلزم تغییر در تصور است که بسیاری از شرکت‌ها آن را نپذیرفته‌اند. همچنین، در استفاده از زیست توده مشکلاتی وجود دارد. اگرچه اکثر نیروگاه های زغال سنگ می توانند مقدار کمی از سوخت خود را بدون تنظیم قابل توجهی از زیست توده مصرف کنند، تعداد کمی از آنها برای کار با زیست توده به تنهایی ساخته شده اند. سوزاندن برخی از اشکال زیست توده نیز باعث ایجاد مشکلات زیست محیطی می شود. روغن ها و زباله می تواند بدبو باشد، در حالی که چوب دود تولید می کند مگر اینکه به درستی بسوزد. زنجیره‌های تامین سوخت‌های فسیلی به خوبی تنظیم شده‌اند، اما زنجیره‌های تامین سوخت‌های زیست توده تنها آغاز راه هستند. منابع تامین زیست توده به تولید مزرعه وابسته است و بنابراین می تواند کمتر قابل اعتماد باشد. آنها لزوماً محدود هستند و منطقی نیست که مقدار بسیار زیادی از زمین‌های با ارزش کشاورزی را از محصولات غذایی دور کنیم. اما با توجه به نیاز جهان به کنترل انتشار گازهای گلخانه‌ای، ممکن است به این مشکلات توجه بیشتری شود.
سوال: درباره زیست توده چه می دانیم؟
1. این یک راه مفید برای سوزاندن محصولات است.
2. این ماده گیاهی و حیوانی است که برای تامین انرژی استفاده می شود.
3. این یک جایگزین جدید است که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد.
4. این یک رویکرد محبوب برای مبارزه با آلودگی است.