متن: حوالی ساعت سه و چهل و پنج صبح روز شنبه بارانی، با صدای بوق پیجرم از خواب بیدار شدم. به عنوان یک آتش نشان داوطلب و تکنسین فوریت های پزشکی، هرگز نمی توانم روی خواب کامل شب حساب کنم. خودم را از تخت بیرون کشیدم و به سمت میز رفتم تا رادیو را بگیرم. خدمه ما به خانه ای در همان حوالی اعزام می شدند که مردی در آن ایست قلبی بود. مرد را دیدیم که روی زمین آشپزخانه دراز کشیده بود و همسرش کنارش بود. بیمار را سریع به بیمارستان رساندیم اما با وجود تلاش نتوانستیم جان او را نجات دهیم. در خط زندگی‌ام، من به ندرت از بیمارانی که درمان می‌کنیم یا از نزدیکانشان شناختی دریافت می‌کنم. اما آن شب همسر مردی به ما نزدیک شد و در میان اشک هایش زمزمه کرد: متشکرم. سپس هر کدام از ما را در آغوش گرفت. او می دانست که ما به تماس آخر شب او برای کمک پاسخ دادیم، حتی اگر پایان آن مثبت نبود. کمک به مردم در این شرایط بسیار ارزشمند است. گاهی اوقات می‌توانم بدترین روزشان را کمی بهتر کنم: مثل دیدن اشک‌های یک کودک مجروح که وقتی یک اسباب‌بازی جالب به او دادم به لبخند تبدیل می‌شود. یا تماشای فریادهای یک مادر وحشت زده که وقتی متوجه شد بچه اش خوب می شود به اشک شوق تبدیل می شود. تجربیاتی از این دست به من اجازه می دهد تا تأثیر کارم را بر دیگران ببینم. در عین حال، من هم می‌دانم که چه تأثیری روی زندگی من گذاشته است. در نوجوانی وقتی پدرم مرا در آغوش گرفت و گفت: "پسرم عزیزم دوستت دارم" احساس ناخوشایندی داشتم. من به همان اندازه ناراحت بودم و پاسخ دادم: "دوستت دارم." اما بعد تصور کردم که او در آن شب بارانی روی کف آشپزخانه دراز کشیده است و متوجه شدم که فرصت گفتن این سه کلمه می تواند --- هر لحظه --- برای همیشه از بین برود. اکنون، لحظه ای را که پدرم آن سه کلمه را به من می گوید، بسیار ارزشمند می دانم. من یاد گرفته ام که قدر هر رابطه ای را که دارم بدانم، به مردم بگویم که به آنها اهمیت می دهم و هرگز هیچ چیز را در زندگی بدیهی ندانم.
سوال: نویسنده از کودک مجروح و مادر وحشت زده یاد کرده که _ .
1. زندگی همیشه خوشایند نبود
2. کمک او می تواند باعث شادی مردم شود
3. او افراد زیادی را نجات داد
4. از او بسیار سپاسگزار بودند