متن: در قدیم کودکان با تولد و مرگ به عنوان بخشی از زندگی آشنا بودند. اکنون این شاید اولین نسل از جوانان آمریکایی است که هرگز در طول تولد نوزاد نزدیک نبوده اند و هرگز مرگ یکی از اعضای خانواده را تجربه نکرده اند. این روزها که افراد پیر می شوند، اغلب آنها را به خانه های سالمندان می فرستیم. هنگامی که آنها بیمار می شوند، آنها را به بیمارستان می فرستیم، جایی که کودکان از ملاقات قطعی بیماران منع می شوند - حتی زمانی که این بیماران والدین آنها هستند. این امر بیمار در حال مرگ را از اعضای خانواده خود در چند روز آخر عمر محروم می کند و فرزندان را از تجربه مرگ که یک تجربه یادگیری مهم است، محروم می کند. من و برخی از همکارانم یک بار با حدود 500 نفر مصاحبه کردیم و آنها را دنبال کردیم تا بفهمیم چه چیزی می توانند به ما بیاموزند و چگونه می توانیم سود بیشتری داشته باشیم، نه فقط برای آنها، بلکه برای اعضای خانواده آنها نیز. ما بیشتر تحت تأثیر این واقعیت قرار گرفتیم که حتی آن دسته از بیمارانی که از بیماری جدی خود اطلاعی نداشتند کاملاً از پیامد بالقوه آن آگاه بودند. برای اعضای خانواده و پزشکان و پرستاران مهم است که ارتباطات این بیماران را درک کنند تا به درستی نیازها، ترس ها و خیالات آنها را درک کنند. اکثر بیماران ما از انسان دیگری استقبال می کردند که می توانستند صریح، صادقانه و صریح در مورد مشکلات خود با او صحبت کنند. بسیاری از آنها نیاز شدید خود را به اطلاع رسانی، به روز نگه داشتن وضعیت پزشکی خود و اطلاع از نزدیک شدن زمان پایان با ما در میان گذاشتند. ما متوجه شدیم که بیمارانی که به طور آشکار و صریح با آنها برخورد شده بود، بهتر می‌توانستند با ظهور جداشدگی کنار بیایند و در نهایت به مرحله پذیرش واقعی قبل از مرگ برسند.
سوال: نیاز یک بیمار در حال مرگ به همراهی مردم نشان می دهد _ .
1. آرزوی او برای ارتباط با افراد دیگر
2. ترس او از مرگ
3. عدم تمایل او به مردن
4. او از وضعیت خود بسیار ناراحت است