متن: "کودکی در حال مرگ است --- از نفس افتاده!" من تازه روز کاری خود را در شهر شروع کرده بودم که این کلمات از طریق رادیو ماشین پلیسی که در حال رانندگی بودم به گوش رسید. چراغ قرمز و آژیر را روشن کردم و با سرعتی که می توانستم راه افتادم. "فقط شانس من!" فکر کردم من این شهر را به خوبی نمی شناختم و اولین تماس من در آن روز یک اتفاق ناگهانی مرگ و زندگی بود، در چند کیلومتری. به خانه رسیدم. مادری که پر از ترس بود، نوزادش را به من داد که صورتش آبی بود. خیلی دیر کردم؟ عزیز من! من کاری را که به من آموخته بودند در چنین شرایط جدی انجام دادم. یک چیز کوچک از دهان کودک روی زمین پرواز کرد. یک دکمه بود. با تشکر از آسمان! سوراخ های آن کمی هوا را از خود عبور می دهند. دکتر با عجله وارد اتاق شد. کیسه اکسیژن همراهش بود. کودک با صدای بلند شروع به گریه کرد، قرمز شد و شروع به جستجوی مادرش کرد. عصبانی بود اما نجات پیدا کرد.
سوال: منظور نویسنده از این که با خود گفت «فقط شانس من!» چه بود؟
1. این فرصت خوبی برای او بود تا آنچه را که قبلاً آموخته بود تمرین کند
2. او خوشحال بود که در روز کاری خود چنین موضوع جدی داشت
3. او اصلاً خوشحال نبود که در روز کاری خود یک موضوع جدی داشته باشد
4. او مدتها منتظر آمدن روز بود.