متن: هر چه بزرگتر شدم، من و پدرم از هم دورتر شدیم. ما همیشه نظرات کاملاً متفاوتی داشتیم. او فکر می کرد که دانشگاه اتلاف وقت است، اما برای من مهم بود که دانشگاه را تمام کنم. او می خواست من به بهترین شکل کار کنم. همانطور که او در رشته خود انجام داده بود، اما من می خواستم زندگی متفاوتی داشته باشم. زمانی بود که ما با هم صحبت نمی کردیم. چند ماه پیش، شنیدم که پدر 84 ساله‌ام در وضعیت نامناسبی قرار دارد. وقتی او تماس گرفت و پرسید که آیا می‌توانم از کلرادو به تنسی برگردم تا به او کمک کنم، می‌دانستم که او به شدت بیمار است. من تنها فرزند او هستم. و بنابراین زمان برآورده کردن نیاز پدرم فرا رسید. دو هفته بعد از بازگشت، یک قایق خریدیم و دوباره شروع به ماهیگیری کردیم. ماهیگیری یکی از معدود کارهایی بود که در جوانی انجام دادیم و هر دو از آن لذت بردیم. چیزهایی که سال ها ما را از هم دور نگه داشته است. ما می توانیم در مورد چیزهایی صحبت کنیم که قبلاً هرگز در مورد آنها صحبت نکرده ایم. ماهیگیری زخم های قدیمی را التیام می بخشد که ما را از هم دور نگه داشته است. مهم نیست که چند ماهی صید می کنیم، بلکه لذت بردن از رابطه ای است که سال ها با هم نداشتیم. من 62 ساله و او 84 ساله است. وقتی در دریاچه ماهیگیری می کنیم، مثل این است که دو بچه از زندگی لذت می برند. به مراتب بهتر است راهی برای پشت سر گذاشتن گذشته ناخوشایند پیدا کنم. من خیلی خوش شانس هستم که در آخرین سال های زندگی پدرم اوقات خوشی را با پدرم سپری می کنم. اکنون قلب من پر از عشق است. لبخند همیشه بر لبانم می نشاند.
سوال: چرا نویسنده به تنسی بازگشت؟
1. چون پدرش او را به ماهیگیری دعوت کرده بود
2. چون تصمیم گرفت در شهر دیگری زندگی کند
3. چون پدرش بیمار است و نیاز به مراقبت دارد
4. چون از بی ادبی با پدرش پشیمان بود