متن: اولین اجرای من در مقابل تماشاگران به زودی اجرا می شود. تا جایی که می‌توانستم سعی کردم آرام باشم، اما قلبم تند تند می‌زد. من به عرق پوشیده شده ام خیره شدم و دست می دادم. دوباره به تماشاچیان نگاه کردم و متوجه شدم که اینها افراد واقعی هستند. آنها فقط مامان و بابای من نبودند که بگویند "عالی!" حتی اگر کل قطعه را از دست داده باشم. اگر موسیقی اشتباهی داشته باشم چه؟ اگر نت های اشتباهی را نواختم چه می شود؟ همانطور که معلوم شد، من هرگز نتوانستم به این سؤالات پاسخ دهم زیرا کانون توجه منتظر من بود. دستانم را محکم به هم گرفتم و عرقم را خشک کردم. آهسته به سمت پیانوی قهوه ای گلی وسط اتاق رفتم. 88 _ کلید داشت که بی صبرانه منتظر نواختن بودند. _ تو گلوم و نشستم. آروم موزیک رو باز کردم. بعد، دستم را که هنوز می لرزید روی کلیدها گذاشتم. همانطور که انگشتانم روی کلیدها بازی می کردند، مطمئن تر از آمادگی خودم برای این لحظه می شدم. اما خاطره یک سال تمرین من دوباره تکرار شد. می دانستم آنقدر این قطعه را تمرین کرده ام که اگر از من خواسته شود می توانم آن را به عقب بنوازم. اگرچه در یک نقطه به طور تصادفی به جای کلید مورد نظر، دو کلید را زدم، اما به حرکت خودکار انگشتانم ادامه دادم. چشمانم در صفحه مقابلم سوراخ شد. هیچ راهی وجود نداشت که تمرکزم را از دست بدهم. برای حفظ این قول با خودم، به جلو خم شدم و با دقت روی موسیقی تمرکز کردم. وقتی به آخر صفحه رسیدم، یک اخطار توی سرم پیچید: وقتی ورق میزنی اشتباه نکن! ناگفته نماند که من با تمام وجودم از خودم اطاعت کردم و به شاهکار "ورق زدن" خود افتخار کردم. بقیه قسمت را بدون هیچ اشتباهی تمام کردم. من تمام کرده بودم. من بر غیرممکن ها مسلط شده بودم.
سوال: قبل از اجرای اولین اجرای نویسنده، _ .
1. او چیزی جز دستان لرزان خود نمی دید.
2. پدر و مادرش او را تشویق کردند و گفتند: "خوب است!"
3. او تمام قطعه را از دست داد.
4. قلبش خیلی سریع می تپید