متن: من دانشجوی پزشکی بودم. برای جمع‌آوری داده‌ها برای مقاله‌ام، شروع به ویزیت بیماران در بیمارستان دکتر سارجیتو کردم، جایی که سوابق پزشکی بیماران را بررسی می‌کردم و سپس با آنها مصاحبه می‌کردم. یک روز غروب، من در یک بخش بودم و به شدت به دنبال سه بیمار آخری بودم که برای تکمیل مطالعه‌ام نیاز داشتم. با در دست داشتن یک پرسشنامه بیمار، به سمت اتاقی رفتم. یک بیمار به نام خانم A روی تخت دراز کشیده بود و به وضوح هنوز ضعیف بود. هیچ اقوام و دوستانی با او نبودند. حتی تخت کنارش هم خالی بود. روی صندلی کنار تختش نشستم و با صدای آهسته خودم را معرفی کردم و پرسیدم آیا می توانم اطلاعات بیشتری از او جمع آوری کنم. او موافقت کرد. بعد از اینکه کارم تمام شد، آماده رفتن شدم. قبل از اینکه بتوانم بلند شوم، خانم الف گفت: "دکتر شما را قبلاً اینجا ندیده ام، شما تازه وارد هستید؟" جواب دادم: "نه واقعا خانم. فقط من هر روز اینجا نمیام." خانم الف شروع به صحبت در مورد خودش کرد. او سختی‌ها و رنج‌هایش را تعریف کرد، از شوهرش که در تصادف رانندگی کشته شد و اینکه برای کسب درآمد تلاش می‌کرد صحبت کرد. تنها کاری که کردم این بود که سرم را برای نشان دادن همدردی تکان دادم. بدون اینکه متوجه باشم شروع کردم به گرفتن دست خانم الف. بالاخره خانم الف حرفش را قطع کرد. "بسیار متاسفم که تو را اینجا نگه داشتم تا به مشکلم گوش کنی، اما اکنون احساس آرامش می کنم. کسی را نداشتم که مشکلاتم را پیش او بریزم." اشک از گوشه چشمانش سرازیر شد. بالاخره فهمیدم چی بگم. اشکالی ندارد خانم. این بخشی از وظیفه من است. بلند شدم و برای خداحافظی دست تکان دادم. چند روز بعد، وقتی به بخش برگشتم، متوجه شدم که خانم A بیمارستان را ترک کرده است، زیرا وضعیت او بهبود یافته بود. خانم A مهمترین درس هایی را که یک پزشک می تواند بیاموزد به من آموخت. گاهی اوقات بیماران نیازی به داروهای گران قیمت ندارند. آنها فقط به کسی نیاز دارند که حوصله و تمایل داشته باشد تا گوش کند و کمی از وقت آنها را صرف کند.
سوال: خانم A تمایل داشت فکر کند که _ .
1. نویسنده به اندازه کافی مهربان و صبور بود تا رنج های خود را به اشتراک بگذارد
2. پزشکان دیگر او را با روشی سرد درمان کردند
3. او نباید در مورد مشکلات خود با پزشکان صحبت کند
4. پزشکان باید یاد بگیرند که چگونه مشکلات روانی او را درمان کنند