متن: اخیراً یک شب، با سرعت 60 مایل در ساعت در یک بزرگراه دو خطه رانندگی می کردم. ماشینی با همان سرعت از جهت مخالف نزدیک شد. وقتی از کنار هم رد می شدیم، فقط برای یک ثانیه چشم راننده دیگر را جلب کردم. به این فکر می کردم که آیا او ممکن است مثل من فکر کند که ما در آن لحظه چقدر به هم وابسته بودیم. به او تکیه می کردم که خوابم نبرد، با یک مکالمه تلفنی حواسم پرت نشود، از خط من عبور نکنم و زندگی ام را ناگهانی به پایان نرسانم. اگرچه ما تا به حال حتی یک کلمه با هم صحبت نکرده بودیم، او به همان روش به من تکیه کرد. چند میلیون بار، من معتقدم که این روشی است که جهان کار می کند. در یک سطح، همه ما به یکدیگر وابسته هستیم. گاهی اوقات این وابستگی ما را ملزم می کند که به سادگی کاری مانند عبور از خط زرد دوگانه انجام ندهیم. و گاهی اوقات ما را ملزم به همکاری، با دوستان یا حتی با غریبه ها می کند. همانطور که تکنولوژی جهان ما را کوچکتر و کوچکتر می کند، نیاز به اقدام مشترک بین کشورها افزایش می یابد. در سال 2003، پزشکان در پنج کشور به سرعت سازماندهی شدند تا ویروس سارس را شناسایی کنند که جان هزاران نفر را نجات داد. تهدید تروریسم بین المللی خود را به عنوان یک مشکل مشابه نشان داده است، مشکلی که نیازمند اقدامات گروهی پلیس و نیروهای اطلاعاتی در سراسر جهان است. ما باید بدانیم که کنترل سرنوشت ما به تنهایی متعلق به ما نیست. در زندگی خودم، مسئولیت‌های شخصی بزرگی می‌کردم. اما، با گذشت زمان، من همچنین به این باور رسیده ام که لحظاتی وجود دارد که باید به حسن نیت و قضاوت دیگران تکیه کرد. بنابراین، در حالی که هر یک از ما با رانندگی به تنهایی در یک جاده تاریک روبرو هستیم، چیزی که باید با تجربه یاد بگیریم این است که نور نزدیک ممکن است یک تهدید نباشد، بلکه یک لحظه مشترک اعتماد باشد.
سوال: نویسنده آن را بسیار مهم می داند _ .
1. برای رانندگی با یک همراه
2. برای داشتن استقلال شخصی
3. برای به دست آوردن مسئولیت مشخص
4. برای به اشتراک گذاشتن اعتماد و همکاری