متن: وقتی با چیزی آشنا نیستیم، ممکن است احساس عصبی و ترس کنیم. کمک دیگران راه خوبی برای کمک به ما برای عبور از آن است. من برای یک روزنامه بزرگ می نویسم و می خواستم داستانی در مورد پرش با چتر بنویسم. برای اینکه آن را به یک داستان واقعی و همچنین هیجان انگیز تبدیل کنم، تصمیم گرفتم ابتدا خودم یک پرش انجام دهم. متأسفانه من در هیچ ورزشی خوب نیستم، چه رسد به پرش با چتر نجات. دوستم آقای اسمیت مایل بود به من کمک کند. او مرا به یک مدرسه زمینی برد. تمرین روز اول شامل چندین ساعت آموزش بود، اما اولین سقوط من از هواپیما نبود. برای این، باید تا صبح روز بعد صبر می کردم. صبح روز بعد، پس از یک صبحانه شتابزده و مضطرب، من را به فرودگاه بردند. در آنجا، دو چتر نجات سنگین روی پشتم گذاشتند و یک کلاه ایمنی نارنجی روی سرم انداختند. سپس از من خواستند که به سمت یک هواپیما بروم. هواپیمای کوچکی که به آرامی روی باند فرودگاه توقف کرده بود. هنگامی که سوار شدم، هواپیما به زودی در حال بالا رفتن بود. من عصبی شدم. وقتی به هزار متر رسیدیم، هری، معلم من، خطی را از چتر نجات من به یک حلقه فولادی در داخل هواپیما قلاب کرد. خط برای باز کردن چتر نجاتم بود. بعد از اینکه پریدم هری گفت: "آماده شو، هنری." با احتیاط به سمت در حرکت کردم. می خواستم گریه کنم "نه، نه، نه!" اما هیچ خبری نشد. هری با صدای بلند صدا زد: بپر! در کمال تعجب، با لگد زدن مثل قورباغه پریدم. از هواپیما دور شدم، پایین، پایین افتادم، دستانم دراز شد. به نظر می رسید که هوا مرا بالا نگه داشته است. در یک لحظه بسیار خوشحال شدم. سپس یک کشش سریع را احساس کردم. چتر بزرگ من باز شده بود! این بهترین سورپرایزی بود که تا به حال داشتم. به پایین نگاه کردم. رودخانه ها، درختان، مزارع و خانه ها وجود داشت. صدای ملایم هوا را شنیدم این سرگرم کننده بود!
سوال: نویسنده پس از پریدن از هواپیما چه احساسی داشت؟
1. خوشحال.
2. مشتاق
3. برانگیخته
4. عصبی.