متن: بعدازظهر روز شب کریسمس بود و من با پسرش جیم در باغ خانم پروترو منتظر گربه ها بودم. برف می آمد. صبور و سرد، دستانمان در جوراب پیچیده، منتظر بودیم تا گربه ها را گلوله برفی کنیم. گربه های دانا هرگز ظاهر نشدند. ما آنقدر در برف ها بودیم که هرگز اولین گریه خانم پروترو را از ته باغ نشنیدیم. یا اگر اصلاً آن را شنیدیم، برای ما مثل گریه گربه قطبی همسایه بود. اما به زودی صدا بلندتر شد. " آتش!" خانم پروترو فریاد زد. و با گلوله های برفی در آغوش از باغ به سمت خانه دویدیم. و در واقع دود از اتاق غذاخوری بیرون می‌ریخت. این بهتر از همه گربه های ولز بود که پشت سر هم روی دیوار ایستاده بودند. با گلوله های برفی بار کردیم، جلوی در باز اتاق پر از دود ایستادیم. چیزی در حال سوختن بود. شاید این آقای پروترو بود که همیشه بعد از ظهر شام با روزنامه ای روی صورتش می خوابید. اما او وسط اتاق ایستاده بود و می گفت: "کریسمس خوب است!" هیچ آتشی دیده نمی شد، فقط ابرهای دود و آقای پروترو وسط آنها ایستاده بود و دمپایی خود را طوری تکان می داد که انگار در حال رهبری است. گفت: «یه کاری کن. و همه گلوله های برفی مان را داخل دود می اندازیم --- فکر می کنم دلتنگ آقای پورترو شدیم --- و از خانه زدیم بیرون. جیم گفت: بیا با پلیس تماس بگیریم. "و ارنی جنکینز، او آتش را دوست دارد." اما ما فقط با آتش نشانی تماس گرفتیم و خیلی زود ماشین آتش نشانی آمد. آقای پورترو درست به موقع قبل از اینکه شلنگ را روشن کنند، نقرس بیرون آمد.
سوال: چرا پسرها در باغ خانم پروترو بودند؟
1. آنها قصد داشتند یک مبارزه با گلوله برفی را شروع کنند.
2. آنها منتظر بودند تا ببینند آیا امسال آتش سوزی وجود دارد یا خیر.
3. آنها منتظر شنیدن اولین گریه خانم پورترو بودند.
4. آنها منتظر بودند تا گربه های همسایه ظاهر شوند.