متن: اواخر یک بعد از ظهر بهاری بود. در یک میوه فروشی کنار دریاچه بیهای نشسته بودم و به موج درخشنده نگاه می کردم که حس کامل زندگی مرا بیدار کرد. مادر و دخترش روبروی من نشسته بودند. دومی، دختری دوست داشتنی هفت یا هشت ساله با دماغی زیبا و کوچک، مشغول بستنی بود. مادرش در حالی که ژاکت کودک را در دست داشت با او زمزمه می کرد. نسیمی ناگهانی وزید و کودک عطسه کرد. مادرش به سرعت ژاکت را روی او گذاشت و شروع به بستن دکمه های آن کرد. در عجله او دکمه ها به اشتباه مطابقت داشتند، که تا زمانی که چندین کار انجام نشده بود، متوجه او نشد. مادر بلافاصله دکمه ژاکت را باز کرد و دوباره این کار را کرد. چنین اتفاق بی اهمیتی اما از چشم این کودک دور نماند. "ها-ها، مامان، ببین چطور ذهنت سرگردان شده است!" دختر با خنده بلندی گفت که کمی عصبانیت به چهره مادر آمد. به عنوان یک تماشاگر، به دلیل اظهارات غیر مؤدبانه ای که دختر کوچک کرد، یک لباس خوب برای دختر بچه تصور کردم. اما در عوض فقط یک فاصله شرم آور چند ثانیه ای وجود داشت. سپس صدای آرام مادر را شنیدم: "بله، مطمئناً چنین است، زیرا قلب من به سراغ تو رفته است!" مادر گفت و با انگشت مهربانی به سینه کوچک دختر اشاره کرد. کودک به طرز گیج کننده ای پلک زد و صورت سرخش را در آغوش مادرش که به آرامی او را در آغوش گرفته بود پنهان کرد. لبخند رضایت بر لبان مادر پخش شد. صحنه عشق مادرانه به شدت متاثر شدم. آنچه در مورد مادر قابل ستایش بود، نحوه برخورد او با رفتار کودک بود. امروزه به نظر می رسد بسیاری از مردم فراموش کرده اند که بهترین راه برای تربیت کودک نه تحمل یا سرزنش یا حتی سخنرانی اخلاقی، بلکه روشنگری ملایم با عشق است.
سوال: کدام یک از عبارات زیر صحیح است؟
1. بچه خیلی شیطون بود.
2. بسیاری از مردم کمبود عشق دارند.
3. نویسنده با مادر آشنا بود.
4. نویسنده نمی تواند بیشتر از این با شیوه تربیتی مادر برای فرزندش موافق باشد.