متن: لندن شهر مورد علاقه من در جهان است و جایی است که من را بارها و بارها به سمت خود می کشاند. اولین سفر من به لندن در سن 19 سالگی اولین سفر انفرادی من به هر نقطه بود. من یک برنامه اقامت در خانه را در یکی از کتاب‌های راهنما پیدا کردم، بنابراین چند روز اول خود را در خیابان‌های خارج از لندن نزدیک ایلینگ برادوی گذراندم. هر روز صبح، خانم مسنی که با او می ماندم به اتاق من می آمد و یک فنجان چای کنار تختم می گذاشت و بعد مرا بیدار می کرد تا بتوانم صبحانه بخورم و روز دیدنی ام را شروع کنم. مثل این بود که مادربزرگ بریتانیایی خودم را داشته باشم. در اولین سفر به بریتانیا، که سه هفته طول کشید، تصمیم گرفتم یک هفته را در لندن و سپس بقیه زمان را با دوست قلمم در لیورپول بگذرانم. خوب، پس از سفر به لیورپول و گذراندن دو روز با او، متوجه شدم که ما واقعاً دوستان خوبی نبودیم، بنابراین تصمیم گرفتم با قایق از لیورپول به دوبلین بروم و برای دیدن خانواده ام به شهرستان گالوی بروم. تا حدودی می خواستم به ایرلند بروم. و تا حدی، من فقط می خواستم از دوست قلمی ام دور شوم و نمی توانستم یک هفته تمام به تنهایی در انگلیس هزینه کنم، بنابراین خانواده به نجات! بعد از یک هفته عالی در گالوی با دوستانم، برای چند روز دیگر به لندن بازگشتم و در نهایت با تعدادی از افرادی که حتی نمی‌دانستم دارم در آنجا ماندم. یکی از چیزهای خنده دار در کل آن سفر این بود که هر روز وقتی در لندن بودم باران می بارید. تنها باری که باران نبارید هفته ای بود که در ایرلند گذراندم.
سوال: با توجه به متن، می توان نتیجه گرفت که زمانی که نویسنده در لندن بوده است.
1. هر روز باران می بارید
2. دوست قلمش او را نشان داد
3. او بیشتر وقت را با یک خانم مسن گذراند
4. او هر روز صبح یک فنجان چای برای صبحانه می خورد