متن: حدود بیست سال پیش من این لذت را داشتم که به یک زن جوان معلول آموزش دهم. او نه تنها در ریاضیات و علوم خوب بود، بلکه در هنر نیز بسیار استعداد داشت. او می توانست به زیبایی نقاشی کند و نقاشی کند. وقتی آدری از دانشگاه فارغ التحصیل شد، دو مدرک گرفت، یکی در هنرهای زیبا و دیگری در شیمی. افراد زیادی در دو زمینه تحصیلی متفاوت خوب عمل نمی کنند. درست قبل از فارغ التحصیلی از دبیرستان، آدری یک هدیه فوق العاده به من داد. این یک نقاشی آبرنگ از یک مادر و نوزادش بود. وقتی مادر با محبت به فرزندش نگاه می کرد، قطره اشکی از چشمان مادر سرازیر شد. آدری زیر تابلو این جمله را نوشته بود: "عشق عمیق مادر، از طریق من، دیگری را لمس می کند." چه هدیه زیبایی! من قطعه هنری را قاب کردم (...) و در دفترم آویزان کردم. سال ها با جابه جایی های زیادی از این دفتر به دفتر دیگر گذشت و من نقاشی را گم کردم. سال گذشته، پس از حدود هشت سال که نمی دانستم کجاست، تلفنی از یکی از همکاران سابقم دریافت کردم که گفت او چیزی از من دارد. این تصویری بود که آدری 18 سال قبل برای من کشیده بود. هنگام تمیز کردن یک انباری، او هدیه من را کشف کرده بود. شگفت زده شدم که هدیه گرانبها برگشت. آدری را خیلی خوب می شناختم. وقتی آدری چهار ساله بود یک بیماری جدی داشت. بدتر از این که پدرش خانه را ترک کرد. این مادرش بود که او را با مشکلات زیادی بزرگ کرد. او از این بیماری جان سالم به در برد اما از کار افتاد. برای هر دیگری این فقط یک نقاشی است، اما برای من نشان می دهد که چگونه عشق مادری به رشد استعداد کمک کرده است و چگونه قدرت آن مرا به جلو سوق می دهد.
سوال: چرا نویسنده اینقدر برای نقاشی ارزش قائل است؟
1. توسط با استعدادترین شاگرد او نقاشی شده است.
2. نقاشی می تواند ارزش پول زیادی داشته باشد.
3. ارزش هنری نقاشی بی اندازه است.
4. نقاشی او را تشویق به پیشرفت می کند.