متن: زمان بدی برای من بود. از نظر عاطفی ضعیف و از نظر جسمی خسته بودم. احتمالا به خاطر همین چند روزی بود که اصلاح نکرده بودم. همچنین به دلیل اینکه در خانه دخترم تعمیراتی انجام می دادم، لباس کاملاً ژولیده پوشیده بودم. سوار اتوبوس شدم تا به خانه بروم، دیدم تقریباً پر شده است، بنابراین ریلی پیدا کردم که به آن تکیه کنم. آن وقت بود که زن جوانی که با فرزندش نشسته بود، برخاست و جای خود را به من تعارف کرد. "وای !" فکر کردم با صدای بلند گفتم: اینقدر پیر و خسته به نظر می رسم؟ او پاسخ داد: به نظر می رسد که روز سختی را پشت سر گذاشته ای. صمیمانه از او تشکر کردم و ایستادم. لحظه ای بعد مردی از صندلی عقب اتوبوس بلند شد و به سمت من رفت و از کنار چند نفر در راه فشرد. سپس در مورد مشکلات اعتیادش به من گفت، از من راهنمایی خواست و فقط چند دقیقه در مورد زندگی صحبت کرد. سپس به صندلی خود بازگشت. خیلی تصادفی! با تماشای رفتن او، به اتوبوسی که مردم بین من و صندلی او بودند نیز نگاه کردم. او انتخاب نکرده بود که با آن غریبه ها صحبت کند. او تصمیم گرفت که با او صحبت کند، برای هر چیزی که برایش معنی داشت و هر چه برایش آرامش می آورد. چرا؟ آن موقع بود که به ذهنم رسید. من باید به نظر می رسید که من در جایی که او بود. احتمالاً شبیه مردی به نظر می رسیدم که زندگی دشوار را درک می کند. من در همان زمان متواضع شدم و با درک این موضوع که حتی زمانی که در پایین ترین حد خود هستیم، باز هم می توانیم به دیگران کمک کنیم، متواضع شدم - اگر به نظر می رسید که می توانیم آنها را در جایی که زندگی می کنند ملاقات کنیم یا مدتی در دنیایشان قدم بزنیم.
سوال: کدام یک از موارد زیر ممکن است بهترین عنوان برای متن باشد؟
1. ظاهر غیرمعمول به غریبه ها علاقه مند است.
2. با آنها در جایی که زندگی می کنند ملاقات کنید.
3. صحبت های کوچک تفاوت ایجاد می کند.
4. آنچه هستند را بپذیرید.