متن: یک روز از یک همکار با من تماس گرفت. او می خواست برای پاسخ به یک مشکل جسمی به دانش آموزی صفر بدهد، در حالی که دانش آموز مدعی نمره کامل بود. من به عنوان داور آنها انتخاب شدم. من مشکل امتحان را خواندم." نشان دهید که چگونه می توان ارتفاع یک ساختمان بلند را با کمک فشارسنج تعیین کرد." دانش آموز پاسخ داد: فشارسنج را به بالای ساختمان ببرید، یک طناب بلند به آن وصل کنید، آن را به خیابان پایین بیاورید و سپس آن را بالا بیاورید و طول طناب را اندازه بگیرید. طول آن به اندازه ارتفاع است. ساختمان." دانش آموز واقعاً به سؤال کاملاً پاسخ داده بود، اما پاسخ صلاحیت او در فیزیک را تأیید نمی کرد. به دانش آموز پیشنهاد کردم دوباره امتحان کند. شش دقیقه به او فرصت دادم تا به سؤال پاسخ دهد و هشدار دادم که پاسخ باید مقداری دانش فیزیک را نشان دهد. دقایقی بعد، او گفت که پاسخ‌های زیادی دارد و یکی را به صورت خط تیره پاسخ داد، که روی آن نوشته شده بود: «فشار سنج را به بالای ساختمان ببرید و به لبه سقف خم شوید. فشارسنج را رها کنید، سقوط آن را با کرونومتر زمان‌بندی کنید، سپس از حالت فیزیکی استفاده کنید. فرمول محاسبه ارتفاع ساختمان." در این مرحله، همکارم مجبور شد آن را بپذیرد، و سپس دانش‌آموز تقریباً نمره‌های کامل گرفت. من نمی‌توانستم از دانش‌آموز بپرسم که پاسخ‌های دیگر چیست. او بسیاری دیگر را فهرست کرد و سپس اضافه کرد: «احتمالاً بهترین پاسخ این است که فشارسنج را نزد مدیر ببرید و به او بگویید، "آقا، اینجا یک فشارسنج خوب است. اگر ارتفاع ساختمان را به من بگویید، آن را به شما می دهم." سپس از دانشجو پرسیدم که آیا واقعاً این کار را نمی کند. پاسخ متعارف این سوال را بدانید. او اعتراف کرد که دارد، اما گفت که از معلمان دبیرستان و کالج که سعی می کنند به او یاد دهند چگونه فکر کند خسته شده است. نام دانش آموز بور بود که بعدها در سراسر جهان شهرت یافت و در سال 1922 برنده جایزه نوبل فیزیک شد.
سوال: دانش آموز در ابتدا صفر گرفت زیرا _ .
1. معلم از او راضی نبود
2. پاسخ او کامل یا صحیح نبود
3. معلم پاسخ او را کاملاً متوجه نشد
4. پاسخ او دانش او را از فیزیک نشان نمی داد