متن: اینکه چگونه انسان ها برای اولین بار اختراع کلمات را یاد گرفتند ناشناخته است. به عبارت دیگر، منشأ زبان یک راز است. تنها چیزی که واقعاً می دانیم این است که انسان ها، برخلاف حیوانات، به نوعی صداهای خاصی را برای بیان افکار و احساسات، اعمال و چیزها اختراع کردند تا بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. و اینکه بعداً آنها بر علائم خاصی به نام حروف توافق کردند. این حروف را می توان برای نشان دادن آن صداها ترکیب کرد و آنها را نوشت. به آن صداها، خواه گفتار یا نوشته شده با حروف، کلمات می گوییم. بنابراین، قدرت کلمات در تداعی آنها نهفته است --- چیزهایی که آنها در برابر ذهن ما مطرح می کنند. واژه‌ها با تجربه برای ما پر از معنا می‌شوند، و هر چه بیشتر زندگی می‌کنیم، کلمات معین بیشتری رویدادهای شاد و غم‌انگیز گذشته‌مان را به یاد می‌آورند. و هر چه بیشتر بخوانیم و یاد بگیریم، تعداد کلماتی که برای ما معنی دارند بیشتر می شود. نویسندگان بزرگ کسانی هستند که نه تنها افکار عالی دارند، بلکه این افکار را با کلماتی بیان می کنند که به شدت برای ذهن و احساسات ما جذاب است. این استفاده جذاب و گویا از کلمات همان چیزی است که ما آن را سبک ادبی می نامیم. بیش از هر چیز شاعر واقعی استاد کلام است. او می تواند معنای خود را با کلماتی که مانند موسیقی آواز می خوانند و با موقعیت و همراهی خود می توانند اشک انسان ها را برانگیزند، بیان کند. بنابراین باید یاد بگیریم که کلمات خود را با دقت انتخاب کنیم و آنها را به درستی به کار ببریم، در غیر این صورت گفتار ما را احمقانه و مبتذل خواهند کرد.
سوال: این قسمت در درجه اول به چه چیزی مربوط می شود؟
1. معنی کلمات.
2. ویژگی های کلمات.
3. منشأ کلمات.
4. قدرت کلمات.