متن: بعد از اینکه با آمبولانس رسیدیم، 20 دقیقه از بیمارستان کینگستون تا اولینا در وست مینستر، پرستار به من گفت: «پسر شما یکی از بیمارترین بچه هایی است که ما تا به حال در مراقبت های ویژه داشته ایم». سفر طولانی ترین سفر زندگی من بود. به من گفته بودند که پسر شش ماهه ام، دوستم، تمام قلبم، قرار است بمیرد. و من تمام مدت را در وسیله نقلیه با نور آبی به این فکر می کردم که چگونه همسرم را از سیاه چاله ای که قرار بود در آن فرو برود بلند کنم. پرستاری که این خبر بد را به من داد تبدیل شدن به یک دوست عالی بود. او به من گفت که صدای پسرم در پشت آمبولانس صدایی بود که نوزادان قبل از مرگشان تولید می کردند. کلمات و اصطلاحات وحشتناک بسیار بیشتری وجود داشت. اما پسرم زنده ماند. این فقط جورج نبود که تحمل کرد. در سه هفته بستری او در بیمارستان، در کل 20 ساعت خوابیدم. همسرم به سختی می خوابید. من در پنج روزی که او در مراقبت های ویژه بود بیش از دو سنگ وزن کم کردم. و ما الان سه سال است که او را درمان می کنیم. من 20 بار فرو ریخته ام - ترس، اضطراب و خستگی. حتی در حال حاضر، ما حداقل پنج بار در شب از خواب بیدار می شویم و اغلب بیدار می مانیم تا به مدت یک ساعت او را درمان کنیم. پسر من دیابت نوع 1 دارد. این یک وضعیت کمی شناخته شده است. جورج یک ویروس ساده و روزمره داشت. باعث شد سیستم ایمنی بدنش به پانکراس حمله کند. اکنون برای زنده ماندن به انسولین دائمی نیاز دارد. من می خواستم آگاهی را در مورد وضعیت جورج افزایش دهم. تعجب کردم که چگونه می توانم این کار را انجام دهم. من چند ماراتن دویده ام. اما یک ماراتن واقعاً هرگز آنطور که من انتظار داشتم توجه مردم را به خود جلب نکرد. دو ماراتن، پشت به پشت؟ شاید سه؟ آیا می توانم آن را انجام دهم؟ چقدر تونستم تحمل کنم از 19 سالگی شروع به دویدن کردم که فکر کردم قلبم شکسته است. من نتوانستم با درد کنار بیایم و برای دویدن رفتم. به دویدن ادامه دادم. هر بار که برمی گشتم کمی دردش کمتر می شد. مدت زیادی نگذشته بود که قلب شکسته ام را به کلی فراموش کرده بودم. اما نمی توانستم جلوی دویدن را بگیرم. متوجه شدم که هر گونه استرس، ناامیدی، اضطراب زمانی که در جاده بیرون می رفتم کاهش می یابد. وقتی بالاخره پسرم را از بیمارستان به خانه آوردیم، همسرم به من گفت باید برای دویدن بروم. او می‌دانست که من به خودم اجازه نداده‌ام احساساتی را که داشتم نشان دهم. خیلی جنگیدم تا نشکنم. این بدترین کابوس من در بازی کردن بود، اما این کابوس برای همسرم نیز بود. نمی خواستم ترسی را که من احساس می کردم ببینند. وقتی از اولین دویدن برگشتم، همسرم به سادگی گفت "بهتره؟" و این بود. اغلب از من می پرسند که چگونه برای دویدن در چنین مسافت هایی به خودم انگیزه می دهم. آنها فرض می کنند که من به پسرم فکر می کنم. اما واقعا نمی توانم. اگر این کار را می کردم، تمام راه گریه می کردم. بخش سخت دویدن استقامتی ذهنی است. عجیب است که رویدادی را انتخاب کنید که هرگز برنده آن نخواهید شد. نژاد همیشه بزرگتر از فرد خواهد بود. و اگر فاصله را رعایت نکنید، هزینه آن را خواهید پرداخت. بزرگترین اشتباه هر دونده مسافت طولانی این است که به خط پایان فکر کند. هر بار که این کار را انجام می دهید، بدن از هم می پاشد. در واقع مغز از هم می پاشد. می دانم که می توانم دو ماراتن بدوم. من همچنین می دانم که سومین ماراتن مرا شکست خواهد داد. و من به نوع دیگری از سیاهچاله خیره خواهم شد. آن وقت است که به پسرم فکر می کنم و به تمام آنچه که او هر روز تحمل کرده و می کند. می دانم که به تسلیم شدن فکر خواهم کرد، درد بسیار زیاد خواهد بود. مغزم تکه تکه خواهد شد و بدنم هم خواهد افتاد. بنابراین من پسرم را تصویر خواهم کرد. و من به یاد خواهم داشت که او تسلیم نشد. او هرگز تسلیم نمی شود. چرا من باید؟
سوال: با شنیدن آنچه پرستار به او گفت، نویسنده باید احساس کرده باشد.
1. ناامید و ترسناک
2. خاص و متفاوت
3. تلخ و تنها
4. پریشان و آزرده خاطر