متن: آقای سانکرام، یک معلم فیزیک، به خاطر شیطنت‌هایش در کلاس درس معروف بود تا درس‌های کسل‌کننده فیزیک را زنده و جالب کند. مخلوط کردن داروهای شیمیایی مختلف در آزمایشگاه برای تبدیل شدن به مواد جدید در شیمی دانش آموزان را هیجان زده می کند. در حین مطالعه گیاه شناسی یا جانورشناسی، دانش آموزان می توانند از باغ یا باغ وحش بازدید کنند. اما فیزیک دانش آموزان را به گوش دادن به سخنرانی های خسته کننده ای که درک آنها سخت است محدود می کند. به عنوان مثال، چرا سیبی که از درخت می افتد به سمت پایین حرکت می کند اما به سمت بالا نمی رود. اما شیطنت‌های کلاس درس آقای سانکرام باعث می‌شود دانش‌آموزان به موضوعاتی مانند نحوه حرکت صدا در هوا یا اینکه چرا نور سریع‌تر از صدا حرکت می‌کند گوش دهند، او را از بقیه معلمان متمایز کرد. در آن زمان، بیشتر دانش‌آموزان مدرسه ما برای جلب رضایت والدین خود در کالج شرکت می‌کردند و برخی از والدین به فرزندان خود افتخار می‌کردند که صرفاً در یک کالج شرکت می‌کردند، فارغ از اینکه سود می‌بردند یا خیر. سخت درس نمی خواندند. اما تعداد کمی از دانشجویان سخت کوش بودند و می خواستند دوره های پیش پزشکی را برای پذیرش در دانشکده پزشکی بخوانند. تحصیل دوره های پیش پزشکی بسیار گران بود. دانشکده کنار دانشکده پزشکی بود. دیواری که آنها را از هم جدا می کرد حدود چهار فوت ارتفاع داشت. تعداد کمی سعی کردند از روی دیوار بپرند تا دوره های رایگان پیش پزشکی را ببینند. انجام این کار در خطر صدمات بود و صعود ممنوع بود. دانشکده ای که آقای سانکرام در آن تدریس می کرد، به دانش آموزان بی بند و بار و بدجنس معروف بود. دانش آموزان سرکش معمولاً پشت کلاس می نشستند. وقتی دانش آموزی از پشت کلاس سعی می کرد کلاس را به هم بزند، آقای سانکرام می گفت: "جرأت می کنی جلو بروی و سر و صدا کنی؟ آیا می توانی از روی دیوار چهار فوتی بپری تا وارد دانشکده پزشکی شوی؟" صورت شاگرد سرخ شد و ساکت شد. در کلاس فیزیک در ردیف اول نشستم تا از دست مزاحم های عقب فرار کنم. یک روز سر کلاس آقای سانکرام به طور غیرمنتظره ای از من پرسید: آیا می توانی از روی دیوار چهار فوتی بپری؟ سرم را تکان دادم و جواب دادم: نه آقا من از دیوار یک فوتی نمی توانستم بپرم چه برسد به دیوار چهار فوتی. آقای سانکرام از پاسخ من راضی نشد اما دستش را تکان داد تا بنشینم. محکم تو چشمام نگاه کرد و گفت:اگه میتونی خودتو باور کن! داستان هایی در مورد تاریخ گذشته آقای سانکرام وجود داشت. سال‌ها پیش به‌عنوان دانشجوی همان کالج، برای مدتی دچار افسردگی شدید شد، زیرا نتوانست وارد دانشکده پزشکی شود. در واقع او با توانایی تحصیلی خود می توانست در مدرسه پذیرفته شود. از آنجایی که خانواده‌اش توانایی پرداخت هزینه‌های دوره‌های پیش‌پزشکی او را نداشتند و او جرات بالا رفتن از دیوار را نداشت، اغلب در امتداد دیوار چهار فوتی این طرف و آن طرف می‌رفت و با خودش صحبت می‌کرد و گاهی به خاطر شکستش گریه می‌کرد. این داستان چه درست باشد چه نادرست، سال به سال نقل شده است. بنابراین آقای سانکرام لقب «چهار پا» داشت. درست بود که او رویای خود را به دانش آموزانش واگذار کرد و شروع به به چالش کشیدن توانایی دانشجویان برای پرش از روی دیوار چهار فوتی برای ورود به دانشکده پزشکی کرد. به عنوان یک دانشجو در تلاشم برای پذیرش در دانشکده پزشکی شکست خوردم. در واقع همه دانش آموزان نمی خواستند پزشک شوند. و سالها بعد به عنوان معلم شیمی در همان کالج به پایان رسید. از آقای سانکرام به خاطر تشویقشان تشکر می کنم و مصمم هستم که از او الگو بگیرم تا کلاسم جذاب شود. آقای سانکرام سال ها پیش درگذشت. او همیشه به خاطر تکنیک‌های آموزشی فوق‌العاده‌اش مانند حرکات رقص و کلمات تشویق‌کننده‌اش به یاد خواهد ماند.
سوال: چرا آقای سانکرام از پاسخ نویسنده قانع نشد؟
1. او فکر نمی کرد نویسنده کوشا باشد.
2. او فکر می کرد نویسنده فاقد اعتماد به نفس است.
3. نویسنده نمی دانست منظورش چیست
4. نویسنده هنگام پاسخ دادن به آن خجالتی بود.