متن: در دروغ هایی که والدین به فرزندان خود می گویند شیرینی وجود دارد، که بسیار خوب است، زیرا آنها به بسیاری از آنها می گویند. دروغ ها - تقریباً همه آنها بی ضرر - ممکن است بسته به خانواده متفاوت باشد. اما از فرهنگ به فرهنگ، تقریباً همه والدین یک داستان بلند را تعریف می‌کنند و آن را مکرر می‌گویند: "ما فرزند مورد علاقه نداریم." مامان و بابا جدی میگن آنها آن را بی انتها تکرار می کنند، و در بسیاری از موارد، از لابه لای دندان های خود دراز می کشند. این یکی از بدترین رازهای پنهان زندگی خانوادگی است که همه والدین یک پسر یا دختر ترجیحی دارند، و قوانین تصدیق آن در همه جا یکسان است: بچه های مورد علاقه موقعیت خود را می شناسند و در مورد آن سکوت می کنند - بهتر است خوب را حفظ کنند. کاری که آنها باید انجام دهند و خواهر و برادرهای خود را دور نگه دارند. بچه های نامطلوب در مورد آن مانند گربه های زخمی زوزه می کشند. و پدر و مادر در رنج مرگ همه آن را انکار می کنند. سنگ اندازی قابل درک است. بیشتر والدین می‌خواهند از آسیبی که حقیقت می‌تواند به آنها وارد کند، بچه‌های نامطلوب را نجات دهند. علاوه بر این، دادگاه افکار عمومی می تواند به مادران یا پدرانی که حقایق ممنوع را می گویند، بی رحمانه - حتی با عصبانیت - پاسخ دهد. مارس گذشته، یک مادر دو فرزند در وب سایت Babble.com پستی با عنوان «فکر می‌کنم پسرم را کمی بیشتر دوست دارم» نوشت. مادر به طور طولانی به تشریح گرمای بیشتری که نسبت به پسر بچه اش نسبت به دختر بچه اش احساس می کند، ادامه داد و حتی عکسی از خودش و دختر نامطلوبش را اضافه کرد. به طور قابل پیش بینی، او به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. "لطفا روی مسائلت کار کن خانم!" یک پاسخ معمولی گفت. "من برای دختر شما احساس وحشتناکی دارم!" دیگری را بخوانید اما پس از آن این بود: "من کاملاً درک می کنم. من نیز چنین احساسی دارم." حقیقت سخت این است که اکثر والدین این کار را می کنند. در یک تحقیق، کاترین کانگر، استاد دانشگاه کالیفرنیا در دیویس، گروهی متشکل از 384 جفت خواهر و برادر و والدین آنها را مورد مطالعه قرار داد و سه بار در طول سه سال آنها را ملاقات کرد. او از آنها در مورد روابطشان سؤال کرد و در حالی که آنها درگیر درگیری بودند از آنها فیلم گرفت. به طور کلی، او به این نتیجه رسید که 65 درصد از مادران و 70 درصد از پدران به یک فرزند، معمولاً بزرگتر، ترجیح می دهند. و اعداد واقعی می توانند بسیار بزرگتر باشند، زیرا والدین به شدت سعی می کنند ترجیحات خود را زمانی که یک محقق در حال تماشا است پنهان کنند. با این حال، اگر دانشمندان این ترفند را درک نکنند، بچه ها معمولاً این کار را انجام می دهند - و مطابق با آن عمل می کنند. برادران و خواهران از لحظه‌ای که به دنیا می‌آیند، دائماً برای منبع گرانبهای توجه والدین با هم رقابت می‌کنند و هر کدام برای ایجاد هویتی که به بهترین وجه چشم مامان یا بابا را جلب کند، می‌جنگند. من باهوش ترینم! من اون بامزه ام! پیش بینی _ از طرفداری سخت است. مورد علاقه بودن ممکن است عزت نفس و اعتماد به نفس را بهبود بخشد. اما مطالعات نشان می‌دهد که می‌تواند کودکان را با احساس غرور و امتیاز همراه کند. بچه های نامطلوب ممکن است با این فکر بزرگ شوند که آیا به نوعی ارزش محبتی که والدین سخاوتمندانه به کودک طلایی کردند را ندارند. اما در نتیجه ممکن است در ایجاد روابط خارج از خانواده بهتر عمل کنند. و نمی توان گفت که چگونه رفتار متفاوت در بین بچه ها انجام می شود. روزان هنری، سردبیر و مادر متاهل دو دختر، می‌گوید: «مادر من خواهر بزرگترم را دوست نداشت و من را دوست داشت. همه فکر می‌کردند که حالم عالی است، به جز اینکه خواهرم تقریباً همیشه مرا شکنجه می‌کرد - و واقعاً چیزی که بر زندگی روزمره کودک تأثیر می‌گذارد، تأیید والدین یا شکنجه روزانه یک خواهر بزرگ‌تر است. ؟"
سوال: چرا داده های مطالعه کاترین کانگر به طور کامل واقعیت را منعکس نمی کند؟
1. مطالعه او به اندازه کافی طول نکشید.
2. او گروه بسیار کوچکی از خانواده ها را مطالعه کرد.
3. والدین سعی کردند ترجیحات خود را نشان ندهند.
4. جفت خواهر و برادر همکاری خوبی نداشتند.