متن: یک روز یکشنبه صبح، در جاده ای رانندگی می کردم و چیزی را دیدم که نمی توانستم باور کنم. دختر بچه‌ای کمتر از دو سال داشت کالسکه‌اش را به آن طرف جاده هل می‌داد. صبح یکشنبه بود و ترافیک سنگین نبود. بلافاصله ماشینم را متوقف کردم و به سمتش دویدم. این دختر کوچک به اندازه کافی می دانست که از یک غریبه فرار کند. سعی کردم او را بگیرم تا بتوانم او را از جاده خارج کنم. ناگهان پدرش با دویدن از تپه ای در آن سوی جاده از جایی که ماشینم را پارک کرده بودم پایین آمد. به سمت او دوید و او را گرفت و به او گفت "دختر بد". کالسکه را برداشتم و به او دادم. پدر کالسکه را گرفت و بدون هیچ حرفی به سمت جایی که از آنجا آمده بود رفت. برگشتم و چند دقیقه ای با پسرم در ماشینم نشستم. دستانم میلرزید و نزدیک بود اشک از چشمانم جاری شود. - احساس سرما می کنی مامان؟ از پسرم پرسید. من فقط سرم را تکان دادم. بعد از این اتفاق به این فکر کردم که چقدر سپاسگزارم. با وجود اینکه پدر تشکر نکرد، احساس می کنم کار خوبی کردم. انجام کاری برای شخص دیگری خوشایند است، حتی زمانی که تنها موضوع قرار گرفتن در مکان مناسب در زمان مناسب است. من واقعاً او را "نجات ندادم"، اما احساس می کنم مهم بود که من آنجا بودم. غم انگیز است که من تنها کسی بودم که متوقف شدم. واقعاً من را کمی ناامید کرد که هیچ کس دیگری برای کمک متوقف نشد.
سوال: چرا دست های نویسنده می لرزید؟
1. چون حالش خوب نبود.
2. چون خیلی هیجان زده بود که نمی توانست آرام بماند.
3. چون در آن زمان هوا بسیار سرد بود.
4. زیرا او نتوانست توسط پدر دختر درک شود.