متن: روزی روزگاری رنگ های دنیا شروع به دعوا کردند. گرین گفت: "معلوم است که من مهمترین هستم. من نشانه زندگی و امید هستم. من برای علف، درخت و برگ انتخاب شده ام. به روستاها نگاه کنید و خواهید دید که من در اکثریت هستم." آبی حرفش را قطع کرد، "شما فقط به زمین فکر می کنید، اما آسمان و دریا را در نظر بگیرید، این آب است که اساس زندگی است." زرد خندید. "خورشید زرد است، ماه و ستاره ها. هر بار که به یک گل آفتابگردان نگاه می کنید، تمام جهان شروع به لبخند زدن می کند." قرمز دیگر نمی توانست آن را تحمل کند. "من فرمانروای همه شما هستم. من خون خون زندگی هستم! من رنگ خطر و شجاعت هستم. من آتش را در خون می آورم. من رنگ شور و عشق هستم." بنفش در تمام قدش ایستاد. "من رنگ سلطنت و قدرت هستم. من نشانه اقتدار و خرد هستم. مردم از من سؤال نمی کنند! گوش می دهند و اطاعت می کنند." سرانجام نیلی با قاطعیت گفت: "به من فکر کن و من رنگ سکوت هستم. من نماینده فکر و تفکر هستم. شما برای تعادل و تضاد، برای دعا و آرامش درونی به من نیاز دارید." رنگ ها به خود می بالیدند و هر کدام مزیت های خود را نشان می دادند. ناگهان برق درخشانی آمد. تندر غلتید و بوم کرد. باران شروع به باریدن کرد. رنگ ها تا حد مرگ ترسیده بودند. در بحبوحه نزاع، باران شروع به صحبت کرد: "ای رنگ های احمقانه. نمی دانی که هر کدام برای هدفی خاص، منحصر به فرد و متفاوت ساخته شده اید؟ دست به دست هم دهید و به سوی من بیایید." همانطور که به آنها گفته شد، رنگ ها متحد شدند و دست به دست هم دادند. از آن به بعد، هنگامی که باران می بارد، رنگ ها با کمان رنگی بزرگ در سراسر آسمان کشیده می شوند. هرگاه رنگین کمانی در آسمان ظاهر شد، یادمان باشد که قدر یکدیگر را بدانیم.
سوال: پادشاهان برای نشان دادن قدرت خود ترجیح می دهند _ .
1. رنگ زرد
2. قرمز
3. نیلی
4. رنگ بنفش