متن: دوران "من و مامان" ما دو سال پیش شروع شد. من و همسایه همسایه و مادر همسایه‌ام، کریستی، در حیاط خانه‌مان بودیم و هفت کودک شش ساله و کمتر را تماشا می‌کردیم که دوچرخه‌هایشان را بالا و پایین می‌کردند. کریستی گفت: کاش می توانستم یکی از فرزندانم را به تنهایی بیرون بیاورم. سپس یک طرح را انجام دادیم. وقتی کریستی یکی از بچه هایش را به تنهایی بیرون می آورد، من سه تای دیگرش را تماشا خواهم کرد. و وقتی او دو نفر از من را تماشا کرد، من یک نفر را بیرون خواهم آورد. بچه ها خیلی سریع ایده زمان «من و مامان» را پذیرفتند. دختر کریستی، مک کنزی، اول رفت. وقتی او برگشت، بچه های دیگر او را با هزاران سوال پر کردند. مک‌کنزی در حال لبخند زدن بود. کریستی سرحال و شاد به نظر می رسید. کریستی بی سر و صدا با من در میان گذاشت: "او مثل یک بچه متفاوت است وقتی کسی در اطراف نیست." مک کنزی در حالی که مادرش تماماً به خودش وابسته بود، نیازی به تلاش برای جلب توجه نداشت. همانطور که کریستی متوجه تغییراتی در مک کنزی شده بود، من نیز در زمان تنهایی ما در هر یک از فرزندانم چیز متفاوتی کشف کردم. به عنوان مثال، من همیشه تعجب می کنم وقتی دخترم که به ندرت به من نزدیک می شود، مرتباً دست مرا می گیرد. پسر لکنت زبان من، تام، یک بار در طول فعالیت های ما لکنت زبان نمی کند زیرا او مجبور نیست برای فرصتی برای صحبت کردن تلاش کند. و پسر دیگر، سام، که همیشه در کنار بچه های دیگر پیرو است، در زمان هایی که با هم هستیم رهبری می درخشد. زمان "من و مامان" به ما این امکان را می دهد که به سادگی با هر کودک تنها و دور باشیم - صحبت کردن، اشتراک گذاری و خندیدن، که بزرگترین دستاورد بوده است. هر کودکی لااقل هر چند وقت یکبار شایسته تک فرزندی است.
سوال: به نظر می رسد نویسنده معتقد است که _ .
1. داشتن برادر و خواهر لذت بخش است
2. مراقبت از سه کودک خسته کننده است
3. هر کودکی نیاز به توجه کامل والدین دارد
4. والدین باید مراقب فرزندان دیگران باشند