متن: من هفته ای سه بار در UNLV جغرافیا تدریس می کنم. دوشنبه گذشته، در ابتدای کلاس، من با خوشحالی از دانش آموزانم پرسیدم که آخر هفته آنها چگونه بوده است. یک مرد جوان گفت که آخر هفته اش چندان خوب نبوده است. دندان عقلش را درآورد. مرد جوان سپس از من پرسید که چرا همیشه به نظر می رسید اینقدر شاد هستم. "من انتخاب می کنم که شاد باشم." گفتم. بعد برایشان داستانی تعریف کردم. علاوه بر تدریس در اینجا در UNLV، من همچنین در کالج محلی هندرسون، 17 مایلی پایین تر از آزادراه محل زندگی خود، تدریس می کنم. یک روز آن 17 مایل را تا هندرسون رانندگی کردم. از اتوبان خارج شدم و به کالج درایو پیچیدم. من فقط مجبور شدم یک چهارم مایل دیگر در جاده کالج رانندگی کنم. اما همان موقع ماشین من مرد و دیگر روشن نشد. بنابراین ماشینم را آنجا گذاشتم و از جاده به سمت دانشکده رفتم. به محض اینکه به آنجا رسیدم با AAA تماس گرفتم و ترتیبی دادم که یک کامیون یدک‌کش بعد از کلاس با من ملاقات کند. منشی در دفتر از من پرسید چه اتفاقی افتاده است. "این روز شانس من است." با لبخند جواب دادم "ماشین شما خراب می شود و امروز روز شانس شماست؟" او متحیر شده بود. "منظورت چیه؟" ماشین من می‌توانست در هر نقطه‌ای از بزرگراه خراب شود، اما اینطور نشد. من پاسخ دادم، "در عوض، در جای عالی خراب شد: خارج از اتوبان، در فاصله چند قدمی از اینجا. من هنوز می توانم کلاسم را تدریس کنم، و توانستم ترتیبی بدهم که کامیون یدک کش بعد از من ملاقات کند. کلاس." چشمان منشی کاملا باز شد و بعد لبخند زد. لبخندی زدم و به سمت کلاس حرکت کردم. بنابراین داستان من به پایان رسید. من شصت چهره را در کلاسم در UNLV اسکن کردم. با وجود ساعت اولیه، به نظر نمی رسید کسی خواب باشد. داستان من به نوعی آنها را تحت تأثیر قرار داده بود. یا شاید _ در واقع همه چیز با مشاهده ی یک دانش آموز شروع شده بود که من سرحال بودم. یک مرد حکیم هندی یک بار گفت: "آن کسی که هستی با من بلندتر از هر چیزی که بتوانی بگویی صحبت می کند." فکر می کنم باید اینطور باشد.
سوال: چه نتیجه‌ای می‌توان از این متن گرفت؟
1. گفتنش راحت تر از انجام دادن
2. شما همان چیزی هستید که انتخاب می کنید.
3. پشت بدشانسی، خوش شانسی می آید.
4. یک شروع خوب یک پایان خوب به همراه دارد.