متن: در بالای یک ساختمان آجری سه طبقه، سو و جانسی استودیوی خود را داشتند. یکی از دختران اهل مین بود. دیگری از کالیفرنیا آنها در یک رستوران خیابان هشتم با هم آشنا شده بودند و ذائقه خود را در هنر، سالاد کاسنی و آستین اسقف به قدری هماهنگ پیدا کردند که استودیوی مشترک به نتیجه رسید. آن در ماه مه بود. در ماه نوامبر، یک غریبه سرد و نادیده، که پزشکان او را "ذات الریه" می نامیدند، در اطراف منطقه تعقیب می کرد و با انگشتان یخی خود یکی را اینجا و آنجا لمس می کرد. جانسی در میان قربانیان او بود. یک روز صبح دکتر شلوغ، سو را با ابروی پرپشت و خاکستری به راهرو دعوت کرد. او گفت: «او از ده یک شانس دارد. "و این شانس برای اوست که بخواهد زندگی کند. خانم کوچولوی شما تصمیم گرفته است که خوب نشود. آیا چیزی در فکرش است؟" سو گفت: "او می خواست روزی خلیج ناپل را نقاشی کند." "نقاشی؟ بوش! آیا او چیزی در ذهن خود دارد که ارزش دو بار فکر کردن را داشته باشد؟ مثلاً یک مرد؟" "نه دکتر، هیچ چیز مشابهی وجود ندارد." دکتر گفت: خوب. "من تمام کارهایی را که علم می تواند انجام دهد انجام خواهم داد. اما هر زمان که بیمارم شروع به شمارش کالسکه در مراسم تشییع جنازه خود می کند، من 50 درصد از قدرت داروها کم می کنم." پس از رفتن دکتر، سو گریه کرد. جانسی دراز کشیده بود و به سختی زیر رختخواب حرکت می کرد و صورتش به سمت پنجره بود. او به بیرون نگاه می کرد و شمارش می کرد - شمارش معکوس. گفت: «دوازده» و کمی بعد «یازده» و سپس «ده» و «نه» و سپس «هشت» و «هفت» تقریباً با هم. سو از پنجره به بیرون نگاه کرد. فقط یک حیاط لخت و افسرده دیده می شد و یک تاک پیچک قدیمی و قدیمی از نیمه راه از دیوار آجری خانه آجری بالا رفت.نفس سرد پاییز برگ هایش را باد کرده بود و تقریباً برهنه مانده بود. جانسی تقریباً با زمزمه گفت: «شش.» آنها اکنون سریع‌تر می‌افتند. سه روز پیش تقریباً صد نفر بودند. شمارش سرم درد گرفت. اما اکنون آسان است. یکی دیگر می رود. الان فقط پنج تا مونده.» «پنج چی عزیزم؟» «برگ روی تاک پیچک. وقتی آخرین مورد افتاد، من هم باید بروم. سه روزه که میدونم دکتر بهت نگفت؟» «اوه، من تا به حال در مورد چنین مزخرفی نشنیده بودم. اینقدر احمق نباش چرا، امروز صبح دکتر به من گفت که شانس شما برای خوب شدن زودتر ده به یک است! حالا سعی کن سوپ بخوری و اجازه بده سو برود و برای فرزند بیمارش گوشت خوک بخرد."
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. جانسی بدخلقی داشت و نمی توانست به خوبی احساساتش را کنترل کند.
2. جانسی تصمیم خود را به مرگ گرفت زیرا به علم اعتماد نداشت.
3. جانسی برگهای تاک پیچک را می شمرد زیرا آنها را تحسین می کرد و از آنها الهام می گرفت.
4. دکتر معتقد بود که دارو نیمی از قدرت خود را بر روی بیماری که نمی خواهد زنده بماند از دست می دهد.