متن: وقتی پسر بودم، عاشق پیاده‌روی در جنگل‌های اطراف خانه‌ام بودم. مادرم چندین بار به من هشدار داد که هرگز آن‌قدر دور سفر نکنم که خانه را از دست بدهم. با این حال، به‌عنوان یک پسر معمولی، خیلی زود متوجه شدم که در حال پیاده‌روی هستم. دورتر و دورتر، آزمایش می‌کردم که چقدر می‌توانم به جنگل بروم بدون اینکه گم شوم. پس از اینکه یک‌بار به مدت دو ساعت راه را گم کردم، تصمیم گرفتم دفعه بعد که برای پیاده‌روی رفتم، دنباله‌ای بگذارم. روز بعد تصمیم گرفتم آن را امتحان کنم. به داخل جنگل راه افتادم تا جایی که خانه از دید خارج شد. سپس شاخه کوچکی را روی یک درخت جوان شکستم تا جایم را مشخص کند. بیشتر به داخل سرگردان شدم و یک عضو دیگر و سپس یکی دیگر را شکستم. در چند نقطه که هیچ اندامی به اندازه کافی کوچک نبود، سر از روی گیاهان کم ارتفاعی که در حال رشد بودند، جایی که نور خورشید درختان را درنوردید جدا کردم. پس از مدتی بالاخره خسته شدم و تصمیم گرفتم به عقب برگردم. وقتی به اطراف برگشتم به راحتی خودم را پیدا کردم. به جای افتخار، غمگین شدم. می‌توانستم رد تخریبی را که در جنگل به جا گذاشته بودم ببینم که ادامه دارد. دوباره این کار را انجام بده. در عوض، من شروع کردم به دوست داشتن اوقات تنهایی ام در جنگل با طبیعت. کنار نهرها می نشستم و به آواز خواندن آنها گوش می دادم. پرندگان و سنجاب ها را تماشا می کردم. خم می شدم تا گل ها را بو کنم. و حتی یک یا دو بلوط را دفن کردم به امید اینکه روزی بلوط رشد کند. یک ضرب المثل قدیمی بومیان آمریکا وجود دارد که می گوید: "ما برای همیشه از مسیرهایی که ترک می کنیم شناخته خواهیم شد." همانطور که بزرگتر و عاقلتر شدم، تمام تلاشم را به کار بردم که مانند آن روز در جنگل هیچ ردی از ویرانی در زندگی خود باقی نگذاشتم. در عوض سعی کردم ردپایی از عشق، مهربانی، خوبی و شفقت را به جای بگذارم و من سعی کرده‌اند به دیگران نشان دهند که می‌توانند همین کار را انجام دهند. باشد که همیشه ردپایی از شادی باقی بمانید که دنباله‌ی عشق خود را دنبال می‌کنید.
سوال: نویسنده قطعه به _ .
1. از ما بخواهید که ردپایی از فضایل در زندگی به جا بگذاریم
2. به ما اطلاع دهید که نباید درختان را نابود کنیم
3. به ما بگویید چگونه از گم شدن در جنگل جلوگیری کنیم
4. راه هایی را برای بازگشت به خانه در جنگل به ما نشان دهید