متن: عبارت "زندگی کن، عشق بورز و بخند" یکی از جمله هایی بود که راجر پسر عموی من در هر روز زندگی اش با آن زندگی می کرد. او حتی در بیماری خود، چیزهای مثبتی را در آن چیزی که برخی به عنوان یک موقعیت منفی می‌دانستند، یافت. او از زندگی لذت می برد. او عاشق خندیدن بود و مهمتر از همه، او زندگی را به کمال رساند. او عاشق سفر بود، چیزهای جدیدی در مورد افراد مختلف و فرهنگ آنها یاد می گرفت. راجر در آلاباما به دنیا آمد و بزرگ شد، و سپس به بوفالو، نیویورک نقل مکان کرد، جایی که سال‌ها در آنجا زندگی کرد تا اینکه به آتلانتا، جورجیا، آخرین محل استراحت خود نقل مکان کرد. چه سفرهای او سفرهای طولانی باشد یا سفرهای کوتاه، شهرهای بزرگ یا شهرهای کوچک، سوغاتی مورد علاقه او تی شرت بود. هر جا می رفت تی شرتی می خرید تا خاطرات سفرهایش را به او یادآوری کند. هر تی شرتی که داشت داستانی داشت که با دیگران به اشتراک می گذاشت. تا زمانی که می خندید، زندگی می کرد و در سفر بود، خوشحال بود. او هر کس را که با آنها در تماس بود دوست داشت و همه او را دوست داشتند. ضرب المثل قدیمی "او هرگز غریبه ای را ملاقات نکرد" قطعاً در مورد راجر و زندگی او صدق می کند. چند سال آخر زندگی او حداقل 10 تا 15 روز در ماه در بیمارستان رفت و آمد می کرد، گاهی اوقات بیشتر. دو هفته قبل از فوتش، تلفنی با او صحبت کردم و حتی پس از آن توانست جوک هایی درباره زندگی تعریف کند. می دانم که با خوشحالی از این دنیا رفت. او اجازه نمی‌داد هیچ چیز یا کسی او را سرکوب کند، حتی بیماری‌های شدیدش. او قطعاً الگویی بود که باید به آن نگاه کرد تا اجازه ندهد هیچ موقعیتی شما را از حرکت به جلو در زندگی باز دارد. برای همیشه دلم برای لبخندش و عشقش به زندگی تنگ خواهد شد. راجر پسر عموی من معنای واقعی عبارت "زندگی کن، عشق بورز و بخند" را می دانست.
سوال: نویسنده معتقد است که راجر _ .
1. مرد احمقی بود
2. از نظر روحی غنی بود
3. بدن سالمی داشت
4. تظاهر به خوشحالی کرد