متن: بعد از ناهار به خانه برگشتم. می خواستم از خیابان رد شوم که صدای افتادن سکه را شنیدم. زیاد نبود، اما وقتی برگشتم، چشمانم به سر چند نفر دیگر که در حال چرخش بودند، افتاد. زنی چیزی را که به نظر یک سکه بود، انداخته بود. صدای غلغلک افتادن سکه روی سنگفرش باعث جلب توجه می شود. این نمی تواند چیزی بیش از یک پنی باشد. سکه هر چه باشد، هیچ کس صدای آن را نادیده نمی گیرد. این باعث شد دوباره به صداها فکر کنم. صداهای زیادی که بیشترین توجه را به خود جلب می کند. مردم در شهر نیویورک زمانی که یک ماشین آتش نشانی، یک ماشین پلیس یا یک آمبولانس در خیابان فریاد می زند به ندرت روی می آورند تا نگاه کنند. وقتی من در نیویورک هستم، نیویورکی هستم. من هم نمی چرخم. بومی ها، من به سختی صدای آژیر را در آنجا می شنوم. با این حال، در خانه در شهر کوچک من در کانکتیکات، اوضاع فرق می کند. صدای دور ماشین پلیس، وسیله نقلیه اورژانس یا آژیر آتش نشانی اگر نشسته باشم مرا به پا می اندازد و اگر داخل شوم مرا به سمت پنجره می آورد. تخت. این آرام ترین صداها هستند که بیشترین تأثیر را روی ما می گذارند، نه بلندترین آنها. در نیمه های شب، من می توانم یک شیر آب چکه در صد متری ران سه در بسته بشنوم. خیال من در نیمه شب برای بیست و پنج سال در خانه ما تبدیل به رد پا می شود. چطور من هرگز آن صداها را در روز نمی شنوم؟ من در ذهنم کاملاً واضح هستم که صداهای خوب چیست و صداهای بد چیست، به عنوان مثال به سوت زدن مخالفت کرده ام: قبلاً آن را نشانه یک کارگر خوشحال می دانستم اما اخیراً در حال معاشرت هستم. سوت‌زن با یک فرد عصبی که ناخودآگاه صدا می‌دهد. ضربه زدن، ضربه زدن، ضربه زدن به ماشین تایپ من در حالی که کلیدها روی کاغذ می‌خورند برای من صدایی دوست‌داشتنی است. من اغلب صدای چیزی را که می‌نویسم بهتر از ظاهر آن دوست دارم.
سوال: نویسنده چه نوع صدایی را دلپذیر می داند؟
1. صدای ضربه زدن به ماشین تحریرش.
2. صدای تق تق کلیدها
3. صدای غلغلک افتادن سکه
4. صدای ترق پا