متن: یک روز بارانی بود و من با احساس راحتی و خوشحالی در خیابان قدم می زدم. می خواستم بدون هیچ دلیل و هدفی برای دیگری کاری مهربانانه انجام دهم، تقریباً انگار فقط سعی می کردم عشق فراوانی را که دریافت می کردم گسترش دهم. آن موقع بود که دیدم دختر نوجوانی لباس پوشیده داشت خیس می شد. او نه کفش و نه جوراب پوشیده بود. باران پوستش را از سوراخ‌های لباسش خیس کرد و او داشت از میان زباله‌ها راه می‌رفت و سعی می‌کرد چیزی پیدا کند که برایش مفید باشد. به سمتش رفتم و به او گفتم منتظر من بماند تا من به خانه دویدم تا چیزی برایش بیاورم. وقتی به خانه رسیدم، کفش‌هایم را که واقعاً دوستش داشتم، درآوردم، آن‌ها را در یک پوشش پلاستیکی پیچیدم و دویدم تا آن‌ها را به دختر نوجوانی در خیابان بدهم. دختر متعجب به نظر می رسید که انگار به این نوع مهربانی عادت نکرده بود. با صدایی لرزان از من تشکر کرد. یک نوازنده معروف که در گوشه خیابان زندگی می کند، ماشین خود را متوقف کرد و با دیدن آنچه اتفاق افتاد لبخند زد. دو نگهبانی که دیدند من این کار را کردم صحبت کردند و نگاه های دوستانه ای به من کردند. با اینکه مجبور بودم کفش های بابام را بپوشم، اما حتی اگر کمی برای پاهایم بزرگ باشد، راضی بودم، چون می دانستم دختر با پوشیدن کفش راحت راه می رود. آن روز یاد گرفتم که رها کردن چیزهای کوچکی که داریم می تواند کمک بزرگی به دیگران باشد.
سوال: واکنش نوازنده و دیده بان به رفتار نویسنده چه معنایی داشت؟
1. آنها به نویسنده می خندیدند.
2. آنها فکر کردند کاری که نویسنده انجام داده درست است.
3. آنها هم می خواستند به دختر بیچاره کمک کنند.
4. آنها کنجکاو بودند که نویسنده چه کرده است.