متن: آنها گفتند موش‌های بسیار مضطرب که نگهداری می‌شدند در مقایسه با موش‌هایی که آرام‌تر بودند، سطح بسیار پایینی از یک ماده شیمیایی مغز به نام فاکتور رشد فیبروبلاست ۲ یا FGF2 داشتند. اما زمانی که آنها شرایط زندگی موش‌های مضطرب را بهبود بخشیدند - به آنها اسباب‌بازی‌های جدید برای کاوش و قفس بزرگ‌تری برای زندگی دادند - سطح این ماده شیمیایی مغز افزایش یافت و آنها کمتر مضطرب شدند. "میزان این ماده شیمیایی مغز در پاسخ به تجربیاتی که موش ها در معرض آنها قرار گرفتند افزایش یافت. همچنین باعث کاهش اضطراب آنها شد." خاویر پرز از دانشگاه میشیگان در یک مصاحبه تلفنی گفت. او گفت: "این باعث شد که آنها مانند موش هایی که آرام بودند رفتار کنند." در مطالعه قبلی بر روی افرادی که قبل از مرگ به شدت افسرده بودند، تیم تحقیقاتی دریافتند ژنی که FGF2 را می سازد سطوح بسیار پایینی از فاکتور رشد را تولید می کند که در درجه اول به دلیل سازماندهی مغز در طول رشد و ترمیم آن پس از آسیب شناخته شده است. پرز فکر می کند که این ماده شیمیایی مغز ممکن است نشانگری برای آسیب پذیری ژنتیکی در برابر اضطراب و افسردگی باشد. اما همچنین می تواند به تغییرات محیطی به شیوه ای مثبت پاسخ دهد، احتمالاً با حفظ سلول های جدید مغز. در حالی که موش‌های آرام و مضطرب تعداد یکسانی سلول‌های مغزی جدید تولید می‌کنند، این سلول‌ها در موش‌های پراضطراب کمتر زنده می‌مانند. دادن شرایط زندگی بهتر به موش ها یا تزریق FGF2 به آنها به بهبود بقای سلول کمک کرد. دکتر پیر وینچنزو پیاتزا از فرانسه در بیانیه‌ای گفت: «این کشف ممکن است راه را برای درمان‌های جدید و خاص‌تری برای اضطراب هموار کند که مبتنی بر آرام‌بخشی نیست، بلکه با علت واقعی بیماری مبارزه می‌کند.»
سوال: تأثیر اصلی کشف جدید چیست؟
1. پزشکان از هیچ دارویی برای درمان اضطراب استفاده نمی کنند.
2. پزشکان ممکن است داروی جدیدی برای اضطراب پیدا کنند.
3. پزشکان علت واقعی اضطراب را پیدا خواهند کرد.
4. پزشکان ممکن است اضطراب را موثرتر درمان کنند.