متن: اولین اجرای من در مقابل تماشاگران به زودی اجرا می شود. تا جایی که می توانستم سعی کردم آرام باشم، اما قلبم تند تند می زد. من به عرق پوشیده شده ام خیره شدم و دست می دادم. دوباره به تماشاچیان نگاه کردم و متوجه شدم که اینها افراد واقعی هستند. آنها فقط مامان و بابای من نبودند که بگویند "عالی!" حتی اگر کل قطعه را به هم ریخته باشم. اگر موسیقی اشتباهی داشته باشم چه؟ اگر نت های اشتباهی را نواختم چه می شود؟ همانطور که معلوم شد، من هرگز نتوانستم به این سؤالات پاسخ دهم زیرا کانون توجه منتظر من بود. دستانم را محکم به هم گرفتم و عرقم را خشک کردم. آهسته به سمت پیانوی قهوه ای گلی وسط اتاق رفتم. این شامل 88 کلید خواستار بود که بی صبرانه منتظر نواختن آنها بودند. توده ای به اندازه یک توپ گلف را در گلویم قورت دادم و نشستم. آروم موزیک رو باز کردم. بعد، دستم را که هنوز می لرزید روی کلیدهای عاج گذاشتم. همانطور که انگشتانم روی کلیدها بازی می کردند، مطمئن تر از آمادگی خودم برای این لحظه می شدم. اما خاطره سال‌های تمرین من دوباره تکرار شد. می دانستم آنقدر این قطعه را تمرین کرده ام که در صورت درخواست می توانم آن را به عقب بنوازم. اگرچه در یک نقطه به طور تصادفی به جای کلید مورد نظر، دو کلید را زدم، به حرکت خودکار انگشتانم ادامه دادم. چشمانم در صفحات مقابلم سوراخ شد (بر روی آنها ثابت شد). هیچ راهی وجود نداشت که تمرکزم را از دست بدهم. برای حفظ این موضوع، به جلو خم شدم و با دقت روی موسیقی تمرکز کردم. وقتی به انتهای صفحه رسیدم، یک هشدار در ذهنم پیچید: وقتی صفحه را ورق می‌زنی اشتباه نکن! ناگفته نماند که با تمام وجودم از خودم اطاعت کردم. و با افتخار به شاهکار "برگرداندن" خود، بقیه قطعه را بدون یک اشتباه تمام کردم. پس از از بین رفتن نت پایانی، جشنی در سرم به راه افتاد. من تمام کرده بودم. من بر غیرممکن ها مسلط شده بودم.
سوال: نویسنده _ .
1. هیچ اشتباهی در اجرا مرتکب نشد
2. در ابتدای اجرا احساس بهتری داشت
3. به هیچ چیز جز عملکرد او توجه نداشت
4. گاهی اوقات در حین اجرا تمرکز خود را از دست می دهد