متن: پس از مرگ پدرم در 30 اوت 2001، مادرم مطمئن شد که ما هر سالگرد را جشن می‌گیریم. در ابتدا، من و برادران و خواهرم ساعت‌ها سفر می‌کردیم تا به خانه برگردیم، اما در نهایت به جایی رسیدیم که فقط یکی دو نفر از ما برگشتیم تا با او به مراسم عشای ربانی برویم و روز را با هم بگذرانیم. عشق بزرگ زندگی او، مردی که درست قبل از فارغ التحصیلی از دانشگاه از او جدا شد، اما دو سال بعد بازگشت و ادعا کرد که دنیا را سفر کرده و کسی را پیدا نکرده است که با او مقایسه شود، همیشه در او حضور داشت. زندگی آنقدر درباره او صحبت می کرد و یاد او را چنان زنده نگه می داشت که مردم گاهی از رفتن او متعجب می شدند. او باغی را که او کاشته بود تصاحب کرد و آن را مال خودش کرد. وقتی دهمین سالگرد مرگ او نزدیک شد، مادرم شروع به صحبت در مورد آن و برنامه ریزی برای آن از هفته ها قبل کرد. تاریخ در تقویم آشپزخانه او دایره شده بود و RIP (در آرامش استراحت کنید) علامت گذاری شده بود. البته او همه ما را آنجا می خواست و تاریخ بازگشت ما را تعیین کرد. روز دوشنبه -- روز قبل از سالگرد -- او به مراسم عشای ربانی صبح رفت و برای ناهار با دوستانش در مرکز شهر قدم زد و بعداً تلفنی به خواهرم گفت که احساس می کند پدر هنوز آنقدر نزدیک است که در حال بازگشت به خانه ، صدای کسی را شنید. فریاد زد و فکر کرد: "اوه، دیک هست." آن شب او برای آبیاری گلها بیرون رفت، درست همانطور که پدرم، 10 سال قبل، قبل از مرگش برای چیدن سبزیجات به باغ رفته بود. یکی از همسایه ها شنید که می تواند به زمین بخورد و به سرش خورد. مادرم چند ساعت در 30 آگوست 2011، دهمین سالگرد تولد، درگذشت. او باید آن سالگرد را جشن می گرفت و پدرم به اندازه کافی صبر کرده بود.
سوال: از این قطعه می توان استنباط کرد که مادر نویسنده _ .
1. می دانست که آخرین روز او در 30 آگوست فرا می رسد
2. همه چیز را در خانه پدرش نگه داشت
3. دلتنگ پدر با اینکه از دنیا رفته بود
4. حضور روزانه در زندگی او باقی ماند