متن: ابراهیم در سه سالگی پس از ابتلا به فلج اطفال از کار افتاد. در ابتدا والدین او، مانند بسیاری دیگر از والدین کودکان معلول در نیجر، نمی خواستند او را به مدرسه بفرستند. آنها نگران بودند که همکلاسی هایش به او بخندند. ابراهیم با وجود معلولیت و شک والدینش مصمم بود به مدرسه برود. ابراهیم می‌گوید: «هنگامی که هشت ساله بودم، بچه‌های همسن و سال من در حالی که من در خانه می‌ماندم، به مدرسه می‌رفتند. من از این کار خوشم نمی‌آمد. بنابراین، پدر و مادرم را آزار می‌دادم تا اینکه بالاخره اجازه دادند به مدرسه بروم». پدر و مادر ابراهیم او را به مدرسه خصوصی در همان نزدیکی فرستادند. اگرچه مسیر رفت و آمد به مدرسه کوتاه بود، اما باز هم برای ابراهیم آسان نبود. او مجبور شد از دستانش برای حرکت در مسیر کمک کند و آنها را با دمپایی پلاستیکی محافظت کند. اما حداقل داشت تحصیل می کرد. با این حال، تنها پس از یک سال تحصیل، تحصیل ابراهیم با جدایی والدینش قطع شد. مادرش امکاناتی برای ادامه پرداخت شهریه اش نداشت. در سال 2007، ابراهیم مقداری پول دریافت کرد تا به ساق بند، کفش های اصلاحی و اولین جفت عصای زیر بغلش مجهز شود. حالا که تحرکش بیشتر از قبل شده بود، مهمترین چیز برایش این بود که راهی برای بازگشت به مدرسه پیدا کند. ابراهیم می گوید: «می خواستم در اکتبر گذشته دوباره مدرسه را شروع کنم. "بعد از اینکه مادرم به من گفت که توان مالی آن را ندارد، برای حمایت به ملاقات برخی از بستگانم رفتم. و 5000 فرانک CFA (8 دلار آمریکا) برای پرداخت شهریه نیم سال خود جمع آوری کردم. بقیه پول را خواهم یافت. به نحوی." ابراهیم در مدرسه ای تحصیل می کند که تنها دانش آموز معلول آن است. به گفته معلمش، او جزو پنج دانش آموز برتر یک کلاس 55 نفری است.
سوال: ابراهیم قبل از جدایی پدر و مادرش چگونه به مدرسه رفت؟
1. او با ویلچر خود به مدرسه رفت.
2. با دوچرخه پدر و مادرش به مدرسه رفت.
3. با تکیه گاه دستانش به سمت مدرسه رفت.
4. او با استفاده از یک جفت عصا به سمت مدرسه رفت.