متن: شفقت میل درون ما برای کمک به دیگران است. با تلاش می توانیم شفقت را به عمل تبدیل کنیم. یک تجربه آخر هفته گذشته به من نشان داد که این درست است. من به صورت پاره وقت در یک سوپرمارکت روبروی ساختمانی برای سالمندان کار می کنم. این افراد مسن مشتریان اصلی ما هستند و از دست دادن صبرشان برای کندی آنها کار سختی نیست. اما یکشنبه گذشته، یکی از آقایان سالخورده ظاهر شد تا درس ارزشمندی به من بدهد. این مرد نامرتب با یک جعبه بیسکویت به سمت ثبت نام من رفت. او گفت که پول نقدش تمام شده است، به تازگی به اتاقش نقل مکان کرده است و چیزی در کمدهایش ندارد. او پرسید که آیا می‌توانیم به او اجازه دهیم غذا را به صورت امانتی بخورد. قول داد فردای آن روز جبران کند. نمیتونستم جلوی خیره شدنش رو بگیرم به این فکر می کردم که او ده یا بیست سال قبل چه جور آدمی بود و اگر شانس راهش را می رفت، چگونه بود. دلم برای این جور روح انسانی که در دنیا تنهاست، دردی داشتم. به او گفتم متاسفم، اما قوانین فروشگاه به من اجازه این کار را نمی‌داد. از گفتن این حرف احساس حماقت و نامهربانی داشتم، اما برای کارم ارزش قائل بودم. در همان لحظه، مرد دیگری که پشت نفر اول ایستاده بود، صحبت کرد. در هر صورت، او رقت انگیزتر به نظر می رسید. او فقط گفت: "آن را از من شارژ کن." چیزی که من احساس می کردم ترحم بود. ترحم نرم و بی خطر و آسان است. از سوی دیگر، شفقت، مراقبت در عمل است. از مرد دوم تشکر کردم اما به او گفتم که این هم مجاز نیست. بعد دست در جیبم کردم و هزینه بیسکویت را خودم پرداخت کردم. دست به جیبم زدم چون این دو مرد به قلبم دست زده بودند و به من شفقت یاد داده بودند.
سوال: کدام یک از موارد زیر به بهترین وجه پیرمرد را توصیف می کند؟
1. مهربان و خوش شانس
2. فقیر و تنها
3. دوستانه و مفید
4. صدمه دیده و ناامید