متن: قبل از اینکه انسان را به اعماق فضا بفرستیم، باید بفهمیم که بدن انسان چقدر می‌تواند در یک محیط بدون وزن زنده بماند. یکی از مشکلات این است که در فضا هیچ احساس فیزیکی وجود ندارد که به شما اطلاع دهد وقتی سر به زیر هستید و فضانوردان باید به سرنخ‌های احتمالی از محیط اطراف خود تکیه کنند. چند ساعت پس از رسیدن به مدار، از هر سه فضانورد، یک نفر بیماری فضایی را تجربه می‌کند - احساسی که بیشتر شبیه بیماری ماشین است. همچنین مشکل محافظت در برابر خطرات شدید فضا مانند بمباران مداوم شهاب سنگ و تشعشع وجود دارد. برای دور نگه داشتن موشک‌ها و فضانوردان از این خطرات، به فناوری هوشمندانه‌ای نیاز است. حتی با وجود یک سفینه فضایی که به خوبی محافظت شده باشد، سفر فضایی آسان نخواهد بود. مهم نیست که در چه سفری هستید، یک پرواز طولانی در فضا خواهد بود! نویسندگان داستان های علمی تخیلی اغلب تصور می کنند از انیمیشن معلق، نوعی خواب اجباری طولانی مدت، به عنوان راهی برای فرار فضانوردان از کسالت ماموریت های طولانی استفاده کنند. یک اقدام حتی قوی تر ممکن است منجمد کردن فضانوردان باشد. ما در حال حاضر از تکنیک های برودتی برای حفظ اجساد مرده و ذخیره جنین انسان استفاده می کنیم. یخ زدن بزرگسالان زنده ممکن است چندان دور نباشد، اما شاید ما مجبور نباشیم این کار را انجام دهیم. شاید باید از فناوری موجود خود استفاده کنیم و جنین های منجمد را به اقصی نقاط جهان بفرستیم. صدها سال بعد، میلیاردها و میلیاردها مایل دورتر، جنین ها ذوب می شوند و قلب آنها شروع به تپیدن می کند. این فضانوردان آینده در داخل بدن مادر رشد نخواهند کرد بلکه در یک ماشین تولید خواهند شد. آنها توسط ربات بزرگ خواهند شد. شاید عجیب به نظر برسد اما یک روز ممکن است اتفاق بیفتد.
سوال: در آینده فضانوردان برای سفرهای طولانی مدت بزرگ خواهند شد _ .
1. قبل از اینکه به فضا بروند
2. در طول سفر فضایی
3. وقتی داخل بدن مادر هستند
4. پس از بازگشت از فضا