متن: جوزف گلدبرگر پزشک سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده بود. در سال 1912، او شروع به مطالعه بیماری کرد که باعث مرگ هزاران نفر در جنوب شد. بیماری پلاگر بود. دکتر گلدبرگر به ایالت می سی سی پی سفر کرد، جایی که بسیاری از مردم پلاگر داشتند. او بیماران و خانواده هایشان را مطالعه کرد. اکثر مردم فقیر بودند. دکتر به این باور رسید که این بیماری از فردی به فرد دیگر منتقل نمی شود، بلکه با غذا ارتباط دارد. او موافقت مقامات دولتی را برای آزمایش این ایده در یک زندان دریافت کرد. به زندانیان پیشنهاد عفو در صورت شرکت داده شد. یک گروه از زندانیان غذای معمول خود را که بیشتر ذرت بود دریافت کردند. گروه دوم گوشت، سبزیجات تازه و شیر مصرف کردند. اعضای گروه اول پلاگر را توسعه دادند. گروه دوم این کار را نکردند. اما برخی از کارشناسان نپذیرفتند که غذای ضعیف باعث ایجاد پلاگر می شود. آنها فکر می کردند دلایل دیگری وجود دارد. بنابراین دکتر گلدبرگر خون یک فرد مبتلا به پلاگر را در بدن خود قرار داد. او حتی قرص هایی می خورد که از بیماران پلاگر خون داشتند. یک دستیار نیز در این آزمایش ها شرکت کرد. همسر دکتر گلدبرگر هم همینطور. هیچکدام مریض نشدند. بعدها، دکتر متوجه شد که مقداری مخمر آبجو خشک شده در روز می تواند از بیماری پلاگر جلوگیری کند. جوزف گلدبرگر در سال 1929 بر اثر سرطان درگذشت. او 55 سال داشت. چندین سال بعد، محققان علت واقعی پلاگر را کشف کردند: داشتن مقدار کمی از ویتامین B.
سوال: دکتر گلدبرگر چند ساله بود که شروع به مطالعه پلاگر کرد؟
1. 22.
2. 30.
3. 38.
4. 55.