متن: هنگامی که جان میلتون، نویسنده «بهشت گمشده»، در سال 1625 وارد دانشگاه کمبریج شد، پس از هفت سال تحصیل در لاتین به عنوان زبان دوم خود در مدرسه سنت پل، پیشوند = st1 / لندن، از قبل مهارت داشت. مانند همه پسران انگلیسی که در مدارس گرامر برای کالج آماده می شدند، او نه تنها خواندن لاتین را آموخته بود، بلکه صحبت کردن و نوشتن آن را روان و درست نیز آموخته بود. با این حال، تلفظ او به زبان لاتین انگلیسی بود، و به نظر می‌رسید که وقتی بعداً از ایتالیا دیدن کرد، برای دوستانش عجیب به نظر می‌رسید. دانش آموزان دانش آموز مهارت خود را در زبان لاتین به طرز تلخی به دست آوردند. آنها قوانینی را در نظر داشتند تا یادگیری از روی قلب را آسان تر کنند. آنها ابتدا یک ترجمه کلمه به کلمه و سپس یک ترجمه اصطلاحی به انگلیسی انجام دادند. با افزایش مهارت، انگلیسی خود را بدون مراجعه به کتاب به لاتین برگرداندند و سپس ترجمه خود را با نسخه اصلی مقایسه کردند. مدیر مدرسه همیشه برای تشویق آنها در دسترس بود. همه اساتید مدرسه معتقد بودند _ . پس از چندین سال مطالعه، پسران به تقلید از نویسندگان لاتینی که می خواندند، شروع به نوشتن تصنیف کردند. و وقتی شروع به خواندن اشعار لاتین کردند، شروع به نوشتن اشعار به زبان لاتین کردند. از آنجایی که میلتون قبلاً در ده سالگی شاعر بود، شعرهای او بسیار بهتر از شعرهایی بود که پسران دیگر به طرز دردناکی سر هم می کردند. در طول هفت سالی که میلتون در دانشگاه گذراند، به طور منظم از تسلط خود به زبان لاتین استفاده کرد. او اشعار عالی لاتینی نوشت که در سال 1645 در میان آثار خود منتشر کرد.
سوال: کدام یک از موارد زیر در متن پیشنهاد شده است؟
1. مدیر مدرسه عمدتاً به کسانی که در زبان لاتین بد بودند کمک می کرد.
2. بچه های مدرسه می توانستند قواعد دستور زبان لاتین را از حافظه تکرار کنند.
3. مدیر مدرسه معمولاً با چوب در دست کنار پسرها می ایستاد.
4. برخی از بچه های مدرسه در نوشتن آهنگ های لاتین سریع بودند.