متن: به آقای لارنس اجازه داده نشد که بث را ببیند و مگ از نوشتن نامه هایی به مادرش که در مورد بیماری بث چیزی نمی گفت ناراضی بود. جو شب و روز از بث شیر می داد، اما زمانی فرا رسید که بث او را نشناخت و مادرش را صدا زد. جو ترسیده بود و مگ التماس کرد که به او اجازه دهند حقیقت را بنویسد، اما هانا گفت هنوز خطری وجود ندارد. بعد نامه ای آمد که می گفت آقای مارس بدتر است و تا مدت ها نمی تواند به خانه بیاید. چقدر روزها تاریک به نظر می رسید. چقدر غمگین و تنها. خواهرها کار می کردند و منتظر بودند تا سایه مرگ بر سر خانه ای که روزگاری شاد بود قرار داشت. آن موقع بود که مگ متوجه شد که چقدر در چیزهایی که واقعاً مهم بودند - عشق، صلح، سلامتی، ثروتمند بوده است. و جو که خواهر کوچکش را تماشا می کرد، به این فکر کرد که بث همیشه چقدر بی خود بود - زندگی برای دیگران و تلاش برای تبدیل خانه به مکانی شاد برای همه کسانی که به آنجا می آمدند. امی، غمگین و تنها در خانه عمه مارچ، فقط می خواست به خانه بیاید تا بتواند کاری برای کمک به بث انجام دهد. روز اول آذر، دکتر صبح آمد. او به بث نگاه کرد، سپس به آرامی گفت: "اگر خانم مارس بتواند شوهرش را ترک کند، فکر می کنم باید الان به خانه بیاید." جو کتش را انداخت و به سمت برف دوید تا تلگرام بفرستد. هنگامی که او برگشت، لوری با نامه ای آمد که می گفت آقای مارس دوباره خوب می شود. این خبر خوبی بود، اما چهره جو آنقدر ناراضی بود که لوری پرسید: "چیست؟" آیا بث بدتر است؟ جو در حالی که شروع به گریه کردن کرد گفت: "من برای مادر فرستادم." بث دیگر ما را نمی شناسد. لوری دست او را گرفت و زمزمه کرد: "من اینجا هستم، جو." من را نگه دار مادرت به زودی اینجا خواهد بود و بعد همه چیز درست خواهد شد.
سوال: امی _ .
1. برای کمک به کارهای خانه در خانه عمه مارچ بود
2. در قسمت اول داستان تا حدودی خود محور بود
3. خیلی بزرگتر از بث بود و نقاشی را خیلی دوست داشت
4. به جای رفتن به مدرسه، خودش در خانه درس خواند