متن: مطالعه اخیر بر روی والدینی که فرزندان خود را کتک می‌زنند نشان داد که تنبیه بدنی هنوز بسیار بیشتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد رخ می‌دهد، اما تنبیه بدنی بی‌اثر بود. با توجه به اینکه 73 درصد از کودکانی که مورد ضرب و شتم قرار گرفتند کمتر از 10 دقیقه منتظر ماندند تا دوباره بازی کنند. بنابراین، چیست؟ بسیاری از والدین با برداشتن اسباب بازی ها و جدا کردن آنها از همبازی های خود با اشتباهات فرزندان خود مقابله می کنند. اما برای بچه های با اراده مثل من، هیچ یک از این روش ها موثر نبود. من هم مثل خیلی از بچه ها بد نبودم. حوصله ام سر رفته بود. خوشبختانه، پدرم نسبتاً زود به این موضوع پی برد و شکل جدیدی از "انضباط" را ایجاد کرد که نتایج فوری و اثرات مثبت بلندمدت را به همراه داشت. وقتی به دوران بزرگسالی به گذشته نگاه می‌کنم، روش پدرم که مرا وادار می‌کرد تا هر زمان که کار اشتباهی انجام می‌دادم دایره‌المعارف را بخوانم، بهترین کاری بود که او می‌توانست انجام دهد. او موضوعی را به من می گفت و می گفت: "در مورد aardvark بیاموز و من کمی بعد از شما امتحان خواهم کرد." این تنبیه بود به این معنا که مجبور می‌شدم هر کاری را که انجام می‌دادم متوقف کنم، اما هدفی هم داشت که ذهنم را مشغول می‌کرد و نوعی چالش ذهنی را که به وضوح فاقد آن بودم، نشان می‌داد. اگرچه ناخواسته، رفتم تا همه چیزهایی را که در مورد آردوارک ها می دانستم یاد بگیرم، زیرا می خواستم هر سوالی را که او می توانست از من بپرسد، بیاموزم. اگر به خاطر نیاز رانندگی من نبود که ثابت کنم اشتباه می کند، ممکن بود به خوبی کار نمی کرد. پس فقط همین: موثر بود. این به من کمک کرد تا رفتارم را در آن لحظه تغییر دهم و باعث شد وقتی حوصله ام سر می رود به دنبال کتاب بگردم. بدیهی است که این اتفاق مکرر و ظاهراً رخ می دهد و کار می کند. من بزرگ شدم تا یک وکیل موفق و همچنین یک نویسنده مشهور شدم. تا امروز، بابا تنها کسی است که می تواند مرا شکست دهد.
سوال: روش پدر نویسنده در مجازات اشتباهاتش چه بوده است؟
1. پدرش با عصبانیت اسباب بازی های مورد علاقه اش را برد.
2. پدرش او را از همبازی هایش جدا کرد.
3. پدرش او را مجبور به خواندن کرد و بعداً او را آزمایش کرد.
4. پدرش به او دستور داد تا در مورد aardvark بیاموزد و کمی بعد از او سؤال کرد.