متن: در قرن هجدهم، یکی از اولین اقتصاددانان مدرن، آدام اسمیت، فکر می کرد که «کل محصول سالانه زمین و نیروی کار هر کشور» درآمدی را برای «سه طبقه مختلف مردم» فراهم می کند: آنهایی که با اجاره زندگی می کنند، کسانی که با اجاره زندگی می کنند. مزد، و کسانی که با سود زندگی می کنند». با این حال، هر مرحله متوالی از انقلاب صنعتی، ساختار اجتماعی را پیچیده‌تر می‌کرد. بسیاری از گروه های متوسط در طول قرن نوزدهم بین طبقه متوسط رو به بالا و طبقه کارگر رشد کردند. صنعتگران کوچک مقیاس و همچنین بزرگ، مغازه داران و پیشه گران کوچک، صاحب منصبان و کارمندان حقوق بگیر، کارگران ماهر و غیر ماهر و مردان حرفه ای مانند پزشکان و معلمان وجود داشتند. کشاورزان و دهقانان در همه کشورها به عنوان گروه های مستقل ادامه یافتند. در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، داشتن ثروت به طور اجتناب ناپذیری بر موقعیت اجتماعی افراد تأثیر می گذاشت. صنعت گران باهوش با ابتکار عمل با عقل خود ثروتی به دست آوردند که آنها را به گروه اقتصادی بسیار بالاتر از والدین طبقه کارگر خود رساند. اما آنها فاقد آموزش اجتماعی طبقه بالا بودند که آنها را به عنوان "پولدارهای جدید" تحقیر می کردند. آنها اغلب پسران و دختران خود را برای کسب آموزش های اجتماعی به مدارس ویژه می فرستادند. در اینجا فرزندانشان که با بچه های طبقات بالا مخلوط شده بودند، مورد پذیرش آنها قرار می گرفتند و اغلب از میان آنها شریک ازدواج پیدا می کردند. به همین ترتیب، یک کارگر سخت کوش و صرفه جویی، اگرچه خودش باهوش نبود، ممکن است آنقدر برای پسرش پس انداز کند تا هزینه تحصیلات متوسطه طولانی مدت را بپردازد، به این امید که او در یک شغل «یقه سفید» حرکت کند و یک شغل را به همراه داشته باشد. حقوق بالاتر و ارتقاء سطح اجتماعی. در قرن بیستم افزایش مالیات بر درآمدهای بالاتر، رشد خدمات اجتماعی و توسعه گسترده تر فرصت های آموزشی، چشم انداز اجتماعی را به طور قابل توجهی تغییر داده است. طبقات بالا دیگر تنها یا حتی دارندگان اصلی ثروت، قدرت و تحصیلات نیستند، اگرچه موقعیت اجتماعی موروثی هنوز دارای اعتبار قابل توجهی است.
سوال: به نظر می رسد آدام اسمیت در طبقه بندی خود از گروه های اجتماعی از چه معیاری استفاده می کند؟
1. مقدار ثروت
2. مقداری پول
3. موقعیت اجتماعی
4. راه بدست آوردن پول