متن: اولین باری که سوار اسب شدم را به یاد دارم. وقتی یک پسر بچه دو ساله بودم، مامانم قبول کرد که یک سواری کوتاه داشته باشم و تمام! از آن به بعد پدر و مادرم را دیوانه کردم گدایی برای اسب. وقتی چهار ساله بودم، مبتلا به لالی بودم، که در آن کودکان در موقعیت‌های اجتماعی خاص صحبت نمی‌کنند. روزها، هفته‌ها ماه‌ها بدون صدا در مدرسه رفتم. حداکثر ممکن است بی سر و صدا با یکی از دوستانم زمزمه کنم. تا ده سالگی که یک روانشناس ایده ای به ذهنم رسید، بی سر و صدا در مدرسه رنج می بردم. او از من پرسید که بیش از هر چیز دیگری در دنیا چه می خواهم. او توضیح داد که قرار است به من فرصتی داده شود تا برای آن کار کنم. و به من اجازه داده شد که پاسخ را در گوش مادرم زمزمه کنم: «اسب». من قرار بود یک تسویه حساب بگیرم، اما باید تا پایان معامله ام زندگی می کردم. من نموداری از وظایف هفتگی داشتم که باید انجام می دادم. باید هفته ای پنج بار به تلفن پاسخ می دادم، کاری که قبلا انجام نداده بودم. مجبور شدم یک کلمه به معلمم در مدرسه بگویم و لیست ادامه پیدا کرد. گفتن یک کلمه برای یک کودک مبتلا به mutism می تواند مانند بالا رفتن از کوه قومولانگما باشد. هر کاری از من خواسته شد انجام دادم و آن روز فرا رسید. اسمش سکویا بود که بلافاصله عاشقش شدم. وقتی در حضور سکویا بودم، همه مشکلاتم را فراموش کردم و احساس قدرت و امنیت می کردم. من این روزها یک عضو کاملاً مشارکت کننده در جامعه هستم. من و اسب هایم موفق شدیم در مقطع کارشناسی ارشد موفق شویم. ممکن است من آن را غیر از این ساخته باشم، اما مطمئن نیستم. احساس می کنم زندگی ام را مدیون اسب ها هستم و هر روز سعی می کنم آن را به آنها برگردانم. آنها بهترین هدیه ای را که می توانستم تصور کنم، زندگی ام را به من داده اند.
سوال: هدف نویسنده از نوشتن متن چیست؟
1. تا کودکی ناگوار خود را به اشتراک بگذارد.
2. برای ارائه نکاتی در مورد چگونگی درمان موتیسم.
3. برای نشان دادن قدردانی عمیق خود به اسب ها.
4. برای الهام بخشیدن به کودکانی که با لاتیسم مبارزه می کنند.