متن: سال‌ها پیش در شمال ویرجینیا عصر سردی بود. ریش پیرمرد در یخبندان زمستانی که منتظر سواری از رودخانه بود، لعاب داشت. انتظار بی پایان به نظر می رسید. بدنش از باد سرد شمالی بی حس و سفت شد. مدتها قبل از شنیدن ریتم ضعیف و یکنواخت سم ها در مسیر یخ زده بود. او با نگرانی با تماشای چند سواری که به سمت بالا می‌آیند، اجازه داد اولین نفر بدون هیچ تلاشی برای جلب توجه او از آنجا بگذرد، سپس یکی دیگر از آنجا رد شد و دیگری. سرانجام، آخرین سوار به جایی نزدیک شد که پیرمرد مانند مجسمه برفی نشسته بود که پیرمرد چشمانش را گرفت و گفت: "آقا، نمی‌خواهید یک پیرمرد را به آن طرف بفرستید؟" سوار که اسبش را متوقف کرد، پاسخ داد: "مطمئنا! بپرید." سوارکار که دید پیرمرد نمی تواند بدن نیمه یخ زده اش را از روی زمین بلند کند، برای کمک به او پیاده شد. سوارکار او را نه تنها از رودخانه، بلکه به مقصدش در چند مایل دورتر برد. وقتی به کلبه کوچک اما دنج نزدیک شدند، کنجکاوی سوارکار باعث شد که او بپرسد: "آقا، متوجه شدم که اجازه دادید چند سوار دیگر بدون اینکه تلاشی برای سوار شدن داشته باشند از آنجا عبور کنند. سپس من آمدم و شما فوراً از من سوار خواستید. کنجکاو هستم که چرا در چنین شب تلخی منتظر می‌مانید و از آخرین سوار می‌پرسیدید. پیرمرد مستقیماً در چشمان سوارکار نگاه کرد و پاسخ داد: "فکر می کنم مردم را خیلی خوب می شناسم. به چشمان سایر سواران نگاه کردم و بلافاصله هیچ نگرانی برای وضعیت خود پیدا نکردم. حتی درخواست از آنها بی فایده بود. اما وقتی به چشمان تو نگاه کردم، روح لطیف تو از این فرصت برای کمک به من در مواقع ضروری استقبال می‌کند.» آن نظرات دلگرم کننده اسب سوار را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. او به پیرمرد گفت: «از آنچه شما گفتید بسیار سپاسگزارم. باشد که هرگز آنقدر در امور خودم مشغول نباشم که نتوانم با مهربانی و شفقت به نیازهای دیگران پاسخ دهم. با آن، توماس جفرسون اسب خود را چرخاند و راه خود را به کاخ سفید باز کرد.
سوال: از پیرمرد چه می دانید؟
1. او به آخرین سوار فرصت کمک داد.
2. او در یک کلبه دنج چند مایلی دورتر زندگی می کرد.
3. او با نگاه کردن به چشمان مردم قضاوت می کرد.
4. او در نگاه اول رئیس جمهور را شناخت.