متن: دانش‌آموزان نه تنها خواستار تغییر در فهرست رشته‌های مورد نیاز شدند، بلکه خواستار حق انتخاب رشته‌های خود بر اساس سلیقه و نیازهای آینده خود شدند. تا هر چه سریعتر مدرک خود را بگیرند و سر کار بروند. اگرچه مربیان همگی موافق نبودند؛ اکثریت دریافتند که زمان واقعاً تغییر کرده است و شاید آموزش باید خود را با واقعیت‌های جامعه مدرن تطبیق دهد. کالج‌ها و دانشگاه‌ها برنامه‌های خود را برای گنجاندن تعداد زیادی دوره‌های تخصصی در تجارت، پرستاری، بازنگری کردند. مهندسی و سایر زمینه های حرفه ای. در دهه 1960 آنها همچنین دوره های درخواستی دانشجویان را اضافه کردند زیرا آنها را "مرتبط" (مطالعات زنان، انقلاب، یا تاریخ سیاه) یا مفید (دمیدن شیشه، مراقبت از نوزاد، دویدن آهسته یا زندگی خانوادگی می دانستند). دانش‌آموزان این حق را داشتند که رشته‌های خود را به دلخواه انتخاب کنند. بسیاری از دروس سنتی، از جمله تاریخ و زبان‌های خارجی، باید کنار گذاشته می‌شد؛ دوره‌های آموزشی آزاد که هنوز مفید بودند، اغلب توسط دانش‌آموزان نادیده گرفته می‌شدند. مانند کار سخت برای یادگیری چیزی که برای فارغ التحصیلی لازم نیست. این که آیا برنامه های تجدید نظر شده به فارغ التحصیلان دانشگاهی کمک کرده است تا به سرعت شغل پیدا کنند یا نه، مشخص نیست. اما پس از پانزده یا بیست سال آزمایش، آنها انتقادات زیادی را برانگیختند. برخی از آنها از جانب خود فارغ التحصیلان می آید، که متوجه می شوند دانش عملی آنها هیچ کدام نیست. عمیق و نه انعطاف پذیر. به محض اینکه به سمت های بالاتر پیشرفت می کنند، متوجه می شوند که به آموزش مدیریت و مطالعه بیشتر در رشته خود نیاز دارند. علاوه بر این، آنها به دلیل عدم دانش عمومی خود احساس ناتوانی می کنند، مثلاً به دلیل ناآگاهی از زبان و فرهنگ خارجی هایی که با آنها تجارت می کنند. بیشتر از همه از ناتوانی در استفاده آسان و درست از زبان انگلیسی، زبان خود رنج می برند.
سوال: چه کسی از نظام جدید آموزش و پرورش انتقاد کرد؟
1. فارغ التحصیلان
2. والدین
3. کارفرمایان
4. مربیان