متن: همه چیز از ابتدای این دوره شروع شد. در ابتدا، کارمن واقعاً مطمئن نبود که چه اتفاقی دارد می افتد. در کلاس، او مجبور بود برای دیدن تخته سیاه به وضوح نگاه کند. هر چه بدتر می شد، او بیشتر و بیشتر نگران می شد. برای او مهم بود که یادداشت ها و تکالیفی را که معلم روی تخته نوشته بود ببیند. در کلاس، او یک میز خواست که نزدیک‌تر به تخته سیاه باشد. یک روز معلمش گفت: "کارمن، من متوجه شدم که تو خیلی چشمک می زنی. آیا در دیدن تخته مشکل داری؟" کارمن سرش را تکان داد. "من خوبم، خانم کروز." در خانه، او مجبور بود نزدیک‌تر و نزدیک‌تر به تلویزیون بنشیند. مادرش هنگام تماشای برنامه‌های مورد علاقه‌اش متوجه خیره شدن او شد. با قاطعیت گفت: فردا میرم دکتر. سه روز بعد، کارمن عینک جدیدی داشت. به او گفته شد که آنها را همیشه بپوشد. او گفت: "همه بچه های مدرسه فکر می کنند که من عصبانی هستم." مادرش گفت: «تو با آن عینک به همان اندازه زیبا به نظر می‌رسی که بدون عینک». اما کارمن او را باور نکرد. روز بعد، کارمن در حالی که به حیاط مدرسه می رفت، عینک را در جیب خود نگه داشت. ناگهان صدای فریاد دوستش ترزا را شنید. "مشکل چیه؟" او پرسید. "حلقه نقره من از بین رفت!" ترزا گریه کرد. کارمن می‌توانست بگوید که ترزا بسیار ناراحت است. همه آنها در محوطه چمن زمین بازی به دنبال حلقه بودند. کارمن متوجه شد که اگر بهتر ببیند می تواند بهتر جستجو کند. لیوان را از جیبش در آورد و روی آن گذاشت. همه چیز خیلی متفاوت به نظر می رسید! بسیار واضح! و نور نقره ای توجه او را جلب کرد. او فریاد زد: "اینجاست." ترزا گفت: "متشکرم کارمن." "من نمی دانستم که شما عینک زده اید. آنها عالی به نظر می رسند!" کارمن با خجالت پاسخ داد: متشکرم. وقتی به سمت ساختمان مدرسه برگشتند، دو دختر دیگر عینک او را ستایش کردند. کارمن لبخند زد. او فکر کرد: «شاید عینک زدن آنقدرها هم بد نباشد.
سوال: هدف متن این است که به خوانندگان بگوید _ .
1. چگونه از چشمان خود محافظت کنند
2. هرگز دیگران را مسخره نکنید
3. اوضاع همیشه آنطور که ما انتظار داریم بد نیست
4. باید دستی به گرفتاران داد