متن: من از جکی سوالات زیادی پرسیدم. پرسیدم آیا به بیمارانش نزدیک شده است؟ او گفت: "بعضی از آنها را انجام می دهم، به خصوص اگر دوستان صمیمی آنها شده باشم و آنها چیزهایی را به من می گویند که به هیچ کس دیگری نمی گویند. برای خانواده بیمار پذیرش آنچه در حال رخ دادن است سخت تر شده است. در بیشتر موارد، افراد در حال مرگ شخص حقیقت را پذیرفته است.» از او پرسیدم که چگونه می تواند این کار را برای مدت طولانی انجام دهد. او گفت: "من در طول 37 سال از 3000 نفر مراقبت کرده ام. من مرگ را بخش بسیار مهمی از زندگی می دانم. احساس خوبی دارم زیرا می توانم سفر این افراد را آسان تر کنم." جکی مادری بود که من هرگز نداشتم. مادر خودم، هلن، درست پس از تولدم از من گرفته شد. من هرگز او را نمی شناختم. و رابطه عجیبی با پدرم داشتم. او یک پدر یکشنبه بود. از آنجایی که من و خواهرم در خانه‌های نگهداری زندگی می‌کردیم، او فقط یکشنبه‌ها به ملاقات می‌آمد. اما در آسایشگاه، پرستار جکی به من امید، عشق و تشویق داد. او به تمام داستان های من گوش داد و من به داستان های او گوش دادم. این یک آرامش بود. پرستارها به خانواده ام گفته بودند که مرگ نزدیک است. با گذشت زمان، من به عنوان بیمار ستاره آسایشگاه شدم، زیرا طبق برنامه پیش نرفتم. کلیه های من دوباره شروع به کار کردند و می توانستند بدون دیالیز کار کنند. برای پزشکان من یک راز بود. دوستانم گفتند این یک _ بود. اما می دانستم چه چیزی واقعا مرا درمان کرده است. کارمندان من را به سایر بیماران نشان دادند و از این که من بودم لذت بردم.
سوال: ما می توانیم از این قسمت یاد بگیریم که _ .
1. جکی به عنوان یک داوطلب در آسایشگاه کار می کرد.
2. مادر نویسنده در دو سالگی او را ترک کرد
3. نویسنده کوچکترین فرزند خانواده اش بود
4. نویسنده دوست نداشت که پسر پوستر آسایشگاه باشد