متن: اگر از مردم بخواهید نام فردی را که بیشترین تأثیر را در زبان انگلیسی داشته است را نام ببرند، پاسخ هایی مانند «شکسپیر»، «ساموئل جانسون» و «وبستر» دریافت خواهید کرد، اما هیچ کدام از این افراد در مقایسه با مردی که حتی انگلیسی صحبت نمی کرد - ویلیام فاتح. قبل از سال 1066، در سرزمینی که ما اکنون بریتانیای کبیر می نامیم، مردمی زندگی می کردند که به دو گروه زبانی اصلی تعلق داشتند. در ناحیه مرکزی غربی ولزی ها زندگی می کردند که به زبان سلتی صحبت می کردند و در شمال اسکاتلندی ها زندگی می کردند که زبان آنها اگرچه با ولزی یکی نبود اما زبان آنها نیز سلتی بود. در بقیه کشور ساکسون ها زندگی می کردند، در واقع مخلوطی از آنگلوس ها، ساکسون ها و دیگر مردمان ژرمنیک و نوردیک، که به زبانی که ما اکنون آنگلوساکسون (یا انگلیسی باستان) می نامیم، یک زبان ژرمنی صحبت می کردند. اگر این وضعیت ادامه داشت، امروز انگلیسی به آلمانی نزدیک بود. اما این وضعیت دوام نیاورد. در سال 1066 نورمن ها به رهبری ویلیام ساکسون ها را شکست دادند و حکومت خود را بر انگلستان آغاز کردند. برای حدود یک قرن، فرانسوی زبان رسمی انگلستان شد در حالی که انگلیسی باستان زبان دهقانان شد. در نتیجه، کلمات انگلیسی سیاست و قانون به جای آلمانی، از زبان فرانسه آمده است. در برخی موارد، انگلیسی مدرن حتی در کلمات خود تمایز بین فرانسوی طبقه بالا و آنگلوساکسون طبقه پایین را نشان می دهد. ما حتی برای برخی غذاها، مخصوصاً گوشت، کلمات متفاوتی داریم، بسته به اینکه آیا هنوز در مزرعه است یا در خانه آماده پختن است، که این واقعیت را نشان می دهد که دهقانان ساکسون کشاورزی می کردند، در حالی که نورمن های طبقه بالا. بیشتر غذا خوردن را انجام می دادند. زمانی که آمریکایی ها برای اولین بار از اروپا بازدید می کنند، معمولا آلمان را «خارجی» تر از فرانسه می یابند، زیرا آلمانی که در تابلوها و تبلیغات می بینند، بسیار متفاوت از انگلیسی به نظر می رسد تا فرانسوی. تعداد کمی متوجه می شوند که زبان انگلیسی در آغاز خود در واقع ژرمنی است و تأثیرات فرانسوی همه نتیجه جاه طلبی یک نفر است.
سوال: موضوع مورد بحث در متن چیست؟
1. تاریخ بریتانیای کبیر.
2. شباهت بین انگلیسی و فرانسوی.
3. حکومت انگلستان توسط ویلیام فاتح.
4. تأثیر فرانسه بر زبان انگلیسی