متن: پاسخ پدرم به ساختمان بانک در خیابان 43 و خیابان پنجم در شهر نیویورک فوری و قطعی بود: "تو نمی‌توانی من را بگیری که پولم را آنجا بگذارم!" او اعلام کرد: «نه در آن جعبه شیشه‌ای.» البته پدرم یک جنتلمن مدرسه قدیم است، از نسلی که معماری مدرن برای او ناراحت‌کننده است، اما معتقدم که پاسخ منفی او اینطور نبوده است. تا حد زیادی به معماری به عنوان نقض مفهوم او از ماهیت پول. در نسل او پول به عنوان یک کالای واقعی در نظر گرفته می‌شد که می‌توان آن را حمل کرد یا به سرقت برد. بنابراین، برای جلب عرف یک انسان عاقل، یک بانک باید دیوارهای سنگین، پنجره‌های میله‌دار و درهای برنزی داشته باشد تا مطمئن شود که پول در داخل آن محفوظ است، اما نادرست است. اگر طراحی یک ساختمان آن را قوی جلوه می داد، آن موسسه لزوما قابل اعتماد بود و معنای دیوار سنگین به عنوان نماد معماری نشان دهنده نگرش کلی نسبت به پول بود. اما نگرش نسبت به پول، البته، تغییر کرده است. به جز پول جیبی، پول نقد از هر نوعی در حال حاضر به ندرت استفاده می شود. پول به عنوان یک کالای ملموس تا حد زیادی با اعتبار جایگزین شده است. بانکدار دیگر به ما گاوصندوق پیشنهاد نمی کند: او خدماتی را به ما ارائه می دهد که در آن با ارزش ترین عامل خلاقیت برای اختراع اعداد بزرگ است. با توجه به این تغییر نگرش، به هیچ وجه تعجب آور نیست که شاهد ناپدید شدن بانک دیوارهای سنگین هستیم. همانطور که بانک قدیمی بر استحکام خود تأکید می کرد، این بانک با معماری خود به قدرت تخیل افتخار می کند.
سوال: ایده اصلی این قطعه این است که _ .
1. پول به اندازه گذشته ارزشمند نیست
2. هم در ظاهر و هم در مفهوم بانک ها تغییراتی رخ داده است
3. سبک معماری بانک قدیمی بهتر از بانک مدرن است
4. این باور باعث می شود که نسل قدیمی فکر کنند که بانک مدرن غیرقابل اعتماد است