متن: ما دوست داریم فکر کنیم هوش ما خودساخته است. در درون سر ما اتفاق می افتد، محصول افکار درونی ما است. اما ظهور گوگل، ویکی‌پدیا و سایر ابزارهای آنلاین باعث شده است که بسیاری از مردم تأثیر این فناوری‌ها بر مغز ما را زیر سوال ببرند. آیا تایپ کردن در "چه کسی نقش جیمز باند را در فیلم ها بازی کرده است؟" همان دانش ما در مورد نام هایی مانند راجر مور، تیموتی دالتون، پیرس برازنان و دنیل کریگ؟ آیا می‌توانیم بگوییم که تا زمانی که بدانیم چگونه اطلاعات را در گوگل سریع به دست آوریم، می‌دانیم؟ در اینجا سؤال این است که چگونه خود هوش را تعریف می کنیم. به نظر می رسد پاسخ جالب باشد، زیرا شواهد به دست آمده از مطالعات روانشناختی نشان می دهد که بیشتر هوش ما از نحوه هماهنگی خودمان با افراد دیگر و محیط خود ناشی می شود. یک نظریه تأثیرگذار در میان روانشناسان این است که ما خسیس های شناختی هستیم. این ایده ای است که ما حاضر نیستیم کار ذهنی انجام دهیم مگر اینکه مجبور باشیم. وقتی راه کوتاهی در دسترس است، سعی می کنیم از فکر کردن کامل به چیزها اجتناب کنیم. اگر تا به حال با صادق ترین لبخند به نامزد ریاست جمهوری رأی داده اید، یا رستورانی را بر اساس تعداد افرادی که قبلاً در آنجا نشسته اند انتخاب کرده اید، پس شما یک خسیس شناختی هستید. این تئوری توضیح می‌دهد که چرا ما ترجیح می‌دهیم یک کد پستی را در Google Maps تایپ کنیم تا اینکه مکان یک مکان را به خاطر بسپاریم و به خاطر بیاوریم - انجام این کار بسیار ساده‌تر است. تحقیقات نشان می‌دهد که افراد تمایلی ندارند برای چیزهایی که به راحتی به آن‌ها دسترسی داشته باشند، به خاطرات خود تکیه کنند. ساختمان ها می توانند به نوعی از تصاویری که ما به آنها نگاه می کنیم ناپدید شوند، یا افرادی که با آنها صحبت می کنیم می توانند با شخص دیگری تغییر کنند، و اغلب ما متوجه نمی شویم - پدیده ای به نام "تغییر کوری". این نمونه ای از حماقت انسان نیست - در واقع دور از آن - این نمونه ای از کارایی ذهنی است. ذهن به دنیا به عنوان رکوردی بهتر از حافظه متکی است. فیلسوفان پیشنهاد کرده‌اند که تفکر واقعاً به همان اندازه که در مغز ما اتفاق می‌افتد در محیط نیز رخ می‌دهد. اندی کلارک، فیلسوف، انسان‌ها را «سایبورگ‌های متولد شده طبیعی» نامید، کسانی که به طور طبیعی قادر به جذب و ترکیب ابزار، ایده‌ها و توانایی‌های جدید هستند. از نظر کلارک، مسیر رسیدن به یک راه حل مسئله نیست - داشتن ابزار مناسب واقعاً به این معنی است که شما پاسخ ها را می دانید، درست به همان اندازه که قبلاً پاسخ را می دانستید. به جای اینکه مجبور شویم برای همه چیز به منابع خود تکیه کنیم، می توانیم دانش خود را به اشتراک بگذاریم. فناوری چیزها را برای ما ردیابی می کند تا مجبور نباشیم، در حالی که سیستم های بزرگ دانش به نیازهای جامعه به عنوان یک کل خدمت می کنند. من نمی دانم رایانه چگونه کار می کند، یا چگونه سبزیجات پرورش دهم، اما این دانش وجود دارد و می توانم از آن بهره ببرم. اینترنت پتانسیل بیشتری برای به اشتراک گذاشتن این دانش فراهم می کند. ویکی‌پدیا یکی از بهترین نمونه‌ها است - پایگاه داده‌ای که به طور فزاینده‌ای از دانش که همه می‌توانند از آن بهره ببرند. بنابراین علاوه بر داشتن یک محیط فیزیکی - مانند اتاق ها یا ساختمان هایی که در آن زندگی می کنیم یا کار می کنیم - یک محیط ذهنی نیز داریم، به این معنی که وقتی از شما می پرسم ذهن شما کجاست، نباید به مرکز پیشانی خود اشاره کنید. . همانطور که تحقیقات نشان می دهد، ذهن ما به همان اندازه توسط افراد و ابزارهای اطرافمان ساخته می شود که توسط سلول های مغزی درون جمجمه ما ساخته می شود.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به ظهور فناوری هایی مانند گوگل و ویکی پدیا چیست؟
1. حمایت کننده
2. هدف، واقعگرایانه
3. بي تفاوت
4. خنثی