متن: من بازی را ترک کردم، WOW، چند سال پیش. زندگی من به طرز چشمگیری بهبود یافته است. من از مجردی به نامزدی رسیدم، دومین ترفیع شغلی ام را دریافت کردم و زندگی نمی توانست کلاه بردار باشد. اما حتی در آن زمان، من همچنان میل به بازی داشتم و هر روز به آن فکر می کردم. حدود یک ماه پیش تصمیم گرفتم دوباره بازی را شروع کنم. دوستان من همچنان بازی می کردند و ادعا می کردند که از قبل بهتر است. بنابراین فکر کردم که باید به آن ضربه بزنم، و تا کنون به خوبی زمانم را مدیریت کرده ام. اما نکته خنده دار این است که من آنقدر که فکر می کردم از آن لذت نمی برم. آن حس موفقیتی که در آن زمان داشتم از بین رفته است. فهمیدم چرا... لذت من از بازی ناشی از پیشرفت بود. 1 عاشق انجام کوئست ها و زدن 60 بود، سپس با 40 نفر دیگر باس ها را شکست داد. بعضی از شب‌ها به درد می‌خورد، وقتی هیچ کاری انجام نمی‌شد. اما شب‌های دیگر، وقتی ما از یک رئیس اصلی شکست خوردیم، احساس باورنکردنی داشت. در واقع داشتم در چیزی پیشرفت می کردم و پیشرفت می کردم. شاید زندگی واقعی نبود، اما آنجا بود، روی صفحه من، و برای همه قابل مشاهده بود. اما اکنون در واقع اهداف ملموسی را دنبال کرده‌ام و متوجه شدم که حس موفقیت در WOW بی‌ارزش است. وقتی لیستی از حماسه‌های یک رئیس از طرف دوستانم برایم ارسال می‌شود، هیجان‌زده نمی‌شوم. من حتی علاقه ای به گرفتن یک پایه پرنده یا تجهیزات PVP نداشته ام. من واقعاً به آنها اهمیت نمی دهم. من در واقع به هیچ اتفاقی که در بازی رخ می دهد اهمیت نمی دهم، به جز برخی از کوئست ها. از هر 10 ماموریتی که انجام می دهید، 1 داستان لذت بخش دارد که آن را جالب تر می کند. اما با این وجود، آنها چیزی هستند که می توانید از یک کتاب یا یک بازی تک نفره خوب به دست آورید. اگرچه WOW از برخی جنبه ها لذت بخش است، اما در برخی دیگر بسیار خسته کننده است. حالا برای من، مهمتر از همه، ارزش وقت گذاشتن من برای گذراندن آن را ندارد، فقط برای تفریح موقت.
سوال: تنها بخشی از بازی که نویسنده اکنون به آن علاقه دارد چیست؟
1. یک کوه پرنده
2. یک رئیس اصلی
3. برخی از تلاش ها،
4. قطره های حماسی.