متن: مسئله این است که شانس من همیشه خراب شده است. فقط به اسم من نگاه کن: ژان. این برای جان فرانسوی است. و خوب، من در فرانسه زندگی نمی کنم. اما با این حال، من اساساً یک دختر هستم به نام جان. به هر حال اگر در فرانسه زندگی می کردم. این همان شانسی است که من از قبل از اینکه مادر حتی شناسنامه ام را پر کند تا به حال داشته ام. بنابراین وقتی راننده تاکسی در مورد چمدانم به من کمک نکرد برای من تعجب آور نبود. من قبلاً باید تحمل می کردم. به فرودگاه رسیدم تا کسی را پیدا نکردم که به من خوشامد بگوید، و سپس به تماس های تلفنی متعدد من پاسخی دریافت نکردم، که می پرسیدم عمه و عمویم کجا هستند. آیا آنها من را نمی خواستند؟ آیا آنها نظر خود را تغییر داده بودند؟ آیا آنها در مورد بدشانسی من - از آیووا - شنیده بودند و به این نتیجه رسیده بودند که نمی خواهند هیچ کدام از آنها به آنها برسد؟ بنابراین وقتی راننده تاکسی به جای اینکه بیرون بیاید و با کیفم به من کمک کند، فقط دکمه کوچکی را فشار داد تا صندوق عقب چند اینچی باز شود، این بدترین اتفاقی نبود که تا به حال برای من افتاده بود. حتی بدترین اتفاقی که اون روز برام افتاده بود به گفته مادرم، اکثر سنگ‌های قهوه‌ای در شهر نیویورک در ابتدا خانه‌های تک خانواده‌ای بودند که در دهه 1800 ساخته شدند. اما اکنون آنها به آپارتمان‌ها تقسیم شده‌اند، به طوری که یک یا حتی گاهی دو یا بیشتر وجود دارد. خانواده ها - در هر طبقه با این حال، خواهر مادر، اولین استون قهوه ای نیست. عمه اولین و عمو تد گاردینر هر چهار طبقه سنگ قهوه ای خود را دارند. این تقریباً یک طبقه برای هر نفر است، زیرا خاله اولین و عمو تد فقط سه فرزند دارند، پسرعموهای من توری، تدی و آلیس. به خانه برگشتیم، ما فقط دو طبقه داریم، اما هفت نفر در آنها زندگی می کنند. و فقط یک حمام. نه اینکه من شکایت کنم. اما به اندازه بلندی خانه عمه و عمویم، واقعاً باریک بود - فقط سه پنجره. پایه هر پنجره، جعبه‌های گلی بود که از آن قرمز روشن بود - و آشکارا تازه کاشته شده بودند، چون فقط اواسط آوریل بود، و به اندازه کافی برای آنها گرم نبود. خیلی خوب بود که می‌دانستم، حتی در شهری پیچیده مانند نیویورک، مردم هنوز می‌دانستند که یک جعبه گل چقدر می‌تواند خانه‌دار و خوش‌آمد باشد. دیدن آن گل‌ها کمی مرا خوشحال کرد. شاید عمه اولین و عمو تد فراموش کرده بودند که من امروز می‌رسم، و عمداً نتوانستند در فرودگاه با من ملاقات کنند، زیرا نظرشان را تغییر داده بودند که اجازه دهند من بیایم تا بمانم. انگار قرار بود بعد از همه چیز همه چیز درست شود. آره. با شانس من، احتمالا نه. پله ها را به سمت در ورودی 326 خیابان شصت و نهم شرقی شروع کردم، سپس متوجه شدم که نمی توانم با هر دو کیف و ویولنم از پس آن بربیایم. یکی از کیف ها را در پیاده رو گذاشتم، دیگری را با خودم از پله ها بالا کشیدم. شاید قدم ها را کمی تند برداشتم، چون نزدیک بود زمین بخورم و روی پیاده رو با صورت زمین خوردم. در آخرین لحظه توانستم با گرفتن مقداری از حصاری که باغبان ها کشیده بودند، خودم را بگیرم...
سوال: چرا نویسنده به نیویورک رفت؟
1. او قصد داشت به گشت و گذار در آنجا برود.
2. او قصد داشت پیش خانواده عمه اش بماند.
3. او بی خانمان بود و توسط عمه اش به فرزندی پذیرفته شد.
4. او می خواست شانس خود را امتحان کند و در آنجا شغلی پیدا کند.