متن: جولی جو همیشه دقیقاً نیم و نیم ظهر به محله من می رسید. صدای زنگ در کامیون قرمز و مشکی او در آن زمان شیرین ترین صدای دنیا بود. برچسب‌هایی با رنگ‌های روشن که انواع غذاهای شگفت‌انگیز او را تبلیغ می‌کردند، در همه طرف کامیون او یافت می‌شد. کل محله به طور جادویی زنده می شد. در حالی که یک نیکل در دست گرفته بودم، به سمت عقب ماشین می دویدم، جایی که بچه ها قبلاً جمع شده بودند. جولی جو از کامیونش بیرون می پرید، آفتاب روی موهایش می تابد. او مردی مسن تر، کوتاه قد و گرد، با چهره ای دلنشین و لبخندی مهربان بود. نمی‌دانم چگونه، اما او همه ما را به نام می‌دانست، و همچنین می‌دانست که کدام خوراکی‌ها را ترجیح می‌دهیم. مورد علاقه من گنج مدفون بود. با خوردن تمام بستنی، گنج درون آن را کشف خواهید کرد: یک شیر، یک سگ یا حتی یک دلقک بامزه - چاپ شده روی چوب پلاستیکی. وقتی بالاخره نوبت من شد، بازویش را عمیقاً داخل یکی از جعبه‌ها فرو برد و لحظه‌ای مکث کرد و نگاهی متحیر از صورتش عبور کرد. سپس، ناگهان، او آن را بیرون کشید: گنج مدفون! من نمی توانستم صبر کنم تا از بستنی خنک و شیرین لذت ببرم. به محض ورود، زمان رفتن جولی جو فرا رسید و کودکانی خندان و هیجان زده با دست ها و صورت های چسبناک را پشت سر گذاشت. به زودی صدای زنگ او به آرامی از دور ناپدید می شد. من همیشه از رفتن جولی جو متنفر بودم، زیرا می دانستم بقیه روز مثل قبل داغ و خسته کننده خواهد بود. اما از این که می دانستم روز بعد او ساعت نیم و نیم ظهر به گوشه ای می رسد و یک بار دیگر جادوی خود را پخش می کند، کمی راحت شدم.
سوال: بهترین عنوان برای متن چیست؟
1. بالاخره گنج گمشده پیدا شد
2. صدای زنگ در دوردست
3. مرد بستنی سحر یخ زده پخش می کند
4. دوستی من با یک مرد بستنی