متن: من به تعطیلات می رفتم تا با خانواده برای یک هفته سرگرمی در دنور ملاقات کنم. به فرودگاه رسیدم و آماده بودم چند روزی کارم را پشت سر بگذارم. من به راحتی منتظر پروازم با یک کتاب خوب برای خواندن بودم، که یک خانم مسن با چرخ به محل انتظار ما رفت. نمی‌توانستم متوجه دردسری که او می‌خواست با دستان لرزانش بسته‌ای از آجیل را باز کند، خودداری کنم. آهی کشیدم. هیچ کس دیگری حاضر نشد نگاه او را ببیند، بنابراین من پیشنهاد کمک کردم. او بسیار سپاسگزار بود. معلوم شد که این آجیل تمام صبحانه او بود. نشستیم و گپ زدیم. وقتی زمان سوار شدن به هواپیما فرا رسید، خدمه در جایی دیده نشدند. آن خانم می توانست راه برود اما به کمک نیاز داشت، بنابراین من داوطلب شدم تا در هواپیما به او کمک کنم و کیفش را حمل کنم. همانطور که به او کمک کردم تا جا بیفتد، متوجه شدم "همسرش"، یک تاجر، از اینکه باید با او دعوا کند، کمی وحشت زده به نظر می رسید. او به من پیشنهاد داد که صندلی را با من عوض کند -- و من موافقت کردم. فرود آمدیم و من باید هواپیما را عوض می‌کردم، اما ابتدا به او کمک کردم تا از هواپیما پیاده شود. ویلچری که او سفارش داده بود هیچ جا دیده نمی شد، بنابراین به آرامی به سمت دروازه ای رفتیم که دخترش منتظر بود. ما فقط نام های کوچک را رد و بدل کردیم و او از کمک من بسیار سپاسگزار بود. مجبور شدم بدوم تا ارتباطم را پیدا کنم، اما، همانطور که به این تجربه فکر می کردم، او را به عنوان فرشته فرودگاه خود دیدم: فرصتی برای من که امیدوار باشم در آینده وقتی در دهه 80 زندگی ام هستم و در سفر هستم، کسی وقت بگذارد. برای ارتباط با من آن را به جلو پرداخت کنید.
سوال: چه چیزی باعث ناراحتی خانم مسن روی صندلی چرخدار شد؟
1. او به سختی می توانست صبحانه اش را به تنهایی مدیریت کند.
2. او نتوانست دخترش را در فرودگاه پیدا کند.
3. مهماندار فرودگاه به سختی توانست به او کمک کند.
4. نمی دانست کجا باید سوار هواپیما شود.