متن: بیشتر نوجوانان نمی توانند صبر کنند تا رانندگی را یاد بگیرند. در مورد من اینطور نیست. رانندگی من را عصبی کرد. من تا 24 سالگی مجوز نگرفتم. در نتیجه، زمانی که من برای اولین بار ازدواج کردم، فقط یک ماشین و یک ماشین برای کار داشتیم. ساعت کاری شوهرم با من یک ساعت فرق داشت. من زودتر کار می کردم. بنابراین او مرا پیاده کرد و به ناهارخوری رفت تا تا زمان کار قهوه بنوشد. سپس، بعدازظهرها، سه مایلی را آرام به محل کارش رفتم، جایی که در ماشینش منتظر بودم و کتاب می خواندم. یک روز در حالی که منتظر او بودم، متوجه زیباترین کشش کادیلاک شدم. آبی پودری بود و ظاهری براق داشت. ماشینی که رویای آن را می بینید. مشغول تحسین ماشین بودم که متوجه راننده شدم. راستش را بخواهید، او احتمالاً زیباترین زنی بود که تا به حال از پرده سینما دیده بودم. او به نقطه ای در کنار ماشین ما آمد و این تنها کاری بود که من می توانستم انجام دهم این بود که خیره نشم. شباهت زیادی به لیز تیلور داشت. موی جت مشکی و پوست آلاباستری. چشمان ما تماس گرفت و او به من لبخند زد. چشمانش مثل دریا آبی بود و دندان هایش مثل ردیفی از مروارید. پیراهنی آبی روشن پوشیده بود که با ماشینش همخوانی داشت. با نگاه کردن به موهای بلند و نرم او گوشواره های حلقه ای طلا را دیدم. آنها باید طلا می بودند تا اینطور بدرخشند. چند دقیقه بعد مردی خوش تیپ از ساختمان بیرون آمد، وارد ماشینش شد، خم شد و او را بوسید و او رفت. با شلوار جین، پیراهن و موهایم در دم اسبی نشسته بودم، دلم می خواست گریه کنم. چگونه برخی از مردم می توانند همه آن را داشته باشند؟ شاید او را فراموش می کردم، اما هفته بعد، دوباره او را دیدم. سپس دیدن او تقریباً یک بار در هفته تقریباً عادی شد. او دوستانه به نظر می رسید و همیشه دست تکان می داد و لبخند بزرگی می زد. حسادت من مدتها بعد از اینکه او از آنجا دور شد باقی ماند. بسیاری از شب ها که خواب از من فرار می کرد، به آن خانم زیبا فکر می کردم. فکر کردم که آیا او و شوهرش بیرون غذا می‌خورند، کجا غذا می‌خورند و او چه می‌پوشد. می خواستم از ماشین پیاده شود و بگذارد تمام قد او را ببینم. آیا او واقعاً کفش و شلوار پاشنه بلند می پوشید یا دامن می پوشید. من تا چند هفته دیگر جواب هایم را می گرفتم. در پارکینگ همیشگیمان نشسته بودم، کتابم را در دست گرفته بودم و از بالای آن به او نگاه می کردم. او منتظر بود و وقتی شوهرش به سمت ماشین آمد، او را صدا کرد. چند کلمه ای صحبت کردند و او در ماشین را باز کرد تا او بیرون بیاید. بازوی او را گرفت و به او کمک کرد تا از ماشین خارج شود. وقتی او برای بیرون آمدن حرکت می کرد، به خوبی می دیدم. دامن پوشیده بود. او خیلی آهسته به سمت مسافر رفت و به عصا تکیه داد. به پهلو در ماشین نشسته بود، یک پایش را با دست بلند کرد و بعد پای دیگر را. بانوی زیبا روی پای چپ پروتز و پای راستش بند داشت. نمی‌توانستم آنها را تماشا کنم چون اشک‌ها مرا کور می‌کردند. هفته‌ها به این زن و نحوه زندگی‌اش حسادت می‌کردم، در حالی که می‌توانستم تا ماشینمان سه مایل پیاده‌روی کنم! وقتی شوهرم آمد و مرا در حال گریه دید، فوراً پرسید چه مشکلی دارد؟ در میان اشکهایم از آن خانم زیبا به او گفتم. او گفت که شوهرش را می شناسد و از ماجرا هم خبر دارد. بانوی زیبا و پدر و مادرش در ماشینی بودند که یا متوقف شد یا در ریل راه آهن گرفتار شد و قطار با آن برخورد کرد. پدر و مادر هر دو کشته شدند و او به شدت مجروح شد. او فقط 12 سال داشت. راه آهن با او تسویه حساب بزرگی کرد زیرا گذرگاه سیگنال نداشت. او توضیح داد که ماشین او به طور ویژه برای نیازهای او و همچنین خانه ساخته شده است. در تمام مسیر خانه برای بخشش دعا کردم. خانمی که فکر می کردم همه چیزهایی دارد که من نداشتم. فهمیدم که چقدر خوش شانس بودم که والدینم، توانایی راه رفتن، دویدن یا رقصیدن در طول زندگی و بسیاری از چیزهای شگفت انگیز را دارم که با پول نمی توان خرید. من جای آن خانم زیبا را با هیچ چیز عوض نمی کردم. وقتی با فردی روبرو می شوید که به نظر می رسد وضعیت بسیار بهتری از شما دارد، گول نخورید.
سوال: به نظر شما کدام یک از موارد زیر می تواند بهترین عنوان این قطعه باشد؟
1. دیدن یعنی باور کردن
2. به جای نگاهش به قلب او اعتماد کنید
3. ظاهر می تواند فریبنده باشد
4. گول نگاهش را خورده است