متن: یک نیمه شب، دختر کوچکی از خواب بیدار شد تا به دستشویی برود. از تختش بالا و پایین شد، به سمت در اتاق خواب رفت و در را باز کرد. به بیرون نگاه کرد و برگشت، چون هوا آنقدر تاریک بود که ترسیده بود. مادرش گفت: نترس عزیزم، جرات کن! "شجاعت چیست؟" پرسید و به سمت تخت مادرش دوید. مادرش پاسخ داد: "شجاعت نفس شجاع است." "مامان، جرات داری؟" "قطعا!" دختر دستانش را دراز کرد و گفت: "مامان، لطفاً کمی از شهامتت را به من دم بده." پس از آنکه مادرش دو لقمه نفس در دستان سرد کوچکش دمید، دخترک با ترس از فرار "نفس شجاعت"، دستانش را عصبی نگه داشت. سپس از اتاق خوابش بیرون رفت و به سمت حمام رفت و هیچ ترسی نداشت. مادرش با خود گفت: "خوب خواهد شد اگر کسی بتواند نوعی "نفس" را به من دمد، آنگاه من هم می توانم آن را در دستانم بگیرم وقتی احساس ترس یا گم شدن کردم." در واقع، بیشتر چیزی که از آن می ترسیم چیزی نیست جز ترس در ذهن ما. کسی که باید در مقابلش شکست دهیم، کسی جز خودمان نیست.
سوال:  نویسنده عمدتاً می خواهد به ما بگوید که _
1. بزرگسالان همیشه به اندازه کافی شجاع هستند
2. بچه ها به سرعت شجاع بودن را یاد می گیرند
3. ترس در ذهن مشکل واقعی است
4. مادران می توانند با هر چیزی با نفس مقابله کنند