متن: مادربزرگم به عکس یک کودک شش ساله اشاره کرد و پرسید: عزیزم، این را می بینی؟ در حال مطالعه در مورد شخصیت کوچکترم، لبخند زدم و سر تکان دادم. مادربزرگ گفت: "این نوه من است." "او در کانکتیکات زندگی می کند. او باید باشد." خب، من فراموش کرده ام که او اکنون چند ساله خواهد شد!" لبخندم یخ زد و دستام شروع به لرزیدن کرد. مادربزرگ من آلزایمر داشت. غیرممکن به نظر می رسید که نتواند از خودش مراقبت کند. به تدریج، یاد ندادن عینک خود را به یاد نمی آورد که خانه اش کجاست، که همیشه نام من را به یاد نمی آورد. هدایای تولد من از مادربزرگ بسیار مورد انتظار بود. او همیشه می‌دانست دقیقاً چه چیزی را باید بگیرد و کارت‌هایش باعث لبخند من می‌شد. الان هدیه من از او واقعاً از طرف پدرم است که از آنجایی که یادش نمی‌آید تولد من کی است، به نام او هدیه می‌خرد.^کارت تولد بدون نوشته او فقط به من یادآوری می‌کند که مادربزرگم دیگر همان چیزی نیست. از این بابت ناراحتم و از طریق نوشتن آرامش زیادی پیدا می کنم. نوشتن خاطراتم بر روی کاغذ به من کمک می کند تا با اتفاقاتی که در حال رخ دادن است کنار بیایم و مادربزرگ را آنطور که واقعاً هست ببینم. به اندازه کافی عجیب، ضبط غم و اندوه من باعث کاهش درد شد. می دانم که این قدرت اوست که من را در روزهای سخت می کشاند. پس حالا که روی صندلی کنار مادربزرگ می نشینم و می دانم نامم را به خاطر نمی آورد، داروی تلخ ناامیدی را قورت می دهم و لبخند می زنم.
سوال:  لبخند نویسنده یخ زد چون مادربزرگش _
1. نتوانست او را به یاد بیاورد
2. فراموش کرد چند سالش بود
3. چیزی در مورد عکس نمی دانست
4. دیگر با او زندگی نمی کند