متن: بعد از فوت برادرم در یک تصادف، مادرم در اندوه عمیقی بود. من در آن زمان فقط یک دختر چهار ساله بودم، اما هنوز تغییر ناگهانی نگرش مادرم نسبت به ایمنی را درک می کردم. ناگهان همه چیز در اطراف ما بالقوه خطرناک شد. یک شبه دنیا از یک زمین بازی به منطقه خطرناکی رفته بود. من با محدودیت ها و قوانین زیادی بزرگ شدم. من نمی‌توانستم به تنهایی از مدرسه به خانه بروم، اگرچه همه کسانی که قبلاً می‌شناختم این کار را می‌کردند. من نمی توانستم به کمپ تابستانی بروم زیرا اگر اتفاقی برای من بیفتد چه می شود؟ هر چه بزرگتر شدم، فهرست چیزهای ترسناک طولانی تر شد. تمام زندگی من به «چیزهایی که باید از آنها اجتناب کنید» و «کارهایی که برای داشتن یک زندگی خوب و طولانی باید انجام می دادید» تقسیم شد. من یک نگران طبیعی شدم. من نگران چیزهایی مانند سرطان، گم شدن کیف پولم، تصادفات رانندگی، زلزله و از دست دادن شغلم هستم -- بلایای کوچک و بزرگ، واقعی و خیالی. قسمت خنده دار این است که با نگاه کردن به زندگی من هرگز آن را نمی فهمید. در واقع، من یک قانون برای خودم ایجاد کرده ام: اگر من را می ترساند، پس باید حداقل یک بار آن را انجام دهم. من کارهای زیادی انجام داده ام که مادرم نگران آنها بوده است: من سوار موتور سیکلت شده ام. من خیلی سفر کرده ام. من استندآپ کمدی اجرا کرده ام و دومین عروسی ام را برنامه ریزی می کنم. چیز دیگری وجود دارد که من معمولاً در مورد آن صحبت نمی کنم، اما در باور من سنگ بنای آن است: وقتی 14 ساله بودم، مادرم به طور ناگهانی در یک تصادف رانندگی فوت کرد. در مراسم تشییع جنازه مادرم به یاد می‌آورم که انتخاب کردم. من می‌توانم بقیه عمرم را با تلاش برای «ایمن» زندگی کنم یا آنقدر شجاع باشم که یک زندگی رضایت‌بخش، هیجان‌انگیز و، بله، گاهی خطرناک داشته باشم. نگرانم که با نوشتن اینگونه به مادرم خیانت کرده باشم، اما او نیروی محرکه زندگی من بوده و در نهایت فکر می کنم به من افتخار می کرد. شجاعت از خصوصیات طبیعی انسانها نیست. من معتقدم که استفاده از شجاعت مانند رشد ماهیچه است. هرچه بیشتر کارهایی را انجام می دهم که مرا می ترساند یا احساس ناراحتی می کنم، بیشتر متوجه می شوم که می توانم خیلی بیشتر از آنچه در ابتدا فکر می کردم انجام دهم. با اینکه طبیعت محتاطانه مادرم را به ارث برده ام. من همچنین به این باور رسیده ام که اگر با آن روبرو شویم، ترس می تواند چیز خوبی باشد. اعتقاد به این موضوع دنیای من را به مکانی کمتر ترسناک تبدیل کرده است.
سوال: قسمت عمدتاً در مورد چه چیزی صحبت می کند؟
1. مادران بر فرزندان خود تأثیر زیادی دارند.
2. ترس در واقع چیز بدی نیست.
3. مواجهه با ترس شجاعانه باعث ایجاد شهامت می شود.
4. دنیا آنطور که مردم انتظار دارند ترسناک نیست.