متن: او که کنار چراغ پینوکیویش نشسته بود، در حالی که سایه دست های کوچکش روی دیوار اتاق خواب می رقصید، به من لبخند زد. "یک خرگوش!" او با تمام لذت یک بچه چهار ساله خندید. چشمان آبی او وقتی تصویر متحرکی را که ساخته بود به من نشان داد از غرور می درخشید. او پرسید: "البته،" گفتم، "و سپس ما یک داستان می خوانیم و به فرشتگان شما شب بخیر می گوییم." برای کوچکترین دخترم، این به معنای نماز قبل از خواب او بود. امروز دخترم هفت ساله است، و من دیگر نمی‌توانم داستان را بخوانم. او آن را با لهجه‌های رسا برای شخصیت‌های داستان برای من می‌خواند. اینکه بگویم به رابطه‌مان افتخار می‌کنم، دست کم گرفته‌ای است. ما روزهای شادی و همچنین تراژدی را با هم تقسیم کرده‌ایم. زمان با هم بودن، رابطه عاشقانه و "_" ویژه‌ای را که همه متعلق به ماست، تقویت کرده است. من ثروتمندتر هستم که روح اعتماد را در این شخص کوچک مهربان کاشته ام. ما از نظر روحی با هم رشد کرده‌ایم و چیزهای زیادی از یکدیگر یاد گرفته‌ایم. زمان‌های خاصی که با هم می‌گذرانیم، مانند شب‌هایی که در کنار چراغ پینوکیو می‌گذرانیم، خاطراتی را خلق می‌کنند که تا آخر عمر برایمان ارزشمند هستند. در مورد همه روابط ما نیز همینطور است. فاکتور اعتماد برای توسعه روابط حیاتی است. به یکی از بهترین خاطرات خود فکر کنید، بدون شک یک رابطه قابل توجه در مرکز آن پیدا خواهید کرد - رابطه ای با کیفیت معنوی که از بیرون می درخشد. قلب. زمان با هم بودن، اقدامات مراقبتی، و عشق بی قید و شرط باعث ایجاد اعتماد می شود. من پیشنهاد می کنم که هر یک از ما زمان زیادی را با "لامپ های پینوکیو" شخصی خود بگذرانیم - راه های خاصی که برای تقویت روابط خود انتخاب می کنیم. توسعه و حفظ روابط نیاز به زمان دارد. این همیشه آسان نیست، اما نتایج آن بی‌ارزش است." می توان برد.
سوال: چرا نویسنده قطعه را می نویسد؟
1. برای یادآوری شیرین ترین خاطراتش.
2. تاکید بر اهمیت اعتماد در ایجاد روابط.
3. برای توضیح چگونگی ایجاد خاطرات ارزشمند.
4. تا به خوانندگان بگوید چگونه کودکان را تربیت کنند.