متن: مرگ زبان ها پدیده جدیدی نیست. زبان ها معمولاً طول عمر نسبتاً کوتاهی دارند و همچنین میزان مرگ و میر بسیار بالایی دارند. تنها تعداد کمی، از جمله مصری، چینی، یونانی، لاتین، بیش از 2000 سال دوام آورده اند. با این حال، آنچه جدید است، سرعتی است که آنها در حال از بین رفتن هستند. فتوحات استعماری اروپا باعث کاهش شدید تنوع زبانی شد و حداقل 15 درصد از کل زبان های رایج در آن زمان را حذف کرد. در طول 300 سال گذشته، اروپا 12 نفر را از دست داده است و استرالیا تنها 20 مورد از 250 مورد صحبت در پایان قرن هجدهم باقی مانده است. ظهور دولت-ملت ها نیز در انتخاب و تثبیت زبان های ملی و به حاشیه راندن زبان های دیگر تعیین کننده بوده است. دولت های ملی با تلاش فراوان برای ایجاد یک زبان رسمی در آموزش، رسانه ها و خدمات ملکی، عمدا سعی در حذف زبان های اقلیت ها داشته اند. این فرآیند استانداردسازی زبانی با صنعتی شدن و پیشرفت علمی تقویت شده است که روش‌های ارتباطی جدیدی را تحمیل کرده است که سریع، ساده و کاربردی هستند. تنوع زبان به عنوان مانعی برای تجارت و گسترش دانش تلقی شد. تک زبانی به یک ایده آل تبدیل شد. اخیراً، بین‌المللی شدن بازارهای مالی، انتشار اطلاعات توسط رسانه‌های الکترونیکی و سایر جنبه‌های جهانی شدن، تهدید زبان‌های «کوچک» را تشدید کرده است. زبانی که در اینترنت نیست زبانی است که در دنیای مدرن «دیگر وجود ندارد». خارج از بازی است. اثرات جدی مرگ زبان ها مشهود است. اول از همه، این امکان وجود دارد که اگر همه ما به یک زبان صحبت کنیم، مغز ما بخشی از ظرفیت طبیعی خود را برای ابداع زبانی از دست می‌دهد. ما هرگز قادر نخواهیم بود که منشأ زبان بشری را کشف کنیم یا رمز و راز "زبان اول" را حل کنیم. با مرگ هر زبان، فصلی از تاریخ بشر بسته می شود. چندزبانگی دقیق ترین بازتاب چندفرهنگی است. نابودی اولی ناگزیر به از دست دادن دومی می انجامد. تحمیل زبانی بدون پیوند با فرهنگ و شیوه زندگی مردم، بیان نبوغ جمعی آنها را خفه می کند. یک زبان تنها برای ابزار اصلی ارتباط انسانی استفاده نمی شود. همچنین دیدگاه جهانی کسانی که آن را صحبت می کنند، روش های استفاده از دانش را بیان می کند. حفاظت از زبان ها امری فوری است.
سوال: کدام یک از موارد زیر به مرگ زبان ها کمک نمی کند؟
1. فتوحات استعماری اروپا
2. رونق جمعیت انسانی
3. پیشرفت در علم و صنعتی شدن
4. ظهور دولت-ملت ها