متن: ما اغلب از کلمات رشد و توسعه استفاده می کنیم که گویی اساساً معنای یکسانی دارند. اما ممکن است همیشه اینطور نباشد. به راحتی می توان مواردی را تصور کرد که در آن یک کشور به سطوح بالاتری از درآمد (رشد) دست یافته است و منفعت اندک یا بدون منفعت برای اکثر شهروندان آن (توسعه) است. در گذشته، بیشتر سیاست های توسعه ای با هدف افزایش نرخ رشد درآمد سرانه بود. بسیاری هنوز هم بر اساس این نظریه هستند که مزایای رشد اقتصادی نصیب همه اعضای جامعه خواهد شد. اگر این نظریه درست باشد، رشد باید به توسعه کمک کند. با این حال، در اوایل دهه 1970، رابطه بین رشد و توسعه زیر سوال رفت. یک مطالعه بزرگ توسط بانک جهانی در سال 1974 به این نتیجه رسید که اکنون واضح است که بیش از یک دهه رشد سریع در کشورهای توسعه نیافته سود کمی برای یک سوم جمعیت آنها داشته است. مطالعه بانک جهانی نشان داد که افزایش تولید ناخالص ملی سرانه نویدبخش بهبودهای مهمی در شاخص های توسعه مانند تغذیه، بهداشت و آموزش نیست. اگرچه تولید ناخالص داخلی سرانه واقعاً افزایش یافته است، اما مزایای آن تنها به بخش کوچکی از جمعیت می رسد. این درک باعث ایجاد درخواست برای سیاست های توسعه جدید شد. این سیاست‌های جدید کشاورزی را بر صنعت ترجیح می‌داد، خواستار توزیع مجدد درآمد و ثروت داخلی بود و برنامه‌هایی را برای برآوردن نیازهای اساسی مانند غذا و سرپناه تشویق می‌کرد. در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 1980، بحران‌های کلان اقتصادی بین‌المللی ناشی از قیمت‌های بالای نفت، رکود جهانی و بدهی‌های جهان سوم، توجه را از برنامه‌هایی که برای رهایی از فقر طراحی شده بودند را وادار کرد. با این حال، درس باقی می ماند: رشد اقتصادی نوید توسعه اقتصادی را نمی دهد. ممکن است برای تغییر ظرفیت تولید رو به رشد به منافع اقتصادی که به اکثر مردم یک کشور می رسد، تلاش شود.
سوال: در مورد رابطه بین رشد و توسعه، چه چیزی را می توانیم از این قطعه استنباط کنیم؟
1. توسعه یک معیار قابل اعتماد برای رشد است.
2. رشد همیشه باعث توسعه می شود.
3. توسعه لزوماً نتیجه رشد نیست.
4. رشد و توسعه به همین موضوع اشاره دارد.