متن: ماریسل آپاتان، 22 ساله، در آشپزخانه هتل Edsa Shangi-La در مانیل ایستاده و آماده تزئین کیک پنیر است. به نظر می رسد این یک کار معمولی برای یک سرآشپز کیک باشد، اما ماریسل یک آشپز معمولی نیست -- او دست ندارد. ماریسل از روزی در سپتامبر 2000 که او و عمویش در نزدیکی مزرعه خود مورد حمله قرار گرفتند، راه درازی را پیموده است. خوشبختانه هر دوی آنها زنده ماندند اما دختر 11 ساله دستان خود را از دست داد. در سال 2004، او وارد یک مرکز آموزشی مانیل برای افراد دارای معلولیت شد. او یاد گرفت که چگونه بنویسد و کارهای خانه را انجام دهد و مهمتر از آن با ناتوانی خود کنار آمد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، او یک دوره دو ساله هتل و رستوران را گذراند و _ با اینکه تنها دانش آموز معلول این دوره بود. پس از بازگشت او به مانیل برای ادامه تحصیل، رسانه ها شروع به گزارش در مورد این زن جوان مصمم کردند. او از توجه ابایی نداشت. ماریسل می‌گوید: «می‌خواستم دیگرانی که دارای معلولیت هستند باور کنند که می‌توان یک زندگی عادی داشت. پس از اینکه مدیران هتل ادسا شانگری لا ماریسل را در تلویزیون دیدند، او را به عنوان بخشی از پروژه مراقبت از مردم هتل استخدام کردند. او همچنین به هدف خود برای الهام بخشیدن به دیگران دست یافته است. یکی از آنها رونلین کالومپیانو، 21 ساله مبتلا به فلج مغزی است. او ماریسل را در تلویزیون دید و از اعتماد به نفس او متاثر شد. رونلین به زودی کلاس‌های خود را آغاز می‌کند و در حال برنامه‌ریزی حرفه‌ای در IT است. سه خواهر کوچکتر ماریسل به مانیل نقل مکان کرده اند. او هزینه اجاره آپارتمان کوچک آنها را پرداخت می کند، در حالی که والدین آنها از مزرعه خانوادگی آنها در میندانائو مراقبت می کنند. گذراندن زندگی سخت است، اما امیدم را از دست نمی دهم. معتقدم اگر رویاپردازی کنید، سخت کار کنید و دعا کنید، هر چیزی ممکن است.
سوال: طبق متن، رونلین _ .
1. در یک شرکت فناوری اطلاعات کار می کند
2. از ماریسل الهام گرفته شده است
3. زمانی در میندانائو زندگی می کرد
4. قبلا کلاس ها را شروع کرده است