متن: از زنی به نام امیلی که در دفتر کانتی گواهینامه رانندگی خود را تمدید می کرد، خواسته شد که شغل خود را بیان کند. مردد بود، نمی دانست چگونه خود را طبقه بندی کند. ضبط کننده توضیح داد: "منظورم این است که آیا شما شغلی دارید یا فقط یک ..." امیلی گفت: "البته که من شغل دارم." "من یک مادر هستم." ضبط کننده گفت: «مادر را به عنوان شغل درج نمی کنیم... «زن خانه دار» آن را پوشش می دهد. یک روز خودم را در همین شرایط دیدم. منشی به وضوح یک زن حرفه ای، مطمئن و دارای عنوانی بلند بود. "شغل شما چیست؟" او پرسید. کلمات به سادگی بیرون آمدند. من یک کاریار پژوهشی در زمینه رشد کودک و روابط انسانی هستم. کارمند مکث کرد و خودکار در هوا یخ زده بود. عنوان را به آرامی تکرار کردم، سپس با تعجب خیره شدم زیرا بیانیه من با جوهر سیاه و سفید روی پرسشنامه رسمی نوشته شده بود. منشی با علاقه جدید گفت: «می‌توانم بپرسم، فقط در این زمینه چه می‌کنید؟» با خونسردی، بدون هیچ اثری از هراس در صدایم، شنیدم که پاسخ داد: "من یک برنامه تحقیقاتی مداوم دارم (آنچه مادر انجام نمی دهد)، در آزمایشگاه و میدان (معمولاً در داخل خانه و خارج از خانه می گفتم). البته، این شغل یکی از پرتقاضاترین شغل ها در علوم انسانی است (هر مادری می خواهد با این کار مخالف باشد؟)، و من اغلب 14 ساعت در روز کار می کنم (24 ساعت بیشتر شبیه آن است). بیشتر یک رضایت هستند تا فقط پول." هنگامی که فرم را تکمیل کرد، بلند شد و من را نشان داد، صدای احترام در صدای منشی افزایش یافت. در حالی که به داخل جاده خود می‌رفتم، که از حرفه جدید پر زرق و برق خود خوشامد می‌آمد، دستیاران آزمایشگاهم --- سنین 13، 7 و 3 ساله از من استقبال کردند. برنامه رشد کودک، آزمایش یک الگوی صوتی جدید. احساس غرور کردم! من به عنوان فردی متمایزتر و ضروری‌تر از "فقط یک مادر دیگر" در سوابق رسمی ثبت شده بودم. مادری... چه حرفه باشکوهی! به خصوص وقتی عنوانی روی در باشد.
سوال: کارمند زن در ابتدا وقتی نویسنده شغل خود را گفت چه احساسی داشت؟
1. کنجکاو
2. بي تفاوت
3. متحیر شده
4. علاقه مند