متن: اگر هرگز رمان کلاسیک F. Scott Fitzgerald The Great Gatsby را نخوانده‌اید، اکنون فرصتی است که با تماشای آخرین فیلم اقتباسی به عقب برگردید. زیرا اگر یک جمله برای خلاصه کردن فیلم وجود داشته باشد، همان‌طور که فاکس نیوز در نقد خود می‌گوید، چالش اصلی باز لورمن کارگردان کارگردان «یا یافتن معادلی بصری برای مقاله زیبای فیتزجرالد» بود. یک بررسی مجله تایم می‌گوید راز آشکار قدرت ماندگاری کتاب-- یا اینکه مطالب را به نقاط قوت عجیب و غریب خود خم کند. او هر دو روش را امتحان می‌کند، با درجات مختلفی از موفقیت. گتسبی بزرگ که به عنوان کار نماینده فیتزجرالد در نظر گرفته می‌شود، موضوعات را بررسی می‌کند. ایده آلیسم، مقاومت در برابر تغییر، تغییرات اجتماعی، و زیاده روی، خلق پرتره ای از عصر جاز یا دهه 20 خروشان که به عنوان یک داستان هشداردهنده در مورد رویای آمریکایی توصیف شده است. نیک، راوی، برای تابستان به نیویورک می رود. به دیدن پسر عمویش دیزی می رود. همسایه همسایه او جی گتسبی (لئوناردو دی کاپریو) است که به ندرت با دیگران ارتباط برقرار می کند و شایعه می شود که قهرمان جنگ بزرگ است. گتسبی ادعا می کند که در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرده است، اما شواهد مشکوک هستند. نیک بیشتر در مورد گتسبی می آموزد، همه جزئیات درباره او مشکوک به نظر می رسد، به جز عشق او به دیزی. اگرچه دیزی متاهل است، گتسبی هنوز او را به عنوان دختر طلایی خود می‌پرستد. آنها اولین بار زمانی که او بانوی جوانی از خانواده‌ای ثروتمند بود و او یک افسر ارتش طبقه کارگر بود، آشنا شدند. دیزی قول داد که منتظر بازگشت او از جنگ باشد. با این حال، او با تام، همکلاسی نیک ازدواج کرد. پس از به دست آوردن ثروت بزرگ، گتسبی تصمیم می گیرد تا او را دوباره به دست آورد. جاستین تارولی منتقد فیلم آمریکایی در نقد خود می نویسد: "همه خلاقیت اصلی فیتزجرالد به این فیلم راه پیدا می کند، حتی تا حدی که دیالوگ اصلی را در بر می گیرد." بازیگران فیلم مانند فیلمنامه و صحنه ها زیبا هستند. تارولی می افزاید. دی کاپریو با بازآفرینی توصیف فیتزجرالد از جذابیت گتسبی، به عنوان یک فرد اجتماعی کار خوب و حرفه ای انجام می دهد. دیوید دنبی، منتقد فیلم نیویورکر، در نقد خود می گوید: "او می تواند برای یک لحظه به کسی نگاه کند و بفهمد که چگونه می خواهد کاملاً دیده شود. استفاده از موسیقی تقریباً دلیل کافی برای دیدن فیلم است. بررسی فاکس نیوز گفت: «لورمن در بهترین حالت خود است که سبک های بصری و موسیقی را با هم ترکیب می کند تا چیزی کاملاً بدیع خلق کند. برای مثال، در یکی از برجسته‌ترین صحنه‌های فیلم، صحنه اول مهمانی، نیک به سرعت از یک مهمان مهمانی به مهمان مهمانی دیگر می‌رود و سعی می‌کند همه شایعات درباره گتسبی را توضیح دهد تا اینکه در نهایت به خود مرد معرفی می‌شود، در حالی که تکان دهنده ترین نسخه Rhapsody in Blue (ساخته شده توسط جورج گرشوین موسیقیدان آمریکایی در سال 1924) در پس زمینه پخش می شود.
سوال: نگرش تارولی نسبت به فیلم چیست؟
1. مطلوب.
2. شکاک.
3. حیرت زده.
4. بی دغدغه.