متن: چند هفته پیش، من و چند دوست این فرصت را داشتیم که در مراسم عروسی یکی از دوستان عزیز در نیویورک شرکت کنیم. پس از عروسی و پذیرایی، به طور تصادفی چهار نفر در اتاق هتل جمع شدیم و شروع به کشف معنای عمیق تر زندگی و مرگ کردیم. واقعا زندگی کردن به چه معناست؟ اگر همه ما به مرگ نزدیک می شویم، آیا این همه انباشت مادی ارزش آن را دارد؟ این دقیقاً از نوع مکالماتی نیست که در یک عروسی انجام می شود. در حالی که پاسخ ها از فردی به فرد دیگر متفاوت بود، من با سوالاتی بیشتر از پاسخ ها و احساس قدردانی در محاصره دوستانی که سوالات "درست" را می پرسیدند، باقی ماندم. در حالی که ساعت از 3 صبح گذشته بود، یکی از هم اتاقی ها به ما پیشنهاد کرد فیلم کوتاهی با عنوان "آخرین روزهای زاک سوبیچ" تماشا کنیم. این فیلم درباره سفر یک نوجوان در آخرین روزهای بیماری صعب العلاجش است. این فیلم احساسات متناقضی زیادی را به همراه داشت، اما یکی از جمله‌هایی که برای من قابل توجه بود، توضیح ساده زاک از شادی بود، "چیزی که انسان را خوشحال می‌کند این است که لبخند دیگری را ببیند زیرا آن را در آنجا قرار داده‌اید." تا ساعت 4 صبح، این انرژی در اتاق وجود داشت که باید تقسیم می شد! با چند بسته یادداشت پستی به سالن های هتل زدیم. تصمیم گرفتیم کلمات الهام‌بخش کوتاهی را روی درب مهمان‌ها بگذاریم، بنابراین وقتی چند ساعت بعد درهایشان را باز کردند، لبخندی بر لب داشت. در نهایت روی تمام درها یادداشت‌های پست آن را چسباندیم تا زمانی که از آنها خارج شدیم. یادداشت روی درب تازه دامادها به درستی نوشته بود: «هرجا عشق هست، زندگی هم هست».
سوال: بعد از تماشای فیلم چه چیزی نویسنده را بیشتر تحت تاثیر قرار داد؟
1. احساسات مختلط زک
2. سرنوشت بد زک
3. توضیح ساده زاک از شادی
4. مبارزه زاک با بیماری