متن: من در جنوب اسپانیا در جامعه کوچکی به نام استپونا بزرگ شدم. 16 ساله بودم که یک روز صبح، پدرم به من گفت می‌توانم او را به روستای دورافتاده‌ای به نام میجاس، در 18 مایلی دورتر برانم، به شرطی که ماشین را سوار کنم تا در گاراژی در آن نزدیکی سرویس شود. من که تازه رانندگی را یاد گرفته بودم و اصلاً فرصت استفاده از ماشین را نداشتم، به راحتی پذیرفتم. بابا را سوار میجاس کردم و قول دادم ساعت 4 بعدازظهر او را ببرم، سپس به گاراژ نزدیک رفتم و ماشین را پیاده کردم. چون چند ساعت وقت داشتم، تصمیم گرفتم در سالنی نزدیک گاراژ چند فیلم بگیرم. با این حال آنقدر به فیلم ها علاقه مند شدم که به زمان توجه نکردم. وقتی آخرین فیلم تمام شد، به ساعتم نگاه کردم. ساعت شش بود. دو ساعت تاخیر داشتم! می دانستم اگر پدر بفهمد من فیلم تماشا کرده ام عصبانی می شود. او دیگر هرگز اجازه رانندگی به من نمی داد. تصمیم گرفتم به او بگویم که ماشین نیاز به تعمیر دارد و بیشتر از حد انتظار طول کشیده است. به سمت جایی که قرار بود ملاقات کنیم رفتم و دیدم بابا صبورانه در گوشه ای منتظر ایستاده بود. بابت تاخیر عذرخواهی کردم و به او گفتم که هرچه سریعتر می آیم، اما ماشین نیاز به تعمیر اساسی داشت. نگاهی که به من کرد را هرگز فراموش نمی کنم. "من ناامید هستم که احساس می کنی باید به من دروغ بگویی، جیسون." "منظورت چیست؟ من حقیقت را می گویم." بابا دوباره به من نگاه کرد. "وقتی شما حاضر نشدید، با گاراژ تماس گرفتم تا بپرسم آیا مشکلی وجود دارد یا خیر، و آنها به من گفتند که شما هنوز ماشین را تحویل نگرفته اید. بنابراین می بینید، من می دانم که هیچ مشکلی برای ماشین وجود ندارد." احساس گناه در وجودم جاری شد که با ضعف به سفرم به سینما و دلیل واقعی دیر رسیدنم اعتراف کردم. پدر با دقت گوش می‌داد که غمی از او عبور می‌کرد. "من از دست تو عصبانی نیستم، بلکه از خودم عصبانی هستم. می بینی، اگر بعد از این همه سال احساس کنی که باید به من دروغ بگویی، می فهمم که به عنوان یک پدر شکست خورده ام. من شکست خوردم زیرا پسر بزرگ کرده ام. که حتی نمی تواند حقیقت را به پدرش بگوید. من اکنون می روم خانه و جدی فکر می کنم که این همه سال کجا اشتباه کرده ام." "اما بابا، 18 مایل تا خانه فاصله دارد. هوا تاریک است. شما نمی توانید به خانه بروید." اعتراض و عذرخواهی من فایده ای نداشت. پدرم را ناامید کرده بودم و نزدیک بود یکی از دردناک ترین درس های زندگی ام را یاد بگیرم. پدر شروع به راه رفتن در امتداد جاده خاکی کرد. سریع پریدم تو ماشین و به امید اینکه ضعیف بشه دنبالش رفتم. تمام راه را التماس کردم و به او گفتم که چقدر متاسفم، اما او به سادگی مرا نادیده گرفت و بی صدا، متفکرانه و دردناک به راهش ادامه داد. 18 مایل پشت سر او رانندگی کردم، با سرعتی در حدود پنج مایل در ساعت. دیدن پدرم در این همه درد جسمی و روحی، ناراحت کننده ترین و دردناک ترین تجربه ای بود که تا به حال با آن روبرو شدم. با این حال، این موفق ترین درس نیز بود. از آن به بعد هرگز به او دروغ نگفتم.
سوال: واکنش پدر به توضیحات پسرش چگونه بود؟
1. او از دست پسرش که به او دروغ گفته بود بسیار عصبانی بود.
2. او تصمیم گرفت با بی توجهی به پسرش درس عبرت بدهد.
3. او پسرش را به خاطر رفتن به سینما سرزنش کرد.
4. از دست خودش عصبانی بود که پسر را درست تربیت نکرده است.