متن: در حالی که بقیه جهان در دهه 1950 و 1960 به دوچرخه سواری ادامه می دادند، آمریکا فراموش کرد که چگونه; حتی بچه های دبیرستانی با ماشین به مدرسه می رفتند. اخیراً چیزی شبیه به بهبودی در دوچرخه سواری صورت گرفته است، و در بسیاری از مناطق این یک راه بسیار مفید برای رفت و آمد است، به ویژه جایی که مسیرهای دوچرخه سواری یا مسیرهای دوچرخه ساخته شده است. ممکن است بخواهید دوچرخه بخرید، کرایه کنید یا قرض بگیرید. دو نتیجه مهم از این کاهش قبلی در دوچرخه سواری در ایالات متحده وجود دارد. یکی این است که بسیاری از مردم نمی دانند چگونه دوچرخه سواری کنند. یعنی دوچرخه سواران اغلب بیشتر شبیه پیاده روی ها رفتار می کنند تا رانندگان: آنها در پیاده رو یا در سمت اشتباه جاده سوار می شوند. آنها به علائم ایست یا چراغ راهنمایی اهمیت نمی دهند. شبها بدون چراغ سوار می شوند ; هیچ سیگنالی نمی دهند. نتیجه دیگر این است که بسیاری از مردم دوچرخه سواری را نه به عنوان راهی برای رفتن از مکانی به مکان دیگر بلکه به عنوان یک روش زندگی، نوعی ورزش و غیره در نظر می گیرند. در نتیجه، تعداد زیادی از جوانان آمریکایی دوچرخه‌های مسابقه ده سرعته دارند. اینها بسیار مرتفع و سریع هستند و اگر در حال دوچرخه سواری طولانی، کوهستانی یا مسابقه هستید عالی هستند. اگرچه در ابتدا ممکن است آنها را برای دوچرخه سواری در شهر، گشت و گذار یا خرید راحت بیابید -- آنها گران هستند، ناراحت کننده هستند و کنترل آنها تا زمانی که به آنها عادت نکنید دشوار است و برای جاده های سنگی ناهموار نامناسب هستند. دوچرخه های معمولی هم در اطراف وجود دارد. اگر یکی از اینها را در دست بگیرید، ممکن است متوجه شوید که ترمزها با رکاب زدن به عقب کار می کنند. شاید این ترمز زمانی که خیس است از ترمزهای معمولی ایمن تر باشد، اما به نظر می رسد کمتر موثر باشد. این ترتیب همچنین به این معنی است که شما نمی توانید به عقب رکاب بزنید تا پدال را در مکان مناسب برای سوار شدن یا پیاده شدن قرار دهید.
سوال: از این قسمت می توان فهمید که در اواسط قرن بیستم _ .
1. بسیاری از آمریکایی ها از دوچرخه سواری لذت می بردند
2. دوچرخه سواری در جهان رایج بود.
3. دوچرخه های مسابقه ای بهتر از دوچرخه های معمولی بودند.
4. هیچ جاده خاصی برای دوچرخه در آمریکا وجود نداشت.