متن: وقتی برای اولین بار در مورد geocaching شنیدم، شک داشتم. اما هر چه بیشتر به آن فکر می کردم، ایده جالبی به نظر می رسید. حداقل می خواستم یک بار آن را امتحان کنم. پس از آشنایی با نحوه عملکرد بازی، به دنبال اولین کشم رفتم. سفر من را از میان یک سری هوتونگ پر جنب و جوش، از کنار تعدادی معبد کوچک و درست به حیاط یک هتل آرام برای جوانان برد. من چند دقیقه به اطراف نگاه کردم، اما چیزی پیدا نکردم. درست قبل از اینکه بخواهم تسلیم شوم، یک شی رنگارنگ را در شکاف یک دیوار دیدم. ممکنه کش مخفی باشه؟ در آن لحظه گروهی از کوله‌پشت‌نشینان به راه افتادند. طبق قوانین بازی، افرادی که در بازی نیستند نباید اجازه داشته باشند از کش های مخفی مطلع شوند. بنابراین من وانمود کردم که یک تماس تلفنی برقرار کردم و منتظر رفتن آنها بودم. وقتی ساحل صاف شد، شی را گرفتم. کش بود! آن را باز کردم و یک ورق کاغذ مچاله که روی آن چندین نام و پیام های جشن نوشته شده بود را بیرون آوردم. خودم را اضافه کردم و کش را در مخفیگاهش جایگزین کردم، آماده برای یافتن ژئوکاچر بعدی. شاید بازی ساده ای به نظر برسد، اما این ایده که در اطراف ما حافظه پنهان پنهان شده است، هیجان انگیز است. هنگامی که به دام افتادید، به راحتی می توانید هدف خود را پیدا کنید که تک تک حافظه های پنهان یک محله یا حتی کل شهر را پیدا کنید. با این حال، گنج واقعی، خود کش نیست، بلکه مکان هایی است که شما را به آنجا می برد. شکار انبارهای بیشتر از آن زمان مرا با مکان هایی آشنا کرد که حتی نمی دانستم وجود دارند. برخی از آن‌ها پارک‌های آرامی هستند، در حالی که برخی دیگر مکان‌های تاریخی فراموش شده‌اند. حتی برخی از انبارها در مکان‌هایی بوده‌اند که من مرتباً از آن‌ها عبور می‌کردم بدون اینکه فکری به حالشان کنم. اکنون، احساس ارتباط بسیار نزدیکتری دارم.
سوال: نگرش اولیه نویسنده به geocaching چه بود؟
1. به نظرش جالب بود
2. می خواست فورا امتحانش کند.
3. او علاقه کمی به آن نشان داد.
4. او آن را برای او نامناسب دانست.