متن: ما در مورد این موضوع بحث می کنیم که چه زمانی باید به یک بیمار کمک کرد تا بمیرد. پزشکان نسل ما برای این سوال تازه وارد نیستند. با بازگشت به دوران کارآموزی، می توانم بسیاری از بیماران را به یاد بیاورم که درد داشتند، گاهی اوقات در کما، با سرطان دیرهنگام و ناامیدکننده. برای بسیاری از آنها، دستوری برای داروهای سنگین نوشتیم - مورفین ساعتی. در مورد این موضوع آشکارا صحبت نمی شد و کمی در مورد آن نوشته می شد. ضروری بود، نه بحث برانگیز. بهترین راه برای تمرکز بر مشکل این است که دو بیمار را که از آنها مراقبت کردم، توصیف کنم. اولی که قبلاً پرستار بود، تصادف اتومبیل داشت. چند روز بعد به نظر می رسید ریه هایش پر شده بود. قلب او دچار اختلالات ریتم خطرناکی شد. بنابراین او آنجا بود: در کما، روی یک دستگاه تنفس، ضربان قلبش با یک دستگاه الکتریکی حفظ شد. یک روز بعد از دور، منشی من گفت که شوهر و پسر بیمار می خواهند من را ببینند. آنها به من گفتند که همسر و مادرشان بدیهی است که خواهند مرد. او یک پرستار بود و به خانواده‌اش گفته بود که هرگز نمی‌خواهد چنین مرگ وحشتناکی داشته باشد، زیرا توسط ماشین‌ها نگهداری می‌شود. به آنها گفتم در حالی که به دیدگاه آنها احترام می گذارم، هیچ چیز مرگباری در مورد وضعیت او وجود ندارد. نارسایی کلیه ای که او داشت دقیقاً همان نوعی بود که کلیه مصنوعی برای آن مؤثرتر بود. در حالی که احتمالاً کمی اطمینان داشتند، اما ناامید شدند. اینجا سر جراح بود که به ظاهر مصمم بود همه را زنده نگه دارد، مهم نیست که چه باشد. ظرف چند روز می‌توان ضربان‌ساز بیمار را برداشت و او از کما بیدار شد. حدود شش ماه بعد، در دفتر من باز شد و زنی با شکوه وارد شد. پس از چند کلمه قدردانی شاد، پدر و پسر خواستند که به تنهایی با من صحبت کنند. به محض بسته شدن در، هر دو مرد کاملاً اشک ریختند. تنها چیزی که بیرون آمد این بود: "ما می خواهیم شما بدانید که چقدر اشتباه می کردیم." بیمار دوم خانمی 85 ساله بود که در حین سیگار کشیدن موهایش آتش گرفت. او با سوختگی عمیق وارد شد. می دانستم که مطمئناً کشنده خواهد بود. به عنوان یک تصادف قابل توجه، در آن زمان جلسه ای برای بحث در مورد اخلاق پزشکی در جریان بود. سخنران از من پرسید که آیا من مشکل اخلاقی دارم که بتوانم برای بحث مطرح کنم. موضوع را شرح دادم و نظر دانش آموزان را جویا شدم. بعد از بحث، تذکری زدم که وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، یک اشتباه جدی بود. گفتم: «درباره او حرف را به پرستارها برمی‌گردانم و قبل از تصمیم‌گیری درباره‌اش بیشتر صحبت می‌کنیم.» مربی و دانش آموزان شوکه شدند: "یعنی این یک بیمار واقعی است؟" معلم اخلاق عادت نداشت که با فعلیت به چالش کشیده شود. در هر صورت من برگشتم و با پرستارها ملاقات کردم. یکی دو روز بعد، زمانی که او هیچ پیشرفتی نداشت و به شدت رنج می‌برد، شروع به عقب‌نشینی از درمان کردیم. به زودی او بی سر و صدا و بدون درد درگذشت. به عنوان یک پزشک معقول، بهتر است پیش بروید و کاری را که می خواهید برای شما انجام شود، انجام دهید. و اول آن را با دنیا مطرح نکنید. در اینجا برای همه درسی وجود دارد. کمک به افراد برای ترک این زندگی مستلزم قضاوت قوی و تجربه طولانی برای جلوگیری از سوء استفاده از آن است.
سوال: نویسنده به پزشکان پیشنهاد کرد قبل از اینکه به بیمار در کشتن خود کمک کنند.
1. کاری را که می خواهند انجام دهند
2. ابتدا درباره تصمیم با دیگران صحبت کنید
3. ابتدا بیمار باید این کار را انجام دهد
4. مطمئن شوید که گزینه دیگری باقی نمانده است