متن: پادشاه یک روز خبر دریافت کرد که گروهی از قانون شکنان در مرزهای دوردست پادشاهی مرتکب اعمال نادرست و بی رحمانه ای می شوند. این خبر خشم شاه را برانگیخت. او به سرعت ارتش خود را جمع کرد و به سمت مرزهای دور حرکت کرد و پادشاهی خود را بدون محافظ و بدون حاکم رها کرد. در راهپیمایی طولانی خود، پادشاه و ارتشش هر جا که می توانستند برای شب اردو زدند. یک روز بارانی در جنگلی توقف کردند و در زیر درختان پناه گرفتند. آنها زین اسب های خود را باز کردند و مقداری نخود بخارپز کردند و در ظروف باریک دراز به ساقه های خود می دادند. میمونی روی درختی که در آن نزدیکی بود، اسب‌ها را دید که سیر می‌شوند، و با سرعت پایین آمد، هر دو پنجه‌اش را پر از نخود کرد، سپس به سرعت از شاخه‌ای بالا رفت و برای غذا خوردن نشست. اما وقتی یک پنجه را باز کرد، یک نخود روی زمین افتاد. میمون بدون معطلی از شاخه خود پرید تا نخود گم شده را شکار کند و در این کار تمام نخودهای دیگر را در پنجه هایش انداخت. پادشاه این میمون احمق را مشاهده کرد و بسیار سرگرم شد. او به وزیرش وقت گذاشت و پرسید: دوست، نظرت در مورد این میمون چیست که این همه چیز را به این مقدار کم رها می کند؟ وزیر پاسخ داد: «این راه احمقان است، آنها از چیزهای حتمی برای اندک نامشخص صرف نظر می کنند.» سپس او افزود: "و ما، پادشاه بزرگ، ما مانند میمون درختان نیستیم. برای به دست آوردن این مقدار کم، دقیقاً مانند میمون با نخودش از چیزهای کم غافل می شویم." پادشاه این سرزنش را درک کرد و فهمید که چقدر احمق بوده که پادشاهی خود را بدون محافظت رها کرده است. او به افراد خود دستور داد و او و ارتشش بلافاصله به کشور خود بازگشتند.
سوال: پادشاه بعد از اینکه فهمید گروهی از افراد بد در حال انجام کار غیرقانونی هستند چه کرد؟
1. از وزیر راهنمایی خواست.
2. او ارتش خود را رهبری کرد تا آنها را شکست دهد.
3. او چند میمون برای تغذیه پیدا کرد.
4. او در جنگل به دنبال پناهگاه می گشت.