متن: در طول سفرهایم در میان کوه های یونان، فقط یک بار ترسیدم. غروب بود و وقتی به تنهایی راه می رفتم با شش گرگ بزرگ روبرو شدم که از بدن یک حیوان مرده تغذیه می کردند. من از بچگی داستان های زیادی در مورد گرگ ها شنیده بودم و از این حیوان بیشتر از بقیه می ترسیدم. گرگ های قبل از من بزرگ بودند، حداقل 6 فوت طول و با خز خاکستری ضخیم پوشیده شده بودند. نزدیک که رفتم، گرگ ها برف های خون آلودی را که بدن را احاطه کرده بود رها کردند و یکی پس از دیگری به سمت من حرکت کردند. حدود 20 متری من ایستادند و خیره شدند. گرگ سربی سرش را به هوا بلند کرد و نفس عمیقی کشید، انگار که حضور مرا استشمام می کرد. حیوانات هم زیبا و هم ترسناک به نظر می رسیدند، اما می دانستم که نمی توانم ترسم را به آنها نشان دهم. وقتی نزدیکتر شدم، گرگ سربی یک بار دیگر سرش را بلند کرد اما این بار فریاد بلند و بلندی کشید. فریاد هولناکی در سراسر دره خاموش پیچید. صدای ترسناک تر از این نشنیده بودم. تقریباً مطمئن بودم که این نشانه مرگ است. هر لحظه که انتظار داشتم گله گرگ ها را ببینم که به سمتم می تازند، می دانستم تنها امیدم این است که وانمود کنم هیچ ترسی ندارم. از کنار صف گرگ ها گذشتم، مثل ژنرالی که در میان سربازانش حرکت می کند. دوباره با صدای بلند گریه کردند. اما چون دیدند فریادشان باعث نمی‌شود که مسیرم را تغییر دهم یا مرا وادار به دویدن نکرد، ترسیدند که به دنبال من بیایند، بنابراین اجازه دادند که بگذرم و به سوی حیوان مرده برگشتند. اگر زمانی که آنها به دیدار من رفتند به عقب برمی گشتم یا سعی می کردم فرار کنم، مطمئن هستم که کل دسته در یک لحظه به من حمله می کردند. اما نشان دادن شجاعت کاذب من آنها را ترساند و آنها را عقب نگه داشت.
سوال: چرا گرگ ها به مرد حمله نکردند؟
1. وقتی او را دیدند دیگر گرسنه نبودند.
2. مرد هنگام عبور از آنجا هیچ ترسی نشان نداد.
3. آنها خیلی دور بودند تا مرد را بگیرند.
4. این مرد از قبل برای گرگ ها شناخته شده بود.