متن: دیوید دانش آموز ممتازی است و از نیویورک می آید. خانواده اش تا پایان کلاس هشتم آنجا بودند. دیوید چاره ای جز خوابیدن روی نیمکت های پارک نداشت. تنها بودن در خیابان ها ترسناک بود. یک چیز دیوید را ادامه داد: عزم او برای موفقیت در مدرسه. با وجود اینکه خیلی چیزها در زندگی دیوید سخت بود، یک چیز خیلی خوب پیش می رفت. دیوید در دبیرستان ویژه ای به نام MC2STEM پذیرفته شد. این مدرسه دولتی در کلیولند برای بچه هایی است که در علم بسیار خوب هستند. مدرسه مکانی آرام برای دیوید بود. او به خصوص از داشتن فرصتی برای یادگیری با انجام پروژه های زیادی لذت می برد. دبیرستان آسان نبود. اما دیوید می گوید که مدرسه به او کمک کرد تا استانداردهای بالایی را برای خود تعیین کند. دیوید حتی زمانی که شب جایی برای ماندن نداشت، تمرکز خود را بر روی تکالیف مدرسه اش حفظ می کرد. زمانی که دیوید بی خانمان بود، گاهی اوقات در طول روز در پارک می خوابید زیرا امن تر بود. او می گوید: «اگر روزها در پارک بخوابید، مردم شما را اذیت نمی کنند. "تو فقط چرت میزنی. قابل قبول است." سپس دیوید تمام شب را مطالعه می کرد. وقتی پدر و مادر دوستش سر کار بودند در خانه یکی از دوستانش دوش گرفت. تمام زحمات او نتیجه داد. در ماه مه 2011، دیوید در کلاس دبیرستان خود فارغ التحصیل شد. او در 22 کالج پذیرفته شد. او همچنین برنده بورسیه ای از بنیاد بیل و ملیندا گیتس شد. تمام هزینه های دانشگاه او را پرداخت می کند. پاییز گذشته، دیوید شروع به تحصیل در دانشگاه هاروارد، یکی از برترین کالج‌های ایالات متحده کرد. در وبلاگش نوشت. در آینده، دیوید ممکن است به دنبال کار در شرکتی مانند گوگل باشد. حتی بهتر از آن، او دوست دارد شرکت خود را راه اندازی کند. دیوید می گوید: "من می خواهم برای خودم کار کنم."
سوال: با توجه به متن، دیوید _ .
1. دوست داشت روی نیمکت های پارک بخوابد.
2. خیلی سخت مطالعه کرد
3. احساس می کردم دبیرستان آسان است.
4. از انجام پروژه های زیاد متنفر بود.