متن: می دانم که حسادت به فرزندانت اشتباه است. اما وقتی پسرم، تونیو و برادر کوچکترش سام را می بینم که با هم از سرسره پایین می روند و دست یکی را دور دیگری می اندازند، می دانم که چیز شگفت انگیزی را از دست داده ام. من نه تنها هرگز برادری نداشتم، بلکه دوستی هم مثل آنها نداشتم. خواهرم به اندازه کافی بزرگ بود که بتواند از من مراقبت کند، بنابراین او بیشتر یک مادر بود تا یک همبازی، و من بیشتر یک _ تا یک دوست. یک برادر فوق العاده بود، اما در برنامه ریزی خانواده نبود. حالا بالاخره با برادران، پسرانم، تونیو و سام زندگی می کنم. من در حال تماشای آن‌ها هستم که در حال ایجاد رابطه‌ای هستند که زمانی در مورد آن آرزو داشتم. آنها با هم به رختخواب می روند. وقتی یکی بعد از یک کابوس به رختخواب ما می‌آید، من و همسرم می‌دانیم که قبل از صبح برادرش به دنبالش خواهد آمد. سام دنیا را با سهولت بیشتری نسبت به برادر بزرگترش اداره می کند که ناامیدی هایش اغلب اشک او را در می آورد. سام با یک "لبخند، تونیو" صمیمانه به او آرامش می دهد. از طرف دیگر، تونیو بازی با پسرانی را که در سن و سالش دوست ندارند، کنار گذاشته است. آنها همیشه از یکدیگر حمایت می کنند. نمی دانم وقتی بزرگ شوند چه رابطه ای خواهند داشت. والدین همیشه دوست دارند فرزندانشان چیزی را داشته باشند که هرگز نتوانستند داشته باشند. من می خواهم آنها یکدیگر را داشته باشند. بنابراین تصور می کنم که آنها به یک دانشگاه می روند، با خواهران ازدواج می کنند و در یک بلوک زندگی می کنند. به همین دلیل از روزی که تونیو مهدکودک را شروع کرد بسیار نگران بودم. احساس می کردم چیزی را هم از دست خواهم داد. همان‌طور که صبح آن روز به سمت مدرسه حرکت کردیم، هر دو پسر آرام به نظر می‌رسند، انگار هیچ‌کدام نمی‌دانستند که روز متفاوت خواهد بود، که از آن زمان، تونیو برادرش، بهترین دوستش، بازوی راستش را ترک خواهد کرد. روز اول تونیو پر هرج و مرج بود و صدها کودک بیرون به دنبال معلمان خود می گشتند. قبل از اینکه هر یک از ما خداحافظی کنیم، تونیو با همکلاسی های جدیدش ناپدید شد. به موج تبدیل شد و بعد رفت. خیلی ناگهانی بود سام حتی رفتن او را ندید. اگرچه از والدین خواسته شده بود که با بیرون ماندن از مدرسه، دیوانگی روز اول را کاهش دهند، من سم را بلند کردم و او را به کلاس درس تونیو بردم تا نگاهی اجمالی به تونیو داشته باشم. سم اول او را دید. من و همسرم بلافاصله به خانه برنگشتیم، در عوض در یک کافی شاپ توقف کردیم تا سام را با شکلات داغ پذیرایی کنیم. حتی اجازه دادیم با انگشتش بستنی بخورد. سام هنوز ساکت بود، بنابراین از او پرسیدم که آیا قبلاً دلش برای برادرش تنگ شده است؟ او جواب نداد. در عوض او پرسید: "بابا، آیا تونیو برای همیشه می رود؟" با خوشحالی از سوال شیرینش گفتم: نه سامی. نه برای همیشه، فقط تا ساعت سه. گاهی اوقات فکر می کنم که بزرگترین کاری که تا به حال انجام داده ام کمک به ایجاد این برادران بوده است. و من به آنها بسنده نکردم. یک بچه دیگر هم داشتیم و برای سومین بار متوالی پسر بود. طولی نکشید که برادرانش برای بازی با او به گهواره رفتند. من در محاصره برادران هستم.
سوال: عنوان "در احاطه شده توسط برادران" چه چیزی را نشان می دهد؟
1. نویسنده با تربیت پسرانش محبت برادرانه را تجربه کرد.
2. نویسنده اغلب هر وقت وقت داشته باشد با پسرانش بازی می کند.
3. والدین دوست دارند فرزندانشان در خانه بمانند و با هم بازی کنند.
4. کوچکترین پسر همیشه در محاصره برادران بزرگتر است.