متن: هر بار که یک بادکنک می بینم، ذهنم به خاطره ای از زمانی که یک دختر شش ساله بودم برمی گردد. یکشنبه بارانی بود و پدرم به تازگی فوت کرده بود. از مادرم پرسیدم که آیا بابا به بهشت رفته است؟ "بله عزیزم. البته." او گفت: آیا می توانیم برای او نامه بنویسیم؟ او مکث کرد، طولانی ترین مکث زندگی کوتاه من، و پاسخ داد: "بله." قلبم پرید. "چطور؟ پستچی آنجا می رود؟" من پرسیدم. "نه، اما من یک ایده دارم." مامان با ماشین به فروشگاه مهمانی رفت و با یک بادکنک قرمز برگشت. از او پرسیدم این برای چه بود. "فقط صبر کن عزیزم. خواهی دید." مامان به من گفت نامه ام را بنویس. مشتاقانه قلم مورد علاقه ام را گرفتم و قلب شش ساله ام را به شکل جوهر آبی بیرون ریختم. در مورد روزم، چیزهایی که در مدرسه یاد گرفتم، مامان چطور بود و حتی در مورد اتفاقاتی که در داستانی که خوانده بودم نوشتم. برای چند دقیقه انگار بابا هنوز زنده است. نامه را به مامان دادم. او آن را خواند و لبخندی بر لبانش نشست. در گوشه نامه سوراخی ایجاد کرد که در آن رشته بادکنک را حلقه کرد. بیرون رفتیم و او بادکنک را به من داد. هنوز باران می بارید. "باشه، با شمارش سه، رها کن. یک، دو، سه." ما تماشا کردیم تا این که توسط انبوه ابرها بلعیده شد. بعداً مانند بادکنک متوجه شدم که پدر هرگز اجازه نداده که بیماری او را از بین ببرد. او قوی بود. مهم نیست چه رنجی می‌کشید، استقامت می‌کرد، تیر می‌کشید و در نهایت از این دنیای سرد و بدن بیمارش فراتر می‌رفت. او به آسمان برخاست و چیزی زیبا شد. من تماشا کردم تا بادکنک در خاکستری و سفید ناپدید شد و دعا کردم که قدرت او به او منتقل شود. دعا کردم بادکنک شوم.
سوال: از نظر نویسنده، باران چگونه بود؟
1. یک بیماری لاعلاج
2. خاطره ای فراموش نشدنی
3. شکست هایی که پدرش تجربه کرد
4. روزهای سختی که پدرش داشت.