متن: در 22 آوریل 2012، من از یک هواپیما به ارتفاع 13000 پا پریدم. هدف چه بود؟ این فقط برای غلبه بر ترس من از ارتفاع بود. هفت سال پیش که به فرانسه رفتم، به دلیل ترس نتوانستم از برج ایفل بالا بروم. خیلی بالا به نظر می رسید. می خواستم بر ترسم غلبه کنم، تا بتوانم جرات کنم چتربازی کنم. در ابتدا فکر نمی کردم بتوانم، اما بالاخره موفق شدم. فکر نمی‌کنم بدون تشویق دوستان و همکلاسی‌های فوق‌العاده‌ام--یودل و تاتیانا- از آن هواپیما بیرون بپرم! حیف شد که نتونستیم با هم بپریم. با این حال، همانطور که ما برای پریدن آماده می شدیم، چیزی خاص در بین ما وجود داشت - یک پیوند خاص. من رزرو کردم که یک هفته قبل از روز پرش به چتربازی بروم. من در تمام هفته احساس عصبی بودن می کردم. اما به طرز مرموزی وقتی لحظه پریدن از هواپیما بود، هیچ ترسی حس نکردم... فقط پریدم! فوق العاده بود! فوق العاده! یک دنیای جدید و آسمان زیبا وجود داشت. تا به حال دنیایی به این زیبایی ندیده بودم! اول شتاب افتضاحی رو حس کردم و بعد حس کردم تو هوا دراز کشیده ام...مثل پرنده! به نظرم توهم بود اما فوق العاده بود! باد که می آمد به شدت مرا می وزید. شگفت انگیز بود! پس از حدود 50 ثانیه سقوط آزاد، چتر باز شد. وقتی روی زمین افتادم احساس کمبود اکسیژن کردم. در هنگام سقوط آزاد نفس کشیدن سخت بود. خیلی خوشحال بودم که زنده ماندم و توانستم بر ترسم غلبه کنم! همه چیز خوب پیش رفت! در صورت امکان، می خواهم دوباره بپرم. اولین پرش من یک خاطره برجسته برای من است.
سوال: چرا نویسنده هنگام فرود روی زمین احساس کمبود اکسیژن کرد؟
1. چون حدود یک دقیقه داشت می افتاد.
2. چون اولین بار بود که این کار را می کرد.
3. زیرا افراد هنگام سقوط آزادانه هوای کمتری تنفس می کنند.
4. چون باد به شدت او را می وزید.