متن: یک معلم تاریخ دبیرستان یک بار به ما گفت: "اگر در مدرسه یک دوست صمیمی پیدا کنید، خوش شانس ترین خواهید بود. دوست واقعی کسی است که تا آخر عمر با شما بماند." تجربه می آموزد که حق با او بود. دوستی های خوب به راحتی شکل نمی گیرند. چرا؟ یک دلیل این است که در جامعه ما رفت و آمد آسان است. آقای دارل سیفورد، گزارشگر خبری واشنگتن دیلی، چند سالی است که در مورد دوستی ها مطالعه و صحبت کرده است. او نظر یک زن در مورد تأثیر سهولت حرکت بر دوستی را گزارش می دهد: "من نه ساله بودم و تازه از کارولینای جنوبی به نیوجرسی نقل مکان کرده بودیم و من کسی را نمی شناختم. _ و او به من گفت: " آملیا، می‌دانم که احساس بدی داری چون هیچ دوستی نداری. اما می‌توانی این مشکل را حل کنی. فقط از خیابان عبور کن - می‌دانم که دختری همسن تو آنجاست - و در را بکوب و بپرس. او دوست تو باشد." "به عنوان یک بچه 9 ساله، من می توانستم این کار را انجام دهم. در را زدم و گفتم: "سلام، نام من آملیا است، و دوست دارم با هم دوست باشیم." و در کمال تعجب، او گفت که او هم دوست دارد - و ما با هم دوست شدیم." او اضافه کرد که انجام مستقیم آن همیشه در دوران کودکی مؤثر بوده است. اما وقتی دوران کودکی را ترک کرد، متوجه شد که پیروی از رویکرد مستقیم ساده برای او سخت‌تر می‌شود. بنابراین، به عنوان یک بزرگسال، آملیا آرزوی داشتن دوستان را داشت، اما وقتی قرار بود هر کاری انجام دهد، دستانش بسته بود. به گفته او، مشکل این است که جامعه به طرق مختلف به ما می آموزد که اقدام مستقیم روش قابل قبولی برای انجام کارها نیست. باید کمتر مستقیم باشیم تا در صورت رد پیشنهاد دوستی، احساساتمان جریحه دار نشود. آقای سیفورد در ادامه عقاید خود را در مورد این موضوع توضیح می دهد: "برای بسیاری از ما، دوستی بسیار مهم است، اما باید در ذهن خودمان نوع دوستی هایی را که می خواهیم روشن کنیم. آیا آنها باید بسیار نزدیک باشند یا حفظ شوند. آیا می خواهیم خودمان را به اشتراک بگذاریم یا می خواهیم روی سطح راه برویم؟" "برای برخی افراد، یک دوستی معمولی کافی است -- و این همه چیز درست است. اما در برخی مواقع باید مطمئن شویم که آنچه از دوستی انتظار داریم با آنچه دوستانمان از آن انتظار دارند یکسان است. اگر کسی از دوستی بیشتر می خواهد. دوستی نسبت به دیگری، و اگر در مورد آن صحبت نشود، ممکن است در نهایت فرد احساس کند که به اندازه کافی به او توجه نشده است. دوستی ها اما این روند باید به آرامی طی شود و تنها در صورتی ادامه یابد که نشانه‌هایی از علاقه وجود داشته باشد و تلاش‌های ما پاسخ داده شود." روابط عمیق زمان می برد. یکی دیگر از "مشکل های بزرگ" این است که فکر کنید یکی "مالک" دیگری است و باید تمام وقت خود را فقط با شما بگذراند. به همین ترتیب، دوستی ها مستلزم اقدام از طرف هر دو طرف هستند. خلاصه اینکه باید به اندازه ای که بپردازید. در نهایت بحث ایجاد دوستی پیش می‌آید، مگر اینکه زمان کافی را با هم بگذرانید، با تلفن صحبت کنید، نامه بنویسید، کارها را با هم انجام دهید، دوستی‌ها به تدریج از بین می‌رود. چرا ایجاد دوستی اینقدر دشوار است؟ شاید ممکن باشد همانطور که آقای سیفورد بیان می کند که ما به سادگی در یک مکان به اندازه کافی برای ایجاد یک دوستی واقعی نمی مانیم. با این حال، همه ما موافقیم که هر یک از ما باید به دقت در مورد نوع دوستی هایی که می خواهیم فکر کنیم. مانند همه روابط بین فردی. ، موفقیت بستگی به نوع دوستی ما، گشودگی به دیگران و تمایل به آزمایش دارد.
سوال: منظور نویسنده با گفتن این که "مادر من راهی برای رسیدن به اصل ماجرا داشت..." این است که _ .
1. مادرش همیشه می توانست برای او دوستانی پیدا کند
2. مادرش راهی برای دوستی با مردم داشت
3. مادرش توانست علت همه چیز را پیدا کند
4. مادرش قادر به حل مشکلات دشوار بود