متن: لیزا ده ساله است. او معلول است زیرا آسیب مغزی دارد. او تا یک سال پیش حتی نمی توانست ساده ترین کار را انجام دهد. او نمی توانست موهایش را شانه کند یا به خودش غذا بدهد. پدر و مادرش او را دوست داشتند. و مثل یک بچه با او رفتار کردند. آقای چینگ یک دختر و یک پسر دارد. هر دو بزرگ شده اند. آنها دور از پدرشان زندگی می کنند. آقای کلینگ احساس تنهایی می کرد. او تصمیم گرفت پدربزرگ رضاعی یک کودک معلول شود. و اینگونه بود که با لیزا آشنا شد. پدربزرگ ها و مادربزرگ های رضاعی پدربزرگ ها و مادربزرگ هایی هستند که با تولد خویشاوندی ندارند اما والدین رضاعی فرزندانی را که از آنها مراقبت می کنند دوست دارند. آنها همچنین به طرق خاصی به کودکان معلول کمک می کنند. آنها به لباس پوشیدن و غذا دادن به بچه ها کمک می کنند. برایشان می خوانند و برایشان داستان تعریف می کنند. آنها همچنین به درمان کودکان معلول کمک می کنند. درمان، درمان بیماری یا اختلال است. این به کودکان کمک می کند تا بر مشکلات خود غلبه کنند. آقای کلینگ زمانی که لیزا نه ساله بود به پدربزرگ و مادربزرگ رضاعی تبدیل شد. در ابتدا لیزا خجالتی بود. او می ترسید چون آقای کلینگ غریبه بود. اما او هر روز به دیدن او می آمد، به تدریج او شروع به اعتماد کرد. بالاخره لیزا به آقای کلینگ اجازه داد کارهایی برای او انجام دهد. کلینگ به جای اکثر پدربزرگ ها و مادربزرگ های رضاعی صحبت می کند وقتی می گوید: "همه ما سود می بریم. کودکان معلول به این دلیل سود می برند که به آنها کمک می کنیم تا زندگی مفیدتری داشته باشند. و ما سود می بریم زیرا می دانیم که کودکان به ما نیاز دارند و ما را دوست دارند. خوشبختی از آن."
سوال: بهترین عنوان برای این قسمت _ .
1. لیزا، یک دختر معلول
2. چرا او این کار را کرد؟
3. پدربزرگ و مادربزرگ رضاعی
4. بزرگترین خوشبختی!