متن: یک روز دوست داشتنی در پارک بود و استلا بیانچی با دو فرزندش در حال لذت بردن از نور خورشید بود که پسر جوانی حدودا چهار ساله به پسر دو ساله اش نزدیک شد و او را روی زمین هل داد. او می‌گوید: «من مدت کمی او را تماشا کرده بودم و پسرم چهارمین یا پنجمین فرزندی بود که او را هل داده بود. من به سمت آنها رفتم، پسرم را برداشتم، به طرف پسر برگشتم و با قاطعیت گفتم: "نه، ما فشار نمی آوریم." آنچه بعد اتفاق افتاد غیرمنتظره بود. استلا می‌گوید: «مادر پسر از آن طرف پارک به سمت من دوید. فکر می‌کردم او برای عذرخواهی به سمت من می‌آید، اما در عوض او شروع به داد و فریاد بر سر من کرد که فرزندش را سرزنش می‌کنم. تنها کاری که کردم این بود که به او اطلاع دادم رفتارش غیرقابل قبول است. آیا قرار بود من عقب بنشینم تا بچه او هر کاری می خواهد انجام دهد و به بچه های دیگر آسیب برساند؟" وادار کردن فرزندان خود به بازی خوب به اندازه کافی دشوار است. برخورد با فرزندان دیگران به یک خطر پنهان تبدیل شده است. در خانه من پریدن روی مبل ممنوع است. در خانه خواهرم تشویق می شود. وقتی بچه‌های او به سر می‌برند، خودم را زیاد «نه» می‌گویم. این بین خواهران خوب است اما وقتی با فرزندان دوستان یا آشنایان صحبت می کنید خطرناک می شود. پروفسور نائومی وایت از دانشگاه موناش موافق است: "کودکان همه یکسان بزرگ نمی شوند." اما هنوز این ایده وجود دارد که آنها دارایی والدین هستند. ما فرزندانمان را آینه ای از خود می بینیم، بنابراین اگر شما اگر می گویم فرزندم رفتار نامناسبی دارد، پس این به نوعی انتقاد از من است." در این شرایط، دشوار است که بدانید ابتدا باید مستقیماً به کودک نزدیک شوید یا به والدین. دو نظر وجود دارد. اندرو فولر، نویسنده کتاب «بچه های حیله گر» می گوید: «اول به سراغ بچه می رفتم. "معمولاً یک یادآوری آرام که "ما در اینجا این کار را انجام نمی دهیم" کافی است. بچه ها آنتن هایی برای نحوه رفتار در محیط های مختلف دارند." او خاطرنشان می‌کند که مطرح کردن این موضوع با والدین ممکن است باعث شود آنها احساس بی‌احتیاطی کنند، که می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند. البته ابتدا نزدیک شدن به کودک می تواند سردردهای خاص خود را نیز به همراه داشته باشد. به همین دلیل وایت توصیه می کند که ابتدا به والدین نزدیک شوید. او می گوید: نگرانی های خود را با والدین مطرح کنید و از آنها بخواهید که با آن برخورد کنند.» مردیت فولر روانشناس در پاسخ به این سوال که چگونه در این شرایط به والدین نزدیک شوید، پاسخ می دهد: «نیازهای خود را توضیح دهید و همچنین بر اهمیت دوستی تأکید کنید. با چیزی مانند این شروع کنید: "می دانم که فکر می کنی من احمق هستم اما در خانه من نمی خواهم ..."
سوال: به گفته پروفسور نائومی وایت، زمانی که از فرزندان فرد انتقاد می شود، احتمالاً والدین آنها احساس می کنند.
1. دلسرد
2. صدمه
3. متحیر شده
4. متأثر، تحت تأثیر، دچار، مبتلا