متن: امروز احساس وحشتناکی داشتم. سرم پر از مشکلات، بارها و سردرگمی بود. تصمیم گرفتم قدم بزنم با اینکه نمی دانستم کجا بروم. عجیب ترین اتفاق زمانی افتاد که من در این پیاده روی بودم. پیرمردی را دیدم که روی صندلی نشسته بود. او فروشنده کفش های دست دوم بود. فکر می کردم حداقل هفتاد ساله به نظر می رسد. او خیلی خسته به نظر می رسید و کسی کفش هایش را نمی خرید. می خواستم به او چیزی بدهم اما چیزی با خودم نیاورده بودم. سپس دختر کوچکی به سمت او آمد. از بچه شنیدم که گفت: پدربزرگ، می توانم کفش هایت را جلا بدهم؟ آن پیرمرد به او رحم کرد و کفشی به او داد تا صیقل دهد. دختر گفت: من کفش را جلا می‌دهم، زیرا برای خرید لباس مدرسه برای برادرم به پول نیاز دارم. این را شنیدم و اشک از چشمانم سرازیر شد. پیرمرد جواب داد: اوه دختر کوچولو، این کار را بس کن، با من بیا تا برایت لباس مدرسه بخرم. سپس آنها به سمت بازاری رفتند و من پشت سر آنها را دنبال کردم. در آنجا برای او لباس مدرسه خرید. دختر گفت: خیلی ممنون که این کار را کردی، خدا به تو برکت دهد. سپس او رفت و پیرمرد را خندان رها کرد. او از بازار دور شد، اما من او را متوقف کردم. در گوشش زمزمه کردم: تو قهرمانی! ممنون از لطفت! همانطور که دور می شدم، نگاهی به عقب انداختم و می دیدم که هنوز لبخند می زند. غم خود من ناپدید شد و با نور این عمل مهربانانه بدرقه شدم. شروع کردم به فهمیدن اینکه چیزهای زیادی برای شکرگزاری دارم. امیدوارم روزی بتوانم قدردانی خود را از آنچه دارم با الگوبرداری از پیرمردی که فقط کمی داشت، اما آن را به زیبایی با کسی که چیزی نداشت به اشتراک گذاشت، نشان دهم.
سوال: نویسنده با به اشتراک گذاشتن داستان می خواهد پیامی را منتقل کند که _ .
1. یک عمل محبت آمیز می تواند ما را شاد کند
2. پیرمرد ما را مثال زد
3. برخی از مردم فقیر به کمک ما نیاز دارند
4. ما باید از ترحم قدیمی ها دست برداریم