متن: برای دانش‌آموزان اهمیت زیادی دارد که بتوانند ریتم و صداهای یک شعر را درک کنند---بیشتر از اکثر قطعات نثر. این همیشه در یک زبان دوم آسان نیست، و بنابراین، من احساس می‌کنم که گوش دادن به معلم آنها شعر را می‌خواند یا به یک ضبط حرفه‌ای، شاید توسط شاعر یا یک بازیگر، ضروری است. مانند هر فعالیت شنیداری، دانش‌آموزان به نوعی آمادگی و تکلیف نیاز دارند تا بتوانند فعالانه درگیر شوند. ممکن است از آنها خواسته شود پیش‌بینی‌هایی را که از یک بحث گرم‌آمیز ناشی می‌شود بررسی کنند، دوبیتی‌های قافیه پیشنهادی خود را با شاعر مقایسه کنند، یا کلمات و هجاهای تاکیدی را شناسایی کنند. همچنین ممکن است بخواهید دانش آموزان خود را وادار کنید تا به بحث های ضبط شده یا زنده در مورد اشعار گوش دهند. به عنوان مثال، این می تواند به شکلی باشد که یک زن و شوهر از معلمان یا گروهی از دانش آموزان دیدگاه های خود را در مورد یک شعر بیان می کنند یا حتی با شاعر مصاحبه می کنند. من از طرفداران پر و پا قرص گوش دادن با اره منبت کاری اره مویی هستم به دلیل شکاف طبیعی اطلاعات. اگر مدرسه شما دارای امکانات است، ممکن است دوست داشته باشید: دانش آموزان خود را به دو یا حتی سه گروه تقسیم کنید، به هر گروه یک نوار یا سی دی متفاوت و وظایفی بدهید تا روی آنها کار کنند، سپس آنها دوباره گرد هم می آیند تا آموخته های خود را به اشتراک بگذارند. به یاد داشته باشید که اشتیاق شما یک عامل کلیدی در هر فعالیت مرتبط با ادبیات در کلاس درس است. در نهایت، تشویق هنر به خاطر هنر را فراموش نکنید. گوش دادن برای لذت، به شعر (یا هر چیز دیگری، برای آن موضوع) باید در هر فرصتی تقویت شود، زیرا مزایای آشکاری دارد که شامل انگیزه، اکتساب واژگان و استقلال زبان آموز است. بسیاری از اشعار آهنگ های خوب را می توان شعر نامید و در کلاس درس با آن برخورد کرد، در صورتی که قوانین کپی رایت اجازه می دهد.
سوال: به نظر شما این متن برای چه کسی نوشته شده است؟
1. دانش آموزان.
2. شاعران
3. معلم ها.
4. خوانندگان.