متن: وقتی دانش‌آموز دبیرستانی بودم، ریاضیات برای من و چند نفر از همکلاسی‌هایم مانع بزرگی به نظر می‌رسید. وقتی به کلاس نهم رسیدیم، آقای ایر، یک معلم ریاضی سخت‌گیر که معلم کلاس ما هم بود، پیدا کردیم. او همیشه به این موضوع پایبند بود. نظم و انضباط او. ما مجبور بودیم به موقع می رسیدیم، به سخنرانی های او توجه کامل می کردیم و جرأت نداشتیم از هیچ یک از تکالیفش غافل شویم. با این حال، به عنوان معلم کلاس خود، ما او را بهتر شناختیم. وقتی متوجه شد که برخی از ما یک روز با نزدیک شدن به امتحانات میان ترم دچار بی قراری می شویم، او از حل یک مسئله ریاضی دست کشید تا دلیل آن را از ما بپرسد." ما آهی کشیدیم.» می ترسیم که هرگز نتوانیم قبل از امتحانات نسخه خود را به پایان برسانیم. آقای ایر به ما گفت: "هیچ چیز غیرممکن نیست." "این کلاس در طبقه دوم است. آیا برای رسیدن به اینجا مشکل دارید؟" ما با نگاه های خالی واکنش نشان دادیم. او در پاسخ به سؤال خود گفت: «نه، نمی‌کنی!» او در پاسخ به سؤال خود گفت.» شما یک پله دارید که به شما کمک می‌کند تا به این سطح بالا بروید. هر کاری را می توان حل کرد اگر روی اقدام فوری که باید انجام شود تمرکز کنید. بقیه از خود مراقبت خواهند کرد، اگر به آن ادامه دهید. یک قدم در یک زمان. این راز است." سپس او یک شعار اول را روی تخته سیاه نوشت -- طولانی ترین سفر با یک قدم شروع می شود. پس از شنیدن قیاس راه پله او، متوجه شدیم که چرا او این سؤال را از ما پرسید و او را در دید جدیدی دیدیم. بیشتر همکلاسی‌های من در ریاضیات امتیاز کسب کردند. و من معلم زبان انگلیسی شدم. تا امروز، هرگاه توصیه‌های ارزشمند آقای ایر را به دانش‌آموزان خود منتقل می‌کنم، با چشم‌انداز بار تحصیلی سبک‌تر، خوش‌بین می‌شوند.
سوال: چرا نویسنده و همکلاسی هایش با خیره های خالی واکنش نشان دادند؟
1. چون آن‌ها خسته‌تر از آن بودند که بفهمند آقای ایر چه گفت.
2. زیرا آنها از چنین مشکل باورنکردنی غافلگیر شدند.
3. چون به هیچ درسی که برای امتحانشان خوب نبود علاقه ای نداشتند.
4. زیرا ابتدا فکر می کردند رسیدن به طبقه دوم هیچ ارتباطی با نگرانی ندارد.