متن: مادر موفق شد چند قلم موی دیگر به همراه یکی دو کتاب طراحی و یک مداد برایم بخرد. این البته دامنه بیان من را گسترش داد و به من امکان داد تا انتخاب بیشتری از موضوعات داشته باشم. پس از چند هفته اول عدم اطمینان و ناهنجاری، من با رضایت از سرگرمی جدیدم آرام گرفتم. من هر روز به تنهایی در طبقه بالا در اتاق خواب پشتی نقاشی می کردم. در حال تغییر بودم. آن موقع نمی دانستم، اما راهی پیدا کرده بودم که دوباره خوشحال باشم و برخی از چیزهایی را که باعث ناراحتی ام شده بود را فراموش کنم. مهمتر از همه یاد گرفتم خودم را فراموش کنم. من بیرون رفتن با برادرانم را از دست ندادم، زیرا چیزی داشتم که ذهنم را فعال نگه دارد، چیزی که هر روز را به چیزی تبدیل کنم که منتظرش باشم. ساعت‌ها روی زمین می‌نشستم، برس را بین انگشتان پایم می‌گرفتم، پای راستم را زیر پای چپم جمع می‌کردم، دست‌هایم را محکم از پهلو گرفته بودم، دست‌هایم را گره می‌کردم. تمام رنگ‌ها و قلم‌هایم دورم بود و از مادر یا پدر می‌خواستم کاغذ طراحی را با چسب به زمین بچسبانند تا ثابت بماند. وضعیت بسیار ناخوشایندی به نظر می رسید، با سرم تقریباً بین زانوها و پشتم خمیده بود، اما بهترین عکس هایم را به این شکل کشیدم، با کف چوبی به عنوان تنها سه پایه ام. کم کم شروع به بهبودی از افسردگی قبلی ام کردم. وقتی نقاشی می‌کردم، احساس شادی خالصی داشتم، احساسی که قبلاً هرگز تجربه نکرده بودم و به نظر می‌رسید که مرا از خودم بالاتر می‌برد.
سوال: به گفته نویسنده، بهترین چیز در مورد نقاشی این بود که _ .
1. این باعث شد که او احساس خوشحالی کند
2. خاطرات شیرین را زنده کرد
3. یادگیری آن آسان و دلپذیر بود
4. می تواند به او کمک کند زمان را بکشد