متن: به سختی می توان فردی را در آمریکا پیدا کرد که هرگز همبرگر نخورده باشد، اما این غذای محبوب در اصل در آمریکا ساخته نشده است. همبرگر اصلی را می‌توان به قرون وسطی داد و ستد کرد، زمانی که روس‌ها گوشت خام را می‌خوردند که با چاقوی کسل‌کننده‌ای خراشیده و خرد می‌شد و به شکل پت در می‌آمد، به آن استیک تارتار می‌گفتند. این اولین قدم از یک سری طولانی از پیشرفت‌ها بود که در نهایت منجر به تولید همبرگر آنگونه که امروز می‌شناسیم شد. ملوانان آلمانی در تماس خود با روس‌ها گوشت خام را برداشتند و به بندر محل زندگی خود در هامبورگ بازگرداندند. اما مردم آنجا عادتی به خوردن گوشت خام نداشتند، بنابراین بیرون استیک روسی را آب پز کردند. بنابراین استیک همبرگر متولد شد. استیک همبرگر توسط مهاجران قرن نوزدهم به آمریکا آورده شد. لویی لاسن، آشپزی در نیوهیون، کانکتیکات، استیک همبرگر را با قرار دادن آن بین دو تکه نان تغییر داد. اما همبرگر واقعی آمریکایی در سنت لوئیس در نمایشگاه خرید لوئیزیانا در سال 1904 به وجود آمد. یک آشپز خجالتی در نمایشگاه به سرعت نان های گوشت گاو آب پز را بین نان ها سیلی زد و آنها را برای جمعیتی خواستار سرو کرد که با خوشحالی آنها را بلعیدند. در ابتدا این غذای جدید از تکه‌های گوشت ضعیف‌تری ساخته می‌شد که برای هیچ چیز دیگری استفاده نمی‌شد، اما قبل از آن خراش‌ها کافی نبود. تقاضا برای مقادیر بیشتر همبرگر تنها با استفاده از برش های بیشتر و بهتر برآورده می شود. غرفه های همبرگر در سرتاسر کشور پدید آمد و صنعت جانبی چاشنی ها مانند سس کچاپ و لذیذ رشد کرد.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که شهروندان همبرگر _ .
1. فقط گوشت خام تازه را دوست داشت
2. فکر می کرد روس ها بسیار باهوش هستند
3. در پذیرش آداب و رسوم جدید کند بودند
4. گوشت خام را اشتها آور نمی دانند