متن: پنج شش سال پیش در یک سخنرانی در مورد علم توجه شرکت کردم. پروفسوری که در دانشکده پزشکی تحقیقاتی انجام می‌دهد، درباره کوری توجه صحبت می‌کرد، ویژگی اساسی مغز انسان که وقتی روی یک کار تمرکز می‌کنیم، تقریباً همه چیز را از دست می‌دهیم. از آنجایی که ما نمی توانیم چیزی را که نمی بینیم ببینیم، استاد ما مصمم بود که ما را در جریان کار قرار دهد. او از ما خواست تا ویدیویی از شش نفر که توپ‌های بسکتبال را به جلو و عقب پرتاب می‌کنند، سه نفر با پیراهن سفید و سه نفر مشکی تماشا کنیم، و وظیفه ما این بود که فقط ردیابی پرتاب‌ها در بین مردم سفیدپوش را دنبال کنیم. نوار پیچید و همه شروع به شمردن کردند. همه به جز من من نارساخوان هستم، و لحظه ای که آن نوار را با پرتاب کننده های گیج کننده بسکتبال دیدم، می دانستم که نمی توانم حرکات آنها را پیگیری کنم، بنابراین اجازه دادم ذهنم سرگردان شود. من کنجکاو شدم، اما وقتی حدود 30 ثانیه از نوار گذشت، یک گوریل در میان بازیکنان وارد شد. او (بعداً فهمیدیم یک دانش آموز دختر با لباس گوریل بود) به دوربین خیره شد، با مشت به سینه اش زد و سپس در حالی که آنها به پاس دادن توپ ها ادامه می دادند، رفت. وقتی نوار متوقف شد، استاد پرسید چند نفر حداقل یک دوجین پرتاب بسکتبال را شمرده اند. دست ها همه جا بالا رفت. سپس پرسید که چه کسی 13، 14 را شمرده است و به کسانی که 15 نمره عالی را زده اند تبریک گفت. سپس پرسید: "و چه کسی گوریل را دید؟" دستم را بالا بردم و با تعجب متوجه شدم که من تنها کسی هستم که پشت میز من است و یکی از سه یا چهار نفر در اتاق بزرگ است که این کار را می کند. او ما را آماده کرده بود، ما را در کوری توجه خودمان به دام انداخته بود. بله، یک حقه وجود داشت، اما او کسی نبود که آن را روی ما بازی کرده بود. با تمرکز زیاد روی شمردن، موفق شده بودیم گوریل را که در میان بود از دست بدهیم. نابینایی توجه اصل سازماندهی اساسی مغز است و من معتقدم که فرصت بزرگی را در اختیار ما قرار می دهد. برداشت من با بسیاری از دانشمندان علوم اعصاب متفاوت است: جایی که آنها کاستی های فرد را می بینند، فرصتی برای همکاری احساس می کنم. خوشبختانه، با توجه به ماهیت تعاملی بیشتر زندگی ما در عصر دیجیتال، ما ابزارهایی برای کنترل اشکال مختلف توجه و استفاده از آنها داریم. اعتراف به این که همه چیزهایی که در مورد چگونگی توجه آموخته ایم به این معنی است که همه چیزهای دیگر را از دست داده ایم، آسان نیست. برای ما افراد منطقی، باهوش و با اعتماد به نفس آسان نیست که اعتراف کنیم که کلید موفقیت ما - توانایی ما در کشف یک مشکل و حل آن، دستاوردی که در تمام آن سال‌ها در مدرسه و بعد از آن به دست آورده‌ایم - ممکن است دقیقاً همان محدودیت‌هایی باشد. ما هیچ کس هرگز به ما نگفته است که روش دید ما همه چیزهای دیگر را کنار گذاشته است.
سوال: به نظر نگارنده، کوری توجه _ .
1. باید به عنوان نقص فردی تلقی شود
2. اگر بتوانیم مشکلات را کشف کرده و آنها را حل کنیم، ممکن است بر آن غلبه کنیم
3. این امکان را برای ما فراهم می کند که برای یک هدف مشترک با هم کار کنیم
4. به ما کمک می کند تا به افراد منطقی، باهوش و با اعتماد به نفس تبدیل شویم