متن: ما تحمل شگفت انگیزی را برای نوعی از آلودگی که یک مشکل رو به رشد است نشان می دهیم: سر و صدا. ترافیک هواپیما در سال پنج درصد افزایش می یابد. سر و صدای شهری هر ده سال دو برابر می شود. از طریق هوا، زمین و دریا، ما با هجومی از سر و صدا مواجه هستیم که توانایی ما را برای زندگی در این دنیا تهدید می کند. ما به خودمان حق سروصدا داده ایم. اما در مورد مسئولیت های ما چطور؟ آیا ما احساس مسئولیت صوتی را توسعه داده ایم؟ شواهد نشان می دهد که ما این کار را نکرده ایم. به نظر می رسد بسیاری از مردم بر این باورند که حق نامحدودی دارند که با ماشین ها و موتورها و با موسیقی بلند در خانه و خیابان سروصدا کنند. در برخی از کشورها اقداماتی انجام شده است تا مردم را مجبور به ایجاد سر و صدای کمتر کنند. به عنوان مثال در بریتانیا قانونی تصویب شده است که از ایجاد مزاحمت برای همسایگان خود در شب جلوگیری می کند. به طور گسترده پذیرفته شده است که ما باید با زباله های خود به شیوه ای مسئولانه برخورد کنیم. سر و صدا در واقع شکل مخصوصاً موذیانه ای از زباله است. زندگی اجتماعی را از بین می برد، ما را به خانه هایمان تعقیب می کند، ما را از خواب باز می دارد و عامل بسیاری از بیماری های مرتبط با استرس و همچنین کاهش شنوایی است. محیط آکوستیک ما متعلق به همه ماست. همه حق استفاده از آن را دارند، اما هیچکس حق سوء استفاده از آن را ندارد. بیایید استفاده مسئولانه از آن را شروع کنیم.
سوال: متن احتمالاً به _ نوشته شده است.
1. مسئولیت صوتی را معرفی کنید
2. از مردم بخواهید سر و صدای کمتری ایجاد کنند
3. زباله و سر و صدا را مقایسه کنید
4. نگرش مردم به سر و صدا را شرح دهد