متن: تنها در بیابان. هیچی جز جنگل دنیایی از سایه با پرتوهای نور که مانند موهای بلوند از تاج درختان غول پیکر فرو می ریزند. جنگل در آفتاب ظهر. همه چیز بی حرکت صدایی از آسمان و زمین نیست. سکوت کامل فقط مقداری نارگیل در فواصل طولانی، بسیار دور می‌ریزد. جهان به لمس نرم علف های خنک در امتداد پشت برهنه ام و بوی شیرین خاک و پوشش گیاهی غنی کاهش یافت. با چشمان بسته در کنار بار سنگین میوه و هیزم، از احساس جریان خون تازه در تمام قسمت های بدنم و هوای تازه جنگل که هر گوشه از ریه هایم را پر کرده بود، لذت می بردم. بی‌حرکت می‌توانستم خورشید را از میان پلک‌های بسته‌ام ببینم، تنها در آسمان، مثل خودم تنها و مثل همه چیز بی‌حرکت و ساکت. زمین مطمئناً از چرخش ایستاده بود و در جایی از این سیاره قرار بود ترافیک خروشان در خیابان های شلوغ وجود داشته باشد. چه فکر احمقانه و باور نکردنی! یک نارگیل دیگر افتاد، تا دنیا را کاملاً متوقف کند. مجبور شدم روی شکمم بغلم تا احساس کنم حداقل می توانم حرکت کنم و صدا ایجاد کنم. بعد شرکت پیدا کردم. مورچه‌ای قهوه‌ای کوچولو با کمی کاه خشک در جنگل‌های برگ‌ها و علف‌های زیر دماغم تلاش می‌کرد تا راهش را پیدا کند. فکر می‌کردم آیا می‌توانم باری را که بچه‌اش می‌کشد، بلند کنم، اما کوچک‌ترین نشانه‌ای از خستگی نشان نمی‌دهد و با هر شش پا، اول سر یا آخر سر، تلاش می‌کرد و حس‌کننده‌هایش را با انرژی تکان می‌داد که انگار سفر تازه شروع شده است. چه کسی تا به حال یک مورچه خسته دیده است؟ خستگی، خستگی نامطلوب، محدود به حیوانات شکار شده، بردگان و انسان مدرن است. برای یک کارمند اداره راه رفتن پنج بلوک با یک کیف بارگذاری شده به همان اندازه تلاش بزرگی است که برای یک جنگل نشین که بزی را بر پشتش دارد از یک دره عبور کند. وقتی سال ها نشسته اید بلند شدن و بالا رفتن یا دویدن به همان اندازه سخت است که وقتی ماه ها در رختخواب هستید بلند شوید و راه بروید. بدن عجیب است. از آن دریغ کنید و تقریباً برای هیچ چیز واقعاً خسته می شوید. از آن استفاده کنید، و تقریبا هیچ چیز شما را واقعا خسته نمی کند. از جایم بلند شدم. شنیده بودم که اسبی در دره می‌چرخد. بالای سرم، در دشت‌های باز کوهستانی، اسب‌های وحشی بودند. اما در پایین دره هرگز اسبی نبود مگر اینکه مردی روی آن بود. یکی از دره بالا می رفت و همسرم تنها بود.
سوال: نظر نویسنده در مورد مورچه چیست؟
1. او نگرش آن را نسبت به کار تحسین کرد.
2. او از تلاش های خستگی ناپذیر آن شگفت زده شد.
3. او با مورچه کوچک ابراز همدردی کرد.
4. او راضی بود که آن را به عنوان یک همراه داشته باشد.