متن: چرا ما می خندیم و از چیزهای مختلف، از جناس گرفته تا جناس، سرگرم می شویم؟ چرا برخی چیزها برای برخی افراد خنده دار است و برای برخی دیگر نه؟ چگونه است که در حالی که یک شوخی موفق می تواند باعث لذت شود، یک شوخی بیمار می تواند آسیب جدی ایجاد کند؟ در طول قرن‌ها، محققان مختلفی تلاش کرده‌اند نظریه‌ای درباره شوخ طبعی ارائه دهند که مورد توافق جهانی قرار گرفته است. افلاطون و ارسطو نظریه برتری را ارائه کردند، این ایده که مردم به بدبختی دیگران می‌خندند. به نظر می‌رسد نظریه آنها تمسخر را توضیح می‌دهد، اما اینطور نیست. زیگموند فروید برای تئوری تسکین خود استدلال کرد، این مفهوم که شوخ طبعی راهی است برای افراد برای رهایی از تنش روانی و آشکار کردن ترس‌ها و خواسته‌های درونی‌شان. نظریه او برای جوک‌های کثیف به خوبی جواب می‌دهد، اما برای بیشتر جناس‌ها خوب عمل نمی‌کند. . اکثر طنزپردازان امروزی با نظریه ناسازگاری موافقند، این ایده که طنز زمانی به وجود می آید که بین آنچه مردم انتظار دارند اتفاق بیفتد و آنچه واقعاً اتفاق می افتد شکاف وجود دارد. اما دانشمندان دریافته اند که در کمدی، غیرمنتظره بودن بیش از حد ارزش گذاری می شود. با هدف ایجاد یک توضیح جدید و رضایت‌بخش‌تر، من «نظریه نقض ملایم» را ارائه کردم، این ایده که طنز زمانی به وجود می‌آید که چیزی اشتباه یا تهدیدکننده به نظر می‌رسد، اما در واقع خوب یا بی‌خطر است. برای مثال، یک شوخی کثیف، با اخلاقی معامله می‌کند. یا تخلفات اجتماعی، اما تنها زمانی باعث خنده می‌شود که فردی که گوش می‌دهد آنقدر باز باشد که موضوع را خوب در نظر بگیرد تا درباره آن صحبت کند. و در حالی که بیشتر تئوری‌های طنز برای توضیح دادن قلقلک کردن، یا کاملاً از این پدیده اجتناب کرده‌اند، تئوری من حتی این نوع خنده‌ها را توجیه می‌کند. غلغلک دادن شامل تجاوز به فضای فیزیکی شخصی به روشی ملایم است. مردم نمی‌توانند خود را قلقلک دهند - زیرا این کار را انجام می‌دهد. تخلف نیست
سوال: نگرش نویسنده نسبت به نظریه افلاطون و ارسطو چیست؟
1. بحرانی.
2. تایید کردن
3. بی توجه
4. غیر واضح