متن: شهر نیویورک قصد دارد فروش نوشابه‌های گازدار بزرگ و سایر نوشیدنی‌های شیرین را در رستوران‌ها، سینماها و گاری‌های خیابانی ممنوع کند تا با افزایش چاقی مبارزه کند. این ممنوعیت تقریباً بر تمام نوشیدنی‌های شیرین محبوبی که در رستوران‌های فست‌فود و حتی مراکز ورزشی یافت می‌شوند، از نوشیدنی‌های انرژی‌زا گرفته تا چای سرد از قبل شیرین شده، تأثیر می‌گذارد. فروش هر فنجان یا بطری نوشیدنی شیرین بزرگتر از 16 اونس بر اساس طرح اولین کشور ممنوع خواهد بود. این معیار در مورد نوشابه های رژیمی، آب میوه، آب ویتامینه بدون کالری، نوشیدنی های لبنی مانند میلک شیک یا نوشیدنی های الکلی اعمال نمی شود. آن را به نوشیدنی های فروخته شده در فروشگاه های مواد غذایی یا فروشگاه های رفاه گسترش نمی یابد. استفان فریدمن، سخنگوی انجمن نوشیدنی شهر نیویورک، از طرح شهر انتقاد کرد و گفت که این طرح تمرکز را از کار سختی که باید در این زمینه انجام شود دور می کند. کلی براونل، مدیر مرکز راد برای سیاست غذایی و چاقی در دانشگاه ییل، گفت که معتقد است این ممنوعیت موثر خواهد بود. درست نیست که همه تقصیرهای چاقی را به گردن نوشیدنی های قندی بیندازیم، اما آنها به شدت با افزایش چاقی در 30 سال گذشته مرتبط هستند. دکتر فارلی، کمیسر بهداشت، گفت که شهر نرخ چاقی بالاتری را در محله‌هایی که مصرف نوشابه‌های گازدار رایج‌تر است، داشته است. مقامات شهر گفتند که آنها معتقدند که در نهایت محبوبیت پیدا خواهد کرد و دولت‌های سراسر ایالات متحده را وادار به پیروی از قوانین مشابه خواهند کرد. آقای بلومبرگ در دوره مسئولیت خود مجموعه ای از قوانین از جمله ممنوعیت استعمال دخانیات در رستوران ها و پارک ها، ممنوعیت چربی های ترانس در غذای رستوران ها و الزامی برای درج نمرات بازرسی بهداشتی در ویترین رستوران ها وضع کرده است. به دلیل این اقدامات، کسانی که این ممنوعیت ها را تهدیدی برای آزادی شخصی می دانند، شهردار را به عنوان دایه بلومبرگ مورد خنده قرار دادند. اما بسیاری از اقدامات اتخاذ شده در نیویورک به الگویی برای شهرهای دیگر تبدیل شده است، از جمله ممنوعیت استعمال دخانیات و چربی‌های ترانس، و همچنین استفاده از تبلیغات گرافیکی برای مبارزه با مصرف سیگار و نوشابه، و تقاضا از رستوران‌ها برای ارسال محتوای کالری در کنار قیمت‌ها. .
سوال: نگرش استفان فریدمن نسبت به طرح شهر چیست؟
1. او فکر می کند ممکن است مفید باشد.
2. او فکر می کند این کار غیر منطقی است.
3. او فکر می کند که باید در شهرهای دیگر دنبال شود.
4. او فکر می کند که ممکن است آن طور که انتظار می رود مؤثر نباشد.