متن: در سال 490 قبل از میلاد، پیام آور یونانی، فیدیپیدس، حدود 40 کیلومتر از شهر "ماراتون" تا آتن دوید تا پیروزی آتن بر مقدونیه را اعلام کند. از آن زمان، مسابقه 42 کیلومتری "ماراتن" به یک آزمون عالی برای ورزشکاران تبدیل شده است. با این حال، برای سال‌ها، فقط مردان اجازه داشتند در این مسابقه شرکت کنند، زیرا گفته می‌شد این مسافت برای زنان غیرقابل تحمل است. در سال 1966، یک زن آمریکایی به نام روبرتا گیب ثابت کرد که این ایده اشتباه است. گیب همیشه از دویدن لذت می‌برد. یک روز در سال 1964، او در حالی که در جنگل می‌دوید، ماراتن بوستون را دید. از آنجایی که دویدن برای او اهمیت زیادی داشت، او شروع به تمرین سخت‌تر کرد، به امید اینکه روزی به ماراتن بپیوندد. گیب در نهایت برای دویدن در ماراتن بوستون در سال 1966 درخواست داد، اما به او اجازه ورود داده نشد زیرا انجمن ماراتن بوستون معتقد بود که زنان برای دویدن 42 کیلومتر به اندازه کافی قوی نیستند. با این حال، این هیچ مانعی برای گیب نبود، زیرا او می‌دانست که قدرت فیزیکی و ذهنی لازم برای تکمیل مسابقه را دارد. روزی که ماراتن بوستون در سال 1966 برگزار شد، گیب در میان بوته‌ها پنهان شد و با شروع مسابقه به داخل مسابقه پرید. او مسابقه را در 3 ساعت و 21 دقیقه به پایان رساند و دو سوم مردان مسابقه را شکست داد و ثابت کرد که زنان می توانند در ماراتن شرکت کنند. اگرچه کاری که گیب انجام داد فقط برای تحقق رویای خود بود، با این کار او به دنیا نشان داد که زنان می توانند کارهای بزرگتری از آنچه بسیاری از مردم تصور می کردند انجام دهند.
سوال: با توجه به متن، از داستان روبرتا گیب چه چیزی می توانیم بیاموزیم؟
1. بیشتر زنان در ماراتن ها کندتر از مردان می دویدند.
2. شرکت در ماراتن بهترین راه برای اثبات قدرت است.
3. حداقل دو سال طول می کشد تا تمرین کنید تا یک دونده ماراتن شوید.
4. زنان ممکن است بتوانند به چیزهای بزرگتر از آنچه انتظار می رود دست یابند.