متن: حتما ساعت نه بود که از سر کار به خانه برگشتم چون هوا تاریک شده بود. وقتی به دروازه‌ها نزدیک شدم، چراغ‌های ماشین را خاموش کردم تا از تاب خوردن پرتو از پنجره و بیدار کردن جک، که در خانه با من شریک بود، جلوگیری کنم. اما من نیازی به این کار نداشتم. من متوجه شدم که چراغ او هنوز روشن است، بنابراین او به هر حال بیدار بود - مگر اینکه هنگام خواندن خوابش ببرد. ماشین را کنار گذاشتم و از پله ها بالا رفتم. سپس در را آرام باز کردم و به اتاق جک رفتم. او بیدار در رختخواب بود، اما حتی به سمت من برنگشت. "چه خبر، جک؟" من پرسیدم. گفت: «به خاطر خدا سر و صدا نکن. نحوه صحبت او مرا به یاد کسی می انداخت که درد داشت و می ترسد در صورت آسیب جدی به خودش صحبت کند. جک گفت: "کفش هایت را در بیاور، نویل." فکر کردم حتما مریض است و بهتر است به او راه بدهم تا راضی نگه دارم. او توضیح داد: اینجا یک مار هست. بین برگه‌ها خواب است. به پشت دراز کشیده بودم و داشتم می‌خواندم که آن را دیدم. می‌دانستم که حرکت کردن است. من حتی می‌خواستم نمی‌توانستم حرکت کنم. متوجه شدم که حرفش جدی است. جک ادامه داد: "من به شما وابسته بودم که به محض اینکه به خانه آمدید با پزشک تماس بگیرید." او گفت: "هنوز من را گاز نگرفته است، اما جرات نمی کنم کاری انجام دهم که ناراحتش کنم. ممکن است بیدار شود. حالم به هم می خورد." فرصتی برای بحث یا عذرخواهی برای دیر آمدن وجود نداشت. تا جایی که می توانستم به او نگاه کردم و به دکتر تلفن زدم.
سوال: وقتی به خانه رسید، نویل متوجه شد که _ .
1. جک موقع خواندن خوابش برده بود
2. جک مدتی بود که مطالعه کرده بود
3. چراغ جک خاموش نشد
4. جک آماده جواب دادن به دکتر بود