متن: نقطه برجسته سفر من پاریس بود، شهری که همیشه آرزوی دیدنش را داشتم. اما حالا از سفر بدون همراه می ترسیدم. خودم را فولاد زدم و به هر حال رفتم. وحشت زده به ایستگاه قطار پاریس رسیدم. چمدان قرمز پشت سرم، مسافران عرق کرده مرا هل دادند. در اولین سفرم در مترو، با یک جیب بر دست و پا چلفتی مواجه شدم. او را با نگاهی ذوب کردم، و او دستش را از کیفم راحت کرد تا در ماشین شلوغ محو شود. در توقف، چمدان سنگینم را از پله های شیب دار بالا بردم و از سردرگمی یخ زدم. جایی در این شهر گیج کننده، هتل من پنهان شده بود، اما ناگهان نتوانستم مسیرهای خود را بخوانم. دو نفر را متوقف کردم. هر دو با آن پاریسی به من سلام کردند. چهره ای که گفت: "بله، من انگلیسی صحبت می کنم، اما اگر می خواهید با من صحبت کنید، باید با فرانسوی خود مبارزه کنید." وقتی بالاخره هتل را پیدا کردم، قلبم به تپش افتاد. بعد وقتی اتاقم را دیدم نمی توانستم بمانم آیا می توانم؟ کاغذ دیواری انگار از میان آتش رد شده بود. حمام پایین راهرو بود و پنجره به دیوار آجری ساختمان دیگری نگاه می کرد. به پاریس خوش آمدید. این سومین هفته دوری من از خانه و بچه هایم بود. تنها، تنها و بسیار ترسیده وارد رمانتیک ترین شهر دنیا شد. مهمترین کاری که در پاریس انجام دادم در آن لحظه اتفاق افتاد. می دانستم که اگر همان موقع بیرون نروم و جایی برای صرف شام پیدا نکنم، تمام مدتی که در پاریس بودم در این مکان پنهان می شدم. شاید هرگز یاد نگیرم که از دنیا به عنوان یک فرد مجرد لذت ببرم. بنابراین بیرون رفتم. شب در پاریس سبک و گرم بود. در مسیری پر پیچ و خم قدم زدم، به آواز خواندن پرندگان گوش دادم، کودکان را تماشا کردم که قایق های بادبانی اسباب بازی را در یک فواره بزرگ شناور می کردند. پاریس بود. زیبا. و من اینجا تنها بودم اما ناگهان تنها نبودم. احساس موفقیت من در غلبه بر ترسم باعث شده بود احساس آزادی کنم و رها نشده باشم. در طول اقامت یک هفته‌ام در پاریس، هر کاری که لازم بود انجام دادم، و این بهترین هفته تعطیلات اروپایی‌ام بود. با ایمان به قدرت شفابخش سفر انفرادی به خانه برگشتم. سفر به تنهایی با مطالبه خود، مشکلاتش را جبران می‌کند. اتکا و ایجاد نوعی اعتماد به نفس که به زندگی مجردی کمک می کند. مسلماً پاریس به تنهایی استعاره من از چالش های زندگی شد. حالا وقتی با مانعی روبرو می شوم فقط به خودم می گویم: اگر بتوانم به پاریس بروم، می توانم به هر جایی بروم. .
سوال: وقتی نویسنده به آنها مراجعه کرد، دو پاریسی چه واکنشی نشان دادند؟
1. آنها به گرمی به او کمک کردند.
2. از او خواستند که فرانسوی صحبت کند.
3. آنها فکر می کردند که او باید برای یادگیری زبان فرانسه تلاش کند.
4. آنها نشان دادند که فقط مایل به برقراری ارتباط به زبان فرانسوی هستند.