متن: من در خانواده ای بزرگ شدم که هر روز عصر با هم شام می خوردند. اگرچه پدر و مادرم از شراب لذت می بردند، اما به ندرت در طول هفته و همیشه در حد اعتدال می نوشیدند. در مورد خودم، 1 به نوشیدنی های الکلی علاقه ای نداشتم و همچنین دوستان دبیرستانی من نیز علاقه ای نداشتند. بنابراین وقتی برای اولین سال زندگی دانشگاهی ام به محوطه دانشگاه رسیدم، کمی شوکه شدم. بسیاری از رویدادهای مختلف برای دانشجویان سال اول سازماندهی شده بود، اما همه آنها یک چیز مشترک داشتند: الکل، و مقدار زیادی از آنها. این که می خواستم کنار گذاشته شوند، من به تعدادی از رویدادها پیوستم. اما همیشه زود به خانه برمی گشتم و احساس ناامیدی می کردم. شخصیت، علایق و تجربیات شما اصلا مهم نبود، فقط اینکه قبل از بیهوش شدن می‌توانید چند نوشیدنی الکلی جذب کنید. به نظرم کم عمق می آمد. می‌خواستم با هم‌کلاس‌های جدیدم آشنا شوم، نه با سرعت آنها. می تواند یک پیمانه آبجو کم کند با این حال، به تدریج متوجه شدم که دوستان واقعی شما را با میزان نوشیدنی شما قضاوت نمی کنند و راه های دیگری برای دوست یابی وجود دارد. من به یک انجمن عکاسی پیوستم، یک دوره کمک های اولیه را گذراندم، و هر آخر هفته با یک هم کلاسی به دوچرخه سواری می رفتم. دریافتم که با درگیر شدن در این فعالیت‌ها و به اشتراک گذاشتن لذت یادگیری مهارت‌های جدید با هم در یک گروه، پیوندهای بسیار قوی‌تری با دوستان جدیدم ایجاد کردم که حتی قوی‌ترین نوشیدنی‌های الکلی می‌توانست آنها را تشویق کند. درس ارزشمند دیگری که یاد گرفتم این است که اگر نمی خواهید نوشیدنی بنوشید، گفتن "نه" کاملاً اشکالی ندارد. با این حال، در بسیاری از جوامع غربی، به ویژه بریتانیا، نوشیدن الکل به یک امر عادی تبدیل شده است. بسیاری از افرادی که الکل می‌نوشند لزوماً نمی‌خواهند، اما در برابر فشار همسالان تسلیم می‌شوند - از «نه» گفتن می‌ترسند.
سوال: نویسنده چگونه در دانشگاه دوستان واقعی پیدا کرد؟
1. با «نه» گفتن به نوشیدنی های الکلی.
2. با دوری از فعالیت های گروهی.
3. با تسلیم شدن در برابر فشار همسالان.
4. با پیوستن به افراد دارای علایق مشترک.