متن: یک روز که در اتوبان رانندگی می کردم، متوجه شدم که در تمام مسیر دیوارهای جداکننده بزرگی وجود دارد که بین آن و جاده موازی با آن ساخته شده بود تا صدا را کاهش دهد و احساس جدایی کند. هدف ایجاد حس حریم خصوصی برای افراد طرف مقابل بود. این باعث شد به این فکر کنم: هر چند وقت یکبار موانع ذهنی ایجاد می کنیم که ما را از دیگران دور می کند؟ برداشتن موانع مصنوعی که ما را از هم دور می کند می تواند فرصت هایی را برای ابراز حسن نیت و ایجاد روابط بهتر ارائه دهد. اگر بتوانیم اینگونه عمل کنیم، شاید زندگی ما کمی متفاوت شود. یک اداره پست کوچک در یک شهر نزدیک وجود دارد، و از آنجایی که از اداره پست شهر خودم به من نزدیکتر است، به آنجا می روم. یک روز، در حالی که بسیاری از مردم در ساختمان کوچک گیر کرده بودند، مردی با عجله وارد شد تا نامه ای را پست کند، و دختری که در پیشخوان بود، دید که هزینه پست او بسیار کم است. او به او گفت که به 2 سنت دیگر نیاز دارد. واضح است که او کمی از دست داده است. او با عجله از دفترش فرار کرده بود و نه پولی داشت و نه زمانی برای ایستادن در صف. او قصد داشت برای گرفتن پول مورد نیاز برگردد و دوباره در صف منتظر بماند، اما در همان ابتدا عجله کرد تا نامه را پست کند. همانطور که ما او را تماشا می کردیم، یک زن داوطلبانه یک تمبر دو سانت فرستاد و کل خط بسیار ساکت شد. لحظه ی زیبایی بود. مرد کمی تردید کرد و از او پرسید که آیا مطمئن است یا نه، و او به او اطمینان داد که با دادن مهر به او خوب است. او پیشنهاد کرد که برای گرفتن دو سنت به دفترش برگردد و او به او گفت که اذیت نکند. این یک چیز کوچک بود، اما برای هر دوی افراد درگیر و برای بقیه معنی داشت. ما حیاطی نیستیم که نیاز به تعریف داشته باشد یا آزادراهی که نیاز به موانع داشته باشد. ما انسان‌هایی هستیم که می‌توانیم با صرف زمان برای توجه و تعامل به سلامت یکدیگر کمک کنیم. به هر حال، ما همه بخشی از یک کل زندگی در جامعه هستیم.
سوال: بعد از اینکه به مردی که گفته شد دو سنت دیگر نیاز دارد چه اتفاقی افتاد؟
1. مرد بلافاصله به دفتر خود برگشت.
2. مرد برای کمک به یک خانم مراجعه کرد.
3. زنی تمبر را به مرد تقدیم کرد.
4. مرد صبورانه در صف منتظر ماند.