متن: در دنور انبوهی از مسافران سوار بر اتوبوس‌های قطار سریع السیر B. & M. به شرق بودند. در یکی از مربیان، یک زن جوان بسیار زیبا نشسته بود که لباس شیک پوشیده بود و با تمام امکانات رفاهی مجلل یک مسافر با تجربه احاطه شده بود. در میان تازه واردها دو مرد جوان بودند که یکی از آنها خوش تیپ بود و حالت و حالتی جسورانه و صریح داشت. دیگری فردی ژولیده و ژولیده، تنومند و درشت لباس. آن دو با هم دستبند زده بودند. هنگامی که آنها از راهروی مربی عبور می کردند، تنها صندلی موجود در دسترس، صندلی معکوس رو به زن جوان جذاب بود. در اینجا زن و شوهر مرتبط خودشان نشستند. نگاه زن جوان با بی علاقگی دور و سریع به آنها افتاد. سپس با لبخندی دوست‌داشتنی که چهره‌اش را درخشان می‌کرد و رنگ صورتی لطیف (،) گونه‌های گرد شده‌اش، یک دستکش خاکستری کوچک دراز کرد. وقتی صدایش را به زبان آورد، پر، شیرین و عمدی، اعلام کرد که صاحبش به حرف زدن و شنیدن عادت دارد. "خب، آقای ایستون، اگر اول مرا مجبور به صحبت کنید، فکر می کنم باید صحبت کنم. آیا هرگز دوستان قدیمی را که در غرب ملاقات می کنید، نمی شناسید؟" مرد جوان با شنیدن صدای او به شدت خود را برانگیخت، به نظر می رسید که با خجالت خفیفی دست و پنجه نرم می کند که فوراً آن را پرتاب کرد و سپس انگشتان او را با دست چپش قلاب کرد. او با لبخند گفت: "خانم فرچایلد است." "از شما می خواهم که دست دیگر را عذر خواهی کنید، "در غیر این صورت در حال حاضر درگیر است." او کمی دست راست خود را بالا برد و از مچ دستبند درخشان به سمت چپ همراهش بسته شد. چشمان دختر به آرامی به وحشتی گیج‌آمیز تبدیل شد. درخشش از گونه‌هایش محو شد. لب‌هایش به شکل مبهم (،) پریشانی آرامش‌بخش از هم باز شدند. ایستون با کمی خنده، انگار سرگرم شده بود، می‌خواست دوباره حرف بزند که دیگری مانع شد مرد بداخلاق با نگاه های پنهانی از چشمان تیزبین و زیرکش به حالت چهره دختر نگاه می کرد. "خانم من را از حرف زدن معذرت می خواهی کرد، اما می بینم که با (،) افسر اینجا آشنا هستی. . اگر از او بخواهید که وقتی به قلم (,) رسیدیم، یک کلمه برای من صحبت کند، او این کار را انجام می‌دهد و کار را در آنجا برای من آسان‌تر می‌کند. او مرا به زندان لیونورث می برد. هفت سال برای تقلب است.» دختر با نفسی عمیق و رنگی برگشت گفت: «اوه!» پس این همان کاری است که شما اینجا انجام می دهید؟ یک افسر!» ایستون با آرامش گفت: «خانم فرچایلد عزیزم، من باید کاری می کردم. پول راهی برای بال گرفتن با خود دارد، و می دانید که همگام شدن با جمعیت ما در واشنگتن به پول نیاز دارد. من این افتتاحیه را در غرب دیدم، و خوب، یک افسر به اندازه مقام سفیر نیست، اما - دختر با گرمی گفت: «سفیر، دیگر زنگ نمی‌زند.» من هرگز نیازی به این کار نداشتم. باید اینو بدونی و بنابراین اکنون شما یکی از این قهرمانان وسترن شجاع هستید و سوار می شوید و تیراندازی می کنید و وارد انواع خطرات می شوید. این با زندگی واشنگتن متفاوت است. دلتنگ جمعیت قدیمی شده ای.» چشمان دختر که شیفته شده بود، به عقب رفت و کمی گشاد شد تا روی دستبندهای پر زرق و برق قرار گیرد. مرد دیگر گفت: «نگران آنها نباش، خانم. خود را به زندانیانشان دستبند بزنند تا از فرارشان جلوگیری کنند. آقای ایستون کار خود را می داند.» دختر پرسید: «آیا به زودی دوباره شما را در واشنگتن خواهیم دید؟» ایستون گفت: «به این زودی، فکر می کنم. دختر بی ربط گفت: من عاشق غرب هستم. چشمانش به آرامی برق می زد. از پنجره ماشین به بیرون نگاه کرد. او شروع کرد به صحبت کردن واقعی و ساده بدون درخشش سبک و روش: "من و مامان تابستان را در دنور گذراندیم. او یک هفته پیش به خانه رفت زیرا پدرش کمی بیمار بود. من می توانستم در غرب زندگی کنم و خوشحال باشم. فکر می کنم هوا اینجا با من موافق است. پول همه چیز نیست. اما مردم همیشه چیزها را اشتباه می‌فهمند و احمق می‌مانند--" مرد عبوس فریاد زد: "بگو افسر." "این کاملا منصفانه نیست. من به یک نوشیدنی نیاز دارم، و تمام روز سیگار نکشیده ام. آیا به اندازه کافی طولانی صحبت نکردی؟ حالا من را به سیگار بکشید، نه؟ من نیمه مرده هستم. برای یک لوله." مسافران مقید از جای خود بلند شدند، ایستون با همان لبخند آرام روی صورتش. او به آرامی گفت: "من نمی توانم نیاز به تنباکو را انکار کنم." "این یکی از دوستان بدبخت است. خداحافظ، خانم فرچایلد. وظیفه تماس می گیرد، می دانید." دستش را برای خداحافظی دراز کرد. او گفت: "حیف است که به شرق نمی روی." "اما شما باید به Leavenworth بروید، فکر می کنم؟" ایستون گفت: "بله، من باید به لیونورث بروم." دو مرد از راهرو به داخل سیگاری رفتند. دو مسافر در صندلی نزدیک بیشتر صحبت را شنیده بودند. یکی از آنها گفت: آن افسر آدم خوبی است. "بسیار جوان برای داشتن چنین دفتری، اینطور نیست؟" از دیگری پرسید. "جوان!" اولین سخنران فریاد زد: "چرا - اوه! آیا شما متوجه نشدید؟ بگویید - آیا تا به حال افسری را می شناسید که یک زندانی را به دست راستش دستبند بزند؟"
سوال: کدام یک از موارد زیر را نمی توان از قسمت مورد نظر استنباط کرد؟
1. خانم فرچایلد یک سفیر بود
2. ایستون با زندانی خود یک افسر بود
3. چهره عبوس با ملاحظه و مراقب بود
4. ایستون در تلاش بود تا ثروت بزرگی در غرب به دست آورد