متن: جورج گرشوین، متولد 1998، یکی از بزرگترین آهنگسازان آمریکایی بود. اولین آهنگ خود را در هجده سالگی منتشر کرد. در طول بیست سال بعد او بیش از پانصد آهنگ نوشت. بسیاری از ترانه‌های گرشوین ابتدا برای نمایش‌های موزیکال که در تئاترهای شهر نیویورک اجرا می‌شد نوشته شد. این نمایشنامه ها در دهه های 1920 و 1930 یک نوع سرگرمی محبوب بودند. بسیاری از آهنگ های او مانند همیشه محبوب باقی مانده اند. در طول سالها آنها به هر طریق ممکن خوانده و نواخته شده اند -- از جاز تا کانتری. در دهه 1920 در ایالات متحده بحثی در مورد موسیقی جاز وجود داشت. برخی پرسیدند که آیا جاز را می توان موسیقی جدی در نظر گرفت؟ در سال 1924، پاول وایتمن، نوازنده جاز و رهبر ارکستر تصمیم گرفت کنسرتی ویژه ترتیب دهد تا نشان دهد که جاز یک موسیقی جدی است. گرشوین قبل از اینکه متوجه شود فقط چند هفته فرصت دارد برای کنسرت بسازد موافقت کرد. و در همین مدت کوتاه قطعه ای برای پیانو و ارکستر ساخت که آن را راپسودی به رنگ آبی نامید. خود گرشوین در این کنسرت پیانو نواخت. تماشاگران با شنیدن موسیقی او به وجد آمدند. این امر او را به شهرت جهانی رساند و نشان داد که موسیقی جاز می تواند هم جدی و هم محبوب باشد. در سال 1928، گرشوین به پاریس رفت. او برای تحصیل آهنگسازی نزد نوازنده سرشناس نادیا بولانگر درخواست داد، اما او او را رد کرد. او می ترسید که مطالعه کلاسیک سبک تحت تأثیر جاز او را خراب کند. گرشوین در آنجا کتاب آمریکایی در پاریس را نوشت. هنگامی که برای اولین بار اجرا شد، منتقدان بر سر موسیقی اختلاف داشتند. برخی آن را شاد و پر از زندگی خواندند، برای برخی دیگر احمقانه و کسل کننده بود. اما به سرعت در اروپا و ایالات متحده محبوب شد. هنوز هم یکی از معروف ترین آثار او باقی مانده است. جورج گرشوین در سال 1937، تنها چند روز پس از اینکه پزشکان متوجه شدند او به سرطان مغز مبتلا شده، درگذشت. او فقط سی و نه سال داشت. روزنامه های سراسر جهان در صفحه اول خود از مرگ او خبر دادند. مردم برای از دست دادن این مرد و تمام موسیقی هایی که ممکن بود هنوز نوشته بود سوگواری کردند.
سوال: گرشوین در مدت اقامتش در پاریس چه کرد؟
1. او یکی از بهترین آثار خود را خلق کرد
2. او نزد نادیا بولانگر تحصیل کرد
3. او با منتقدان فرانسوی بحث کرد
4. او سبک موسیقی خود را تغییر داد