متن: فرآیند پیری در سن دوازده سالگی، بدن انسان در قوی ترین حالت خود قرار دارد. هنوز به اندازه و قدرت کامل خود و صاحبش هوش کامل خود را نرسیده است. اما در این سن احتمال مرگ کمتر است. پیش از این، ما نوزادان و کودکان خردسال و در نتیجه آسیب پذیرتر بودیم. بعداً، قدرت و مقاومت خود را به تدریج از دست خواهیم داد، که اگرچه در ابتدا مبهم است، اما در نهایت آنقدر تند می شود که دیگر نمی توانیم زندگی کنیم، هر چقدر هم که مراقب خودمان باشیم، و هر چقدر جامعه و پزشکان ما از آن مراقبت کنند. ما این کاهش قدرت با گذشت زمان پیری نامیده می شود. این یکی از ناخوشایندترین اکتشافاتی است که همه ما به آن دست پیدا می کنیم که باید در این راه کنار بیاییم، که اگر از جنگ ها، حوادث و بیماری ها فرار کنیم، در نهایت "از پیری می میریم" و این با سرعتی اتفاق می افتد که تفاوت کمی با آن دارد. فرد به فرد، به طوری که احتمال مرگ ما بین شصت و پنج تا هشتاد سالگی بسیار زیاد است. برخی از ما زودتر می میرند، تعداد کمی بیشتر عمر می کنند -- در دهه نهم یا دهم. اما شانس با آن مخالف است، و محدودیت مجازی برای مدت زمانی وجود دارد که می توانیم امیدوار باشیم که زنده بمانیم، هر چقدر هم که خوش شانس و از نظر بدنی قوی باشیم. افراد عادی تمایل دارند این فرآیند را فراموش کنند مگر اینکه و تا زمانی که به آنها یادآوری شود. ما آنقدر با این واقعیت آشنا هستیم که انسان پیر می‌شود، که مردم سال‌ها تصور می‌کردند که روند از دست دادن قدرت با گذشت زمان، احتمال مرگ با افزایش سن، امری بدیهی است، مانند سرد شدن یک کتری داغ. یا پوشیدن یک جفت کفش. آنها همچنین فرض کرده‌اند که همه جانوران، و احتمالاً موجودات دیگر مانند درختان، یا حتی خود جهان، باید در ماهیت چیزها "فرسوده" شوند. اکثر حیواناتی که معمولاً مشاهده می‌کنیم، در واقع مانند ما پیر می‌شوند، اگر این شانس را داشته باشند که به اندازه کافی طولانی زندگی کنند. و سیستم‌های مکانیکی مانند ساعت زخمی یا خورشید، در واقع طبق قانون دوم ترمودینامیک انرژی تمام می‌شوند. اما اینها مشابه یا معادل چیزی نیستند که وقتی انسان پیر می شود اتفاق می افتد. یک ساعت فرسوده همچنان یک ساعت است و می توان آن را بازگردانی کرد. در مقابل، یک ساعت قدیمی آنقدر فرسوده و غیرقابل اعتماد می شود که در نهایت ارزش تعمیر را ندارد. اما یک ساعت هرگز نمی تواند خودش را ترمیم کند -- از قطعات زنده تشکیل نشده است، فقط از فلز تشکیل شده است که در اثر اصطکاک فرسوده می شود. ما می‌توانیم در یک زمان، خودمان را ترمیم کنیم - حداقل به اندازه کافی خوب، به جز مرگ‌بارترین بیماری‌ها و حوادث، بر همه بیماری‌ها غلبه کنیم. بین دوازده تا هشتاد سالگی به تدریج این قدرت را از دست می‌دهیم، بیماری که در دوازده سالگی ما را از پا در می‌آورد، در هشتاد سالگی می‌تواند ما را از پا درآورد و به گورمان برود. اگر می‌توانستیم به اندازه دوازده سالگی خود قوی بمانیم، حدود 700 سال طول می‌کشد تا نیمی از ما بمیریم و 700 سال دیگر طول می‌کشد تا بازماندگان دوباره به نصف کاهش پیدا کنند.
سوال: آنچه از این قطعه می توان آموخت این است که _ .
1. مردم معمولاً وقتی پیری را به یادشان می افتند ناراضی هستند
2. کودکان در سن دوازده سالگی به هوش کامل خود می رسند
3. احتمال مرگ افراد در سن دوازده سالگی بیشتر است
4. دوازده سال اول ما نشان دهنده اوج توسعه انسانی است