متن: طبق مطالعه‌ای که روز سه‌شنبه توسط وزارت بهداشت و بهداشت روانی این شهر منتشر شد، حدود 1 میلیون بزرگسال نیویورکی چاق هستند، اما تقریباً دو سوم آنها فکر نمی‌کنند که چاق هستند. بر اساس این گزارش، در میان افراد چاق که از هر پنج نیویورکی یک نفر را تشکیل می دهند، تنها 39 درصد خود را «بسیار اضافه وزن» توصیف کردند. 2 درصد گفتند که خیلی کم وزن بودند، 1 درصد گفتند که کمی کم وزن هستند، 16 درصد گفتند که درست فکر می کنند و 42 درصد گفتند کمی اضافه وزن دارند. در این گزارش آمده است که حدود 2 میلیون نفر دیگر از نیویورکی ها اضافه وزن دارند و از هر پنج کودک در مهدکودک یک نفر چاق است. تنها 44 درصد از بزرگسالان شهر وزن مناسبی دارند و نزدیک به 75 درصد می گویند که در هیچ فعالیت بدنی منظمی شرکت نمی کنند. نرخ چاقی بزرگسالان شهر نیویورک در سال 2003 در مقایسه با 23 درصد در سطح کشور در سال 2004، 20 درصد بود. این گزارش گفت که میانگین ملی از 12 درصد در سال 1993 تقریباً دو برابر شده است. به گفته دپارتمان، اضافه وزن و چاقی با شاخص توده بدن یا BMI (=kg/m)» تعریف می‌شوند که بر اساس وزن فرد تنظیم می‌شود و برای قد تنظیم می‌شود. چاق بودن به معنای داشتن BMI 30 یا بیشتر است، در حالی که اضافه وزن به معنای BMI بیشتر از 25 اما کمتر از 30 است. یک مرد 5 فوتی و 10 اینچی (1.78 متری) با وزن 175 پوند (79 کیلوگرم) BMI خواهد داشت. از 25.1 و بر اساس دپارتمان اضافه وزن در نظر گرفته شود. اگر او 210 پوند (95 کیلوگرم) وزن داشت، BMI 30.1 داشت و چاق بود. این گزارش از نتایج نظرسنجی های تلفنی سالانه این وزارتخانه در سال های 2002 و 2003 از حدود 10000 بزرگسال تهیه شده است.
سوال: ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم که _ .
1. اکثر بزرگسالان نیویورکی برای بسیاری از فعالیت های بدنی منظم شرکت می کنند
2. نیویورکی ها فکر می کنند که چاقی نشان دهنده توسعه اقتصادی است
3. نرخ چاقی بزرگسالان شهر نیویورک از سال 1993 تا 2004 افزایش یافته است
4. اکثر بزرگسالان شهر نیویورک وزن مناسبی دارند