متن: یک روز سرد زمستانی، من و همسرم طبق معمول از خواربار فروشی به خانه برمی گشتیم که ناگهان تصمیم گرفتیم وارد یک کافی شاپ شویم. همسرم یک قهوه در پیشخوان سفارش داد. درست در همان لحظه، یک زن جوان سی و چند ساله را دیدم که با یک زن مکزیکی نسبتا ضعیف وارد مغازه شد. شاید ملایمت تجربیات سخت آنها یا آشنایی نامشخص با شرایط بود که توجه کامل مرا به خود جلب کرد. بلافاصله آرزوی شدیدی داشتم که کاری برای آنها انجام دهم. متأسفانه قبل از اینکه چیزی منطقی برای گفتن به ذهنم بیاید، بدون اینکه چیزی سفارش دهند کافی شاپ را ترک کردند! وقتی همسرم برگشت، درباره آن دو زن به او گفتم و گفتم: فرصت را از دست دادم تا کاری برای آنها انجام دهم. اما به طرز عجیبی پنج دقیقه بعد به همان کافی شاپ برگشتند. باور نکردنی! در حالی که همسرم برخی از امکانات خلاقانه را به اشتراک می گذاشت، با صدای بلند فکر کردم: «این فرصت من است. دو زن سفارش دادند، کارت جای خود را گرفتند و از پیشخوان خارج شدند. پس از اتمام سریع قهوه، به سمت پیشخوان رفتیم و از صندوقدار خندان پرسیدیم: "محبوب ترین دسر شما چیست؟" کیک شکلاتی، او پاسخ داد. همسرم با احساس شادی کودکانه، سفارشی غیرعادی داد. اما به آنها نگویید که از ماست. فقط این کارت را به آنها بدهید،" او در حالی که یک کارت لبخند را بیرون می آورد، گفت. صندوقدار باور نمی کرد. او پرسید: "همیشه این کار را انجام می دهید؟" با لبخندی طبیعی جواب دادم. من و همسرم افراد با درآمد متوسطی هستیم. آن شب، برنامه ریزی کرده بودیم که هر چند وقت یکبار شام خود را در یک رستوران بخوریم. اما از آن قهوه بیرون آمدیم. هر دوی ما درست ایستادیم و گفتیم: «امروز در خانه غذا بخوریم.» دادن یک کیک شکلاتی بیشتر از خوردن آن سیر کننده است.
سوال: نویسنده وقتی برای اولین بار این دو زن را دید چه احساسی داشت؟
1. مغرور.
2. وحشت زده.
3. علاقه مند.
4. ناراحت.