متن: در سال 1812، در روستایی در نزدیکی پاریس، فرانسه، پسر کوچکی تصادف وحشتناکی داشت. او با یکی از ابزارهای تیز پدرش به چشم خود زد و نابینا شد. نام او لویی بریل بود و تنها چهار سال داشت. او پسر کوچک باهوشی بود و خیلی زود «دیدن» را بدون چشمانش یاد گرفت. او چیزها را لمس می کرد یا آنها را بو می کرد یا آنها را می چشید. خانواده اش چیزهایی را برای او تعریف کردند. اگرچه او نمی توانست چهره مردم را ببیند، اما یاد گرفت که صدای آنها را تشخیص دهد. لویی پس از هفتمین سالگرد تولدش به مدرسه کوچک روستا رفت. اما هیچ کتابی برای او وجود نداشت. همکلاسی هایش درس هایش را برایش می خواندند و خواهرانش در انجام تکالیف به او کمک می کردند. درس هایش را خوب یاد گرفت، اما خواندن و نوشتن را نمی توانست یاد بگیرد. در سال 1819، کشیش دهکده داستان لوئی بریل را به مدیر مدرسه معروف پسران نابینا گفت. در این مدرسه پسران ریاضی، دستور زبان، جغرافیا، تاریخ و موسیقی را یاد گرفتند. و خواندن را یاد گرفتند! لویی در فوریه 1819 به مدرسه پاریس رفت. او عاشق کلاس های خود بود و نمرات بالایی دریافت کرد. او نواختن پیانو و بافتن کلاه و ژاکت را آموخت. و او یاد گرفت که بخواند -- با انگشتانش! حروف برجسته در کتاب های مدرسه از روی سطح کاغذ ایستادند. لویی می توانست آنها را با انگشتانش حس کند. برخی از آنها را به راحتی تشخیص می داد، اما برخی از آنها دشوار بود. حروف باید خیلی بزرگ می بود و گاهی اوقات فقط چند حرف در یک صفحه وجود داشت. کتاب ها بزرگ و سنگین بودند. و گران بودند. در کتابخانه مدرسه فقط چهارده کتاب بود! لویی سه یا چهار کتاب را برای کلاسش بارها و بارها خواند. او سعی کرد راه بهتری برای تهیه کتاب برای افراد نابینا بیاندیشد. او با الفبای جدید آزمایش کرد. پس از حدود سه سال، لویی سیستمی از نقاط برجسته را اختراع کرد. سایر دانش آموزان فکر می کردند که سیستم لوئیس فوق العاده است. آنها می توانستند آن را به راحتی بخوانند و نوشتن را نیز یاد گرفتند. امروزه هزاران کتاب به خط بریل برای نابینایان وجود دارد. لویی بریل تنها پانزده سال داشت که سیستم فوق العاده خود را اختراع کرد!
سوال: بدون چشمانش می توانست با _ .
1. لمس کردن چیزها
2. بوییدن یا چشیدن چیزها
3. تلاش برای تشخیص صدای مردم
4. تمام راه های بالا