متن: پدرم سنت برنارد بود و مادرم کولی بود. این چیزی بود که مادرم به من گفته بود. من خودم این تفاوت های خوب را نمی دانستم. مادرم دوست دارد آنها را بگوید و ببیند سگ های دیگر متعجب و حسود به نظر می رسند و متعجبند که چگونه این همه آموزش دیده است. اما، در واقع، این آموزش واقعی نبود. او کلمات را با گوش دادن در اتاق غذاخوری و اتاق نشیمن هنگامی که مردم صحبت می کردند و با رفتن با بچه ها به مدرسه و گوش دادن به آنجا دریافت می کرد. هر گاه کلمه ای را می شنید که نشان دهنده دانش زیاد بود، بارها آن را با خود می گفت تا آن را نگه دارد تا جلسه ای در محله تشکیل شود. سپس، او دانش خود را نشان می داد و همه آنها را شگفت زده می کرد، از سگ های کوچک گرفته تا سگ های بزرگ. اگر غریبه ای مشکوک بود و نفسش را می گرفت تا از او بپرسد که چه معنایی دارد، همیشه با جزئیات برای او توضیح می داد. او هرگز انتظار چنین چیزی را نداشت اما فکر می کرد او را فریب خواهد داد. با این حال، در نهایت او بود که فریب خورد. بقیه می دانستند که قرار است چه اتفاقی بیفتد، زیرا آنها آن را تجربه کرده بودند. وقتی او معنای دنیای بزرگ را توضیح داد، هیچ سگی در درست بودن آن شک نکرد. این طبیعی بود، زیرا یک چیز او خیلی سریع و مطمئن جواب داد و از طرف دیگر هیچ سگ آگاه وجود نداشت که به اشتباه بودن پاسخ اشاره کند. وقتی بزرگتر شدم، او کلمه "بی فکری" را به خانه آورد و تمام هفته در جلسات مختلف روی آن کار کرد. در این زمان بود که متوجه شدم او هر بار معنای تازه ای از همان کلمه می سازد. این نشان می داد که او بیشتر آرام است تا آگاه. (از داستان یک سگ، اثر مارک تواین)
سوال: چگونه مادر "من" همیشه می توانست سگ های دیگر را گول بزند؟
1. سگ های دیگر همگی دوست داشتند فریب بخورند.
2. او می توانست هر چیزی را با جزئیات به درستی توضیح دهد.
3. او ترفندهای زیادی برای فریب دادن دیگران آموخت.
4. سگ های دیگر به اندازه کافی دانش نداشتند که اشتباهات او را دریابند.