متن: من یک پسر 20 ساله هستم و در ادامه داستان من است. یک ماه پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در مرداد 1386، از تمرین شنا در مرکز آموزشی شهر به خانه برمی گشتم و دچار سانحه رانندگی شدم. آنقدر مجروح شدم که بیش از دو ماه در بیمارستان پرنس ژرژ بستری بودم. من از تجربه هشت بار مردن در کما رنج زیادی کشیدم و نمی توانستم دهانم را باز کنم تا صحبت کنم یا ارتباط برقرار کنم. صدمات شدید درست مثل بدنم، رویاهایم کاملاً نابود شدند. اما قرار نبود جراحاتم مانع تحقق رویاهایم شود. پس از انجام 15 عمل جراحی و 36 تزریق خون، مجبور شدم تمام تلاشم را بکنم تا یاد بگیرم صحبت کنم، غذا بخورم، راه بروم، دوش بگیرم و دوباره به تنهایی زندگی کنم. وقتی از بیمارستان خارج شدم، هنوز باید به درمان سرپایی در والدورف، مریلند. پس از اینکه چند ماه را روی ویلچر گذراندم، قدم‌های کودک را برداشتم تا خودم راه بروم. این معجزه بود که دوباره توانستم راه بروم، اما همچنان می‌خواستم ثابت کنم که نه تنها می‌توانم راه بروید، بلکه بدوید. وقتی واقعیت پیدا کرد، می خواستم دوباره به استخر برگردم. پس از انجام چند آزمایش ریه، می توانستم هر هفته کمی در استخر بروم. پس از چند ماه آموزش شنا، سال اول تحصیلی ام را در کالج مری در مریلند و سپس به عضوی افتخار تیم شنا تبدیل شد. با گفتن داستانم، می‌خواهم تأثیر مثبتی بر دنیا بگذارم. من فقط سعی می‌کنم هر روز به بهترین شکل زندگی کنم و به دیگران الهام کنم که هرگز رویاهای خود را رها نکنند، مهم نیست که شرایط برایشان چقدر بد است. به یاد دارم زمانی که هنوز روی تخت بیمارستان بودم، از مادر و پدرم می‌خواستم که روی ویلچرم مرا به اتاق‌های دیگر هل می‌دادم تا بیماران دیگر را ببینم و با آنها و اعضای خانواده‌شان گپ بزنم. می‌خواستم به آنها اطلاع دهم که همه چیز قرار بود خوب بشه به نحوی، همه چیز به بهترین نحو پیش می رود.
سوال: بهترین عنوان برای این متن "_" خواهد بود
1. رفتار همه چیز است
2. دو صد گفته چون نیم کردار نسیت
3. هر اتفاقی دلیلی دارد
4. یک شروع خوب نیمه تمام است