متن: حرکت سختی بود خانواده و دوستانم را در ایندیانا ترک کرده بودم، ایالت محبوبی که بیشتر عمرم را در آن گذراندم. خانه جدید من در فلوریدا هزاران مایل با هر چیزی که می دانستم فاصله داشت. هوا گرم بود - همیشه. مشاغل سخت به دست می آمد، اما من تقریباً برای هر چالشی آماده بودم. بالاخره در مدرسه ای خاص تدریس کردم که دانش آموزان در آن مشکلات شدید یادگیری و رفتاری دارند. من و معلم دیگری هفته ها وقت گذاشته بودیم تا به بچه ها رفتار مناسب برای گردش های عمومی آموزش دهیم. به طور غیرمنتظره ای، تنها چند دانش آموز، از جمله کایل، امتیاز رفتن را به دست نیاوردند. او مصمم بود که ناامیدی خود را آشکار کند. در راهروی بین کلاس‌ها، او شروع به فریاد زدن، فحش دادن، تف کردن و تاب خوردن به هر چیزی که در فاصله قابل توجهی بود کرد. هنگامی که طغیانش از بین رفت، او همان کاری را کرد که در تمام مدارس دیگرش، در خانه، حتی یک بار در یک بازداشتگاه نوجوانان عصبانی بود، انجام می داد. او فرار کرد. مردم با ناباوری نگاه کردند که کایل مستقیماً وارد ترافیک سنگین صبحگاهی مقابل مدرسه شد. شنیدم که یک نفر فریاد زد: "به پلیس زنگ بزن!" اما من دنبالش دویدم. کایل حداقل یک فوت از من بلندتر بود. و سریع بود. برادران بزرگتر او در دبیرستان مجاور ستاره های آهنگ بودند. اما می توانستم مسافت های طولانی را بدون خستگی بدوم. حداقل می توانستم او را در چشمانم نگه دارم و بدانم که زنده است. پس از چندین بلوک دویدن مستقیم به ترافیک مقابل، کایل سرعت خود را کاهش داد. به سمت چپ تند رفت. کایل کنار سطل زباله ایستاده بود و دستانش را روی زانوهایش گذاشته بود. حتما مضحک به نظر می رسیدم. اما نگاه او ترسناک نبود. دیدم بدنش شل شد. او تلاشی برای دویدن دوباره نکرد. کایل ثابت ایستاد و نزدیک شدنم را تماشا کرد. نمی‌دانستم چه می‌خواهم بگویم یا انجام دهم، اما همچنان نزدیک‌تر می‌شوم. او دهانش را برای صحبت کردن باز کرد که یک ماشین پلیس ایستاد و ناگهان فضای بین من و کایل را پر کرد. مدیر مدرسه و یک افسر پیاده شدند. آنها با آرامش با کایل صحبت کردند که با کمال میل به عقب خودرو رفت. من نمی توانستم آنچه را که گفته شد بشنوم، اما حتی وقتی آنها از آنجا دور می شدند، چشمم را از صورت کایل برنمیداشتم. نمی‌توانستم احساس کنم که او را شکست داده‌ام، باید بیشتر می‌کردم یا می‌گفتم، باید اوضاع را درست می‌کردم. من احساساتم را با یک گفتاردرمانگر که با تاریخچه کایل آشنا بود در میان گذاشتم. او گفت: "قبلاً هیچ کس دنبال او دویده بود، راشل." "هیچ کس. فقط او را رها کردند." روزی که او دوید همه چیز تغییر کرد و من به دنبالش دویدم، با اینکه حرف درستی نداشتم، حتی با وجود اینکه نتوانستم او را از آشفتگی که در آن بود نجات دهم. دست در هوا و تصمیم بگیرید که او خیلی سریع است، اتلاف وقت و تلاش، یک علت از دست رفته است. روزی بود که صرف حضور من برای ایجاد یک تفاوت عمیق کافی بود.
سوال: بهترین عنوان قطعه چیست؟
1. کایل، پسری با مشکلات یادگیری و رفتاری.
2. معلمی که دوید.
3. مدرسه ای با دانش آموزان خاص
4. یک درگیری وحشتناک