متن: بارون فیتزجرالد بسیار ثروتمند انگلیسی تنها یک فرزند داشت، یک پسر، که به وضوح چشمان او بود. همسرش زمانی که کودک در اوایل نوجوانی بود فوت کرد. بنابراین فیتزجرالد خود را وقف (...) پدر شدن بچه کرد. متاسفانه پسر در اواخر نوجوانی فوت کرد. در همین حال، ثروت فیتزجرالد به شدت افزایش یافت. او برای کارهای هنری استادان خرج زیادی کرد. بعدها خود فیتزجرالد به شدت بیمار شد. او قبل از مرگش وصیت نامه اش را به دقت آماده کرده بود که چگونه ثروتش تسویه شود - تا کل مجموعه اش را در یک حراج بفروشد. به دلیل حجم زیاد و کیفیت بالای مجموعه او، جمعیت زیادی از خریداران احتمالی برای این حراج جمع شدند. بسیاری از آنها مدیران موزه و مجموعه داران خصوصی مشتاق شرکت در مناقصه بودند. قبل از حراج، آثار هنری به نمایش گذاشته شد که در میان آنها تابلویی از پسر فیتزجرالد توسط یک هنرمند ناشناس وجود داشت. به دلیل کیفیت پایین، توجه کمی به آن شد. زمانی که زمان حراج فرا رسید، حراج‌گذار جمعیت را مورد توجه قرار داد. ابتدا وکیل از روی وصیت نامه فیتزجرالد خواند که اولین اثر هنری که به حراج گذاشته شد، نقاشی پسرش بود. تابلوی بی کیفیت هیچ پیشنهاد دهنده ای دریافت نکرد، به جز یک خدمتکار قدیمی که به پسر خدمت کرده بود و او را دوست داشت و به دلایل احساسی تنها پیشنهاد را ارائه کرد. به محض اینکه خادم نقاشی را به قیمت کمتر از یک پوند انگلیسی خرید، حراجدار مناقصه را متوقف کرد و از وکیل خواست که دوباره وصیت نامه را بخواند. جمعیت ساکت شد و وکیل از روی وصیت نامه خواند: "هرکس تابلوی پسرم را بخرد تمام مجموعه من را می گیرد." بعد حراج تمام شد.
سوال: چرا نقاشی پسر فیتزجرالد کمتر مورد توجه قرار گرفت؟
1. پسر فیتزجرالد مرده بود.
2. پسر فیتزجرالد ناشناخته بود.
3. این آثار یک هنرمند ناشناس بود.
4. این بدترین مجموعه فیتزجرالد بود.