متن: در اولین صبح خود در تابستان گذشته در آمریکا، دخترم به تنهایی بیرون رفت تا محله جدید خود را کشف کند، حتی بدون اینکه به من یا همسرم بگوید. البته ما نگران بودیم. ما تازه از برلین نقل مکان کرده بودیم و او فقط 8 سال داشت. اما وقتی به خانه آمد، متوجه شدیم که دلیلی برای وحشت نداریم. او که از غرور می درخشید، به ما گفت که چگونه پارک کوچک اطراف را کشف کرده و با چند صاحب سگ محلی دوست شده است. وقتی این داستان در گفتگو با دوستان آمریکایی مطرح می شود، معمولا با ناباوری مودبانه مواجه می شویم. بیشتر آنها از این ایده که ممکن است فرزندانشان بدون نظارت بزرگسالان در اطراف پرسه بزنند، وحشت دارند. مطالعه ای توسط دانشگاه کالیفرنیا نشان می دهد که بچه های آمریکایی 90 درصد از اوقات فراغت خود را در خانه سپری می کنند، اغلب در مقابل تلویزیون یا بازی های ویدیویی. چنین باریک شدن دنیای کودکان در سراسر جهان توسعه یافته اتفاق افتاده است. اما والدین آلمانی به طور کلی بیشتر پذیرفتند که به کودکان اجازه دهند برخی از خطرات را بپذیرند. پیتر گری، استاد پژوهشی در کالج بوستون می نویسد: «ما آنها را از فرصت هایی برای یادگیری نحوه کنترل زندگی خود محروم می کنیم. او استدلال می کند که این احتمال ابتلا به اضطراب، افسردگی و سایر اختلالات روانی دیگر را افزایش می دهد که در دهه های اخیر به طور چشمگیری افزایش یافته است. من مانند پروفسور گری روان‌شناس نیستم، اما می‌دانم که برای همیشه در اطرافم نخواهم بود تا از دخترانم در برابر چالش‌هایی که زندگی در انتظارشان است محافظت کنم. و با دادن کنترل بیشتر بر زندگی کودکان، آنها یاد می گیرند که به توانایی های خود اعتماد بیشتری داشته باشند.
سوال: از سخنان پروفسور گری چنین بر می آید که _ .
1. والدین باید همیشه در کنار فرزندان خود باشند تا از آنها در برابر خطرات محافظت کنند
2. والدین بیشتر و بیشتر از مشکلات روانی رنج می برند
3. کودکان فرصت های بیشتری برای کنترل زندگی خود دارند
4. دادن آزادی بیشتر به کودکان برای رشد ذهنی آنها مفید است