متن: در اواخر قرن نوزدهم، سالانه 5000 پیانو در ایالات متحده فروخته می‌شد و با بیش از نیم میلیون جوانی که نواختن این ساز را یاد می‌گرفتند، تقاضای زیادی برای نت‌های موسیقی وجود داشت. در واقع تقاضا آنقدر زیاد بود که ناشران به سرعت به در طول پانزده سال آخر قرن، بسیاری از ناشران شروع به راه‌اندازی مغازه‌هایی در نیویورک، مرکز تولید هنرهای موسیقی کردند. در اواخر قرن نوزدهم، بسیاری از ناشران مهم دفاتر خود را در خیابان 28 بین خیابان 28 داشتند. برادوی و خیابان پنجم، و این منطقه‌ای است که به کوچه تین پان معروف شد. اینجا بود که ناشران شیوه‌های تجاری و تکنیک‌های بازاریابی جدید و تهاجمی را برای دستیابی به فروش عالی اتخاذ کردند. اینکه چگونه با این نام شناخته شد مشخص نیست، اما نظر عمومی این است که این موضوع به یک روزنامه‌نگار مهمان به نام مونرو روزنفلد مربوط می‌شود. او منطقه را به عنوان غرق شدن در سر و صدای دفاتر تولیدکنندگان توصیف کرد. گویی صدها نفر به ماهیتابه‌های حلبی می‌کوبیدند. او در اوایل قرن بیستم چندین بار از آن در مقالات روزنامه‌های خود استفاده کرد و این اصطلاح گیر کرد. با گذشت زمان، این نام عموماً مورد استقبال قرار گرفت و سال‌ها بعد به طور کلی صنعت انتشارات موسیقی ایالات متحده را توصیف کرد. . شروع کوچه تین پان معمولاً به سال 1885 مربوط می شود، اما انتهای کوچه تین پان کمتر مشخص است. برخی آن را به آغاز دوره بزرگ می دانند. رکود در دهه 1930 زمانی که گرامافون و رادیو جایگزین نت های موسیقی شدند. به عنوان نیروی محرکه موسیقی عامه پسند آمریکایی، در حالی که دیگران تین پان کوچه را تا دهه 950 ادامه داده است، زمانی که سبک های قبلی موسیقی عامه پسند آمریکایی با ظهور راک اند رول تغییر کرده است. در خیابان 28 پلاکی به افتخار تأثیر کوچه تین پان بر فرهنگ عامه آمریکا نصب شده است، اما ساختمان هایی که محل زندگی ناشران و ترانه سرایان افسانه ای کوچه تین پان بودند، برای فروش قرار دارند و ممکن است برای باز کردن فضا تخریب شوند. برای ساختمان های مرتفع مدرن
سوال: روزنفلد هنگام بازدید از کوچه تین پان، احتمالاً احساس کرد که _.
1. خیلی پر سر و صدا
2. بسیار آرام
3. وسیع
4. محدود، تنگ