متن: نوه شش ساله ام کیتلیند و من در مغازه تیم هورتون برای خوردن کیک زغال اخته توقف کردیم. همانطور که از در بیرون می رفتیم، پسر نوجوان جوانی داشت وارد می شد. سرش و مجموعه‌ای از موهای نوک‌دار آبی روی آن. یکی از سوراخ‌های بینی‌اش سوراخ شده بود، و حلقه‌ای از سوراخ رد شد و یک زنجیر روی صورتش رفت و به حلقه‌ای که در گوشش بسته بود، چسبیده بود. اسکیت بورد زیر یک دست و بسکتبال زیر دست دیگر. کیتلیند که جلوتر از من راه می‌رفت، با دیدن نوجوان فوراً ایستاد. فکر کردم او او را ترسانده است و او درجا یخ کرده است. من اشتباه میکردم. نوه‌ام پشت در ایستاد و در را تا جایی که می‌رفت باز کرد. حالا من با مرد جوان رو در رو بودم. کنار رفتم و اجازه دادم بگذرد. پاسخ مهربان او یک "خیلی متشکرم" بود. در راه رفتن به سمت ماشین، کیتلیند را به خاطر رفتارش در باز نگه داشتن درب برای مرد جوان تحسین کردم. ظاهراً او از ظاهر او ناراحت نشد، اما می خواستم مطمئن شوم. اگر مادربزرگ درباره آزادی بیان صحبت می کرد. و اجازه دادن به مردم برای تفاوت هایشان مناسب بود، می خواستم آماده باشم. _ . تنها چیزی که کیتلیند در مورد نوجوان متوجه شد، این واقعیت بود که بازوهایش پر بود. "او برای باز کردن در به سختی می توانست." او یک نفر را دید که زیر دستش چیزی حمل می کرد و به سمت دری می رفت، امیدوارم در آینده در سطح او پایین بیایم و دیدم را بالا ببرم.
سوال: نویسنده قصد دارد به ما بگوید که _ .
1. ما نباید یک نفر را از روی ظاهرش قضاوت کنیم
2. ما باید به مردم آزادی بیشتری برای لباس پوشیدن متفاوت بدهیم
3. ما باید نسبت به لباس پوشیدن عجیب و غریب جوان کمک و تحمل بیشتری داشته باشیم.
4. ما نباید در زندگی خیلی در مورد افراد خاص باشیم