متن: بلند شدم و لباس پوشیدم و ویولونم رو زیر ژاکتم گذاشتم و رفتم تو خیابون. یک ساعت سرگردان بودم و به دنبال مکانی محتمل می گشتم و احساس می کردم که در شرف ارتکاب جنایت هستم. بعد بالاخره زیر پل نزدیک ایستگاه ایستادم و تصمیم گرفتم _ . احساس تنش کردم و لرزیدم. ویولنم را مثل تفنگ از زیر کتم کشیدم. اینجا بود، در ساوتهمپتون، با قطارهایی که از بالای سرم عبور می کردند، می خواستم خودم را ثابت کنم. اولین نت هایی که زدم بلند و خام بودند و بعد آرام شدند و آرام تر اجرا می شدند و کم و بیش هماهنگ می شدند. در کمال تعجب نه دستگیر شدم و نه گفته شد که ساکت شوم. در واقع هیچ کس اصلاً توجهی نکرد. چندین روز در خیابان‌های ساوتهمپتون قدم زدم و به تدریج می‌دانستم چگونه تلاش کنم تا با یک هنرمند خیابانی پول بدست بیاورم. برای مثال، اجازه دادن به کلاه پر از پول کار خوبی نبود -- این منظره می تواند مردم را دلسرد کند. خالی کردن کامل آن نیز عاقلانه نبود، که می‌تواند آنها را گیج کند و به آنها هیچ اشاره‌ای مبنی بر اینکه پولش را کجا بریزند. قرار دادن چند سکه در کلاه برای شروع کار به زودی ایده خوبی شد. قبل از اینکه آهنگ دیگری بزنم، پول کلان را برداشتم، اما همیشه دو سکه پشت سر گذاشتم. خانم‌های مسن سخاوتمندتر بودند، و همچنین زنان بچه دار، دختران مغازه‌دار و تایپیست‌ها. در مورد مردان: افرادی که مشروبات الکلی زیاد مصرف می کردند همیشه سخاوتمند بودند و همینطور جوان های بزرگ و ماهیچه ای. اما هرگز مردی با کلاه، کیف یا سگ. تیپ های محترم از همه بدتر بودند، به جز افسران بازنشسته ارتش که پارس می کردند: "چرا کار نمی کنی جوان؟" و سپس پول زیادی در کلاه انداختند تا سردرگمی خود را پنهان کنند.
سوال: کدام یک از عبارات زیر با توجه به قسمت مذکور صحیح نیست؟
1. بیشتر خانم ها حاضر بودند به او پول بدهند.
2. افسران بازنشسته ارتش به ندرت به او پول می دادند.
3. مشروب خواران با پول خود سخاوتمند بودند.
4. همه مردم برای ویولونیست های خیابانی ترحم نمی کنند.