متن: همه ما این جمله را شنیده‌ایم که "مهربان باش، زیرا هرکسی که ملاقات می‌کنی در حال نبرد سختی است." شوهر و پسرم در عرض دو سال از همدیگر فوت کردند. بر اساس تجربه شخصی من، من معتقدم که اگر مراقب نباشیم، غم و اندوه می تواند به یک فرآیند نسبتاً خود درگیر تبدیل شود که در آن می توانیم آنقدر بر رنج خود متمرکز شویم که فرصت ارتباط با آنها را از دست بدهیم و احتمالاً آرامش را برای ما به ارمغان بیاوریم. شخص دیگری که ممکن است تجربه مشابهی داشته باشد. شش ماه پس از مرگ شوهرم، در شن های روان غم و اندوه فرو می رفتم. نتوانستم خودم را از بدبختی بیرون بیاورم. در آن لحظه، من واقعاً باور داشتم که زندگی من از هر کس دیگری در اطرافم دشوارتر است. زندگی درسی کامل به من داد که چشمانم را به این واقعیت باز کرد که با رنجی که داشتم به خودم اجازه داده بودم که به دلیل ترحم به خود کور شوم. این درس خود را در یک بحران بهداشتی نشان داد. من عوارض یک عمل جراحی داشتم و در نهایت چهار روز در بیمارستان بستری شدم. در این مدت به شدت درد داشتم. بین درد جسمی و درد عاطفی غم و اندوه، من به هم ریخته بودم. همچنین باید به شما بگویم که من یک پرستار ثبت نام شده هستم. به عنوان یک پرستار، سخت است که به عنوان بیمار از دارو استفاده کنید. سه شب اولی که در بیمارستان بودم، همان پرستار از من مراقبت می کرد. او جوان بود، شاید در اواسط تا اواخر 20 سالگی، و در تمام دو شب اول به سختی با من تعامل داشت، به جز اینکه داروهایم را طبق برنامه می داد. واضح است که او نمی‌دانست چقدر درد عاطفی دارم. چقدر سخت است که از بیمارتان بپرسید که چه احساسی دارد؟ من او را به‌عنوان پرستار بدی نوشتم که همدردی کمی داشت و در دردهای روحی و جسمی خودم غرق بودم. شب سوم پرستار جوان کمی پرحرفتر بود. او از من پرسید که چه احساسی دارم (بالاخره!). به او گفتم که با افسردگی و اندوه دست و پنجه نرم می کنم زیرا شوهرم در سانحه هوایی جان باخته است. او به من نگاه کرد و به من گفت که شوهرش هم همین دو ماه قبل فوت کرده است. مات و مبهوت بودم. بی حرف. بهت زده. هرگز، در هیچ یک از احتمالاتی که ذهن من درگیر این بود که چرا این پرستار اینقدر با من غیر دوستانه است، حتی به این فکر نکردم که او ممکن است همان درد را داشته باشد که من داشتم. او نه تنها مثل من غمگین بود، بلکه باید به جای مراقبت از خود و خانواده اش، از من مراقبت می کرد. ما در ادامه صحبت کردیم و داستان هایمان را در مورد همسران و فرزندان مرحوممان به اشتراک گذاشتیم. دوست دارم فکر کنم آن شب کمی به هم کمک کردیم. ما خیلی بیشتر از آن چیزی که فکر می کردم مشترک بودیم. ما هر دو مادر مجرد بیوه با بچه های کوچک و پرستار بودیم. اما، اینجا بود که شباهت ها به پایان رسید. شوهرش بیمه نامه نداشت. او از حمایت خانواده بسیار کمی برخوردار بود. او برای حمایت از پسرانش از حقوق به دستمزد کار می کرد. من متواضع شدم. فهمیدم که چقدر باید شکرگزار باشم. و صادقانه بگویم، من هرگز پس از این تجربه زندگی را به همان شکل ندیدم. این تجربه برای من اتفاقی بود که زندگی را تغییر داد. من همیشه به خودم افتخار می‌کردم که فردی دلسوز هستم، اما اکنون می‌دانم که واقعاً معنی دلسوز بودن را درک نکرده بودم. برای همدردی واقعی، باید بتوانید فراتر از درد خود را ببینید تا شاهد درد باشید. بعد از این تجربه هرگز به شخص دیگری به همان شکل نگاه نکردم. من از مرگ برای چیزهای بسیار کمی تشکر می کنم. هدیه همدردی با همنوعم و درک اینکه همه ما به گونه‌ای رنج می‌بریم که همیشه قابل مشاهده نیست، هدیه‌هایی از جانب مرگ است که همیشه سپاسگزار آن‌ها خواهم بود. همیشه زمانی را برای مهربان بودن اختصاص دهید حتی زمانی که از درد خود رنج می برید. و تصور نکنید که شخص دیگری این کار را آسان تر از شما دارد. شما هرگز نمی دانید جنگ هایی که شخص دیگری در حال جنگیدن است.
سوال: کدام یک به معنای کلمه «خضوع» نزدیکتر است؟
1. مورد ضرب و شتم
2. شرمنده
3. شکست داد
4. افسرده