متن: ناگهان فکر دیگری مانند شوک الکتریکی در ذهن کیت گذشت. یک قطار سریع السیر قرار بود حدود سی دقیقه بعد از آن عبور کند. اگر متوقف نمی شد، آن قطار طویل پر از مسافر به جوی آب می افتاد. کیت فکر کرد: "یکی باید به ایستگاه برود و به استاد ایستگاه هشدار دهد." اما چه کسی قرار بود برود؟ او باید خودش برود. هیچ کس دیگری نبود. در باد و باران راه سخت خود را آغاز کرد. به زودی او در پلی بود که از رودخانه Des Moines عبور می کرد، پلی که همچنین از چوب ساخته شده بود، درست مانند پل روی هانی کریک. طوفان این را از بین نبرده بود، اما هیچ مسیر پیاده روی در آن وجود نداشت. او باید با رفتن از یک خواب به خواب دیگر از آن عبور کند. او با احتیاط زیاد، گذرگاه خطرناک را شروع کرد، گاهی اوقات روی دست و زانو، و به سختی جرات داشت بین افراد خوابیده به داخل آبهای سیلاب وحشی زیر نگاه کند. اگر لیز بخورد، بین خواب‌ها، به جویباری می‌افتد که به سرعت در جریان است. در نهایت - او هرگز نمی دانست چقدر طول کشیده است - او احساس کرد که زمین محکم زیر پاهایش است. اما زمانی برای استراحت نبود. او هنوز مجبور بود بیش از نیم مایل بدود و فقط چند دقیقه باقی مانده بود. اگر قبل از اکسپرس به ایستگاه نرسد، جان بسیاری از افراد از دست خواهد رفت. درست زمانی که قطار به چشم آمد، او به ایستگاه رسید. خوشبختانه استاد ایستگاه بیرون ایستاده بود. "پل پایین است! قطار را متوقف کنید! اوه، لطفا آن را متوقف کنید!" کیت نفس نفس زد فریاد زد. رئیس ایستگاه رنگ پریده شد. با عجله وارد ساختمان ایستگاه شد و با چراغ سیگنال برگشت. با ورود قطار به ایستگاه، چراغ قرمز را تکان داد. یک ثانیه هم زود نبود.
سوال: کیت تصمیم گرفت چه کار کند؟
1. قطار سریع السیر را متوقف کنید.
2. چراغ سیگنال را بررسی کنید.
3. با مسافران ملاقات کنید.
4. به استاد ایستگاه مراجعه کنید