متن: آنابل اسمیت و دو دوست صمیمی اش، سامانتا و کریستی، عاشق رفتن به مدرسه شهر شن بودند. خانم لمینگ، معلم آنها، برایشان داستان می خواند. بعدازظهر آن روز دوشنبه، خانم لمینگ برایشان داستانی خواند به نام سوپر سوفی روز را نجات می دهد. بعد از مدرسه، آنابل، سامانتا و کریستی با هم به خانه رفتند. آنابل به دوستانش گفت: «تصمیم می‌گیرم از این به بعد مثل سوفی ابرقهرمانی باشم. کریستی گفت: منظورت قهرمان است. "تو دختری، آنابل." روز بعد کریستی و سامانتا آنابل را در راه مدرسه گرفتند. آنابل یک حوله قرمز به پیراهن آبی اش چسبانده بود. آنابل گفت: "من سوپر آنابل هستم." "من یک نفر را در راه مدرسه نجات خواهم داد." شارلوت، یکی دیگر از دانش‌آموزان کلاس دوم، از کنار دختران گذشت. ژاکتش را دور کمرش بسته بودند. او کمی تندتر دوید و ژاکتش تقریباً روی زمین بود. آنابل متعجب بود که چه خواهد کرد. شارلوت با نگاه کثیفی به او فرار کرد. آنابل وقتی به خانه رسید وارد اتاق کار پدرش شد. یک سوال تکلیف از او داشت. یادداشتی روی میز پدرش نوشته بود که او چند کتاب به پدر شارلوت قرض می‌داد. او متوجه مجله ای روی میزش شد که روی آن نوشته شده بود برو سبز. آنابل فکر کرد: "تکلیف می تواند منتظر بماند." "شاید شارلوت سبز شود!" آنابل در جنگل مردی را دید که درختی را قطع کرد. درختان برای محیط زیست مفید بودند. او مانع از قطع درخت شد و سپس روی زمین سخت افتاد. آنابل دورتر در جنگل قدم زد، جایی که شارلوت را در حال جمع کردن زباله دید. آنابل گفت: "شارلوت، تو قهرمان کلاس دوم هستی." شارلوت به آنابل خیره شد. او گفت: "من زباله ها را جمع می کنم تا زمین را به مکانی بهتر تبدیل کنم." "من به معروف بودن اهمیتی نمی دهم." آنابل کمی از خودش شرمنده بود.
سوال: آنابل از شارلوت چه آموخت؟
1. عالی است که در زندگی یک ابرقهرمان باشید.
2. قهرمانان واقعی از معروف بودن بدشان نمی آید.
3. یک قهرمان جای بهتری در دنیا دارد.
4. یک فرد مشهور یک قهرمان نیز هست.