متن: بدون هیچ تردیدی گفت: بهتر است بمیرم. شنیدن این کلمات از دهان بهترین دوستم قلبم را پاره کرد. او این عبارت را بیش از یک بار تکرار کرده است و ذهن من مدام آن را مانند صدای ضبط شده پخش می کند. حدود سه سال پیش با او آشنا شدم. پس از شش ماه آشنایی با من، از مبارزه اش با افسردگی برایم گفت. غم تنها احساسی نبود که بر من وارد شد. من شوکه شدم. او در تمام مدت بسیار خوش برخورد و شاد به نظر می رسید. به زودی متوجه شدم که او در کودکی مورد آزار جسمی و روحی قرار گرفته و باعث شده افکار خودکشی در او ایجاد شود. او حاضر نیست در مورد افسردگی خود با دیگران صحبت کند زیرا اکنون به بزرگسالان، به ویژه افراد خانواده خود بی اعتماد است. با این حال، او احساس می کند که من او را درک می کنم و کلمات مناسب برای صحبت کردن را می دانم. بنابراین، وقتی صحبت از کمک به او می شود، _ . مهم نیست کجا هستم یا چه کار می کنم، زیرا او همیشه اول است. بسیاری از دانش‌آموزان مدرسه‌اش وقتی متوجه زخم‌های ناشی از بریدگی روی بازوهای او می‌شوند، به او می‌خندند. همانطور که او می بیند، بچه های دیگر حق دارند او را مسخره کنند. اما هیچ کس چنین حقی را ندارد، بنابراین من او را تشویق می کنم که بچه های بی عاطفه ای را که با او بد رفتار می کنند نادیده بگیرد. وقتی سنگینی چشم های قضاوت کننده یا صداهای نفرت انگیز را احساس می کند، همیشه به او یادآوری می کنم که بی قید و شرط به او اهمیت می دهم. به نظر می رسد فقط شنیدن من که می گویم بهترین دوست او خواهم بود، به او امنیت لازم را برای ادامه راه می دهد. بهترین دوستم یک بار به من گفت که اگر من را نداشت، زنده نبود. او گفت که سخنان تشویق کننده من او را متقاعد کرد که جانش را نگیرد. دوستی ما به من آموخت که یک کلمه محبت آمیز می تواند زندگی یک نفر را تحت تاثیر قرار دهد. با شکنندگی زندگی که هست، به ضرورت تشویق اعتقاد دارم.
سوال: نویسنده از تجربیات خود چه می آموزد؟
1. چگونه برای دیگران تفاوت بزرگ ایجاد کنیم.
2. اهمیت تشویق.
3. چگونه از شر افسردگی خلاص شویم
4. ضرورت امنیت