متن: اولین باری که کارلوس را دیدم هرگز باور نمی‌کردم که او قرار است زندگی من را تغییر دهد. آغوشم پر از کتاب بود و با عجله وارد کلاس شدم که 1 با چیزی جامد برخورد کرد. کارلوس بود. او گفت: "من... تو قد بلندی." کل کلاس از خنده منفجر شد . آقای مک کارتی با اشاره به تنها صندلی خالی پشت اتاق به کارلوس تازه وارد اخمو گفت: «آن صندلی را بنشین». کارلوس به شدت خندید. "اما من به چند دیکشنری نیاز دارم." زنگ کلاس ها به صدا درآمد. همانطور که ایستادم تا بروم، دیدم کارلوس به سمت من می آید. او گفت: متاسفم که شرمنده شما شدم. مستقیم به بالای موهای سیاهش نگاه کردم. "مشکلی نیست." "من باید بهتر بدانم." او همچنان راهم را مسدود می کرد. "اسمت چیه؟" "کارن فوربز." دستش را بیرون نگه داشته بود. ناخواسته با او دست دادم. با چشمان قهوه ای اش با جدیت به من نگاه کرد. "من کارلوس هستم. نمی دانم چرا شما اینقدر هستید _" این انتخابات مدرسه بود که باعث شد دوباره به کارلوس فکر کنم. کارلوس به عنوان معاون رئیس جمهور انتخاب شد." بنابراین در آن صبح، کارلوس را متوقف کردم و گفتم: "به نظر نمی رسد شما را آزار دهد - کوتاه بودن." او به من نگاه کرد، "البته من بدم می آید که کوتاه قد باشم. اما کاری از دستم برنمی آید. وقتی فهمیدم باید زندگی ام را در این پوست کوچک بگذرانم، فقط تصمیم گرفتم بهترین ها را بسازم. از آن و روی خودم بودن تمرکز کنم." اعتراف کردم: "به نظر می رسد که خیلی با هم کنار می آیی، اما من چه می گویی؟ مشکل تو این است که می ترسی خودت باشی. تو باهوشی. و می توانی زیبا باشی. در واقع، ممکن است بیشتر از بسیار." احساس کردم قرمز شدم...
سوال: با توجه به متن، محتمل ترین پایان کدام است؟
1. نویسنده نمی خواست با کارلوس دوست شود
2. کارلوس و نویسنده با یکدیگر بحث کردند.
3. نویسنده نگرش خود را نسبت به کارلوس تغییر داد.
4. کارلوس به عنوان رئیس کمیته دانشجویی انتخاب شد.