متن: انگشتان یخ زده اش شعله را لمس کردند که تلاش می کرد احساس زنده بودن کند. گرما را حس می کرد اما گرمای سردی بود، انگار که شمع او را پس می زند. از سرما دستانش قرمز شد، پیراهن آستین کوتاهش گرمای کافی به او نمی داد. هوای زمستان آغوشش را گرفت و باعث دردش شد، اما او بدش نمی آمد. او می‌دانست که باید ژاکتش را بپوشد، زمستان در کانکتیکات بود، اما این باعث می‌شد تسلیم شود. اینجا، در این درخت، او احساس امنیت می کرد. او به شمع نگاه کرد که با موم سخت کننده احاطه شده بود. انگشتانش را به آرامی روی موم سبز گرم گذاشت. این شمع یادآور زندگی او در آن خانه بود، زندگی که در نهایت باید به آن باز می گشت. در کودکی این شمع را گرفته بود. هر چه داشت خرجش کرد جعبه کریستالی زیبا نظرش را جلب کرده بود. پنج نیکل کامل آن شمع را برایش آورده بودند. او آن را برای روز مادر به مادرش داد. مادرش لبخندی زد و آن را روی قفسه گذاشت. "خیلی قشنگه عزیزم! همینجا میذارمش." از آن زمان، آن شمع هرگز جابجا نشده بود، هرگز روشن نشده بود، گرد و غبار روی یک قفسه به هم ریخته نشسته بود که هیچ کس نمی توانست آن را ببیند. بعداً پدر و مادرش طلاق گرفتند. در حال حاضر شمع سردتر از هوا بود و تاریکی کامل شده بود. برف روی زمین شب را نسبت به قبل از اولین بارش برف سبک تر و رضایت بخش تر کرد. او تاریکی را دوست داشت زیرا در آن احساس امنیت می کرد. از نگاه دوستانش که از دختری که قبلا بود خوششان می آمد. از پسربچه هایی که هیچ وقت نمی توانستند بفهمند او کیست. از مشاور راهنمایی که نگاه‌های نگران بی‌پایانش هرگز حالش را بهتر نمی‌کرد. این وقت شب کسی بیرون نبود. او در دنیا تنها بود، همان طور که دوست داشت _ همین که داشت به شاخه تکیه می داد، صدایی شنید. صدای پایی شنید که یخ را در برف می شکند و به سمت او می رفت. داشت به سمت حصار سفید لبه ساختمان، درست روبروی جاده می رفت. معمولاً او این شخص را نادیده می گرفت و به دور از تماس انسانی در شاخه خود می ماند، اما این شخصیت چیزی با او داشت. به سمت حصار سفید در حالی که جعبه ای حمل می کرد، حرکت کرد. شکل به حصار رسید، جعبه را باز کرد و یک شی براق بیرون آورد. او چشمانش را به اندازه کافی از این چهره برداشت تا از درخت پایین بیاید تا دید بهتری از او داشته باشد. او به پایین رسید و دید که آن شخص رو به خیابان چرخیده و روی حصار سفیدی نشسته است که او و دوستانش زمانی روی آن نشسته بودند. او با احتیاط روی یخ قدم گذاشت و به سمت او رفت. و سپس صدای زیبای موسیقی از جسم براق آمد. ایستاد و به آن گوش داد. او دوباره به سمت آن مرد راه افتاد. درست زمانی که می خواست پا به کناره های برف بگذارد، روی یخ لیز خورد و به زمین خورد. چهره با تعجب چرخید و شناخت ناگهانی متوجه هر دو شد.
سوال: دختر در اعماق شب در درخت پنهان شده بود تا _ .
1. خود را از سرما حفظ کند
2. صبر کن پسر بیاد
3. می خواهند تنها بمانند
4. از هر آسیبی در امان باشید