متن: من در صفحه نمایش خود زندگی می کردم و به سختی متوجه آنچه در اطرافم بود، بودم. بنابراین وقتی دوستانم از من دعوت کردند که برای یک آخر هفته طولانی بدون سرویس سلولی کمپینگ بروم، فکر کردم این دقیقا همان چیزی است که به آن نیاز دارم. در اینجا این است که چگونه دور ماندن از تلفن من به مدت 48 ساعت مرا تغییر داد. متوجه شدم که برنامه قبل از خواب من معمولاً روی یک چیز متمرکز است: تلفن من. درست قبل از اینکه بخوابم، وب سایت های خبری را مرور کردم و ایمیل هایم را چک کردم. نیمه های شب که از خواب بیدار شدم، همین کار را کردم. مشکل این بود که هر شب احساس اضطراب می کردم. در آن کمپ آخر هفته بدون تلفنم احساس آزادی می کردم. با گوش دادن به صدای جیرجیرک احساس خواب کردم. وقتی تلفنم را در دست داشتم، همیشه زمان را چک می کردم و به برنامه های آینده فکر می کردم. فکر من این بود: "حالا کی قراره به من پیام بده؟ بعدش چیکار کنم؟" بدون تلفنم، من واقعاً کاری را که در آن لحظه انجام می‌دادم، نشستن در کنار رودخانه، دوچرخه‌سواری یا خواندن آهنگ‌های قدیمی بودم. نیازی به عجله در هیچ یک از آنها وجود نداشت. من به جای آنچه که تلفنم به من می گفت انجام دهم به آنچه بدنم می خواست گوش دادم. آیا آن لحظه ای را می شناسید که با گروهی از مردم معاشرت می کنید و هیچکس چیزی برای گفتن ندارد؟ پاسخ معمولی: همه بلافاصله تلفن های خود را بیرون می آورند. پس برای جلوگیری از سکوت های شرم آور، بدون تلفن چه کار کردیم؟ ما در واقع با هم صحبت کردیم. به‌جای اینکه صورت‌هایمان را در صفحه نمایش‌هایمان دفن کنیم، به چشمان یکدیگر نگاه کردیم، لحظه‌ای ارتباط خالص انسانی داشتیم و سپس به صحبت کردن ادامه دادیم. میدونی چیه؟ مردم در واقع گوش دادند. خوب حالا چه؟ حالا به دنیای واقعی برگشتم.
سوال: در آن اردوی آخر هفته، اردونشینان _ .
1. اغلب احساس تنهایی می کرد
2. چند فعالیت سرگرم کننده دیگر پیدا کرد
3. با هم صحبت خوبی کردند
4. اغلب برای مقابله با سکوت های شرم آور لازم است