متن: سخنران، معلمی از یک کالج محلی، برای حضار دلسوز سخنرانی کرد. هدز به نشانه موافقت با تکان دادن سرش گفت: "معلمان انگلیسی دبیرستان وظایف خود را انجام نمی دهند." او نارسایی‌های دانش‌آموزانش را توصیف کرد، همه فارغ‌التحصیلان دبیرستان که فقط در پایه نهم می‌توانند از زبان استفاده کنند. من نتوانستم از پاسخ های او به سوالاتم تشخیص دهم که چگونه این سطح پایه 9 ایجاد شده است. موضوع من نه استانداردهاست و نه زوال آن. سخنران واقعاً می گفت این بود که او دیگر جوان نیست. او شانزده سال است که تدریس می کند و می تواند مانند یک بزرگسال بالغ فکر و صحبت کند. حرف من این است که شکایت مکرر یک نسل از نسلی که بلافاصله بعد از آن می آید اجتناب ناپذیر است. این هم طبیعت انسان است که به دنبال دلایل نارضایتی ما باشد. قبل از اینکه زبان انگلیسی در اواخر قرن نوزدهم به یک درس مدرسه تبدیل شود، یافتن هدف سرزنش کمبود زبان دشوار بود. اما از آن زمان به بعد معلمان انگلیسی همواره مورد حمله قرار گرفته اند. شاکیان فکر می کنند که به یک ایده اصلی دست یافته اند. همانطور که تسلط خود به زبان بهبود می یابد، متوجه می شوند که جوانان این توانایی را ندارند. غافل از اینکه توانایی های خود در طول سال ها رشد کرده است، تصور می کنند نسل جدید جوانان باید در این زمینه ناامید باشند. در چشم و گوش بزرگسالان حساس، زبان جوانان همیشه ناکافی به نظر می رسد. از آنجایی که این نگرانی در مورد افول و سقوط زبان انگلیسی به عنوان یک پدیده نسلی تلقی نمی شود، بلکه به عنوان چیزی جدید و خاص برای جوانان امروزی تلقی می شود، طبیعتاً نتیجه می شود که معلمان انگلیسی امروزی نمی توانند وظایف خود را انجام دهند. در غیر این صورت، جوانان مرتکب تخلف از زبان نمی شدند.
سوال: به نظر نگارنده گوینده _ .
1. قضاوت درستی از سطح انگلیسی دانش آموزان ارائه کرد
2. مشکلات زبانی دانش آموزان را اغراق آمیز کرده بود
3. درست بود که می گفت معلمان انگلیسی وظایف خود را انجام نمی دهند
4. می تواند هوشمندانه فکر کند و صحبت کند