متن: به محض اینکه او را دیدم، فهمیدم که دچار مشکل شده ام. دختر کوچک 10 ساله با آن حالت خاص صورت به من خیره شده بود که احتمالا فقط دندانپزشکان باید تمام روز از آن لذت ببرند! هر سوالی که می‌پرسیدم، هر فعالیتی که پیشنهاد می‌کردم، واکنش او تقریباً یکسان بود -- او از وحشت منجمد شده بود. او به مدرسه زبان خصوصی ما فرستاده شد، پس از اینکه در مدرسه کلیدی خود بدترین زبان انگلیسی بود با یک برنامه درسی بسیار سختگیرانه ELT، در حالی که همسالانش او را به خاطر اشتباهاتش در زبان انگلیسی اذیت می کردند. علاوه بر این، معلم مدرسه دولتی او نام او را صدا زد. بدتر از همه، او تحت فشار خانواده اش به دلیل گرفتن نمره بد در زبان انگلیسی بود. او قطعاً انتظار داشت که من همین راه را با او ادامه دهم. باید اعتراف کنم که مدتی احتمالاً با همان حالت به او خیره شده بودم تا اینکه سرانجام او یک ترکیب کاملاً باورنکردنی را ارائه داد که قبلاً از کلاس خواسته بودم بنویسند. با خط کامل نوشته شده بود، پر از ایده های هوشمندانه بود و پاراگراف بندی درستی داشت. این دختر اولین نمره عالی خود را در زبان انگلیسی گرفت و من سخاوتمندانه او را تحسین کردم و از آن به بعد شروع کردم به استفاده از مهارت های نوشتن او برای حمایت از دیگران. او قبل از بازگویی شفاهی یک داستان، آن را یادداشت کرد. قبل از ارائه پروژه شفاهی خود، او اجازه داشت همین کار را انجام دهد. روزی که او برای اولین بار دستش را برای پاسخ شفاهی به سوال من که خطاب به کلاس بود، دراز کرد، بسیار خوشحال شدم. او به من یاد داد که چگونه به دانش‌آموزان گوشه‌نشین نزدیک شوم -- مهارتی را که می‌توانند در آن مهارت داشته باشند، در نوشتن موردی او بیابم و به دانش‌آموز کمک کنم تا از آن برای توسعه مهارت‌های دیگر استفاده کند!
سوال: می توان نتیجه گرفت که نویسنده _ .
1. از دانش آموز دختر چیزی یاد گرفت
2. تمرکز بر چگونگی بهبود زبان انگلیسی شفاهی
3. نتوانست به دانش آموز گوشه گیر نزدیک شود
4. در آموزش زبان انگلیسی تجربه ای نداشت