متن: توضیح رنه دکارت از درد از دیرباز در پزشکی مورد تایید قرار گرفته است. او پیشنهاد کرد که درد یک پدیده کاملاً فیزیکی است - آسیب بافتی باعث می شود اعصاب خاصی سیگنالی را به مغز ارسال کنند و باعث می شود ذهن متوجه درد شود. به گفته او، این پدیده مانند کشیدن طناب برای به صدا درآوردن زنگی در مغز است. اغراق آمیز بودن این حساب سخت است. در پزشکی، پزشکان درد را در اصطلاح دکارت می بینند - به عنوان یک فرآیند فیزیکی، نشانه ای از آسیب بافتی. با این حال، محدودیت‌های این توضیح مدتی است که آشکار شده است، زیرا افرادی که آسیب‌های آشکار دارند، گاهی اوقات گزارش می‌دهند که اصلاً دردی ندارند. بعدها، محققان پیشنهاد کردند که مدل دکارت با چیزی که آنها نظریه کنترل دروازه درد نامیدند جایگزین شود. آنها استدلال کردند که قبل از اینکه سیگنال های درد به مغز برسد، ابتدا باید از یک مکانیسم دریچه ای در طناب نخاعی عبور کنند. در برخی موارد، این دروازه خیالی می تواند به سادگی از رسیدن سیگنال های درد به مغز جلوگیری کند. بیشترین پیشنهاد آنها این بود که آنچه دروازه را کنترل می کند فقط سیگنال های اعصاب حسی نیست، بلکه احساسات و سایر "خروجی ها" از مغز است. آنها می گفتند که کشیدن طناب نیازی به زنگ زدن ندارد. خود زنگ - ذهن - می تواند آن را متوقف کند. این نظریه منجر به تحقیقات زیادی در مورد چگونگی تأثیر عواملی مانند خلق و خو، جنسیت و باورها بر تجربه درد شد. به عنوان مثال، در یک مطالعه بریتانیایی، محققان آستانه درد و سطوح تحمل را در 53 رقصنده باله و 53 دانشجوی دانشگاه با استفاده از یک اندازه‌گیری معمول اندازه‌گیری کردند: پس از فرو بردن دست خود در آب دمای بدن به مدت دو دقیقه برای ایجاد وضعیت پایه، دست خود را قرار می‌دهید. یک کاسه آب یخ بگذارید و ساعت را شروع کنید. شما زمانی را مشخص می کنید که درد شروع می شود: این آستانه درد شماست. سپس زمانی را مشخص می‌کنید که برای نگه داشتن دستتان در آب خیلی درد می‌کند: این میزان تحمل درد شماست. برای جلوگیری از آسیب، آزمایش همیشه در 120 ثانیه متوقف می شود. نتایج قابل توجه بود. دانش آموزان دختر به طور متوسط درد را در 16 ثانیه گزارش کردند و دستان خود را در 37 ثانیه از آب یخ بیرون آوردند. رقصنده های زن در هر دو مورد تقریباً سه برابر طولانی تر بودند. مردان در هر دو گروه آستانه و تحمل درد بالاتری داشتند، اما تفاوت بین رقصندگان مرد و مردان غیررقصنده تقریباً به همان اندازه بود. چه چیزی این تفاوت را توضیح می دهد؟ احتمالاً ارتباطی با روانشناسی رقصندگان باله دارد - گروهی که به خاطر نظم و انضباط شخصی، آمادگی جسمانی و رقابت، و همچنین به دلیل میزان بالای آسیب های مزمن شناخته شده است. شخصیت های رانده شده و فرهنگ رقابتی آنها به وضوح آنها را به درد عادت می دهد. مطالعات دیگر در این راستا نشان داده است که افراد خارج از خانه تحمل درد بیشتری دارند و با آموزش، می توان حساسیت خود را نسبت به درد کاهش داد. همچنین شواهد قابل توجهی وجود دارد که نشان می دهد انواع بسیار ساده پیشنهادهای ذهنی می توانند اثرات قدرتمندی بر درد داشته باشند. در یک مطالعه بر روی 500 بیمار که تحت عمل های دندانپزشکی قرار گرفتند، کسانی که تزریق دارونما دریافت کردند و قول دادند که دردشان را تسکین دهد، کمترین ناراحتی را داشتند-- نه تنها کمتر از بیمارانی که دارونما دریافت کردند و چیزی به آنها گفته نشد، بلکه کمتر از بیمارانی که داروی واقعی را بدون هیچ قولی مبنی بر اثربخشی آن دریافت کردند. امروزه کاملاً مشهود است که مغز به طور فعال درگیر تجربه درد است و دیگر زنگی بر یک ریسمان نیست. امروزه هر کتاب درسی پزشکی تئوری کنترل دروازه را به عنوان واقعیت آموزش می دهد. هر چند مشکلی در آن وجود دارد. این به افرادی که جراحت دارند اما هیچ دردی احساس نمی‌کنند توضیح می‌دهد، اما عکس آن را توضیح نمی‌دهد، که بسیار رایج‌تر است - میلیون‌ها نفر که درد مزمن مانند کمردرد را تجربه می‌کنند، بدون هیچ نشانه‌ای از آسیب. پس درد از کجا می آید؟ _ .
سوال: هدف اصلی این متن این است که _ .
1. توضیح دهید که چگونه تحقیقات مدرن یک توضیح قدیمی را به روز کرده است
2. از یک نمای سنتی با داده های جدید پشتیبانی کنید
3. نگرش خاصی را نسبت به تجربه فیزیکی ترویج دهید
4. پیشنهاد یک درمان خلاقانه برای یک وضعیت پزشکی