متن: اولین زمستان ما در کانادا شادترین زمستانی بود که تجربه کردیم. ما در آن زمان در حومه شهر زندگی می کردیم و پاییز همان سال تازه از هنگ کنگ آمده بودیم. یک روز عصر در اواسط دسامبر برف شروع به باریدن کرد. وقتی از پنجره بیرون را نگاه کردیم و دیدیم که برف می بارد، همه تشویق کردیم. اولین برفی بود که دیده بودیم و هیجان زده بودیم. به سختی منتظر بودیم تا برف بند بیاید تا بتوانیم برای بازی بیرون برویم. صبح روز بعد که از خواب بیدار شدیم هنوز برف می بارید. ما رادیو را روشن کردیم و متوجه شدیم که در طول شب بیش از ده اینچ برف باریده است و از آنجایی که جاده ها مسدود است، آن روز مدرسه ای وجود نخواهد داشت. از خوشحالی بالا و پایین می پریدیم و به مادر التماس می کردیم که بگذارد بریم بیرون و برف بازی کنیم. او گفت اگر لباس گرم بپوشیم می توانیم بعد از صبحانه بیرون برویم و قول دادیم به محض احساس سرما برگردیم. وقتی رفتیم بیرون تقریبا برف بند اومده بود. جاده‌ها، مسیرها، باغ‌ها و زمین‌های بازی همگی زیر پوشش سفیدی از برف نرم پنهان شده بودند. این زیباترین منظره ای بود که تا به حال دیده بودیم. درست در همان لحظه، چند بچه همسایه را دیدیم که برای بازی بیرون آمدند. ما دویدیم تا به آنها ملحق شویم. با هم یک آدم برفی و یک خانه برفی ساختیم. پس از آن، به نوبت روی یک تکه مقوای بزرگ از تپه سرازیر شدیم. خیلی خوش می گذشتیم که وقت شام فرا رسید. تقریباً مادر مجبور شد ما را مجبور کند که برویم داخل و غذا بخوریم.
سوال: بچه ها با دیدن برف همه تشویق کردند چون _ .
1. آنها می دانستند که برای روز بعد مدرسه نخواهند داشت
2. اولین بار بود که برف می دیدند
3. آنها می دانستند که زمستان فرا رسیده است
4. آنها هوای سرد را دوست داشتند