متن: در کالج هارتون - یک مدرسه شبانه روزی انگلیسی برای پسران - قوانین زیادی وجود دارد. باب سندرز 15 ساله اغلب آنها را می شکند. پسرها می توانند بعد از ظهر بعد از کلاس به شهر بروند. اما آنها باید ساعت شش به مدرسه برگردند. یک روز بعدازظهر باب به سمت شهر رفت. نگاهی به مغازه ها انداخت و بعد به سینما رفت. وقتی فیلم تمام شد ساعت هشت بعد از ظهر بود. او کمی نگران بود. او به سرعت به پیشوند = st1 /HartonCollegeas بازگشت. وقتی رسید سریع به سمت ورودی اصلی دوید. قفل شده بود. دور مدرسه رفت. به در دیگری که در آن نیز قفل بود می رسید. به پنجره خوابگاهش در طبقه سوم نگاه کرد. پنجره باز بود، اما هوا کاملاً تاریک بود و او نمی توانست به راحتی از دیوار بالا برود. سپس پنجره باز دیگری را در طبقه همکف دید. پنجره اتاق مطالعه مدیر مدرسه بود. او به اتاق نگاه کرد - کسی آنجا نبود. باب به سرعت از لبه پنجره بالا رفت و به داخل اتاق پرید. همون موقع صدایی شنید. سپس یک نفر چراغی را در راهرو روشن کرد. باب به اطراف نگاه کرد و سپس زیر مبل پنهان شد. یک دقیقه بعد، آقای منرینگ، مدیر مدرسه، وارد شد، چراغ روی میزش را روشن کرد و روی مبل نشست. سپس کتابی را باز کرد و شروع به خواندن کرد. باب تا حد امکان آرام زیر مبل دراز کشید. او نمی توانست حرکت کند. زمین سرد و ناراحت کننده بود. ساعتی به کفش ها و جوراب های مدیر مدرسه نگاه کرد. "چرا بلند نمی شود و به رختخواب نمی رود؟" باب فکر کرد. آقای منرینگ یک ساعت دیگر کتابش را خواند. بالاخره مدیر مدرسه کتابش را بست و بلند شد. کتاب را روی قفسه گذاشت و به سمت در رفت. باب فکر کرد: خدایا شکرت که مرا زیر مبل پیدا نکرد. سپس آقای مانرینگ ایستاد و به سمت مبل صحبت کرد. "آیا هنگام رفتن چراغ را خاموش می کنی؟" گفت و از مطالعه خارج شد.
سوال: می توان استنباط کرد که آقای منرینگ .
1. می دانست که باب هنوز در سینما است
2. می دانست که باب در خوابگاه است
3. دقیقا می دانست باب کجاست
4. به وضوح نمی دانست باب کجاست