متن: وقتی 10 ساله بودم، برای تیم تشویق کننده تلاش کردم. من دو سال در کلاس های ژیمناستیک شرکت کرده بودم تا برای این آزمایش ها آماده شوم. با این حال من به تیم نرسیدم. ضربه سنگینی برای من بود. تمام شب گریه کردم. بچه های امروزی این نوع طرد شدن را تجربه نخواهند کرد. آن‌ها در دنیای «همه یک نوبت دارند» بزرگ می‌شوند که در آن هر کودک فرصتی برای ضربه زدن به توپ، خواندن آهنگ و بردن جایزه دارد. اما این همیشه چیز خوبی نیست. والدین از اینکه اجازه دهند بچه ها شکست بخورند می ترسند و فکر می کنند که فرزندان ما به راحتی آسیب می بینند و هرگز از چیزی بهبود نمی یابند - این یک مشکل جدی است. هفته گذشته دختر 7 ساله من وارد نمایش مدرسه نشد. اولش ازش ناراحت شدم او چه واکنشی نشان خواهد داد؟ وقتی خبر را به او دادم، آماده بودم که او را در آغوش بگیرم و با او گریه کنم. او به من نگاه کرد، چهره ای کوچک درآورد و گفت: "خیلی بد است. برای شام چی؟" واضح است که این پایان دنیای او نبود. شاید اگر به فرزندانمان اجازه دهیم هر چند وقت یکبار طرد شدن را تجربه کنند، متوجه می شدیم که بسیار قوی تر از آن چیزی هستند که ما فکر می کنیم. بچه ها باید بتوانند ناامیدی ها را مدیریت کنند. انجام این کار به آنها کمک می کند تا برای زندگی واقعی آماده شوند. مهمتر از همه، طرد شدن نه تنها امکان رشد را به همراه دارد و همچنین می‌تواند به بچه‌ها انگیزه دهد که دفعه بعد بیشتر تلاش کنند. طرد شدن درد است. راهی اطراف آن نیست. اگر ما به آنها اجازه ندهیم، چگونه فرزندان ما استعدادهای واقعی خود را کشف خواهند کرد؟ شاید به جای شکایت، طرد شدن را یک فرصت در نظر بگیریم.
سوال: نویسنده داستان کودکی خود را با خوانندگان به _ .
1. این موضوع را معرفی کنید که چگونه به کودکان اجازه دهیم در زندگی با طرد شدن مواجه شوند
2. نشان دهید که پیوستن به یک تیم تشویق کننده برای او چقدر سخت بود
3. نشان می دهد که چگونه والدینش به تحصیل او اهمیت می دهند
4. توضیح دهید که چرا کودکان در روند رشد خود به راحتی آسیب می بینند