متن: آماری که من ذکر کردم و نمونه های زنده برای شما بسیار آشنا هستند. اما چیزی که ممکن است چندان آشنا نباشد، افزایش تعداد زنانی است که فعالانه به دنبال پیشرفت شغلی جدید در دفاتر شما هستند. این زن ممکن است به مهارت های حرفه ای و شاید تجربه ارزشمند مجهز باشد. او راضی نخواهد شد که دستیار اجرایی آقایی باشد که به ندرت از دختر جمعه دستیار معاون رئیس جمهور دیده می شود، که تنها کسی است که شنبه وارد می شود. او نماد چیزی است که من آن را موج دوم فمینیسم می نامم. او زن مدرنی است که مصمم به بودن است. پیشرو او یک فمینیست رادیکال بود که موقعیت در دام خود را به عنوان یک زن به مثابه ظلم و ستم توسط طبقه استاد مردان تعبیر کرد. او معتقد بود که مردان نقش خانگی و خدمتگزاری را برای زنان ایجاد کرده اند تا مردان بتوانند شغل و فرصت مشارکت در تصمیم گیری های بزرگ جامعه را داشته باشند. بنابراین فمینیست رادیکال معتقد بود که زنان در طول تاریخ تحت ستم و بی‌انسانیت قرار گرفته‌اند، عمدتاً به این دلیل که مرد انتخاب کرده است از همسر و مادر فرزندانش استثمار کند. گاه استثمار عمدی و گاه بی گناهی بود که هرگز به زیر تظاهرهای زندگی نگاه نکنم. فمینیست های رادیکال قدرت خود را در پیوند با هم پیدا کردند. آنها که برای اولین بار یکدیگر را می شناسند، می توانند هویت خود را کشف کنند، به قدرت خود پی ببرند و مرد و سیستم او را به عنوان دشمن مشترک ببینند. مراحل اول فمینیسم در پنج سال گذشته اغلب این لحن ستیزه جویانه و جنگ طبقاتی را به خود می گرفت. بتی فریدان، گلوریا استاینم، ژرمین گریر، و بسیاری دیگر ایده های خود را با تداومی که بسیاری از باهوش ترین و تواناترین زنان کشور را برانگیخته و مجذوب خود کرده بود، به وجود آوردند. گروه‌های افزایش آگاهی به زنان اجازه می‌دادند که هم هویت و هم رویاهای خود را کشف کنند - و این دو اغلب در تضاد مستقیم بودند. نقش کلیشه ای زنان آمریکایی چیست؟ ازدواج. یک پسر. دو دختر صبحانه. اتو کردن. ناهار. بولینگ، شاید یک باشگاه باغی برای دوره های بسیار جسورانه و بدون اعتبار در سرامیک. شاید یک کوکتل مهمانی گاه به گاه. شام. فوتبال یا بیسبال در تلویزیون. هر روز همینطور هرگز هیچ رشدی در انتظارات وجود ندارد - مگر اینکه رشد به این دلیل باشد که شوهر موفق شده است. سوال اجتناب ناپذیر: "آیا تمام چیزی که در زندگی وجود دارد همین است؟" رشد سریع بسیاری از سازمان های فمینیستی گواه این واقعیت است که این فمینیست های رادیکال برخی اعصاب حیاتی را لمس کرده بودند. مجله «خانم». در سال مرگ مجله "زندگی" متولد شد. اما اغلب اوقات جلسات افزایش آگاهی به خودی خود به هدف تبدیل می شد. اغلب اوقات تبعیض جنسی خود را معکوس می کرد و نفرت از مردان تشویق می شد. بسیاری با شوونیست مرد بودند. بنابراین، تشخیص گرایش به سمت اعتدال دشوار نیست. افزایش آگاهی به طور فزاینده ای به عنوان وسیله ای برای استقلال و تحقق در نظر گرفته می شود، نه خود یک مراسم تحقق. استقلال واقعی را می توان از طریق شایستگی، از طریق یافتن شغل، از طریق استفاده از آموزش تحقق بخشید. به یاد داشته باشید که برای چندین دهه آموزش زنان قرار نبود مفید باشد.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به رادیکال چگونه بود؟
1. با تمام وجود از آن حمایت کرد.
2. او به شدت با آن مخالفت کرد.
3. تا حدودی مخالفت کرد.
4. او کاملاً آن را نادیده گرفت.