متن: نودیرا، 18 ساله، در منطقه تاشکند ازبکستان زندگی می کند. او با یک بیماری نادر به دنیا آمد و اکنون از کمر به پایین فلج است. زندگی او به ویلچر محدود شده است، اما امیدهای او برای آینده شامل حضور در دانشگاه، سوار شدن در ماشین پدرش و توانایی راه رفتن مانند سایر کودکان است. نودیرا، که در زبان ازبکی به معنای "بی نظیر" است، یکی از پنج فرزند یک خانواده فقیر است. نودیرا هر روز صبح بعد از خواندن دعای خود از روی ویلچر خود به مرغ ها و بزها غذا می دهد. بقیه روز خود را به بافتنی برای افراد دیگر و کمک به مادرش در کارهای خانه می گذراند. نودیرا هرگز به مدرسه نرفته است زیرا از خانه او بسیار دور است و برای ویلچرش قابل دسترس نیست. معلم محلی می آمد و او را در خانه می آورد و در نتیجه توانست کلاس سوم را تمام کند. پس از آن، پدر و مادرش به شهر دیگری نقل مکان کردند و معلم نمی توانست به آن اندازه بازدید کند. با وجود مشکلات فراوان در زندگی نودیرا، او خوش شانس است که با خانواده اش زندگی می کند. ننگ به کودکان دارای معلولیت، همراه با عدم دسترسی به ویلچر در مدارس و مشکلات اقتصادی که بسیاری از خانواده های ازبکی با آن مواجه هستند، باعث شده است که بسیاری از والدین کودکان دارای معلولیت را در موسسات ویژه قرار دهند. این روزها نودیرا در خانه تمرینات مشق شب انجام می دهد و تا جایی که می تواند مطالعه می کند. با این حال، بعید است که او بتواند تحصیلات ابتدایی خود را به پایان برساند، بسیار کمتر در دانشگاه. در حالی که از دست دادن تحصیل برای نودیرا ناامید کننده بزرگی است، بزرگترین آرزوی او، برای یک دوست واقعی، هنوز هم می تواند محقق شود. او می‌گوید: «آنچه بیشتر از هر چیزی می‌خواهم دوستی است که معلولیت هم داشته باشد. "کسی برای من دلسوزی نخواهد کرد و مرا مسخره نمی کند و می فهمد که زندگی من چگونه است."
سوال: نودیرا همه کارهای زیر را هر روز انجام می دهد به جز _ .
1. به بعضی از حیوانات غذا بدهید
2. برای ساختن لباس از نخ پشمی یا پنبه ای
3. رانندگی با ماشین های طراحی شده برای معلولان
4. کمک به کارهای خانه