متن: دختر 8 ساله من در حال انجام آزمایش است. او کارت های لبخند رنگارنگ خود را درست می کند و اغلب آنها را همه جا با خود می برد. یکشنبه گذشته، من بچه ام را بردم تا با خودم به خرید بروم. او امیدوار بود جان را ببیند که مردی مسن است و نمونه می دهد. ما هر از گاهی او را می بینیم و او بسیار خوشحال و صمیمی است. جان یکشنبه در فروشگاه نبود، بنابراین دخترم تصمیم گرفت که کارت لبخند خود را به سایر کارمندان فروشگاه بدهد. بنابراین او انجام داد. در بخش تولید، او کارتی به مرد جوانی داد و امیدوار بود که باعث لبخند زدن او شود. و به او لبخند زد و از او تشکر کرد. سپس با یک آقای مسن تر روبرو شد که نسبتاً بی حوصله به نظر می رسید. و او کارتی را در سبد خرید او در بالای خواربارش دزدید، و بعداً به من گفت که او با مشکوکی به او نگاه کرد که گویی او در حال ریختن زباله در گاری خود است. اما فکر می کردم بعدا خوشحال می شود. وقتی از سفر خرید برگشتیم، کارت های او تمام شده بود. او در کنار زنی با دو نوزاد در گاری خود قدم می زد. دخترم به او لبخند زد و مادر جوان جواب داد. دخترم به سمت من آمد و با هیجان گفت: "مامان، من تازه یک چیزی فهمیدم. برای اینکه کسی لبخند بزند نیازی به کارت ندارید. تنها کاری که باید انجام دهید این است که تماس چشمی برقرار کنید و به چشمان او لبخند بزنید و او نیز پاسخ خواهد داد." دخترم چه درس زیبایی را به یاد من انداخت. شما هرگز آنقدر جوان یا پیر نیستید که بتوانید مهربانی و لبخند را تجربه کنید.
سوال: در ابتدا دختر نویسنده آزمایشی توسط _ .
1. دادن کارت های لبخند
2. دادن نمونه
3. برقراری تماس چشمی
4. دادن مواد غذایی