متن: من از بدو تولد نابینا، هرگز این فرصت را نداشته ام که خودم را ببینم و کاملاً به تصویری که در چشم ناظر ایجاد می کنم وابسته بوده ام. تا به امروز، خودشیفتگی نبوده است. کسانی هستند که فکر می کنند از آنجایی که من نمی بینم، واضح است که نمی شنوم. اغلب مردم با من صحبت می کنند و هر کلمه را با دقت تلفظ می کنند. _ مردم نیز اغلب زمزمه می کنند و فکر می کنند که چون چشمانم کار نمی کند، گوش هایم هم کار نمی کنند. به عنوان مثال، وقتی به فرودگاه می روم و از آژانس بلیط برای هواپیما کمک می خواهم، او همیشه تلفن را برمی دارد، با مهماندار زمینی تماس می گیرد و زمزمه می کند: «سلام جین، ما اینجا ۷۶ داریم. " از طرف دیگر، دیگران می دانند که البته من می شنوم، اما معتقدند که نمی توانم صحبت کنم. بنابراین، اغلب، وقتی من و همسرم برای شام بیرون می‌رویم، یک پیشخدمت یا پیشخدمت از کیت می‌پرسد که "آیا او یک نوشیدنی می‌خواهد" که من پاسخ می‌دهم "در واقع دوست دارد". سخت‌ترین تصور غلط این دیدگاه است که چون نمی‌بینم، نمی‌توانم کار کنم. بیش از چهل شرکت حقوقی من را به دلیل نابینایی ام رد کردند، حتی اگر مدارکم شامل مدرک درجه یک از کالج هاروارد و رتبه خوب در کلاس دانشکده حقوق هاروارد بود. خوشبختانه این دیدگاه محدودیت و طرد شدن در حال تغییر است...
سوال: وقتی مردم با نویسنده صحبت می کنند، معمولا .
1. آهسته صحبت کن
2. بلند حرف بزن
3. به او رحم کن
4. نسبت به او احساس نگرانی کنید