متن: در پایان سال آخر دبیرستان، در یک کافی‌شاپ محلی شغلی پیدا کردم. فکر می‌کردم کار آسان و بدون استرس است. خودم را در حال ریختن بهترین قهوه‌ها، درست کردن دونات‌های خوشمزه و دوست شدن با آنها تصور کردم. مشتریان معمولی. انتظار نداشتم مردمی با سفارش‌های زیاد، زنانی که شکایت داشتند قهوه‌ها خیلی خامه‌ای است، یا مردانی که می‌خواستند قهوه‌های سردشان را دوباره و دوباره درست کنند تا زمانی که به کمال برسند. به نظر نمی‌رسید کسی را راضی کنم. یک روز بارانی، یکی از مشتریان همیشگی من به ظاهر ناراحت وارد شد. او گفت که می‌خواهد در رختخواب بنشیند، ملحفه‌ها را بالای سرش بکشد و چند سال آنجا بماند. من دقیقاً می‌دانستم چه احساسی دارد. قبل از رفتن، یک کیسه به همراه قهوه سردش به او دادم. او تعجب کرد، چون چیزی جز قهوه سفارش نداده بود. من نوع مورد علاقه اش را به او داده بودم. به او گفتم: «این به عهده من است.» روز خوبی داشته باشید. او لبخندی زد و قبل از رفتن به زیر باران از من تشکر کرد. روز بعد، هنوز باران می بارید. من بعدازظهر خود را با آویزان کردن از پنجره بیرون از پنجره گذراندم و سفارشاتشان را به مردم تحویل دادم. من کاملاً خیس بودم و سردم بود. بدتر از آن، آن روز هیچ کس انعام نمی داد. هر بار که به شیشه نوک خالی مان نگاه می کردم، افسرده تر شد عصر، مشتری روز قبل با ماشین به سمت پنجره رفت. او یک گل رز صورتی و یک یادداشت به من داد. او گفت که افراد زیادی برای اهمیت دادن به دیگران وقت نمی گذارند و خوشحال است که هنوز افرادی مانند من در آن هستند. جهان.با موجی دوستانه راند. به پشت مغازه دویدم و یادداشت را خواندم. در آن نوشته شده بود: کریستین، از اینکه دیروز آنقدر شیرین، مهربان و متفکر بودی متشکرم. دیدار با کسی که واقعاً خوب است بسیار خوب است. لطفاً راه خود را تغییر نده! روز خوبی داشته باشی! -هنک بعد از آن، هر زمان که احساس افسردگی می کردم یا از قهوه بدم می آمد، به هنک و مهربانی اش فکر می کردم. سپس لبخند می زدم، سرم را بالا می گرفتم، گلویم را صاف می کردم و مودبانه می پرسیدم: "چطور می توانم به شما کمک کنم؟"
سوال:  مرد از نویسنده احساس تشکر کرد زیرا _
1. او واقعاً در زمان نیاز با او مهربان بود
2. او دقیقا می دانست که مرد چه احساسی دارد
3. به او قهوه و غذای مجانی داد
4. او با در میان گذاشتن درد او به او دلداری داد