متن: من امروز صبح در دوره دوم با آقای برک در یک آزمون واحد در کلاس ریاضی تقلب کردم. بعد از آن، من آنقدر مریض بودم که فقط به آن فکر می کردم، ناهار را نمی خوردم. مستقیماً از مدرسه به خانه آمدم، به اتاقم رفتم و روی زمین دراز کشیدم و سعی کردم تصمیم بگیرم که آیا بهتر است الان از خانه فرار کنم یا بعد از شام. بیشتر آرزو می کردم ای کاش مرده بودم. دیروز آقای برک اعلام کرد که یک آزمون واحد برگزار می شود و هرکسی که قبول نمی شود باید شنبه به مدرسه بیاید، مخصوصاً من، زیرا در آخرین آزمون واحد قبول نشدم. من تصمیم گرفتم درس بخوانم فقط برای اینکه به او ثابت کنم که به اندازه کافی باهوش هستم - که اکثراً هستم - به جز در ریاضیات. به هر حال، من میز کارم را برای مطالعه آماده کردم. درست زمانی که من آماده کار بودم، نیکو با خرگوش جدیدمان وارد اتاق من شد و روی میز من پرید و فلش کارت ها را به تمام زمین کوبید. چه آشفتگی! من و نیکو بالاخره خرگوش را بیرون بردیم اما فیلیپ و همچنین مارتی از همسایه به اتاق من آمدند و دیری نگذشت که شام بود. بعد از شام، پدرم گفت اگر تمام تکالیفم را انجام داده باشم، می‌توانم یک برنامه ویژه از تلویزیون تماشا کنم. البته گفتم دارم. این آغاز کار بود. از دروغ گفتن به پدرم در مورد تکالیف احساس وحشتناکی داشتم. ساعت نه بود که به اتاقم بلند شدم و برای درس خواندن برای آزمون واحد خیلی دیر شده بود، بنابراین با چراغ خاموش روی تختم دراز کشیدم و تصمیم گرفتم روز بعد که در اتاق آقای برک بودم چه کار کنم. کلاس ریاضی ندانستن جداول 8 و 9 بار. بنابراین، می بینید، بالاخره این تقلب برنامه ریزی شده بود. روز بعد، طبق معمول به کلاس می رفتم، طوری رفتار می کردم که انگار همه چیز عالی پیش می رود. من کنار استنلی پلامر می نشستم - او در ریاضیات آنقدر باهوش است که شما را بیمار می کند - و هر از چند گاهی به مقاله او نگاه می کردم تا پاسخ ها را کپی کنم. درازکشیده روی کف اتاقم، شروع به فکر می کنم که احتمالاً در تمام این مدت بد بوده ام. فقط این تست ریاضی طول کشید تا آن را محکم کنید. احتمالاً دیگر هرگز حقیقت را نخواهم گفت. به مادرم می گویم که مریضم وقتی به من زنگ می زند که برای شام بیا پایین. او حرف من را باور نمی کند، اما به هر حال مرا می خواباند. در اوایل تاریکی زمستان آنجا دراز می کشم و به این فکر می کنم که وقتی پدرم وارد شود و روی تخت من بنشیند، بعد چه کار وحشتناکی انجام خواهم داد. "موضوع چیه؟" او می پرسد. می گویم: «من معده درد دارم. خوشبختانه هوا برای دیدن چهره او تاریک است. "آیا این همه است؟" "آره." مامان میگه تو از مدرسه تو اتاقت بودی. می گویم: «آنجا هم مریض بودم. "او فکر می کند امروز اتفاقی افتاده و شما ناراحت هستید." این چیزی است که واقعاً من را نسبت به مادرم دیوانه می کند. او چیزهایی را که درون سرم نشسته اند، می داند که انگار من از درون برگردانده شده ام. پدرم می گوید: خب. می توانم بگویم او حرف من را باور نمی کند. "معده ام به نوعی ناراحت است." پرچین می کنم. می گوید: «باشه» و دستی به پایم می زند و بلند می شود. همانطور که در اتاقم را می بندد، با صدایی که حتی صدای خودم را هم نمی شناسم او را صدا می زنم. "چطور؟" او نه تعجب کرده و نه چیز دیگری تماس می گیرد. بنابراین به او می گویم که در این آزمون ریاضی تقلب کردم. راستش را بگویم، من از خودم بسیار متعجبم. من قصد نداشتم چیزی به او بگویم. او اول چیزی نمی گوید و این فقط مرا می کشد. اگر به من کتک بزند یا چیز دیگری خوب می شوم. و بعد می گوید باید با آقای بورک تماس بگیرم. این چیزی نیست که من در ذهن داشتم. "اکنون؟" با تعجب می پرسم او می گوید: «اکنون. چراغ را روشن می کند و روکش هایم را در می آورد. من می گویم: "من نمی روم." اما من این کار را انجام می دهم. به آقای بورک زنگ می زنم و دقیقاً به او می گویم چه اتفاقی افتاده است، حتی اینکه شب قبل از آزمون تصمیم گرفتم تقلب کنم. میگه شنبه میام یه تست دیگه بدم که ایرادی نداره و کلی ازش ممنونم که فهمیده و همه چی. وقتی پدرم را خاموش می کند به پدرم می گویم: «امروز فکر می کردم دارم تبدیل به یک جنایتکار می شوم. گاهی پدرم مرا شب بخیر می بوسد و گاهی نه. من هرگز نمی دانم. اما امشب او این کار را می کند.
سوال: مادر نویسنده اغلب او را دیوانه می کند زیرا _ -.
1. او واقعاً می داند که او به چه چیزی فکر می کند
2. او با او بسیار سختگیر بود
3. او او را باور نمی کند
4. از او می خواهد که برای شام بیاید