متن: خانمی به نام مری از کالیفرنیا با شلوار جین مورد علاقه خود و یک ژاکت معمولی به ژاپن رفت تا اولین سخنرانی خود را انجام دهد. چهارده ساعت بعد، چهار جنتلمن ژاپنی با لباس کامل در فرودگاه از او استقبال کردند. آنها با لبخند و تعظیم کارت ویزیت خود را به او دادند. مریم در حالی که کیفش در یک دست بود، کارت های آنها را با دست دیگر گرفت. از آنها تشکر کرد، نگاهی کوتاه به کارت‌ها انداخت و سریع آن‌ها را در جیب شلوار جین‌اش گذاشت. وقتی پنج نفر به هتل رسیدند، مری را برای چای در لابی دعوت کردند. آقایان در حین نوشیدن چای، هدیه کوچکی به او دادند که او با اشتیاق آن را باز کرد. او از این هدیه به وجد آمد و با هیجان فریاد زد: "اوه، این زیباست!" در این هنگام، چهار آقای ژاپنی برخاستند و با تعظیم اندکی، "سایونارا" را گفتند و بلافاصله رفتند. مریم بیچاره متحیر مانده بود. چه غلطی کرد؟ همه چيز! شلوار جینش اولین بود _ . حتی اگر در ژاپن از دوچرخه پیاده می‌شوید، مشتریانی را با لباس‌های معمولی ملاقات نمی‌کنید. اشتباه دوم، رفتار بی ادبانه مری با کارت ویزیت آنها بود. در ژاپن کارت ویزیت یکی از مهمترین ابزارهای ارتباطی است. همیشه با احترام با دو دست ارائه و پذیرفته می شود. با این حال، مری کارت های آنها را خیلی سریع کنار گذاشت. در ژاپن، مردم از کارت ویزیت به عنوان شروع کننده مکالمه استفاده می کنند. شما در مورد کارت ها و کار یکدیگر چت می کنید و کارت آنها را کنار نمی گذارید تا زمانی که آنها به آرامی و محترمانه کارت شما را در امان نگه دارند. گذاشتن آن بی دقت در جیب شلوار جین او نهایت بی احترامی بود. سپس چهارمین وحشت وحشت این بود که مریم نباید هدیه را جلوی مشتریانش باز می کرد. در سرزمینی که حفظ چهره بسیار مهم است، شرم آور است که بفهمیم هدیه ای که داده اند به خوبی هدیه ای که دریافت کرده اند نیست. بدتر اینکه مریم حتی بهشون هدیه نداده بود!
سوال: چه درسی می توانیم از این داستان بگیریم؟
1. قبل از هر اقدامی دو بار فکر کنید.
2. وقتی در رم هستید، مانند رومی ها عمل کنید.
3. صرفه جویی در زمان طولانی کردن عمر است.
4. یک حرکت اشتباه ممکن است بازی را از دست بدهد.