متن: پدربزرگ من تنها نیم مایل دورتر از جایی که من در نیویورک بزرگ شدم زندگی می کرد. هر روز به خانه ما می رفت و روزنامه برای پدرم می آورد. همراه با کاغذها، یک کیسه غذای کوچک برای من و دو برادرم می آورد. غرب نیویورک هوای زمستانی وحشتناکی داشت: باران، برف یا حتی 3 فوت برف. حتی زمانی که 81 ساله بود، همچنان هر روز نیم مایل را پیاده روی می کرد. به عنوان یک کودک، من مشتاقانه منتظر خوراکی های روزانه بودم، اما اکنون بزرگتر شده ام و متوجه می شوم که او هر روز در برابر آب و هوای ناخوشایند شجاعت می کرد تا لبخند ما را ببیند. من اکنون برای آن بیش از هر چیز دیگری ارزش قائل هستم. پدربزرگ من زندگی های بسیاری را لمس کرد. زنی که پنج سال در بیمارستان بستری بود داستانش را برایم تعریف کرد. او گفت که پدربزرگم هفته‌ای دو بار به خانه‌اش می‌رفت: برایش کتاب بخواند، بریج بازی کند یا فقط چت کند. سالها بدون توقف ادامه داشت. او بازدیدکنندگان کمی داشت. حتی یک _ که با سواری رایگان از ماشین های عبوری به سفر رفته بود، از تأثیر پدربزرگم در زندگی اش به من گفت. پدربزرگم او را مجانی گرفته بود و مسافر را به خانه اش برده بود. پدربزرگم پس از اطلاع از بی خانمانی آن مرد، به او مکانی داد تا در آنجا بماند. آن مرد به من گفت که تا به حال هیچکس اینقدر با او مهربان نبوده است. او بعداً در یک سوپرمارکت کار پیدا کرد. من متاثر شدم، اما از دانستن تمام داستان های تکان دهنده ای که از خودگذشتگی پدربزرگم را از آنها فهمیدم، تعجب نکردم. از آن زمان سعی کردم از او یاد بگیرم تا به دیگران کمک کنم. اگرچه او سال ها پیش درگذشت، اما ما همچنان به او احترام می گذاریم.
سوال: پدربزرگ نویسنده هر روز پیاده به خانه نوه اش می رفت تا _ .
1. روزنامه های پسرش را بیاورد
2. به نوه هایش غذا بدهد
3. با پیاده روی ورزش کنید
4. پسر و نوه اش را ببیند