متن: جدیدترین تحقیقات نشان می‌دهد که عامل کلیدی جداکننده نابغه‌ها از افراد موفق، IQ نیست، یک پیش‌بینی‌کننده به طور کلی بد موفقیت. در عوض، این تمرین هدفمند است. هنرمندان برتر ساعت های بیشتری را صرف تمرین هنر خود می کنند. اگر بخواهید تصور کنید که چگونه یک نابغه معمولی ممکن است رشد کند، باید دختری را انتخاب کنید که توانایی زبانی کمی بالاتر از حد متوسط داشته باشد. لازم نیست این یک استعداد بزرگ باشد، فقط به اندازه ای که او ممکن است حس تمایز را به دست آورد. سپس شما می خواهید که او مثلاً یک رمان نویس را ملاقات کند که اتفاقاً ویژگی های مشابهی دارد. شاید نویسنده اهل یک شهر بود، سابقه خانوادگی مشابهی داشت یا تولد مشترکی داشت. این تماس به دختر چشم اندازی از خود آینده اش می دهد. این به او ایده ای از یک حلقه جذاب می دهد که ممکن است روزی به آن بپیوندد. همچنین اگر یکی از والدین او در سن 12 سالگی بمیرد، کمک می کند که احساس ناامنی شدیدی به او بدهد و نیاز مبرم به موفقیت را تقویت کند. مسلح به این جاه طلبی، رمان ها و داستان های زندگی نویسندگان را بدون پایان می خواند. این به او دانش اولیه از رشته خود می دهد. او می‌تواند نوشته‌های جدید را به روش‌های عمیق‌تری ببیند و به سرعت کارهای درونی آن را درک کند. سپس نوشتن را تمرین می کرد. تمرین او کند، پر زحمت و متمرکز بر خطا خواهد بود. او با انجام این روش، فرآیند خودکارسازی را به تاخیر می اندازد. ذهن او می خواهد مهارت های آگاهانه و تازه آموخته شده را به مهارت هایی ناخودآگاه تبدیل کند که به طور خودکار انجام می شود. با تمرین آهسته، با شکستن مهارت‌ها به بخش‌های کوچک و تکرار، مغز را وادار می‌کند تا الگوی بهتری از عملکرد را درونی کند. سپس مشاوری پیدا می‌کرد که جریانی دائمی از بازخورد ارائه می‌کرد، عملکرد او را از بیرون مشاهده می‌کرد، کوچک‌ترین اشتباهات را تصحیح می‌کرد، و او را به سمت چالش‌های سخت‌تر سوق می‌داد. او در حال حاضر مشکلات را دوباره انجام می دهد - چگونه شخصیت ها را وارد اتاق کنم - ده ها و ده ها بار. او در حال ایجاد عادات فکری است که می تواند برای درک یا حل مشکلات آینده از آنها استفاده کند. ویژگی اصلی نویسنده جوان ما یک نبوغ مرموز نیست. این توانایی ایجاد یک برنامه تمرینی هدفمند، پر زحمت و خسته کننده است. آخرین تحقیقات برخی از جادوهای دستاوردهای بزرگ را از بین می برد. اما بر واقعیتی تأکید می کند که اغلب نادیده گرفته می شود. بحث عمومی متاثر از ژنتیک و کاری است که ما "سخت" انجام می دهیم. و این درست است که ژن ها در توانایی های ما نقش دارند. اما مغز نیز بسیار پلاستیکی است. ما خودمان را از طریق رفتار می سازیم.
سوال: چه نتیجه‌ای می‌توان از این متن گرفت؟
1. یک جاه طلبی تقویت کننده نقش اصلی در موفقیت فرد ایفا می کند
2. یک مشاور مسئول مهمتر از دانش نوشتن است.
3. در مورد رشد یک نابغه، ضریب هوشی مهم نیست، بلکه فقط تلاش او مهم است.
4. آنچه واقعاً مهم است این است که چه کاری انجام می دهید نه اینکه چه کسی هستید.