متن: طرفداران فیلم می دانند که قهرمان اکشن آنها سوپرمن واقعاً پرواز نمی کند. و در فیلم بازگشت سوپرمن، یک ترفند بصری دیگر روی بینندگان پخش می شود. مردی که می بینند در حال پرواز است واقعی نیست. او چیزی است که به آن بازیگر مجازی می گویند. اولین قدم در خلق این بازیگر دیجیتالی این است که یک شخص واقعی در اتاقی به نام صحنه نور بایستد. سپس یک کامپیوتر خطوط و شکل های صورت او را ثبت می کند و نحوه پرتاب نور را ثبت می کند. پل دبیوک با موسسه فناوری های خلاقانه در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی. ما می‌توانیم آن‌ها را با نور بسیار ویژه‌ای که توسط کامپیوتر کنترل می‌شود روشن کنیم و با دوربین‌های عکاسی دیجیتالی باکیفیت از هفت منظر مختلف از آن‌ها عکس بگیریم.» آقای Debevec بخشی از تیمی است که برای ایجاد تصاویر رایانه‌ای از افراد، اشیا و محیط‌هایی که واقعی به نظر می‌رسند و عمل می‌کنند، کار می‌کند. صحنه نور به بازیگران اجازه می‌دهد تا مانند موجودات آبی در فیلم آواتار به نسخه‌های دیجیتالی خود تبدیل شوند. جهان به زودی می تواند از فناوری مشابهی استفاده کند. کارشناسان رایانه در مؤسسه در حال توسعه یک سیستم کنفرانس ویدیویی سه بعدی از راه دور هستند. این یک تصویر ویدیویی از یک شخص به اتاق جلسه ارسال می کند. این تصویر می تواند با افراد حاضر در این مرکز کار کند. اتاق، که آن را به صورت سه بعدی بدون عینک مخصوص می بیند. پاول دبوک می گوید: "فردی که به یک مکان دورافتاده منتقل می شود می تواند در واقع به اطرافیان اتاق نگاه کند و همه در آن اتاق می دانند که به چه کسی نگاه می کنند. در .و این یک بخش اساسی از ارتباطات انسانی است." او معتقد است دنیای تجارت در پنج سال آینده شروع به استفاده از کنفرانس ویدیویی سه بعدی خواهد کرد.» او گفت: این رسانه ای است که جوانان امروزی با آن راحت هستند.» نمایش تعامل بین یک بازمانده از زلزله و دانش آموزان ممکن است در یک سال ممکن است. در 10 سال، ممکن است بتوانیم بازی های ویدئویی سه بعدی را بدون عینک مخصوص انجام دهیم.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به فناوری سه بعدی چیست؟
1. محتاط
2. مثبت
3. مشکوک
4. بحرانی.