متن: این یک داستان واقعی در مورد پسری است که ممکن است دنیا بگوید، یک کم کاری وحشتناک بود. زمانی که در کلاس هشتم درس می خواند، مکرراً در درس ها مردود می شد. دبیرستان خیلی بهتر نبود. او _ لاتین، جبر، انگلیسی و در فیزیک نمره صفر گرفت. پسر موفق شد به تیم گلف مدرسه راه پیدا کند، اما مهمترین مسابقه گلف فصل را از دست داد. اینطور نیست که همسالانش این پسر را دوست نداشتند. فقط به نظر نمی رسید که آنها واقعاً هرگز به او توجه زیادی نداشته باشند. حتی «سلام» در سالن هم چیز کمیاب بود. از میان تمام شکست های زندگی او، چیزی بود که برای این پسر اهمیت زیادی داشت، عشق او به نقاشی. اگرچه در دبیرستان، کاریکاتورهایی که او برای سالنامه ارسال می کرد رد می شد، اما پس از اتمام مدرسه، پسر به قدری از استعداد هنری خود مطمئن بود که با نقاشی به استودیو والت دیزنی نزدیک شد. ای کاش می توانستم بگویم استودیوها کار او را دوست داشتند و بلافاصله او را استخدام کردند، اما اینطور نبود. یک رد بزرگ دیگر با وجود عدم موفقیت، این پسر تسلیم نشد. او سپس تصمیم گرفت زندگی نامه خود را در کارتون بنویسد، در مورد پسر کوچکی که به عنوان یک بازنده و هیچ کس در نظر گرفته می شد. نام این پسر چارلز شولز خالق چارلی براون معروف و سگ کمیک اسنوپی بود. در زندگی، گاهی اوقات آسان است که احساس کنید هیچکس نیستید. ما از صدها نفر در خیابان در راه رفتن به محل کار رد می‌شویم، یا از میان جمعیتی بی‌چهره در یک مرکز خرید عبور می‌کنیم، و به نظر می‌رسد هیچ‌کس متوجه یا اهمیتی نمی‌دهد. در اعماق درون، ممکن است بدانیم که خاص و منحصر به فرد هستیم و چیزهای زیادی برای ارائه داریم، اما مگر اینکه کسی وقت بگذارد و راه ما را نگاه کند و به ما فرصتی بدهد، ممکن است احساس بی ارزشی کنیم، درست مانند چارلی براون که حتی نتوانست پرواز کند. بادبادک زدن یا لگد زدن به فوتبال به درستی. همانطور که چارلز شولز به استعداد هنری خود ایمان داشت، ما نیز باید بدانیم که هیچکس هیچکس نیست. همه ما مواهب و استعدادهای ویژه ای داریم و هر انسانی سزاوار و قابل دوست داشتن و قدردانی است.
سوال: وقتی پسر شکست های زیادی را متحمل شد، _ .
1. بالاخره آرزویش را رها کرد
2. چند مقاله در مجلات نوشت
3. او برای کمک به دیگران مراجعه کرد
4. او خود را به عنوان یک بازنده در کارتون ها نوشت