متن: من یک بار دوستی داشتم که به سرطان لاعلاج مبتلا شده بود و این خبر که او ممکن است تنها تا شش ماه زنده بماند، شوک بزرگی برای او، خانواده و دوستانش بود. با این حال، با وجود بیماری شدید، او ابتدا دچار این بیماری شد. مصمم به بررسی تمام درمان‌های موجود است که ممکن است عمر او را درمان یا افزایش دهد. من فکر می‌کنم وقتی در چنین موقعیت‌هایی قرار می‌گیرید، تمایل دارید هر راه ممکن را برای امید به نجات جان خود جستجو کنید. با گذشت ماه‌ها و بدتر شدن سلامتی‌اش، متوجه تغییر غیرمنتظره‌ای در نگرش او شدم. او همچنین فردی شاد با شخصیتی شاد بود، اما به جای تسلیم شدن در برابر دلسردی و ترحم به خود، آرام گرفت. خدا و بشریت. صحبت های او بیشتر بر دیگران متمرکز بود تا خودش، و از زندگی پس از مرگ به عنوان چیزی که برای آن آماده بود صحبت می کرد و معتقد بود که اجداد نگرانش، از جمله مادر و پدرش، آنجا منتظر او هستند. در چند ماه، هفته و روزهای آخر زندگی، خانواده، دوستان، همسر مهربانش که به نیازهای جسمی و عاطفی او رسیدگی می‌کردند، و کارگران یک آسایشگاه محلی برای تنظیم به خانه آمدند. او از سرنوشت خود شکایت نکرد و با کمال میل به دیگران اجازه داد تا به او خدمت کنند. در واقع، ممکن است فکر کنیم که چرا خداوند مرگ و رنج را در دنیای ما مجاز می‌داند، اما برای من، چنین تجربیاتی به من آموخت که برای خانواده ارزش بیشتری قائل شوم و برای دیگران مهربانی را بیشتر بدانم. چنین تجربه‌ای بزرگ‌ترین و آخرین هدیه‌ای است که بیماری می‌تواند به بازماندگان بدهد.
سوال: کدام کلمه می تواند واکنش اولیه مرد را به محض تشخیص سرطان توصیف کند؟
1. راضی.
2. غمگین
3. غافلگیر شدن
4. نگران.