متن: هنگ کنگ، مرکز تجاری بزرگ آسیا، و با جمعیتی که با نرخ هشداردهنده ای به بیش از 5 میلیون نفر افزایش یافته است، شهری است که به شدت وابسته به حمل و نقل انبوه (, ) از همه نوع، اعم از محلی و طولانی مدت است. یک کارگر یا تاجر معمولی هنگ کنگی که مشغول انجام فعالیت های روزانه خود است، به سادگی باید در یک زمان یا زمان دیگر از وسایل حمل و نقل استفاده کند. از آنجایی که هنگ کنگ دو بخش است، کولون، در سمت خشکی، و هنگ کنگ، جزیره، با بندر هنگ کنگ در بین سیستم های حمل و نقل انبوه هنگ کنگ، علاوه بر عبور از روی زمین، باید از آب نیز عبور کنند. برای رفتن از خانه به محل کار، یا رفتن به خرید از یک طرف بندر به سمت دیگر، ساکنان هنگ کنگ سه انتخاب دارند. یکی از راه‌ها سوار شدن به اتوبوسی است که از طریق یک تونل ترافیکی زیر آب، از بندر عبور می‌کند و به آرامی از طریق ترافیک سپر به سپر حرکت می‌کند. راه دیگر، قایق‌های فری است، یک سواری دلپذیر که از بندر بین هفت تا پانزده دقیقه عبور می‌کند. اما سریع‌ترین راه برای عبور از بندر، راه‌آهن برقی زیرزمینی جدید، متروی هنگ کنگ است. اگر کسی در منطقه مرکزی، منطقه تجاری هنگ کنگ در سمت جزیره سوار قطار شود، می تواند در سه دقیقه حیرت آور از بندر عبور کند. در طرف دیگر بندر، راه آهن ادامه می‌یابد، و از طریق مناطق دورافتاده کولون به این طرف و آن طرف می‌رود و به فرد اجازه می‌دهد در فاصله کوتاهی از مقصد خود پیاده شود. داستان مترو برای حامیان حمل و نقل عمومی دلگرم کننده است. اگرچه ساخت این سیستم مطمئناً یک کار چالش برانگیز بود، اما شرکت ژاپنی برای ساخت آن این کار را در زمان رکوردی انجام داد. ساخت و ساز در سال 1979 آغاز شد و در سال 1980 به پایان رسید. برای افراد معمولی این سیستم تنها یک نقطه ضعف دارد. گرانتر از اتوبوس یا کشتی است. یک نفر می تواند نیمی از اتوبوس را در عرض بندر سوار کند یا می تواند کمتر از یک پنجم آن را سوار بر کشتی شود.
سوال: راه آهن زیرزمینی _ .
1. باد از طریق Kowloon
2. با رسیدن به کولون به پایان می رسد
3. مارها در سراسر بندر
4. کولون را حلقه می زند