متن: یک روز از یکی از همکارانم تماس گرفت. او می خواست برای پاسخ به یک مشکل فیزیکی به دانش آموزی صفر بدهد، در حالی که دانش آموز مدعی نمره کامل بود. من به عنوان داور آنها انتخاب شدم( ).مسئله امتحانی را خواندم: "نشان دهید که چگونه می توان ارتفاع یک ساختمان بلند را با کمک فشارسنج تعیین کرد." دانش آموز پاسخ داده بود: فشارسنج را به بالای ساختمان ببرید، یک طناب بلند به آن وصل کنید، آن را به خیابان پایین بیاورید و سپس آن را بالا بیاورید و طول طناب را اندازه بگیرید. طول آن به اندازه ارتفاع است. دانش‌آموز واقعاً به سؤال پاسخ کامل داده بود، اما پاسخ صلاحیت او در فیزیک را تأیید نکرد. به دانش آموز پیشنهاد کردم دوباره امتحان کند. شش دقیقه به او فرصت دادم تا به سوال پاسخ دهد و هشدار دادم که پاسخ باید مقداری دانش فیزیک را نشان دهد. پنج دقیقه بعد، او گفت که پاسخ های زیادی دارد و یکی را به هم زد، که این جمله بود: "فشار سنج را به بالای ساختمان ببرید و به لبه پشت بام خم شوید. فشارسنج را رها کنید، سقوط آن را با کرونومتر زمان بندی کنید. سپس، از فرمول فیزیکی برای محاسبه ارتفاع ساختمان استفاده کنید." در این مرحله، همکارم مجبور شد آن را بپذیرد و سپس دانش آموز تقریباً نمره های کامل گرفت. نمی‌توانستم از دانش‌آموز بپرسم پاسخ‌های دیگر چیست. او بسیاری دیگر را فهرست کرد و سپس اضافه کرد: "احتمالا بهترین کار این است که فشارسنج را به سمت مدیر ببریم و به او گفت: "آقا، اینجا یک فشارسنج خوب است. اگر ارتفاع ساختمان را به من بگویید، آن را به آن می دهم. شما.» سپس از دانشجو پرسیدم که آیا واقعاً پاسخ متعارف این سؤال را نمی داند؟ او اعتراف کرد که این کار را کرده است، اما گفت که از معلمان دبیرستان و کالج که سعی می کنند به او یاد دهند چگونه فکر کند خسته شده است. نام دانش آموز بور بود که بعدها در سراسر جهان شهرت یافت. او در سال 1922 برنده جایزه نوبل فیزیک شد.
سوال:  از این قسمت می دانیم که _
1. دانش آموز پاسخ مورد انتظار را می دانست
2. مدیر ارتفاع را به بور گفت
3. نویسنده آخرین پاسخ بور را ترجیح داد
4. معلم خیلی آدم سرسختی بود