متن: قبلاً فکر می کردم تحصیل مهمترین چیز در زندگی من است. اخیراً نگرش من شروع به تغییر کرده است، اگرچه هنوز معتقدم که این برای همه در جهان امروز است. به عنوان یک دانش آموز برتر در کالجم، از من خواسته شد که در مورد چگونگی یادگیری خوب زبان انگلیسی سخنرانی کنم. جلوی حضار ایستاده بودم و روبه‌روی این همه دانشجوی سال اول، می‌لرزیدم. هیچ کلمه ای را که آماده کرده بودم به خاطر نداشتم. بدون اینکه صحبتم را تمام کنم از اتاق کنفرانس بیرون دویدم و همه را متحیر کردم. من آن شب در اتاقم گریه کردم و احساس کردم که بازنده هستم. مطالعه آنقدر وقت من را می گیرد که احساس می کنم نمی توانم واقعاً خودم را توسعه دهم. من فقط دانش را ذخیره می کنم، اما نمی توانم با دیگران ارتباط برقرار کنم. من در مدرسه جوایز زیادی دریافت کرده ام، اما آنها لزوما چیزی در مورد من منعکس نمی کنند. من نمی دانم چگونه معاشرت کنم. وقتی مدرسه را ترک می کنم می ترسم برای جامعه فایده ای نداشته باشم. من متوجه شدم که هر کسی روش زندگی خود را دارد. من می خواهم سبک زندگی ام را تغییر دهم. البته به مطالعه ادامه خواهم داد. با این حال، من قصد دارم به دنبال یک شغل پاره وقت بگردم، که ممکن است فرصت خوبی برای شناخت جامعه باشد. من هنوز معتقدم که سخت ترین کارم باعث خوشحالی من می شود. من همچنان در دانشگاه خواهم ماند. اما من اجازه نمی دهم که مرا از دنیای واقعی پناه دهد.
سوال: نویسنده معتقد است جوایزی که دریافت کرده است _ .
1. نشان می دهد که او یک دانش آموز برتر است
2. نشان دهد که او چقدر زمان صرف یادگیری کرده است
3. فقط به این معنی است که او می داند چگونه یاد بگیرد، اما نمی داند چگونه اجتماعی شود
4. لزوما منعکس کننده خود واقعی او نیست