متن: یک اتفاق خنده دار در راه انقلاب ارتباطات رخ داد: ما دیگر با هم صحبت نکردیم. اخیراً با یکی از دوستانم در پارک قدم می زدیم که تلفن همراهش زنگ خورد و گفتگوی ما را قطع کرد. آنجا داشتیم راه می رفتیم و در یک روز آفتابی زیبا صحبت می کردیم و... من نامرئی شدم، غایب در گفتگو. تلفن مورد استفاده برای اتصال شما به غایبان. حالا باعث می شود افرادی که در کنار شما نشسته اند احساس غیبت کنند. چرا هر چه بیشتر به هم متصل می شویم، احساس قطع ارتباط بیشتری می کنم؟ هر پیشرفت در فن آوری ارتباطات یک تراژدی به نزدیکی تعامل انسانی است. با ایمیل و پیام‌رسانی فوری از طریق اینترنت، اکنون می‌توانیم بدون اینکه یکدیگر را ببینیم یا با یکدیگر صحبت کنیم، ارتباط برقرار کنیم. با پست صوتی، می‌توانید کل مکالمات را بدون دسترسی به کسی انجام دهید. اگر مادرم سؤالی دارد، من فقط جواب را روی دستگاه او می گذارم. همانطور که تقریباً هر تماسی که می توانیم بین انسان ها تصور کنیم خودکار می شود، شاخص بیگانگی بالا می رود. دیگر حتی نمی توانید با یک نفر تماس بگیرید تا شماره تلفن شخص دیگری را دریافت کنید. کمک دایرکتوری تقریباً همیشه کاملاً خودکار است. من مخالف تکنولوژی مدرن نیستم. من یک تلفن همراه، یک کارت ATM، یک سیستم پست صوتی و یک حساب ایمیل دارم. رها کردن آنها عاقلانه نیست... آنها کمک بزرگی برای ما هستند. این برخی از پیامدهای احتمالی آنهاست که باعث می شود احساس ناراحتی کنم. بیشتر و بیشتر. من خودم را پشت ایمیل پنهان می کنم تا کاری را انجام دهم که برای گفتگو در نظر گرفته شده است. یا خیالم راحت شد که پیام صوتی دریافت شد چون واقعا وقت صحبت کردن نداشتم. صنعتی که به من کمک می کند تا در تماس باشم، مرا تنهاتر می کند ... یا حداقل غرایز ضد اجتماعی من را تسهیل می کند. بنابراین من خودم را در محدودیت فناوری قرار داده‌ام: بدون پیام‌رسانی فوری با افرادی که در نزدیکی من زندگی می‌کنند، بدون تلفن همراه در حضور دوستان، بدون اجازه دادن به پست صوتی وقتی در خانه هستم دریافت شود.
سوال: متن دلالت دارد که _ .
1. تکنولوژی مدرن بین مردم پل می زند
2. تکنولوژی مدرن مردم را از هم جدا می کند
3. تکنولوژی مدرن خیلی سریع در حال توسعه است
4. تکنولوژی مدرن ارتباطات ما را قطع می کند