متن: یک روز گرم تابستانی بود. من و پدرم آماده می شدیم تا با دوستم کتی و سگ برای سوار شدن به قایق بیرون برویم که تماس تلفنی آمد، تماسی که آن روز روشن و زیبا را تبدیل به یک روز سرد، تاریک و تاریک کرد. تازه کت و شلوار، شورت و تاپم را پوشیده بودم و کیفم را با کرم ضد آفتاب و هر چیز دیگری که برای آن روز نیاز داشتم بسته بودم. به اتاق پدر و مادرم دویدم تا بابا را پیدا کنم. وقتی او را پشت تلفن دیدم، گریه کرد. تا حالا ندیده بودم بابام گریه کنه قلبم فرو ریخت. چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد؟ شنیدم که گفت: "مکس، خیلی متاسفم." آن موقع بود که به من برخورد کرد. می دانستم که سوزی مرده است. مکس سالها بهترین دوست پدرم بوده است. سوزی، دخترش، یک بیماری نادر داشت که عمدتاً بدن او را تحت تأثیر قرار می داد. مغزش خوب بود او می دانست چه اتفاقی دارد می افتد. او می دانست که مشکلاتی دارد و با بچه های دیگر فرق دارد. یک بار به پدرش گفت که آرزو دارد بمیرد و در بدن دیگری به دنیا بیاید. با این حال، اگرچه او نمی توانست زندگی عادی داشته باشد، هنوز خوشحال بود. وقتی من و سوزی کوچک بودیم، زمان زیادی را با هم می گذراندیم. وقتی بزرگ شدیم، از هم جدا شدیم. او در نیویورک زندگی می کرد و من در غرب میانه زندگی می کردم. وقتی سوزی ده ساله بود مجبور شد در بیمارستانی در ویرجینیا زندگی کند. حدود هشت ماه قبل از مرگش، مکس شماره‌اش را در بیمارستان به ما داد و حداقل هفته‌ای دو بار تا آخر صحبت می‌کردیم. سوزی همیشه از صحبت با ما بسیار هیجان زده بود و می خواست تمام جزئیات زندگی من را بداند. او می خواست همه کارهای من و هر چیزی که می خوردم را بداند. _ بعد از اینکه متوجه مرگ او شدیم، برنامه ریزی کردیم که برای تشییع جنازه به نیویورک برویم. وقتی او زنده بود، من برای او یک Beanie Baby فرستادم و او یکی را برای من فرستاد. من یکی دیگر برایش خریده بودم اما هرگز فرصتی نداشتم آن را برایش بفرستم، بنابراین آن را در تابوتش گذاشتم. تشییع جنازه او با هر مراسم تدفینی که من تا به حال رفته بودم متفاوت بود. بعد از اینکه تابوت او را پایین آوردند، هر کدام از ما یک بیل خاک روی او گذاشتیم. یادمه خیلی گریه کردم، احساس ضعف کردم. گونه هایم از اشک سوخت. وقتی بیل را برداشتم تمام بدنم می لرزید، اما خوشحالم که این کار را کردم. وقتی سوزی و من برای اولین بار شروع به تماس با یکدیگر کردیم، فکر می‌کردم که این کار بیشتر بر دوش من است، اما کاملاً در اشتباه بودم. خیلی چیزا ازش یاد گرفتم او بیش از آنچه من می توانستم به او بدهم به من داد. هرگز او یا صحبت هایی که داشتیم را فراموش نمی کنم. اکنون می دانم که هرگز نباید چیزی را بدیهی بدانم، به خصوص سلامتی و هدیه زندگی.
سوال: مهمترین درسی که نویسنده از مرگ سوزی گرفت چیست؟
1. هرگز یک دوست را رها نکنید حتی اگر از هم جدا هستید.
2. برای چیزهایی که در زندگی خود داریم شکرگزار باشیم.
3. صحبت با یک دوست می تواند بیماری شما را درمان کند.
4. ما می‌توانیم از دوستانمان بیشتر یاد بگیریم تا آنها از ما.