متن: یک سال پس از فارغ التحصیلی، به من پیشنهاد شد که در کلاس نویسندگی تدریس کنم. معلمی حرفه ای بود که هرگز به طور جدی به آن فکر نکرده بودم، اگرچه چندین داستان من منتشر شده بود. من بدون تردید این کار را پذیرفتم، زیرا به من اجازه می داد کراوات بپوشم و نام آقای دیویس را بر عهده بگیرم. پدرم به همین نام بود و من دوست داشتم تصور کنم مردم ما دو نفر را گیج می کنند. ممکن است کسی بگوید: "یک دقیقه صبر کنید، آیا شما در مورد آقای دیویس مرد بازنشسته صحبت می کنید یا آقای دیویس محقق محترم؟" موقعیت در آخرین لحظه پیشنهاد شد، و دو هفته به من فرصت دادند تا آماده شوم، دوره ای را صرف جستجوی کیف کردم و جلوی آینه تمام قدم ایستادم و این جمله را تکرار کردم: «سلام، کلاس، من آقای دیویس هستم. " گاهی صدای تهاجمی به خودم می دادم. گاهی اوقات من با تجربه به نظر می رسیدم. اما وقتی بالاخره روز فرا رسید، اعصابم به هم ریخت و آقای دیویس واقعی آنجا بود. من شبیه یک پروفسور متفکر نبودم، بلکه یک پسر 12 ساله بودم. با کارت های کاغذی که به شکل برگ های افرا طراحی شده بودند وارد کلاس شدم. من خودم آنها را از کاغذ ساختمانی نارنجی بریده بودم. من نه دانش آموز را در کنار یک میز طولانی دیدم. کارت‌ها را دادم و دانش‌آموزان نام‌هایشان را یادداشت کردند و آن‌ها را در جیب‌های سینه‌شان بستند. گفتم: «خیلی خب. "باشه، ما بریم." سپس کیفم را باز کردم و متوجه شدم که هرگز فراتر از این لحظه فکر نکرده بودم. فکر می‌کردم دانش‌آموزان اولین کسانی باشند که صحبت می‌کنند و افکار و نظرات خود را در مورد رویدادهای روز ارائه می‌کنند. تصور می کردم لبه میز می نشینم و مشرف به جنگلی از دست ها هستم. هر دانش آموزی فریاد می زد. "آرام باش، همه نوبتت میرسه. یکی یکی یکی یکی!" سکوت وحشتناکی بر اتاق حکمفرما بود و چون نظر دیگری نداشتم، دانش آموزان را بازرسی کردم تا دفترهایشان را بیرون بیاورند و یک مقاله مختصر در رابطه با موضوع ناامیدی عمیق بنویسم.
سوال: نویسنده کار آموزش نوشتن را به عهده گرفت زیرا _ .
1. او می خواست مورد انتظار باشد
2. او چند داستان نوشته بود
3. می خواست پدرش را راضی کند
4. او آرزو داشت معلم شود