متن: زندگی در یک فرهنگ خارجی، مواقعی وجود دارد که متوجه می شوم دیدگاه من نسبت به زندگی به شدت با کره ای هایی که به طور روزانه با آنها ارتباط برقرار می کنم متفاوت است. در این هفته گذشته من به شدت برای تغییر دیدگاهم به چالش کشیده شده ام و دلیل آن این است. رویای من در زندگی این است که پزشک شوم، کسی که دنیا را تغییر دهد. اما هفته گذشته ایمیلی از UBC باز کردم که حاوی کلمات "پشیمانی" بود، بدون مصاحبه. من با دانشکده پزشکی مصاحبه نکردم، بنابراین برای سپتامبر 2009 وارد مدرسه نخواهم شد. واکنش فوری من یکی از ناامیدی و عصبانیت شدید بود - بیشتر متوجه خودم شد که به اندازه کافی سخت کار نکردم، به دلیل اینکه فرصت های لازم را پیدا نکردم. برای داشتن یک برنامه خوب، به سادگی به اندازه کافی خوب نیست. ذهنم مملو از ناامیدی و ناامیدی بود که هیچ تمایلی برای جستجوی بیشتر برای رویایی که مدتهاست در آن دیده بودم، باقی نگذاشت. در هفته گذشته دو اتفاق افتاد. کشیش ما در کلیسا در بخشی از خطبه خود به دیدگاه خود اشاره کرد. وی با بیان اینکه وقتی چشم از خودمان برداریم و به عظمت خداوند پی ببریم، اظهار داشت: شرایط ما از دید جدیدی دیده می شود. دومین چیزی که به من یادآوری کرد که به دیدگاه نگاه کنم، خواندن کتاب بود. اگر به دنبال کتابی برای خواندن هستید، سری میتفورد بسیار خوب است. بنابراین دیشب داشتم می خواندم و یکی از شخصیت های اصلی (که یک کشیش است) سعی می کند بفهمد در کلیسا چه بگوید. موعظه او در پایان گفت: "در هر چیزی شکر می کنیم." وقتی در زندگی احساس موفقیت می کنیم، تشکر کردن آسان است. وقتی نعمتی دریافت می کنیم، شکرگزاری آسان است. اما به طور جدی، چه کسی در ذهن درست خود می گوید از مشکلات مالی من تشکر می کنم؟
سوال: از نظر کشیش اول، وقتی با ناامیدی یا ناامیدی مواجه می شویم، باید _ .
1. برای کمک به خدا مراجعه کنید
2. از آن تشکر کن
3. آن را به شکل دیگری ببینید
4. دیگران را به خاطر آن تحسین کنید