متن: همه نویسندگان آرزوی موفقیت را دارند. با این حال برخی از نویسندگان به محض رسیدن به موفقیت پشت می کنند. جی دی سالینجر، نویسنده آمریکایی، مثال خوبی است. در ظاهر، آینده برای سلینجر نوجوان امیدوار کننده به نظر نمی رسید. به نظر می رسد همیشه از چیزی فرار کرده است. ابتدا مدرسه بود، سپس دانشگاه نیویورک را رها کرد. سرانجام، پس از ناکامی در یافتن شغلی در تجارت واردات مواد غذایی پدرش و انصراف از کالج دیگر، تصمیم گرفت که سرنوشتش نویسنده شدن است. در همان سال او به کلاس نویسندگی در دانشگاه کلمبیا پیوست که توسط ویت برنت، موسس و سردبیر مجله ای به نام استوری تدریس می شد. شماره مارس-آوریل حاوی داستانی بود که سالینجر با عنوان «مردم جوان» نوشته بود. در آن نسخه های اولیه از جوانان بداخلاق و خودخواه وجود دارد که در داستان های بعدی او ظاهر می شوند. به زودی، داستان های او در مجلات پرتیراژ مختلف ظاهر شد، اما این نیویورکر معروف بود که او آرزویش را داشت، و معتقد بود که انتشار در جلد آن پتانسیل آینده او را به عنوان یک نویسنده جدی نشان می دهد. سلینجر در سرتاسر جهان شهرت زیادی دارد، اما عمدتاً بر روی یک رمان استوار است، شکارچی در چاودار. این کتاب که در سال 1951 منتشر شد، به زودی در بین نوجوانانی که با احساس قدرتمند نارضایتی قهرمان شناخته شده بودند، بسیار محبوب شد. موفقیت آن سالینجر را به یک چهره عمومی تبدیل کرد. البته اکثر نویسندگان از این موضوع استقبال می کنند. سلینجر اما از آن متنفر بود و آن را رد کرد. او به خانه ای کوچک در کورنیش، نیوهمپشایر نقل مکان کرد، جایی که تا زمان مرگش در سال 2010 در سن 91 سالگی دور از جامعه زندگی کرد. برای سالینجر، شهرت و صداقت هنری یکسان نبود. برخی از مردم به این دلیل نویسنده می شوند که می خواهند آثارشان برای خودشان صحبت کنند. به نظر می رسد که سلینجر از این ایده که یک نسل سخنگو شده است، منزجر شده است. در مرگ او شاید به بالاترین هدف خود دست یافته است: دور از کانون توجه باشد، که تنها با کارش نشان داده شود.
سوال: حرفه سلینجر به عنوان یک نویسنده بسیار بهبود یافت و پس از او به شهرت او اطمینان یافت.
1. نتوانست حرفه ای را در تجارت دنبال کند
2. در یک کلاس نویسندگی در دانشگاه کلمبیا شرکت کرد
3. رمان شکارچی در چاودار را منتشر کرد
4. سخنگوی جوانان شد