متن: چند هفته پیش، دختر 12 ساله ام الا تهدید کرد که تلفنم را می گیرد و می شکند. الا می‌گوید: «شب‌ها همیشه تلفنت را بیرون می‌آوری و خراب می‌شود، فقط تایپ می‌کنی». او می‌افزاید: «من آماده‌ام که به رختخواب بروم، و سعی کنم تو را وادار کنم که برای من داستان بخوانی و تو فقط آنجا ایستاده‌ای و متن‌هایت را می‌خوانی و به دیگران پیام می‌فرستی. متوجه شدم که به عنوان یک پدر، او را نادیده می‌گیرم. الا تنها بچه ای نیست که این احساس را در مورد رابطه والدینش با دستگاه ها دارد. کاترین اشتاینر-آدیر، روانشناس در هاروارد، کتاب گسست بزرگ: حفاظت از کودکی و روابط خانوادگی در عصر دیجیتال را نوشت. Steiner-Adair برای کتابش با بیش از 1000 کودک 4 تا 18 ساله مصاحبه کرد. او با صدها معلم و والدین صحبت کرد. او می‌گوید: یکی از چیزهایی که جوراب‌های من را از بین برد، سازگاری کودکان - چه 4 ساله یا 8 ساله، یا 18 ساله یا 24 ساله- در مورد احساس خستگی و ناامیدی یا عصبانیت در تلاش برای جلب نظر والدینشان بود. توجه، رقابت با صفحه نمایش کامپیوتر یا صفحه نمایش آیفون یا هر نوع فناوری." چند سال پیش، دخترم یک لپ‌تاپ برای مدرسه گرفت. و چون او داشت مستقل‌تر می‌شد، برایش تلفن گرفتیم. قوانینی را برای زمان تعیین کردیم. او می‌توانست از دستگاه استفاده کند و در مواقعی که نیاز داشت آن را کنار بگذارد. ما یک ایستگاه شارژ در خارج از اتاق خوابش ایجاد کردیم، جایی که او باید هر شب این دستگاه‌ها را به برق وصل می‌کرد. اساسا - به جز برای تکالیف - او باید آن را قرار دهد. اشتاینر-ادیر می گوید که اکثر بزرگسالان محدودیت های مشابهی را در زندگی خود تعیین نمی کنند. "بنابراین خیلی سخت است که خودتان را مدیریت کنید و در لحظاتی که فرزندانتان به شما نیاز دارند حضور داشته باشید." بعد از مداخله کوچک دخترم، به خودم قول دادم که ایستگاه شارژ خودم را ایجاد کنم. برای وصل کردن تلفنم - در جایی دور - - وقتی کارم تمام شد. سعی کردم در بیشتر روزهای آخر هفته آن را دست نخورده رها کنم
سوال: اشتاینر آدایر با گفتن «جورابم را زدم» به معنای «_» است.
1. او را مسخره کرد
2. او را بسیار شگفت زده کرد
3. جوراب هایش را درآورد
4. او را خسته کرد