متن: حتی قبل از اینکه پدرم ما را ترک کند، مادرم مجبور شد برای خرج خانواده ما سر کار برود. یه بار از آشپزخونه اومدم بیرون و با گلایه گفت: "مامان، من نمیتونم سیب زمینی رو پوست بکنم. فقط یه دست دارم." مامان هرگز از خیاطی سرش را بلند نکرد. او به من گفت: "تو خودت را وارد آن آشپزخانه کن و آن سیب زمینی ها را پوست بکن." "و هرگز آن را بهانه ای برای هیچ چیز دیگری استفاده نکنید!" در کلاس دوم، معلم ما کلاس من را در زمین بازی به صف کرد و از هر یک از ما خواست که در میان میله‌های میمون مسابقه دهیم و از یک میله فولادی بلند به دیگری تاب بخوریم. نوبت من که شد سرم را تکان دادم. چند بچه پشت سرم خندیدند و من با گریه به خانه رفتم. آن شب موضوع را به مامان گفتم. او مرا در آغوش گرفت و من نگاه "درباره آن خواهیم دید" او را دیدم. بعد از ظهر روز بعد، او مرا به مدرسه برد. در زمین بازی متروک، مامان با دقت به میله ها نگاه کرد. او توصیه کرد: «اکنون، با بازوی راستت بالا بکش. او ایستاده بود در حالی که من تلاش می کردم خودم را با دست راستم بلند کنم تا اینکه بتوانم میله را با آرنج دیگرم قلاب کنم. ما روز به روز تمرین می‌کردیم و او برای هر پله‌ای که می‌رسیدم از من تعریف می‌کرد. هیچ وقت فراموش نمی کنم دفعه بعد با عبور از پله ها به بچه هایی که با دهان باز ایستاده بودند نگاه کردم. یک شب، بعد از یک رقص در دبیرستان جدیدم، در رختخواب دراز کشیدم و گریه می کردم. صدای آمدن مامان به اتاقم را شنیدم. با گریه گفتم: مامان، هیچکدام از پسرها با من نمی رقصند. خیلی وقت بود که چیزی نشنیدم. سپس او گفت: "اوه، عزیزم، یک روز آن پسرها را با خفاش خواهی زد." صدایش ضعیف بود. از روی جلدم بیرون زدم و اشک روی گونه هایش جاری شد. بعد فهمیدم اون از طرف من چقدر زجر کشیده . او هرگز نگذاشته بود اشک هایش را ببینم.
سوال: وقتی کودک از پایین به بچه ها نگاه کرد، آنها با دهان باز ایستاده بودند زیرا _ .
1. آنها برای کارهایی که قبلا انجام داده بودند متاسف بودند
2. آنها می ترسیدند که نویسنده از زمین بیفتد و آسیب ببیند
3. آنها از یافتن پیشرفت نویسنده شگفت زده شدند
4. آنها می خواستند ببینند نویسنده روی میله ها چه خواهد کرد