متن: برای کسانی که به سراسر جهان سفر می کنند، سرعت سفر امروز کشورها را به مجموعه ای از دهکده ها تبدیل کرده است. به نظر می رسد فاصله بین آنها برای یک مسافر مدرن بیشتر از آنهایی نیست که زمانی با مردانی که از روستایی به روستای دیگر راه می رفتند روبرو می شدند. هواپیماهای جت مردم را از یک سر زمین به آن سر دیگر می فرستند و به آنها آزادی حرکتی را می دهد که صد سال پیش رویای آنها را نداشت. با این حال برخی از مردم تعجب می کنند که آیا انقلاب در سفر بیش از حد پیش رفته است. می گویند برای تسخیر زمان و مسافت بهایی داده شده است. _ . قایق اوقات فراغت و زمان کافی برای درک مناظر و صداهای همیشه در حال تغییر یک سفر را ارائه می دهد. سفر با قطار هم جذابیت خاصی دارد. دریاچه‌ها و جنگل‌ها و دشت‌های باز و وحشی که از پشت پنجره کالسکه شما عبور می‌کنند، منظره‌ای بزرگ ایجاد می‌کنند که زمان و فاصله در آن هیچ معنایی ندارند. با این حال، در هواپیما فقط رنگ آبی خالی آسمان وجود دارد که پنجره باریک هواپیما را پر کرده است. نور ملایم، فیلم‌های حین پرواز و موسیقی ملایم تنها دنیایی را که می‌شناسید تشکیل می‌دهند و ساعت‌ها به کندی پیش می‌روند. سپس زمان صرف شده برای "پردازش" در یک فرودگاه مدرن وجود دارد. مردم مانند ربات ها در گذرگاه ها منتقل می شوند. بارها وزن می‌شوند، بلیت‌ها تولید می‌شوند، بررسی می‌شوند و دوباره تولید می‌شوند قبل از اینکه مسافران به منطقه انتظار دیگری بروند. سفرهای ریلی و دریایی طولانی‌تر است، بله، اما ساعت‌هایی که در هنگام خروج و رسیدن به فرودگاه‌ها به «پردازش» اختصاص داده می‌شود، خوشبختانه وجود ندارد. پس جای تعجب نیست که قطارهای پرسرعت مدرن مسافران را از خطوط هوایی باز می گرداند. اما انسان اکنون یک جهانگرد است و نمی تواند به هواپیما پشت کند. زندگی کاری بسیاری از افراد به آن بستگی دارد. صنایع کاملاً جدیدی پیرامون طراحی و بهره برداری آن ساخته شده است. تعطیلات‌ساز نیز، با زمان محدودی برای گذراندن، فرودگاه‌های شلوغ و فضای محدود پرواز را با صبر و حوصله تحمل می‌کند تا آن ساعت‌ها و حتی روزهای اضافی را در زیر نور آفتاب به دست آورد. سرعت زندگی مردم را کنترل می کند. زمان صرفه جویی شده، در کار یا بازی، چیز مهمی است - یا به ما گفته می شود. شاید اولین سوارکارانی که آزادانه در دشت‌های باز و وحشی سوار بودند، از دنیایی بهتر از دنیایی که امروز می‌شناسیم لذت می‌بردند. آنها می توانستند به میل خود سفر کنند و ساعت استاد آنها نبود.
سوال: جمله آخر متن به چه معناست؟
1. آنها می توانند از سفر رایگان و آرامش بخش لذت ببرند.
2. آنها به ساعت نیاز داشتند تا زمان را مشخص کند.
3. آنها سفر سواره را ترجیح می دادند.
4. آنها می توانستند با ارباب خود سفر کنند.