متن: دبیرستان باردیچ تصمیم به یک جلسه مجدد در تمام مدرسه گرفت. بیش از 450 نفر به این رویداد آمدند. گشت در ساختمان مدرسه قدیمی و پیک نیک در پارک کنفدریت وجود داشت. چند معلم سابق برای گفتن داستان هایی در مورد روزهای قدیم حاضر بودند. خانم میبل یاتس، معلم انگلیسی پنجاه سال، به پارک سوار شد. وقتی خانم یاتس می خواست صحبت کند، چند چشم گرد شد و چند ناله آهسته شنیده شد. خیلی ها به جای آماده شدن برای گوش دادن به سخنرانی پیرزنی که کلمات محبت آمیز کمی برای شاگردانش داشت و باعث می شد آنها بیشتر از مجموع همه معلمان دیگر کار کنند، شروع به نگاه کردن به ساعت های خود کردند و بهانه هایی برای حضور در هر جایی پیدا کردند. سپس خانم یاتس شروع به صحبت کرد: "من نمی توانم به شما بگویم که چقدر از حضور در اینجا خوشحالم. من بسیاری از شما را از زمان فارغ التحصیلی ندیده ام، اما من حرفه شما را دنبال کرده ام و از پیروزی های شما لذت برده ام و همچنین گریه کرده ام. من مجموعه بزرگی از عکس‌های روزنامه‌ای از دانشجویانم دارم. اگرچه شخصاً ظاهر نشده‌ام، اما در تصوراتم در جشن‌های فارغ‌التحصیلی، عروسی‌ها و حتی تولد فرزندان شما شرکت کرده‌ام." خانم یاتس مکث کرد و کمی شروع به گریه کرد. سپس ادامه داد: اعتقاد من این بود که اگر تا جایی که می‌توانم به شما فشار بیاورم، برخی از شما موفق می‌شوند مرا راضی کنند و برخی دیگر موفق می‌شوند مرا آزار دهند. در مسیری که تو انتخاب کردی.» "هیچ آرامشی برای یک مربی بالاتر از دیدن نتیجه نهایی سال ها کارش نیست. همه شما برای من مایه خوشحالی و افتخار بوده اید و می خواهم بدانید که همه شما را از ته دل دوست دارم. قلب من." برای چند ثانیه سکوتی بر جمعیت حاکم شد و بعد یکی شروع کرد به کف زدن. کف زدن سه راهی به تشویق و سپس به غرش کر کننده تبدیل شد. وکلا، رانندگان کامیون، بانکداران و مدل‌ها چشمان خود را می‌مالیدند یا آشکارا گریه می‌کردند، بدون شرم، همگی به خاطر سخنان یک معلم انگلیسی فراموش شده از زادگاهشان.
سوال: کدام یک از موارد زیر می تواند خانم یتس را به بهترین نحو توصیف کند؟
1. قابل اعتماد و فداکار.
2. سخت و سخاوتمند.
3. مغرور اما صبور.
4. سختگیر اما دلسوز