متن: من و دار عاشق رقصیدن بودیم. این احتمالاً اولین کاری بود که با هم انجام دادیم، مدتها قبل از اینکه زندگی خود را به اشتراک بگذاریم. ما در یک جامعه کوچک کوهستانی اورگان بزرگ شدیم که تقریباً هر شنبه شب رقص برگزار می شد. دار هفده ساله بود و من سیزده ساله بودم که برای اولین بار رقصیدیم. او یکی از بهترین رقصندگان روی زمین بود و من هم همینطور. بدون رقص آهسته برای ما. هیچ چیز از راه دور عاشقانه پدران ما کنار دیوار می ایستادند و تماشا می کردند. هر چند وقت یکبار، پدر دار کمی لبخند می زد و به هیچ کس خاصی نمی گفت، اما پدرم می توانست بشنود: "پسرم، بچه من مطمئناً می تواند برقصد." _ جوری رفتار کرد که نشنیده بود. اما مدتی بعد، او به هیچ کس خاص نمی گفت: "آن دختر من مطمئناً می تواند برقصد." رقص ما با هم به مدت پنج سال متوقف شد، زمانی که دار در جنوب اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم بود. وقتی دوباره همدیگر را دیدیم، دار بیست و دو ساله بود و من هجده ساله بودم. دوباره شروع کردیم به قرار گذاشتن و رقصیدن. به اندازه ای که یادمان بود با هم خوب بودیم و این بار رقص آهسته را اضافه کردیم. زندگی برای ما رقصی است، حرکتی از ریتم ها، جهت ها، تلو تلو خوردن ها، گام های اشتباه، گاهی آهسته و دقیق، یا سریع و وحشیانه و شاد. تمام مراحل را انجام دادیم. دو شب قبل از مرگ دار، خانواده با ما بودند. همه با هم شام خوردیم و دار کنارمان نشست. چند روزی بود که نمی توانست غذا بخورد. بعد از شام، یک نوار نت کینگ کول گذاشتم. دار من را در آغوشش گرفت، همان طور که ضعیف بود، رقصیدیم و لبخند زدیم. برای ما اشکی نیست ما کاری را که بیش از پنجاه سال دوست داشتیم انجام می دادیم. این آخرین رقص ما بود --- برای همیشه فراموش نشدنی. من آن را برای دنیا از دست نمی دادم.
سوال: نویسنده اولین بار با دار رقصید که _ .
1. آنها هنوز در سنین نوجوانی بودند
2. آنها شروع به قرار گذاشتن با یکدیگر کردند
3. آنها شروع به تقسیم زندگی خود کردند
4. دار از اقیانوس آرام جنوبی بازگشت