متن: وقتی هفت ساله بودم مادرم به سرطان مبتلا شد. پزشکان به ما گفتند که ممکن است مادرم با عمل جراحی نجات پیدا کند. اما می تواند او را نیز بکشد. او انتخاب کرد که آن را داشته باشد. یک روز قبل از عمل جراحی، مدرسه را ترک کردم و مادرم بهترین روز زندگی ام را برنامه ریزی کرد، همه چیزهایی که در هفت سالگی دوست داشتم و هر چیزی که لبخندی بر لبانم بیاورد. روز با این شروع شد که او مرا از خواب بیدار کرد و گفت: "کیت، یک سورپرایز برایت دارم. بیا و ببین." سورپرایز عروسکی بود که برای مدت طولانی می خواستم. در طول روز، او همه چیزهایی را که فکر می کرد برای بزرگ شدن و انسان خوبی بودن باید بدانم به من گفت. او به من گفت که بهترین باشم و همیشه باعث افتخار او خواهم شد. در پارک پیک نیک داشتیم و هوا آنقدر سرد بود که به سمت ماشین حرکت کردیم. روز پر از خنده بود. برای اولین بار بعد از مدت ها می توانستم ببینم که او واقعا خوشحال است. هرگز لبخندش را فراموش نمی‌کنم، یا آن‌طور که چشم‌هایش می‌درخشید، انگار همسن ما بودیم. آن روز بهترین روز زندگی من بود و هرگز صحبت هایی که با هم داشتیم را فراموش نمی کنم. مادرم توانست از طریق جراحی زندگی کند. حالا وقتی به گذشته نگاه می کنم، متوجه می شوم که بهترین روز زندگی من می تواند آخرین روز او باشد و این می تواند آخرین روزی باشد که با او به یاد می آورم، آخرین روزی که به اشتراک گذاشتیم. من هم می فهمم که یک مادر چقدر بی خود است.
سوال: مادر نویسنده روز قبل از عمل جراحی چه کرد؟
1. او در خانه ماند تا استراحت خوبی داشته باشد.
2. برای مشاوره به دکتر رفت.
3. او برای آرامش به خانواده اش مراجعه کرد.
4. تمام روز را پیش فرزندش ماند.