متن: کمی بعد از اینکه من و شوهرم به خانه اولمان نقل مکان کردیم، یک صبح پاییزی بود. بچه‌ها در طبقه بالا مشغول باز کردن چمدان‌ها بودند، و من از پنجره به پدرم نگاه می‌کردم که به طرز مرموزی در چمن‌زار جلویی می‌چرخد. پدر و مادرم در همان نزدیکی زندگی می کردند و پدر چندین بار به ما مراجعه کرده بود. "آن بیرون چه کار می کنی؟" بهش زنگ زدم.نگاهش رو بالا آورد و لبخند زد. "من برات سورپرایز می کنم." با شناخت پدرم، فکر کردم که این می تواند تقریباً هر چیزی باشد. او که یک کارمند خوداشتغال بود، همیشه در حال ساختن چیزهای غیرمعمول بود. وقتی بچه بودیم، او همیشه چیزهای شگفت انگیزی برای ما خلق می کرد. با این حال، امروز پدر دیگر چیزی نمی گفت، و درگیر مشغله های زندگی جدیدمان بودم، در نهایت شگفتی او را فراموش کردم. تا اینکه در یک روز غم انگیز مارس بعد که از پنجره به بیرون نگاه کردم. هنوز... نقطه ای آبی را در سراسر حیاط دیدم. برای نگاه دقیق تر به بیرون رفتم. آنها در سراسر چمن جلویی کروکوس بودند. اسطوخودوس، آبی، زرد و صورتی مورد علاقه من ---- صورت های کوچک در باد سرد بالا و پایین می رفتند. بابا! لبخندی زدم و به یاد چیزهایی افتادم که پاییز گذشته مخفیانه کاشته بود. او می‌دانست که چگونه تاریکی و کسل‌گی زمستان همیشه مرا از پا در می‌آورد. چه چیزی می‌توانست به‌موقع‌تر برای نیازهای من باشد؟ کروکوس های پدرم هر بهار برای چهار یا پنج فصل بعدی شکوفا می شدند و هر بار که می آمدند همان اطمینان را به همراه می آوردند: دوران سخت تقریباً به پایان رسیده بود. صبر کن، ادامه بده، نور به زودی می آید. سپس بهاری آمد که فقط نیمی از شکوفه های معمولی داشت. بهار بعد هیچ کدام وجود نداشت. دلم برای کروکوس ها تنگ شده بود. از پدر می خواستم بیاید و پیازهای جدیدی بکارد. اما من هرگز انجام ندادم. او یک روز اکتبر به طور ناگهانی درگذشت. خانواده من در غم و اندوه عمیق بودند و به ایمان ما تکیه کردند. دلم براش خیلی تنگ شده بود چهار سال گذشت و در یک بعدازظهر دلگیر بهاری در حال رانندگی بودم که احساس افسردگی کردم. "شما دوباره دچار افسردگی زمستانی شده اید و هر سال به آن مبتلا می شوید." به خودم گفتم. تولد بابا بود و من متوجه شدم که به او فکر می کنم. این غیرعادی نبود --- خانواده من اغلب در مورد او صحبت می کردند و به یاد می آوردند که چگونه با ایمان خود زندگی می کرد. یک بار دیدم کتش را به مردی بی خانمان داد. ناگهان سرعتم را کاهش دادم که به سمت راهروی خود پیچیدم. ایستادم و به چمن خیره شدم. و روی چمن‌های گل آلود و توده‌های خاکستری کوچک برف در حال ذوب، که شجاعانه در باد تکان می‌خورد، یک کروکوس صورتی بود. چگونه یک گل می تواند از پیازی که بیش از 18 سال سن دارد شکوفا شود، پیازی که بیش از یک دهه شکوفا نشده است؟ اما کروکوس وجود داشت. وقتی به اهمیت آن پی بردم اشک چشمانم را پر کرد. صبر کن، ادامه بده، نور به زودی می آید. کروکوس صورتی فقط یک روز شکوفا شد. اما این ایمان من را برای یک عمر ساخت.
سوال: کدام یک از موارد زیر به احتمال زیاد بدترین زمان سال از نظر نویسنده خواهد بود؟
1. بهار.
2. تابستان.
3. فصل پاييز.
4. زمستان.