متن: وقتی بزرگ شدم از اینکه با پدرم دیده شوم خجالت می کشیدم. او به شدت ناتوان بود و خیلی کوتاه قد بود و وقتی با هم راه می رفتیم، دستش را روی بازوی من برای حفظ تعادل، مردم خیره می شدند. اگر زمانی متوجه می شد یا اذیت می شد، هرگز اجازه نمی داد. هماهنگ کردن گام‌هایمان دشوار بود - او کند و من بی‌صبر - و به همین دلیل، هرچه پیش می‌رفتیم چیز زیادی نگفتیم. اما همانطور که شروع کردیم، او همیشه می گفت: "شما سرعت را تعیین می کنید. من سعی می کنم خود را با شما وفق دهم." او هرگز در مورد خود به عنوان یک موضوع همدردی صحبت نمی کرد و هیچ حسادتی نسبت به افراد خوش شانس یا توانمندتر نشان نمی داد. آنچه در دیگران جستجو می کرد «دل نیک» بود و اگر هم می یافت صاحبش برایش خوب بود. من معتقدم که این معیار مناسبی برای قضاوت مردم است، حتی اگر هنوز دقیقاً نمی دانم "قلب خوب" چیست. پدرم که نتوانست در بسیاری از فعالیت ها شرکت کند، همچنان سعی می کرد به نحوی شرکت کند. اکنون می دانم که او به طور غیرمستقیم از طریق من، تنها پسرش، در برخی کارها مشارکت داشته است. وقتی من توپ بازی می کردم (ضعیف) او هم "بازی" می کرد. وقتی من به نیروی دریایی پیوستم، او هم «پیوست». و وقتی به مرخصی به خانه آمدم، او این کار را کرد که به دفترش سر بزنم. وقتی به من معرفی می کرد، او واقعاً می گفت: "این پسر من است، اما من هم هستم و اگر اوضاع فرق می کرد، می توانستم این کار را انجام دهم." این کلمات هرگز با صدای بلند گفته نمی شد. او سال هاست که رفته است، اما من اغلب به او فکر می کنم. تعجب می کنم که آیا او عدم تمایل من برای دیده شدن با او را در طول پیاده روی ما احساس کرد؟ اگر این کار را کرد، متاسفم که هرگز به او نگفتم که چقدر متاسفم، چقدر بی لیاقت بودم، چقدر پشیمان شدم. وقتی از کارهای کوچک شکایت می کنم، وقتی به خوش اقبالی دیگری غبطه می خورم، وقتی «دل خوب» ندارم، به او فکر می کنم. در چنین مواقعی دستم را روی بازوی او می گذارم تا تعادلم را به دست بیاورم و می گویم: "تو سرعت را تنظیم کن. سعی می کنم خود را با تو وفق دهم."
سوال: از متن می توان استنباط کرد که _ .
1. پدر به تنها پسرش افتخار می کرد
2. پدر در تمام فعالیت های پسرش شرکت می کرد
3. نویسنده وقتی از دفتر پدرش خواسته شد ناراحت شد
4. نویسنده یک بازیکن برجسته بود