متن: زمانی که به قرار دادن انسان در فضا فکر می کردیم، یکی از مهم ترین سوالات این بود که چگونه می توان لباس مخصوصی را طراحی کرد که برای محافظت از فرد در برابر خطرات محیطی فضا لازم است. سرمای فضا در مدت کوتاهی پوست را منجمد می کند. گرمای شدید خورشید می تواند باعث سوختگی جدی شود. کمبود جو می تواند باعث انبساط و حتی ترکیدن گازهای بدن شود. بدون اکسیژن برای تنفس، یک انسان تنها در چند لحظه خواهد مرد. تابش خورشید یکی دیگر از خطرات در فضا است. صدمات ناشی از قطعات کوچک سنگ و اجسامی مانند شهاب سنگ نیز همینطور است. در سال 1933، یک پرواز آمریکایی به نام Wiley Post یکی از اولین وسایل موفق را برای محافظت از خلبان در ارتفاعات بسیار زیاد طراحی کرد. این وسیله بزرگی بود که شبیه قوطی بود سر خلبان را احاطه کرده بود. فضانوردان آژانس فضایی آمریکا (ناسا) اولین پروازهای فضایی آمریکا را در اوایل دهه 1960 انجام دادند. لباس شبیه لباسی بود که توسط وایلی پست اختراع شد. امروزه فضانوردان لباس های محافظ بسیار متفاوتی می پوشند. این به آنها اجازه می دهد حرکت کنند، کارهای مفیدی انجام دهند و چندین ساعت در خارج از فضاپیمای خود در راحتی و ایمنی بمانند. لباس فضانوردی واحد تحرک خارج از وسیله نقلیه شاتل یا EMU نامیده می شود. این به گونه ای طراحی شده بود که نسبت به لباس های فضایی قبلی امکان حرکت بیشتری داشته باشد. EMU دارای تعدادی قسمت است که یک فضانورد می تواند تنها با استفاده از یک دست آنها را به هم متصل کند، که این امکان را برای هر فضانوردی فراهم می کند تا قطعاتی را که به درستی جا می شوند انتخاب کند. امروزه دانشمندان ناسا همچنین در حال بررسی نوع لباس های فضایی مورد نیاز برای اکتشاف در سیاره مریخ هستند. به دلیل گرانش مریخ، لباس‌های فضایی ممکن است سبک‌تر از لباس‌های مورد استفاده در مدار یا ماه طراحی شوند. این تجهیزات همچنین ممکن است مجبور باشد از فضانوردان در برابر گرد و غبار حمل شده در بادهای مریخ محافظت کند. و تعمیر و تمیز نگه داشتن آنها در طول یک پرواز طولانی تر به سیاره سرخ و برگشت آن آسان باشد.
سوال: کدام یک از موارد زیر در مورد خطرات محیط فضایی ذکر نشده است؟
1. کمبود اکسیژن.
2. گرمای شدید از خورشید.
3. گازهای موجود در بدن
4. تابش خورشید.