متن: از سخنان او دلگرم شدم و با آرامش بیشتری شروع کردم به شنا کردن. اما لباسم مثل یک وزنه سنگین به من چسبید. به سختی می توانستم بالای سطح بمانم. وکیل این را دید: "آیا آنها را قطع کنم؟" او پرسید. با چاقو لباس هایم را از بالا به پایین برید و در حالی که برای هر دویمان شنا می کردم سریع از تنم برداشت. سپس من همین کار را برای مشاور انجام دادم و به شنا کردن نزدیک یکدیگر ادامه دادیم. اما ما با مشکل جدی مواجه بودیم. ممکن بود خدمه متوجه ناپدید شدن ما نشده باشند. و اگر داشتند، نمی‌توانستند برگردند، زیرا سکان شکسته شده بود. مشاور به همه اینها فکر کرد و با آرامش برنامه‌های خود را انجام داد. ما تصمیم گرفتیم تا جایی که ممکن است منتظر کشتی باشیم، زیرا هیچ امید دیگری به امنیت نداشتیم. من پیشنهاد کردم. که ما نیروی خود را ذخیره کنیم تا هر دوی ما همزمان خسته نشویم. این کار را به این صورت انجام دادیم: در حالی که یکی از ما کاملاً به پشت دراز کشیده بود، با دستان روی هم و پاهای دراز، دیگری شنا کنید و او را هل دهید. ما هر ده دقیقه یا بیشتر عوض می‌شدیم. به این ترتیب می‌توانستیم ساعت‌ها شنا کنیم، شاید تا روشنایی روز. سقوط کشتی و نهنگ حدود ساعت یازده ظاهر شد. ما حدود هشت ساعت فرصت داشتیم تا قبل از روشنایی روز شنا کنید. این امر ممکن به نظر می رسید، اگر دریا آرام می ماند.
سوال: چرا آن دو مرد لباس های خود را بریده اند؟
1. چون هیچکس به آنها کمک نکرد که لباس هایشان را در بیاورند.
2. چون روی دریا نمی توانستند لباس هایشان را در بیاورند.
3. چون می خواستند سریع لباس هایشان را در بیاورند.
4. چون می‌خواستند با لباس‌هایشان وسیله نجات پیدا کنند.