متن: طبیعت مردان است که در خانواده ها و قبیله ها و شهرها و ملت ها با هم زندگی کنند و از این رو مردان آموخته اند که آن ویژگی هایی را که زندگی اجتماعی را شادترین و بهترین می کند در یکدیگر ارج بگذارند. از میان این صفات، یکی از مهمترین آنها همدردی-همدلی است. اگر مردی هیچ احساسی نداشت، باید او را «غیر انسانی» بنامیم. او مرد واقعی نخواهد بود. ما آنقدر به این ویژگی می اندیشیم که انسان مهربان را «انسان» می نامیم، یعنی رفتارش شبیه انسان است، ابتدا به انسان های دیگر و سپس به همه موجودات زنده. اگر با حیوانات ظلم کنید، احتمالاً با مردان مهربان یا متفکر نباشید. و اگر نسبت به مردان متفکر باشید، نسبت به حیوانات ظالم و متفکر نیستید. به همین دلیل است که حکیم قدیم می نویسد: «انسان مهربان با حیوان خود مهربان است». دوست داشتن حیوانات خانگی یا حیوانات خانگی نیز چه لذتی دارد. و احساس کنیم که ما از آنها مراقبت می کنیم و مستحق محبت آنها هستیم. یا به تماشای راه موجودات وحشی، و به تدریج با آنها دوستی! رفتار محبت آمیز با حیوانات به این معنا نیست که هرگز نباید دردی بر آنها وارد کنیم. ما خودمان با دردها و لذت ها تربیت شده ایم. همچنین گاهی اوقات برای تربیت سگ ها و اسب های ما برای اطاعت از ما مجازات لازم است. ما دردی را از دست جراح تحمل می کنیم، برای التیام بخشی از زخم یا برای التیام بیماری. بنابراین، حیوانات نیز باید تسلیم پزشک شوند. ما شجاع ترین مردان خود را برای رویارویی با زخم ها، بیماری ها و مرگ به خاطر خیر و صلاح ملت می فرستیم. بنابراین، ما اجازه می دهیم اسب های ما در خطر جنگ سهیم شوند. به دلایل مشابه، ما نمی‌توانیم از نابود کردن موجودات خطرناکی مانند گرگ و نشان دادن وحشیگری بی‌معنا دریغ کنیم. بهانه ای نیست که بگوییم این حیوانات به دلیل ظلم و ظلم خود سزاوار رفتار ظالمانه هستند. آنها واقعاً ظالم نیستند، زیرا آنها نه از عشق بی مهری، بلکه به این دلیل که باید این کار را انجام دهند تا زندگی کنند.
سوال: به نظر شما عنوان قطعه چیست؟
1. دوست داشتن حیوان خانگی خود
2. همنوع بودن.
3. دوستی با حیوانات.
4. مهربانی با حیوانات.