متن: اجازه دهید کودکان یاد بگیرند که در مورد کار خود قضاوت کنند. کودکی که حرف زدن را یاد می گیرد، با اصلاح دائم یاد نمی گیرد. اگر بیش از حد اصلاح شود، صحبت نمی کند. او هزاران بار در روز متوجه تفاوت زبانی که استفاده می کند و زبان اطرافیانش می شود. کم کم تغییرات لازم را انجام می دهد تا زبانش شبیه زبان دیگران شود. به همین ترتیب، کودکان یاد می‌گیرند که همه کارهای دیگر را بدون آموزش انجام دهند - راه رفتن، دویدن، بالا رفتن، سوت زدن، دوچرخه‌سواری - عملکرد خود را با عملکرد افراد ماهرتر مقایسه کنید و به آرامی تغییرات لازم را ایجاد کنید. اما در مدرسه هرگز به کودک فرصت نمی دهیم اشتباهاتش را دریابد و خودش آنها را اصلاح کند. ما همه این کارها را به خاطر عمل او انجام می دهیم، گویی فکر می کنیم که او هرگز متوجه اشتباهی نمی شود مگر اینکه به او گوشزد شود، یا آن را اصلاح نمی کند، مگر اینکه به او تحمیل شود. بگذارید با کمک بچه های دیگر اگر می خواهد، این کلمه چه می گوید، چه جوابی برای آن مشکل دارد، آیا این روش خوبی برای گفتن یا انجام این کار است یا نه، بگذارید کار کند. اگر موضوع پاسخ های درست است، همانطور که ممکن است در ریاضیات یا علوم باشد، دفترچه پاسخنامه را به او بدهید. بگذار خودش اوراقش را تصحیح کند. چرا ما معلمان باید وقت خود را برای چنین کارهای معمولی (روزانه) تلف کنیم؟ وظیفه ما باید این باشد که به بچه‌ها کمک کنیم وقتی به ما می‌گویند که نمی‌توانند راهی برای اندازه‌گیری درک خودشان پیدا کنند، اینکه چگونه بدانند چه می‌دانند یا نمی‌دانند.
سوال: این قطعه پیشنهاد می کند که یادگیری صحبت کردن و یادگیری دوچرخه سواری _ .
1. متفاوت از یادگیری مهارت های دیگر
2. همانند یادگیری سایر مهارت ها
3. مهمتر از سایر مهارتها
4. مهارت های غیر ضروری