متن: برخی از دردناک ترین لحظاتی که من به عنوان یک دامپزشک ( ) می گذرانم، لحظاتی است که با مشتریانم برای کمک به بیماران حیوانی ام از این دنیا به آن دنیا می گذرانم. گرفتن این تصمیم نهایی آسان نیست و من اغلب احساس ناتوانی در دلداری صاحبان غمگین کرده ام. این قبل از ملاقات با شین بود. برای معاینه سگ ده ساله ای به نام بلکر که دچار مشکل جدی شده بود، تماس گرفته بودم. صاحب سگ - ران، همسرش، لیزا، و پسر کوچکشان، شین - امیدوار به معجزه بودند. اما من به خانواده گفتم که هیچ معجزه ای برای بلکر باقی نمانده است و به آنها پیشنهاد دادم که برای سگ پیر در خانه آنها اتانازی انجام دهند. همانطور که مقدمات را فراهم می کردیم، ران و لیزا به من گفتند که فکر می کنند برای شین چهار ساله خوب است که اتانازی را مشاهده کند. آنها احساس کردند که شین می تواند چیزی از این تجربه بیاموزد. روز بعد، شین چنان آرام به نظر می رسید و برای آخرین بار به سگ پیر دست می زد، که فکر می کردم آیا او متوجه شده است که چه خبر است. چند دقیقه بعد، بلکر با آرامش دور شد. به نظر می رسید که پسر کوچک مرگ بلکر را بدون هیچ مشکل یا سردرگمی پذیرفت. بعد از مرگ بلکر مدتی کنار هم نشستیم و با صدای بلند در مورد این حقیقت غم انگیز که عمر حیوانات کوتاهتر از زندگی انسان هاست تعجب کردیم. شین که بی سر و صدا گوش می کرد، گفت: "می دانم چرا." همه شوکه شده بودیم به سمتش. چیزی که بعد از آن از دهان او بیرون آمد مرا متحیر کرد. من هرگز توضیح آرامش بخش تر از این نشنیده بودم. او گفت: "همه به دنیا می آیند تا بتوانند یاد بگیرند که چگونه یک زندگی خوب داشته باشند: مثل دوست داشتن همه و خوب بودن، درست است؟" کودک چهار ساله ادامه داد: "خب، حیوانات از قبل می دانند که چگونه این کار را انجام دهند، بنابراین نیازی به ماندن طولانی ندارند."
سوال: نویسنده در مورد شین چه می گوید؟
1. او اطلاعات کمی در مورد زندگی حیوانات داشت.
2. او در مورد مرگ بلکر احساس غیرمنتظره ای کرد.
3. او نظر منحصر به فردی در مورد زندگی داشت.
4. او پسری بود خوش اخلاق و خونگرم.