متن: صبح روز شکرگزاری بود و در آشپزخانه شلوغ خانه کوچکم مشغول تهیه بوقلمون سنتی روز شکرگزاری بودم که زنگ خانه به صدا درآمد. در ورودی را باز کردم و دیدم دو بچه ی کهنه پوشیده در کنار هم جمع شده بودند. "هر کاغذ قدیمی، خانم؟" یکی از آنها پرسید. کار داشتم. می خواستم «نه» بگویم تا اینکه به پاهایشان نگاه کردم. آنها صندل های نازک و نازک پوشیده بودند، خیس از برف سنگین. "بیا داخل تا برایت یک فنجان کاکائو داغ درست کنم." رفتند و پشت میز نشستند. صندل های خیس آنها آثاری روی زمین برجای گذاشت. برای مبارزه با سرمای بیرون برایشان کاکائو و نان با مربا سرو کردم. سپس به آشپزخانه برگشتم و دوباره با بودجه خانه شروع کردم. سکوت جلوی اتاق مرا تحت تاثیر قرار داد. به داخل نگاه کردم. دختر فنجان خالی را در دستانش گرفت و به آن نگاه کرد. پسر با صدایی صاف پرسید: خانم شما پولدار هستید؟ به روکش های کهنه ام نگاه کردم. دختر فنجانش را با احتیاط داخل نعلبکی اش گذاشت و گفت: فنجان های شما با نعلبکی های شما مطابقت دارد. صدای او گرسنه بود و نیازی به غذا نداشت. آنها پس از آن، در حالی که بسته های کاغذهای خود را در برابر باد نگه داشتند، رفتند. نگفته بودند "ممنون" آنها نیازی به این کار نداشتند. آنها به من یادآوری کرده بودند که من چیزهای زیادی برای شکرگزاری دارم. فنجان ها و نعلبکی های چینی آبی ساده فقط پنج پنی ارزش داشتند. اما مطابقت داشتند. سیب زمینی را مزه کردم و سوپ گوشت را هم زدم. سیب‌زمینی و سوپ گوشت قهوه‌ای، سقفی بالای سرمان، مرد من با شغل ثابت خوب - اینها هم مطابقت دارند. صندلی ها را از روی آتش عقب بردم و اتاق نشیمن را تمیز کردم. نقش گل آلود صندل های کوچک هنوز روی زمینم خیس بود. فکر کردم بگذار برای مدتی بمانند، فقط در صورتی که فراموش کنم چقدر ثروتمند هستم.
سوال: چرا نویسنده به بچه ها اجازه ورود داد؟
1. او به آنها ترحم زیادی کرد
2. او کاغذهای قدیمی برای فروش داشت
3. او می خواست آنها را به جشن شکرگزاری خود دعوت کند
4. او می خواست آنها ببینند که او چقدر ثروتمند است