متن: بر اساس مطالعه‌ای که نشان می‌دهد بخش‌های شنوایی مغز موش‌های جوان در حضور صداهای ممتد کندتر سازمان‌دهی می‌شوند، سر و صدای زیاد زندگی مدرن ممکن است بر رشد گفتار و زبان در کودکان بسیار جوان تأثیر بگذارد. محققان دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، گروهی از موش‌ها را در محیطی با سر و صدای مداوم پس‌زمینه پرورش دادند و دریافتند که مدارهای مغزی آن‌ها که صدا را دریافت و تفسیر می‌کند به همان سرعت حیواناتی که در محیط ساکت‌تر بزرگ شده‌اند، رشد نمی‌کند. ادوارد اف چانگ و مایکل مرزنیچ، نویسندگان مشترک این مطالعه که در مجله Science منتشر شده است، گفتند که سر و صدای مداوم سازماندهی نورون های شنوایی را طی یک دوره حساس دو تا سه هفته ای پس از تولد موش ها به تاخیر انداخت. برای موش‌هایی که در معرض صدا قرار نمی‌گرفتند، نورون‌های قشر شنوایی در این دوره در ناحیه کوچک‌تری جمع شدند و شروع به ایجاد پاسخ انتخابی به صداها کردند. اما برای موش‌های در معرض سر و صدا، این سازمان کند شد و باعث تاخیر در توسعه توانایی تشخیص صداهای خاص شد. محققان گفتند سه یا چهار برابر بیشتر طول کشید تا موش‌هایی که در محیط‌های پر سر و صدا بزرگ شده‌اند، به نشانه‌های اولیه رشد شنوایی که در موش‌های موش‌هایی که در معرض صدا نیستند، برسند. نویسندگان خاطرنشان می کنند، اگرچه موش یک مدل کامل برای آنچه در انسان اتفاق می افتد نیست، این مطالعه نشان می دهد که سطوح بالای سر و صدا ممکن است بر برخی از یادگیری زبان در نوزادان تأثیر بگذارد. نویسندگان در Science نوشتند: «این یافته‌ها نشان می‌دهد که سر و صدای محیطی، که معمولاً در محیط‌های معاصر کودک وجود دارد، می‌تواند به طور بالقوه به تأخیر رشد شنوایی و زبانی کمک کند». نویسندگان خاطرنشان کردند که اگرچه رشد مغز در موش‌هایی که در معرض صدا بودند به تأخیر افتاد، اما مغز آنها در نهایت به طور طبیعی بالغ شد.
سوال: موش هایی که در معرض سر و صدا قرار دارند، در مقایسه با موش هایی که در معرض صدا قرار نگرفته اند، _ .
1. حساس تر بودند
2. کسل کننده تر بودند
3. کندتر رشد کرد
4. سریعتر دور هم جمع شدند