متن: پدرم 44 ساله بود و می‌دانست که قرار نیست به 45 سالگی برسد. او برایم نامه نوشت و امیدوار بود که چیزی در آن تا آخر عمر به من کمک کند. از روزی که 12 ساله بودم و برای اولین بار نامه او را خواندم، برخی از سخنان او در قلبم زنده شده است. یک بخش همیشه برجسته است. "در حال حاضر، شما وانمود می کنید که یک قاتل زمان هستید. اما من می دانم که یک روز، شما کار بزرگی انجام خواهید داد که شما را در بین بهترین ها قرار می دهد." دانستن اینکه پدرم به من ایمان دارد، به من اجازه داد تا خودم را باور کنم. "شما کار بزرگی انجام خواهید داد." او نمی‌دانست چه می‌شود، و من هم نمی‌دانستم، اما گاهی اوقات در زندگی‌ام که به خودم افتخار می‌کنم، حرف‌های او را به یاد می‌آورم و کاش اینجا بود تا می‌توانستم بپرسم: «این همان چیزی بودی صحبت کردن در مورد، بابا؟ آیا باید ادامه دهم؟" از 12 سالگی فاصله زیادی دارد، متوجه می شوم که وقتی پیشرفت می کردم او افتخار می کرد. با این حال، اخیراً به این باور رسیده‌ام که او می‌خواهد من به آنچه در آینده می‌آید بروم: به شخص دیگری افتخار کنم و به او ایمان داشته باشم. وقت آن است که شروع به نوشتن نامه های خودم برای فرزندانم کنم. فرزندانمان با همان سوال بی پاسخی که داشتیم به ما نگاه می کنند. بچه های ما خودداری نمی کنند چون می ترسند شکست بخورند. آنها فقط از شکست دادن ما می ترسند. آنها نگران ناامید شدن نیستند. ترس آنها - مانند ترس من تا نامه پدرم - ناامید شدن است. به فرزندان خود اجازه موفقیت بدهید. آنها منتظرند تا شما به آنها ایمان بیاورید. همیشه می دانستم پدر و مادرم مرا دوست دارند. اما به من اعتماد کن: اگر این جمله را روی قلبشان بنویسی: «نگران نباش، کار بزرگی انجام خواهی داد، این باور کامل‌تر، عشق واقعی‌تر، و باورشان به خودشان بیشتر خواهد شد». نداشتن آن نعمت از جانب والدینشان ممکن است تنها چیزی باشد که آنها را عقب نگه می دارد.
سوال: هدف اصلی متن این است که _ .
1. تفکر کودکان را شرح دهد
2. به سوالاتی که کودکان دارند پاسخ دهید
3. بر اهمیت ارتباط تاکید کنید
4. به والدین توصیه کنید که فرزندان خود را تشویق کنند