متن: زمانی که در مقطع کارشناسی در کالج بودم، به عنوان کارآموز در موزه تاریخ طبیعی دانشگاهم کار می کردم. یک روز در حین کار در صندوق‌فروشی، زوجی مسن را دیدم که با یک دختر کوچک روی ویلچر وارد شدند. با نزدیکتر به این دختر که نگاه کردم، دیدم که به نوعی روی صندلی خود نشسته است. سپس متوجه شدم که او دست و پا ندارد، فقط سر، گردن و بالاتنه دارد. او یک لباس کوچک سفید با خال های قرمز پوشیده بود. در حالی که زن و شوهر او را به سمت من می‌کشیدند، من به پایین به فهرست نگاه می‌کردم. سرم را به سمت دختر چرخاندم و چشمکی به او زدم، همانطور که پول را از پدربزرگ و مادربزرگش گرفتم، به دختری نگاه کردم که داشت زیباترین و بزرگترین لبخندی را که تا به حال دیده بودم به من نشان می داد. ناگهان نقص او از بین رفت و تنها چیزی که من دیدم این دختر زیبا بود که لبخندش فقط مرا ذوب کرد و تقریباً بلافاصله حس کاملاً جدیدی از زندگی را به من داد. او مرا از یک دانشجوی فقیر و ناراضی دور کرد و به دنیای خود آورد. دنیایی از لبخند، عشق و گرما این 10 سال پیش بود. من در حال حاضر یک فرد موفق در تجارت هستم و هر زمان که پایین می روم و به مشکلات دنیا فکر می کنم، به آن دختر کوچک و درس فراموش نشدنی زندگی که او به من آموخت فکر می کنم.
سوال: به نظر نویسنده، دختر کوچولو _ .
1. تاثیری در زندگی او نداشت
2. از او حمایت کرد تا تجارتش را انجام دهد
3. روحیه شادی داشت
4. به همه گفت چگونه زندگی خوبی داشته باشند