متن: زمانی مردی بود به نام آقای گل و گل تنها لذت زندگی او بود. او تمام اوقات فراغت خود را در یکی از چهار خانه شیشه ای خود می گذراند و برای مسابقات گل هایی با هر رنگی با نام های طولانی و دشوار پرورش می داد. او سعی کرد یک رز با رنگ جدید پرورش دهد تا جام نقره ای گل رز سال را به دست آورد. خانه های شیشه ای آقای فلاورز بسیار نزدیک به مدرسه راهنمایی بود. پسران حدوداً سیزده ساله اغلب وسوسه می شدند که یکی دو سنگ به یکی از شیشه خانه های آقای فلاورز پرتاب کنند. بنابراین آقای فلاورز تمام تلاش خود را کرد که در ابتدا و انتهای روز مدرسه در یا نزدیک خانه های شیشه ای خود باشد. اما در آن زمان ها همیشه نمی شد مراقب بود. آقای فلاورز به طرق مختلف سعی کرده بود از لیوان خود محافظت کند، اما هیچ کاری که انجام داده بود مفید نبود. او به مدرسه رفته بود تا به مدیر مدرسه گزارش دهد. اما این هیچ فایده ای نداشت. او سعی کرده بود پسرانی را که به باغش سنگ پرتاب می کردند را دور کند. اما پسرها می توانستند سریعتر از او بدود و از دور به او می خندیدند. او حتی تمام سنگ هایی را که در اطراف باغش پیدا می کرد جمع کرده بود تا پسرها چیزی برای پرتاب نداشته باشند. اما آنها به زودی دیگران را پیدا کردند. بالاخره آقای فلاورز ایده خوبی داشت. او یک اعلامیه بزرگ از چوب خوب و محکم، چند متر دورتر از خانه های شیشه ای نصب کرد. روی آن این جمله را نوشته بود: به این اعلان سنگ پرتاب نکنید. بعد از این، آقای فلاورز دیگر مشکلی نداشت. پسربچه ها بیشتر وسوسه می شدند که به هنگام اطلاعیه سنگ پرتاب کنند تا به خانه های شیشه ای.
سوال: آقای فلاورز در یا نزدیک خانه های شیشه ای خود ماند.
1. در زمان هایی که پسران مدرسه ای در نزدیکی آنها قدم می زدند
2. تمام روز مدرسه که پسری نبود
3. جایی که پسرها نمی توانستند او را ببینند
4. در اوقات فراغت خود در آغاز و پایان روز مدرسه