متن: من نسبتاً تازه وارد این مدرسه خاص بودم زیرا والدینم فقط به آن منطقه نقل مکان کردند. پسری بود که معلوم شد یتیم بود و برای یک خانواده کوچک کشاورز زندگی و کار می کرد. او در نگاه اول به نظر نمی رسید که به طور کامل درگیر فرآیند یادگیری مدرسه باشد؛ او ساکت می نشست، به نظر می رسید هرگز توجه معلم را جلب نمی کرد و زمان زیادی را صرف خیره شدن از پنجره درست پشت سرش می کرد. طی چند هفته بعد، وقتی بیرون در حیاط مدرسه بازی می کرد و بیسبال یا فوتبال بازی می کرد، با این پسر آشنا شدم. او بسیار ورزشکار بود و در هر کاری که ما بازی می کردیم بسیار خوب بود. شروع به تعجب کردم که چرا به نظر می رسد او در مدرسه خوب عمل نمی کند و چرا معلم او را نادیده می گیرد. او به من گفت که از کودکی در چندین خانه سرپرستی بوده است و در چند سال گذشته بیشتر اوقاتش همیشه در مزرعه بوده است. او گفت قبل از رفتن به مدرسه و به محض رسیدن به خانه تا زمان خواب او را مجبور به کار کردند. هرگز به او فرصتی ندادند که بیرون برود و بازی کند، و همچنین اجازه نداشت دوستی داشته باشد، اگرچه او به من گفت که به هر حال واقعاً هیچ دوستی ندارد، زیرا او یتیم بود و آنها نمی خواستند کاری با او داشته باشند. پیش از این هرگز با هیچ نوع تعصبی آشنا نشده بودم. در اینجا یکی از خصوصیات انسانی بود که بدون تقصیر خود برچسبی را به دوش می کشید که حتی در کودکی او را از داشتن دوستان منع می کرد. پتانسیل او نیز توسط معلم نادیده گرفته می شد. دلیلش این نبود که نمی توانست یاد بگیرد یا نمی خواست -- به این دلیل بود که تشویق نمی شد یا در برخی موارد اجازه نمی داد. همه ما ممکن است در طول سال‌ها با افرادی ملاقات کنیم که تمایل داریم به آنها برچسب بزنیم بدون اینکه واقعاً وقت بگذاریم تا آنها را بشناسیم، تا پتانسیل واقعی آنها را کشف کنیم، زیرا دید ما با نحوه قرار دادن افراد در آن‌ها - که عادت کرده‌ایم راحت با.
سوال: اولین برداشتی که پسر به نویسنده داد چه بود؟
1. او در کلاس مشکل ساز بود.
2. او به یادگیری کشیده نشد.
3. او اغلب بیرون در حیاط مدرسه بازی می کرد.
4. سعی کرد توجه معلمش را جلب کند.