متن: در یک مرکز مراقبت روزانه در تگزاس، کودکان در خارج از خانه مشغول بازی بودند. یکی از بچه ها جسیکا مک کلور بود. او فقط 18 ماه داشت. مادرش که در مهدکودک کار می کرد، بچه ها را زیر نظر داشت. ناگهان جسیکا افتاد و ناپدید شد. مادر جسیکا فریاد زد و به سمت او دوید. یک چاه در حیاط مرکز بود. قطر چاه فقط هشت اینچ بود و سنگی همیشه آن را می پوشاند. اما بچه ها سنگ را جابجا کرده بودند. وقتی جسیکا افتاد، درست داخل چاه افتاد. مادر جسیکا دستش را به داخل چاه برد، اما او نمی توانست جسیکا را احساس کند. او به سمت تلفن دوید و برای کمک با 911 تماس گرفت. مردان آتش نشانی وارد شدند. آنها متوجه شدند که جسیکا حدود 20 فوت پایین در چاه است. برای یک ساعت بعد، مردان صحبت کردند و برای نجات جسیکا برنامه ریزی کردند. آنها گفتند: "ما نمی توانیم به داخل چاه برویم." "خیلی باریک است. بنابراین، می‌خواهیم تونلی را به سمت جسیکا حفر کنیم. وقتی به او رسیدیم، او را از طریق تونل و از سوراخ خود بالا می‌آوریم." مردان در ساعت 11 صبح شروع به حفاری سوراخ کردند. روز چهارشنبه 23 مهر 1366. مردان کار سختی داشتند. آنها در حال حفاری سنگ های جامد بودند. جسیکا در روزهایی که در چاه بود گاهی مادرش را صدا می کرد، گاهی می خوابید، گاهی گریه می کرد و گاهی آواز می خواند. در سرتاسر دنیا مردم منتظر خبر جسیکا بودند. همه نگران او بودند. ساعت 8 شب جمعه 16 اکتبر مردانی به جسیکا رسیدند و او را از چاه بیرون آوردند. سپس امدادگران به سرعت او را به بیمارستان رساندند. جسیکا کثیف، گرسنه، تشنه و خسته بود. پاها و پیشانی او به شدت آسیب دیده بود. اما او زنده بود. پس از نجات جسیکا، یکی از امدادگران یک پوشش فلزی برای چاه درست کرد که روی آن نوشته بود: "به جسیکا، با عشق همه ما".
سوال: جسیکا حداقل در چاه ماند _ .
1. 45 ساعت
2. 46 ساعت
3. 57 ساعت
4. 58 ساعت