متن: چندین سال طول کشید تا متوجه شدم که پوست مشکی من زیباست و این واقعیت را پذیرفتم که واقعاً مشکی اکنون زیباست. این پوستی که سال‌ها در آن بودم، ارزش من را تعیین کرد. وقتی یک دختر بچه بودم، عوامل زیادی "علیه" خودم در ذهنم بود. من دختری قدبلند، لاغر و پوست تیره بودم که لبخند دندان شکافی داشت. وقتی بزرگ شدم، تنها الگوی من مادرم بود که رنگ قهوه‌ای تیره زیبایی داشت. شگفت انگیز است که چگونه می توانم زیبایی را در چهره مادرم بیابم، اما نه در چهره خودم. یکی از برجسته ترین خاطرات دوران کودکی من جمله "اوه، او برای یک دختر کوچک تیره پوست بسیار ناز است." مردم طوری صحبت می کردند که انگار من در اتاق نیستم، انگار نمی شنوم. از بچگی احساس شرمندگی می کردم که رنگ مشکی ام به اندازه کافی خوب نیست، بنابراین خودم را در کتاب ها دفن کردم تا از آینه دور باشم. می‌دانستم که تحصیلاتم می‌تواند مرا فراتر از ظاهرم ببرد. تماشای تلویزیون را متوقف کردم، غرق در مطالعه شدم و از تصمیمم راضی بودم. اکنون در دانشگاه ایالتی کوپین ایده آل خود پذیرفته شده ام که برای دانشجویان سیاه پوست است و سابقه طولانی دارد. در سن 16 سالگی بود که رسماً تصمیم گرفتم مشکل ریشه‌دار پوست تیره‌ام را برطرف کنم. سال‌ها برای عضویت در استانداردهای زیبایی اروپایی، شستشوی مغزی داده بودم. من دیگر این استاندارد را نمی پذیرم، زیرا خودم را تعیین می کنم. مشکی من از جمله لب های پر، گشادی بینی و شدت چشمانم زیباست. من معتقدم که زنان تیره پوست زیبا در دنیا زیاد هستند.
سوال: نویسنده متن را عمدتاً می نویسد تا به خوانندگان بگوید _ .
1. تغییر نگرش او نسبت به چهره اش
2. استانداردهای متنوع زیبایی در دوره های مختلف
3. چگونه ظاهرش به او کمک کرد تا موفق شود
4. چرا او فکر می کند پوست سیاه زیباست