متن: در اتاقم خوابیده بودم که تختم شروع به لرزیدن کرد و صدای بلندی شنیده شد. از خواب بیدار شدم و مامانم اسمم را فریاد می زد. لحظه بعد با خواهر کوچکترم، مامان و بابام در حال دویدن بودم. قبل از اینکه از در بیرون فرار کنم، متوجه شدم خواهر بزرگم هنوز بیرون نیامده است. بنابراین من نام او را با صدای بلند فریاد زدم. مامانم گفت رفته کلاسش. بعد ما چهار نفری به همراه خیلی های دیگر روی پلکان می دویدیم. ما در طبقه هفتم زندگی می‌کردیم، بنابراین فکر کردم نمی‌توانیم به آن برسیم و قبل از اینکه حتی به طبقه چهارم برسیم، ساختمان سقوط می‌کند. سر بابام بر اثر افتادن چیزی زخمی شد. سعی کردم دستم را روی سرش بگذارم. وقتی به طبقه ششم رسیدیم، ساختمان به دو قسمت تقسیم شد. راهی برای پایین آمدن نداشتیم. نکته بعدی که به یاد دارم سکوت است. حدود 30 نفر روی راه پله بودند و هیچکدام نتوانستند واکنشی نشان دهند. پنج دقیقه بعد، شخصی در آپارتمان طبقه ششم را باز کرد. همه وارد شدیم. فکر می‌کردیم که چطور می‌توانیم پایین بیاییم. از بالکن آپارتمان طبقه ششم، مردمی را دیدم که در طبقه همکف ایستاده بودند. همه نگاه ها به ما خیره شده بود. می توانستم گریه خواهر بزرگم را ببینم. اولین امید ما برای زنده ماندن زمانی بود که کارگری از طناب به جایی که ما بودیم بالا رفت. این اولین باری بود که فکر کردیم شاید بتوانیم پایین بیاییم. نیم ساعت گذشت و ما همچنان گرفتار بودیم. بالاخره افراد RSS با طناب وارد شدند. آنها مردم را یکی یکی پایین آوردند. بزرگترین نگرانی من این بود که چطور پدرم زمین می خورد. بالاخره بعد از دو ساعت و نیم همه پیاده شدیم. آن روز قدرت طبیعت را دیدیم. ساخت این آپارتمان ها بیش از دو سال طول کشیده است و تنها یک دقیقه و نیم برای تخریب این سازه طول کشیده است.
سوال: این قسمت عمدتاً در مورد چیست؟
1. راه های زنده ماندن در برابر زلزله
2. دلایل وقوع زلزله
3. عشق پدر و مادر در زلزله.
4. تجربه نویسنده در زلزله