متن: پیرمرد با عصا به آرامی وارد رستوران شد. ژاکت ضعیف، شلوارهای وصله‌دار و کفش‌های کهنه‌اش او را از جمعیت معمول صبحانه‌های شنبه متمایز می‌کرد. فراموش نشدنی بود چشمان آبی کمرنگ او که مانند الماس می درخشیدند، گونه های گلگون بزرگ و لب های نازکی که در لبخندی ثابت نگه داشته شده بودند. به سمت میزی کنار پنجره رفت. یک پیشخدمت جوان او را زیر نظر گرفت و به سمت او دوید و گفت: "اینجا، قربان، اجازه بدهید با آن صندلی به شما دست بدهم." بدون هیچ حرفی لبخندی زد و سری به علامت تشکر تکان داد. صندلی را از روی میز کنار کشید. او را با یک دست حمایت کرد و به او کمک کرد جلوی صندلی حرکت کند و راحت بنشیند. سپس میز را به او نزدیک کرد و عصایش را به میز تکیه داد تا بتواند به آن برسد. با صدای آرام و واضحی گفت: متشکرم خانم. "خوش آمدید قربان." او پاسخ داد. "اسم من مریم است. من یک لحظه برمی گردم. اگر چیزی نیاز دارید، فقط برای من دست تکان دهید!" بعد از اینکه او یک وعده غذایی مقوی با پنکیک، بیکن و چای لیمو را تمام کرد، مری پول خرد را برای او آورد و به او کمک کرد از روی صندلی بلند شود و از پشت میز بیرون بیاید. عصایش را به او داد و با او به سمت در رفت. در را برای او باز نگه داشت و گفت: "برگرد و ما را ببین آقا!" سرش رو به علامت تشکر تکون داد و با لبخند آروم گفت: خیلی مهربونی! وقتی مری رفت تا میز او را تمیز کند، شوکه شد. زیر بشقاب او یک کارت ویزیت و یک یادداشت روی دستمال کاغذی پیدا کرد که زیر آن یک اسکناس 100 دلاری بود. روی این دستمال نوشته شده بود: "مریم عزیز، من برای تو بسیار احترام قائل هستم، تو هم به خودت احترام می گذاری. این از رفتارت با دیگران نشان می دهد. تو راز خوشبختی را پیدا کرده ای. حرکات مهربانت با کسانی که ملاقات می کنند می درخشد. شما." مردی که به او خدمت کرده بود صاحب رستوران بود. این اولین باری بود که او یا یکی از کارگرانش او را شخصا می دید.
سوال: کدام یک از عناوین زیر با داستان هماهنگی بیشتری دارد؟
1. مهربانی درخشان
2. یک دختر مهربان
3. مهربانی یعنی شانس
4. یک پیشخدمت و رئیسش