متن: خانواده ما که در پورتوریکو بزرگ شدیم با خیلی از افراد دیگر تفاوتی نداشت. پدر و مادرم بعد از بازگشت پدرم که جنگ تمام شد ازدواج کردند. هر دوی والدین من با واقعیت های سخت اقتصادی آن زمان دست و پنجه نرم می کردند. اما به نوعی، آنها زمانی را برای گرامی داشتن آن ارزش های فرهنگی که زندگی روزمره ما را شکل می دادند، پیدا کردند. در زندگی روزمره، ما هر روز تولد، فارغ التحصیلی و تمام تعطیلات را با موسیقی و رقص، غذاهای معمولی با دوستان یا اعضای خانواده خود جشن می گرفتیم. وقتی به دیدن خانواده‌مان در حومه شهر می‌رفتیم - سفری که حدود دو ساعت با ماشین طول می‌کشید، با پنج بچه که با هم دعوا می‌کردند که چه کسی پنجره یا صندلی جلویی را می‌گیرد - آهنگ می‌کردیم و به نوعی سفر تغییر می‌کرد. به یکی پر از شادی و سرگرمی ما نه تنها آهنگ های جالب کودکانه بلکه آهنگ های عاشقانه زیبا را هم می خواندیم -- آهنگ هایی در مورد عشق به کشور هرچند بارها معنی کلمات را متوجه نشدیم. من برای اولین بار در سال 1973 به فیلادلفیا آمدم تا در رشته پزشکی خانواده رزیدنتی انجام دهم. ساعت های کار زیاد را به یاد دارم. من با مسائل مرگ و زندگی مواجه بودم و از بی عدالتی آشکار اجتماعی و مسائل فقر و نژاد رنج می بردم. همه اینها با احساس تفاوت های فرهنگی من تشدید شد. نقطه عطف مهمی در زندگی من یک شنبه شب اتفاق افتاد که در کنسرت آنتونیو کابان واله، خواننده و آهنگساز پورتوریکویی شرکت کردم. موسیقی ریتم های آشنای من را نشان می داد و کلمات با قلبم حرف می زدند. در فیلادلفیا فضایی برای بیان، جشن گرفتن و به اشتراک گذاشتن فرهنگ خود پیدا کرده بودم. بنابراین، من معتقدم که تنوع به عنوان یک مزیت تلقی می شود نه به عنوان یک نقطه ضعف. به عنوان یک پورتوریکویی، من ترکیبی از نژادها هستم و به همین دلیل به قدرت خود ایمان دارم.
سوال: کنسرت نویسنده را از چه چیزی آگاه کرد؟
1. امکان تجلیل از فرهنگ خودش.
2. حق به اشتراک گذاشتن فرهنگ خود با دیگران.
3. سعادت داشتن ارزش های فرهنگی منحصر به فرد.
4. حق همزیستی فرهنگ ها در جامعه.