متن: این کتاب مختصر برای دانش‌آموزان دبیرستانی است، اما با هر کسی که در هر مرحله از زندگی یاد می‌گیرد صحبت می‌کند. سبک رسمی و جدی آن به شدت با محتوای آن مطابقت دارد، کتابی که در مدرسه استادانه است. نویسنده، WHArmstrong، با اصول اولیه شروع می کند: خواندن و نوشتن. به نظر او، خواندن فقط به معنای تشخیص هر کلمه در صفحه نیست. این به معنای دریافت اطلاعات، هضم و ترکیب آن در خود است، درست همانطور که فرد ساندویچ را هضم می کند و آن را بخشی از خود می کند. هدف این است که اطلاعات را زنده کنیم، نه فقط به عنوان حقایق مرده روی کاغذ از آن تلقی کنیم. درختان مرده. خواندن و نوشتن را نمی توان به طور کامل از یکدیگر جدا کرد. در واقع، هدف از خواندن بیان اطلاعاتی است که از متن به دست آورده‌اید. من بارها و بارها آن را دیده‌ام: کسی که پس از خواندن یک متن نمی‌تواند ایده‌ای را بیان کند به همان اندازه بی‌اثر است. اصلا نخوانش تنها یک سوم از کتاب پس از آن بحث باقی مانده است، که آرمسترانگ به نکات خاصی برای مطالعه زبان، ریاضی، علوم و تاریخ اختصاص داده است. او به طور کلی این موضوعات را به طور کامل و یکسان انجام می دهد، به جز ضعف در بخش های علوم و ریاضی و کمی هم. اشتیاق بسیار زیادی نسبت به تاریخ برای شاگردانش، که صد برابر بیشتر از آن چیزی بود که معلمان تاریخ من تا به حال با آن آشنا شده بودند. در کمال ناامیدی من، در این بخش از کتاب او هنرها را نادیده می گیرد. در واقع، آنها تمام تمرکز و مطالعه را می طلبند. اگرچه این مطالعه در نوع خود کمی متفاوت است. اگرچه معمولاً اعتقاد بر این است که هنرها را می توان به طور طبیعی به دست آورد، در واقع، یادگیری هنرها طبیعی تر از یادگیری زبان فرانسه یا ریاضیات نیست. نظر دیگر من این است که متن قدیمی شده است. چاپ اول ظاهراً مربوط به دهه 1960 است - هیچ یک از مراجع جدیدتر از اواخر دهه 1950 به نظر نمی رسد. در نتیجه، بحث کل عصر رایانه را از دست می دهد. هر چند اینها نکات کوچکی هستند و بر بحث اصلی تأثیر نمی گذارند. من آن را به هر دانش آموز و هر معلمی از جمله دانش آموز خودآموخته توصیه می کنم.
سوال:  به گفته آرمسترانگ، هدف از خواندن این است که _
1. کسب دانش و گسترش دیدگاه خود
2. معنی بین خطوط را درک کنید
3. نظرات خود را بر اساس آنچه خوانده است بیان کنید
4. اطلاعات را بدست آورید و آن را در حافظه زنده نگه دارید