متن: فقط ساعت 5 صبح بود. خانه ساکت بود و مادر تیم هنوز خواب بود. فقط صدای فریزر بزرگ سکوت را شکست. دیشب خواب غار را دیده بود. صدای خرخر فریزر دریا بود. تیم ژاکتی پوشید و چند سیب داخل کیف مدرسه اش گذاشت. برای صبحانه خیلی زود بود. او بعد از عبور از غار، روی صخره ها می نشیند و به دریا خیره می شود. او آرزو کرد که یک بسته مناسب داشته باشد. کیف مدرسه او باید انجام دهد. چه چیز دیگری؟ ساندویچ - اما اگر مادرش شروع به بیرون کشیدن نان برای ساندویچ کند ممکن است از خواب بیدار شود، می‌خواهد بداند چرا باید اینقدر زود آنجا را ترک کند. او به مقداری بیسکویت بسنده کرد و یادداشتی روی میز گذاشت: رفت پیش مایکل. امشب برگرد تیم آسمان بیرون بلند و نرم و روشن بود، هرچند خورشید هنوز طلوع نکرده بود. حتي بزرگراه بالاي تپه هم آرام بود كه او به پايين خيابان مي رفت. باد از دریا تازه و شیرین بود. تپه های شنی هنوز گرمای خورشید دیروز را تنفس می کردند، اگرچه بالای ماسه خنک بود. او با بی حوصلگی به سمت ساحل دوید، اما هیچ کس نبود، فقط شن های خشکی که در باد اولیه می رقصیدند و پرندگان دریایی که بالا و پایین می رفتند و امواج را تماشا می کردند. نور ناگهان تغییر کرد. اولین پرتوهای نور خورشید در سراسر دریا کشیده شد. خورشید راه خود را از لبه جهان عبور می داد. بر فراز اولین صخره ها، در امتداد نقطه، تیم نگاهی به عقب انداخت. ساحل هنوز خالی بود. خورشید در آسمان بالاتر رفت. او اکنون می توانست غار را ببیند، حتی در نور صبح تاریک تر. وقتی آب از آن دور می‌شد، ماسه‌ها به نقره‌ای و سپس طلایی تیره تبدیل شدند. مجبور شد خودش را مجبور کند نزدیکتر شود. چرا الان خیلی مرموزتر بود؟ اما احمقانه است که اکنون پس از این همه دردسر به عقب برگردیم. او لازم نیست تمام راه را برود ...
سوال: تیم در ابتدای داستان چه کرد؟
1. او یک ژاکت در کیف مدرسه اش گذاشت.
2. آرام از خانه بیرون رفت.
3. صبحانه را در خانه خورد.
4. یادداشتی روی فریزر گذاشت.