متن: زنی به نام جولیا در حومه شهر زندگی می کرد، یک سال تصمیم گرفت برای دیدن مناظر از پایتخت دیدن کند. او در هتلی نزدیک بازار مرکزی اقامت کرد. او قبلاً به ندرت به شهر رفته بود و از آنچه که پیدا می کرد بسیار هیجان زده بود. در اولین صبح دیدارش، در حالی که از هتل به سمت بازار می رفت، از کنار یک گدا رد شد. او اعلامیه ای را در دست داشت که روی آن نوشته شده بود: "از بدو تولد نابینا. لطفاً سخاوتمندانه بدهید." جولیا برای گدا متأسف شد و خم شد و یک سکه دلاری در کاسه او گذاشت. "متشکرم." او گفت. روز بعد دوباره همین اتفاق افتاد. اما در روز سوم جولیا سکه دلاری نداشت. او فقط پنجاه سنت داشت، بنابراین این را در کاسه گدا انداخت. "من چه اشتباهی کردم؟" گدا گفت: چرا امروز اینقدر بخیل شدی؟ جولیا از گدا بسیار شگفت زده شد. "از کجا میدونی که من بهت دلار ندادم؟" او گفت: "اگر نابینا باشی، نمی توانی بدانی که من چه سکه ای در کاسه ات ریخته ام." گدا توضیح داد: "آه" حقیقت این است که من نابینا نیستم. "در تعطیلات؟" جولیا گفت: "و دوست نابینای شما دقیقاً در تعطیلات چه می کند؟" مرد گفت: "او به روستا می رود و عکس می گیرد. او عکاس بسیار خوبی است."
سوال: گدا کجا نشسته بود؟
1. در بازار.
2. در شلوغ ترین نقطه شهر.
3. بیرون مغازه ها
4. بین هتل جولیا و بازار.