متن: چیزی که همیشه در مورد آبراهام لینکلن برای من جالب بوده، حس شوخ طبعی اوست. تا آنجا که من می توانم بگویم، او اولین رئیس جمهور آمریکا است که صاحب یک رئیس جمهور شده است. این به این دلیل است که اصطلاح "حس شوخ طبعی" واقعاً تا دهه هجده شصت و هفتاد رایج نبود. در دهه هجده چهل و پنجاه به آن «حس مضحک» می‌گفتند و معنای مثبتی را که «حس شوخ طبعی» امروزی دارد، نداشت. در آن زمان، آنچه مضحک بود چیزی بود که به تمسخر دعوت می کرد. شوخی و ظلم دست به دست هم دادند. البته، آنها هنوز هم در روزگار ما بازو در دست راه رفتن زیادی انجام می دهند. شوخ طبعی لینکلن بسیار متفاوت بود، زیرا، برای یک چیز، در واقع "طنز" به معنای کلمه در زمان او بود. ما دیگر تمایزی بین "شوخ طبعی" و "طنز" قائل نیستیم. اما در قرن نوزدهم مردم این کار را کردند. شوخ طبعی ناخوشایند و توهین آمیز بود در حالی که طنز دلپذیر و دلسوزانه بود. این تفاوتی است که ما اکنون هنگام تمایز بین "خندیدن با" و "خندیدن" به آن توجه می کنیم. لینکلن خیلی بیشتر در مورد "خندیدن با" بود تا "خندیدن". و وقتی "بهش می خندید" اغلب خودش بود که مسخره می کرد. در مناظره‌های معروف لینکلن و داگلاس، وقتی داگلاس لینکلن را متهم به دو رو بودن کرد، لینکلن با اشاره به نگاه ساده‌اش پاسخ داد: «راستش، اگر من دو رو بودم، آیا این یکی را به شما نشان می‌دادم؟» و به نوعی. ، خود چهره لینکلن چیزهای زیادی در مورد حس شوخ طبعی او به ما می گوید. می توانید هزاران عکس از سیاستمداران، سربازان و امثال آن مربوط به زمان لینکلن را بررسی کنید و حتی یک لبخند پیدا نکنید. درست است، نوردهی طولانی مورد نیاز برای عکس های آن زمان، لبخند زدن را دشوار می کرد. با این حال، لینکلن به تنهایی، تا آنجا که من می توانم بگویم، بر این مشکل غلبه کرد. جالب اینجاست که در عصر ما، در قرن نوزدهم، در حالی که داشتن حس شوخ طبعی یا حداقل ظاهری که توسط نویسندگان کمدی ارائه می شود، به یک ویژگی ضروری برای رئیس جمهور آمریکا تبدیل شده است، طنز بیش از حد مشکل تلقی می شد. و این مورد برای لینکلن بود. روزنامه‌نگاری که مناظره‌های لینکلن-داگلاس را پوشش می‌دهد، اظهار داشت: «به دلیل ضعف ذاتی، نمی‌توانم علاقه شخصی واقعی به این مرد داشته باشم... این که او به شدت به جوک‌ها، حکایات و داستان‌ها علاقه داشت».
سوال: ما به ندرت می بینیم که افرادی از زمان لینکلن در عکس های خود لبخند بزنند زیرا _ .
1. شوخ طبعی بودن نامناسب تلقی می شد
2. آنها لبخند زدن در مقابل دوربین را بسیار خنده دار می دانستند
3. لبخند نزدن برای عکس ها مد بود
4. فناوری عکاسی در آن زمان پیشرفته نبود