متن: بیست سال برای به خاطر سپردن نام یک آشنا زمان زیادی به نظر می رسد. من نام پیرزنی را فراموش کرده ام که وقتی من یک پسر دوازده ساله بودم در مسیر کاغذی در زادگاهم مشتری بود. در حافظه من وجود دارد که او به من درسی در مورد بخشش داد که هرگز فراموش نخواهم کرد. در یک بعدازظهر زمستانی، من و یکی از دوستانم برای تفریح به پشت بام خانه سنگ پرتاب می کردیم. آنقدر شجاع بودم که یک صخره بزرگ پیدا کردم و آن را بیرون انداختم. متأسفانه سنگ آنقدر سنگین بود که روی آن پرواز نکرد. پشت بام اما از پنجره وارد اتاق شدیم. با شنیدن صدای شکسته شدن شیشه، فهمیدیم که به مشکل خوردیم و فرار کردیم. آنقدر ترسیده بودم که گیرم بیاید که چند روزی نرفتم به پیرزن روزنامه برسانم. هفته بعد که دوباره کاغذ را به او دادم، او همچنان طبق معمول با لبخند بزرگی از من استقبال کرد. احساس کردم با این حال، خیلی گناهکار بودم، بنابراین تصمیم گرفتم که پول تحویل کاغذم را پس انداز کنم تا هزینه پنجره او را جبران کنم. موفق شدم. سه هفته بعد، هفت دلار پس انداز کردم و آنها را در پاکتی گذاشتم که در آن یادداشتی در آن توضیح داده شده بود. 1 از شکستن پنجره‌اش پشیمان بود و امیدوارم پول بتواند آن را تعمیر کند. صبر کردم تا هوا تاریک شد و پاکت را مخفیانه در در خانه او گذاشتم. روز بعد، کاغذش را به خانم مسن دادم و توانستم لبخند گرمی را که از او دریافت می کردم، برگردانم. او از من تشکر کرد و یک کیسه شیرینی خوشمزه که خودش درست کرده بود به من داد. وقتی به کلوچه ها رسیدم، پاکتی را احساس کردم و آن را از کیسه بیرون آوردم. وقتی پاکت را باز کردم، متعجب شدم. داخل آن هفت دلار و یک یادداشت کوتاه بود که روی آن نوشته شده بود: "من به تو افتخار می کنم."
سوال: کدام یک از جملات زیر با توجه به متن صحیح نیست؟
1. نویسنده در دوازده سالگی روزنامه‌نگار بود.
2. پیرزن نمی دانست چه کسی شیشه را شکست.
3. نویسنده از شکستن پنجره پیرزن احساس گناه می کرد.
4. داستان بیست سال پیش اتفاق افتاد.