متن: تئاتر کودک در واقع یک ساختمان آسیاب قدیمی با دیوارهای سیمانی، گذرگاه های پیچ در پیچ و راه پله های بزرگ بود. یک روز بعدازظهر، من و خواهر هشت ساله ام بریتانی با گروه نمایشی بودیم که در حال تمرین یک شاهزاده کوچک، یک نمایش کودکانه بودیم. "موفق باشید!" در حالی که بریتنی لباس مدرسه شبانه روزی خود را تنظیم می کرد، زمزمه کردم. "لطفاً مکان های خود را برای عمل اول بگیرید. همه، مکان های عمل اول!" به کارگردان زنگ زد چراغ ها خاموش شد و تمرین شروع شد. بریتانی در نیمه‌ی اولین اقدام، نقش خود را به پایان رساند و به پشت صحنه رفت. فیلمنامه اش را از روی میز برداشت و همراه با تمرینی که هنوز جلوی پرده ادامه داشت، خواند. گروه کوچکی از بازیگران همکار به او پیوستند و شروع به تمرین خطوط کردند. ناگهان چیزی خیس در پشت سر بریتانی منفجر شد! برگشت، دختری قد بلند را دید که یک بطری نوشیدنی در دست داشت. مایع آبی چسبناک روی صورت بریتنی سر خورد. دختر بزرگتر خندید. بریتنی نگاهی به او انداخت و انتظار داشت که شخص دیگری صحبت کند و از او دفاع کند. با این حال، همه آنها با خنده فریاد زدند و انگشتان تمسخرآمیز را به سمت بریتنی نشانه رفتند که با ناراحتی از اتاق آرایش بیرون دوید. ده دقیقه بعد، بریتنی در پشت صحنه با من ملاقات کرد. او در حالی که سعی می‌کرد مایع را از موهای مجعدش پاک کند، گفت: «یک دختر بزرگ به من این مواد را اسپری کرد و به من خندید. "همه دختران دیگر هم خندیدند." من حتی اسم دختر را هم نمی دانستم و او به خواهرم قلدری می کرد! وقتی به خانه رسیدیم، لیست بازیگران را نگاه کردیم و متوجه شدیم که نام دختر جسیکا است. مامان ما به کارگردان ایمیل زد و گفت که با جسیکا صحبت خواهد کرد و درست قبل از تمرین بعدی، زمانی را برای عذرخواهی ترتیب خواهد داد. هیچ کس واقعاً انتظار عذرخواهی صمیمانه جسیکا را نداشت، اما بریتنی آماده بود تا او را ببخشد. قبل از تمرین بعدی، کارگردان دم در با بریتنی ملاقات کرد و اعلام کرد که دستمان مشکل دارد. او گفت: "جسیکا قسم می خورد که حتی دیروز هرگز نزدیک شما نبوده است." اما بریتانی حقیقت را می دانست. همانطور که نگاهی به اتاق پر از بازیگران جوان انداخت، جسیکا را دید که روی یک صندلی تاشو فلزی نشسته بود. برای یک ثانیه چشمانشان به هم رسید. جسیکا به سرعت برگشت و به جهت مخالف خیره شد. هفته‌ها بعد، هر چقدر هم که بریتنی سعی کرد با او صحبت کند، جسیکا از نگاه کردن به سمت او امتناع می‌کرد. برای بریتنی کار کردن با جسیکا در طول هر تمرین، سه ساعت در هفته، بسیار سخت بود. اما بالاخره آماده اجرا شدیم. در آخر هفته آینده سه اجرا وجود دارد. من و بریتنی خوشحال بودیم که این مصیبت تقریباً به پایان رسیده بود. پس از اولین نمایش، من و بریتنی هر کدام یک دسته گل زیبا از کشیش کلیسایمان و همسرش دریافت کردیم. جسیکا یک گل هم نگرفت. شب دوم از پدربزرگ و مادربزرگمان گل گرفتیم. باز هم جسیکا چیزی دریافت نکرد. در راه خانه، بریتنی صحبت کرد. از صندلی عقب ماشین به آرامی گفت: "مامان"، "دارم فکر کردم و تصمیم گرفتم برای جسیکا گل بخرم." مامان با تعجب لبخند زد و پاسخ داد: "خیلی خوب است." قبل از آخرین اجرا، بریتنی در راه رسیدن به تئاتر با جسیکا آشنا شد. او یک دسته گل رز زرد که با پس انداز خودش خریده بود به دختر بزرگتر داد. "کار عالی با برنامه دیشب، جسیکا. اینها برای شما هستند." جسیکا متحیر شد. "برای من؟" او گفت. "این گلها برای من هستند؟ مطمئنی؟" "بله من می خواهم شما آنها را داشته باشید!" بریتنی به سمت اتاق رختکن پرید و جسیکا را با چهره ای گیج و یک دسته گل زیبا در بغلش به او خیره کرد. آن شب، جسیکا بالاخره چند گل از پدرش دریافت کرد. او چشمه ای از میخک ها را بیرون آورد و در حالی که آنها را به بریتانی می داد لبخندی خجالتی زد. شاید جسیکا هرگز از بریتانی عذرخواهی نکند. شاید او هرگز حتی اشتباه خود را نپذیرد. اما او تازه شروع به درک می کند که عشق یک فرد چه کارهای شگفت انگیزی در افرادی مانند بریتانی انجام می دهد.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. گل بخشش .
2. تئاتری پر از عشق
3. شجاعت اعتراف به اشتباهات
4. قدرت عذرخواهی .