متن: آقای پاتریک تازه وارد مدرسه و ما شده بود. با وجود اینکه او معلم بزرگی بود، به نظر می‌رسید که شبیه شخصیتی از یک فیلم ترسناک باشد. او آنقدرها هم بد به نظر نمی رسید، اما به نوعی برای من بسیار ترسناک به نظر می رسید. برخی از بچه ها شروع به باور کردند که او یک قاتل یا یک روح است. برخی معتقد بودند که او دیوانه است و عده ای معتقد بودند که ممکن است در زندگی اش رنج های زیادی کشیده باشد. من یکی از آن «عدد» بودم. یک روز جراتم را جمع کردم و به سمت باغ مدرسه رفتم. او طبق معمول تنها روی نیمکت نشسته بود. چند بار نفس سنگینی کشیدم و بعد به سمتش رفتم. "چطور هستید؟" با صدای ترقه پرسیدم او موفق شد بگوید: "خوب". سعی کردم خوشحال باشم: "خب، خوب است که بدانم." "هوم..." تمام چیزی بود که شنیدم. "چه خبر؟" سپس با دیدن چهره ای متحیر در چهره او، سعی کردم رسمی تر و محترمانه تر رفتار کنم. "یعنی چرا مثل بقیه افراد مدرسه نیستی؟ چرا همیشه انقدر ساکت و غمگین هستی؟ چرا..." با ناراحتی گفت: "نه عزیزم بهتره بعضی چیزها نگفته باشه." "اوه نه قربان، بهتر است هیچ چیز ناگفته باقی بماند. اگر می خواهید احساسات خود را با من در میان بگذارید و از درد دل خود بکاهید، آزادید که این کار را انجام دهید. قول می دهم هرگز به کسی نگویم." با تو؟ من یک جورهایی آزرده شدم اما باز هم توانستم او را متقاعد کنم: "خب آقا چی؟ می بینید، اگر مشکل خود را به من بگویید، قلبتان سبک می شود و احساس می کنید که یک نفر در جایی به شما اهمیت می دهد." "اوه باشه، این واقعاً باور خوبی بود؛ بیایید قدم بزنیم و همه چیز را به شما اطلاع خواهم داد." بلافاصله پس از صحبت های کوچک ما، تغییری در چهره او نمایان شد. بعداً همان روز در کلاس، لبخندی بر لبانش بود.
سوال:  آقای پاتریک توسط نویسنده تصور شد که _
1. یک قاتل یا یک روح باشد
2. دیوانه شود
3. رنج زیادی کشیده اند
4. شخصیت خاصی دارند