متن: والدین در همه جا وقتی بچه‌هایشان را خوب می‌خوانند، در یک بازی با توپ برنده می‌شوند یا یک قلعه شنی خیره‌کننده می‌سازند، ستایش می‌کنند --- هر زمان که بچه‌هایشان کاری قابل توجه یا در بسیاری از موارد، کاری معمولی انجام می‌دهند. جن برمن، دکترا، کارشناس ازدواج و خانواده و نویسنده کتاب راهنمای A تا Z برای تربیت کودکان شاد و با اعتماد به نفس، می‌گوید: «ما به عنوان والدین در حال تبدیل شدن به افراد معتاد ستایش هستیم. ما به سمت افراط مخالف والدین چند دهه پیش رفته‌ایم که سخت‌گیرتر بودند و اکنون بیش از حد از فرزندان خود تمجید می‌کنیم.» پل دوناهو، بنیانگذار و مدیر همیاران توسعه کودک، می گوید: «به نحوی والدین به این باور رسیده اند که با تمجید از فرزندانمان، عزت نفس آنها را افزایش می دهیم. اگر چه با نیت خوب، قرار دادن بچه ها در سنین پایین روی پایه می تواند مانع رشد آنها شود.» به نظر می‌رسد تحسین بیش از حد می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد، و وقتی بچه‌ها به شیوه‌ای غیرصادقانه به آنها داده می‌شود، می‌ترسند چیزهای جدید را امتحان کنند یا از ترس اینکه همیشه در اوج نباشند، ریسک کنند. برمن می‌گوید: «یک پیام اساسی وجود دارد که کودک باید همیشه تأیید والدینش را دریافت کند و دائماً برای تأیید به والدینش وابسته است. با این حال، در جهت دیگر خیلی دور نروید --- تحسین نکردن کافی که می تواند به همان اندازه که تمجید بیش از حد مضر باشد. بچه‌ها احساس می‌کنند که به اندازه کافی خوب نیستند، یا برای شما اهمیتی نمی‌دهد، و ممکن است هیچ معنایی در رسیدن به موفقیت خود نبینند. پس میزان مناسب ستایش چقدر است؟ کارشناسان می گویند که کیفیت تحسین از کمیت آن مهم تر است: اگر تحسین خالصانه و واقعی باشد و بر تلاش متمرکز باشد نه نتیجه، می توانید هر چند وقت یکبار کاری را که فرزندتان انجام می دهد انجام می دهد که ارزش پاداش دارد، ستایش کنید.
سوال: چه نوع والدینی را می توان به عنوان معتادان ستایش در نظر گرفت؟
1. کسانی که بیش از حد از فرزندان خود تعریف می کنند.
2. کسانی که به ندرت از فرزندان خود تعریف می کنند.
3. کسانی که صمیمانه فرزندان خود را ستایش می کنند.
4. کسانی که به فرزندان خود داروهای خطرناک عرضه می کنند.