متن: یک روز یکشنبه، خانواده‌ام در خانه پدر و مادرم جمع شده بودند تا از آشپزی فوق‌العاده مامان پذیرایی کنند. در طول صحبت های معمولی شام، متوجه شدم که پدرم حرف هایش را به زبان می آورد. هیچ کس در طول شام به این موضوع اشاره نکرد، اما من مجبور شدم بعد از آن با مادرم صحبت کنم. ما به این نتیجه رسیدیم که مشکل جدی وجود دارد و پدر باید به دکتر مراجعه کند. مامان دو روز بعد به من زنگ زد. "دکتر تومور مغزی پیدا کرد. در این مرحله برای عمل خیلی بزرگ است. شاید آنها بتوانند کاری انجام دهند، اما _ ." حتی با درمان، حال پدرم بدتر شد و در نهایت دکتر به ما اعلام کرد که این وضعیت قطعی است. در یکی از اقامت‌های او در بیمارستان، وقتی به ملاقاتش رفتیم، دختر بچه‌مان چلسی را با خود آوردیم. در این زمان او به سختی صحبت می کرد. بالاخره فهمیدم که او می‌خواهد چلسی روی شکمش بنشیند تا بتواند با او قیافه بگیرد. با تماشای این دو نفر با هم، متوجه شدم که در حال زندگی در تجربه ای هستم که برای همیشه با من خواهد ماند. اگرچه از زمانی که می‌توانستند به اشتراک بگذارند سپاسگزارم، اما نمی‌توانستم احساس تیک تاک ساعت در پس‌زمینه را از بین ببرم. در بازدید از خانه پدر و مادرم در روزهای آخر پدرم، مادرم چلسی را از آغوشم گرفت و گفت: "پدرت دوست دارد یک دقیقه تو را تنها ببیند." وارد اتاق خواب شدم که پدرم روی تخت بیمارستانی اجاره ای دراز کشیده بود. او حتی ضعیف تر از روز قبل ظاهر شد. "چطوری بابا؟" من پرسیدم. "میتونم کاری برات بکنم؟" سعی کرد حرف بزند، اما نتوانست کلمه ای را تشخیص دهد. گفتم: متاسفم، اما نمی توانم شما را درک کنم. به سختی گفت: دوستت دارم. ما در اخبار شبانه از قهرمانان شجاعت نمی آموزیم. ما شجاعت واقعی را از تماشای افراد عادی می آموزیم که از موقعیت های ناامیدکننده بالا می روند. پدرم از بسیاری جهات مردی سختگیر و بی ارتباط بود. نشان دادن احساسات برای او دشوار بود. شجاع ترین کاری که تا به حال او را دیدم این بود که بر آن مانع غلبه کرد تا در پایان زندگی قلبش را به روی پسر و خانواده اش باز کند.
سوال: پدر هرگز به نویسنده نگفته بود "دوستت دارم" زیرا _ .
1. او به سختگیری و مجازات اعتقاد داشت
2. او چندان به نویسنده وابسته نبود
3. او فکر کرد نیازی به گفتن به نویسنده نیست
4. او عادت نداشت احساسات خود را آشکارا نشان دهد