متن: اگر اهل ورزش هستید، این اتفاق را دیده اید. احتمالاً حتی آن را تجربه کرده اید: بازیکنان بسکتبال پس از چهار ربع ضربه زدن به یکدیگر، دست دادن بازیکنان بسکتبال، پرش از روی تور برای دست دادن با حریفان پس از یک مسابقه سخت، بازیکنان فوتبال در حال تعویض پیراهن های ورزشی پس از 90 دقیقه شدید. حتی بوکسورها در ابتدای هر راند دستکش‌ها را لمس می‌کنند، سپس پس از ضرب و شتم یکدیگر به مدت 12 راند، یکدیگر را در آغوش می‌گیرند. به نظر می رسد که رقبا در هر رویدادی، از املای زنبورها گرفته تا هاکی، این گونه رفتار می کنند. چه خبر است؟ همه اینها بخشی از اخلاق ورزشی است، یک سنت بزرگ در ورزش و رقابت که به معنای پاک بازی کردن و مدیریت هر دو پیروزی و شکست با ظرافت، سبک و وقار است. اخلاق ورزشی چیست؟ اخلاق ورزشی به این صورت تعریف می شود: عادلانه بازی کردن، رعایت قوانین بازی، احترام به قضاوت داوران و مسئولان، رفتار محترمانه با حریفان. برخی افراد اخلاق خوب ورزشی را به عنوان "قاعده طلایی" ورزش تعریف می کنند --- به عبارت دیگر، رفتار با افرادی که با آنها و یا در برابر آنها بازی می کنید همانطور که دوست دارید با شما رفتار کنند. وقتی برای خود، هم تیمی‌ها و حریفان، مربیان هر دو طرف و داوران، داوران و سایر مقامات احترام قائل می‌شوید، اخلاق ورزشی خوبی نشان می‌دهید. اما اخلاق ورزشی فقط مختص افراد حاضر در زمین نیست. تشویق‌کننده‌ها و هواداران نیز باید از نحوه رفتار خود در طول مسابقه آگاه باشند. اخلاق ورزشی یک سبک و یک نگرش است. و می تواند تأثیر مثبتی بر همه اطرافیان شما داشته باشد. یادگیری اخلاق ورزشی خوب به این معنی است که دریابید نگرش مثبتی که در زمین بازی آموخته می شود به سایر زمینه های زندگی نیز منتقل می شود. برای مثال، در مدرسه، می‌توانید از کمک‌های همکلاسی‌هایتان قدردانی کنید و بدانید که چگونه به عنوان بخشی از یک تیم برای تکمیل یک پروژه کار کنید. ممکن است در کار نیز از موفقیت بیشتری برخوردار شوید، زیرا بخش بزرگی از یادگیری اخلاق خوب، یادگیری احترام گذاشتن به دیگران، از جمله مشتریان و همکاران است.
سوال: نویسنده موضوع قطعه را توسط _ .
1. نشان دادن یک بحث جالب
2. مقایسه چند رویداد ورزشی
3. توضیح برخی از قوانین بازی
4. ارائه چند مثال خاص