متن: جوی وارن به پسر سه ساله اش استفن که پشت بیوک نشسته بود گفت: "مراقب استر باش. من یک ثانیه دیگر برمی گردم." او دوست نداشت بچه ها را در ماشین تنها بگذارد، اما بچه آرام خوابیده بود. و این فقط یک لحظه خواهد بود. او به سختی 40 یاردی راه رفته بود که ماشین را در حال حرکت دید. مستقیم به سمت رودخانه حرکت کرد. جوی که قادر به شنا نبود فریاد زد: "بچه های من در آن ماشین هستند!" دانیل وایتهد، یک دانش آموز 17 ساله، در حال قدم زدن در کنار رودخانه بود که بیوک چند متر جلوتر به آب برخورد کرد. دانیل بدون فکر به داخل پرید. اگرچه یک شناگر رقابتی بود، اما از سرمای یخی شوکه شد. دو دقیقه قبل از آن، اسکیپ ووماک متوقف شد و بیوک در مقابل او دوید. اسکیپ با دیدن اصابت آن به آب و شنیدن فریادهای جوی، از کامیون خود پیاده شد و به داخل آب پرید. او فقط یک فکر داشت: اگر آنها را بیرون ندهم غرق می شوند. دنیل به ماشین رسید و دستگیره در را گرفت. اما آب فقط چهار اینچ زیر پنجره بود و در باز نمی شد. با یک مشت قوی، دانیل و اسکیپ یک پنجره را شکستند. دانیل دستش را به داخل برد و استفن را بیرون آورد. او را به پشت نشاند و راهی ساحل شد. در همان زمان، اسکیپ خود را از پنجره فشرد. او توانست استر را از زیر کمربند ایمنی او آزاد کند. بعد از اینکه با بچه از ماشین پیاده شد، او را روی آب گرفت و به سمت ساحل شنا کرد. همه اینها چند ثانیه قبل از ناپدید شدن بیوک در زیر آب اتفاق افتاد. بعداً، اسکیپ در حال رانندگی به خانه، به همسر و فرزندانش فکر کرد - چقدر نزدیک بود که آنها را پشت سر بگذارد. او به معجزه ای که از سر گذرانده بود فکر کرد و اینکه چگونه دو کودک هنوز زنده بودند زیرا او و دانیل در زمان مناسب در مکان مناسب قرار گرفتند.
سوال: چرا جوی فرزندانش را در ماشین رها کرد؟
1. دوست نداشت با بچه در دست خرید کند.
2. دوست نداشت بچه اش را بیدار کند.
3. استفن آنقدر بزرگ بود که از خواهرش مراقبت کند.
4. بیرون هوا سرد بود.