متن: دیر وقت بود، حوالی ساعت 10 شب، خانم جوانی به نام تئا در ایستگاه قطار منتظر بود. منتظر رسیدن آخرین قطار بود که صدای زنگ تلفنش را شنید. برادرش بود. وقتی او جواب داد ناگهان خط قطع شد و دوباره تلفن زنگ نخورد. خانم منتظر یک تماس بود، اما تلفنش زنگ نمی خورد. روی نیمکت نشست و گوشیش را در دست گرفت. او قطعا ناآرام بود. مادرش خیلی مریض بود و در بیمارستان بستری بود. او به اطراف نگاه می کرد و به دنبال ایستگاه بارگیری تلفن می گشت، اما چون دیر شده بود، دکه ها از قبل بسته بودند. او چاره ای نداشت جز اینکه منتظر بماند تا قطار بیاید و صبر کند تا به خانه برسد. یک خانم جوان حدوداً 20 ساله به او نزدیک شد. او بسیار مخلص بود. او پرسید چه مشکلی دارد؟ تئا به چشمان مرد غریبه نگاه کرد و گفت "هیچی". اما خانم دیگر خیلی صمیمانه بود و می خواست کمک کند. تلفن همراهش را از کیف شانه اش بیرون آورد و به تئا داد. خانم کمکی گفت: "اینم تلفن من، بارهای اضافی دارد، می توانید تماس بگیرید." تئا پرسید: "خوب است؟" او در حالی که مستقیماً به چشمانش نگاه می کرد گفت: آره. سپس تئا، با حالتی خجالتی، به آرامی شماره ای را گرفت و با شخصی تلفنی صحبت کرد. لبخند بر لبانش نقش بسته بود. "خیلی متشکرم، شما نگرانی های من را از بین بردید." "خوش آمدید؛ خوشحالم که می توانم به شما کمک کنم." در واقع، مهربانی را می توان در هر زمانی در هر مکانی تقسیم کرد.
سوال: وقتی تلفن زنگ خورد تئا _ .
1. سوار اتوبوس شد
2. برای درخواست کمک برنامه ریزی کرد
3. به طور تصادفی تماس را قطع کرد
4. منتظر قطار بود تا به خانه برود.