متن: یکی از گرم ترین روزهای فصل خشک سال بود. تقریبا یک ماه بود که باران ندیده بودیم. محصولات در حال مرگ بودند. گاوها شیر دادن را متوقف کرده بودند. نهرها مدتهاست که دوباره به زمین رفته بودند. اگر به زودی باران نمی دیدیم همه چیز را از دست می دادیم. در آشپزخانه بودم که برای شوهرم و برادرانش ناهار درست می کردم که پسر شش ساله ام بیلی را دیدم که به سمت جنگل می رفت. معلوم بود که با تلاش زیادی راه می رفت... سعی می کرد تا حد امکان بی حرکت باشد. دقایقی پس از ناپدید شدن او در جنگل، دوباره دوان دوان به سمت خانه آمد. لحظاتی بعد، اما او بار دیگر در آن گام بلند و هدفمند آرام به سمت جنگل قدم می زد. این فعالیت بیش از یک ساعت ادامه داشت: با احتیاط به سمت جنگل راه رفت و سپس به سمت خانه دوید. در نهایت، کنجکاوی من بهترین را از من گرفت. بی سر و صدا از خانه بیرون رفتم و در سفر دنبالش رفتم. در حالی که راه می رفت هر دو دستش را جلوی خود حجامت می کرد. بسیار مراقب بود که آبی که در آنها نگه داشته نریزد. شاخه ها و خارها به صورت کوچکش سیلی زدند اما سعی نکرد از آنها دوری کند. او هدف بسیار بزرگتری داشت. همانطور که مخفیانه به او نگاه کردم، شگفت انگیزترین سایت را دیدم. چند آهو بزرگ در حال تهدید در مقابل او ظاهر شدند. اما بیلی درست به سمت آنها رفت. نزدیک بود جیغ بزنم که فرار کنه. و بچه آهویی را دیدم که روی زمین دراز کشیده بود، که مشخصاً از از دست دادن شدید آب و گرمازدگی رنج می برد، سرش را با تلاش زیاد بلند کرد تا آب را که در دست پسر زیبای من است، ببرد. من در لبه جنگل ایستادم و زیباترین قلبی را که تا به حال می‌شناختم، برای نجات یک زندگی کار می‌کرد. وقتی اشک هایی که روی صورتم غلتیدند شروع به برخورد با زمین کردند، ناگهان قطرات دیگری به آنها پیوستند... و قطرات بیشتر... و بیشتر. به آسمان نگاه کردم. انگار خدا خودش از غرور گریه می کرد.
سوال: کدام یک از گزاره های زیر با توجه به قسمت مذکور صحیح نیست؟
1. باران نیاز شدیدی داشت.
2. بیلی با دستان کوچکش آب می برد.
3. بیلی به داخل جنگل رفت و بارها و بارها برگشت.
4. درختان کمی در جنگل وجود داشت.