متن: وقتی جوان هستیم و آرزوی عشق و تحقق را در سر می پرورانیم، شاید به شب های پاریسی پوشیده از ماه یا قدم زدن در کنار ساحل در غروب خورشید فکر می کنیم. هیچ کس به ما نمی گوید که بهترین لحظات زندگی کوتاه، برنامه ریزی نشده است و تقریباً همیشه ما را غافلگیر می کند. چندی پیش، هنگامی که داشتم برای دختر هفت ساله ام، آنی، داستانی قبل از خواب می خواندم، از نگاه متمرکز او آگاه شدم. با قیافه ای دور و خالی به من خیره شده بود. ظاهراً تکمیل «داستان ساموئل ویسکرز» به آن اندازه که ابتدا فکر می‌کردیم مهم نبود. پرسیدم به چه فکر می کند؟ او زمزمه کرد: «مامان، من نمی توانم جلوی نگاه کردن به چهره زیبای تو را بگیرم.» تقریباً در همانجا از هم جدا شدم. او نمی‌دانست که درخشش اظهارات صمیمانه‌ی محبت‌آمیز او در طول سال‌های بعد چند لحظه‌ی سخت را برایم به همراه خواهد داشت. مدتی نگذشت که پسر چهار ساله ام را به یک فروشگاه بزرگ بردم، جایی که نت های شیرین یک آهنگ عاشقانه کلاسیک ما را به سمت یک نوازنده تاکسیدو پوش در حال نواختن یک پیانو بزرگ کشاند. من و سام روی یک نیمکت مرمری در همان نزدیکی نشستیم و او هم مانند من از موضوع دلپذیر آن متحیر به نظر می رسید. نفهمیدم سام کنارم ایستاده بود تا اینکه برگشت و صورتم رو گرفت تو دستای کوچولوشش و گفت: با من برقص. اگر فقط آن زنانی که زیر ماه پاریس قدم می زنند، لذت چنین دعوتی را که توسط پسر گونه گرد با دندان های شیری انجام شده است، می دانستند. اگرچه خریداران آشکارا می‌خندیدند و به ما اشاره می‌کردند که ما در فضای باز می‌چرخیم و می‌چرخیم، اما اگر به من پیشنهاد می‌کردند جهان هستی را می‌دادند، رقصی را با چنین جنتلمن جوان جذابی عوض نمی‌کردم.
سوال: از گذرگاه می دانیم _ .
1. آنی می دانست که چقدر برای مادرش مهم است
2. خریداران متوجه رقصیدن نویسنده با پسرش نشدند
3. داستان های قبل از خواب در داستان ساموئل ویسکرز وجود دارد
4. سام از موسیقی پخش شده در فروشگاه تعجب نکرد