متن: ادب چیست؟ این یک سوال ساده به نظر می رسد. در زندگی روزمره، ما اغلب درباره اینکه چه چیزی مؤدبانه است و چه چیزی مودبانه نیست، قضاوت می کنیم. به عنوان مثال، ارائه صندلی به افراد مسن در اتوبوس، رفتار مؤدبانه و قطع کردن صحبت در هنگام صحبت کردن، بی ادبی محسوب می شود. سلام کردن با کسی در اولین ملاقات صبح مودبانه است و ایستادن برای رسیدن به ظرفی که می خواهید سر میز شام بی ادبانه است. بنابراین ادب را می توان قبل از هر چیز یک پدیده، یک پدیده اجتماعی قابل مشاهده دانست. آنچه من می خواهم پیشنهاد کنم این است که ادب به عنوان یک پدیده اجتماعی قابل مشاهده، چیزی سطحی است، اما برای توضیح آنچه در سطح درک می شود، باید به عمقی بپردازیم که در آن ارزش های فرهنگی مختلف ریشه دارند. هنگامی که از او تعریف می شود، یک فرد انگلیسی زبان با گفتن جمله ای مانند "متشکرم" برای نشان دادن قدردانی خود از ستایش، به راحتی این تعریف را می پذیرد، اما یک چینی زبان سعی می کند حقیقت این تعریف را انکار کند. هر دو فکر می کنند رفتار درستی دارند. با این حال هیچ یک از آنها فکر نمی کنند دیگری مودب است. انگلیسی زبان تا حدی مؤدب است که با پذیرش و قدردانی از تعارف، از آسیب رساندن به چهره مثبت شخص سازنده آن جلوگیری می کند. گوینده چینی با نادیده گرفتن حقایق تعریف و تمجیدی که از او شده است، به خودی خود حیا نشان می دهد. همانطور که گفته شد، بیش از دو هزار سال است که خود خواری هسته اصلی درک چینی از ادب بوده است. چینی‌ها برای نشان دادن تواضع، تا حدی پیش می‌روند که آنچه را که خود او به دست آورده است، دست کم می‌گیرند و صحت یک اظهارنظر تمجیدی را انکار می‌کنند.
سوال: کدام یک از موارد زیر صحیح است؟
1. چینی‌ها از تعریف کردن خوششان نمی‌آید.
2. افراد انگلیسی زبان تمایلی به پذیرش تعریف و تمجید ندارند.
3. چینی ها تمایل دارند با انکار حقیقت ستایش ادب و فروتنی نشان دهند.
4. چینی‌ها به ادب بریتانیا خیلی فکر می‌کنند در حالی که انگلیسی‌ها به ادب چینی بد فکر می‌کنند.