متن: چند روزی از آقای روچستر کمی دیدم. صبح به نظر می رسید که خیلی مشغول کار بود و بعدازظهر آقایان همسایه زنگ می زدند و گاهی برای صرف شام نزد او می ماندند. وقتی پایش به اندازه کافی خوب می‌شد، بسیار سوار می‌شد، و تمام اطلاعات من از او به جلسات گاه و بیگاهی در مورد خانه محدود می‌شد، که گاهی با سردی از کنارم می‌گذشت و گاهی تعظیم می‌کرد و لبخند می‌زد. تغییر رفتار او باعث رنجش من نشد، زیرا دیدم که کاری به علت آنها ندارم. یک روز بعد از ظهر، چند روز بعد، از من دعوت کردند تا بعد از شام با آقای روچستر صحبت کنم. لبخندی روی لبانش بود و چشمانش روشن بود، احتمالاً از شراب. همانطور که به او نگاه می کردم، ناگهان برگشت و از من پرسید: "به نظر شما من خوش تیپ هستم، خانم ایر؟" قبل از اینکه متوجه شوم جواب به نحوی از زبانم خارج شد: "نه آقا." "آه، تو واقعاً غیرعادی هستی! تو یک آدم کوچولوی ساکت و جدی هستی، اما می توانی تقریباً بی ادب باشی." "آقا، ببخشید، باید می گفتم زیبایی مهم نیست یا چیزی شبیه به این." "نه نباید! میبینم از قیافه ام انتقاد میکنی و بعد از پشت به من خنجر میزنی! صداقت و احساس داری. دخترهایی مثل تو زیاد نیستند." با خودم فکر کردم که او هم ممکن است داشته باشد. انگار ذهنم را خوانده بود و سریع گفت: "بله، درست می گویی. من ایرادهای زیادی دارم. من در بیست و یک سالگی راه را اشتباه رفتم و دیگر هرگز راه درست را پیدا نکردم. ممکن است بوده باشم. به اندازه تو خوب و شاید عاقل تر، من آدم بدی نیستم، حرفم را قبول کن، اما اشتباه کردم، شخصیت من نبود، بلکه شرایط مقصر بود، چرا این همه را به تو می گویم؟ زیرا شما از آن دسته افرادی هستید که مردم مشکلات و رازهای خود را به او می گویند، و به این دلیل که شما همدل هستید و به آنها امید می دهید." به نظر می رسید که او چیزهای زیادی برای صحبت با من دارد. به نظر می‌رسید دوست نداشت صحبت را سریع تمام کند، همانطور که برای اولین بار بود. "از من نترس، خانم ایر." او ادامه داد: "شما زیاد آرام نمی گیرید یا نمی خندید، شاید به خاطر تأثیری که مدرسه لووود روی شما گذاشته است. اما به مرور زمان با من طبیعی تر می شوید و می خندید و آزادانه صحبت می کنید. شما مانند یک پرنده هستید. در قفس وقتی از قفس بیرون می آیی، خیلی بلند پرواز می کنی."
سوال: در پایان گذر، صدای آقای روچستر _ .
1. بی ادب
2. سرد
3. شجاع
4. دلگرم کننده