متن: در حالی که به دفتر می رفتم، پیرمردی را دیدم که کنار ایستگاه اتوبوس دراز کشیده بود. او خیلی بیمار و فقیر به نظر می رسید. به طور غریزی. مقداری پول به او دادم. بعد از چند دقیقه متوجه شدم که او احتمالاً آنقدر مریض است که نمی تواند مریض شود. بلند شو و با آن پول چیزی بخر. داشتم به این فکر می کردم که چگونه به او کمک کنم که اتوبوسم رسید و طوفان فکری ام را متوقف کرد. سریع سوار شدم و سوار شدم. با این حال، آن شب نمی توانستم بخوابم. از رفتار بی عاطفه و خودخواهانه خود بسیار عصبانی بودم. احساس بی قراری می کردم و خیلی ناراحت بودم. صبح روز بعد، در حالی که در ایستگاه اتوبوس منتظر بودم، امیدوار بودم دوباره با او برخورد کنم. اما او آنجا نبود. فکر کردم شاید به پیاده رو رفته باشد تا شب بخوابد. من به اطرافش نگاه کردم، اما او این کار را کرده بود. ناپدید شد. ناامید تصمیم گرفتم در راه بازگشت دوباره او را چک کنم. آن روز در حین بازگشت از محل کار، به ایستگاه اتوبوس برگشتم و جستجوی خود را برای یافتن او از سر گرفتم. خوشبختانه او آنجا بود. سریع به فروشگاهی در همان حوالی رفتم و برایش پتو، مقداری نان و بیسکویت گرفتم. وقتی آنها را به او دادم، بسیار سپاسگزار به نظر می رسید: "حالا از سرما در امان خواهم بود." من هم مقداری پول دیگر به او دادم و به او گفتم که آن را سالم نگه دارد. بعد از اینکه توانستم به او کمک کنم، احساس آرامش کردم.
سوال: چرا نویسنده آن شب احساس بی قراری و ناراحتی کرد؟
1. پشیمان بود که به پیرمرد پولی نداد.
2. او در حالی که در دفترش کار می کرد خسته بود.
3. او در ذهن خود احساس گناه می کرد که به پیرمرد کمک نکرد
4. او برای مدت طولانی از بی قراری و ناراحتی در شب رنج می برد.