متن: یک بار، به دنبال داستان در جاده های پشتی اوهایو، _ . زنبورداری که به ما گفته بودند وقتی با او تماس گرفتیم از خانه دور بود. یک شهربازی که فکر می‌کردیم ممکن است داستانی را پیدا کنیم که برای فصل تعطیل شده است. کمی ناامید شدیم. وقتی از یک خانه کشاورزی رد می شدیم، یک بنر در حیاط جلویی پیدا کردیم. روی بنر با حروف بزرگ نوشته شده بود: راجر به خانه خوش آمدی! یکی دو مایل رانندگی کردیم. یکی گفت: "متعجب که راجر کیست؟" برگشتیم و برگشتیم و در زدیم. راجر در راه بازگشت به خانه از جنگ ویتنام سربازی بود. خانواده اش می دانستند که او می آید، اما مطمئن نبودند چه روزی قرار است بیاید. ما پرسیدیم که اگر دوربین را به خانه بیاوریم بدشان نمی آید؟ مادر راجر گفت اشکالی ندارد اگر بتوانیم چند دقیقه به او فرصت دهیم تا موهایش را اصلاح کند. یک ساعت بیشتر آنجا نبودیم و با آن افرادی که همه از بازگشت راجر به خانه هیجان زده بودند صحبت می کردیم. بعد از ظهر آن روز، من یک داستان ساده نوشتم که به راجر اجازه دادم نماینده همه سربازانی باشد که از جنگ به خانه می آیند. ما فیلم را همراه با داستان به نیویورک فرستادیم و مجری آن را در ایونینگ نیوز گذاشت. به ندرت هیچ یک از داستان های ما چنین واکنشی را از سوی بینندگان به همراه داشته است. ده‌ها تماس از سوی مردمی که تحت تأثیر آن قرار گرفتند، وجود داشت و صدها نامه وارد شد که برخی از آنها پیشنهاد می‌کردند که داستان تکرار شود. آن ساعت با خانواده راجر سفر خوبی را به اوهایو رقم زد. برنامه ریزی دقیق زیادی برای کار هفته انجام داده بودم اما بی فایده بود. سپس یک بنر در حیاط یک مزرعه آمد. در دفتر برگشت، مردم پرسیدند: "این داستان ها را چگونه پیدا می کنید؟" گفتم: «خب، باید روی آن کار کنی.» تنها کاری که واقعاً باید انجام دهید این است که از پنجره به بیرون نگاه کنید.
سوال: چرا عقب رفتند؟
1. چون غریبه ای آنها را صدا زد.
2. چون از مقصدشان گذشتند.
3. چون می خواستند با راجر دوست شوند.
4. چون فکر می کردند ممکن است داستانی درباره راجر پیدا کنند.