متن: جان، نوازنده مشهور، ویولن عتیقه گرانبها خود را گرفت و در ایستگاه شلوغ مترو نواخت. موسیقی ویولن با ظرافت در سراسر ایستگاه پخش می شد. با این حال، در طول نمایش یک ساعته، تنها شش یا هفت نفر واقعاً از موسیقی جذاب قدردانی کردند. یک بچه سه ساله آنقدر مجذوب موسیقی شده بود که همه چیز را فراموش کرد. جان آن روز فقط 52 دلار برای کارش گرفت. با این حال، در روزهای عادی که جان در آستانه برگزاری کنسرت است، یک بلیت را می توان بیش از 100 دلار فروخت و خرید بلیط حتی با این قیمت بالا نیز بسیار سخت است. از این رو، بعداً بسیاری از رهگذران آن روز در ایستگاه، از این که این نوازنده مشهور را نشناختند و چنین ضیافت موسیقی ارزشمند اما ارزانی را از دست دادند، عمیقاً پشیمان شدند. من یک دوست بسیار پرمشغله دارم که پس از دانستن اینکه همسرش به بیماری صعب العلاج مبتلا شده است، کاملاً تغییر کرده است. خودش برای خانواده آشپزی می کرد و هر روز با همسرش قدم می زد. با این حال، همسرش هنوز موفق به غلبه بر بیماری نشد و پس از سه ماه از دنیا رفت. پس از آن، او اغلب آه بدبختی می کشید که به دلیل مشغله های گذشته، اوقات خوشی را با همسرش از دست داده است. اما اکنون جبران آن غیرممکن است. گریه کردن روی شیر ریخته شده فایده ای ندارد. ما چیزهای با ارزش زیادی را در زندگی خود از دست داده ایم بدون اینکه بدانیم آنها را گرامی بداریم. در واقع، من قبلاً چیز ارزشمندی را هم از دست داده بودم. دلیل اینکه چرا آن چیزهای گرانبها را از دست می‌دادیم ساده نیست: فکر می‌کردیم که فردا همچنان می‌توانیم آنها را داشته باشیم. با این وجود، فردا در واقع به هیچ وجه قابل اعتماد نیست. یک راهب معروف بودایی می گفت که در زندگی بسیاری از مردم، آنها فقط دو کار انجام داده اند: _ نتیجه این است که آنها همیشه برای گرامی داشتن چیزی که داشتند قبل از از دست دادن آن، دیر می کردند. ما اغلب وقتی بزرگ می‌شویم، یا وقتی پول داریم یا وقتی پیر می‌شویم و غیره ادعا می‌کنیم کاری انجام می‌دهیم. اما وقتی به شرایطی که انتظارش را داشتیم برسیم، دیگر نمی‌توانیم آرزوی خود را محقق کنیم، زیرا آن را از دست داده‌ایم. سپس.
سوال: نویسنده از چه روشی برای تأیید نظر خود استفاده می کند؟
1. با فهرست کردن داده ها
2. با مقایسه جزئیات.
3. با توضیح رویه ها.
4. با مثال زدن