متن: در سن جوانی به پتی ویلسون گفته شد که او صرع است. پدرش، جیم ویلسون، _ . یک روز گفت: "بابا، من می خواهم هر روز با تو بدوم، اما می ترسم تشنج کنم. پدرش به او گفت: "اگر این کار را کردی، من می دانم چگونه با آن کنار بیایم، پس بیا شروع کنیم. می دوید!" این دقیقاً همان کاری بود که آنها هر روز انجام می دادند. تجربه فوق العاده ای برای آنها بود. و در حین دویدن اصلاً تشنجی نداشت. بعد از چند هفته به پدرش گفت: "بابا، می خواهم بشکنم. رکورد دویدن مسافت های طولانی در جهان برای زنان." او هم همین کار را کرد. در آن سال، تی شرتی پوشید که روی آن نوشته شده بود "من عاشق صرع هستم" و دویدن خود را تا سانفرانسیسکو کامل کرد. پدرش هر مایل در کنار او دوید و مادرش که یک پرستار بود، در صورتی که مشکلی پیش بیاید، پشت سر آنها سوار ماشینی می‌شد. در سال دوم دانشگاه، همکلاسی‌های پتی پشت سر او ایستادند. آنها یک پوستر بزرگ ساختند که روی آن نوشته شده بود: "بگر، پتی، فرار کن!" هنگامی که او به سمت پورتلند می دوید مجروح شد. یک دکتر به او گفت که باید جلوی دویدن خود را بگیرد. او گفت: "دکتر، شما متوجه نمی شوید." من این کار را انجام می دهم تا مردم بدانند -- ما می توانیم کاری را انجام دهیم که دیگران انجام می دهند. آیا راهی وجود ندارد که بتوانم به دویدن ادامه دهم؟" "بله، اما به طرز باورنکردنی دردناکی خواهد بود." دکتر گفت. اما او به دکتر گفت که می تواند این کار را انجام دهد. سرانجام دویدن به پورتلند را تمام کرد و آخرین مایل خود را کامل کرد. با فرماندار اورگان
سوال: پتی چه زمانی تصمیم گرفت که رکورد زنان در مسافت طولانی را بشکند؟
1. بعد از اینکه چند هفته با پدرش دوید.
2. پس از اینکه او دویدن خود را به سانفرانسیسکو کامل کرد
3. وقتی فهمید که مبتلا به صرع است،
4. وقتی سال دوم دانشگاه بود.