متن: زنگ در چند لحظه به صدا در می آید. بی نظم ترین قسمت روز شروع می شود - ناهار. غذا شروع به پخش شدن می کند. و برخی از دانش آموزان مشتاق دیدن دوستان خود هستند. در حالی که دیگران نمی توانند فکر آنچه در شرف وقوع است را تحمل کنند. Anxie0، برای بسیاری ساخته می‌شود که فکر می‌کنند امروز نیز مانند روزهای دیگر خواهد بود. تکرار را فشار دهید و این هر روز اتفاق می افتد. اما Bridport Elementary در Bridport سیستمی را برای حل این صحنه کلاسیک تنهایی و ملاقات با دوستان جدید معرفی کرد. به سختی جایی برای این سوال وجود دارد که "آیا یک صندلی برای من ذخیره می کنی؟" در Britiport Elementary که در آن دانش آموزان به جداول اختصاص داده شده هدایت می شوند و به آنها داده می شود. فرصتی برای باز کردن قلب و ذهن خود به روی یک دوست جدید. رئیس مدرسه کیلبورن روزهای زیادی را مشاهده کرده بود که در آن همان بچه ها تنها می ماندند، در حالی که بقیه همیشه با دوستان همراه بودند. چیزی باید تغییر می کرد. مدرسه سیستم جدیدی ارائه می‌کند که در آن دانش‌آموزان در صف قرار می‌گیرند تا قبل از گرفتن غذای خود، یک چوب شماره‌دار بردارند. هر چوب شماره‌ای دارد که با یک جدول مرتبط است و نشان می‌دهد که در آن روز ناهار را کجا می‌خورند. این سیستم پنج ماه پیش مورد استفاده قرار گرفت. امروز اگر وارد کافه تریا شدی. شما هیچ عدد یا چوبی پیدا نمی کنید. کیلبورن به دانش‌آموزان قول داد که اگر ببیند که دانش‌آموزان یاد می‌گیرند برای فراگیری و دوستی ارزش قائل شوند، سیستم در نهایت ناپدید می‌شود. مردم واقعاً شاهد تغییر بودند. دختری در حالی که ناهارش را در دست داشت به تنهایی راه می رفت. و چهار میز از او خواستند که به آنها ملحق شود. سر میز دیگه یک مهدکودک فقط چند لحظه تنها نشسته بود تا اینکه دو دانش آموز کلاس ششمی آمدند تا با او بنشینند. و او را فعالانه وارد گفتگو کرد. اکنون ما در این فکر هستیم که چگونه می توان از درس های آموخته شده از کافه تریا در جاهای دیگر استفاده کرد؟ دانش‌آموزان و بزرگسالان در سرتاسر کشور می‌توانند از رویکردی بهره ببرند که در آن هر فرد در هر شرایطی همیشه پشت میز می‌نشیند.
سوال: چه چیزی رئیس مدرسه ابتدایی بریدپورت را برای معرفی این سیستم برانگیخت؟
1. دانش آموزان پشت میز با دوستانشان صحبت نمی کردند.
2. دانش آموزان نتوانستند در کافه تریا جای بگیرند.
3. دانش آموزان در میان جمعیت کسی را نداشتند که با او ارتباط برقرار کنند.
4. دانش آموزان به دلیل فشار مطالعه علاقه چندانی به ناهار نداشتند.