متن: من معتقدم که شما می توانید بهترین کار خود را انجام دهید. بهترین نبودن، اما محدودیت های توانایی خود را سخت تر می کنید. من این باور را از معلم کلاس سومم، خاص ترین، ارجمندترین، قابل اعتمادترین و دوست داشتنی ترین فرد زندگی ام به دست آوردم. آقای مایروس همیشه کاملاً لباس پوشیده بود و با این اعتقاد صحبت می کرد که صحبت کردن با بچه های هشت ساله به این معنی نیست که باید جملات یا دستور زبان های درست را قربانی کند. و او مطالبه گر بود اما بی دلیل و ظالم نبود. او به سادگی احساس می کرد که مهم نیست بهترین کار شما چیست، باید به آن برسید. از شانس و اقبال، دوباره او را به عنوان معلم ریاضی کلاس هشتم ملاقات کردم. من در ریاضی استعداد نداشتم و نخواهم بود. من مبارزاتم را در کلاس به یاد می آورم. می‌گفتم: «جواب را نمی‌دانم، نمی‌توانم!» او به آرامی می گفت: "شاید شما جواب را ندانید." "به نظر شما ممکن است با هم این موضوع را حل کنیم؟ از کجا می دانید تا زمانی که تلاش نکنید چه کاری می توانید انجام دهید؟" آقای میروس در گوشه ای زندگی می کرد و من اغلب وقتی در باغش کار می کرد برای صحبت کردن سر راه می رفتم. می‌دانستم کسی هست که به من می‌گوید اگر واقعاً تلاش کرده بودم، کافی بود. او می گفت: «اینقدر به خودت سخت نگیر. او اغلب این کلمات را به من می گفت: "خودت را سرزنش نکن. تمام تلاشت را کردی؟ خب، پس تو شکست خورده نیستی." آقای میروس در سال 1978 فوت کرد. من هرگز به مرگ او فکر نکرده بودم. او خیلی جوان بود. متاسف شدم. اما وقتی الان به او فکر می کنم، آنقدر متاسف نیستم. او به من آموخت که نه تنها با دیگران، بلکه با خودم مهربان باشم. او ارزش خودم را به من آموخت. او به من در مورد شرافت، در مورد حقیقت، و در مورد انجام بهترین کار به من یاد داد - و این که همه احساسات و باورها دارای عزت هستند و شایسته احترام هستند. و از همه چیزهایی که می دانم، این را باور دارم: همه ما نمی توانیم "بهترین" باشیم، اما هر یک از ما می توانیم بهترین باشیم، و می دانم که این درست است زیرا آقای میروس این را به من گفته است.
سوال: با خواندن متن چه چیزی می توانیم یاد بگیریم؟
1. نویسنده امیدوار بود که زندگی مثبتی داشته باشد.
2. ممکن است نویسنده معلم شده باشد.
3. نویسنده دوست داشت دوران کودکی خود را به یاد بیاورد.
4. نویسنده در نهایت مردی با اعتماد به نفس بود.