متن: من شغل موفقی به عنوان مدیر بهداشت محیط در لندن داشتم. اما زندگی من در سن 35 سالگی غیرقابل تشخیص تغییر کرد. من 50 درصد ناشنوا از هر دو گوش متولد شدم. اما با تشخیص ناشنوایی و در نهایت نابینایی، دنیای من به کلی دگرگون شد. این همسرم الیزابت بود که برای اولین بار متوجه وجود مشکل شد. او یک مداد را از جلوی صورتم عبور داد و از اینکه متوجه شد نمی‌توانم آن را ببینم، شوکه شد، مگر اینکه دقیقاً جلوی من باشد. سال ها بود که بینایی ام ضعیف شده بود اما به سادگی متوجه نشده بودم. نمی‌توانستم تصور کنم که چگونه زندگی‌ام می‌تواند بدتر شود، اما در واقع به طرز بی‌اندازه‌ای بهبود یافته است. البته کنار آمدن با آن در ابتدا سخت بود. اولین واکنش من انکار و به دنبال آن افسردگی شدید بود. راهبردهای مقابله ای موثری برای مقابله با کم شنوایی خود ساخته بودم. از دست دادن بینایی من هم خیلی احساس کردم که نمی توانم آن را تحمل کنم. شما اطلاعات زیادی در مورد جهان از طریق چشمان خود جذب می کنید، بنابراین تصور حذف آن وحشتناک بود. چند روزی را روی مبل گذراندم و احساس افسردگی کردم. احساس کردم همه فرصت هایم کم شده است. اما من بسیار مثبت هستم و برای مدت طولانی غرق نشدم. من دیده ام که عده ای با کناره گیری از زندگی به این خبر واکنش نشان می دهند، اما من طور دیگری را انتخاب کردم. از مبل پیاده شدم و تصمیم گرفتم به عنوان هومیوپات تمرین کنم. با نگاهی به گذشته، فکر می کنم این راهی برای حل مشکلات من بود. ما لندن را ترک کردیم تا مزرعه ای در این کشور راه اندازی کنیم، که من آن را با راه اندازی کسب و کار بهداشت محیطی خودم ترکیب کردم. این همان چیزی بود که من نیاز داشتم: هوای پاک، آب چشمه و فضا. تا به حال خیلی چیزهای شگفت انگیزی اتفاق افتاده است و اکنون در سن 50 سالگی احساس می کنم زندگی دومی را دارم. هدف من این است که فعال و درگیر زندگی باشم. من خودم را معلول نمی دانم. در عوض، زندگی با آنها را یاد گرفته ام.
سوال: نویسنده متوجه مشکل بینایی خود نشد تا اینکه _ .
1. مداد را از کنار صورتش عبور داد
2. او متوجه شد که فقط می تواند چیزهای نزدیک را ببیند
3. همسرش مشکل را با یک مداد کشف کرد
4. همسرش به او کمک کرد تا اطلاعات کافی را جذب کند