متن: زندگی من مانند بیشتر بچه ها شروع شد، اما بدون اینکه بدانم پدر یا مادر چیست بزرگ شدم. هیچ کس آنجا نبود که به من بیاموزد که چگونه درست را از نادرست تشخیص دهم. به همین دلیل عادت های بدی پیدا کردم و هفت سال را به عنوان پسر در خیابان گذراندم. وقتی 20 ساله بودم، مرا به یک کلینیک توانبخشی بردند. در داخل با بیل، مشاورم آشنا شدم. او چیزهای زیادی به من یاد داد. نکته اصلی هدیه دادن بود. شب قبل از یک امتحان مهم بود و من خیلی عصبی بودم. بیل از من دعوت کرد که برای آرام کردن من برای پیاده روی بیرون بروم. همانطور که راه می رفتیم و صحبت می کردیم، بیل به ما پیشنهاد داد که برویم قهوه بخوریم. وقتی دستمزد گرفتم به او گفتم پول ندارم و به او پیشنهاد دادم که پول را پس بدهم. سپس ایستاد و با نگاهی جدی اما عاشقانه به من نگاه کرد و گفت که این کار را به این دلیل انجام می دهد که می خواهد. سپس گفت: "یک روز که در کنار کسی باشید که به یک قهوه نیاز دارد، می توانید آن را برای او بخرید. اینگونه می توانید پول من را پس بدهید." من الان معلم دبستان هستم. کار من ساده است و الان می توانم برای جوانان قهوه بخرم. بیل به من آموخت که چگونه به دیگران کمک کنم.
سوال: کدام یک از عبارات زیر احتمالا درست است؟
1. نویسنده آنقدر احمق بود که نمی توانست درست را از غلط تشخیص دهد.
2. بیل اغلب به شاگردانش قهوه می داد تا آنها را راضی کند.
3. بیل راه های هوشمندانه ای برای آموزش به شاگردانش داشت.
4. نویسنده اغلب قبل از آزمون های مهم عصبی بود.