متن: وقتی شش ساله بودم، مادرم مرا در پانسیون گذاشت. در نه سال بعد، هرگز در اتاقی نخوابیدم که کمتر از 30 کودک دیگر در آن بودند. بنابراین، زمانی که برای سال آخر دبیرستان به ارشد ارتقا یافتم، بیشترین لذت را از همکلاسی‌ام با یک همکلاسی دیگر داشتم و از ویژگی‌های اضافه شده حمام نیمه خصوصی برخوردار بودم. ما سالمندان هم این ویژگی را داشتیم که با کلاه های مخصوص در محوطه دانشگاه راه می رفتیم که به آنها می گفتیم سر کلاه. بنابراین همه بچه های دیگر می دانستند که ما بالاترین نفر در دبیرستان هستیم. به عنوان سالمندان، ما اغلب به سفرهای میدانی خارج از محوطه دانشگاه، از جمله موزه های شهر، تالار شهر، کالج ها و تئاتر می رفتیم. نکته مهم سفر کلاس ارشد به واشنگتن دی سی بود، جایی که ما در جلسه ای از کنگره نشستیم، از بنای تاریخی و بسیاری از مکان های دولتی دیگر در اطراف شهر بازدید کردیم. یکی دیگر از مزایای ارشد بودن این بود که بسیاری از ما در تیم های ورزشی و سایر تیم های فوق برنامه در رتبه های بالای سال انتخاب شدیم. من این افتخار را داشتم که کاپیتان تیم شنای قهرمانی کشورمان انتخاب شوم، در حالی که هم اتاقی من به عنوان رئیس باشگاه نمایش انتخاب شد. خدمات فارغ التحصیلی در یک روز آفتابی در ماه ژوئن بود. هر کدام از ما ده سال منتظر این لحظه بودیم. حالا ما برای آزادی کامل به تنهایی بیرون می رفتیم و باید غرق در شادی می شدیم. با این حال، در کمال تعجب، متوجه شدم که دارم گریه می کنم، کاری که سال ها انجام نداده بودم. متوجه شدم که بسیاری از همکلاسی‌هایم معمولاً به رفتارهای مردانه خود افتخار می‌کنند و اشک‌هایم را پاک می‌کنند. می‌دانستیم که دیگر مثل آن روز فارغ‌التحصیلی با هم نخواهیم بود. سال آخر ما با احساس عمیق غم و اندوه برای از دست دادن ما و همچنین شادی برای ظهور ما به دنیای جدید فراتر از محوطه مدرسه به پایان رسید.
سوال: چرا نویسنده و همکلاسی هایش در محوطه دانشگاه کلاه سر ارشد می پوشیدند؟
1. او می توانست ثابت کند که آنها از خانواده های ثروتمند هستند.
2. آنها مورد احترام دختران کلاس او قرار می گرفتند.
3. دانش آموزان پایه های پایین نمرات خود را می دانند.
4. آنها شیک و جذاب به نظر می رسند.