متن: یکشنبه گذشته، بعدازظهر وارد خانه شدم و دیدم برادرم با عجله به اطراف می دود. به محض اینکه کتم را در آوردم، برادر کوچکم دسته ای از کاغذها را در دستانم گذاشت و از من خواست که آنها را تا کنم تا در یک پاکت در سریع ترین زمان ممکن جا شوند. او گفت قبل از تاریک شدن هوا باید سریع انجام شود. من کمی تعجب کردم که ممکن است چیزی در روز یکشنبه اینقدر فوری باشد. تا اینکه به نیمه راه رسیدم، در واقع به چیزی که تا می کردم نگاه کردم. بعد از اینکه آن را خواندم، بزرگترین لبخند را بر لبانم نشاند. نامه ای دوست داشتنی به همه ساکنان محله من بود. برادرم از همه می خواست که اگر کسی به کمک نیاز داشت به او اطلاع دهند. او اطلاعات تماس خود را گذاشت و گفت که هر کسی که به کمک نیاز دارد باید با او تماس بگیرد و او چیزی را کشف خواهد کرد. وی همچنین از مردم خواست که در صورت امکان با آنها تماس بگیرند. لندن هفته گذشته مقداری غیرعادی برف بارید و شهر کاملاً برای آن آماده نبود. بنابراین رسیدن به جایی بسیار دشوار بود. فقط جاده های اصلی پاکسازی شده بودند و جاده های کوچکتر و پیاده روها می توانستند کاملاً _ . تعداد خوبی از افراد مسن در جامعه کوچک ما وجود دارد. بنابراین برادرم فکر کرد که ممکن است برف برای برخی از آنها مشکل ایجاد کرده باشد، به خصوص به این دلیل که ما روی یک تپه زندگی می کنیم. چند نفر از افراد مسن با او تماس گرفتند و برای چیزهایی که نیاز داشتند کمک خواستند. یکی از آن‌ها به‌ویژه سپاسگزار بود، زیرا مراقب او نتوانست آن را انجام دهد. در کمال تعجب، او پاسخ های بیشتری از افرادی دریافت کرد که پیشنهاد کمک داشتند. سپس از افرادی که می خواستند کمک کنند کمک گرفت. همه واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتند و به برادرم ایمیل فوق العاده ای نوشتند. یکی از همسایه‌های ما ایمیلی نوشت و گفت که اگرچه او نمی‌توانست کمک کند، اما "به داشتن همسایه‌ای مثل او که منافع دیگران را در اولویت قرار می‌دهد بسیار افتخار می‌کند."
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. تعداد کمی از مردم حاضر به کمک بودند.
2. برف به طور غیر منتظره ای سنگین بود.
3. اکثر ساکنان جامعه افراد مسن هستند.
4. جامعه کاملاً از دنیای بیرون جدا شده بود.