متن: برای بسیاری از والدین، بزرگ کردن یک نوجوان مانند جنگیدن در یک جنگ طولانی است، اما سال ها بدون هیچ برنده مشخصی می گذرد. مانند یک درگیری مرزی بین کشورهای همسایه، جنگ والدین و نوجوانان بر سر مرزها است: مرز بین آنچه من کنترل می کنم و آنچه شما انجام می دهید کجاست؟ هر دو طرف خواهان صلح هستند، اما هیچ یک احساس نمی کنند قدرتی برای توقف درگیری ندارند. تا حدی این به این دلیل است که هیچ کدام حاضر به اعتراف به هیچ مسئولیتی برای شروع آن نیستند. از دید والدین تنها دلیل دعوای آنها بی دلیل بودن کامل نوجوانانشان است. و البته . . در این مقاله هر دو احساس به دام افتادن می‌کنند. من سه موقعیت بدون برد را که معمولاً بین نوجوانان و والدین ایجاد می‌شود، شرح می‌دهم و سپس راه‌هایی برای خروج از دام پیشنهاد می‌کنم. اولین موقعیت بدون برد، نزاع بر سر چیزهای بی اهمیت است. به عنوان مثال می توان به رنگ موهای نوجوان، تمیزی اتاق خواب، سبک لباس ترجیحی، نخوردن صبحانه خوب قبل از مدرسه یا تمایل او به خواب تا ظهر آخر هفته ها اشاره کرد. دوم، سرزنش کردن. هدف نبرد سرزنش این است که دیگری را مجبور به اعتراف کند که نگرش بد او دلیلی است که همه چیز خراب می شود. سوم، نیاز به درست بودن، مهم نیست موضوع چیست -سیاست. نکات فیزیک، یا روش صحیح شکستن تخم مرغ - هدف این بحث ها این است که ثابت کنیم حق با شماست و طرف مقابل اشتباه می کند. زیرا هر دو مایلند یک مرجع در نظر گرفته شوند - کسی که واقعاً چیزی می داند - و بنابراین به احترام. متأسفانه، تا زمانی که والدین و نوجوانان تصور کنند که بیشتر از دیگران می دانند، برای همیشه به مبارزه با این نبردها ادامه می دهند و هرگز پیشرفت واقعی نمی کنند.
سوال: والدین و نوجوانان می خواهند حق با آنها باشد زیرا می خواهند _ .
1. به دیگری دستور بدهد
2. بیشتر از دیگری بدانند
3. جلب احترام از طرف دیگر
4. دیگران را وادار به رفتار مناسب کنید