متن: این چند سال پیش اتفاق افتاد. اما به من چسبیده بود، بنابراین می‌خواستم آن را به اشتراک بگذارم. هر روز در راه رفتن به محل کار، از یک آقای مسن گوشه خیابان روزنامه می خریدم. او همیشه لبخند می زد و می گفت: "صبح بخیر." لبخند او همیشه روزم را می ساخت. اکثر افرادی که این کاغذها را می فروشند بی خانمان یا فقیر هستند و این کار را برای به دست آوردن چند دلار انجام می دهند. یک روز چارلی آنجا نبود!یک نفر دیگر جای او بود! این مرد دیگر به من گفت که چارلی در بیمارستان جانبازان است. تمام روز مرا آزار می‌داد. تنها چیزی که می‌توانستم به این فکر کنم این بود که چارلی در بیمارستان تنها باشد. از دوست دخترم پرسیدم که آیا با من برای دیدن او می رود و او موافقت کرد. وقتی در اتاق چارلی حاضر شدم، او شروع به گریه کرد. او به ما گفت که خیلی احساس تنهایی می کرده و متقاعد شده است که هیچ کس به ملاقات او نخواهد رفت. که ما تنها میهمان او بودیم. ما به او گفتیم که از انجام این کار خوشحالیم و از او برای تمام کارهایی که برای دیگران انجام داده بود تشکر کردیم. بعد از آن هرگز چارلی را ندیدم، اگرچه شنیدم که او به کالیفرنیا نقل مکان کرده است. این سی سال پیش بود، اما دوست خندانم را فراموش نکردم. یک تشکر بزرگ از کسانی که به کشور ما خدمت می کنند و از ما محافظت می کنند و از شما تشکر می کنم چارلی، هر کجا که هستید. !
سوال: چرا چارلی در بیمارستان گریه کرد؟
1. چون از مرگش می ترسید.
2. چون دکتر رفتار خوبی با او نداشت.
3. چون بالاخره کسی را داشت که به ملاقاتش بیاید.
4. چون توان پرداخت هزینه عمل را نداشت.