متن: در هر خانواده ای که بیش از یک فرزند داشته باشد، به نظر می رسد که کودکان به طور طبیعی بر سر عشق و توجه والدین خود رقابت می کنند. والدین می گویند که همه بچه ها را به یک اندازه دوست دارند. اما آیا این حقیقت دارد؟ سوزان، مؤسس یک شرکت مشاوره در شیکاگو، با 216 زن مصاحبه کرد و دریافت که حتی اگر هیچ یک از سؤالات او مستقیماً در مورد ترجیح پدر و مادر از یک فرزند بر دیگری پرسیده نشده است، حدود دو سوم از زنان گفتند که فرزند مورد علاقه وجود دارد. و همچنین تجربیات خود را در دوران جوانی به یاد آوردند. یکی از زنان گفت: "مادر من همیشه برادرم را بیشتر دوست داشت و او در سال 1968 به کمپ تابستانی رفت و من نشد. پلومز، که در سال 2008 با والدینی که هم با بچه های بیولوژیکی ( ) و هم با بچه های فرزندخوانده برای یک کتاب فرزندخواندگی مصاحبه کردند. او می گوید: "در برخی موارد، والدین می گویند که احساس نزدیکی به فرزندان خوانده خود دارند." دو نفر که خجالتی و گوشه گیر هستند ممکن است به خوبی با هم کنار بیایند، مگر اینکه والدین خجالتی آن جنبه از خود را دوست نداشته باشند و سعی کنند کودک منزوی طبیعی را بیشتر به سمت خود سوق دهند." این می تواند نتیجه جنسیت، ترتیب تولد یا تولد باشد. خلق و خوی کودک چقدر آسان یا دشوار است، اما رفتار متفاوت والدین تأثیرات گسترده ای دارد. مطالعات نشان داده است که کودکانی که از آنها حمایت نمی کنند ممکن است از نظر عاطفی رنج ببرند و عزت نفس و مشکلات رفتاری در کودکان کاهش یابد. علاقه مندی دلیلی برای نسل بعدی همدیگر را دوست نداشته باشند. کارشناسان می گویند این واقع بینانه نیست که بگوییم باید با همه یکسان رفتار شود، زیرا هیچ دو نفری شبیه هم نیستند و با دیگران ارتباط متفاوتی دارند. لوریت کرامر روانشناس از دانشگاه ایلینویز می گوید: این به این بستگی دارد که کدام یک از آنها مستقل است.
سوال: چه چیزی را می توانیم از این متن استنباط کنیم؟
1. علاقه مندی برای رشد کودکان مفید نیست
2. در خانواده ها نمی توان از طرفداری والدین به فرزند خاصی اجتناب کرد.
3. ممکن است والدین یکی از فرزندان مورد علاقه خود باشند و متوجه این موضوع نباشند.
4. مردم تا حد زیادی تحت تأثیر رفتار والدین خود قرار می گیرند.