متن: سردبیر عزیز، می نویسم تا بپرسم چه بر سر جوانان ما آمده است. آنها به اندازه نسل من مودب، سخت کوش و باهوش نیستند. من برای شما دو مثال می زنم. جمعه گذشته، ساعت 9.15 صبح وارد زیرزمین شدم، خیلی شلوغ بود، بنابراین صندلی رایگان وجود نداشت. چند نوجوان روی صندلی های نزدیک به من نشسته بودند. نمی دانستم چرا آنها در مدرسه نیستند. با صدای بلند صحبت می کردند و می خندیدند. خواندن روزنامه ام با این همه سروصدا سخت بود. زنی که به شدت باردار بود و دخترش در ایستگاه بعدی سوار شدند، با تعداد زیادی کیسه خرید. انتظار داشتم نوجوانان بگذارند بنشینند. زن را دیدند اما کاری نکردند. مجبور شدم از آنها بخواهم که به او صندلی بدهند. آنها با اکراه این کار را کردند اما نگاهی بی ادبانه به من کردند. در ایستگاه بعدی پیاده شدم و خوشحال بودم که نوجوانان دنبال من نمی آیند. شنبه گذشته با خانواده دوستم شام خوردم. انتظار ملاقات با فرزندانش را داشتم که ده سال بود ندیده بودم. در طول شام، شروع کردیم به صحبت در مورد سیاست جهانی. خیلی زود معلوم شد که چیز زیادی نمی دانند. آنها نتوانستند اسم پادشاه اسپانیا یا رئیس جمهور ایتالیا را به من بگویند. تنها چیزی که از اینترنت می دانستند این بود که کدام خواننده زیباتر است. در زمان من، دانش آموزان پادشاهان، ملکه ها و رؤسای جمهور هر کشور اروپایی را می شناختند. من نگران آینده آلمان هستم. چگونه این جوانان می توانند کارگران و والدین مسئولیت پذیر شوند؟ آنها به جای اینکه مثل من در سن آنها به کتابخانه بروند، بعد از آن دور مک دونالد می نشینند. شاید آنها پول زیادی دارند. شاید خواننده دیگری بتواند به ما ایده بدهد که با این «نسل گمشده» چه کنیم. فرانتس فوگتس هامبورگ
سوال: آقای فوگتس این نامه را به سردبیر می نویسد تا _ .
1. نشان دهید که نوجوانان چقدر بی ادب هستند
2. از رفتار برخی افراد شکایت کنید
3. نگرانی خود را در مورد آینده آلمان ابراز کند
4. نشان دهید که جوانان امروزی چقدر تنبل هستند