متن: ایده ای به ذهنم رسید و چراغ های استودیو را خاموش کردم. در تاریکی، پیراهنم را درآوردم و ویولن سل را برداشتم. این اولین بار در زندگی ام بود که ساز را روی سینه برهنه ام حس می کردم. هرگز به آن فکر نکرده بودم. محققان موسیقی همیشه در مورد ویژگی‌های طنین‌آمیز سازهای مختلف صحبت می‌کنند، اما مطمئناً بدن خود نوازنده باید تا حدودی روی صدا تأثیر بگذارد. همانطور که در نت‌ها جستجو می‌کردم تصور می‌کردم که سینه و ریه‌های خودم امتداد جعبه صدا هستند. به نظر می‌رسید که می‌توانم با نحوه نشستنم، و با تغییر سفتی عضلانی در قسمت بالایی بدنم، صدا را تغییر دهم. بعد از مدتی بداهه نوازی، هنوز در تاریکی شروع به نواختن کردم. موسیقی را از طریق پوستم شنیدم. برای اولین بار به این فکر نکردم که صدای آن برای دیگران چگونه باشد و آرام آرام، با شادی، سپاسگزاری شروع کردم. برای شنیدن دوباره. نت‌ها اول مثل قطره‌ای آواز می‌خواندند:، سپس مانند فواره‌ای از آب خنک که از سوراخی در وسط یک بیابان می‌جوشد. بعد از یک ساعت یا بیشتر، نگاهم را بالا انداختم و در تاریکی طرح کلی را دیدم. گربه ای که روبروی من روی زمین نشسته بود، پنجه هایش را تمیز می کرد و با صدای بلند خرخر می کرد، باز هم مخاطبی داشتم، همان طور که بود متواضع. پس این کاری است که من اکنون با ویولن سلم انجام می دهم. حداقل روزی یک بار وقت می کنم آن را کوک کنم، چشمانم را ببندم و گوش کنم. احتمالاً این به آن نوع بازگشتی که من تشنه آن خواهم بود---سال ها نواختن- نخواهد انجامید. به طرز بدی روی تکنیک من جای زخم باقی مانده است - اما در نهایت ممکن است در صورت تمایل، کنسرت برگزار کنم. گهگاه احساس اشتیاق به من دست می‌دهد و آرزو می‌کنم قبل از اینکه چراغ‌هایم خاموش شود، فقط یک کنسرت دیگر روی صحنه بزرگ برگزار کنم، اما این حسرت اکنون سریع‌تر می‌گذرد. ، اکنون می توانم از بازی کردن برای خودم لذت ببرم. وقتی بازی می کنم احساس آرامش و گستردگی می کنم، گویی می توانم دست هایم را دراز کنم و از یک سر آپارتمان به آن سر دیگر برسم. احساس کامل بودن و وقار مرا احاطه کرده و مرا بالا می برد. .
سوال: گذر عمدتاً در مورد _ .
1. نوازنده ای که برای تماشاگران ویولن سل می نوازد
2. احساسات یک نوازنده هنگام نواختن ویولن سل
3. نوازنده ای که از نواختن موسیقی به شیوه ای جدید لذت می برد
4. تمایل یک نوازنده برای بازگشت به حرفه سابقش