متن: تصور کنید که شخصی در همسایگی شما قانون را زیر پا گذاشته و قاضی کل محله را در مظان اتهام قرار داده است. چقدر عادلانه خواهد بود؟ خب، هر روز برای دبیرستانی ها این اتفاق می افتد. فقط به این دلیل که برخی از دانش‌آموزان چیزهایی را در مغازه‌ها دزدیده‌اند، با همه ما طوری رفتار می‌شود که _ حتی اگر من هرگز دزدی نکرده‌ام، کارمندان فروشگاه به من نگاه می‌کنند که من نوعی مغز متفکر جنایتکار سرسخت هستم. به عنوان مثال، در یک دوره ناهار، من و دوستم دنی روز سه شنبه به Grab "n" Go رفتیم. رسیدیم و دیدیم که صفی از دانش‌آموزانی که بیرون منتظر بودند. تابلوی جدیدی در پنجره داستان را بیان می کرد: "در هر زمان بیش از دو دانش آموز نیست." بعد از 15 دقیقه بالاخره وارد شدیم. اما مدیر فروشگاه چشم بدی به ما انداخت. از او در مورد علامت جدید پرسیدم، او گفت: "شما بچه ها خیلی چیزها را بلند می کنید." شما بچه ها؟ خیلی چیزها؟ نه تنها ما را دزدان مغازه می‌دانستند، بلکه دزدهای باهوش و حریص مغازه‌ای بودیم. Grab "n" Go یک مورد مجزا نیست. اوایل امسال، یکی از کارگران فروشگاه بزرگ به من گفت که کوله پشتی ام را جلوی فروشگاه بگذارم. وقتی از او پرسیدم که چه کسی قرار است به چیزهای من توجه کند، او گفت: "نگران نباش. به جایی نمی رسد." به عبارت دیگر، من باید ریسک گم کردن وسایلم را می‌پذیرفتم تا فروشگاه در معرض خطر از دست دادن وسایل خود نباشد. من پاسخ دادم: نگران نباشید، من نیازی به خرید از اینجا ندارم. با این حال، آزاردهنده ترین چیز نحوه تماشای من و دوستانم توسط کارمندان است. تقریباً عجیب و ترسناک است. یک بار، در یک داروخانه، از یک راهرو پایین رفتم و مردی را دیدم که روی جعبه ای ایستاده بود و قفسه ها را جوراب می کرد. او به دستان من که خالی بود نگاه می کرد. او از جعبه اش پایین آمد و با عجله رفت، انگار که می خواهد آخور مغازه را بگیرد. چقدر دیوانه است؟ میدونی، _ . من در CD Crib کار می کنم، و هر روز می بینم که بزرگسالان مرتکب جنایت وحشتناکی می شوند. آنها یک ست هدفون می گذارند و به نوعی با موسیقی می رقصند. از بد صحبت کن! فردا، می‌خواهم علامتی را در پنجره بگذارم: "بیش از دو بزرگسال در یک زمان به موسیقی گوش نمی‌دهند."
سوال: نویسنده چگونه استدلال خود را توسعه می دهد؟
1. به عنوان مثال
2. بر اساس طبقه بندی
3. با مقایسه و تقابل
4. با علت و معلول