متن: در جنوب مزارع بزرگ پنبه به نام مزارع وجود داشت. پرورش پنبه کار بسیار سختی بود، بنابراین پس انداز از آفریقا برای کار در مزارع آورده شد. صاحبان برده سفید اجازه ندادند برده ها طبل داشته باشند زیرا می دانستند که آفریقایی ها می توانند از طبل برای ارسال پیام استفاده کنند. آنها می ترسیدند که بردگان به یکدیگر کمک کنند تا فرار کنند. اکثر برده داران به بردگان اجازه ندادند رقص های آفریقایی یا مذهبی خود را حفظ کنند. همه بردگان باید مسیحی می شدند. آنها آهنگ های مذهبی سفید می خواندند اما ریتم های آفریقایی را به موسیقی اضافه می کردند. ما به این ترانه ها «روحانی» می گوییم. برخی از روحانیون از زندگی سخت بردگان و یا تمایل آنها به فرار گفتند. اگرچه برده ها نمی توانستند رقص های آفریقایی انجام دهند، اما در کلیسا، دست های خود را می زدند و تمام بدن خود را حرکت می دادند. امروزه موسیقی مذهبی سیاه پوستان را موسیقی انجیل می نامند در لوئیزیانا و شهر نیواورلئان صاحبان برده فرانسوی بودند. آنها به بردگان و سیاهان آزاد اجازه می دهند طبل و بوق بزنند، همچنین به آنها اجازه می دهند رقص های آفریقایی خود را حفظ کنند. نوازندگان سیاهپوست در نیواورلئان آلات و آهنگ های اروپایی را با ریتم های آفریقایی کنار هم می گذارند. آنها صدای موسیقی جدیدی ساختند که بعدها جاز نام گرفت. بسیاری از اولین سازهای جاز در خانه ساخته شدند. سیاه پوستان نیز با دست، پا و بدن خود ریتم می ساختند. بعدها نوارهای برنجی سیاه به سبک فرانسوی رایج شد. این گروه‌ها در زمان‌های خاص مانند عروسی‌ها و مراسم ختم می‌نوازند. هنوز هم می توانید فرم های اولیه جاز را در شهر نیواورلئان بشنوید. بردگان در سال 1865 و پیش از جنگ داخلی بین شمال و جنوب آزاد شدند. از آن زمان موسیقی انجیل سیاه پوست و جاز به بخش مهمی از موسیقی محبوب در آمریکا تبدیل شده است.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. جاز اولیه از نیواورلئان آمد
2. جاز فقط در مراسم عروسی و تشییع جنازه نواخته می شد
3. نوازندگان سیاه‌پوست با استفاده از ریتم‌های آفریقایی و آهنگ‌های مذهبی جاز می‌ساختند
4. جاز تنها پس از جنگ داخلی آمریکا رایج شد