متن: سالها پیش استاد جان هاپکین به گروهی از دانشجویان فارغ التحصیل این وظیفه را داد: به محله های فقیر نشین بروید. 200 پسر بین 12 تا 16 سال را در نظر بگیرید و در مورد سوابق و محیط آنها تحقیق کنید. سپس شانس آنها را برای آینده پیش بینی کنید. دانش‌آموزان پس از بررسی آمارهای اجتماعی، صحبت با پسران و جمع‌آوری داده‌های فراوان، به این نتیجه رسیدند که 90 درصد پسران مدتی را در زندان خواهند گذراند. بیست و پنج سال بعد به گروه دیگری از دانشجویان فارغ التحصیل وظیفه آزمایش پیش بینی داده شد. به همان منطقه برگشتند. برخی از پسران - در آن زمان مرد - هنوز آنجا بودند، چند نفر مرده بودند، برخی از آنجا دور شده بودند، اما آنها با 180 نفر از 200 نفر اولیه تماس گرفتند. آنها متوجه شدند که تنها چهار نفر از گروه تا به حال به زندان چرا این مردان که در محل پرورش جنایت زندگی می کردند، چنین سابقه شگفت آور خوبی داشتند؟ به محققان مدام گفته می شد: "خب، معلمی بود..." آنها بیشتر فشار آوردند و متوجه شدند که در 75 درصد موارد همان زن بود. محققان به سراغ این معلم رفتند که اکنون در خانه ای برای معلمان بازنشسته زندگی می کند. چگونه او این تأثیر قابل توجه را بر آن گروه از کودکان اعمال کرده است؟ آیا او می تواند دلیلی برای آنها بیاورد که چرا این پسرها باید او را به یاد می آوردند؟ او گفت: «نه، واقعاً نمی‌توانستم». و سپس، با فکر کردن به سال‌ها، به طرز خنده‌آوری، بیشتر به خودش تا به پرسش‌کنندگانش گفت: «من آن پسرها را دوست داشتم».
سوال: با دیدن تنها چهار پسر با سوابق بد، محققان احتمالا احساس کردند _ .
1. راحت شد
2. غافلگیر شدن
3. ناامید شده
4. ناامید شده