متن: Shundagarh روستایی در ساحل شرقی هند است. دهکده ای از خانه های ساده گلی و چمنی است که در ساحل درست بالای خط آب ساخته شده است. تپه‌های خضرا بلافاصله در پشت روستا به ارتفاع صد و پنجاه متر برمی‌خیزد. پیرمردی ساده و خوش قلب که جالپور نام داشت دو مزرعه کوچک در لبه این تپه ها پرورش داد. از مزرعه‌هایش می‌توانست قایق‌های ماهیگیری را ببیند که در ساحل بالا و پایین می‌رفتند. او می توانست بچه ها را ببیند که روی شن ها بازی می کنند. مادرانشان در حال شستن لباس ها روی سنگ های مسطح جایی که رودخانه شیوا به دریا می ریزد. و پدرانشان آخرین صیدها را فرود می آوردند یا تورها را تعمیر می کردند و داستان هایی می گفتند که پایانی نداشت. تمام چیزی که جالپور در دنیا داشت، لباس هایی بود که روز و روز می پوشید، کلبه ی بدبختی که شب در آن می خوابید، چند ابزار و دیگ پخت و پز - و کشتزارهایش. ذرتی که او پرورش داد تنها چیزی بود که زندگی را ممکن کرد. اگر هوا خوب بود و محصول خوب بود، جالپور می توانست به اندازه کافی شاد زندگی کند - نه خوب، اما شاد. وقتی خورشید شدید بود و باران کم بود یا اصلاً نمی بارید، او به مرز بین زندگی و مرگ نزدیک شد. سال گذشته هوا آنقدر خوب بود و برداشت محصول آنقدر خوب بود که جالپور به این فکر می کرد که آیا می تواند تمام داشته هایش را بفروشد و با پسرش دورتر از ساحل زندگی کند. چند سالی بود که به این فکر می کرد. این عزیزترین آرزوی او بود که آخرین روزهای زندگی خود را با پسر و همسرش سپری کند. اما او تنها در صورتی خواهد رفت که بتواند بدهد. اگر به معنای بیرون آوردن غذا از دهان نوه هایش بود، نمی رفت. او ترجیح می دهد گرسنه بمیرد تا این کار. روزی که جالپور تصمیم گرفت ذرت خود را درو کند، بفروشد و به سمت ساحل حرکت کند، به دریا نگاه کرد و موج عظیمی را دید که چندین کیلومتر به سمت ساحل و روستای شونداگر پیش می‌رفت. در عرض ده دقیقه همه در Shundagarh غرق خواهند شد. جالپور فریاد می زد، اما مردم خیلی دور بودند که نشنیدند. او از تپه می دوید، اما پیرتر از آن بود که بدود. او آماده بود تا برای نجات مردم شونداگر هر کاری انجام دهد، بنابراین تنها کاری را که می توانست انجام دهد انجام داد: ذرت خود را آتش زد. در عرض چند ثانیه شعله های آتش بالا می رفت و دود بالاتر می رفت. در عرض یک دقیقه مردم شونداگر به سرعت از تپه بالا رفتند تا ببینند چه اتفاقی افتاده است. آنجا جالپور را در میان مزرعه ذرت سیاه شده اش یافتند. و او را در آنجا دفن کردند. بر سر قبر او این جمله را نوشتند: اینجا جالپور مردی که بخشید، زنده است. مردی که مرد، دادن.
سوال: چرا جالپور خوب زندگی نکرد؟
1. او سخت کار نکرد.
2. او بچه های زیادی داشت که نمی توانست غذا بدهد.
3. روستاییان همچنان ذرت او را می بردند.
4. او فقط به آب و هوای خوب و برداشت برای بقا وابسته بود.