متن: روزی مورچه ای بود که بسیار تشنه بود. این‌طرف و آن‌جا می‌دوید و دنبال مقداری آب می‌گشت، اما چیزی پیدا نمی‌کرد. سپس ناگهان، زمانی که مورچه تقریباً آماده مرگ از تشنگی بود، یک قطره بزرگ آب روی آن افتاد. مورچه آب را نوشید که جانش را نجات داد. آب در واقع اشک دختر جوانی بود که گریه می کرد. به دلیل غم و اندوه او، اشک دارای ویژگی های جادویی بود و ناگهان مورچه توانست به زبان انسان صحبت کند. مورچه به بالا نگاه کرد و دختر جوان را دید که در مقابل انبوهی از دانه ها نشسته بود. "چرا ناراحتی؟" مورچه پرسید. "من اسیر یک غول هستم." دختر به مورچه گفت "او اجازه نمی دهد بروم تا زمانی که از این توده عظیم دانه ها که همه آنها با هم مخلوط شده اند سه انبوه غلات، جو و چاودار درست کنم." "این یک ماه طول می کشد!" مورچه گفت و به توده عظیم دانه ها نگاه کرد. دختر با گریه گفت: می دانم، و اگر تا فردا تمام نکرده باشم، غول مرا برای شامش می خورد! مورچه گفت: گریه نکن، من و دوستانم به تو کمک می کنیم. به زودی هزاران مورچه مشغول کار شدند و سه نوع دانه را از هم جدا کردند. صبح روز بعد غول که دید کار تمام شده دختر را رها کرد. بنابراین یکی از اشک های او بود که زندگی او را نجات داد.
سوال: چرا دختر جوان گریه می کرد؟
1. به خاطر غمش
2. چون مورچه را دید.
3. چون غول او را رها می کرد.
4. چون غول کار غیر ممکنی را به او داده بود.