متن: من از پنجره آشپزخانه نگاهش می کردم. او آنقدر کوچک به نظر می رسید که در میان انبوه پسران در زمین بازی حرکت می کرد. مدرسه روبه‌روی خانه ما بود و من اغلب بچه‌ها را که در زمان استراحت بازی می‌کردند تماشا می‌کردم. یادم می آید اولین روزی که او را در حال بازی بسکتبال دیدم. من با تعجب تماشا کردم که او دور بقیه بچه ها می دوید. او موفق شد شوت های پرش را درست بالای سر آنها و به داخل تور شلیک کند. پسرها همیشه سعی می کردند جلوی او را بگیرند اما هیچ کس نمی توانست. در مواقع دیگر متوجه او شدم، بسکتبال در دست، تنها بازی می‌کرد. یک روز از او پرسیدم چرا اینقدر تمرین می کنی؟ بدون لحظه ای تردید گفت: "من می خواهم به دانشگاه بروم. تنها راهی که می توانم بروم این است که بورسیه تحصیلی بگیرم. من می خواهم بسکتبال کالج بازی کنم. می خواهم بهترین باشم. بابام به من گفت اگر آرزوی من است. به اندازه کافی بزرگ است، حقایق به حساب نمی آیند." خب، من باید آن را به او می دادم - او مصمم بود. من او را در آن سال های راهنمایی و دبیرستان تماشا کردم. او هر هفته تیم مدرسه خود را به پیروزی رساند. یک روز در سال آخر، او را دیدم که روی چمن ها نشسته و سرش را در آغوش گرفته است. آن طرف خیابان راه افتادم و روی چمن های خنک کنارش نشستم. آرام پرسیدم چه مشکلی دارد؟ "اوه، هیچی،" پاسخ آرامی آمد، "من خیلی کوتاه هستم." مربی به او گفت که در 5/5 اینچ احتمالاً هرگز نمی تواند برای تیمی با رتبه برتر بازی کند - خیلی کمتر به او بورسیه می دهند - بنابراین او نباید رویای دانشگاه را نبیند. او دلش شکسته بود و من احساس کردم که گلویم سفت شده است. ناامیدی او را احساس کردم. از او پرسیدم که آیا هنوز در این مورد با پدرش صحبت کرده است یا خیر. او به من گفت که پدرش گفته است که مربیان اشتباه می کنند. آنها فقط قدرت یک رویا را درک نمی کنند. یک بورس تحصیلی و اینکه هیچ چیز نمی تواند او را متوقف کند به جز یک چیز - نگرش خودش. سال بعد، وقتی او و تیمش به بازی قهرمانی کالیفرنیای شمالی رفتند، به او بورسیه تحصیلی و عضویت در تیم کالج پیشنهاد شد. او قرار بود دریافت کند. تحصیلات دانشگاهی که او آرزویش را داشت.
سوال: کدام کلمه می تواند پدرش را بهتر توصیف کند؟
1. دلگرم کننده.
2. خوشبین.
3. یک دنده.
4. ظالمانه.