متن: وقتی کلاس سوم بودم، به عنوان شاهزاده خانم در نمایش مدرسه انتخاب شدم. هفته‌ها مادرم به من کمک کرده بود تا خطوطم را تمرین کنم. اما یک بار روی صحنه، هر کلمه ای از ذهنم محو شد. سپس معلمم به من گفت که یک نقش راوی برای نمایشنامه نوشته است و از من خواست که نقش را عوض کنم. اگرچه آن روز به مادرم نگفتم که چه اتفاقی افتاده است، اما او ناراحتی من را احساس کرد و پرسید که آیا می‌خواهم در حیاط قدم بزنم؟ روز بهاری قشنگی بود ما می‌توانستیم قاصدک‌هایی را ببینیم که دسته‌های دسته‌ای از لابه‌لای علف‌ها می‌ترکند، گویی یک نقاش منظره ما را با تکه‌هایی از طلا لمس کرده است. مادرم را دیدم که بی احتیاط کنار یکی از دسته ها خم شد. او گفت: «فکر می‌کنم تمام این علف‌های هرز را بکنم. از این به بعد در این باغ فقط گل رز خواهیم داشت. اعتراض کردم: «اما من قاصدک دوست دارم. "همه گلها زیبا و حتی قاصدک هستند!" مادرم جدی نگاهم کرد. "بله، هر گلی به روش خود لذت می بخشد، اینطور نیست؟" او متفکرانه پرسید. سرمو تکون دادم. او افزود: "و این در مورد مردم نیز صادق است." وقتی فهمیدم او درد مرا حدس زده است، شروع به گریه کردم و واقعیت را به او گفتم. او گفت: «اما تو راوی زیبایی خواهی بود» و به من یادآوری کرد که چقدر دوست داشتم برایش داستان بخوانم. طی چند هفته بعد، با تشویق مداوم او، یاد گرفتم که در این نقش افتخار کنم. بالاخره روز بزرگ فرا رسید. چند دقیقه قبل از نمایش، معلمم به سمتم آمد. او در حالی که یک قاصدک به من داد گفت: «مادرت از من خواست که این را به تو بدهم. بعد از نمایش، گل را به خانه بردم، با خنده که شاید تنها کسی هستم که چنین علف هرزی را نگه می دارم.
سوال:  این دختر نقش شاهزاده خانم را بازی نکرد زیرا _
1. او روی صحنه احساس عصبی کرد.
2. او علاقه خود را به آن نقش از دست داد.
3. او نقش راوی را ترجیح می داد
4. او در حفظ کردن کلماتش مشکل داشت