متن: یکی از همسایه های من در حیاط خانه اش درخت زیبایی داشت. پدرش آن را زمانی برای او کاشته بود که چیزی جز یک شاخه نبود و چندین سال بعد با سرعت شگفت انگیزی شروع به تیراندازی به سمت آسمان کرد. به زودی او را با سایه خنک در تابستان و برگ های با شکوه و طلایی در پاییز برکت داد. وقتی طوفان دو روزه برف شهر ما را درنوردید، برف سنگینی روی شاخه های درخت که هنوز پر از برگ بود، بارید. وزن آن درخت دوست داشتنی را از وسط شکافت. دیدن نیمی از آن که بعد از طوفان روی زمین افتاده بود بسیار ناراحت کننده بود. وقتی بعداً با همسایه ام صحبت کردم، او گفت که خسارت وارده بسیار زیاد است و باید کل درخت قطع شود. خوشبختانه او چند نهال از آن ذخیره کرده بود که امیدوار بود در آینده دوباره بکارد. با این حال، رانندگی کردن در کنار خانه او و دیدن چیزی جز یک کنده در حیاط جلوی خانه‌اش، شوکه کننده بود. دلم برای اون درخت تنگ شده بود دلم برای زیبایی اش تنگ شده بود، برگ هایش که زیر آفتاب بعد از ظهر می درخشند. دلم برای دیدن دست و پاهایش به سوی آسمان تنگ شده بود. من فکر می کردم که کنده برای مدت طولانی یادآوری غم انگیز از دست دادن خود باشد. با این حال، همسایه فوق‌العاده من نقشه دیگری داشت. وقتی امروز از کنار خانه او رانندگی کردم، یک غذای کوچک پرنده را دیدم که روی آن کنده نشسته بود و یک پرنده آوازخوان رنگارنگ در حال شام خوردن است. این چنین تأییدی از زندگی بود. دیدنش خیلی لذت بخش بود لبخند قلبم را حس می کردم. زندگی در ذات خود یک کیسه مختلط است. زیبایی و تراژدی، عشق و از دست دادن، لذت و درد را به ما می دهد. با این حال، اینکه ما با آن چه کنیم، به ما بستگی دارد. می‌توانیم اجازه دهیم که ما را به دو نیم کند، یا می‌توانیم حتی از سخت‌ترین زمان‌هایش برای قوی‌تر کردن روح‌مان و داشتن قلب‌هایمان عاشق‌تر استفاده کنیم. می‌توانیم آن را صرف شکایت کنیم یا می‌توانیم از آن برای کمک به دیگران استفاده کنیم.
سوال: همسایه نویسنده یک کنده در حیاط جلویش گذاشت تا از آن به عنوان _ .
1. یک یادآوری خوب
2. یک صندلی بعد از شام
3. مکانی برای غذا دادن به پرندگان
4. یک مجسمه زیبا