متن: مادری در آن گوشه تاریک، گریه می کند و هر چه می تواند فریاد می زند. هیچ کس نبود که فریادش را بشنود و نه روحی که او را آرام کند، زیرا بیرون از خانه اش جاده تنهایی پر پیچ و خم طولانی است. باد آرام بود و برگ ها خش خش نمی کردند، سکوت فضا را پر کرده بود. تنهایی از قبل او را می کشد، اما هیچ کس نمی داند چه چیزی او را به گریه انداخت؟ از دست دادن چیزی که با تمام وجود دوستش داری واقعاً دردی نیست که بتوانی بر آن غلبه کنی. رادا فرزندش را از دست داد، تنها وسیله او برای زندگی کردن. او شاهد کشته شدن فرزندش بود و تصادف وحشتناکی بود. یک شب تنهایی، او در خیابان راه می رفت تا در حالی که فرزندش را محکم در آغوش گرفته بود، نفسی تازه کند. در تمام مدتی که با فرزندش در آغوش راه می رفت، تنها چیزی که او را نگران می کرد آینده آریان بود. او هر روز رشد کودک را تصور می کرد و احساس می کرد و تصور می کرد که چه چیزی برای او آماده خواهد کرد. اما چه کسی می داند فردا چه چیزی در انتظار ماست، زندگی می تواند در یک ثانیه تغییر کند. در آن جاده متروک، چند چراغ خیابان به سختی کافی بود؟ این یک نور بود که از دور دیده می شد، اما هر چه نزدیکتر می شد روشن تر و درخشان تر می شد. آن نور زندگی رادا را برای همیشه به تاریکی تبدیل کرد. یک ماشین تندرو از آن جاده پایین آمد. راننده با سرعت تمام آمد و بطری های آبجو را از پنجره نیمه باز خود به بیرون پرتاب کرد. او قطعا مست بود و سرعت همه چیز سر راهش بود. در همان لحظه صدای گریه بلندی بلند شد و سکوت دوباره برقرار شد. اما مادر آسیبی ندید. چشمانش را باز کرد، نتوانست چشمانش را متمرکز کند و آریان را ندید. بعد از چند دقیقه که بینایی او روشن شد، سراسیمه به نوزادش نگاه کرد، اما افسوس! ... کودک حتی زندگی را ندیده بود. ساده، مشروب نخورید و رانندگی کنید. _ زندگی، _
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. مرگ یک کودک بدبخت
2. یک مادر غمگین در یک شب بادخیز
3. بهای اشتباه مرد دیگری
4. سرعت بیش از حد از رانندگی در حالت مستی