متن: او در ساعت 2 صبحانه می خورد، زیرا جانی بارنز، آقای مرد شاد، کار دارد. او سال‌ها به عنوان برق‌کار در راه‌آهن برمودا کار می‌کرد و اتوبوس می‌راند. وقتی بازنشسته شد، هنوز می‌خواست احساس مفید بودن کند. بنابراین خودش را روی تکه‌ای از چمن در کنار میدانی قرار می‌دهد که به همیلتون، بزرگترین شهر برمودا منتهی می‌شود. لبخند می‌زند. و برای هر فردی که از آنجا می گذرد دست تکان می دهد. او به آنها می گوید که آنها را دوست دارد - و این را معنی می کند. او در مستند کوتاه مت موریس می‌گوید: من جانی بارنز کوچولو هستم. من فقط ابزار کوچکی هستم که در دست خداست، هر طور که احساس می‌کند از آن استفاده شود. کاری که من هر روز انجام می‌دهم، ساعت 2:00 صبح که دارم سریع استراحت می کنم. تو هنوز خوابی [به مصاحبه کننده می گوید]، حدس می زنم. از ساعت 20 تا 4 تا ده گوشه ای می ایستم و فقط به مردم سلام می کنم، بگذار بدانند زندگی شیرین و زیباست. مهم نیست در زندگی چه اتفاقی می افتد، زنده بودن همیشه شیرین است. مهم نیست که هوا چگونه است، او از دوشنبه تا جمعه آنجاست و عشق را پخش می کند. در موارد نادری که او آنجا نیست، مردم با ایستگاه رادیویی تماس می‌گیرند تا ببینند حالش خوب است یا نه. او 88 ساله بود که فیلم در سال 2012 پست شد. هر روز او مستقیماً از قلب سخاوتمندش عشق پخش می‌کرد. بارنز آنقدر معروف و محبوب است که شهر همیلتون مجسمه ای را به افتخار او ساخت. این چهره همان ریش کامل و کلاه حصیری را بر سر دارد که علائم تجاری بارنز هستند. بنابراین حتی زمانی که روزی برسد که جانی بارنز واقعی از آن بگذرد. زندگی، لبخند و خاطره اش همچنان در آن گوشه خواهد بود و عشق را به هر رهگذری سرایت می کند.
سوال: در مورد جانی بارنز چه می دانیم؟
1. او می ماند و 12 ساعت در روز کار می کند.
2. او قبلاً به عنوان راهبری اتوبوس کار می کرد.
3. او در سن 88 سالگی در همیلتون درگذشت.
4. مجسمه ای به افتخار او ساخته شد.