متن: ما در راه از هاچینسون به شیکاگو برای استراحت کوتاه بهاری بودیم. سال ها بود که می خواستم خانواده ام را سوار قطار کنم. همه ما چهار سال پیش به شیکاگو رفته بودیم و بچه ها آن را دوست داشتند. شیکاگو نیز یکی از شهرهای مورد علاقه من است، بنابراین پاییز گذشته دوباره این فکر به ذهنم خطور کرد که سوار قطار شیکاگو شوم. البته، پرواز سریعتر بود. اما فکر نمی‌کنم پرواز راحت‌تر باشد، مخصوصاً این روزها، با تمام امنیت و انتظار در صف فرودگاه‌ها. با اینکه نیمه شب خسته بودیم، بچه ها با این ماجرا سوار قطار شدند. پسرم ویلیام با خوشحالی با چشمانی درشت فریاد زد: «ما در حال حرکت هستیم.» هنگامی که قطار شروع به دور شدن از ایستگاه هاچینسون کرد. کفش هایم را در آوردم و دراز کشیدم تا خواب شبانه ام را تمام کنم. کابین خواب بهتر بود این کار را فعال می کرد، اما صندلی های قطار معمولی خیلی بد نبودند. پرواز با خطوط هوایی برای من تجربه تلخ تری است: فضای کافی وجود ندارد، دو ساعت درد در حالی که زانوهایم تقریباً چانه ام را لمس می کنند، پشتی صندلی سخت جلو که با هر حرکت بدنی که در مقابلم قرار می گیرد، کاسه زانوهایم را می ترکد. در قطار تقریباً می‌توانستم تمام بدن 6 فوتی به اضافه 2 را در فضای سخاوتمندانه پا دراز کنم. سفر به همان اندازه که بود اصلاً احساس نمی کرد. همه ما قطار سواری را لذت بخش می دانستیم. ماشین سواری هر دقیقه 13 ساعت احساس می شد. اما در قطار می‌توانید راه بروید، مدتی در واگن تماشا بنشینید و از مناظر بیرون از پنجره‌ها لذت ببرید، یک غذای خوب در ماشین غذاخوری بخورید، کتاب بخوانید یا یک بازی رومیزی انجام دهید. به طور خلاصه، قطار تماماً برای لذت بردن از سفر است، کاری که من در سفر با خطوط هوایی یا ماشین شخصی انجام نمی دهم، زمانی که سفر به نظر می رسد بیشتر یک ماموریت برای رسیدن به آنجا باشد تا تجربه ای برای لذت بردن در طول مسیر. شیکاگو کارهای زیادی برای انجام یک خانواده ارائه می دهد. این بار رسیدن به آنجا نصف لذت بود.
سوال: کدام یک از کلمات زیر به بهترین وجه احساس کل خانواده را در مورد سفر قطار توصیف می کند؟
1. منتقل شد.
2. خوشحال.
3. ناامید.
4. عصبی.