متن: هر روز ایمیلم را چک می کنم. بیشتر اوقات من به سادگی تمرینات انگشت را انجام می دهم، شکل دیگری از تمرین پیانو بدون آهنگ های زیبا. با این حال، گاهی اوقات هدیه ای دریافت می کنم که مرا به یاد هدایای زندگی ام می اندازد. متن زیر یکی از آن هدایا است. پیتر جونز مردی 92 ساله، کوچک اما مغرور است. او هر روز صبح تا ساعت هشت کاملاً لباس می پوشد، با موهایی که مد روز شانه شده و صورتش کاملاً تراشیده شده است، حتی اگر واقعاً نابینا است. او امروز به خانه سالمندان نقل مکان می کند زیرا همسر 70 ساله اش اخیراً درگذشت و این نقل مکان ضروری است. پس از ساعت ها انتظار صبورانه در راهروی ورودی آسایشگاه، وقتی به او گفتند اتاقش آماده است لبخند شیرینی زد. در حالی که واکر خود را به طرز ماهرانه ای به سمت آسانسور می برد، پرستار توضیحی تصویری از اتاق کوچک او ارائه کرد، "من آن را دوست دارم"، او با اشتیاق یک بچه هشت ساله که به تازگی یک توله سگ جدید به او هدیه داده است، اظهار داشت. "آقای جونز، شما اتاق را ندیده اید، فقط صبر کنید." پرستار گفت. او پاسخ داد: «این ربطی به آن ندارد. "خوشبختی چیزی است که شما از قبل در مورد آن تصمیم می گیرید. اینکه اتاقم را دوست داشته باشم یا نه بستگی به چیدمان مبلمان ندارد... این نحوه چیدمان ذهنم است. من قبلاً تصمیم گرفته ام آن را دوست داشته باشم. این یک تصمیم است که من هر روز صبح را که از خواب بیدار می شوم درست کنم من یک انتخاب دارم: می توانم روز را در رختخواب بگذرانم و مشکلاتی را که در قسمت هایی از بدنم که دیگر کار نمی کنند را بازگو کنم، یا از رختخواب بلند شوم و برای آنهایی که انجام می دهند سپاسگزار باشم. هر روز یک هدیه است و تا زمانی که چشمانم باز باشد، روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که ذخیره کرده ام تمرکز خواهم کرد. باشد که هر یک از روزهای ما همچنان یک هدیه باشد.
سوال: از آقای جونز چه می دانیم؟
1. او نابینا است اما بسیار منظم است.
2. همسرش سال ها پیش فوت کرد.
3. او یک حیوان خانگی از پرستار دریافت کرد.
4. اتاقش در آسایشگاه بزرگ است.