متن: تنها یک مایل یا بیشتر از هدفم از خانه برادرم پشت چراغ قرمز متوقف شدم. قصد داشتیم با هم به کارولینای شمالی بریم تا با پدرم که به شدت بیمار بود باشیم. همانطور که در چراغ توقف منتظر این کاهش اجباری بودم، متوجه گلفروش شارپر در سمت چپ شدم. همان جایی بود که من چیزهای زیادی را در آن تجربه کرده بودم - سیل خاطرات از ذهنم گذشت، زیرا نور یک نعمت به نظر می رسید. دقیقاً متوجه مغازه شراب فروشی شدم که من و پدرم قبلاً بارها در آنجا بودیم و آبجوی هفته را انتخاب می کردیم. هر دوی ما آبجو آلمانی دوست داشتیم. بالاخره چراغ سبز شد و من به چپ پیچیدم و از بخش فقیرنشین شهرمان عبور کردم. به یاد آوردم که در هر روز شکرگزاری خانواده ام چگونه با هم خواهند بود. همچنین به یاد آوردم که چگونه پدرم از هر روز شکرگزاری کمی وقت می گذاشت تا مطمئن شود در محله های اطراف محل زندگی ما کسی گرسنه نیست. یادم می آید که پسر جوانی بودم که با او برای رساندن غذا به او می رفتم. من ترسیده بودم. قبلاً هرگز به این عمق شهر وارد این قسمت از شهر نشده بودم. به نظر می رسید که پدرم از این موضوع ناراحت نشده بود و به کار خود ادامه داد. افرادی که به آنها رفتیم به نظر می‌رسید او را می‌شناختند و با قدردانی آنچه را که برای پیشنهاد او آمده بود پذیرفتند. به نظر می رسید که پدرم می توانست غذا را به گونه ای تقدیم کند که به کسانی که به آنها می داد احترام بگذارد. این یک عمل نبود. او در هر مکان توقف می کرد و کمی صحبت می کرد، که یادم می آید کاملاً من را عصبانی کرد (...). می خواستم از جهنم بیرون بروم پدرم می خواست مطمئن باشد که همه غذا دارند. اگر افرادی را پیدا می کرد که غذا نداشتند، وقت می گذاشت و برمی گشت و بیشتر می گرفت. این همون جور آدمی بود
سوال: نویسنده از شراب فروشی یاد می کند تا به ما بگوید _ .
1. همون سلیقه پدرش
2. زندگی در کودکی اش
3. تجربه با پدرش
4. زادگاه پدرش