متن: لینوس پاولینگ، تنها کسی که برنده دو جایزه تقسیم نشده نوبل شده است، در پورتلند، اورگان متولد شد. او در دبیرستان واشنگتن تحصیل کرد، اما به دلیل جزئیات بی اهمیت، دیپلم خود را تا سال 1962 دریافت نکرد. کار خوب با آن او برنده جایزه نوبل شیمی در سال 1954 برای تحقیقات خود در مورد ماهیت پیوند شیمیایی و کاربرد آن در توضیح ساختار مواد پیچیده شد. علاقه او به "رفتار" مولکول ها او را از شیمی فیزیک به شیمی بیولوژیکی، به ویژه بدن انسان سوق داد. او با پروتئین‌ها و بخش‌های اصلی آن‌ها، اسیدهای آمینه، که به آنها "بلوک‌های سازنده حیات" می‌گویند، شروع کرد. در سال 1950، او اولین مدل رضایت‌بخش یک مولکول پروتئین را ساخت، کشفی که برای درک سلول زنده بسیار مهم بود. در طول جنگ جهانی دوم، پاولینگ یکی از اعضای هیئت تحقیقات امنیت ملی بود که به خاطر آن مدال لیاقت ریاست جمهوری را در سال 1948 دریافت کرد. با این حال، استفاده از بمب اتمی در اواخر جنگ، پاولینگ را در مسیر جدیدی قرار داد. او پس از مدت‌ها کار بر روی ساختار مولکول‌ها، فوراً به اثرات مرگبار ریزش هسته‌ای بر ساختارهای مولکولی انسان علاقه نشان داد. از آن زمان به بعد، پاولینگ به تولید بمب هیدروژنی اعتراض کرد و از جلوگیری از گسترش سلاح های هسته ای حمایت کرد. با تلاش‌های او، معاهده منع آزمایش‌های هسته‌ای، که تمام آزمایش‌های هسته‌ای را غیرقانونی اعلام می‌کرد، به جز آزمایش‌های زیرزمینی، در 10 اکتبر 1963، در همان روزی که لینوس پاولینگ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد، اجرایی شد.
سوال: پاولینگ در ابتدا به کدام یک از موارد زیر توجه زیادی داشت؟
1. "رفتار" مولکول ها.
2. شیمی فیزیک.
3. شیمی بیولوژیکی
4. بدن انسان.