متن: من فقط یک معمار موفق نیستم. من هم دوست دارم پیانو بزنم. در اوقات فراغت خود اغلب برخی از نمادهای موسیقی خشک را به موسیقی زیبا تبدیل می کنم. سالها پیش، زمانی که در دانشگاه در رشته معماری تحصیل می کردم، در یک کارگاه کار می کردم. در زمان استراحت یک پیانوی قدیمی در گوشه اتاق پیدا کردم. با کمک رئیس نشستم تا امتحان کنم. به دنبال انگشتانم، کلیدها به طرز درخشانی می رقصیدند و در عین حال موسیقی زیبایی به بیرون و سپس به هر قسمت از اتاق پخش می شد. همه همکارانم ناگهان صحبت نکردند و گوش هایشان را برای موسیقی من آماده کردند. پس از فارغ التحصیلی، شروع به وقف خودم به حرفه ام کردم. تمام استعداد موسیقی من به صفر می‌رسد. سپس یک روز عصر به کنسرتی رفتیم که در آن آقای استیونسون، یکی از کارگران عادی شرکت من، چند آهنگ زیبا برای ما خواند. استعدادهای موسیقی او همه ما را شگفت زده کرد. همه ما آنقدر از صدای زیبای او لذت بردیم که حتی او را یک خواننده حرفه ای می دانستیم. استعداد موسیقایی ام را هم به یاد آوردم. من شروع به تمرین در یک مرکز آموزشی کردم. معلمم با من سختگیر بود. او مرا تشویق کرد که هر آخر هفته تمرین کنم و هر بار از من می خواست بهتر از گذشته بازی کنم. حالا با افتخار می‌توانم بگویم که پیانیست موفقی هم هستم، زیرا هر بار که روی صحنه می‌نواختم گل‌های تازه و دست‌های گرم تماشاگرانم می‌آمد. پس میگم دوستان زیاد خودتونو مشغول کار نکنید. زمانی را برای شکوفا کردن استعدادهای بالقوه خود در نظر بگیرید و زندگی شما فوق العاده تر خواهد شد.
سوال: چرا نویسنده خودش پیانو آموخته است؟
1. چون شغلش را از دست داد.
2. چون حقوقش خیلی کم بود.
3. چون می خواست هنرمند مشهوری شود.
4. چون از همکارش الهام گرفته بود.