متن: صبح روز دیگر در مترو کنار یک زن جوان بلوند و جذاب نشستم که در آی پدش چیزی می خواند. او بسیار خوش لباس بود، کیف پرادا با آرایشی با سلیقه به همراه داشت، در واقع هوای غیرقابل انکار ثروت، موفقیت مادی و حتی اقتدار داشت. من مشکوک بودم که او به عنوان یک وکیل پردرآمد وال استریت یا دلال سهام یا چیزی از این دست کار می کرد. بنابراین، من کنجکاو بودم که ببینم او روی چه چیزی تمرکز کرده است. شاید وال استریت ژورنال؟ اقتصاد دان؟ کاملا برعکس؛ بلکه روی یک رمان عاشقانه تمرکز کرده بود. سپس متوجه شدم که زنان بسیاری را می‌شناسم که عاشق رمان‌های عاشقانه هستند - زنانی باهوش، جذاب، موفق، "آزاد" و مدرن که با این وجود از آن داستان‌های فوق‌عاشقانه، مصنوعی و بسیار غیرواقعی خوش‌تیپ احساس رضایت و هیجان می‌کنند. ، قهرمانان مردانه عاشق زنان باکره می شوند، یک سری ماجراجویی را تحمل می کنند و بدون شک پایان خوشی دارند. _ . با این حال، این ژانر همچنان محبوبیت زیادی دارد. برخی از این آمارهای شگفت‌انگیز را از افراد خوب در رمانس نویسان آمریکا (RWA) در نظر بگیرید: *بیش از 9000 عنوان رمان عاشقانه در سال گذشته منتشر شد، با فروش حدود 1.44 میلیارد دلار (بیش از سه برابر درآمد حاصل از داستان‌های ادبی کلاسیک). *بیش از 90 درصد بازار را زنان تشکیل می دهند (خوب، اصلاً تعجب آور نیست). * خوانندگان معمولاً زنان 30 تا 54 ساله هستند که خودشان درگیر یک رابطه عاشقانه هستند (خیانت به این کلیشه که فقط زنان تنها آرزوی این داستان های عاشقانه و ماجراجویی را دارند). *تقریباً 40 درصد از مصرف کنندگان کتاب های عاشقانه، درآمد سالانه ای بین 50000 تا 99900 دلار دارند (آنها را محکم در طبقه متوسط قرار می دهد). فکر می‌کردم رمان‌های عاشقانه سهم بسیار کمی از بازار ادبی را به خود اختصاص می‌دهند، بنابراین از این که این بخش چنین محبوبیت زیادی دارد، بسیار متعجب شدم. اما من باید تعجب کنم که چرا بسیاری از زنان -- چهل سال پس از جنبش آزادی زنان به افراط در داستان های خیالی ادامه می دهند؟ من مطمئن نیستم که آیا این نشان دهنده نوعی "رد" جنبش آزادی زنان است، اما به وضوح چیزی در زندگی زنان معاصر گم شده است. نویسنده ای عاشقانه به نام دونا هچ که بر دوره سلطنت (اوایل قرن نوزدهم بریتانیا) تمرکز می کند جذابیت چنین کتاب هایی را اینگونه توضیح می دهد: "مردان سلطنتی متمدن بودند و با زنان با ادب رفتار می کردند. وقتی خانمی وارد اتاق می شد، آقایان می ایستادند. کلاه، بازو، تعظیم و صدها کار کوچک دیگر که کاش مردان هنوز هم انجام می‌دادند، اما آنها همچنین بسیار ورزشکار بودند؛ شکار می‌کردند، مسابقه می‌دادند، بوکس می‌کردند، اسب سوار می‌شدند، مردانه بودند، نیرومند، نجیب، شرافتمند، و این به همین دلیل است که آنها را دوست دارم!" خانم هچ ممکن است خواسته ها و نگرش های پنهانی میلیون ها نفر از همسالان خود را بیان کرده باشد --- یعنی در اوایل قرن بیست و یکم، آیا زنان از بارها و انتظاراتی که "آزادی هایی" به دست آورده اند به آنها خسته شده اند؟ آیا این رد فمینیسم مدرن است؟ آیا زنان آرزوی روزهای قدیم را دارند که مردان مردان مردانه بودند و زنان زنانه و به عنوان گنجینه های گرانبها محافظت می شدند و به عنوان دارایی در نظر گرفته می شدند؟ شاید بیشتر زنان (حتی آنهایی که در رمان‌های عاشقانه گم می‌شوند) نمی‌خواهند تمام راه را به عقب برگردانند، اما واضح است، _ .
سوال: به نظر نگارنده چه چیزی در زندگی زنان معاصر کم است؟
1. قدرت.
2. کرامت.
3. آزادی.
4. اهميت دادن.