متن: آلودگی صنعتی نه تنها برای کشورهای اروپا و آمریکای شمالی مشکلی است، بلکه در برخی از کشورهای در حال توسعه نیز یک مشکل بسیار جدی است. برای این کشورها، رشد اقتصادی یک هدف بسیار مهم است. آنها می خواهند صنایعی را معرفی کنند و بنابراین کنترل کمی روی صنایعی که باعث آلودگی می شوند، اعمال می کنند. کوباتائو، یک شهر صنعتی با 85000 نفر در برزیل، نمونه ای از ارتباط بین توسعه صنعتی و آلودگی است. در سال 1954، کوباتائو صنعت نداشت. امروزه بیش از بیست کارخانه بزرگ دارد که آلاینده های زیادی تولید می کنند. مردم شهرک از مواد سمی موجود در محیط خود رنج می برند و اثرات بد آن به وضوح دیده می شود. کمبودهای هنگام تولد بسیار رایج است. در میان کودکان و بزرگسالان، گاهی اوقات مشکلات ریوی در کوباتائو دوازده برابر بیشتر از سایر نقاط است. درست است که برزیل، مانند بسیاری از کشورهای دیگر، قوانینی علیه آلودگی دارد، اما این قوانین به اندازه کافی دقیق اجرا نمی شوند. بی توجهی به قوانین و پرداخت جریمه ها برای شرکت ها ارزان تر از خرید تجهیزات گران قیمت است که باعث کاهش آلودگی می شود. بنابراین واضح است که رشد اقتصادی برای دولت مهمتر از سلامت کارگران است. با این حال، مسئولیت کاملاً بر عهده دولت برزیل نیست. مثال کوباتائو نشان می دهد که شرکت های بین المللی نیز مسئولیت پذیر عمل نمی کنند. تعدادی از کارخانه های این شهر متعلق به شرکت های بزرگی از فرانسه، ایتالیا و ایالات متحده است. آنها کارهایی را در برزیل انجام می دهند که نمی توانند در خانه انجام دهند. اگر همین میزان آلودگی را در خانه ایجاد می کردند، به شدت مجازات می شدند یا حتی از کار خارج می شدند.
سوال: چرا کشورهای در حال توسعه کنترل شدید آلودگی ندارند؟
1. صنایع جدیدی که می خواهند معرفی کنند آلودگی چندانی ایجاد نمی کند.
2. آلودگی برای کشورهای در حال توسعه مشکل جدی نیست.
3. آنها نمی دانند تعادل طبیعت توسط برخی آلاینده ها از بین می رود.
4. اگر کنترل‌های سخت‌تری بر صنعت اعمال کنند، شرکت‌های کمتری کارخانه‌های جدیدی در کشورهای در حال توسعه خواهند ساخت.