متن: چند سال پیش، در یک روز گرم تابستان در جنوب فلوریدا، پسر بچه ای تصمیم گرفت برای شنا در چاله شنای سرد پشت خانه اش برود. با عجله برای شیرجه زدن در آب خنک، متوجه نشد که تمساح به سمت ساحل شنا می کند. مادرش در خانه که از پنجره به بیرون نگاه می کرد، آن دو را دید که هر چه بیشتر به هم نزدیک می شدند. او از ترس به طرف آب دوید و تا جایی که می توانست سر پسرش فریاد زد. خیلی دیر بود. تمساح به او رسید. مادر از اسکله، درست زمانی که تمساح پاهایش را گرفت، بازوهای پسر کوچکش را گرفت. این شروع یک کشمکش باورنکردنی بین این دو بود. تمساح بسیار قوی تر از مادر بود، اما مادر رها نمی کرد. کشاورز به طور تصادفی از آنجا عبور کرد، فریادهای او را شنید، از کامیون خود فرار کرد و تمساح را شلیک کرد. به طرز شگفت انگیزی، پس از هفته ها و هفته ها در بیمارستان، پسر کوچک زنده ماند. پای او در اثر حمله حیوان به شدت زخمی شده بود و روی دست‌هایش خراش‌هایی از ناخن‌های مادر وجود داشت، جایی که او سعی می‌کرد به پسری که دوستش داشت آویزان کند. خبرنگار روزنامه که با پسر مصاحبه کرد پرسید که آیا جای زخم هایش را به او نشان می دهد؟ پسر پاهای شلوارش را بلند کرد. و سپس با افتخار به خبرنگار گفت: "اما به بازوهای من نگاه کن، من هم زخم های بزرگی روی بازوهایم دارم. آنها را دارم، زیرا مامانم نمی گذاشت." من و تو می توانیم با آن پسر کوچک همذات پنداری کنیم. جای زخم هم داریم نه، نه از تمساح، یا چیزهای بسیار دراماتیک. اما زخم های یک گذشته دردناک. برخی از آن ترس ها زشت هستند و باعث پشیمانی عمیق ما شده اند. اما برخی از زخم ها، دوست من، به این دلیل است که کسی حاضر به رها شدن نیست. در مبارزه شما، شاید کسی آنجا بوده که شما را نگه داشته است.
سوال: پسر با گفتن "اما به بازوهای من نگاه کن. من هم زخم های بزرگی روی بازوهایم دارم" واقعاً می خواست _ .
1. زخم ها چقدر عمیق بودند
2. چه پسر شجاعی بود
3. چقدر اخیراً از یک حمله جان سالم به در برده بود
4. چقدر مادرش عالی بود