متن: شپرد گفت: «نورتون، دیروز روفوس جانسون را دیدم. آیا می‌دانی او چه کار می‌کرد؟» کودک با نوعی نیمه توجه به او نگاه کرد، چشمانش رو به جلو اما هنوز درگیر نشده بود. آنها آبی کم رنگ تر از پدرش بودند که گویی ممکن است مانند پیراهن پژمرده شده باشند. یکی از آنها، تقریباً نامحسوس، به سمت لبه بیرونی فهرست شده است. شپرد گفت: "او در مسیری بود و دستش را در سطل زباله گذاشته بود. او سعی می کرد چیزی برای خوردن از آن بیاورد." مکث کرد تا این خیس بخورد. حرفش را تمام کرد: «گرسنه بود» و سعی کرد با نگاهش وجدان کودک را سوراخ کند. پسر تکه کیک شکلاتی را برداشت و از یک گوشه شروع به گاز گرفتن آن کرد. شپرد گفت: «نورتون، آیا هیچ ایده ای به معنای به اشتراک گذاشتن دارید؟» سوسو زدن توجه نورتون گفت: «بعضی از آن مال شماست. شپرد به شدت گفت: "بعضی از آن ها مال اوست." ناامید کننده بود. تقریباً هر عیبی بر خودخواهی ارجحیت دارد - خلق و خوی خشن، حتی تمایل به دروغگویی. کودک بطری سس گوجه فرنگی را زیر و رو کرد و شروع کرد به زدن سس روی کیک. نگاه دردناک شپرد بیشتر شد. او گفت: «شما ده سال دارید و روفوس جانسون چهارده ساله است. "با این حال، من مطمئن هستم که پیراهن شما به روفوس می آید." روفوس جانسون پسری بود که در سال گذشته سعی داشت به او کمک کند. او دو ماه پیش آزاد شده بود. "وقتی او در مدرسه اصلاحات بود، ظاهرش خیلی خوب بود، اما وقتی دیروز او را دیدم، پوست و استخوان بود. او برای صبحانه کیک با کره بادام زمینی نخورده است." کودک مکث کرد. گفت: تازه نیست. "به همین دلیل است که من باید چیزهایی را روی آن قرار دهم." شپرد صورتش را به سمت پنجره انتهای بار چرخاند. چمن کناری، سبز و یکنواخت، حدود پنجاه فوت یا بیشتر به سمت یک چوب کوچک حومه شیب داشت. زمانی که همسرش زندگی می کرد، اغلب بیرون از خانه غذا می خوردند، حتی صبحانه روی چمن. در آن زمان او هرگز متوجه خودخواه بودن کودک نشده بود. ks5u گفت: "به من گوش کن" و به سمت او برگشت، "به من نگاه کن و گوش کن." پسر به او نگاه کرد. حداقل چشماش رو به جلو بود. زمانی که روفوس از سالن اصلاحات خارج شد، کلید خانه را به او دادم تا نشان دهم که به او اعتماد دارم تا جایی داشته باشد که بتواند به آنجا بیاید و احساس خوشامد کند. او از آن استفاده نکرد، اما فکر می کنم. او اکنون از آن استفاده خواهد کرد، زیرا او مرا دیده و گرسنه است. و اگر از آن استفاده نکند، من می روم بیرون، او را پیدا می کنم و او را به اینجا می آورم. پسر اخم کرد. سپیده دم بود که چیزی از او را تهدید کردند. دهان شپرد از انزجار کشیده شد. او گفت: «پدر روفوس قبل از به دنیا آمدن او درگذشت. مادرش در ندامتگاه دولتی است. او توسط پدربزرگش در یک کلبه بدون آب و برق بزرگ شده و پیرمرد هر روز او را کتک می‌زند. چطور دوست داری به چنین خانواده‌ای تعلق داشته باشی؟ کودک با لنگش گفت: نمی دانم. شپرد گفت: "خب، ممکن است زمانی به آن فکر کنی." شپرد مدیر تفریحی شهر بود. روز شنبه او به عنوان مشاور در مؤسسه اصلاحی کار می کرد و چیزی برای آن دریافت نمی کرد جز اینکه می دانست به پسرانی کمک می کند که هیچ کس به آنها اهمیت نمی دهد. جانسون باهوش ترین پسری بود که با او کار کرده بود. نورتون آنچه از کیک باقی مانده بود را طوری برگرداند که انگار دیگر آن را نمی خواهد. شپرد گفت: "تو شروع کردی، حالا تمامش کن." کودک گفت: «شاید او نیاید.» و چشمانش کمی روشن شد.
سوال: وقتی شپرد روفوس جانسون را به نورتون ارجاع داد، نورتون _ .
1. بسیار هیجان زده بود زیرا روفوس دوست خوب او بود
2. ناراحت بود چون پدرش روفوس را بیشتر از او دوست داشت
3. هیچ علاقه ای به روفوس نداشت و فکر می کرد که این به او مربوط نیست
4. صبحانه اش را خورد و وقت نداشت به حرف های شپرد توجه کند