متن: روزی که ژان گریس کوچک در مغازه اش را باز کرد، پیت ریچاردز تنهاترین مرد شهر بود. پدربزرگ پیت تا زمان مرگش صاحب مغازه بود. سپس مغازه مال پیت شد. جلو پنجره پر از چیزهای زیبای قدیمی بود: جواهرات صد سال پیش، جعبه های طلا و نقره، مجسمه های کنده کاری شده از چین و ژاپن و سایر ملل. در این بعد از ظهر زمستانی، کودکی آنجا ایستاده بود و صورتش به پنجره نزدیک بود. با چشمانی درشت و جدی، تک تک تکه های پنجره را مطالعه کرد. سپس در حالی که خوشحال به نظر می رسید، از پنجره عقب رفت و به داخل مغازه رفت. پیت خودش پشت پیشخوان ایستاد. وقتی به دختر کوچک نگاه می کرد چشمانش سرد بود. او شروع کرد: "لطفا، اجازه می دهید به رشته زیبای مهره های آبی در پنجره نگاه کنم؟" پیت رشته مهره های آبی را از پنجره برداشت. مهره ها در برابر دستش زیبا بودند، همانطور که گردنبند را بالا می گرفت تا او ببیند. کودک طوری گفت: "درست هستند." "لطفا آنها را در کاغذ زیبایی برای من بپیچید؟ من به دنبال یک هدیه کریسمس واقعا عالی برای خواهرم بودم." "چقدر پول داری؟" از پیت پرسید. او یک مشت سکه روی پیشخوان گذاشت. او به سادگی توضیح داد: "این تمام چیزی است که من دارم." "من پول را برای هدیه خواهرم پس انداز کرده ام." پیت با چشمان متفکر به او نگاه کرد. سپس با احتیاط دستش را روی علامت قیمت روی گردنبند بست تا آن را نبیند. چگونه می توانست قیمت را به او بگوید؟ نگاه شاد در چشمان درشت آبی او مانند درد زخمی کهنه او را تحت تأثیر قرار داد. گفت: «فقط یک دقیقه» و به پشت مغازه رفت. "اسمت چیه؟" او صدا زد. او درگیر چیزی بود. کودک پاسخ داد: ژان گریس. وقتی پیت به جلوی مغازه برگشت، بسته ای را در دست گرفت. در کاغذ کریسمس زیبا پیچیده شده بود. او گفت: «اینجا هستی. "در راه خانه آن را از دست ندهید." وقتی از در بیرون می دوید با خوشحالی به او لبخند زد. از پشت پنجره او را تماشا کرد. او بیشتر از همیشه احساس تنهایی می کرد. چیزی در مورد ژان گریس و رشته مهره های او باعث شده بود که یک بار دیگر درد غم قدیمی خود را احساس کند. موهای کودک مثل نور خورشید زرد بود. چشمانش مثل دریا آبی بود. روزی روزگاری پیت دختری را با موهایی به همان زرد و چشمانی به همان آبی دوست داشت. و گردنبند از سنگ های آبی برای او در نظر گرفته شده بود. اما یک شب بارانی ماشینی از جاده خارج شده بود و با دختر برخورد کرد. پس از مرگ او، پیت احساس کرد که جز اندوهش چیزی در دنیا باقی نمانده است. چشمان آبی ژان گریس او را از آن دنیای خودسوختگی بیرون آورد و باعث شد همه چیزهایی را که از دست داده بود دوباره به یاد بیاورد. درد به یاد آوردن آنقدر زیاد بود که پیت می خواست از دست خریداران شاد کریسمس که برای دیدن وسایل زیبای قدیمی او در ده روز آینده آمده بودند فرار کند. وقتی آخرین خریدار رفت، اواخر شب کریسمس، در باز شد و زن جوانی وارد شد. پیت نمی توانست آن را بفهمد، اما احساس کرد که او را قبلا دیده است. موهایش زرد نور خورشید و چشمانش آبی دریایی بود. بدون اینکه حرفی بزند، بسته ای را که در کاغذ کریسمس زیبا پیچیده شده بود، روی پیشخوان گذاشت. وقتی پیت بسته را باز کرد، رشته مهره های آبی دوباره جلویش بود. "این از مغازه شما آمده است؟" او پرسید. پیت با چشمانی که دیگر سرد نبود به او نگاه کرد. او گفت: «بله، چنین شد. "آیا سنگ ها واقعی هستند؟" "بله. آنها بهترین فیروزه نیستند، اما واقعی هستند." "آیا می توانید به یاد داشته باشید که آنها را به چه کسی فروختید؟" "او یک دختر کوچک بود. اسمش ژان بود. او آنها را برای هدیه کریسمس خواهرش می خواست." "چقدر بودند؟" او گفت: "من نمی توانم این را به شما بگویم." "فروشنده هرگز به دیگران نمی گوید که خریدار چه می پردازد." "اما ژان هرگز بیش از چند پنی نداشته است. چگونه می تواند برای آنها پول بپردازد؟" " " او گفت. یک لحظه صدایی در مغازه کوچک به گوش نمی رسید. سپس در جایی در شهر، ناقوس های کلیسا شروع به زدن کردند. نیمه شب بود و آغاز یک روز کریسمس دیگر. "اما چرا این کار را کردی؟" دختر پرسید پیت بسته را در دستانش گذاشت. او گفت: "هیچ کس دیگری نیست که بتوانم به او هدیه کریسمس بدهم." "در حال حاضر صبح کریسمس است. اجازه می دهید شما را به خانه خود ببرم؟ من می خواهم کریسمس را در خانه شما تبریک بگویم." و به این ترتیب، با صدای زنگ های بسیاری، پیت ریچاردز و دختری که هنوز نامش را یاد نگرفته بود، به امید و شادی روز کریسمس جدید رفتند.
سوال: زن جوانی وارد مغازه شد چون _ .
1. او می ترسید که ممکن است اشتباهی وجود داشته باشد
2. او فکر می کرد که سنگ هایی که خریده واقعی نیستند
3. او مطمئن نبود که بتواند سنگ های بیشتری از این قبیل بدست آورد
4. او چیزی را که زمانی خریده بود دوست نداشت