متن: اینکه چگونه انسان ها برای اولین بار اختراع کلمات را آموختند ناشناخته است، به عبارت دیگر، منشأ زبان یک راز است. تنها چیزی که واقعاً می دانیم این است که انسان ها، برخلاف حیوانات، به نوعی صداهای خاصی را برای بیان افکار و احساسات، اعمال و چیزها اختراع کردند تا بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. و بعداً آنها بر روی علائم خاصی به نام حروف توافق کردند که می‌توان آن‌ها را برای نمایش آن صداها ترکیب کرد و نوشت. به آن صداها، خواه گفتار یا نوشته شده با حروف، کلمات می گوییم. بنابراین، قدرت کلمات در ارتباط آنها نهفته است - چیزی که آنها در برابر ذهن ما مطرح می کنند. کلمات با تجربه برای ما پر از معنا می شوند. و هر چه بیشتر زندگی کنیم، کلمات معین بیشتری اتفاقات شاد و غم انگیز گذشته ما را به یاد می آورند. و هر چه بیشتر بخوانیم و یاد بگیریم، تعداد کلماتی که برای ما معنی دارند بیشتر می شود. نویسندگان بزرگ کسانی هستند که نه تنها افکار عالی دارند، بلکه این افکار را با کلماتی بیان می کنند که به شدت برای ذهن و احساسات ما جذاب است. این استفاده جذاب و گویا از کلمات همان چیزی است که ما آن را سبک ادبی می نامیم. بیش از هر چیز شاعر واقعی استاد کلام است. او می تواند معنای خود را در کلماتی که مانند موسیقی می خوانند و با موقعیت و معاشرت خود می توانند اشک انسان را برانگیزند. بنابراین، باید یاد بگیریم که کلمات خود را با دقت انتخاب کنیم و آنها را به درستی به کار ببریم، در غیر این صورت سخنان ما را احمقانه و بی ادبانه می کنند.
سوال: قدرت واقعی کلمات از کجا می آید؟
1. از خود کلمات.
2. از ویژگی های آنها.
3. از کنجکاوی آنها.
4. از انجمن آنها.