متن: کیسی 11 ساله در حالی که پرواز او را بالای سرش تماشا می کرد، فکر کرد: «داشتن پدری که با جت های جنگنده پرواز می کند واقعاً جالب است. زندگی در یک پایگاه نیروی هوایی آنقدرها هم که برخی فکر می کنند بد نبود. کیسی بیشتر از بودن در کنار دوستانی که وجه اشتراکی با یکدیگر داشتند لذت می برد. آنها مدرسه، منطقه بولینگ و سالن سینما داشتند. او مخصوصاً عاشق این بود که پدرش هر روز به خانه می آمد و با یک شوخی و قلقلک جدید از او استقبال می کرد. هر چند امروز متفاوت بود. وقتی پدرش وارد اتاق شد، به دلایلی غمگین به نظر می رسید. فقط پیشانی او را بوسید و به مادرش گفت که باید با او صحبت کند. کیسی می دانست که چیزی اشتباه است. وقتی مادر و پدرش از اتاق دیگر بیرون آمدند، مامان گریه می کرد. پدر نشست و شروع به توضیح داد که برای کمک به جنگ به عراق فراخوانده شده است. کیسی آنقدر متعجب بود که نمی توانست یک لحظه حرف بزند. او شروع به احساس اشک در چشمانش کرد. چطور می توانست یک سال تمام بدون پدرش زندگی کند؟ به زودی، روز فرا رسید. باباش داشت میرفت وقتی کیسی و مادرش او را در حال بالا رفتن از پله‌ها به سمت کابین خلبان تماشا می‌کردند، اشک‌ها شروع به سرازیر شدن کردند و احساس می‌شد که هرگز پایان نخواهد یافت. برای کیسی سخت بود که باورش شود که برای مدت طولانی پدرش را نبیند. آنها برای خیلی چیزها به او وابسته بودند. چه کسی پنجره شکسته را تعمیر می کند؟ چه کسی در پایان روز با شوخی و قلقلک از او استقبال می کند؟ و سپس این فکر به او برخورد کرد: "اگر به خانه نرسد چه؟" کیسی بیشتر از همیشه شروع به گریه کردن کرد.
سوال: از داستان چه می توانیم بدانیم؟
1. پدر کیسی برای کمک به جنگ داوطلب شد.
2. والدین کیسی به او اجازه ندادند حقیقت را بداند.
3. پدر کیسی معمولاً صبح ها او را سرگرم می کرد.
4. کودکانی که در پایگاه زندگی می کردند می توانستند در سالن خود فیلم ببینند.