متن: بگویید که در پارکینگ سوپرمارکت هستید، نوزادتان، کیسه های کالا را در آغوش گرفته اید و سعی می کنید ماشینتان را باز کنید. غریبه ای بلند می شود و می گوید: "بگذار بچه ات را در آغوش بگیرم." آیا باید اجازه دهید؟ بر اساس یک مطالعه جدید دانشگاه نیویورک، دانستن اینکه آیا باید به کسی اعتماد کرد یا نه آنقدر مهم است که می‌توانیم قبل از اینکه آگاهانه بدانیم یک چهره وجود دارد، قابل اعتماد است یا خیر. محققان از مطالعات قبلی می‌دانستند که افراد در مورد نحوه قضاوت درباره قابل اعتماد بودن یک چهره تقریباً مشابه هستند. آنها می خواستند دریابند که آیا اگر مردم فقط برای یک لحظه سریع چهره را ببینند، درست است یا نه - مدت زمانی که آنقدر کوتاه باشد که مانع از قضاوت آگاهانه شود. محققان برای انجام مطالعه خود، آمیگدال 37 داوطلب را زیر نظر گرفتند و هر کدام 300 چهره را به مدت 33 میلی ثانیه به آنها نشان دادند. آن چهره‌ها قبلاً با مجموعه‌ای متشکل از 10 آزمودنی آزمایش شده بودند، که آنها را برای مدت طولانی‌تری دیدند. در آن آزمایشات قبلی، افراد در مورد اعتماد به هر چهره توافق کردند. در این مطالعه جدید، قسمت‌های مختلف آمیگدال با دیدن چهره‌ای غیرقابل اعتماد و مورد اعتماد به طرز شگفت‌انگیزی روشن می‌شد - و زمانی که چهره مورد نظر مشکوک بود، بیشتر روشن می‌شد. جان فریمن، نویسنده ارشد این مطالعه، می‌گوید: «چهره‌هایی که به نظر می‌رسد باعث آسیب می‌شوند ناگهان توسط آمیگدال ردیابی می‌شوند، بنابراین می‌تواند به سرعت سایر فرآیندهای مغزی را تغییر دهد و پاسخ‌های سریعی به افراد بدهد - نزدیک شوید یا اجتناب کنید.» استعدادهای ما برای قضاوت های فوری می تواند از بدو تولد حاصل شود یا از محیط اجتماعی آموخته شود." پس آیا باید به پسری که در پارکینگ است اعتماد کرد؟ مغز شما از قبل می داند.
سوال: از سخنان فریمن چه نتیجه ای می توانیم بگیریم؟
1. فرآیندهای مغز قابل تغییر نیستند.
2. آمیگدال فقط چهره مردان بد را ردیابی می کند.
3. آمیگدال در مورد صحت قضاوت ها تصمیم می گیرد.
4. توانایی قضاوت سریع را می توان به دست آورد.