متن: اندی در راه مدرسه به آرامی سوار شد و در رویاهای روز در مورد سفر ماهیگیری که پدرش به او قول داده بود، فکر می کرد. او به قدری مشغول رویاپردازی در مورد تمام ماهی هایی بود که صید می کرد که از همه چیزهای اطراف خود بی خبر بود. او سوار شد تا اینکه صدای عجیبی او را به زمان حال کشید. ایستاد و با کنجکاوی به آسمان نگاه کرد. چیزی که دید او را شوکه و وحشت زده کرد. گروه عظیمی از زنبورها آسمان را مانند ابری سیاه پر کردند و به نظر می رسید که توده وزوز با عصبانیت به سمت او می رود. اندی بدون هیچ زمانی برای تلف کردن، در جهت مخالف حرکت کرد و با عصبانیت سوار شد - اما بدون اینکه بداند چگونه از گروه فرار کند. با نزدیک شدن زنبورها، وحشت او بیشتر شد. اندی می دانست که به نیش زنبور حساس است. آخرین نیش او را در بیمارستان فرود آورد - و آن فقط یک نیش زنبور بود! ناگهان حرف پدرش به گوشش آمد. "وقتی در شرایط سختی قرار دارید، وحشت نکنید. از مغز خود استفاده کنید و راه خود را برای خروج از آن فکر کنید." در تپه ای نزدیک، او می توانست دود را ببیند که به آرامی از دودکش خانه خانواده نلسون به سمت آسمان تکان می خورد. او فکر کرد: زنبورها دود را دوست ندارند. آنها نتوانستند وارد خانه شوند. اما اندی می دانست که نمی تواند به موقع به خانه برسد. او تخمین زد که زنبورها به زودی به او خواهند رسید. ناگهان از گوشه چشمش سد کوچکی را دید که آقای نلسون از آن استفاده می کرد. از دوچرخه خود و در آب خنک شیرجه زد و در زیر سطح و دور از حشرات وحشی ناپدید شد. اندی پس از حبس نفس تا زمانی که می توانست، به دنبال هوا آمد و متوجه شد که زنبورها رفته اند. در حالی که خود را از سد بیرون می‌کشید، به سختی از شیب تپه بالا رفت و زنگ در را به صدا درآورد. خانم نلسون او را به داخل برد و به مادرش زنگ زد.
سوال: چرا اندی زودتر متوجه ازدحام زنبورها نشد؟
1. او سوار بر مدرسه بود.
2. داشت به صدای عجیبی گوش می داد.
3. او با پدرش به ماهیگیری می رفت.
4. او در فکر سفر ماهیگیری گم شده بود.