متن: جان مویر مشهور آمریکایی در سال 1898 گفت: "گرند کانیون... از نظر رنگ و عظمت معماری آن چنان غیرزمینی است که گویی آن را پس از مرگ در ستاره دیگری پیدا کرده اید." مانند Muir، کسانی از ما که در امتداد لبه ایستاده‌اند، به تعجب در مورد غیرزمینی بودن و نیروهایی که این مکان را ایجاد کرده‌اند و هنوز هم دارند تعجب می‌کنیم. پس از بیش از 100 سال مطالعه، بسیاری از چیزها هنوز مرموز هستند. امروز هزاران بازدیدکننده - بزرگ و ساده زمین - همه با روحیه شگفتی می آیند. مسافران از هر ایالت اتحادیه، از هر کشوری در اروپا و آسیا می آیند. از اعماق دره، سکوت چاه می آید. به ندرت می توانی غرش رودخانه را بشنوی، زیرا همه صداها در این خلیج فضا بلعیده می شوند. "این باعث می شود که انسان بخواهد زمزمه کند." یک بار زنی با همدمش زمزمه کرد. این سکوت، سکوت مرگ نیست. بلکه حضور است. مثل یک قطعه موسیقی عالی است. اما موسیقی ساخته شده از انسان تا اوج کار می کند و متوقف می شود. اکنون، تنها بازدیدکنندگان از حاشیه جنوبی ممکن است در یک روز به 18000 نفر برسد. برخی از این تعداد با قطار قاطر از مسیر Bright Angel Trail تا کف دره می‌روند، از رودخانه خروشان توسط یک پل معلق عبور می‌کنند و به سمت حاشیه شمالی می‌روند. اگرچه این دو رینگ تنها در 12 مایل روبروی یکدیگر قرار دارند، اما مسافت 214 مایلی با ماشین از یکی به دیگری است. همچنین نمی توانید از حاشیه شمالی دیدن کنید مگر در تابستان. حدود 1200 فوت بالاتر از حاشیه جنوبی است، در بیشتر سال به جز جولای و آگوست برف پوشیده شده است. اما روزی نیست که از حاشیه جنوبی دیدن نکنی و آفتاب را بر صورتت گرم و هوای معطر از بخور دود یک آتشگاه هندی را بیابی. جای تعجب نیست که یک نویسنده و روزنامه‌نگار آمریکایی گفت: "من یک ملحد به اینجا آمدم و یک مومن از دنیا رفتم."
سوال: اگر می خواهید از حاشیه جنوبی به حاشیه شمالی سفر کنید، کدام یک از موارد زیر برای شما مناسب نخواهد بود؟
1. با قطار.
2. توسط حیوان.
3. با ماشین.
4. پیاده.