متن: پزشکان در یک بیمارستان مرکز کادر پزشکی را تشکیل می دهند. اما آنها نمی توانستند بدون کمک تعداد زیادی از کارمندان پزشکی، مراقبت های پزشکی مؤثری را به بیماران خود ارائه دهند. از دیدگاه بیماران، کادر پرستاری از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پرستاران معمولا تا زمانی که در بیمارستان هستند با بیماران در تماس نزدیک هستند. یک پرستار به اندازه یک پزشک سال ها درس نمی خواند. با این حال، هر یک باید به طور مساوی اختصاص داده شوند. مراقبت از افراد بیمار نیاز به صبر و توجه زیادی دارد. بیشتر پرستاران روزهای طولانی کار می‌کنند و اغلب باید در ساعت‌های فرد یا در طول شب کار کنند. کادر پرستاری باید تحت نظارت سرپرستار به صورت شبانه روزی خدمات پرستاری را ارائه کرده و به نیازهای بیماران رسیدگی کند. این مسئولیت شبانه روزی ادامه دارد و بنابراین پرستاران باید در شیفت کار کنند. یک شیفت یک دوره وظیفه است که معمولاً هشت دوره است. پرستاران بخش شیفت های خود را می چرخانند. برخی به نوبت در شب کار می کنند. دیگران شیفت های عجیب و غریب کار می کنند. یک پرستار باید همیشه هوشیار باشد. او هرگز نمی تواند بی توجه باشد. این امر در تمام موقعیت های پرستاری صادق است، اما به ویژه در بخش مراقبت های ویژه صادق است. بیماران تحت مراقبت های ویژه به شدت بیمار هستند و باید همیشه تحت نظر باشند. پرستارانی که وظیفه مراقبت های ویژه را انجام می دهند، یکی از سخت ترین مشاغل را در بیمارستان دارند. خدمت به عنوان یک پرستار می تواند یک شغل بسیار مفید باشد. اما کار آسانی نیست. هر فردی برای پرستار شدن مناسب نیست. فقط افراد بسیار فداکار پرستاری را به عنوان حرفه انتخاب کرده اند.
سوال: چرا پرستاران به اندازه پزشکان سالها درس نمی خوانند؟
1. آنها بیماران را برای بیماری و جراحت درمان نمی کنند.
2. بیشتر پرستاران روزهای طولانی کار می کنند.
3. مراقبت از بیماران بیمار نیازمند صبر و توجه است.
4. اختصاصی نیستند.