متن: چند هفته پیش، یکی از دوستان Smile Groups به من PS100 هدیه داد تا با آن کارهای خوبی انجام دهم. از آن زمان، من از این پول در بریتانیا و ایالات متحده استفاده کرده‌ام و به برخی غریبه‌ها کمک کرده‌ام، و به طور کلی لبخندهای زیادی برانگیخته‌ام. آنها قلب من را گرم کردند، اما هیچ کدام به اندازه هدیه ای که فقط یک ساعت پیش تونستم بدهم، نیست. در مغازه ای بودم که کتاب های دست دوم را نگاه می کردم. اتفاقاً قفسه های کتاب در کنار قسمت اسباب بازی قرار گرفتند. بعد از چند دقیقه متوجه شدم گروهی از زنان پشت سرم ایستاده بودند. آنها بد لباس پوشیده بودند و به زبانی شبیه به زبان اروپای شرقی صحبت می کردند. هنگامی که دختر کوچک سه ساله به بخش اسباب بازی آمد، بلافاصله توجه او توسط یک اسباب بازی جلب شد. او با مادرش صحبت کرد و مادرش با توقف زبان انگلیسی از فروشنده پرسید که چقدر هزینه دارد. PS3 جواب بود. مامان از بالا به فرزندش نگاه کرد و شاید حساب کرد که هنوز چه چیزی باید بخرد و چقدر پول برایش باقی می ماند. سپس به سادگی سرش را تکان داد. کودک آنطور که ممکن است برخی از کودکان واکنش بدی نشان نداد. بدیهی است که نه گفتن برای او تجربه جدیدی نبود. اما او نتوانست این ناامیدی را از چهره اش دور نگه دارد. من مجموعاً چهار پوند در جیبم داشتم، دو سکه PS2. لحظه ای بعد ضربه ای به شانه مادر زدم و به سکه هایی که گذاشته بودم اشاره کردم و گفتم: برایش عروسک هم بخر. حوصله دیدن نتیجه نهایی را نداشتم. _ . از مغازه بیرون آمدم و به زیر آفتاب رفتم. پولی که دوستم به من داد سرمایه ای بود برای خوشبختی دنیا. تعجب کردم که آیا راهی بهتر از خریدن یک اسباب بازی برای یک دختر بچه وجود داشت که با پول کم این همه خوشبختی بدست آورد؟
سوال: نویسنده از این تجربه آموخت که .
1. بارها به مهربانی ما فکر خواهد شد
2. ما باید از پول خیریه به خوبی استفاده کنیم
3. نشان دادن مهربانی به کودکان خردسال فوق العاده است
4. مقدار کمی پول می تواند شادی زیادی را برای مردم به ارمغان بیاورد