متن: قبل از اواسط دهه 1860، تأثیر راه‌آهن در ایالات متحده محدود بود، به این معنا که این خطوط به رودخانه میسوری، تقریباً مرکز کشور، ختم می‌شد. در آن نقطه، قطارها بار، پست و مسافران خود را به قایق‌های بخار، واگن‌ها و کالسکه‌ها می‌سپردند. این بدان معنا بود که با ظهور اولین قطار، حمل و نقل واگن، مربیگری صحنه و قایق‌رانی به پایان نرسید. بلکه تبدیل به مکمل یا تغذیه شدند. هر "پایان مسیر" جدید به مرکزی برای حمل و نقل حیوانات یا حمل و نقل آبی تبدیل می شد. تأثیر عمده راه آهن این بود که مسافتی را که باید با وسایل قدیمی تر، کندتر و پرهزینه تر طی می شد، کوتاه کرد. کشتی های باربری واگن در طول دهه های 1870 و 1880 و تا دهه 1890 به فعالیت خود ادامه دادند. اگرچه مسیرهایی که دائماً در حال کوچک شدن بودند، و واگن‌ها و واگن‌ها همچنان از غرب می‌گذشتند، جایی که هنوز ریل‌ها کشیده نشده بود. آغاز یک تغییر عمده در اواخر دهه 1860 پیش‌بینی شد، زمانی که راه‌آهن اتحادیه پاسیفیک سرانجام شروع به ساختن به سمت غرب از شهر دشت مرکزی اوماها کرد تا با راه‌آهن اقیانوس آرام مرکزی که از طریق سد مهیب سیرا نوادا از کالیفرنیا به سمت شرق پیشروی می‌کرد. اگرچه پرزیدنت آبراهام لینکلن لایحه اصلی راه آهن اقیانوس آرام را در سال 1862 و نسخه اصلاح شده و از نظر مالی بسیار سخاوتمندانه تر در سال 1864 امضا کرد، ساخت و ساز کمی تا سال 1865 در اقیانوس آرام مرکزی و 1866 در اتحادیه اقیانوس آرام تکمیل شد. دلیل اصلی این تردید بود که راه‌آهنی که از میان وسعتی از بیابان، کوهستان و دشت نیمه‌خشک ساخته می‌شود، می‌تواند سود داشته باشد. به قول یک اقتصاددان، این یک مورد «شرکت پیش از موعد» بود که نه تنها هزینه ساخت، بلکه ریسک بسیار بالا نیز مانع از سرمایه گذاری خصوصی شد. در بحث لایحه راه آهن اقیانوس آرام، رئیس کمیته کنگره به صراحت اعلام کرد که بدون یارانه دولت، هیچ کس چنین سرمایه گذاری بی امیدی را انجام نخواهد داد. با این حال پیوند شرق و غرب با هم یک ضرورت ملی بود.
سوال: کلمه "یارانه" در ردیف 27 نزدیکترین معنی به _ .
1. متقاعد کردن
2. تامین مالی
3. توضیح
4. پنالتی