متن: روز بسیار سردی بود که تصمیم گرفتم اول بعد از کار یک فنجان نوشیدنی گرم بخورم. همانطور که من و همکارم، ریکی، به سمت یک کافی شاپ می رفتیم، متوجه یک آقای مسن شدم که نسبتاً بد لباس پوشیده بود که روی نیمکتی در همان نزدیکی نشسته بود. واضح است که او یخ زده بود، به ظاهر یکی از بی خانمان ها یا یکی از این افراد. ما به خط پیوستیم و منتظر ماندیم تا به ما سرویس دهند. ریکی یک اسکناس بیست دلاری به سرور داد، سه فنجان قهوه داغ سفارش داد و به سرور اشاره کرد که یکی را به پیرمرد بیرون روی نیمکت بدهد. سرور بدون درک کامل درخواست، کمی به ریکی نگاه کرد. پس از آن، تبادل نظر فوق العاده ای بین سرور و پیرمردی که نیاز به توجه داشت، انجام شد. فقط آرزو داشتم از لبخندهای هر دو صورتم عکس می گرفتم. در حالی که بعداً به این رویداد فکر می کردم، با خودم تعجب کردم که چرا ریکی خودش این عمل محبت آمیز را انجام نداده است. گمان می کنم که او در اعماق قلبش امیدوار بود که این عمل مهربانانه ممکن است دیگران را تشویق کند که برای این پیرمرد نیز کاری انجام دهند. بسیار زیبا! وقتی با شخصی به عنوان پیرمردی که نیاز به مهربانی و توجه دارد ملاقات می کنیم، راه های زیادی برای فکر کردن وجود دارد. شاید او نیاز به کمک کوچکی داشته باشد و خدا را به خاطر همکارم که دیگران را نیز به خوبی تشویق کرد، شکر می کند. اوه، اتفاقا، آخرین کلمه ای که ریکی به سرور گفت این بود: "من رفتم، اما برای لطف خدا."
سوال: چرا ریکی به خود پیرمرد لطف نکرد؟
1. پیرمرد را نمی شناخت.
2. او خیلی خجالتی بود که با غریبه ها صحبت کند.
3. سعی می کرد دیگران را تحت تاثیر قرار دهد تا مهربان باشند.
4. او می ترسید که پیرمرد کمک او را رد کند.