متن: «پانوپتیکون» مکانی است که در آن همه چیز در دید دیگران است. مقاله اخیر نیویورک تایمز "خانه و خانه" داستان مردی را نشان می دهد که در یک خانه شیشه ای زندگی می کند. هر دیوار خانه او شفاف است. او هیچ دیواری برای پنهان شدن پشتش ندارد، حتی در حمام. البته، او در منطقه ای دورافتاده زندگی می کند که دقیقاً همسایگانی ندارد که به آن نگاه کنند و تک تک حرکاتش را تماشا کنند. اما او انتخاب کرده است که بدون هیچ گونه حریم خصوصی فیزیکی در آنجا زندگی کند. خانه ای که اجازه می دهد هر عملی دیده شود. او نوعی پانوپتیکون خود را ایجاد کرده است. اصطلاح پانوپتیکون توسط جرمی بنتام در اواخر قرن هجدهم زمانی که او در حال توصیف ایده ای برای چگونگی طراحی زندان ها بود ابداع شد. سلول های زندانیان به صورت دایره ای با یک برج نگهبانی در وسط قرار می گرفت. همه دیوارها رو به مرکز قرار داشتند. دایره شیشه ای خواهد بود. به این ترتیب، سلول هر زندانی کاملاً در معرض دید نگهبانان قرار می گیرد. یا بهتر بگوییم، آنها می‌دانستند که می‌توانند تحت نظر باشند، اما چون نمی‌توانستند ناظر را ببینند، هرگز نمی‌دانستند که نگهبان واقعاً چه زمانی بر اعمال آنها نظارت می‌کند. به طور مشابه، معمول است که افراد وقتی می‌دانند تحت نظر هستند، رفتار متفاوتی از خود نشان می‌دهند. زمانی که فکر می کنیم ممکن است شخص دیگری به دنبال آن باشد، متفاوت عمل می کنیم. در این شرایط، ما کمتر خودمان هستیم. در عوض، زمانی که دیگران ما را مشاهده می کنند، همانطور که فکر می کنیم باید عمل کنیم. در جامعه سیمی ما، بسیاری از پانوپتیکون به عنوان استعاره ای برای آینده صحبت می کنند. اما از بسیاری جهات، پانوپتیکون در حال حاضر اینجاست. دوربین های مانیتورینگ همه جا هستند، و ما اغلب حتی نمی دانیم اقداماتمان در حال ضبط هستند. ما از هر کاری که به صورت آنلاین انجام می دهیم سابقه ای به جا می گذاریم. و بیشتر ما نمی دانیم که چه مقدار اطلاعات در مورد ما ثبت شده است و چه مقدار داده در دسترس منابع مختلف است. ما نمی توانیم برای جلوگیری از جمع آوری و تبادل اطلاعات انجام دهیم و فقط می توانیم امیدواریم اگر مشکلی پیش آمد بتوانیم آسیب را کنترل کنیم.
سوال: تفاوت اصلی بین پانوپتیکون زندان و پانوپتیکون در زندگی روزمره ما این است که _ .
1. زندانیان می توانند ناظران خود را ببینند، اما ما نمی توانیم
2. زندانیان می دانند که ممکن است تحت نظر باشند، اما ما اغلب نمی دانیم
3. زندانیان در پانوپتیک خود بیشتر از ما محافظت می شوند
4. زندانیان نسبت به کاربران فناوری کمتر به مسائل مربوط به حریم خصوصی توجه می کنند