متن: اسم من لورا است. در 35 سالگی بر خلاف میل فرزندانم تصمیم گرفتم در هواپیما کار کنم. بعد از اولین سفرم با هواپیما در سن پنج سالگی، آنقدر هیجان زده شدم که رویای به دست آوردن بال در هواپیما را داشتم. درآمد زیادی نداشتم، اما کارم را دوست داشتم. در حال پرواز از لس آنجلس به واشنگتن دی سی بودیم که به تماسی پاسخ دادم. سپس به کابین رفتم، مادر جوانی را دیدم که با پسر بچه اش دست و پنجه نرم می کرد. او به من گفت که دیگر پوشک ندارد. با غمگین ترین چشمانی که تا به حال دیده ام، ادامه داد. او گفت که دو بچه دارد، اما دیگر نمی تواند دو تا از آنها را حمایت کند. او پسرش را نزد خانواده ای در نیوهمپشایر می برد. در حالی که روبروی من ایستاده بود و گریه می کرد، ناامیدی را در چهره اش می دیدم. رفتم و از مادرهای دیگر پوشک گرفتم و یک پلیور خودم را به او دادم. بعد از اینکه زن و پسرش لباس‌هایشان را عوض کردند، با او نشستم و دستش را گرفتم و سعی کردم کمی حمایت و آرامش کنم. من می توانستم درد او و عشق او را به پسر بچه اش احساس کنم. در آن مدت مدام به فرزندانم فکر می کردم که در نیویورک منتظر من بودند. هنگامی که فرود آمدیم، با آنها به سمت پرواز بعدی رفتم، که آنها را به مقصد نهایی می رساند. زن خیلی از من تشکر کرد و من هم در جواب گفتم: از شما هم متشکرم. در این لحظه نمی توانستم صبر کنم تا به خانه برگردم و فرزندانم را ببینم.
سوال: کار لورا در هواپیما این بود که _ .
1. به خلبان کمک کنید تا هواپیما را مدیریت کند
2. به مسافران در مواقعی که در مشکل بودند کمک کنید
3. به مسافران کمک کنید تا با هواپیما ماجراجویی کنند
4. اطمینان از ایمنی هواپیما