متن: مفهوم سلامت برای افراد و گروه های مختلف معانی مختلفی دارد. این معانی نیز در طول زمان تغییر کرده است. این تغییر آشکارتر از جامعه غربی امروزی نیست، زمانی که مفاهیم سلامت و ارتقای سلامت به چالش کشیده شده و به روش های جدیدی گسترش می یابد. در بسیاری از تاریخ اخیر غرب، سلامت تنها به معنای فیزیکی تلقی شده است. یعنی سلامتی به عملکرد نرم مکانیکی بدن متصل شده است، در حالی که سلامتی ناشی از خرابی در این دستگاه است. سلامت به این معنا به عنوان عدم وجود بیماری یا بیماری تعریف شده است و در اصطلاح پزشکی دیده می شود. در اواخر دهه 1940 سازمان بهداشت جهانی این دیدگاه فیزیکی و پزشکی را در مورد سلامت به چالش کشید. آنها بیان کردند که سلامت یک وضعیت کامل رفاه جسمی، روانی و اجتماعی است و صرفاً عدم وجود بیماری نیست (WHO, 1946). سلامتی و فرد به صورت کلی تر (ذهن / بدن / روح) و نه فقط از نظر فیزیکی دیده می شد. دهه 1970 زمان تمرکز بر پیشگیری از بیماری و بیماری با تأکید بر اهمیت سبک زندگی و رفتار افراد بود. رفتارهای خاصی که خطر ابتلا به بیماری را افزایش می‌دهند، مانند سیگار کشیدن، عدم تناسب اندام و عادات غذایی ناسالم، هدف قرار گرفتند. ایجاد سلامت نه تنها به معنای ارائه مراقبت های بهداشتی پزشکی، بلکه برنامه ها و سیاست های ارتقای سلامت است که به مردم کمک می کند تا رفتارها و سبک زندگی سالم را حفظ کنند. در حالی که این رویکرد سبک زندگی سالم فردی به سلامت برای برخی (اعضای ثروتمند جامعه) کارساز بود، اما برای افرادی که فقر، بیکاری، کم کاری را تجربه می کردند یا کنترل کمی بر شرایط زندگی روزمره خود داشتند، سود چندانی نداشت. در طول دهه‌های 1980 و 1990، توجه به خطرات سبک زندگی به‌عنوان علت اصلی سلامت ضعیف، به‌طور فزاینده‌ای تغییر کرده است. در حالی که عوامل سبک زندگی همچنان مهم هستند، سلامت از نظر زمینه های اجتماعی، اقتصادی و محیطی که مردم در آن زندگی می کنند نیز مورد توجه قرار می گیرد. این رویکرد گسترده به سلامت، دیدگاه اجتماعی-اکولوژیکی سلامت نامیده می شود. در کنفرانس اتاوا در سال 1986، منشوری تدوین شد که مسیرهای جدیدی را برای ارتقای سلامت بر اساس دیدگاه اجتماعی-اکولوژیکی سلامت ترسیم می کرد. این منشور که به عنوان منشور ارتقای سلامت اتاوا شناخته می شود، امروزه به عنوان ستون فقرات اقدامات بهداشتی باقی مانده است. در بررسی دامنه ارتقای سلامت بیان می‌کند که: سلامت خوب منبع اصلی توسعه اجتماعی، اقتصادی و فردی و بعد مهمی از کیفیت زندگی است. عوامل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، محیطی، رفتاری و بیولوژیکی همگی می توانند به نفع سلامتی یا مضر باشند. (WHO، 1986)
سوال: دیدگاه اجتماعی-اکولوژیکی سلامت شامل حوزه های وسیع زیر است به جز _ .
1. زمینه های اجتماعی
2. زمینه های زیست محیطی
3. زمینه های اقتصادی
4. حوزه توسعه شخصی