متن: به راحتی می توان فهمید که چگونه می توان به برخی افراد کمک کرد، اما در مورد کسانی که نیازهایشان چندان روشن نیست چه می شود؟ این داستان ممکن است چندی پیش اتفاق افتاده باشد--- اما درسی بود که از آن زمان با من ماند و به من کمک کرد. روز شکرگزاری بود و من با پدر و مادرم در پناهگاهی برای نیازمندان داوطلب می شدم. ما برای هر کسی که وارد شد غذای گرم سرو کردیم. لباس هایشان کهنه و کثیف بود. سپس مردی وارد شد که هر چیزی جز نیازمند به نظر می رسید. او خوب لباس پوشیده بود. من تعجب کردم که او آنجا چه کار می کند و زمانی که برای غذا به صف پیوست فکم از تعجب افتاد. هر چی به پمپ بنزینم نزدیک تر می شد بیشتر غر می زدم . این مرد چه کار می کرد؟ مطمئناً او قرار نبود غذایی که برای آنهایی که واقعاً نیازمند بودند بخورد! بعد مادرم بی سر و صدا مرا به یک طرف برد. او گفت: "شما فکر کرده‌اید که نیازهای افرادی که به اینجا می‌آیند باید صرفاً جسمی، گرسنگی و غیره باشد. و به نظر می‌رسد این آقا هیچ کدام از این مشکلات را ندارد. اما اگر نیازهای او احساسی باشد چه؟ به راحتی، دوستان، یا فقط برای بودن در میان انسان‌ها نیاز دارد؟ سخنان او مثل یک تن آجر به من برخورد کرد! احساس کردم باید از مرد عذرخواهی کنم--- اما این کار را نکردم. حدود یک هفته بعد پناهگاه دریافت کرد کمک بزرگی از یک منبع. نمی‌توانم از خود فکر کنم که آیا از طرف آن مرد آمده است یا نه. حالا، هر وقت کسی را ملاقات می‌کنم، درس مادرم را به یاد می‌آورم و سعی می‌کنم مهربانی را به راه او بفرستم، مهم نیست که چگونه به نظر می‌رسد. نیازها همیشه اینطور نیستند. اما مهربانی همیشه باعث تفاوت می شود.
سوال: وقتی مرد خوش لباس برای غذا به صف می‌پیوندد، نویسنده چه احساسی داشت؟
1. غافلگیر شدن
2. برانگیخته
3. عصبی
4. نومید