متن: خیلی وقت پیش یک دانه بود و چون فقط یک دانه بود هیچکس متوجه او نشد. بنابراین با احساس حقارت، بذر به وجود او اهمیتی نداد. سپس یک روز باد او را بلند کرد و در زمینی باز در آفتاب پرتاب کرد. بعداً به او باران داده شد. سالها بعد مسافری را دید که در کنارش نشسته بود. او گفت: "خدایا شکرت برای این. من واقعا به استراحت نیاز دارم." "چی میگی تو؟" دانه سریع پرسید. او فکر می کرد آن مرد او را مسخره می کند. هیچ کس هرگز با او اینطور صحبت نکرد. "چه کسی صحبت کرد؟" مرد شوکه شده پرسید "این من هستم. یک دانه." "یک دانه؟" مرد به درخت بزرگ نگاه کرد. "شوخی میکنی؟ تو دانه نیستی. تو درخت تنومندی!" "واقعا؟" "بله! فکر می کنی چرا مردم به اینجا می آیند؟" "آنها برای چه به اینجا می آیند؟" "برای اینکه سایه ات را حس کنم! به من نگو که نمی دانستی در طول زمان بزرگ شده ای." لحظه ای گذشت که سخنان مسافر باعث افتخار او شد. دانه برای اولین بار در زندگی اش فکر کرد و لبخند زد. سالها شکنجه خورشید و باران بالاخره به او کمک کرد تا بزرگ شود. "اوه! این یعنی من دیگر دانه کوچکی نیستم! من در واقع به دنیا آمدم تا مردم احساس راحتی کنند. وای! این عالی است!"
سوال: بذر به اهمیت وجودش پی نبرد چون _ .
1. هیچ کس مراقب او نبود
2. او را به هوای آزاد انداختند
3. او نمی تواند بزرگ نشود
4. خودش را باور نداشت