متن: چند روز پیش از جولیا، فرماندار پسرم خواستم به اتاق کار من بیاید. "بنشین، جولیا، "گفتم، "بیا حسابمان را تسویه کنیم. حدس می‌زنم به احتمال زیاد به مقداری پول نیاز داری، اما شاید آنقدر مودب باشی که نمی‌توانی به آن اشاره کنی. حالا ما روی سی دلار در ماه توافق کردیم..." "چهل." "نه، سی. من آن را یادداشت کردم. من همیشه سی پول به فرماندارمان می دهم. خب، اوم، تو دو ماه اینجا بودی، پس..." "دو ماه و پنج روز." "دقیقا دو ماهه. یادداشت خاصی ازش کردم. این یعنی شصت دلار پیشت میاد. 9 یکشنبه بردار... میدونی که یکشنبه ها با تام کار نکردی، فقط پیاده روی کردی. و سه روز تعطیل. ... "جولیا با عصبانیت ناخن انگشتش را می جوید، صورتش قرمز بود، اما - یک کلمه. "سه روز تعطیل است، پس دوازده دلار بردار. چهار روز تام مریض بود و هیچ درسی وجود نداشت، زیرا تو فقط با دیک مشغول بودی. سه روز دندان درد داشتی و همسرم به تو اجازه داد بعد از ناهار کار نکنی. دوازده و هفت - نوزده. نوزده را بردار... که می رود. هوم... چهل و یک دلار. درست است؟ چشم چپ جولیا با سرازیر شدن اشک قرمز شد. چانه‌اش می‌لرزید؛ او عصبی سرفه کرد و دماغش را باد کرد، اما - هنوز یک کلمه. حوالی روز سال نو، یک فنجان چای و یک نعلبکی را شکستی؛ دو دلار بردار. فنجان هزینه بیشتری داشت، گنج خانواده بود، اما فراموشش کن. کی ضرر نکردم! تام از درختی بالا رفت و ژاکتش را پاره کرد، ده را با خود برد. همچنین به دلیل بی احتیاطی شما خدمتکار کفش های دیک را دزدید. شما باید مراقب همه چیز باشید! برای آن پول می گیرید. بنابراین، این یعنی پنج دلار تخفیف دیگر. دهم ژانویه ده دلار دادم." جولیا هق هق زد: "تو نکردی." "اما من آن را یادداشت کردم." "خب... اگه اینطوری بگی." «بیست و هفت از چهل و یک را بگیرید که چهارده باقی می ماند». هر دو چشمش پر از اشک بود. دانه های عرق روی بینی نازک زیبا ایستاده بود. بیچاره دختر! او در حالی که صدایش می لرزید زمزمه کرد: "فقط یک بار به من پول دادند و آن هم توسط همسرت. سه دلار، نه بیشتر." "راستی؟ الان دیدی، و من نمیدونستم! از چهارده تا سه تا بگیر... یازده برگ. اینم پولت عزیزم. سه، سه، سه، یک و یک. اینجاست!" یازده دلار به او دادم. آنها را گرفت و به جیب زد. او زمزمه کرد: "Merci(: )". از جا پریدم و شروع به قدم زدن در اتاق کردم. من از عصبانیت غلبه کردم. "برای چه، این - "مرسی"؟ من پرسیدم. "به خاطر پول." در جاهای دیگرم اصلاً چیزی به من ندادند.» "آنها چیزی به شما ندادند؟ جای تعجب نیست! من با شما شوخی کردم، یک درس بی رحمانه، فقط برای اینکه به شما یاد بدهم ... من تمام هشتاد دلار را به شما می دهم! اینجا آنها در پاکت هستند همه آماده هستند. برای تو... واقعاً می شود اینقدر بی خار بود؟چرا اعتراض نکردی؟چرا سکوت کردی؟مگر در این دنیا بی دندان و چنگال می شود --اینقدر احمق بود؟ خجالت زده لبخند زد. و من می توانستم بیان او را بخوانم "این امکان پذیر است." برای درس ظالمانه از او عفو خواستم و در کمال تعجب او هشتاد دلار به او دادم. چند بار "مرحم" کوچکش را زمزمه کرد و بیرون رفت. از او مراقبت کردم و فکر کردم: "چقدر در این دنیا له کردن ضعیفان آسان است!"
سوال: از داستان می توان فهمید که کارفرمای جولیا _ .
1. حریص اما صادق
2. بدخلق اما خونگرم
3. سختگیر اما بخشنده
4. هیچ یک از موارد فوق