متن: در راه کالیفرنیا، خانواده ام برای ناهار توقف کردند. در حالی که به سمت ورودی رستوران می رفتیم، مردی با صورت کثیف از روی صندلی پرید و در را برایمان باز کرد و دوستانه با ما احوالپرسی کرد. وقتی داخل شدند، دخترانم با صدای آهسته گفتند: مامان، او بو می دهد. بعد از اینکه ناهارمان را سفارش دادیم، توضیح دادم و به بچه ها گفتم که به آن سوی خاک نگاه کنند. با دیدن این بی ادبی واقعاً ناراحتم کرد، خواستم الگوی خوبی برای فرزندانم باشم، اما گاهی اوقات خوب بودن برایم سخت بود. وقتی وعده غذایی ما رسید، متوجه شدم که قرص های بیمار ماشین را در کامیون جا گذاشته ام. با بادترین سفر پیش رو، بچه ها به آنها نیاز داشتند، بنابراین برای آنها به ماشین برگشتم. در همان لحظه، "دربان" داشت در را برایم باز می کرد، در حالی که خارج می شدم، با صدای بلند "متشکرم" به او گفتم. وقتی برگشتم کمی صحبت کردیم. او گفت به او اجازه ورود داده نمی شود مگر اینکه غذا بخرد. برگشتم و وضعیت او را به خانواده ام گفتم. سپس از پیشخدمتمان خواستم یک سوپ و ساندویچ اضافه کند. بچه ها متحیر به نظر می رسیدند، اما وقتی گفتم دستور برای «دربان» است، لبخند زدند. وقتی زمان ادامه سفر فرا رسید، متوجه شدم «دربان» در حال لذت بردن از غذایش است. با دیدن من از جایش بلند شد و از صمیم قلب تشکر کرد. سپس دستش را برای دست دادن بلند کرد و من با سپاس پذیرفتم. ناگهان متوجه اشک در چشمانش شدم - اشک شکرگزاری. آنچه بعد اتفاق افتاد شگفتی بزرگی را برانگیخت: «دربان» را در آغوش گرفتم. در کامیون برگشتم، به فکر عمیقی افتادم. در حالی که ما نمی توانیم بسیاری از چیزها را در زندگی انتخاب کنیم، می توانیم انتخاب کنیم که چه زمانی قدردانی کنیم. من از مردی تشکر کردم که به سادگی کمک کرده بود دری به روی من باز شود، و همچنین از فرصتی که به فرزندانم یاد دادم تشکر کردم.
سوال: بچه ها در ابتدا چه برخوردی با دربان نشان دادند؟
1. دوست نداشتن
2. تعجب
3. پازل
4. علاقه