متن: شما با عجله به سمت کار می‌روید و مردی که جلوتر از شماست روی پیاده‌رو سقوط می‌کند. برای کمک می ایستید؟ در مطالعه‌ای که روی اطرافیان انجام شد، مشخص شد که برخی از افراد به جای توقف و درگیر شدن، نگاه خود را منحرف می‌کنند و به راه رفتن ادامه می‌دهند. این تمایل وجود دارد که تصمیم بگیریم که هیچ اقدامی لازم نیست.» یک روانشناس می گوید. "اولین افکاری که به ذهن شما خطور می کند اغلب شما را از ارائه کمک باز می دارد. برای اینکه اقدام کنید، باید علیه آنها کار کنید." در اینجا برخی از افکار رایج وجود دارد که ممکن است شما را از کمک کردن باز دارد. * چرا من باید یکی باشم؟ من احتمالاً شایسته ترین فرد در این جمع نیستم. ممکن است فکر کنید شخصی مسن تر یا با دانش پزشکی بیشتر باید کمک کند. * اگر واقعاً به کمک من نیاز نداشته باشد چه؟ ترس از خجالت قدرتمند است. هیچ‌کس نمی‌خواهد در مقابل دیگران احمق به نظر برسد. * هیچ کس دیگری نگران به نظر نمی رسد - این نباید مشکلی باشد. ما می توانیم افراد اطراف خود را دنبال کنیم، اما بیشتر مردم تمایل دارند احساسات خود را در جمع نگه دارند. این روانشناس می‌گوید: «اگر مشکلی را تشخیص دادید و متوجه شدید که در حال توضیح بی‌عملی هستید، خود را مجبور به توقف و ارزیابی موقعیت کنید به جای ادامه دادن. "سپس دوباره سعی کنید افراد دیگر را درگیر کنید؛ لازم نیست تمام مسئولیت مفید بودن را به عهده بگیرید. گاهی اوقات فقط باید به طرف مقابل خود برگردید و بگویید: "به نظر می رسد باید کاری انجام دهیم." یا اینکه از کسی بپرسید که آیا آمبولانسی فراخوانده شده است یا خیر و اگر نه، برای آن تماس بگیرید. هنگامی که اقدام کنید، اکثر مردم شما را دنبال خواهند کرد."
سوال: کدام فکر رایج نیست که شما را از کمک به دیگران باز می دارد؟
1. من آنقدر نیستم که بتوانم مشکل را تنظیم کنم.
2. به نظر می رسد باید کاری انجام دهیم.
3. این نباید مشکلی باشد زیرا هیچ کس دیگری نگران نیست.
4. او واقعاً به کمک من نیاز ندارد.