متن: شنبه تولد شوهرم بود ولی بیشتر وقتمون رو تو ماشین می گذروندیم. ما برای تعطیلات آخر هفته به سمت فینیکس می‌رفتیم تا تولد او را جشن بگیریم و شاهد بازی Warriors با Suns باشیم. شوهر من مرد خوش شانسی است. او نه تنها زنده مانده است تا یک تولد دیگر را ببیند، بلکه بدش نمی‌آید 200 مایل رانندگی کند تا یک بازی بسکتبال NBA را ببیند. در ماشین، تلفن همراه او با تبریک تولد خانواده و دوستانش مدام زنگ می‌خورد. او همه آنها را روی بلندگو گذاشت تا بتواند با دو دست رانندگی کند و من بتوانم به آن گوش کنم، حتی اگر تولدم نبود. در همین حین، روی سی دی پلیر، کشیش آل گرین شروع به خواندن Love and Happiness کرد. کمی موسیقی خوب یک جاده بد را بهتر می کند. چهار ساعت بعد، وارد هتل شدیم، شام خوردیم و بیرون پشت بام نشستیم و احساس خوشحالی از زنده بودنمان کردیم. آخر هفته خوبی داشتیم - خیلی خوردیم، خیلی کم خوابیدیم و Warriors، خوب، آنها شکست خوردند. اما با این حال، ارزش رانندگی را داشت. در راه خانه به فکر تولد افتادم. در خانواده ما، ما چهار را در ژانویه، چهار را در فوریه و بقیه را در طول سال جشن می گیریم. مال من هفته بعده من احساس خوشبختی کردم، مثل شوهرم، کارت و تماس و شاید چند فیلم دریافت خواهم کرد. من دیگر نیازی به هدیه ندارم وقتی به تعداد من تولد دیده اید، تنها هدیه ای که واقعاً می خواهید این است که یک تولد دیگر را ببینید. تولدها نشانه های مایل در مسیر زندگی هستند. آنها به ما می گویند که چقدر جلو آمده ایم، اما نه اینکه چقدر پیش رفته ایم. زندگی بیشتر از یک مقصد یک سفر است. مهم این است که چه کسی را به عنوان همسفر انتخاب می کنیم، و هر چند وقت یکبار می توانیم عقب بنشینیم و از سواری لذت ببریم.
سوال: نویسنده واقعاً چه نوع هدیه تولدی را می خواهد؟
1. آرزوی یک سال دیگر زندگی کردن
2. تماس ها و کارت های دوستان.
3. یک بازی زنده NBA
4. ویدئوهایی از دوستان و خانواده.