متن: آمدن من از آن سوی پارکینگ چیزی بود که جامعه آن را یک تلقی می کرد. از نظر ظاهری او، او نه ماشین داشت، نه خانه، نه لباس تمیز و نه پول. این یکی از آن زمان‌های "نمی‌خواهم اذیت شوی" بود. فکر کردم: «امیدوارم از من پولی نخواهد». او نیامد. آمد و لبه سنگفرش روبروی ایستگاه اتوبوس نشست، اما به نظر نمی رسید پول کافی برای سوار شدن به اتوبوس داشته باشد. بعد از چند دقیقه صحبت کرد. او گفت: "این یک ماشین بسیار زیبا است." ژنده پوش بود اما هوای وقار در اطرافش بود. ریش بلوند بد رشد شده اش بیشتر از صورتش گرم نگه می داشت. گفتم: "ممنون" و به پاک کردن ماشینم ادامه دادم. او در حین کار بی سر و صدا همانجا نشست. درخواست پولی که انتظار می رفت هیچ وقت به دستم نیامد. همانطور که سکوت بین ما بیشتر شد، چیزی از داخل گفت: "از او بپرس که آیا به کمکی نیاز دارد؟ " مطمئن بودم که "بله" خواهد گفت اما به ندای درونی وفادار ماندم. "آیا به کمکی نیاز داری؟" من پرسیدم. او با سه کلمه ساده پاسخ داد که هرگز فراموش نخواهم کرد. ما اغلب در مردان و زنان بزرگ به دنبال حکمت می گردیم. ما آن را از کسانی که تحصیلات عالیه و دستاوردها دارند انتظار داریم. من جز یک دست کثیف دراز شده انتظار نداشتم. او سه کلمه را گفت که تکان داد. من "مگر همه ما نیستیم؟" او گفت.
سوال: چرا نویسنده ماشینش را قبل از مرکز خرید پارک کرد؟
1. چون می خواست همسرش را بردارد.
2. چون می خواست ماشینش را به رخ بکشد.
3. چون می خواست ماشینش را پاک کند.
4. چون می خواست خرید کند.