متن: روستایی در هند بود. مردم فقیر بودند. با این حال، آنها ناراضی نبودند. بالاخره اجدادشان قرن ها به همین شکل زندگی می کردند. سپس یک روز، عده ای از بازدیدکنندگان از شهر آمدند. آنها به روستاییان گفتند که در جای دیگری افرادی هستند که دوست دارند پاهای قورباغه بخورند. با این حال، آنها قورباغه کافی برای خود نداشتند و بنابراین می خواستند از جاهای دیگر قورباغه بخرند. این مثل پول بیهوده به نظر می رسید. میلیون ها قورباغه در مزارع اطراف وجود داشتند و برای روستاییان هیچ فایده ای نداشتند. تنها کاری که باید انجام می دادند این بود که آنها را بگیرند. توافق حاصل شد و بچه ها برای صید قورباغه ها به مزارع فرستاده شدند. هر هفته یک کامیون از راه می رسید تا صید را جمع کند و پول را تحویل دهد. برای اولین بار مردم توانستند رویای آینده ای بهتر را ببینند. اما این رویا زیاد دوام نیاورد. این تغییر در ابتدا به سختی مورد توجه قرار گرفت، اما به نظر می‌رسید که محصولات آنقدر خوب عمل نمی‌کنند. نگران‌کننده‌تر این بود که بچه‌ها بیشتر مریض می‌شدند، و به نظر می‌رسید که اخیراً حشرات بیشتری در اطراف وجود داشته‌اند. روستاییان تصمیم گرفتند که نمی توانند فقط منتظر بمانند تا محصولات زراعی و ضعیف شدن بچه ها را ببینند. آنها باید از پول به دست آمده برای خرید آفت کش ها و داروها استفاده کنند. به زودی پولی باقی نماند. سپس مردم متوجه شدند که چه اتفاقی می افتد. این قورباغه بود. آنها بی فایده نبودند. آنها کار مهمی انجام می دادند - خوردن حشرات. اکنون با کشته شدن تعداد زیادی قورباغه، حشرات با سرعت بیشتری در حال افزایش بودند. آنها به قورباغه آسیب می رساندند. محصولات زراعی و گسترش بیماری ها اکنون مردم هنوز فقیرند. اما عصرها در میدان روستا می نشینند و به صدای حشرات و قورباغه ها گوش می دهند. این صداهای شب اکنون معنای عمیق تری دارند. (2010*,A)
سوال: چرا اهالی روستا با فروش قورباغه موافقت کردند؟
1. قورباغه ها پول آسانی داشتند.
2. برای خرید دارو به پول نیاز داشتند.
3. آنها می خواستند بازدیدکنندگان را راضی کنند.
4. قورباغه ها خیلی سر و صدا کردند.