متن: پدرم یک بار به بیماری مبتلا شد، اما خوشبین بود. او می خواست کاری کند تا خودش را مشغول کند، بنابراین در بیمارستان کودکان داوطلب شد. گاهی یکی دو تا بچه می مردند. در این هنگام به والدین دلشکسته فرزندان می گفت که با فرزندانشان در بهشت خواهند بود و در آنجا از آنها مراقبت خواهد کرد. دختری مبتلا به بیماری بود که او را از گردن به پایین فلج کرد. او نمی توانست کاری انجام دهد. پدرم تصمیم گرفت با عشق واقعی به او کمک کند. او شروع به دیدن او کرد، رنگ، قلم مو و کاغذ آورد. شروع به گذاشتن قلم مو در دهانش کرد تا نقاشی کند. او از دستانش استفاده نمی کرد. هر وقت می توانست به او سر می زد و برایش نقاشی می کشید. او گفت: "وقتی تصمیم خود را برای انجام آن تصمیم گرفتید، می توانید انجام دهید." در نهایت، او شروع به نقاشی با استفاده از دهان خود نیز کرد. بعداً پدرم بهبود یافت و سر کار برگشت. او در پیشخوان داوطلبان در بیمارستان کار می کرد. یک روز متوجه باز شدن در ورودی شد. دختر کوچکی که فلج شده بود وارد شد. داشت راه میرفت! پدرم را محکم در آغوش گرفت و عکسی را که با دستانش انجام داده بود به او داد. در پایین نوشته شده بود: "از اینکه به من کمک کردید دوباره راه بروم متشکرم!" پس از آن پدرم اغلب می گفت عشق از پزشکان قدرتمندتر است.
سوال: چرا پدر نویسنده هنگام نقاشی برای دختر از دستانش استفاده نمی کرد؟
1. او در نقاشی خوب نبود.
2. طعم رنگ را دوست داشت.
3. می خواست به دختر امید بدهد.
4. او هنرمندی با تجربه بود.