متن: وقتی سوار اتوبوس شماره 151 می شوم خورشید می درخشد. ما مسافران با لباس های سنگین کنار هم نشسته ایم. هیچ کس صحبت نمی کند. این یکی از قوانین نانوشته شیکاگو است. اگرچه هر روز چهره‌های مشابهی را می‌بینیم، اما ترجیح می‌دهیم پشت روزنامه‌هایمان پنهان شویم. این پدیده قابل توجه است: افرادی که خیلی نزدیک به هم می نشینند از آن صفحات نازک کاغذ روزنامه برای حفظ فاصله استفاده می کنند. با نزدیک شدن اتوبوس به مایل باشکوه، ناگهان صدایی به گوش می رسد: «توجه! اوراق جغجغه می کنند. جرثقیل گردنی . "این راننده شما صحبت می کند." به پشت سر راننده نگاه می کنیم. صدایش اقتدار دارد. "همه شما اوراق خود را بگذارید." کاغذها هر بار یک اینچ پایین می آیند. راننده منتظر می ماند. کاغذها تا می شوند و روی دامان ما قرار می گیرند. "حالا، بچرخ و رو به فرد کناری خودت برو. برو جلو." به طرز شگفت انگیزی، همه ما این کار را انجام می دهیم. با این حال، هیچ کس لبخند نمی زند. با زنی مسن روبرو می شوم که سرش را محکم در روسری قرمز پیچیده است. تقریبا هر روز میبینمش چشمان ما به هم می رسند. منتظر سفارش بعدی راننده هستیم و پلک نمی زنیم. "حالا، بعد از من تکرار کن..." این فرمانی است که با صدای گروهبان مته ارائه شده است. "صبح بخیر همسایه!" صدای ما ضعیف و ترسو است. برای بسیاری از ما، این اولین کلماتی است که امروز گفته ایم. اما ما آنها را در همان لحظه مثل بچه های مدرسه به غریبه های کنارمان می گوییم. ما لبخند می زنیم و نمی توانیم جلوی آن را بگیریم. ما گفته ایم؛ سد شکسته شده است صبح بخیر همسایه بالاخره آنقدرها هم سخت نیست. برخی از ما آن را تکرار می کنیم. دیگران دست می دهند. خیلی ها می خندند. راننده اتوبوس دیگر چیزی نمی گوید. او نیازی ندارد. حتی یک روزنامه هم برنمی گردد. من صدای خنده را می شنوم، صدای گرمی که قبلاً در اتوبوس شماره 151 نشنیده بودم. این روز بهتر از همه روزها شروع می شود.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن صحیح است؟
1. مسافران اتوبوس شلوغ آنقدر غرق در خواندن روزنامه هایشان شده بودند که هیچ کس حرفی نمی زد.
2. وقتی راننده اتوبوس چیزی نگفت، مسافران دوباره بلند شدند و روزنامه هایشان را خواندند.
3. مسافران در ابتدا دستورات راننده را رعایت نکردند.
4. مسافران از نظر جسمی به هم نزدیک بودند اما از نظر روحی در فاصله وحشتناکی از یکدیگر نگه داشتند.