متن: اکنون دنیای من این است. این تمام چیزی است که برای من باقی مانده است میبینی من پیر شدم و من مثل گذشته سالم نیستم. من لزوما از آن راضی نیستم، اما آن را می پذیرم. گاهی یکی از اعضای خانواده ام به دیدن من می آید. او برای من گل یا یک هدیه کوچک می آورد، شاید یک سری دمپایی - من هشت جفت دارم. و سپس آنها به دنیای بیرون باز خواهند گشت و من دوباره تنها خواهم بود. اوه، افراد دیگری اینجا در خانه سالمندان هستند. ساکنان، ما را صدا می زنند. اکثریت در سن من هستند. من 84 سال دارم. خیلی ها روی ویلچر هستند. افراد خوش شانس در حال عبور هستند - یک لگن شکسته، یک قلب بیمار، چیزی آنها را برای توانبخشی به اینجا آورده است. وقتی خوب شدند به خانه می روند. کمک در اینجا اساساً بسیار خوب است، اگرچه جابجایی زیادی از کارکنان وجود دارد. درست زمانی که با کسی راحت می شوم، او به کار دیگری می رود. میفهمم، متوجه هستم، درک میکنم. این بهترین شغل برای داشتن نیست. من از بعضی از اتفاقات فیزیکی که برایمان می افتد خیلی خوشم نمی آید. من زیاد به پوشک اهمیت نمیدم . به نظر می رسد کنترلی را که در دوران کودکی به دست آورده بودم، از دست داده ام. تفاوت این است که من آگاهم و خجالت می کشم، اما کاری از دستم برنمی آید. من سه فرزند دارم و می دانم که تمیز کردن پوشک دیگران خوشایند نیست. شوهرم وقتی بچه ها را عوض می کرد ماسک گاز می زد. کاش الان یکی داشتم به نظر شما چرا هنگام صحبت با من، کارکنان اصرار دارند که با من صحبت کنند؟ انگلیسی می فهمم. من لیسانس موسیقی دارم و مدرس معتبر هستم. الان کلمات زیادی می شنوم که به «ی» ختم می شوند. نیازی نیست کسی صورت خود را مستقیماً در مقابل صورت من قرار دهد و صدای خود را با آن کلمات "y" بلند کند. گاهی اوقات بیشتر طول می کشد تا یک معنی در آن فرو رود. گاهی اوقات وقتی حوصله ام سر می رود ذهنم به هم می ریزد. اما نیازی به فریاد زدن نیست. دوست دارم دوباره برای صرف غذا بیرون بروم یا سفر کنم. من دوست دارم به کلیسای خودم بروم و با گروه کر خودم بخوانم. من دوست دارم به دوستانم سر بزنم. اکثر آنها اکنون رفته اند یا در "خانه های" متفاوتی به انتخاب فرزندانشان هستند. من دوست دارم یک بازی خوب بریج انجام دهم، اما به نظر می رسد هیچ کس در اینجا خیلی خوب تمرکز ندارد. بچه هایم مرا به خاطر صلاح خودم اینجا گذاشتند. آنها گفتند که می توانند مرتباً به من سر بزنند. اما آنها زندگی خود را دارند که باید ادامه دهند. به نظر عادی می رسد. من نمی خواهم سربار باشم. آنها این را می دانند. اما من دوست دارم آنها را بیشتر ببینم. یکی از آنها اینجا در شهر است. تا جایی که می تواند بازدید می کند. چیز دیگری که من پذیرفتن آن را آموخته ام از دست دادن حریم خصوصی است. اغلب اوقات وقتی هم اتاقی ام - تصور کنید هم اتاقی من در سن من است - در اتاق تلویزیون باشد، در را می بندم. من قدردان زمان برای خودم هستم و معتقدم که حداقل آن ادب را به دست آورده ام. در حالی که نشسته‌ام و فکر می‌کنم یا می‌نویسم، یکی از دستیاران همیشه بدون اطلاع در را باز می‌کند و طوری وارد می‌شود که انگار من آنجا نیستم. گاهی اوقات او حتی کشوهای من را باز می کند و شروع به جستجو در اطراف می کند. آیا من نامرئی هستم؟ آیا حق احترام و کرامت خود را از دست داده ام؟ من هنوز یک انسان هستم. دوست دارم با من مثل یک نفر رفتار شود. برای کمی خلوت یا چرت به اتاق نیمه خصوصی من برگرد. من به استراحت زیبایی خود نیاز دارم. شرکت ممکن است امروز بیاید امروز چیست، دوباره؟ بعد از ظهر به اوایل غروب کشیده می شود. این زمان مورد علاقه من در روز بود. همه چیز رو به باد می رفت. کفش هایم را در می آوردم. پاهایم را روی میز قهوه خوری بگذار. یک بطری چابلیس را باز کن و از ثمره کار روزانه ام با شوهرم لذت ببر. او رفته است. سلامتی من هم همینطور. این دنیای من هست.
سوال: نویسنده مقاله خود را با لحنی از _ .
1. کرامت
2. غمگینی
3. ناامیدی
4. گیجی