متن: بهار گذشته، من خوش شانس بودم که برای شرکت در یک برنامه مطالعاتی تبادل انتخاب شدم. لحظه ای که به پاریس رسیدم، توسط یک زوج فرانسوی خوب که قرار بود والدین میزبان من شوند، از من استقبال کرد. کمی از زبان فرانسوی که در دبیرستان خوانده بودم از دهانم بیرون می آمد. صحبت کردن به این زبان فقط در طول این اصطلاح طبیعی تر می شود. در فرودگاه همگی سوار ماشین این زوج شدیم و سفر به سمت خانه شهری آنها را آغاز کردیم. کل راه را با هم صحبت کردیم و با هم آشنا شدیم. هر روز بعد از آن، من با آن دو نفر صبحانه می خوردم و سپس همه راه های خودمان را برای آن روز می رفتیم. عصر، مادر میزبانم برای ما سه نفر شام خوشمزه درست می کرد. تجربه‌ام هیجان‌انگیز بود تا اینکه خبر تکان‌دهنده‌ای از هماهنگ‌کننده برنامه‌ام دریافت کردم: یک مرگ در خانواده والدین میزبانم رخ داده بود و آن‌ها باید برای چند هفته دور می‌رفتند تا با تمام کارهایی که از مرگ ناشی می‌شد، کنار بیایند. آن روز بعد از ظهر، مجبور شدم از خانه یک خانواده بیرون بروم و به خانه دیگری بروم. هماهنگ کننده به من گفت که یک هم اتاقی خواهم داشت و از من پرسید که آیا دوست دارم یک اتاق خواب را با یک انگلیسی زبان به اشتراک بگذارم. برای اینکه به زبان مادری ام صحبت نکنم، خواستم با هم اتاقی انگلیسی زبانم قرار نگیرم. وقتی به اتاق جدیدم رسیدم، خودم را به هم اتاقی جدیدم پائولو برزیلی همسن خودم معرفی کردم که با تعجب متوجه شدم یکی از سی دی های مورد علاقه ام را روی کامپیوترش می نوازد! در عرض چند ساعت، ما می دانستیم که تا پایان ترم دوستان خوبی خواهیم بود. من فرانسه را با داستان‌های زیادی ترک کردم، بنابراین وقتی مردم از من می‌پرسند قسمت مورد علاقه‌ام در سفر چیست، همیشه درباره دوست برزیلی‌ام پائولو و روزهای هفته در کلاس، شب‌های هفته در شهر و تعطیلات آخر هفته در حال کاوش در فرانسه که با هم لذت می‌بردیم می‌شنوند. من یک برنامه مبادله را به هر کسی که می خواهد فرهنگ های خارجی را تجربه کند و دوستی های معنی دار پیدا کند توصیه می کنم.
سوال: در مورد نویسنده چه می آموزیم؟
1. او قبل از ورود به پاریس به زبان فرانسه خوب بود.
2. مدتی در فرانسه تحصیل کرد.
3. او با تاکسی به خانواده میزبان خود رسید.
4. او آخر هفته ها در فرانسه بسیار سخت کار می کرد.