متن: آیا کسی توجه کرده است که چگونه با گذشت زمان، رابطه فرد با دختران و پسران بزرگ شده خود تغییر می کند؟ من مدتی است که از این موضوع آگاه هستم اما کاملاً مطمئن نیستم که چگونه با آن کنار بیایم. برای مثال سینک آشپزخانه را در نظر بگیرید. پس از یک دور هم جمعی خانوادگی در محل من، به داخل آشپزخانه رفتم تا کیت را پیدا کنم، دخترم با دقت سینک را تمیز می کند. "این کار را نکن، برای چه این کار را می کنی؟" گفتم از انتقاد پنهان ناراضی هستم. او گفت: "مامان، وقتی سینک را تمیز می کنی واقعا باید عینکت را بزنی. پشت شیر اینجا سیاه بود!" اما این فقط چیزهایی مانند سینک آشپزخانه نیست. بار دیگر کیت آمد تا مرا برای ناهار ببرد. او به من نگاه کرد و سپس پرسید: "مامان، چرا وقتی موهایت خاکستری است از مداد ابرو قهوه ای استفاده می کنی؟" یک خاطره ناگهانی از او، 14 ساله، که به اولین مهمانی مختلط خود می‌رفت، دوباره سرازیر شد. برای خداحافظی وارد شده بود. یک لحظه فکر کردم او تصادف کرده است. هر دو چشم سیاه بود. به یاد دارم که پیشنهاد دادم شاید کمی آرایش چشم کمتر موثرتر باشد. حالا به او گفتم: "قبلا موهایم قهوه ای بود." "بیهوده به نظر می رسد." خانم منزیس ابروهای تیره با موهای خاکستری داشت. "بله، اما شما خانم منزیس نیستید؟" او پیروزمندانه گفت، گویی این حرف او را ثابت کرد. اما یک رویداد اخیر باعث شد متوجه شوم که واقعاً باید کاری کرد. او چند هفته قبل از ازدواج چند بار برگشته بود. یک روز عصر برای یک قرار شام بیرون رفتم. وقتی همسفرم مرا جلوی در گذاشت، حدود ساعت 2 صبح بود. وقتی وارد شدم، چهره ای عصبانی با لباس خواب سفید جلوی من را گرفت. "خب، این چه ساعتی از شب است که به خانه می آیی؟" او داد زد. "کجا بودی؟ من نگران مریض بودم!" سایه های گذشته برمی گردند تا مرا آزار دهند. اما با همه اینها چه کنم؟ هیچی، احتمالا شاید به هر حال، این فقط مرحله ای باشد که جوانان از آن عبور می کنند.
سوال: بعد از این همه اتفاق مادر چه احساسی دارد؟
1. بهت زده.
2. مغرور.
3. حسود.
4. سردرگم.