متن: تصور کنید بدن شما مانند خانه‌ای است که در آن زندگی می‌کنید. هر روز خانواده‌تان آشغال ایجاد می‌کنند. زباله ها جمع می شوند تا زمانی که برای جمع آوری زباله هفتگی خارج شوند. حالا می‌گویید سه کیسه زباله ریخته‌اید، اما چون یکی از جمع‌آوران مریض بود، فقط دو کیسه جمع‌آوری می‌شود. کیسه باقیمانده را داخل می برید تا هفته آینده دوباره بیرون بیاورید. هفته بعد شما سه کیسه دیگر، به علاوه کیسه های باقیمانده هفته گذشته را می پوشید. اما باز هم فقط دو کیسه جمع آوری می شود. تصور کنید این چرخه در هفته های بعد تکرار می شود. این یک توضیح ساده از اتفاقاتی است که وقتی کلیه‌های شما به خوبی کار نمی‌کنند، برای بدن شما اتفاق می‌افتد. بدن شما به طور کامل از مواد زائد تخلیه نمی شود. سایر نواحی بدن مانند فشار خون و تولید گلبول های قرمز تحت تأثیر قرار می گیرند و فرآیند _ که ممکن است منجر به نارسایی کلیه شود آغاز می شود. این غیر معمول نیست که افراد قبل از بروز هر گونه علائمی، تا 90 درصد از عملکرد کلیه خود را از دست بدهند. ممکن است هیچ علامت هشدار دهنده ای وجود نداشته باشد. این امر تشخیص زودهنگام را دشوار می کند. وظیفه اصلی کلیه حذف سموم و آب ناخواسته از خون ما است. کلیه های ما روزانه به طور متوسط 200 لیتر خون پاک می کنند. نارسایی کلیه ممکن است یک فرآیند تدریجی و بی صدا باشد، زیرا هیچ درد ظاهری وجود ندارد. تحقیقات نشان می دهد که بیش از 25 درصد از بیمارانی که نیاز به دیالیز دارند، قبل از اینکه مجبور به انجام دیالیز شوند به متخصص کلیه مراجعه نمی کنند. برخی از عوامل خطر بیماری کلیوی مانند سن و ساختار ژنتیکی خارج از کنترل ما هستند. با این حال، برخی تغییرات در شیوه زندگی ممکن است به جلوگیری از آسیب کلیوی کمک کند. دو عامل خطر اصلی برای بیماری کلیوی، دیابت و فشار خون بالا، در چند دهه اخیر در حال افزایش بوده است. که عوامل خطر بالقوه برای بیماری کلیوی هستند.
سوال: ما می توانیم استنباط کنیم که وقتی علائم مربوط به کلیه های خود را پیدا کنیم، _ .
1. نارسایی کلیه شروع می شود
2. کلیه ها هنوز هم می توانند به درستی کار کنند
3. ما حدود 10 درصد از عملکرد کلیه را از دست داده ایم
4. ممکن است کلیه ها به طور جدی آسیب دیده باشند