متن: زمان هیچ وقت برایم اهمیتی نداشت تا اینکه ساعتی از پدرم دریافت کردم که زندگی مرا سامان داد و مسئولیت پذیرترم کرد. من این هدیه را در یک روز خاکستری دریافت کردم. باید ساعت 9 صبح به فرودگاه می رفتم تا علی دایی را بردارم و به خانه پدرم ببرم. با این حال، من دیر آمدم زیرا با دوستانم رفت و آمد داشتم. بعداً همان روز، حوالی ساعت 11 صبح، یاد عمویم افتادم، اما خیلی دیر رسیدم. او قبلاً از فرودگاه خارج شده بود و با تاکسی به خانه پدرم رفته بود. ساعت 14 همان روز به خانه پدرم رسیدم و به چهره پدر عصبانی نگاه کردم. احساس شرمندگی کردم. بعد از اینکه به پدر عصبانی و عموی خسته ام سلام کردم، پدرم از من خواست که کنارش بنشینم و این ساعت را به من هدیه داد. سپس او پرسید: "اریک، آیا امروز با دوستانت خوش گذشت؟" جواب دادم: بله پدر و از اینکه عمویم را نگرفتم متاسفم. گفت: کاری که کردی خیلی خوب نبود و باید از کارت پشیمان بشی. شرمنده شدم. "پدر، من هرگز آن را دوباره انجام نمی دهم. قول می دهم." سپس او پاسخ داد: "امیدوارم امروز چیز مهمی یاد گرفته باشید و این ساعت برای شما یادآوری باشد." او به من گفت این ساعت را بردار و به عنوان سازمان دهنده زندگیم از آن استفاده کنم. آن روز یک درس بسیار مهم از پدرم آموختم: به زمان احترام بگذارم و هرگز برای ملاقات با کسی دیر نکنم. این ساعت برای من مهم است، نه به خاطر قیمتش، بلکه به خاطر درسی که از آن گرفتم.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. یک ساعت خاص
2. زمان مهم است
3. چگونه به موقع باشیم
4. پدر من و ساعت او