متن: شیشه ترشی، همانطور که یادم می آید، کنار کمد اتاق خواب پدر و مادرم نشست. وقتی پدر برای خواب آماده می‌شد، هر سکه‌ای را که در جیب‌هایش بود داخل شیشه می‌اندازد. همانطور که آنها سقوط کردند، آنها با صدای جیر جیر شاد فرود آمدند. هر وقت ظرف پر می شد، بابا سکه ها را جمع می کرد. هر بار که جعبه سکه های غلتان شده را روی پیشخوان بانک به سمت صندوقدار می کشید، با افتخار لبخند می زد و می گفت: «همه چیز برای دانشگاه پسرم». ما همیشه هر سپرده را با توقف برای بستنی جشن می گرفتیم. پدر سکه های پول خرد را به من نشان می داد و می گفت: "وقتی به خانه رسیدیم، دوباره شروع به پر کردن شیشه می کنیم." او همیشه به من اجازه می داد اولین سکه ها را در کوزه خالی بیندازم. او گفت: «شاید مجبور شوید با تغییری کم به دانشگاه بروید. "اما شما به آنجا خواهید رسید." سالها گذشت، به دانشگاه رفتم، ازدواج کردم و مشغول به کار شدم. یک بار هنگام ملاقات با والدینم متوجه شدم کوزه از بین رفته است. به هدف خود عمل کرده بود. پدرم مرد کم حرفی بود و هرگز در مورد ارزش های عزم، استقامت یا ایمان به من سخنرانی نکرد. کوزه به من چیزهایی را بسیار بهتر از گلی ترین کلماتی که می توانست انجام دهد به من آموخت. به زودی دخترم جسیکا به دنیا آمد. کریسمس آن سال را با پدر و مادرم گذراندیم. بعد از شام، مامان و بابا کنار هم نشستند و به نوبت اولین نوه خود را در آغوش گرفتند. وقتی جسیکا شروع به گریه کرد، همسرم سوزان او را از آغوش پدر گرفت تا او را در اتاق پدر و مادرم بگذارد. سوزان در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود برگشت و مرا به داخل اتاق برد. او به آرامی گفت: "ببین." در کمال تعجب، آنجا، کنار کمد، شیشه ترشی قدیمی، که انگار هرگز برداشته نشده بود، ایستاده بود، ته آن از قبل با سکه پوشانده شده بود. به سمت آن رفتم، جیبم را فرو کردم و چند سکه بیرون آوردم. من که از احساسات خفه شده بودم، آنها را داخل شیشه انداختم. وقتی سرم را بلند کردم، بابا آرام به داخل اتاق لغزیده بود. چشم‌هایمان قفل شد، اما هیچ‌کدام از ما حرف نمی‌زدیم، چون می‌دانستیم چیزی نباید گفت.
سوال: شیشه ترشی در مقاله نشان دهنده _ .
1. توصیه والدین
2. هدف فرد در زندگی
3. عزم برای رسیدن به هدف
4. روابط خانوادگی سالم