متن: در دوران دبیرستان، مهمترین چیز این بود که در رقص شب جمعه چه لباسی می پوشیدم و چه کسی را می بردم. اگرچه در مورد دانشگاه صحبت می شد، اما این کمترین نگرانی من بود. وقتی کلاس هشتم را فارغ التحصیل می کردم و دبیرستان را شروع می کردم، برادر بزرگترم کلاس دوازدهم را فارغ التحصیل می کرد و وارد کالج می شد. برای فارغ التحصیلی، کارتی به من داد که در آن نوشته بود: «از چهار سالت لذت ببر...، زود می گذرند». یادم می آید آن موقع حرفش را باور نکردم، اما به گذشته نگاه می کنم...، حق با او بود. آن چهار سال شخصیت من را شکل داد، مرا به حد خود رساند و مرا تشویق کرد که بالغ شوم. با این حال، آنقدر در دوران راهنمایی و دبیرستان کاملاً جذب شده بودم که وقتی کسی از دانشگاه صحبت می کرد، آن را کنار گذاشتم. من آماده نبودم که منطقه راحتی خود را ترک کنم که تمام دوستان نزدیکم را کنار هم داشته باشم و بدانم هر روز چگونه خواهد بود. مطالعه کاری بود که من فقط پس از اجرای رقص نیمه وقت خود انجام دادم. من می دانستم که والدینم می خواهند من به دانشگاه بروم، بنابراین به آنها گفتم که به کالج عمومی خواهم رفت و نگران نمرات SAT خود نبودم. وقتی سال آخرم گذشت و همه فارغ التحصیل شدند و به کالج خودشان رفتند، من شروع کردم به این که ای کاش من هم همین کار را می کردم. دوستانم دور از خانه زندگی می‌کردند، با افراد جدید ملاقات می‌کردند، مکان‌های جدیدی را کشف می‌کردند، و من در خانه زندگی می‌کردم و هر روز به کلاس درس می‌رفتم و برمی‌گشتم. دقیقا مثل دبیرستان به نظر می رسید. ازش متنفر بودم! من فکر می کردم دانشگاه قرار است متفاوت باشد! چرا وقت بیشتری برای تحقیق در کالج ها نگرفتم و همین کار را انجام ندادم؟ من در نهایت عاشق کالج شدم و آرزو کردم که به جای دو سال، چهار سال فرصت داشتم تا از فضای دانشگاه لذت ببرم. توصیه من به هر کسی که به تحصیل در دانشگاه فکر می کند این است که به طور جدی در مورد آن فکر کند و همه انتخاب های خود را زودتر از موعد بررسی کند. الان فارغ التحصیل شده ام و تمام وقت کار می کنم و هر کاری می کنم تا برای یک فرصت دوباره به دوران دبیرستان برگردم!
سوال: چرا نویسنده نگران نمرات SAT خود نبود؟
1. او می خواست به کالج اجتماعی برود.
2. او هدیه ای برای رقص داشت.
3. او به خوبی برای امتحان آماده شده بود.
4. او معتقد بود که برادرش به او کمک خواهد کرد.