متن: یک کودک را مشاهده کنید؛ هر کسی انجام دهد. خواهید دید که روزی نمی گذرد که او چیزی یا چیز دیگری را پیدا نکند که او را خوشحال کند، هرچند ممکن است لحظه بعد اشک در بیاید. سپس به مردی نگاه کن؛ هر یک از ما انجام خواهد داد. متوجه خواهید شد که هفته ها و ماه ها می توانند بگذرند. به استقبال روزها چیزی جز استعفا نمی رود. یک مرد نمی تواند مانند یک کودک لبخند بزند، زیرا کودک با چشمان خود لبخند می زند، در حالی که یک مرد تنها با لب های خود لبخند می زند. این یک لبخند نیست؛ اما یک پوزخند ؛ چیزی که با طنز ارتباط دارد، اما ارتباط کمی با شادی دارد. سر هنری استوارت وکیل بود. او قطعا موفق بود. بیست سال است که از لندن به دهکده ما آمده است. به یاد آوردم حدود ده سال پیش زمانی که او را به عنوان مشاور پادشاه انتخاب کردند، من و آموس با دیدن او از قطار لندن به او تبریک گفتیم. از خوشحالی پوزخند زدیم. او فقط آنقدر بدبخت به نظر می رسید که انگار یک حکم جزایی دریافت کرده بود. زمانی که او به عنوان شوالیه لقب گرفت نیز همین گونه بود. او هرگز یک ذره لبخند نمی زد. او موفقیت خود را در دوران کودکی به دست آورد که پزشکی خود را انجام می دهد. یک روز از او پرسیدم رسیدن به همه جاه طلبی ها چگونه است؟ به گل های رزش نگاه کرد و به آبیاری آنها ادامه داد. سپس گفت: «تنها ارزش در دستیابی به جاه‌طلبی این است که بدانی ارزش دستیابی به آن‌ها را ندارند». این ماجرا را به خاطر می‌آورم، برای دیروز که از خانه‌اش رد می‌شدم و گاری‌ام را بیرون دیوار باغش کشیده بودم. بی دلیل از جاده بیرون کشیده بودم جز اینکه بگذارم اتوبوسی از کنارم رد شود. همان‌طور که نشسته بودم و لوله‌ام را پر می‌کردم، ناگهان صدای فریاد شادی را از آن طرف دیوار شنیدم. نگاه کردم. سر هنری ایستاده بود و چیزی کمتر از یک رقص جنگ قبیله ای با خلسه بی شرمانه انجام نمی داد. وقتی دید که به دیوار خیره شده ام، فریاد زد: "بیا ببین. ببین! بالاخره انجامش دادم! بالاخره انجامش دادم!" او آنجا بود و جعبه کوچکی از خاک در دست داشت. من سه شاخه کوچک از آن را مشاهده کردم. "و فقط سه نفر بودند!" گفت در حالی که چشمانش به آسمان می خندد. "سه چی؟" من پرسیدم. او پاسخ داد: سنگ هلو. "همیشه دوست داشتم سنگ های هلو را رشد دهم، حتی از کودکی، زمانی که آنها را بعد از مهمانی یا به عنوان یک مرد بعد از ضیافت به خانه می بردم. و آنها را می کاشتم و بعد فراموش می کردم کجا هستم. آنها را کاشتم. اما بالاخره من این کار را انجام دادم، و علاوه بر این، من فقط سه سنگ داشتم، و شما اینجا هستید، یک، دو، سه شاخه." و سر هنری فرار کرد و از همسرش خواست که بیاید و دستاورد او را ببیند.
سوال: این قسمت عمدتاً به ما چه می گوید؟
1. رسیدن به همه جاه طلبی ها ارزشی ندارد.
2. دستاوردهای بزرگ نمی توانند لبخندی برای افراد موفق ایجاد کنند.
3. اکثر افراد موفق دوست دارند در مورد چیزی عملی صحبت کنند.
4. گاهی اوقات خوشبختی با ساده ترین چیزها ارتباط دارد.