متن: در بقیه هفته، جو به سختی لگد زدن به فوتبال را تمرین کرد و روی هر ضربه خود تمرکز کرد. گاهی اوقات جو مستقیم به توپ ضربه می زند. گاهي باز هم گشاد مي شد. اما به نظر می‌رسید که هر چه بیشتر باور داشته باشد که می‌تواند این کار را انجام دهد، آسان‌تر بود. جو فکر کرد: "الان شوخی نیستم." "اصلا شوخی نیست!" اما یک تمرین شبیه یک مسابقه واقعی نبود و چکمه های او هنوز قدرت کافی به او نمی دادند. او باید فوراً این موضوع را به مادر و پدرش می گفت، اما البته این کار را نکرد. او همیشه از درخواست چیز خجالتی بود. در نهایت، اواخر شب قبل از مسابقه، او دیگر نتوانست خود را نگه دارد. او گفت: "بابا، من هیچ کفش فوتبال مناسبی ندارم..." بابا گفت: آه، شاید بتوانم آنجا کمکت کنم. با این سخنان، جو هیجان زده شد. چکمه های جدید! او فکر کرد. جو فکر کرد: "او برای من چکمه های جدید گرفته است! او باید آنها را برای کریسمس برای من آورده باشد." بابا رفت بالا. جو با هیجان سعی کرد پیش نمایش فوتبال را از تلویزیون تماشا کند. او البته برای منچستریونایتد یا لیورپول بازی نمی کرد، اما اکنون بخشی از همه اینها بود. بخشی از هیجان با هر ضربه ای که روی صفحه می زد، پاهایش تکان می خورد. سرش با هر وسط می لرزید. و تمام مدت، ذهنش به سمت بازی عالی خودش صبح روز بعد، با کفش‌های فوق‌العاده جدیدش می‌دوید. چند سال پیش بود که پدرش دوباره به طبقه پایین آمد. یک جفت چکمه سیاه براق بزرگ جلوی جو گذاشت. وقتی به آنها خیره شد، پسر احساس کرد که کسی یخ در مغزش ریخته است. چکمه ها افتضاح بود! "خوب، نه؟" گفت باباش جو صحبت کردن برایش سخت بود. او هرگز مانند آنها را ندیده بود. آنها کوتاه، نرم یا ... نبودند، آنها انگشتان بزرگ و مربعی سخت، میخ های بلند بزرگ و بزرگ داشتند و تا مچ پا بلند بودند. آنها چکمه های راگبی قدیمی پدرش بودند که جلا داده بودند. جو پر از ناامیدی بود. آنها چکمه های خوب و با کیفیتی بودند. و اندازه او بودند. پاهای جو نسبت به سنش بسیار زیاد بود. اما او می توانست تصور کند که همه در مدرسه چه می گویند. او در نهایت نفس نفس زد: "... باید دقیقاً اندازه من باشد." او فکر کرد: "حداقل من نمی لغزم، گل میخ ها مانند دندان های کوسه هستند!" سپس او نمی توانست به آنهایی که در پنجره های اشتون بودند فکر نکند که آرزوی به دست آوردن آنها را داشت. آن شب، او زود به رختخواب رفت، اما زیاد نخوابید، زیرا از دیر رسیدن بسیار می ترسید. او در ساعت های 1.17، 2.49، 3.37، 3.43، 4.55 بیدار شد. اعداد از صفحه بزرگ ساعت دیجیتال او پریدند. سپس 10.40! آهان!!! از رختخواب بیرون پرید. ساعت را گرفت. 6.03! 10.40 فقط یک رویا بود. ساعت هشت، وقت صبحانه، باران دیوانه‌وار می‌بارید. مامانش پیشنهاد داد: "ممکنه اخراج بشه، جو." پدرش گفت: "هرگز، مادر... مثل جیرجیرک نخواهد بود." برای متوقف کردن فوتبال چیزهای زیادی لازم است.» جو برای دهمین بار همه چیز را بررسی کرد. چکمه هایش را ته کیف بزرگش گذاشت، خیلی دور از دید. وقتی تقریباً همه از رختکن خارج شده بودند، تصمیم گرفته بود آنها را بپوشد. آن وقت همکلاسی هایش او را مسخره نمی کردند. به زودی زمان حرکت فرا رسید. "موفق باشید!" گفت مامانش بوسش کرد پدرش کتش را پوشیده بود و برای زایمان صبح آماده بود. "آسانسور به مدرسه می خواهید؟" او گفت. "امیدوارم وقتی سفر به اکلس را انجام دادم برای تماشای شما پایین بیایم." جو گفت: باشه. وقتی ون پدر او را از تپه به سمت مدرسه می برد، جو به چکمه ها فکر می کرد. اگر فقط... اما نه، او باید این نوع تفکر را متوقف می کرد. با خودش گفت چکمه ها مهم نیست.
سوال: بهترین عنوان داستان چه می تواند باشد؟
1. فوتبال جو
2. تیم فوتبال جو
3. کفش های فوتبال جو
4. رویای جو