متن: گزارش شده است که امروزه در چین، 50٪ از افرادی که وبلاگ می نویسند، این کار را به عنوان یک دفترچه خاطرات شخصی انجام می دهند و 83٪ از وبلاگ خود برای ارسال پیام به دوستان استفاده می کنند. همچنین مشخص شد که تفاوت شدید شرق و غرب وجود دارد. در مکان‌هایی مانند ایالات متحده، وبلاگ‌هایی که اطلاعاتی در مورد اخبار ارائه می‌کنند، خوانندگان بیشتری را جذب می‌کنند، اما در چین، وبلاگ‌ها به احتمال زیاد درباره به اشتراک گذاشتن احساسات شخصی هستند. به نظر می رسد وبلاگ نویسان را می توان به سه دسته تقسیم کرد: وبلاگ نویسان فناوری اطلاعات، وبلاگ نویسانی که احساسات عادی خود را ثبت می کنند و وبلاگ نویسان رسانه ای. زمانی که وبلاگ نویسی برای اولین بار شروع شد، افراد فناوری اطلاعات از مزیت فناوری برخوردار بودند و از این فرصت استفاده کردند و افکار خود را در وب قرار دادند. برخی از این افراد IT وبلاگ های خود را می خوانند. موج بعدی وبلاگ نویسان هیچ آموزشی به عنوان نویسندگی یا فناوری اطلاعات نداشتند و در مورد زندگی عادی روزمره می نوشتند. با این حال، وبلاگ نویسان رسانه، نویسندگان آموزش دیده ای مانند روزنامه نگاران و سردبیران هستند. وقتی بسیاری از وبلاگ نویسان رسانه ای ظاهر شدند، وبلاگ های روزمره اکثر خوانندگان خود را از دست دادند. وبلاگ نویسان رسانه این مزیت را دارند که می دانند چگونه از طریق کلام نوشتاری به خوبی ارتباط برقرار کنند. با این حال، وبلاگ نویسان عادی هنوز آنجا هستند و تعداد آنها در حال افزایش است. به نظر می رسد که وبلاگ نویسی روش جدیدی برای ابراز احساسات است. مردم احساس می‌کنند که دنیا به مشکلات آنها گوش می‌دهد، یا بهتر است بگوییم می‌خواند، حتی اگر آنها نباشند.
سوال: این چه نوع متنی است؟
1. یک وبلاگ
2. خاطره.
3. یک گزارش خبری
4. کتاب درسی مدرسه