متن: بیشتر صبح‌ها، صف از سحر شروع به شکل‌گیری می‌کند: تعداد زیادی زن ساکت با نوزادان به پشت، سطل‌های متعادل روی سر، و در هر دست یک کوزه پلاستیکی آبی روشن. در روزهای خوب، آنها کمتر از یک ساعت منتظر می مانند تا یک تانکر آب از مسیر خاکی عبور کند که به عنوان جاده در Kesum Purbahari، محله ای فقیر نشین در حاشیه جنوبی دهلی نو عمل می کند. روزهای بد که برق پمپ ها نیست، تانکرها اصلا نمی آیند. یک مادر جوان به نام شوبا در یکی از صبح های شنبه اخیر، با اشاره به ردیفی از سطل های پر از مایع غلیظ و کاراملی رنگ گفت: «آن آب مردم را می کشد. هر که بنوشد می میرد. آب از لوله ای بود که هزاران نفر در محله فقیرنشین مشترک بودند. زنان اغلب از آن برای شستن لباس ها و حمام کردن فرزندان خود استفاده می کنند، اما هیچ کس آنقدر ناامید نیست که آن را بنوشد. هیچ استانداردی برای مقدار آب مورد نیاز یک فرد در روز وجود ندارد، اما کارشناسان معمولا حداقل پنجاه لیتر آب را تعیین می کنند. دولت هند وعده چهل (اما به ندرت فراهم می کند). بیشتر مردم دو یا سه لیتر می نوشند - کمتر از آنچه برای شستن توالت نیاز است. بقیه معمولاً برای پخت و پز و حمام کردن استفاده می شود. آمریکایی ها روزانه بین چهارصد تا ششصد لیتر آب مصرف می کنند که بیش از سایر مردم روی زمین است. اکثر اروپایی ها کمتر از نصف آن را مصرف می کنند. زنان کسوم پوربهاری هر کدام امیدوار بودند که در آن روز صد لیتر - به ارزش دو یا سه سطل - را از بین ببرند. شبا یک شوهر و پنج فرزند دارد و این مقدار آب در یک خانواده هفت نفره زیاد نمی رود، مخصوصاً وقتی دمای هوا قبل از ظهر به صد و ده درجه می رسد. او اغلب تفاوت را با آب بطری‌شده جبران می‌کند، که قیمت آن بیشتر از آب تحویلی به روش دیگر است. گاهی فقط شیر می خرد. این یکی ارزون تره - این یکی کم ارزش تره. مانند فقیرترین مردم در همه جا، مردم محله های فقیر نشین دهلی نو درصد بسیار بیشتری از درآمد خود را نسبت به افرادی که به اندازه کافی خوش شانس در خانه ای متصل به سیستم لوله ها زندگی می کنند، صرف آب می کنند.
سوال: قسمت عمدتاً به ما می گوید _ .
1. چگونه دولت هند موفق به حل مشکل آب می شود آب آنها را تامین می کند
2. چگونه زنان در کسوم پوربهاری
3. انسان در روز چقدر آب می کند
4. که هند به شدت کمبود آب دارد