متن: رویای آمریکایی امروز چیست آنها شاید آن را رویای آمریکایی نمی نامند، اما برای قرن ها مردم در جستجوی زندگی آزادتر، شادتر و ثروتمندتر به آمریکا رفته اند. اما آیا رویای آمریکایی امروز یک مفهوم افسانه ای است یا هنوز واقعیت دارد؟ آپارتمان کوچک ایزابل بلارسکی در بروکلین پر از صدای پدرش می شود. سیدور بلارسکی یک آریا را به زبان روسی می خواند و ایزابل 90 ساله، لب هایش به رنگ قرمز ظریفی رنگ آمیزی شده است، به آرامی به سمت آهنگی که از استریوی او می آید، تکان می خورد. ایزابل با افتخار در مورد استعداد پدرش و موفقیت او به عنوان یک خواننده اپرا صحبت می کند: آلبرت انیشتین آنقدر طرفدار بود که می گوید از سیدور دعوت کرد تا او را در سخنرانی اش همراهی کند و از او بخواهد برای تماشاگران آواز بخواند. چگونگی پیدایش بلارسکی ها در آمریکا داستان خارق العاده ای است که ایزابل دوست دارد آن را تعریف کند. پیشنهاد یک کار شش ماهه توسط یک رئیس کالج مورمون، که سیدور را در حال آواز خواندن در لنینگراد دیده بود، باعث شد تا بلارسکی ها در سال 1930 از روسیه استالین فرار کنند. ایزابل می گوید: «رویای ما حضور در آمریکا بود. "آنها آن را دوست داشتند. مادرم هرگز نمی توانست به روسیه فکر کند، این دشمن او بود و پدرم، او چنین حرفه ای فوق العاده را در اینجا انجام داد." مانند نسل‌های مهاجر قبل از خود، بلارسکی‌ها در جستجوی آزادی به آمریکا آمدند - برای آنها رویای آمریکایی به معنای آزادی بود. اما ایزابل می گوید که وعده های بیشتری داده است. "رویا کار کردن، داشتن خانه و پیشرفت است. می توانید به عنوان یک سرایدار شروع کنید و صاحب ساختمان شوید." رویای آمریکایی در قانون اساسی نوشته نشده است، اما آنقدر در روح ملی ریشه دوانده است که ممکن است همینطور باشد. بسیاری به جمله دوم در اعلامیه استقلال اشاره می کنند - «حقوق غیرقابل انصراف خاصی» که شامل «زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی» به عنوان نسخه «رسمی» این عبارت است. اما در واقع در سال 1931 بود که این اصطلاح رایج شد، زمانی که مورخ جیمز تراسلو آدامز در حماسه آمریکا نوشت که رویا به معنای "زندگی بهتر، غنی تر و شادتر برای همه شهروندان ما از هر درجه است". مفهوم رویای آمریکایی ثابت نمانده است. برای مهاجران اروپایی، مانند ایزابل، که در نیمه اول قرن گذشته از آزار و شکنجه گریختند، رویا درباره زندگی بدون آزار و اذیت بود. اما جایی در اواسط قرن گذشته رویا تغییر کرد. همانطور که اقتصاد پس از جنگ آمریکا رونق گرفت، تازه واردان چیزی بیش از آزادی می خواستند - آنها نیز سهمی از رفاه را می خواستند. در دهه 1950، تبلیغات تلویزیونی زنان خانه‌دار را نشان می‌داد که با افتخار آشپزخانه‌های پر از وسایل برقی را به نمایش می‌گذاشتند. تلاش برای رهایی تبدیل به تلاش برای کوکا کولا شد. با گذشت قرن، جنبه مادی گرایانه رویا بر جنبه سیاسی غلبه کرد. دالاس و سلسله پیشنهاد کردند که این کشوری است که در آن نه تنها می‌توان ثروتمند شد، بلکه به طرز کثیفی نیز ثروتمند شد. چیان اسمیت از محرومیتی که در آمریکا به او خوش آمد گفت شوکه شد. او هفت سال پیش از دریای کارائیب وارد نیویورک شد. او که در کودکی برنامه‌های تلویزیونی بی‌پایان آمریکایی را تماشا می‌کرد، فکر می‌کرد که می‌داند وقتی خانواده‌اش به بروکلین نقل مکان می‌کنند چه انتظاری دارد. در عوض، محرومیت یکی از فقیرترین محله های نیویورک او را شوکه کرد. او می‌گوید: «فکر می‌کردم اینجا آمریکا نیست، زیرا این چیزی نیست که من در تلویزیون می‌بینم. فرانسیسکو کوریل 18 ساله نیز مانند Cheyanne جاه طلب است. او سه سال پیش از مکزیکوسیتی آمد تا به دانشگاه برود، اما نگران است که مدارس بروکلین به او تحصیلات کافی ندهند. او می‌گوید: «سیستم خراب است؛ ما نمی‌توانیم آموزش عالی را که ظاهراً می‌خواهند به ما بدهند، دریافت کنیم». در طول قرن‌ها، مهاجران آمریکا سختی‌ها و فداکاری‌های وحشتناکی را متحمل شده‌اند تا آنها و فرزندانشان بتوانند پیشروی کنند. شاید تعجب آور نباشد که اعضای گروه جوانان بوشویک از مشاغل متعدد و کم دستمزدی که والدینشان صرفاً برای پرداخت اجاره بها و گذاشتن غذا روی میز باید انجام دهند، ابراز تاسف می کنند. چیزی که شگفت‌آور است این است که این جوانان باهوش و جاه‌طلب باور ندارند که استعداد و سخت‌کوشی کافی است تا اطمینان حاصل کنند که در رویای افسانه‌ای آمریکایی خواهند دید.
سوال: چه چیزی را می توان از این متن استنباط کرد؟
1. رویای آمریکایی عمیقاً در روان ملی ریشه دارد.
2. مفهوم رویای آمریکایی در طول زمان دستخوش تغییراتی شده است.
3. اکثریت مهاجران هنوز به رویای آمریکایی اعتقاد دارند.
4. مفهوم رویای آمریکایی در دو دهه آینده بدون تغییر باقی خواهد ماند.