متن: بچه‌های عزیز، می‌خواهم در مورد شرمندگی‌ای که دیشب به من تحمیل کردید با شما صحبت کنم. اجازه دهید ابتدا خاطره تان را تازه کنم: شما، گروهی از مردان جوان متناسب، در زمین مقابل ساختمان آپارتمان من فوتبال بازی می کردید. من، یک زن جوان با ظاهری بهتر از حد متوسط، با خواربارم در امتداد پیاده رو قدم می زدم. آن وقت بود که توپت از روی حصار پرواز کرد و جلوی من افتاد. یکی از شما نزدیک شد و مودبانه پرسید که آیا من توپ را به سمت شما پرتاب خواهم کرد؟ در مبارزه با اصرار برای انداختن کیفم و دویدن با جیغ در خیابان، با اکراه موافقت کردم. اجازه دهید قبل از ادامه مطلب، چیزی را توضیح دهم که دیشب فرصت بیان آن را نداشتم: از ورزش متنفرم. به طور دقیق تر، من از ورزش هایی که با توپ همراه است متنفرم. این ناشی از عدم توانایی طبیعی من در پرتاب کردن، گرفتن و ضربه زدن است. من هم در هدف گیری بد هستم. بنابراین می توانید درک کنید که چرا من از چیزی که مطمئنم به نظر شما یک درخواست ساده خنده دار به نظر می رسد عصبی می شوم. با این حال، که می‌خواستم موافق به نظر برسم، کیف‌هایم را زمین گذاشتم، توپ را برداشتم و با چشمانی نیمه بسته، آن را تا جایی که می‌توانستم پرتاب کردم. به وسط نرده برخورد کرد و به سمت من برگشت. سعی کردم معمولی رفتار کنم، چیزی در مورد خارج از تمرین گفتم و سپس دوباره توپ را برداشتم. اگر به خاطر داشته باشید، به دستور شما، من قبول کردم که پرتاب زیر دستی را امتحان کنم. در حالی که از ظاهر لبخند می زدم، در سرم، دعا می کردم، خدایا، اوه لطفا، اوه لطفا اوه لطفا. با تمام قدرتم توپ را به سمت بالا پرتاب کردم، از اتفاق بعدی وحشت داشتم. توپ کمی بالاتر به فنس برخورد کرد و به سمت من برگشت. این همان نقطه ای است که من شروع به بحث با شما می کنم. آیا استفاده بهتر از وقت شما و من نبود، اگر همین الان دور حصار راه می رفتید و توپ را می گرفتید؟ من به وضوح در حال مبارزه بودم. لبخندهایم بیشتر و بیشتر اجباری می شد. و با این حال، همه شما همانجا ایستاده اید، بی حرکت. چون دیدم نمیخوای من رو از دردسر نجات بدی، ناامید شدم. خاطرات سافت بال دبیرستانی دوباره تکرار شد. من خیلی سعی کردم توپ را پرتاب کنم، اما فقط حدود هشت پا پیش رفت، سپس تصمیم گرفتم آن را بردارم و با توپ در دست به سمت خط پایه حرکت کنم، در حالی که پسرهای سیزده ساله آزرده بر سر من فریاد می زدند که دارم زندگی آنها را خراب می کنم. بچه ها ظالم هستند حالا که دختر بزرگی هستم، آن خاطرات را کنار زدم و برای سومین بار توپ فوتبال را برداشتم. در حالی که در داخل گریه می‌کردم، در حالی که تو با حوصله بر فراز حصار بر سر من فریاد می‌زدی، به زور می‌خندیدم. "پرتاب آن را به سبک مادربزرگ!" یکی از شما گفت "فقط کمی پشتیبان بگیرید و تمام آنچه را که دارید بدهید!" دیگری ارائه کرد. و شرم آورتر از همه، "شما می توانید این کار را انجام دهید!" می دانم که فکر می کردی تشویق می کنی، اما این فقط باعث تعمیق شرم شد. به هر حال نصیحت پرتاب توپت را پذیرفتم، پشتیبان گرفتم، کمی به عقب و جلو تکان خوردم، نفس عمیقی کشیدم و اجازه دادم پرواز کند. به لبه نرده برخورد کرد و به سمت من برگشت. من خودم را شگفت زده کردم - و مطمئنم شما هم همینطور - با فریاد زدن "لعنتی!" بعد از خودم خواستم سکته قلبی کنم و جلوی تو غش کنم تا از بدبختی رها شوم. افسوس که حمله قلبی اتفاق نیفتاد و تو همچنان منتظر نگاهم کردی، انگار که تمام شب راضی به این کار بودی. من برای شما یک جور نمایشگاه شده بودم. می‌توانستم افکار جمعی شما را احساس کنم که از طریق حلقه زنجیر حرکت می‌کنند: "آیا او واقعاً نمی‌تواند این کار را انجام دهد؟ اما منظورم این است که واقعاً؟" متأسفانه برای شما، من واقعاً بازیچه ای برای ادامه آزمایش شما نبودم. سه تلاش نافرجام برای انجام یک کار ساده در مقابل گروهی از افراد در یک بازه زمانی دو دقیقه ای برای من برای یک شب کافی بود. برای آخرین بار توپ را برداشتم، به حصار نزدیک شدم و غرغر کردم: "لطفا فقط بیا توپ لعنتی را بگیر." و شما انجام دادید. و به لطف شما، در همان لحظه تصمیم گرفتم که دیگر هرگز چیزی پرتاب نکنم، به جز نگاه های بی احترامی به افرادی که ورزش می کنند. با احترام، جن کوردری
سوال: بالاخره چه اتفاقی برای توپ افتاد؟
1. نویسنده موفق شد توپ را به عقب پرتاب کند.
2. پسر خودش توپ را پس گرفت.
3. نویسنده از شدت عصبانیت توپ را دور انداخت.
4. پسرها عصبانی شدند و بدون توپ رفتند.