متن: خدای عزیز، این چارلز است. من دوازده ساله هستم. من دارم این نامه رو تایپ میکنم گاهی نوشتن برایم سخت است. این بیماری به نام دیسگرافی است. من هم ناتوانی در یادگیری دارم، اما ضریب هوشی من 140 تست شد. مغزم حس نمی کند دستم چه کار می کند. می توانم مداد را حس کنم، اما پیام به درستی منتقل نمی شود. باید مداد را محکم تر بگیرم تا مغزم بداند که آن را در دست دارم. برای من خیلی راحت تر از نوشتن چیزها را با صحبت کردن توضیح می دهم. چیزهای زیادی وجود دارد که می توانم در ذهنم تصور کنم، اما دستانم نمی توانند آن را آنطور که من می بینم ترسیم کنند. خوبه. من شکایت نمیکنم. واقعا حالم خوبه می بینید، شما به من یک ذهن فوق العاده و یک حس شوخ طبعی عالی دادید. من در پی بردن به چیزها عالی هستم و مناظره کردن را دوست دارم. ما در کلاس بحث های خوبی داریم، و اینجاست که من واقعا می درخشم. من می خواهم وقتی بزرگ شدم وکیل شوم. می دانم که در آن خوب خواهم بود. تو به من گفتی که من را خاص کردی. تو باعث می‌شوی باور کنم که به من خواهی دید و برنامه‌هایی برای من داری که به من آینده و امید بدهی. پدر و مادرم می خواهند به من کمک کنند، بنابراین برای من یک لپ تاپ می خرند. معلم من امسال بهترین است! من اجازه دارم بسیاری از کارهایم را روی کامپیوتر انجام دهم. زندگی گاهی سخت است، اما من چالش را می پذیرم. مرسی که عاشقمی. برای همه چیز ممنونم. چارلز
سوال: پسر نامه را نوشت تا _ .
1. از بیماری خود شکایت کند
2. قدردانی خود را نشان دهد
3. به دیگران نشان دهید که باهوش بوده است
4. در مورد زندگی او صحبت کنید