متن: این اولین چمن زنی در زمستان بود -- یک روز هیجان انگیز برای هر کودک، اما نه برای بسیاری از افسار. تا الان می‌توانستم خودم را برای تعطیلات لباس بپوشم، اما امروز به کمک نیاز داشتم. خانم فینلیسون، معلم مهدکودک من در مدرسه پرنسس الیزابت در نزدیکی همیلتون، انتاریو، اولین روزهای برفی را گذرانده بود، روزهای سختی را در حرفه طولانی خود، اما فکر می‌کنم هنوز هم این یکی را به خاطر می‌آورد. موفق شدم وارد شلوار برفی پشمی ام شوم. اما من با کاپشنم سختی کشیدم چون خوب نمی نشست. این یک دست از دست دادن برادرم بود، و این باعث شد که تعجب کنم که چرا باید لباس های زشت او را بپوشم. حداقل کلاه و روسری من مال من بود و کاملاً زیبا بودند. بالاخره وقت آن رسید که خانم فینلیسون در مورد چکمه هایم به من کمک کند. با صدای آرام و مادرانه‌اش گفت: «تا آخر زمستان می‌توانی چکمه‌های خودت را بپوشی». چکمه هایم را به او دادم و پایم را بیرون آوردم. مانند اکثر کودکان، من از بزرگسالان انتظار داشتم که یک کار را انجام دهد. پس از تکان دادن ماش و هل دادن، موفق شد اولی را در جای خود قرار دهد و سپس با آهی روی دومی نیز کار کرد. من اعلام کردم: "آنها روی پاهای اشتباهی هستند." با لطفی که فقط تجربه می تواند به ارمغان بیاورد، او تلاش کرد تا چکمه ها را در بیاورد و وظیفه شادی آور پوشیدن دوباره آنها را پشت سر گذاشت. سپس گفتم: "اینها نیستند. چکمه‌های من. می‌دانی.» در حالی که چکمه‌های توهین‌آمیز را از پاهایم بیرون می‌کشید، هنوز هم کمک‌کننده و علاقه‌مند به نظر می‌رسد. وقتی آنها را پیاده کردند، گفتم: «آنها چکمه‌های برادرم هستند. مادرم مرا مجبور می‌کند آن‌ها را بپوشم. از آنها متنفرم!" به نوعی، از سالها تمرین طولانی، او موفق شد طوری رفتار کند که انگار من یک دختر بچه مزاحم نیستم. این بار با کمترین ملایمت هل داد و هل داد، و چکمه ها به جای خود روی پاهای من برگشتند. با یک آه عالی. با خیال راحت، با دیدن پایان مبارزه اش با من، پرسید: "حالا، دستکش هایت کجا هستند؟" به چشمانش نگاه کردم و گفتم: "نمی خواستم آنها را از دست بدهم. بنابراین آنها را در انگشتان پا گذاشتم." از چکمه های من."
سوال: چه چیزی باعث شد که معلم کمک کند تا به دختر کوچک کفش هایش را بپوشد اینقدر سخت باشد؟
1. دستکش در پنجه چکمه.
2. کندی معلم.
3. سایز غلط چکمه ها
4. عدم تمایل دختر.