متن: مریم منتظر بود تا هواپیما بلند شود. او خوشحال بود که خودش یک صندلی می گیرد. درست در همان لحظه، یک مهماندار هوایی نزد او آمد و پرسید. "آیا می‌خواهی صندلیت را عوض کنی؟ مردی دوست دارد با همسرش بنشیند." تنها صندلی موجود کنار دختری بود که دست‌هایش شکسته، چهره‌ای سیاه و آبی و حالتی غمگین داشت. مری بلافاصله فکر کرد: "من نمی خواهم آنجا بنشینم." اما صدای آرامی گفت: "او به کمک نیاز دارد." بالاخره مریم به آن صندلی رفت. این دختر امیلی نام داشت. او تصادف کرده بود و اکنون برای معالجه در راه بود. وقتی میان وعده و آب میوه رسید، مری متوجه شد که امیلی نمی تواند خودش را سیر کند. مری در نظر گرفت که به او غذا بدهد، اما تردید داشت، زیرا ارائه خدمات به یک غریبه بیش از حد بی ادبانه به نظر می رسید. اما سپس مری متوجه شد که نیاز امیلی مهمتر است. مریم به او کمک کرد تا غذا بخورد. اگرچه امیلی از پذیرش ناراحت بود، _ . آنها در مدت کوتاهی نزدیک و نزدیکتر شدند. در پایان این سفر پنج ساعته، قلب مری گرم شده بود و زمان واقعاً بهتر از این بود که او تنها بنشیند. مری از اینکه کنار امیلی نشسته و به او غذا داده بود بسیار خوشحال بود. عشق گاهی از مرزهای انسانی فراتر می رود و ترس هایی را که آدم ها را دور می کند از بین می برد. وقتی دست خود را برای خدمت به دیگری می‌رسیم، رشد می‌کنیم تا در دنیای بزرگ‌تر و پربارتر زندگی کنیم.
سوال: چرا امیلی در ابتدا حالت غمگینی داشت؟
1. او کار خود را از دست داد.
2. او از یک تصادف رانندگی رنج می برد.
3. او با یک غریبه آشنا شد.
4. او مهماندار هوا را دوست نداشت.