متن: من دیگر مانند گذشته برای پست نمی دویدم. یادم می آید، قبل از عصر ایمیل، با نزدیک شدن به ساعت تحویل نامه، انتظار افزایش می یافتم و در این فکر بودم که چه گنجینه های ظریف و دست نوشته ای در جعبه من ظاهر می شود. یک بار نامه‌ای از یک دوست گمشده دریافت کردم و چنان از خوشحالی متورم شدم که حامل پست را پایین انداختم و با او دست دادم، گویی او در رساندن پیام به من قهرمانی کرده است. من اولین بار در دوران جوانی یاد گرفتم که نامه را دوست داشته باشم. اولین چیزی که دریافت کردم و شخصاً خطاب به من شد، از دوستم Duane بود. ما نزدیکترین پسرهای 9 ساله بودیم. سپس به ماساچوست رفت. فراق سخت بود، اما پسرها گریه نکردند. اما در عرض یک هفته نامه ای در صندوق پستی من بود. از طرف Duane بود و نوشته بود: "من خوبم، اما دلم برات تنگ شده." اولین انتقال یک کلمه مکتوب از فاصله دور به من تمام اهمیت اولین پیام رمز مورس را داشت: "خدا چه کرده است." در آن لحظه بود که نامه‌نویس شدم و به سرعت متوجه شدم که هر چه نامه‌های بیشتری می‌نویسم، بیشتر دریافت می‌کنم. از دوران دبستان، دبیرستان، دانشگاه و فراتر از آن نامه می نوشتم. کار به جایی رسید که به راحتی می توانستم انتظار دریافت نامه ای در روز داشته باشم. _ - چیزی که پس از بیدار شدن افکارم شروع به حرکت به سمت آن کردند. چیزی که خون من را تسریع کرد، البته عنصر تعجب بود: نامه امروز از چه کسی خواهد بود؟ و چه خبری خواهد بود؟ و سپس، به نظر می رسد در یک چشم به هم زدن، زمین جابجا شد. ایمیل رسیده بود. با وجود اینکه مجذوب فن آوری جدید بودم، به خودم قول دادم که هرگز دست از نوشتن نامه ها بر نخواهم داشت. با این حال، من هیچ کنترلی بر عادات دیگران نداشتم، و به آرامی، به طور اجتناب ناپذیر، و سپس با سرعتی سریع، نامه ها از صندوق پست من ناپدید شدند، با "پیام های" الکترونیکی جایگزین شدند، جانوری کاملاً متفاوت - برخلاف نامه ها، همه ایمیل ها شبیه هم هستند
سوال: چه چیزی باعث شد نویسنده نامه نگار شود؟
1. نامه ای از یک دوست گمشده
2. تمایل به دریافت نامه های بیشتر.
3. لذت خواندن اولین نامه از Duane.
4. تأثیر اولین پیام کد مورس.