متن: در اوایل قرن بیستم، نژادپرستی در ایالات متحده گسترده بود. به بسیاری از آمریکایی های آفریقایی تبار فرصت های برابر در زمینه تحصیل یا اشتغال داده نشد. ماریان اندرسون (1897-1993) یک زن آفریقایی آمریکایی بود که به عنوان خواننده کنسرت در این فضای نژادپرستی به شهرت رسید. او در فیلادلفیا به دنیا آمد و در دوران کودکی خود در گروه های کر کلیسا آواز خواند. هنگامی که در سال 1917 برای پذیرش در یک مدرسه موسیقی محلی درخواست داد، به دلیل سیاه‌پوست بودن رد شد. او که قادر به حضور در مدرسه موسیقی نبود، کار خود را به عنوان خواننده برای مجالس کلیسا آغاز کرد. در سال 1929 برای فراگیری صدا به اروپا رفت و چندین سال را در آنجا به اجرا پرداخت. صدای او به طور گسترده در سراسر اروپا مورد تحسین قرار گرفت. سپس در سال 1935 به ایالات متحده بازگشت و پس از اجرا در تاون هال در شهر نیویورک به یک خواننده برتر کنسرت تبدیل شد. نژادپرستی دوباره اندرسون را در سال 1939 تحت تأثیر قرار داد. هنگامی که قرار شد او در سالن قانون اساسی در واشنگتن دی سی آواز بخواند، دختران انقلاب آمریکا به دلیل رنگ او با آن مخالفت کردند. او به جای آن در یادبود لینکلن برای بیش از 75000 نفر آواز خواند. در سال 1955، اندرسون اولین تک نواز سیاهپوست بود که برنده اپرای متروپولیتن شهر نیویورک شد. رهبر ارکستر معروف توسکانینی صدای او را به عنوان "صد سال فقط یک بار شنیده می شود" تحسین کرد. او در سال 1958 نماینده ایالات متحده در سازمان ملل بود و در سال 1977 برنده جایزه صلح سازمان ملل شد. اندرسون در نهایت بر نژادپرستی پیروز شد.
سوال: توسکانینی فکر کرد که ماریان اندرسون _ .
1. صدای بسیار کمیاب داشت
2. گهگاه در جمع آواز می خواند
3. سالها فقط یک بار آواز خواند
4. به ندرت توسط مردم شنیده می شد