متن: اکثر خوانندگان بزرگ از کودکی درس آواز را آموخته اند. با این حال، گاهی اوقات صدای عالی از طریق آموزش ندیده به گوش می رسد، صدایی که باور نکردنی و به طور طبیعی زیباست. ماحلیا جکسون چنین صدایی داشت. او بدون اینکه درسی داشته باشد، توانست شنوندگان را با صدای باشکوه خود که هرگز اجباری یا وانمودی به نظر نمی رسید جذب کند. ماحلیا جکسون یک خواننده گاسپل بود. او ترجیح می داد که موسیقی روح یا آهنگ های محلی بخواند تا آهنگ های محبوب یا راک. از آنجایی که پاداش های مالی به او مربوط نمی شد، از بسیاری از فرصت ها برای ثروتمند شدن خودداری کرد. او گاهی برای مردم روستایی ساده و همچنین برای ثروتمندان آواز می خواند. اما او هرگز سبک یا دیدگاه خود را تغییر نداد. در یک نقطه، پس از بحث و گفتگو، شوهرش به او توصیه کرد که برای یک نقش معمولی روی صحنه امتحان کند. سپس با اکراه 2.5 دلار برای یک برگه آهنگ پرداخت و به مصاحبه رفت. همه داوران موافقت کردند که این نقش را به او پیشنهاد کنند، زیرا آنها بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند. اما در این مرحله، شوهرش شغلی پیدا کرد و او این پیشنهاد را رد کرد. او می خواست به آواز خواندن در کنسرت ها ادامه دهد. ماحلیا جکسون فردی سر به زیر بود و هیچ غرور و غرور نشان نمی داد. او استعداد خوانندگی خود را هدیه ای از جانب خداوند دانست و با فروتنی آن را پذیرفت. او به کارمندان گیشه کمک می‌کرد و حتی در صورت لزوم به فروش بلیت‌ها کمک می‌کرد. بنابراین، او مورد علاقه اطرافیانش بود. شاید بهترین لحظه ماحلیا جکسون خواندن "پرچم ستاره دار" در مراسم تحلیف رئیس جمهور جان اف کندی بود. سرود ملی شاید هرگز بهتر از این خوانده نشده باشد.
سوال:  ماحلیا جکسون پس از تمام موفقیت هایش همیشه باقی ماند _
1. بحرانی
2. فروتن
3. خجالتی
4. نا معلوم