متن: مردی در یک روز سرد و خاکستری مسیر را طی کرد. لباس های سنگین و چکمه های خز پوشیده بود. اما همچنان احساس سردی و ناراحتی می کرد. مرد در راه بود به کمپ نزدیک هندرسون کریک. دوستانش قبلاً آنجا بودند. او انتظار داشت تا ساعت شش عصر همان روز به هندرسون کریک برسد. تا اون موقع هوا تاریک میشد دوستانش برایش آتش و غذای داغ آماده می کردند. سگی پشت سر مرد راه می رفت. این حیوان بزرگ خاکستری بود، نیمی سگ و نیمی گرگ. سگ سرمای شدید را دوست نداشت. می دانست هوا برای سفر خیلی سرد است. مرد به راه رفتن در مسیر ادامه داد. او به یک رودخانه یخ زده به نام ایندین کریک رسید. او شروع به راه رفتن روی یخ های پوشیده از برف کرد. این مسیری بود که او را مستقیماً به هندرسون کریک و دوستانش می‌برد. همانطور که راه می رفت، با خیرخواهی به یخ روبرویش نگاه کرد. یک بار ناگهان متوقف شد و سپس قسمتی از نهر یخ زده را دور زد. دید که چشمه ای زیرزمینی زیر یخ آن نقطه جاری است. یخ را نازک کرد. اگر او پا به آنجا بگذارد، ممکن است از طریق یخ به یک حوض آب بشکند. خیس کردن چکمه هایش در چنین هوای سرد ممکن است او را بکشد. پاهایش به سرعت تبدیل به یخ می شد. او می توانست تا حد مرگ یخ بزند. حدود ساعت دوازده، مرد تصمیم گرفت برای خوردن ناهار توقف کند. دستکش دست راستش را درآورد و ژاکت و پیراهنش را باز کرد و نان و گوشتش را بیرون کشید. این کمتر از بیست ثانیه طول کشید. با این حال، انگشتانش شروع به یخ زدن کردند. چند بار دستش را به پایش زد تا اینکه احساس درد شدیدی کرد. سپس سریع دستکش را روی دستش گذاشت. او آتشی درست کرد و با تکه های کوچک چوب شروع کرد و قطعات بزرگتر را اضافه کرد. روی چوبی پوشیده از برف نشست و ناهارش را خورد. چند دقیقه ای از آتش گرم لذت برد. سپس بلند شد و دوباره روی جویبار یخ زده شروع به راه رفتن کرد. نیم ساعت بعد، در جایی که برف بسیار جامد به نظر می رسید، یخ شکست. پاهای مرد در آب فرو رفت. عمیق نبود اما پاهایش تا زانو خیس شد. مرد عصبانی بود. این حادثه ورود او به کمپ را به تاخیر انداخت. حالا باید آتش می‌زد تا لباس‌ها و چکمه‌هایش را خشک کند. به سمت چند درخت کوچک رفت. پوشیده از برف بودند. در شاخه‌های آن‌ها تکه‌های علف خشک و چوبی بود که در اوایل سال توسط آب‌های سیلاب به جا مانده بود. چند تکه چوب بزرگ روی برف، زیر یکی از درخت ها گذاشت. روی چوب، مقداری علف و شاخه های خشک گذاشت. دستکش‌هایش را درآورد، کبریت‌هایش را بیرون آورد و آتش را روشن کرد. شعله جوان را با چوب بیشتری تغذیه کرد. با قویتر شدن آتش، تکه های چوب بزرگتری به آن داد. او به آرامی و با دقت کار می کرد. در شصت درجه زیر صفر، مردی با پاهای خیس نباید در اولین تلاش خود برای برافروختن آتش شکست بخورد. خوشبختانه آتش او با شدت بیشتری شروع به شعله ور شدن کرد. زیر درخت نشست و به پیرمردهای فیربنکس فکر کرد. پیرمردها به او گفته بودند که وقتی دمای هوا شصت درجه زیر صفر است، هیچ مردی نباید به تنهایی در یوکان سفر کند. با این حال او اینجا بود. تصادف کرده بود. او تنها بود. و خودش را نجات داده بود. آتش درست کرده بود. فکر کرد آن پیرمردها ضعیف بودند. یک مرد واقعی می تواند به تنهایی سفر کند. اگر مردی آرام می ماند، حالش خوب می شد.
سوال: چرا مرد تصمیم گرفت در مسیری با یخ پوشیده از برف راه برود؟
1. چون کوتاه ترین مسیر بود.
2. چون مناظر اطراف فوق العاده بود.
3. چون مسیری بود که دوستانش توصیه کرده بودند.
4. چون تنها راه رسیدن به مقصد بود.