متن: اگر تا به حال صاحب دودکش بوده اید، می دانید که می تواند بسیار کثیف شود. مقدار زیادی دوده وجود دارد که در داخل گیر می کند. این مواد باید تمیز شوند، وگرنه ممکن است خطر آتش سوزی جدی داشته باشید. در حالی که امروزه ما راه‌های ساده‌تری برای انجام این کار کثیف داریم، در روزهای گذشته کسی از دودکش بالا می‌رفت و همه آن دوده را تمیز می‌کرد. و نکته اینجاست که هرکسی نمی تواند این کار را انجام دهد. شما باید خیلی کوچک می بودید تا در دودکش قرار بگیرید، بنابراین آنها این وظیفه را به بچه ها می دادند - بعضی از آنها در سن چهار یا پنج سالگی. آنها برای رئیس خود که به عنوان استاد جارو شناخته می شود کار می کردند. آنها اغلب پوشیده از دوده بودند و احتمال سوختگی آنها بسیار زیاد بود. آنها اغلب به چیزی که به عنوان زگیل دوده معروف شد، ایجاد کردند، نوعی سرطان. آیا زنگ های بی انصافی شما به صدا در می آید؟ ویلیام بلیک قطعا همینطور بود. خطرات جسمی و بی انصافی گسترده شغل دودکشی واقعاً در گلویش گیر کرده بود، به طوری که نه یک شعر، بلکه دو شعر به نام «دودکش کن» نوشت. اولین شعر (شعری که در اینجا در مورد آن بحث می کنیم) در سال 1789 در کتابی به نام آهنگ های بی گناهی منتشر شد. این شعرهای کوچک، کودکان و شادی های معصومیت کودکی را موضوع خود قرار می دادند. همانطور که احتمالاً تا به حال حدس زده اید، بسیاری از شعرهای ترانه های معصومیت، مانند "دودکش پاک کن"، در مورد راه هایی است که در آن معصومیت دوران کودکی توسط بزرگسالان نامهربان از بین می رود. برای بلیک، بی گناهی، از بسیاری جهات، یک شوخی کامل است. وجود ندارد، زیرا جهان واقع بینانه همیشه آن را گرفته است - دودکش، مرگ، فقر و غیره. بیش از آنی است که شما تصور می کنید. گزارش شده است که 150 میلیون کودک در کشورهای در حال توسعه در حال کار کودکان هستند. بسیاری از آنها ساعت های طولانی کار می کنند و با خطرات بهداشتی خطرناکی روبرو هستند. مانند دودکش‌شوی بلیک، به این بچه‌ها حتی فرصتی برای بی‌گناهی داده نمی‌شود، زیرا تجربه مدام مانع می‌شود.
سوال: بلیک چگونه به دنیای واقع گرایانه نگاه می کرد؟
1. خوشبختانه
2. متاسفانه
3. با شک
4. منفی