متن: وقتی بزرگ شدم، خانواده‌ام خیلی جابه‌جا می‌شدند. در کلاس دوم، من اینجا در واشنگتن دی سی زندگی می‌کردم، جایی که یک گروه دوستان شگفت‌انگیز پیدا کردم. وقتی والدینم به من گفتند که ما دوباره نقل مکان می‌کنیم و باید ترک کنم ناراحت شدم. همه بهترین دوستان من پشت سرم در کلاس هفتم. ما به واشنگتن دی سی برگشتیم و من نمی توانستم بیشتر از این هیجان زده باشم و احساس می کردم بالاخره دوباره به خانه برگشتم. اما همه چیز تغییر کرده بود. دو دختر جدید بودند که تصمیم گرفتند من را دوست ندارند، این بدان معنی بود که هیچ کس نمی تواند، حتی همه بهترین دوستان سابق من. و سپس یک روز در دوران مدرسه، کمدم را باز کردم، فقط یادداشتی را دیدم که روی زمین افتاده بود. در آن یادداشت نوشته شده بود: بمیر. هیچکس تو را دوست ندارد. قلبم تندتر شروع به تپیدن کرد و احساس کردم خون به صورتم هجوم می‌آورد. نمی‌دانستم چه کار کنم. یادداشت امضا نشده بود و نمی‌دانستم چه کسی آن را نوشته است، اما فکر می‌کردم که دختران جدید پشت آن هستند. مجبور بودم تمام روز سر کلاس بنشینم و سرم را پایین بیاورم و فکر کنم چه کسی دیگر از این شرم خبر دارد. احساس وحشتناکی می کردم و مطمئن بودم که دیگر هیچ چیز خوب نخواهد شد. من تصمیم گرفتم که بهترین راه برای پایان دادن به همه اینها با یادداشت دیگری است که روی آینه حمام مدرسه گذاشته شده است. این ناراحت کننده است که کسی به سایر همکلاسی های خود قلدری کند تا احساس بهتری داشته باشند یا باحال به نظر برسند. قلدری به دیگران راهی برای تحت تاثیر قرار دادن دیگران است. این امری رایج است، اما این به این معنی نیست که اشکالی ندارد. جذاب به نظر رسیدن ارزش ایجاد احساس بد در دیگران را ندارد. بدیهی است که من اکنون بسیار خوشحالم، اما به این معنا نیست که هرگز آن یادداشت یا احساسی که در من ایجاد کرده را فراموش کرده ام. و برای آنهایی از شما که قربانیان فعلی قلدری هستند - بدانید که تنها نیستید. بهتره قول میدم
سوال: چرا نویسنده وقتی واشنگتن دی سی را ترک کرد ناراضی بود؟
1. او نمی توانست خودش را وفق دهد
2. او مجبور شد بهترین دوستان را ترک کند.
3. او در آنجا بزرگ می شد.
4. او از سفر بسیار متنفر بود.