متن: دوازده سال پیش، وقتی 50 ساله بودم، فکر می کردم 60 یا 70 چگونه خواهد بود؟ به اطراف نگاه کردم و فقط یک سبک زندگی را دیدم. من فکر کردم عادلانه نیست. جوانان سبک های زیادی برای انتخاب دارند، اما افراد مسن فقط یک انتخاب دارند. بنابراین تصمیم گرفتم کاری در مورد آن انجام دهم، کاری عملی. با شرکت در کلاس های ورزشی در شهر روی تناسب اندام کار کردم. چند سال بعد، من و شوهرم به یک جامعه بازنشستگان نقل مکان کردیم و می خواستم کلاس های هوازی تدریس کنم. مرکز اجتماعی اتاقی برای تدریس به من نمی داد، بنابراین مجبور شدم در اطراف قدم بزنم و اتاق خالی موجود را پیدا کنم. یک روز، کارکنان مرکز اجتماعی نزد من آمدند و از من پرسیدند که آیا در سرگرمی برای یک لوآو هاوایی که می‌گذارند کمک می‌کنم؟ من گفتم بله. سپس با پنج خانم دیگر صحبت کردم تا با من برقصند. هولا و جنگ را خواندیم و خانه را پایین آوردیم. شخصی یک دوربین داشت و عکس می گرفت و سپس آنها را برای روزنامه محلی ما فرستاد. ما درخواست هایی برای تعامل بیشتر دریافت کردیم که به نوبه خود منجر به تبلیغات بیشتر و در عین حال تعامل بیشتر شد. به زودی از سراسر کشور دعوتنامه داشتیم. مادربزرگ های رقصنده متولد شدند! من فکر می‌کنم راز واقعی مادربزرگ‌های رقصنده نگرش است. من بسیار فقیر بزرگ شدم ---فقیر بدون غذا. اگر اسباب‌بازی می‌خواستیم باید چیزهایی را برای بازی درست می‌کردیم، بنابراین من خیلی زود یاد گرفتم که خیلی خلاق باشم. و می‌دانی، فکر می‌کنم فقیر بودن یکی از بهترین چیزهایی بود که برای من اتفاق افتاد، زیرا یاد گرفتم به دنبال گنج باشم. این همان کاری است که من هنوز هم امروز انجام می‌دهم - در دوران پیری به دنبال گنج می‌گردم. دارم بهتر و بهتر میشم درسته که _باید با کمی دقت باهاشون یه جور دیگه رفتار کرد ولی بازم زیبایی خودشونو دارن.
سوال: از عملکرد نویسنده چه چیزی می توانیم استنباط کنیم؟
1. همین طور بود.
2. این یک شکست بود.
3. متوسط بود.
4. این یک موفقیت بود.