متن: هرگز با درک خود بحث نکنید. زمزمه هوش همیشه وجود دارد، هر کاری که انجام دهید. اگر بین زمزمه هوش و درک در خود و عمل خود فاصله زمانی ایجاد کنید، از رشد مغز به اندازه جدید جلوگیری می کنید. وقتی با هوش بحث می‌کنید، وقتی عمل بر اساس درک را به تعویق می‌اندازید، سردرگمی ایجاد می‌شود، مغز گیج می‌شود. صدای درک، صدای هوش نسبت به آن ناامنی دارد. از کجا می دانید که کار درستی است؟ بنابراین تمایل داریم آن را نادیده بگیریم. در عوض ما اقتدار را می پذیریم. ما اطاعت می کنیم. اما مغز اگر به آن گوش ندهید، اگر احترامی قائل نباشید، نمی تواند منظم، شایسته، دقیق و دقیق باشد. ما آنقدر درگیر دنیای بیرون و نیروی آن هستیم که دنیایی که در درون ماست آن احترام و تکریم و آن مراقبت و نگرانی را از ما نمی گیرد. پس انسان باید شاگرد فهم خود باشد و به این درک به عنوان استاد نگاه کند. گاهی ممکن است یک اشتباه مرتکب شود، ممکن است این هوس نفس باشد و ما ممکن است هوس، آرزوی نفس را با صدای سکوت و هوش اشتباه بگیریم، اما باید آن را کشف کنیم. مگر اینکه مرتکب اشتباهی شوید، چگونه یاد می گیرید که بین نادرست و درست تمایز قائل شوید؟ در یادگیری حتماً کمی ناامنی وجود دارد، احتمال ارتکاب اشتباه. چرا باید از ارتکاب اشتباه به شدت ترسید؟ پس به جای پذیرش حجیت عادات و شرطی‌ها، در حال حرکت تماشا می‌کند و وقتی پیشنهادی می‌شود، از زمزمه‌های درونی و شعور خود غفلت، نادیده نگیرید و توهین نکنید.
سوال: کل قسمت توسط _ توسعه داده شده است.
1. حقایق و ایده ها
2. استدلال و توضیح دادن
3. آزمایش های علمی
4. بحث و مناظره