متن: فریاد خشم به گوش می رسد و راکت تنیس به زمین می خورد. جیک، 7 ساله، به تازگی یک مسابقه دیگر را باخته است و اکنون در کنار زمین اشک می ریزد. خواهرش سالی، فقط یک سال بزرگتر، به مادرش نگاه می‌کند و چشمانش را می‌چرخاند: لذت بردن از برنده شدن وقتی این اتفاق می‌افتد سخت است. این یک موقعیت غیرعادی نیست و یکی از دلایلی است که بسیاری از مردم استدلال می کنند که رقابت برای کودکان بد است. با این حال، حقیقت این است که بازی های رقابتی یک آمادگی ارزشمند برای زندگی بزرگسالان است. بازی با برنده ها و بازنده ها به بچه ها این شانس را می دهد که فراز و نشیب های زندگی را تجربه کنند. برای مثال جیک را در نظر بگیرید. اگرچه او اکنون ناراضی است، احتمالاً تا چند دقیقه دیگر با خواهرش لبخند می زند و می خندد، درست مثل دفعه قبل. اتفاق افتاد . او به تدریج یاد می گیرد که با شکست دادن یک بازی دنیا به پایان نمی رسد. در نهایت ممکن است حتی بتواند با لبخندی بر لب شکست بخورد. این یک درس مهم است. همه چیز در زندگی آنطور که شما دوست دارید پیش نمی رود، و مهم است که بدانید وقتی ناامیدی رخ می دهد چگونه رفتار کنید. کودکانی که در بازی‌های رقابتی شرکت می‌کنند ویژگی‌هایی ایجاد می‌کنند که به آنها اجازه می‌دهد در دنیای پیچیده زندگی بزرگسالان موفق شوند. به عنوان مثال، یکی از ماموریت های بازی های المپیک جوانان، الهام بخشیدن به جوانان برای پذیرش ارزش های المپیک است که شامل تلاش، اراده و خوش بینی است. رقابت میل به انجام بهتر را ایجاد می کند. بچه ها باید یاد بگیرند که در فضای رقابتی موفق شوند تا از فرصت ها در آینده استفاده کنند. اگرچه ممکن است گهگاهی به طور تصادفی برنده شویم، اما افرادی که برنده می شوند و پیروز می شوند، برای رسیدن به موفقیت بسیار سخت تلاش می کنند. در جنبه منفی، کسانی هستند که می گویند رقابت در واقع برخی ارزش ها را تشویق می کند، که اتفاق می افتد. دیدن مسابقات ورزشی که در آن میل به پیروزی جایگزین میل به تفریح شده است، معمول است. حتی ممکن است کودکان بسیار خردسالی را ببینید که با خشونت بازی می کنند ---- مانند سوپراستارهایی که در تلویزیون می بینند. در حالی که رفتار بد ورزشکاران جوان نگران کننده است، مشکل خود رقابت نیست. در واقع تقصیر متوجه بازیکنان حرفه ای است که الگوهای بدی برای این کودکان هستند. در واقع، یک مطالعه اخیر بر روی ورزشکاران جوان توسط دانشکده آموزش بهداشت بدنی در دانشگاه وایومینگ نشان داد که بعد از ورزش، خلق و خوی بهبود یافته است، ورزشکاران کمتر افسرده یا پرتنش بودند. البته، والدینی هم هستند که استدلال می‌کنند بچه‌های هم سن جیک برای تحمل درد از دست دادن خیلی کوچک هستند. اما چه بخواهیم و چه نخواهیم، زندگی بزرگسالان بسیار رقابتی است و دور نگه داشتن کودکان از رقابت بیشتر از اینکه مفید باشد به آنها آسیب می رساند. اگر بچه ها نحوه رقابت را یاد نگیرند، توسط افرادی که می توانند شکست خواهند خورد. این یک واقعیت ناگوار در زندگی است: چه ده یا صد نفر یک شغل را بخواهند، فقط یک برنده می تواند وجود داشته باشد. آیا نمی خواهید فرزندتان آن شخص باشد؟
سوال:  نویسنده به والدین پیشنهاد می کند که _
1. آنها باید یاد بگیرند که چگونه با درد از دست دادن کنار بیایند
2. کودکان باید زندگی رقابتی بزرگسالی را زودتر بدانند
3. آنها نباید کودکان را از رقابت دور نگه دارند
4. آنها باید فرزندان خود را تشویق کنند تا شغل خود را بدست آورند