متن: یک لبخند نامرئی آقای داوسون یک آدم مزخرف قدیمی بود و همه در شهر آن را می دانستند. بچه ها می دانستند که برای چیدن یک سیب خوشمزه به حیاط او نروند. گفتند داوسون قدیمی با تفنگش دنبالت می آید. یک روز جمعه، جانت 12 ساله قرار بود تمام شب را با دوستش امی بماند. آنها مجبور بودند از کنار خانه داوسون در راه خانه امی عبور کنند، اما وقتی نزدیک شدند، جانت او را دید که در ایوان جلویش نشسته است و به آنها پیشنهاد داد که به طرف دیگر خیابان بروند. جانت مانند اکثر بچه ها از پیرمرد می ترسید. امی گفت نگران نباش. آقای داوسون به کسی آسیب نمی رساند. با این حال، جانت هر قدم به خانه پیرمرد بیشتر عصبی می‌شد. وقتی آنها به اندازه کافی نزدیک شدند، داوسون با اخم همیشگی خود به بالا نگاه کرد، اما وقتی دید که امی است، لبخندی گسترده تمام صورتش را تغییر داد و گفت: "سلام خانم امی. می بینم که امروز با شما دوست کوچکی دارید. " امی در پاسخ به او لبخند زد و به او گفت که جانت یک شب می ماند و آنها می خواهند به موسیقی گوش کنند و بازی کنند. آقای داوسون گفت که به نظر سرگرم کننده است و به هر یک از آنها یک سیب تازه چیده شده از درختش پیشنهاد داد. با کمال میل پذیرفتند. آقای داوسون بهترین سیب ها را در کل شهر داشت. وقتی آنها رفتند، جانت از امی پرسید: "همه می گویند که او پست ترین مرد شهر است. چطور شد که او اینقدر با ما مهربان بود؟" امی توضیح داد که وقتی برای اولین بار شروع به قدم زدن از کنار خانه او کرد، خیلی دوستانه نبود و از او می ترسید، اما او وانمود می کرد که او لبخندی نامرئی بر لب داشت و بنابراین همیشه به او لبخند می زد. کمی طول کشید، اما یک روز او نیمه لبخند به او پاسخ داد. بعد از مدتی، او شروع به لبخند زدن با لبخند واقعی کرد و سپس شروع به صحبت با او کرد. ابتدا فقط یک "سلام" و سپس بیشتر. او گفت که او همیشه به او یک سیب پیشنهاد می دهد و همیشه بسیار مهربان است. "یک لبخند نامرئی؟" از جانت پرسید. امی پاسخ داد: "بله، مادربزرگم به من گفت که اگر وانمود کنم نمی ترسم و وانمود کنم که دارد لبخندی نامرئی به من می زند و من به او لبخند می زنم، دیر یا زود او واقعاً لبخند می زند. مادربزرگ می گوید لبخندها همین است. _ اگر حرف مادربزرگ امی را به خاطر بیاوریم که همه لبخندی نامرئی می زنند، ما نیز متوجه می شویم که ما همیشه در حال حرکت هستیم و تلاش می کنیم کارهای زیادی انجام دهیم، نه؟ گرفتار شدن در زندگی روزمره آنقدر آسان است که ما فراموش می کنیم که چقدر ساده می توان به خود و دیگران شادی بخشید. هدیه دادن لبخند به تلاش و زمان کمی نیاز دارد، بیایید مطمئن شویم که ما کسی نیستیم که دیگران مجبور به تظاهر به لبخندی نامرئی شوند.
سوال: بچه ها از آقای داوسون می ترسیدند چون _ .
1. لبخندی نامرئی بر تن داشت
2. آنها را با تفنگ شلیک می کرد
3. او با سیب هایش بد بود
4. او همیشه بسیار سرد بود