متن: شاعر ویلیام استافورد زمانی گفته بود که ما بیشتر با انحرافات زندگی تعریف می‌شویم تا راه باریک به سوی اهداف. من این تصویر را دوست دارم. اما کاملاً تصادفی بود که به معنای عمیق سخنان او پی بردم. سال‌ها از خانه‌مان در سیاتل تا خانه پدر و مادرم در بویز را در نه ساعت رانندگی می‌کردیم. ما به روشی که بیشتر مردم سفر می‌کنند سفر کردیم: سریع‌ترین، کوتاه‌ترین، آسان‌ترین جاده، مخصوصاً زمانی که با چهار بچه پر سر و صدا و بی‌قرار تنها بودم که از حبس متنفرند و در مورد همه چیز نظرات قوی دارند. سفرهای جاده‌ای خطرناک بود، بنابراین با سرعت رانندگی می‌کردم و فقط زمانی که مجبور بودم توقف می‌کردم. به اتوبان ها می چسبیدیم و خسته می رسیدیم. اما بعد بنر، بره ما متولد شد. او چند روز قبل از سفر برنامه ریزی شده ما به بویز توسط مادرش رد شد. من دو انتخاب داشتم: بنر را نزد شوهرم بگذارم یا او را با خودم ببرم. شوهرم به جای من تصمیم گرفت. اینگونه بود که با چهار بچه، یک بچه بره و چیزی جز خوش بینی همیشگی ام برای دیدن من در جاده یافتم. ما از سر ناچاری جاده های کشور را در پیش گرفتیم. ما مجبور بودیم هر ساعت توقف کنیم، اجازه دهیم بنر پاهایش را تکان دهد و به او غذا بدهد. بچه ها او و یکدیگر را تعقیب کردند. آنها بدون نفس و پرانرژی سوار ماشین می شدند و بوی تازگی از هوای سرد می گرفتند. ما جاده‌های فرعی را کاوش کردیم و ملخ‌ها را در چمن‌های تا کمر صید کردیم. حتی اگر از پنجره‌های ماشین به بچه خوک‌هایی که مادرشان را تعقیب می‌کنند یا ماهی‌هایی که از آب بیرون می‌پرند نگاه کنیم، بهتر از بهترین سواری در بزرگراه بود. اینجا زندگی بود و افق های جدید. در نهایت به طرز شگفت‌آوری سرحال و پر از داستان به آستان پدر و مادرم رسیدیم. با بازگشت به خانه شجاع شدم و با تکنیک انضباطی خود خلاق شدم. در یک قسمت خالی از جاده، همه شروع به نزاع کردند. ماشین را متوقف کردم، به همه بچه ها دستور دادم بیرون بیایند و به آنها گفتم که جلوتر با من ملاقات کنند. ماشینم را در فاصله نیم مایلی پارک کردم و در سکوتی شیرین کتابم را خواندم. برخی از سفرهای جاده ای به ضرورت سریع و مستقیم هستند. اما آن سفر با بنر چشمان ما را به دنیایی باز کرد که برای هر کسی که آنقدر ماجراجو بود که بتواند در اطراف سرگردان باشد در دسترس بود و باعث شد متوجه شوم که یک مسیر انحرافی ممکن است بهترین بخش سفر ---- و بهترین بخش شما را کشف کند.
سوال: چرا نویسنده از اتوبان‌ها به خانه پدر و مادرش می‌رفت؟
1. او نیازی به توقف در راه ندارد.
2. سریعتر و راحت تر خواهد بود.
3. بچه های او کمتر احساس محدودیت می کنند.
4. او با سایر رانندگان نزدیک احساس بهتری داشت.