متن: در ضمیر ناخودآگاه ما یک تصویر ذهنی کامل پنهان شده است. ما خود را در یک سفر طولانی می بینیم که در سراسر قاره می رود. ما با قطار مسافرت می کنیم. بیرون از پنجره ها، در صحنه عبور ماشین ها در بزرگراه های مجاور، بچه هایی که در یک گذرگاه دست تکان می دهند، گاوهایی که در دامنه تپه ای دوردست غذا می خورند، دود از نیروگاه برق می ریزد، یا ردیف به ردیف ذرت و گندم، تخت فکر می کنیم. زمین‌ها و دره‌ها، کوه‌ها و تپه‌های غوطه‌ور، خطوط افق شهرها و دهکده‌ها. اما بالاترین نقطه در ذهن ما مقصد نهایی است. در یک روز معین در یک ساعت خاص، ما به داخل ایستگاه خواهیم رفت. نوازندگان خواهند نواخت و پرچم ها موج خواهند زد. هنگامی که به آنجا رسیدیم، رویاهای شگفت انگیز زیادی به حقیقت می پیوندند و تکه های زندگی ما مانند یک پازل کامل در کنار هم قرار می گیرند. چقدر بی قرار راهروها را قدم می زنیم و دقایق را برای پرسه زدن -انتظار، انتظار، انتظار برای ایستگاه- محکوم می کنیم. "وقتی به ایستگاه رسیدیم، همین خواهد بود!" ما گریه میکنیم. "وقتی 38 ساله شدم." "وقتی من یک مرسدس بنز 450SL جدید می خرم!" "وقتی که آخرین بچه را وارد دانشگاه کردم." "وقتی وام را پرداخت کردم!" "وقتی من ترفیع بگیرم." "وقتی به سن بازنشستگی رسیدم، تا ابد با خوشی زندگی خواهم کرد!" دیر یا زود، باید متوجه شویم که هیچ ایستگاهی وجود ندارد، جایی برای رسیدن به یکباره و برای همیشه وجود ندارد. لذت واقعی زندگی در سفر است. ایستگاه فقط یک رویاست. مدام از ما دورتر می شود. "لذت بردن (قدردانی از لحظه)" شعار خوبی است، در واقع این بارهای امروزی نیست که انسان را دیوانه می کند. این حسرت دیروز و ترس از فردا است. پشیمانی و ترس دزدهای دوقلویی هستند که امروز را از ما می ربایند. بنابراین قدم زدن در راهروها و شمردن مایل ها را متوقف کنید. در عوض، بیشتر از کوه ها بالا بروید، بستنی بیشتری بخورید، رودخانه های بیشتری شنا کنید، بیشتر غروب خورشید را تماشا کنید، بیشتر بخندید و کمتر گریه کنید. زندگی را باید همانطور که پیش می رویم زندگی کرد. سپس ایستگاه به زودی خواهد آمد.
سوال: چرا نویسنده قطعه را می نویسد؟
1. تا درس خوبی به ما بدهد.
2. نگرش درست به زندگی را به ما بگوید.
3. تا به ما توصیه کند که نگرانی هایمان را فراموش کنیم.
4. تا مانع سرگردانی ما در راهروها شود.