متن: من اکثر معلمانم را در دانشگاه دوست داشتم. آنها در بیشتر موارد دوستانه و شایسته بودند و مایل به کمک به دانش آموزان بودند. من آنها را دوست داشتم - اما به جز آقای جونز، معلم ارشد انگلیسی من، آنها را به خوبی به خاطر ندارم. او مردی مشتاق و حساس بود که موضوع خود را می دانست و مصمم بود که آن را بیاموزیم و دوستش داشته باشیم. آقای جونز مردی قد بلند و لاغر در سن وسط چهل سالگی بود. به شکلی نامطمئن روی بینی اش گذاشت، عینکش نگاهی جدی به او نشان داد. اما آنها مدت زیادی در آنجا باقی نماندند، زیرا او همیشه آنها را برمی‌داشت و صیقل می‌داد و در دهانش می‌گذاشت، وقتی که به سؤال یک دانش‌آموز فکر می‌کرد. وقتی وارد کلاس می‌شد، همیشه دو یا سه کتاب با نوارهایی از کاغذ بیرون می‌آورد که قسمت‌هایی را که می‌خواست بخواند مشخص می‌کرد. ژاکت های ژاکت کش باف پشمی را هم به یاد می آورم -- او باید دوجین از آنها را داشته باشد. در روزهای بارانی او یک کت بارانی آبی را جایگزین ژاکت می کرد. اما چیزی که به یاد دارم لبخند او بود. وقتی لبخند زد، تمام صورتش روشن شد. لبخند او باعث می شود احساس خوبی داشته باشی، راحت. با این حال، اگرچه او با مردم دوست بود، اما در کلاس کمی رسمی بود و در مواقعی می توانست محکم باشد. او هرگز ما را به اسم کوچک صدا نکرد. مشخصاً کارش را دوست داشت و شاگردانش را دوست داشت، اما فاصله اش را حفظ کرد. او هرگز عمداً دانش آموزی را جلوی کلاس با سخنی کنایه آمیز شرمنده نمی کرد، اما می توانست ناراحتی خود را به خوبی بیان کند. او برای چند ثانیه به دانش آموز متخلف نگاه می کرد. معمولاً همین کافی بود، اما اگر جواب نمی داد، با لحن پایینی به دانش آموز چیزی می گفت. اگرچه او این کار را اغلب انجام نمی داد. شخصیت و علاقه آقای جونز باعث محبوبیت او شد، اما چیزی که بیشتر از همه در مورد او دوست داشتم این بود که او معلم خوبی بود. بله، او به دانش‌آموزان اهمیت می‌داد، اما بیشتر به درس دادن به آنها اهمیت می‌داد. و این به معنای تکالیف، تعداد زیادی از آن‌ها و آزمون‌های پاپ بود تا آنها را به خواندن ادامه دهد. او گهگاه سخنرانی می کرد تا هر زمان که به یک دوره ادبی جدید می رفتیم، اطلاعات زمینه ای را ارائه دهد. پس از نگاهی کوتاه به یادداشت‌هایش، وقتی صحبت می‌کرد شروع به حرکت می‌کرد - روی تخته سیاه، به سمت پنجره، به سمت سکو. اما او بحث را ترجیح می داد. او چندین سؤال را برای بحث روز بعد روی تخته می‌نویسد و انتظار دارد که شما برای بحث در مورد آنها آماده باشید. او بحث را هدایت کرد، اما آن را کنترل نکرد. او شنونده خوبی بود و مطمئن شد که همه ما چه بخواهیم چه نخواهیم فرصتی برای پاسخ دادن داریم. اگر از پاسخ راضی بود، سرش را تکان می داد و لبخند می زد. گهگاه انشای دانش آموزی را می خواند و نکات مثبت آن را می ستود. اما همانطور که قبلاً پیشنهاد کردم او نیز سرسخت بود. او واقعاً شما را به خاطر بی دقتی یا بی توجهی میخکوب کرد. وقتی از او یک A گرفتید، واقعاً احساس خوبی داشتید، زیرا او دانش‌آموز آسانی نبود. ما از استانداردهای نمره دهی او شکایت می کردیم، معمولاً بیهوده، اگرچه او اگر فکر می کرد که این کار ناعادلانه بود، نمره را تغییر می داد. همانطور که به یاد می‌آورم، بحث‌های جالب زیادی درباره تواین، کرین و درایزر داشتیم، اما دوره مورد علاقه او دهه 1920 بود. او مهاجران را دوست داشت: اندرسون، کامینگز، همینگوی، فیتزجرالد. او همیشه برای ما کتاب می آورد تا بخوانیم، اما وقتی به این دوره رسید، یک کتابخانه پیاده روی بود، فکر می کنم همه کتاب هایی را که در دهه بیست از همینگوی و فیتزجرالد یا درباره آن نوشته شده بود، خوانده بود. بله، آقای جونز معلم خوبی بود، او موضوع خود را می دانست. اما بیشتر از آن، او ما را وادار کرد که به خواندن آن ادامه دهیم و خودمان آن را مطالعه کنیم.
سوال: برخورد آقای جونز با دانش آموزان شیطون چگونه بود؟
1. در جمع از آنها انتقاد نمی کرد.
2. آنها را با عصبانیت از کلاسش بیرون کرد.
3. با حوصله و مرتب با آنها ارتباط برقرار می کرد.
4. او آنها را با نام کوچک صدا زد تا به سؤالات پاسخ دهد.