متن: من در نیویورک متولد شدم، اما در سانفرانسیسکو بزرگ شدم. من ۲۵ سال پیش در لندن زندگی کردم. اگر اکنون از من بپرسند که می خواهم برای همیشه کجا زندگی کنم، می گویم لندن. اما من همیشه آمریکایی خواهم بود. سانفرانسیسکو، مانند لندن، پارک های زیادی دارد. هر روز من و خواهرانم را در کودکی برای بازی در پارک ها می بردند. من مدرسه نرفتم من در پنج سالگی فقط سه ساعت آموزش رسمی داشتم. من را صبح به مدرسه فرستادند اما روز اول ظهر به خانه آمدم. گفتم از آن لذت نمی برم و چیزی یاد نگرفته ام. پدر و مادرم فکر می کردند که مدرسه برای من مناسب نیست. آنها با من موافق بودند، بنابراین من هرگز به مدرسه نرفتم. سپس مادرم به روش یک خانم انگلیسی که تحصیلات خوبی داشت در خانه به من و دو خواهرم آموزش داد. ما زبان و خواندن را بیشتر از علوم و ریاضیات یاد گرفتیم. گاهی خودش به ما یاد می داد، اما معلم های دیگری هم داشتیم. از ما خواستند که هر روز درس بخوانیم. تقریباً هفته ای یک بار به پارک گلدن گیت می رفتیم. در حالی که راه می رفتیم، مادرم به من موسیقی خواندن را یاد داد. یک روز متوجه یک قطار اسباب‌بازی کوچک در ویترین مغازه‌ای شدم و الان یادم می‌آید که چقدر دوست دارم آن را داشته باشم. وقتی کوچک بودم نمی توانستم «ر» بگویم. مادرم گفت اگر بتوانم یک «ر» خوب بگویم، قطار اسباب بازی را خواهم داشت. تمرین کردم و تمرین کردم. سپس یک روز صبح همه را با "ر" هایم از خواب بیدار کردم. من قطار اسباب بازی را گرفتم. من معمولاً چیزهایی را که در زندگی می خواهم به دست می آورم - اما برای آنها سخت کار می کنم.
سوال: نویسنده بالاخره قطار اسباب بازی کوچک را گرفت زیرا _ .
1. مادرش پول را به او داد
2. او تمام تلاش خود را برای خواندن موسیقی می کرد
3. او آن را بسیار می خواست
4. مادرش از پیشرفت او راضی بود