متن: وقتی دختری هفت ساله بودم، با مادرم خانه به خانه می رفتم تا از ساکنان کمک بخواهم به انجمن ریه آمریکا کمک کنند. بعضی ها چند سکه می دادند. دیگران، در موارد نادر، یک دلار کامل. اما بیشتر آنها بی صدا سرشان را تکان می دهند. مهم نیست مبلغ چقدر بود، مادرم همیشه از اهداکنندگان تشکر می کرد، نام و آدرس آنها را روی پاکت بزرگش می نوشت و پول را داخل آن می گذاشت. و سپس به آپارتمان خود برگشتیم و مادرم پول را شمرد. بازدهی با تلاش مطابقت نداشت: فکر نمی‌کنم او بیش از 10 دلار جمع‌آوری کند. با این حال، او مجموعه را به سازمان فرستاد. حتی در کودکی می دانستم که کارهای مادرم عالی است و همین باعث غرور من در او شد. درخواست از افراد فقیر برای کمک به سازمانی که هدفش کمک به دیگران است، کاری نبود که شما انجام دادید. خیریه های دیگر به این افراد داده شد. از آنها نخواستی که بدهند برای آنها، تلاش های او احتمالا احمقانه به نظر می رسید. اما از نظر من، تلاش‌های او روی من با بزرگ شدن تأثیر گذاشت. اگر چه کمک های خیریه من اندک است، اما صادقانه و به طور منظم به سازمانی که هدفش مبارزه با ایدز است کمک می کنم. برای توقف گرسنگی و بی خانمانی؛ حمایت از پخش عمومی، هنر و آموزش عمومی؛ و برای شفای خانواده ها و من داوطلبانه وقتم را برای آموزش به دختران کوچک و تعمیر مدارس دولتی به شدت خرابمان اختصاص می دهم. من این کارها را انجام می‌دهم، زیرا معتقدم چیزهای زیادی به من داده شده است، خیلی از من خواسته شده است. من هرگز از مادرم نپرسیدم که چرا این کمک‌ها را جمع‌آوری کرد، و علاوه بر این، سرطان ریه که او را بیست و یک سال پیش کشت، اکنون مانع از درخواست من می‌شود. اما اگر می‌پرسیدم، پاسخ مادرم ساده بود: «چون می‌توانم.» این همان چیزی است که او می‌گفت. اما از نگاه او و تلاش‌های روزانه‌اش برای روشن‌تر کردن زندگی، می‌دانم که او به امید اینکه فردا بهتر خواهد بود و اعمالش به نحوی تغییر خواهد کرد، عمل کرد.
سوال: نظر نویسنده در مورد اقدامات مادرش چگونه بود؟
1. راضی
2. احمقانه
3. مغرور
4. خجالت زده