متن: منتظر تماس تلفنی نماینده ام بودم. او شب قبل پیام داده بود و به من گفته بود که برنامه من لغو می شود. چند بار با او تماس گرفتم، اما هر بار منشی اش به من گفت که در جلسه ای است و بعداً با من تماس خواهد گرفت. پس منتظر ماندم و منتظر ماندم، اما هنوز تماسی دریافت نشد. با گذشت سه ساعت بیشتر و بیشتر بی حوصله شدم. مطمئن بودم که نماینده ام به کار من اهمیت نمی دهد و او هم به من اهمیت نمی دهد. من با این فکر غلبه کردم. شروع کردم به داد زدن پشت تلفن: "بذار صبر کنم، فکر می کنی کی هستی؟" در آن زمان من متوجه نشدم که همسرم دارد نگاه می کند. بدون اینکه تعجبش را نشان دهد، هجوم برد، گوشی را گرفت، سیم‌ها را پاره کرد و به تلفن فریاد زد: "آره! فکر می‌کنی کی هستی؟ تلفن بد! تلفن بد!" و آن را در سطل زباله جارو کرد. بی حرف ایستادم و نگاهش کردم. چه روی زمین...؟ او به سمت در رفت و در تست خانه فریاد زد: "حالا این را بشنو! همه اشیاء در این اتاق ---- اگر کاری می کنی که شوهر من را ناراحت کند، برو بیرون!" سپس به من برگشت. منو بوسید و با خونسردی گفت: عزیزم، فقط باید یاد بگیری چطوری کنترل رو به دست بگیری. با این حرف از اتاق خارج شد. پس از تماشای یک زن دیوانه که با عجله به داخل و خارج می‌شد و به هر چیزی که در چشم بود فریاد می‌زد، متوجه شدم که چیزی در خلق و خوی من تغییر کرده است. داشتم میخندیدم چطور ممکن است با آن گوشی مشکل داشته باشم؟ عمه های او به من کمک کردند تا بفهمم به خاطر چیزهای کوچک دیوانه شده ام. بیست دقیقه بعد نماینده من تماس گرفت. تونستم به حرفاش گوش بدم و باهاش حرف بزنم و خونسرد باهاش حرف بزنم.
سوال: چه چیزی باعث خنده نویسنده شد؟
1. رفتار خودش
2. پیشنهاد همسرش
3. احساسات متغیر او.
4. بوسه شیرین همسرش.