متن: سکوت برای انسان غیرطبیعی است.زندگی را با گریه آغاز می کند و در سکوت به پایان می رساند.در این بین تمام تلاشش را می کند تا در دنیا سروصدا به پا کند و از سکوت بیش از هر چیز دیگری می ترسد.حتی گفتگوی او تلاشی برای جلوگیری از سکوتی ترسناک.اگر به شخص دیگری معرفی شود و مکث های متعددی در مکالمه رخ دهد، خود را فردی شکست خورده، فردی بی ارزش می داند و سرشار از حسادت به تهی ترین کله پچ پچ ها است. او می داند که نود و نه درصد مکالمه انسان بیش از _ معنی ندارد، اما او مشتاق است که در هیاهو شرکت کند و ثابت کند که یک مرد است و نه یک مجسمه مومی. هدف مکالمه در بیشتر موارد، انتقال ایده ها نیست. این برای حفظ صدای وزوز است. باید اعتراف کرد که کیفیت های مختلفی از وزوز وجود دارد. حتی صدایی وجود دارد که به اندازه صدای ممتد پشه آزاردهنده است. اما در یک مهمانی شام، فرد ترجیح می دهد یک پشه باشد تا یک فرد ساکت. خوشبختانه بیشتر وزوزها برای گوش خوشایند است و برخی از آنها حتی برای ذهن خوشایند است. اگر صبر کند تا فکر عاقلانه ای داشته باشد تا در هجوم همسایگانش شرکت کند، مرد احمقی خواهد بود. به نظر من، کسانی که از دریافت آب و هوا به عنوان آغاز گفتگو متنفرند، دلیل تمایل انسان ها برای صحبت کردن را نمی دانند. تعداد بسیار کمی از انسان ها به امید آموختن چیز جدیدی در گفتگو شرکت می کنند. برخی از آنها راضی هستند که صرفاً به آنها اجازه داده شود که در گوش دیگران سروصدا کنند، اگرچه چیزی برای گفتن به آنها ندارند جز اینکه دو یا سه نمایشنامه جدید دیده اند یا اینکه در یک هتل سوئیس غذا خورده اند. در پایان شبی که در طی آن مدت طولانی هیچ چیز معنی‌داری نگفته‌اند، فقط ثابت می‌کنند که حافظان موفقی هستند.
سوال: منظور نویسنده از «وزوز مگس» (بند 1) _ «.
1. صدای یک جعبه پر حرف
2. صدای صحبت بی معنی
3. یک زمزمه کم
4. صدای یک حشره