متن: من مادرم را به عنوان یک زن قوی به یاد دارم. او زمانی که به اندازه کافی ۱۲ ساله بود به آمریکا آمد تا زبانش را به خاطر بسپارد، نمرات و نمرات بالایی کسب کرد تا در دانشگاه دوک پذیرفته شود. او با مدرک علوم کامپیوتر سرانجام مدیر یک شرکت در نیویورک شد. مادرم می‌توانست سخنرانی‌های روان داشته باشد، «گرگ» را درست بگوید. این مادرم بود که همیشه بر اهمیت زبان تاکید می کرد. از زمانی که من به دنیا آمدم، 1 خوانده شد. 1 با صدای پدر و مادرم به خواب می رفت، خواه لهجه آرام پدرم باشد یا انگلیسی واضح مادرم. جریان زبان ناگسستنی بود و چه به زبان چینی و چه انگلیسی، جریان ارتباط در خانه ما جاری بود. یک صبح اکتبر در کلاس ششم، بعد از اینکه مادرم برای گرفتن قطار به شهر رفت، از خانه به سمت ایستگاه اتوبوس رفتم. 1 وقتی دیدم ماشین ما باز است تعجب کردم. نزدیکتر که شدم مادرم را دیدم که روی زمین دراز کشیده است. در بیمارستان، باورش سخت بود که خانمی که جلوی من دراز کشیده مادرم باشد. مادرم اسمم را به خاطر نمی آورد. با تغییر رنگ برگها، مشخص شد که سکته مغزی دیواری بین ذهن و دهان مادرم ایجاد کرده است: ذهن او کمتر روشن نبود، اما کلماتی که به زبان می‌آورد، منظورش نبود. نبردی که مادرم با آن روبرو شد اهمیت زبان را به من آموخت. بدون آن هویت وجود ندارد. روابط نمی تواند شکل بگیرد؛ داستان ها را نمی توان گفت؛ نمی توان راهنمایی کرد و دانستن هر چیزی در مورد کسی غیرممکن است. بدون زبان، ارتباط برقرار نمی شود. بدون زبان نمی توان زیبایی غروب یا مهربانی یک غریبه را بیان کرد. دنیا در سکوت از کنار ما می گذشت.
سوال: این قسمت عمدتاً در مورد _ .
1. یک مادر قوی
2. اهمیت زبان
3. یک فاجعه خانوادگی
4. اهمیت آموزش زبان