متن: شبیه‌سازی به‌عنوان وسیله‌ای برای بازگرداندن یکی از اقوام، معمولاً یک کودک، که به طرز غم‌انگیزی کشته شده‌اند، پیشنهاد می‌شود. برخی از والدین می توانند این آرزو را درک کنند، اما ابتدا باید تشخیص داد که کپی یک نوزاد جدید است و نه فرزند گمشده. مشکل اینجاست، زیرا والدین غمگین نه به دنبال یک نوزاد جدید، بلکه به دنبال بازگشت نوزاد مرده هستند. از آنجایی که نسخه اصلی با علاقه به عنوان دارای استعدادها و علایق خاص به یاد می‌آید، آیا والدین انتظار ندارند نسخه مشابه باشد؟ با این حال، این امکان وجود دارد که نسخه کاملاً متفاوت توسعه یابد. آیا این عادلانه است که فرزند جدید در خانواده ای با چنین انتظارات غیرطبیعی قرار گیرد؟ کپی کردن نیز به عنوان وسیله ای پیشنهاد می شود که والدین می توانند فرزند رویاهای خود را داشته باشند. زوج ها ممکن است بسته به علاقه خود، کپی یک ستاره سینما، بازیکن بیسبال یا دانشمند را انتخاب کنند. اما از آنجایی که شخصیت فقط تا حدی نتیجه وراثت ژنتیکی است، اگر کودک شبیه‌سازی‌شده نتواند همان علایق اولیه را ایجاد کند، تضادها به وجود می‌آیند. اگر نسخه انیشتین علاقه ای به علم نداشته باشد چه؟ یا بازیکن بیسبال به بازیگری روی می آورد؟ موفقیت به ثروت نیز بستگی دارد. اگر کودک فقط به دلیل بدشانسی به امیدها و رویاهای والدین عمل نکند چه؟ هر نوزادی را باید برای خودش، به عنوان یک فرد، خواست. در تهیه کپی از خود یا شخص مشهور، والدین به دقت روشی را که می خواهند آن کودک رشد کند مشخص می کنند. در سال‌های اخیر، به‌ویژه در ایالات متحده، اهمیت زیادی به حق تکثیر افراد به روش‌هایی که می‌خواهند داده شده است. بنابراین من پیشنهاد می‌کنم که نیاز بیشتری به در نظر گرفتن علاقه کودک و امتناع از استفاده‌های پیشنهادی از شبیه‌سازی وجود دارد.
سوال: به گفته نویسنده، در شبیه سازی کودک گمشده والدین _ .
1. از دست دادن استعدادهای کودک گمشده
2. از کپی انتظار زیادی دارید
3. حتما یک کپی مشابه داشته باشید
4. مطمئناً بچه ای از رویاهای خود خواهند داشت