متن: من به اندازه کافی خوش شانس بودم که وقتی خیلی جوان بودم عشقم به پرواز را کشف کردم. خوش شانس بودم که بعضی چیزها به من رسید: مثلاً بینایی من به اندازه کافی خوب بود که به من اجازه داد خلبان جنگنده شوم. و خوش شانس بودم که وقتی ارتش را ترک کردم، به عنوان خلبان هواپیمایی مشغول به کار شدم، در حالی که چنین مشاغل فراوانی وجود نداشت. من هنوز هم بعد از این همه سال احساس خوش شانسی می کنم که می توانم اشتیاقم را دنبال کنم. صنعت هواپیمایی مشکلات خود را دارد و بسیاری از آنها می توانند آزاردهنده باشند، اما من همچنان هدف و رضایت را در پرواز پیدا می کنم. زمانی که در حال پرواز بر فراز سطح زمین هستید، احساس آزادی می کنید، که دیگر توسط گرانش محدود نمی شود. حتی در هزار پا، چشم انداز وسیع تری دریافت می کنید. مشکلاتی که در پایین بزرگ به نظر می‌رسند از آن ارتفاع کوچک‌تر می‌شوند و تا زمانی که به سی و پنج هزار فوت برسید، کوچک‌تر می‌شوند. من دوست دارم که پرواز یک چالش فکری است. اگر هنگام سفر با سرعت معمولی هواپیمای تجاری هفت مایل در دقیقه زاویه دماغه را حتی یک درجه تغییر دهید، کافی است سرعت صعود یا فرود خود را هفتصد فوت در دقیقه افزایش یا کاهش دهید. من از پیگیری تمام محاسبات، آگاهی از شرایط آب و هوایی، کار با یک تیم و در عین حال از نزدیک می دانم که هواپیما چه کاری می تواند انجام دهد و چه کاری نمی تواند انجام دهد، لذت می برم. من چالش آن را دوست دارم. من همچنین دوست دارم اشتیاقم به پرواز را به اشتراک بگذارم. برای من ناامید کننده است که بسیاری از بچه های امروزی مجذوب پرواز نیستند. من کودکان بی‌شماری را تماشا کرده‌ام که بدون توجه به هواپیما از کنار هواپیما عبور می‌کنند. آنها بیش از حد بر روی بازی های ویدیویی یا آی پاد خود متمرکز هستند. وقتی بچه‌هایی هستند که مشتاقانه می‌خواهند به داخل «دفتر من» در جلوی هواپیما نگاهی بیندازند، دیدن هیجان آنها در مورد چیزی که من عمیقاً به آن اهمیت می‌دهم بسیار لذت بخش است. اگر در حین سوار شدن مشغول نباشیم، افسر اول و من از دعوت از بچه‌های کنجکاو برای نشستن روی صندلی‌های ما در کابین خلبان لذت می‌بریم، سؤال می‌کنیم و اجازه می‌دهیم والدینشان با کلاه کاپیتانی از آنها عکس بگیرند. خلبان بودن نتیجه نهایی ملموسی دارد که برای جامعه مفید است. سوار شدن با هواپیمای 183 نفره به جایی که آنها نیاز دارند یا می خواهند بروند احساس خوبی دارد. کار من این است که مردم را با خانواده و دوستان خود جمع کنم، آنها را به تعطیلات بفرستم، آنها را به تشییع جنازه عزیزان ببرم، آنها را به مصاحبه های شغلی ببرم. در پایان یک روز، احساس می کنم که کاری را انجام داده ام. همه آنها داستان ها، انگیزه ها، نیازهای خاص خود را دارند - و کمک به آنها احساس ارزشمندی را به همراه دارد. این چیزی است که من را برای کار آماده می کند و یکی از چیزهایی است که مشتاقانه منتظر آن هستم.
سوال: ژانر این قسمت را می توان به بهترین شکل به عنوان _ توصیف کرد.
1. حساب شخصی
2. علمی تخیلی
3. نوشتن متقاعد کننده
4. داستان تاریخی