متن: خانم جینز در یک مدرسه درس موسیقی می داد. او صدای خوبی داشت و از آواز خواندن لذت می برد، با این تفاوت که برخی از آهنگ های بلند او مانند دروازه ای است که روغن را فراموش کرده بود. جینز ضعف خود را به خوبی می دانست و از هر فرصتی که می توانست برای تمرین این نت های بلند استفاده می کرد. از آنجایی که در خانه‌ای کوچک زندگی می‌کرد، جایی که نمی‌توانست بدون ایجاد مزاحمت برای بقیه اعضای خانواده تمرین کند، معمولاً هر وقت وقت داشت برای پیاده‌روی طولانی در جاده‌های روستایی می‌رفت و نت‌های بلند خود را در آنجا تمرین می‌کرد. هر زمان که صدای ماشین یا شخصی را شنید. او در امتداد جاده ایستاد و منتظر ماند تا دیگر صدای او شنیده نشد و دوباره شروع به تمرین کرد، زیرا او فردی خجالتی بود. یک روز بعدازظهر، ماشینی تند و باز آنقدر بی صدا و آنقدر سریع پشت سرش آمد که تا چند متری از او فاصله داشت، صدایش را نشنید. او در آن زمان برخی از بالاترین و سخت ترین آهنگ های خود را می خواند. ماشین رد شد، او دید که حالتی مضطرب روی صورت راننده آمد. او ناگهان ماشینش را متوقف کرد، بیرون پرید و شروع به بررسی همه لاستیک هایش کرد. خانم جینز جرأت نداشت به او بگوید صدایی که واقعاً شنیده بود چیست، بنابراین دوباره سوار ماشین شد و رفت.
سوال: خانم جینز چگونه می خواند؟
1. او خوب می خواند، اما آواز را سخت تمرین نمی کرد.
2. او از خواندن لذت می برد، اما صدای وحشتناکی داشت.
3. او خواننده خوبی بود، اما نمی توانست آهنگ های بالا را خوب بخواند.
4. او به طرز وحشتناکی آواز می خواند، او اصلا خواننده نبود.