متن: رفت و آمد من به طور غیر منتظره ای روان بود و نیم ساعت زودتر به جلسه رسیدم. چشمم به در رستوران بود. چندین مشتری وارد شدند، اما دوست من نه. ساعت 18:00 برایم پیامک فرستاد: "کار فوری تمام شود. 20 دقیقه دیر می شود." کتابم را در دفتر جا گذاشته بودم، بنابراین وقتم را صرف فکر کردن به تجربیاتم از دیر آمدن در چین کردم. در اولین دیدار من در سال 1985، وقت شناسی عمیقاً در قلب چینی ها ریشه داشت. آن موقع هیچ ترافیکی وجود نداشت. من به عنوان یک معلم در کانادا همیشه بر وقت شناسی اصرار داشتم. برای بار اول و بار دوم در کلاس را به روی دانش آموز دیرآمد باز می کردم، اما برای سومین بار نه. در طول شش سالی که برای دوربین مداربسته کار می‌کردم، یک دوست چینی داشتم که اغلب او را هنگام ناهار یا بعد از کار می‌دیدم. ما قبلاً در ایستگاه مترو نزدیک ملاقات می کردیم. همیشه 10-20 دقیقه دیر می آمد. در پاسخ به سوال من "شغل داشتی؟" او با کمال تعجب پاسخ می داد: "نه." یک بار از او خواستم ساعت دفترش را چک کند، لبخند زد. در مارس 2015 اقامت دائم چین را گرفتم. قرار بود این مراسم از ساعت 9 صبح در محل اداره امنیت عمومی در جاده کمربندی دوم برگزار شود. به راننده ام گفتم باید ساعت 8:40 صبح به آنجا برسم. او پاسخ داد: اشکالی ندارد. اما او فکر می کرد که وقت دارد قبل از اینکه من را سوار کند، کسی را در فرودگاه پیاده کند. ناامیدانه منتظرش بودم. بعد برای اینکه روی زخمم نمک بمالد مجبور شد در خروجی پمپ بنزین توقف کند. بالاخره ساعت 9:07 صبح وارد اتاق شدم -- آخرین مهمانی که رسید!
سوال: اگر شاگرد نویسنده برای بار سوم دیر بیاید _ .
1. او به او اجازه می دهد بیرون بماند
2. او دوباره در را به روی او باز می کند
3. او با صدای بلند بر سر او فریاد خواهد زد
4. او به او می گوید که دفعه بعد مراقبت کند