متن: وقتی سه ساله بودم، والدینم متوجه شدند که من کاملاً ناشنوا هستم. اما به جای اینکه مرا به مدرسه ناشنوایان بفرستند، تصمیم گرفتند مرا " " کنند. همه همسالان و معلمان جهان شنوایی طبیعی دارند. من تنها کودک ناشنوای مدرسه ابتدایی بلو کریل بودم. تقریباً از روز اول آنجا، بقیه بچه ها عمدتاً به خاطر سمعک و نحوه صحبتم من را مسخره کردند. و همچنین در بیشتر کارهای مدرسه ام مشکل داشتم. وقتی بچه های دیگر مرا مسخره می کردند، مطمئن بودم که آدم بدی هستم. من خودم را پسری می دیدم که به اندازه کافی باهوش نیست که بتواند با کلاس همراه شود. خانم جردن، معلم کلاس پنجم من، همه اینها را با یک عبارت ساده سه کلمه ای تغییر داد. یک روز صبح از کلاس یک سوال پرسید. لب هایش را از روی صندلی ردیف جلوم خواندم و بلافاصله دستم را بالا بردم چون مطمئن بودم جواب درستی داده ام. اما وقتی به من زنگ زد، ترسیدم. اینجا فرصتی بود تا معلم قدرتمند را تحت تأثیر قرار دهم و به او نشان دهم که شایسته عشق او هستم. شاید حتی کمی همکلاسی هایم را تحت تاثیر قرار دهم. من نمی خواستم آن را منفجر کنم. با وجود ترس، نفس عمیقی کشیدم و به سوال خانم جردن پاسخ دادم. من هرگز فراموش نمی کنم که چه اتفاقی افتاد. خانم جردن مشتاقانه پای راستش را روی زمین کوبید و دست محکمش را در دایره کامل چرخاند تا اینکه مستقیماً به من اشاره کرد. با چشمانی درخشان و لبخندی گشاد فریاد زد: "درست است استفن!" برای اولین بار در زندگی جوانم ستاره بودم. کمی بلندتر روی صندلیم نشستم. از آن روز به بعد، نمرات و گفتار من بسیار بهبود یافت. محبوبیت من در بین همسالانم افزایش یافت. همه اینها به این دلیل بود که خانم جردن به من اعتقاد داشت و از بیان آن نمی ترسید. "درست است استفن!"
سوال: وقتی نویسنده به سوال خانم جردن پاسخ داد، او _ .
1. از ترس می لرزید
2. آرام ماند
3. عصبی بود
4. هیجان زده شده بود