متن: هنگامی که سربازان آمریکایی از جنگ با معلولیت به خانه باز می گردند، اغلب دو بار آسیب می بینند - اول از جراحات جنگی، بعد از تحقیر وابستگی به دولت. جانبازان مجروح یاد می گیرند که دو انتخاب اساسی دارند: آنها می توانند تقریباً 3000 دلار در ماه از مزایای ناتوانی همراه با مراقبت های پزشکی و دسترسی به سایر برنامه های رفاهی مختلف دریافت کنند، یا می توانند برای یافتن شغل تلاش کنند. به خصوص در این اقتصاد، جای تعجب نیست که بسیاری از آن گزینه اول را رد کنند. مارک دوگان، استاد اقتصاد در دانشگاه استنفورد، گزارش می دهد که ثبت نام در برنامه های معلولیت جانبازان ایالات متحده از 2.3 میلیون در سال 2001 به 3.9 میلیون در سال 2014 افزایش یافته است. درصد جانبازانی که مزایای دریافت می کنند دو برابر شده است، از 8.9 درصد در سال 2001 به 18 درصد در سال 2014. خدمات برای جانبازان اکنون 59 میلیارد دلار مصرف می کند. در دهه های 1980 و 1990، احتمال حضور کهنه سربازان مرد در نیروی کار بیشتر از غیر کهنه سربازان بود. اما از سال 2000، این به طور چشمگیری تغییر کرده است. اکنون 4 درصد شکاف بین مشارکت جانبازان و غیر جانبازان وجود دارد که مشارکت جانبازان کمتر است. نیروی دریایی SEAL اریک گریتنز، بنیانگذار The Mission Continues، توضیح می دهد که چگونه سربازانی که به کشورشان خدمت می کردند به دریافت کنندگان رفاهی تبدیل می شوند که خارج از کشورشان زندگی می کنند. او می‌گوید: «وقتی کهنه سربازان از جنگ به خانه می‌آیند، تغییر هویتی عظیمی را تجربه می‌کنند.» سپس وزارت امور کهنه سربازان ایالات متحده و دیگران آنها را تشویق می‌کنند که خود را معلول ببینند.» تا زمانی که به گریتنز بیایند. سازمان غیر انتفاعی،"ما با تعدادی از جانبازان آشنا می شویم که خود را به عنوان موارد خیریه می بینند و دیگر مطمئن نیستند که چه چیزی باید کمک کنند." عوامل عملی تری نیز وجود دارد که باعث رونق ناتوانی می شود. یکی گسترش معیارهای صلاحیت است. به عنوان مثال، در سال 2000، دیابت نوع 2 به عنوان یک ناتوانی اضافه شد، زیرا شواهدی وجود داشت که قرار گرفتن در معرض عامل نارنجی را با شروع بیماری مرتبط می کند. بیماری قلبی نیز به این لیست اضافه شده است. یکی دیگر از عوامل احتمالی این است که جانبازان جوانتر نسبت به نسل والدین خود کمتر مخالف رفاه هستند. جانبازانی که از دهه 1990 خدمت کرده‌اند، بسیار بیشتر از همتایان مسن‌تر خود برای معلولیت ثبت‌نام می‌کنند. از هر 4 جانباز جوان، 1 نفر از کار افتاده است در مقابل فقط 1 نفر از افراد بالای 54 سال. اما سرهنگ دانیل گید یکی از کهنه سربازانی است که فکر می کند سیستم ناتوانی ما از نظر روانی برای سربازان سابق مضر است. گید در سال 2005 پای خود را در نبرد از دست داد و اکنون در وست پوینت تدریس می کند. او اخیراً با جانبازان معلول در Ft. کارسون، که در آن از آنها خواست تا دوباره به نیروی کار بپیوندند. او هشدار داد: «افرادی که در خانه می مانند زیرا به اندازه کافی دستمزد دریافت می کنند تا ناتوانی خود را پشت سر بگذارند، وضعیت بدتری دارند. چه اتلاف پتانسیل انسانی، به ویژه از آنجایی که اکثر جانبازان دارای معلولیت هنوز در زمان مرخص شدن، سال های کاری اولیه خود را در پیش دارند. ما می‌توانیم این مشکل را با تغییر نحوه نگاه - و برچسب‌گذاری - به جانبازان دارای معلولیت حل کنیم. همانطور که گید در مقاله اخیر خود خاطرنشان کرد، "کهنه سربازان باید به عنوان منابع در نظر گرفته شوند، نه به عنوان کالاهای آسیب دیده." او توصیه کرد که "تلاش برای کمک به جانبازان باید با شناخت توانایی های آنها به جای تمرکز بر معلولیت آنها آغاز شود و باید در خدمت هدف نهایی باشد. انتقال سربازان مجروح به سوی خودکفایی واقعی." در یک نکته عملی تر، وزارت امور کهنه سربازان ایالات متحده می تواند منابع را برای هزینه های بیشتر برای آموزش شغلی و کمتر برای ناتوانی اختصاص دهد. متأسفانه برنامه‌های جایابی فعلی ناکافی هستند. ما در اعزام سربازان به جنگ خوب هستیم. با این حال، وقتی این مردان و زنان جوان به خانه باز می گردند، اساسا به آنها گفته می شود: "ما به اندازه کافی برای یک زندگی راحت به شما می دهیم، اما به شما کمک نمی کنیم شغل پیدا کنید." غیرمنطقی است که ما هزاران جوان کهنه سربازی را که به کشورشان خدمت کردند به جای اینکه آنها را قادر به ورود مجدد به نیروی کار با امکانات لازم کنیم، محکوم کنیم.
سوال: مارک دوگان چگونه نظر خود را در این قسمت اثبات می کند؟
1. با فهرست کردن ارقام
2. با ذکر مثال.
3. با انجام آزمایشات.
4. با تجزیه و تحلیل علت و معلول.