متن: "ببین، مادرم در بیمارستان است، در حال مرگ است، او شب زنده نمی ماند، من ارتباط با لیدز در پیتربورو را از دست خواهم داد، اگر مرا تنها بگذاری ممنون می شوم. باشه؟" او گفت: "خوب،" بالاخره بلند شد. پسرم از شنیدن آن متأسفم. امیدوارم به موقع به خانه برسی." سپس او رفت. ده دقیقه بعد، او برگشت. اوه نه، فکر کردم، "باز هم بریم." او بازویم را لمس کرد. "گوش کن، وقتی به پیتربورو رسیدیم، هر چه سریعتر به سکوی یک شلیک کن، قطار لیدز آنجا خواهد بود." با احمقانه گفتم منظورت چیه دیر شده یا چیزی؟ او گفت: "نه، دیر نشده است." همه شاکی خواهند شد که چقدر دیر شده است، اما بیایید در این مورد نگران نباشید. شما به خانه می رسید و این مهمترین چیز است. موفق باشید و خدا رحمت کند. سپس او دوباره از قطار پیاده شد. من او را در قطار تعقیب کردم. من می خواستم همه چیزهایی را که داشتم به او بدهم، اما می دانستم که او ناراحت خواهد شد. او را گرفتم و بازویش را گرفتم. بی زبان." من، اگر آرم... "اشکالی ندارد" گفت: "مشکلی نیست." من از کاری که انجام داده‌اید قدردانی می‌کنم.» او دوباره گفت: «مشکلی نیست.» اگر احساس می‌کنید لازم است از من تشکر کنید، دفعه بعد که کسی را در مشکل دیدید، به او کمک می‌کنید. این به اندازه کافی به من بازپرداخت خواهد کرد. به آنها بگو تاوانت را به همین شکل پس بدهند و به زودی دنیا جای بهتری خواهد شد.» من در همان ساعات اولیه صبح در کنار مادرم بودم که درگذشت.
سوال: از گذرگاه می دانیم که هادی _ .
1. مهربان و دلسوز
2. پرحرف و آزاردهنده
3. راحت و مودب
4. بی تفاوت و بی ادب