متن: فردا عصر با یک مسئول موزه روی صحنه با من مصاحبه می شود. من یک مترجم خواهم بود و از تجربه به عنوان یک وکیل و فعال حقوق معلولیت صحبت می کنم. در مدارس و اردوگاه‌های «ویژه» برای کودکان دارای ناتوانی‌های جسمی و ذهنی، من بزرگ شدم که می‌دانستم گروهی از افراد هستیم که دنیا نمی‌خواهد. بسیاری از ما داستانی داشتیم که دکتری به والدینمان توصیه می کرد که ما را کنار بگذارند یا بگذارند بمیریم. ما بقای خود را مدیون والدینی بودیم که به طور غیرمنطقی با ما پیوند داشتند. ما می دانستیم که خوش شانس هستیم و امیدوار بودیم که شانس ما ادامه داشته باشد. برای افزایش شانس زنده ماندن، ما تمایل داشتیم که جذاب باشیم. ما پیشرفت کردیم تا زمانی که شب بعد روی صحنه می روم، در مورد آنجا و اینجا، آن زمان و اکنون بسیار فکر کرده ام. وقتی اولین سوال پیش می آید، از شیفتگی ام به ویلچر به آنها می گویم و به نوعی خنده دار به نظر می رسد و خنده اتاق را پر می کند. ما از وحشت کشتار نازی‌ها (نازی‌ها زمانی بیماران معلول را بی‌فایده می‌کشتند) تا یک اعتراف خنده‌دار صحبت می‌کنیم که من نیز تمایل دارم به افراد معلول در خیابان خیره شوم. چه بر سر من آمده است؟ در این اتاق، افراد دارای معلولیت با تنوع هیجان انگیز به من احساس می کنند که در خانه هستم. در اینجا افراد معلول و غیر معلول به انتخاب خود جمع می شوند. فراموش نکرده‌ام که 2 میلیون نفر در مؤسسات معلولان ایالات متحده باقی مانده‌اند، برخی از کودکان معلول هنوز نمی‌توانند در مدارس عادی تحصیل کنند، که بسیاری از ما در فقر زندگی می‌کنیم. اما نمی‌توانم خشم و اندوه را تحمل کنم، زیرا حس مشترکی از امکان را احساس می‌کنم، انگیزه‌ای برای جهانی که هم مناسب‌ها و هم ناشایست‌ها را در آغوش می‌گیرد و آن‌ها را چنان عزیز نگه می‌دارد که تفرقه بمیرد.
سوال: نویسنده با توجه به متن چیست؟
1. یک وکیل معلول
2. یک گزارشگر.
3. یک بازیگر
4. یک مصاحبه کننده