متن: آیا به این فکر کرده‌اید که می‌خواهید بعد از رفتن مردم درباره شما چه بگویند؟ آیا می‌توانی صدایی را بشنوی که می‌گوید: «او مرد بزرگی بود.» یا «واقعا دلتنگ او خواهد شد.» آنها چه می‌گویند؟ یکی از پدیده های زندگی، پرداختن به کاری است که تا مدت ها پس از مرگ دوام می آورد. آیا این خیلی شبیه سرمایه گذاری تمام پول خود نیست تا نسل های آینده بتوانند از آن بهره بگیرند؟ شاید، با این حال، اگر عمیق در قلب خود نگاه کنید، متوجه خواهید شد که چیزی شما را به انجام این نوع مشارکت سوق می دهد - چیزی که هر انسانی را به سمت یافتن هدفی سوق می دهد که پس از مرگ ادامه دارد. آیا امیدوارید که نام خود را به یادگار بگذارید؟ نامی دارید که با هیبت محترمانه زمزمه شود؟ آیا امیدوارید صورت خود را بر روی 50 فوت سنگ گرانیت حک کنید؟ آیا پاسخ واقعاً به همین سادگی است؟ آیا هدف از مشارکت مادام العمر، میل برانگیزاننده نفس برای یک موجود فانی برای داشتن نامی جاودانه است یا چیزی بیشتر از این؟ کودکی که امروز زنده است فردا خواهد مرد. نوزادی که پتانسیل اینشتین بعدی را داشته باشد در بدو تولد به دلیل عوارض خواهد مرد. قرار نیست همه ما زندگی را تا پیری بگذرانیم. ما رشد کرده ایم تا زندگی را به عنوان یک چرخه کامل با تعداد معینی سال در بین آن درک کنیم. اگر تمام آن سال ها زندگی نشود، این یک تراژدی است. یک تراژدی به این دلیل اتفاق می‌افتد که پتانسیل یک انسان هرگز محقق نشده است. یک تراژدی اتفاق می افتد زیرا جرقه ای قبل از تبدیل شدن به شعله خاموش شد. به موجب سکونت در بدن، ما این خطرات را می پذیریم. ما گوشت فانی خود را در معرض قوانین محیط فیزیکی اطراف خود قرار می دهیم. وقتی به آن فکر می کنید، این معامله چندان بد نیست. مشکل زمانی پیش می‌آید که خیال‌پردازی‌های فانی در مورد اینکه زندگی چگونه باید باشد بسازیم. وقتی زندگی با خیالات ما مطابقت ندارد، ناراحت، ناامید یا افسرده می شویم. ما زنده هستیم؛ بگذار زندگی کنیم ما توانایی تجربه کردن را داریم. بگذار تجربه کنیم ما توانایی یادگیری را داریم. بگذار یاد بگیریم معنای زندگی را می توان در یک لحظه درک کرد. لحظه ای به قدری کوتاه که اغلب از درک ما طفره می رود. چه معنایی پشت آشکار شدن دراماتیک زندگی نهفته است؟ وقتی به نظر می رسد که همه حقایق دیگر اطرافمان با گذشت زمان محو می شوند، کدام حقیقت واحد را می توانیم درک کنیم و برای زندگی عزیزمان به آن بچسبیم؟ این لحظات در مجموعه‌ای که ما آن را رویداد می‌نامیم کنار هم قرار می‌گیرند. این اتفاقات در سریالی که ما آن را زندگی می نامیم کنار هم قرار می گیرند. زمانی که لحظه را غنیمت بشماریم و آن را به اراده خود خم کنیم، اراده ای که توسط روح در اعماق وجودمان هدایت می شود، آنگاه معنای زندگی را کشف کرده ایم، معنایی برای ما که مدت ها پس از ترک این زمین ادامه خواهد داشت.
سوال: چرا افراد وقف شغلی هستند که حتی پس از مرگشان نیز طولانی باشد؟
1. زیرا آنها می خواهند دستاوردهای بیشتری داشته باشند.
2. زیرا آنها می خواهند به نسل های خود سود ببرند.
3. چون می خواهند معنای زندگی خود را پیدا کنند.
4. زیرا می خواهند دیگران را از خود راضی کنند.