متن: اینکه چشم ها "دریچه های روح" هستند یا نه قابل بحث است؛ اینکه چشم ها در ارتباطات بین فردی بسیار مهم هستند یک واقعیت است. در دو ماه اول زندگی کودک، محرکی که لبخند ایجاد می کند یک جفت چشم است. لازم نیست واقعی باشد: یک ماسک با دو نقطه باعث ایجاد لبخند می شود. به طور قابل توجهی، یک چهره واقعی انسان با چشمان پوشیده انگیزه لبخند را ایجاد نمی کند، و همچنین دیدن تنها یک چشم هنگامی که چهره به صورت نمایه ارائه می شود، ایجاد نمی کند. این جذابیت برای چشم ها بر خلاف بینی یا دهان با بالغ شدن نوزاد ادامه می یابد. در یک مطالعه، زمانی که از کودکان چهار ساله آمریکایی خواسته شد تا افراد را نقاشی کنند، 75 درصد از آنها مردم را با دهان می کشیدند، اما 99 درصد از آنها مردم را با چشم می کشیدند. . با این حال، در ژاپن، جایی که نوزادان به پشت مادرشان حمل می‌شوند، به اندازه سایر فرهنگ‌ها به چشم‌ها وابستگی پیدا نمی‌کنند. در نتیجه، بزرگسالان ژاپنی از چهره استفاده نمی‌کنند یا برای رمزگذاری (...) در واقع، آرگیل نشان می‌دهد که "محل مناسب برای تمرکز نگاه در طول مکالمه در ژاپن، روی گردن طرف گفتگو است." نقش تماس چشمی در تبادل مکالمه بین دو آمریکایی به خوبی مشخص است: گویندگان حدود یک ثانیه با چشمان شنونده خود تماس برقرار می کنند، سپس در حین صحبت کردن به رقص می پردازند؛ در چند لحظه تماس چشمی را با شنونده برقرار می کنند. یا به خود اطمینان دهند که مخاطب هنوز حواسش است، سپس یک بار دیگر نگاه خود را به سمت دیگری برگردانید. شنوندگان، در عین حال، چشمان خود را به صورت گوینده نگاه می‌کنند و به خود اجازه می‌دهند که نگاه کوتاهی داشته باشند. مهم این است که آنها به گوینده نگاه کنند. در لحظه دقیقی که گوینده تماس چشمی را برقرار می‌کند: اگر گوینده نگاه نمی‌کند، گوینده تصور می‌کند که بی‌علاقه است و یا مکث می‌کند تا تماس چشمی از سر گرفته شود یا مکالمه را متوقف می‌کند. جریان مکالمه زمانی مشخص می شود که دو گوینده عینک تیره به چشم می زنند: ممکن است نوعی ترافیک کلمات ناشی از وقفه، شروع اشتباه و مکث های غیرقابل پیش بینی وجود داشته باشد.
سوال: نوزادان توسط شخص تحریک نمی شوند _ .
1. که نمای جلو به طور کامل درک می شود
2. که صورتش با ماسک پوشانده شده است
3. که صورتش از پهلو دیده می شود
4. که صورتش عاری از هر گونه پوشش است