متن: جامعه ما پیام های منفی زیادی در مورد دوچرخه سواری در ترافیک گزارش می دهد. دوچرخه سواری در ترافیک به عقیده بسیاری بی احتیاطی و گاهی بی ادبانه است. رایج ترین توصیه ای که به دوچرخه سواران داده می شود این است که از جاده های شلوغی که دسترسی راحت به مکان های مهم را فراهم می کند خودداری کنند، به این معنی که آنها فقط باید به مقصدهای نامطلوب در جاده های نامطلوب و نامناسب بروند. یکی دیگر از ایده های محبوب این است که دوچرخه سواران باید تا حد امکان به لبه جاده نزدیک شوند تا از مسیر خودروها دور بمانند. قرار گرفتن در مسیر خودروها به عنوان دعوتی به مرگ در نظر گرفته می شود، زیرا رانندگان خودرو اغلب با هر چیزی که کندتر یا آسیب پذیرتر است مواجه می شوند. پیش از این، همراهی با ترافیک موتوری برای دوچرخه سواران ایده خوبی بود، اما امروزه تصور می شود که خودکشی است. اعتقاد بر این است که جاده ها برای اتومبیل طراحی شده اند و نه برای دوچرخه. دوچرخه‌های پایین‌تر ممکن است تصور کنند که حق استفاده از جاده را دارند، اما بهتر است از سر راه کاربران برتر دوری کنند وگرنه «درست مرده» خواهند بود. در نتیجه این باورهای «عقل عمومی»، برنامه‌های ایمنی دوچرخه که توسط سازمان‌های اتومبیلرانی و دوچرخه‌سواران «پیاده‌پیاده» در قرن بیستم ایجاد شد، تلاش کردند به دوچرخه‌سواران بیاموزند که همیشه با در آغوش گرفتن لبه دوچرخه، مسیری روشن برای رانندگان فراهم کنند. جاده، سوار شدن در پیاده روها تا دوچرخه سواران بتوانند ببینند چه زمانی باید از مسیر خارج شوند. برخی از شهرها سعی کردند دوچرخه سواران را از حرکت در جاده های مهم یا جاده های بدون شانه منع کنند. پروژه های مهندسی طراحی شده برای ایمنی دوچرخه شامل ساخت مسیرهای فرعی برای خروج دوچرخه سواران از جاده ها و خطوط دوچرخه سواری برای دور نگه داشتن دوچرخه سواران از سر راه رانندگان است. مزیت این تلاش‌ها محافظت از دوچرخه‌سواران در برابر برخورد از پشت است، که به طور گسترده تصور می‌شود بزرگترین خطر برای دوچرخه‌سواران است و ناشی از عدم هماهنگی دوچرخه‌سواران با سرعت مطلوب تردد موتور است. این تابویی است که به سیاست حمل و نقل دوچرخه لطمه می زند: دوچرخه سواران باید از مسیر رانندگان دور نگه داشته شوند وگرنه قطعاً کشته خواهند شد.
سوال: چرا بسیاری از مردم موافق نیستند که مردم در جاده ها دوچرخه سواری کنند؟
1. اکثر مردم فکر می کنند جاده ها برای اتومبیل ها طراحی شده اند نه برای دوچرخه سواران.
2. افرادی که دوچرخه سواری می کنند افراد پستی در نظر گرفته می شوند.
3. سواری مردم در جاده خلاف قانون کشور است.
4. افرادی که دوچرخه سواری می کنند تجربه ای ندارند.