متن: وقتی شن شروع به لگد زدن کرد و به صورت ما برخورد کرد، من نگران شدم که شاید ما اشتباه کرده ایم. آن روز بعد از ظهر، پدرم روی عرشه خانه ما ایستاده بود و می خندید که همسایه های ما ماشین های خود را بسته بندی می کردند و به سمت داخل می رفتند. آنها برای گذراندن شب در متل ها یا خانه های دوستانشان که خارج از محدوده طوفان تابستانی بود، رفتند. با به چالش کشیدن هوا که تهدیدی برای تضعیف روحیه ما بود، در ساحل آتش روشن کردیم. بابا جوک می گفت و به ما خوش گذشت. وقتی ساعت 18:30 شد، همه خنده ها از بین رفت. چشمانمان به آسمان کشیده شد. یک گردباد مستقیم به سمت ما می رفت! در یک لحظه همه روی پاهایمان ایستادیم. باد شروع به فریاد زدن کرد و ما به سمت کلبه می دویدیم. مامانم جلوی در ایستاد. "کجا می توانیم برویم؟" سر بابام داد زد بیشتر کلبه ها در این قسمت از دریاچه میشیگان بدون زیرزمین ساخته شده بودند. مال ما هم از این قاعده مستثنی نبود. پنجره های بزرگ و خود کلبه ایمنی در برابر باد شدید را ارائه نمی دهند. "بیا دنبالم!" بابام داد زد ما به زیر عرشه خزیدیم و خود را به پایه کلبه فشار دادیم. بین تکیه گاه های عرشه، ما طوفان نزدیک را با وحشت خاموش تماشا کردیم. پدرم فریاد زد: دست نگه دار! و چیز دیگری که از فریاد فریاد باد نمی توانستم بشنوم. فکر کنم داشت دعا میکرد وقتی به کلبه ما رسید، چیزی جز یک باد شدید نبود. بقیه طوفان یک ساعت به طول انجامید و سپس به سادگی منفجر شد. "دفعه بعد، ما در داخل کشور در خانه مادربزرگ می مانیم. باشه؟" بابام گفت
سوال: خانواده قبل از آمدن طوفان چه می کردند؟
1. را
2. آنها در ساحل ماندند.
3. ماشین ها را جمع کردند.
4. آنها به دیدار همسایگان خود رفتند.