متن: خانم گاوس از بابا پرسید: "آیا ممکن است براونی از بازگشت پس از اقامت شاد نزد عمویم خوشحال نشود؟" او با صدای آهسته ای گفت: "بسیار درست می شود. کمی بیشتر به او غذا بده." بدون اینکه چشمانش را از براونی کنده باشد در حالی که همسرش مشغول بسته بندی وسایل براونی بود و گفت: "براونی به اندازه برادر کوچکترش، اسپاتی، ناز نیست. هنگام راه رفتن با او مراقب چیز کوچکش باشید." این در شب 10 جولای 2013 قبل از سفر گاوس ها به هاوایی اتفاق افتاد. آنها حیوان خانگی خود را به من سپردند زیرا فکر می کردند من اولین کسی هستم که به او اعتماد می کنند. و هدف دیگر آنها این بود که من قبلاً اسپاتی را به عنوان یک حیوان خانگی شناخته شده در جامعه خود آموزش داده بودم که می تواند ترفندهای زیادی را انجام دهد، مانند "بنشین" پایین!" "بایستید!" "دست راستت را به من بده!" "بچرخ!" او حتی می تواند آواز بخواند، و البته، این فقط یک صدای تند عجیب و غریب است. وقتی آنها را دیدم، براونی زیبا را در آغوشم به خانه بردم، از ترس اینکه مبادا از بین برود. _ بنابراین من راه های زیادی را برای دوستی با او امتحان کردم که باعث شد اسپاتی نسبتاً ناراضی باشد. آنها غالباً جنگ می کردند، ظاهراً برای شکستن سقف من. به زودی، براونی یکی از اعضای خانواده قابل قبولی بود. او یک حیوان خانگی دوست داشتنی بود که اغلب در آغوش من برای راحتی التماس می کرد. من از فرصت استفاده کردم و او را آموزش دادم و او به موفقیت های زیادی دست یافت که به آقای گاوس پیام دادم. آنها بسیار خوشحال بودند و تصمیم گرفتند که زودتر به خانه پرواز کنند تا تغییر کیفی براونی را ببینند. اما همه اینها به دلیل مرگ براونی در یک تصادف رانندگی کاملاً از بین رفت. چه موجود کوچک بدی! بنابر این، به هر دلیلی، احساس گناه بر من غلبه کرد، که به نظر می‌رسید عمیق‌ترین احساس در من بود. بهترین راه برای شاد کردن خود این است که ابتدا سعی کنیم دیگران را شاد کنیم. این دردی ابدی در قلب من خواهد بود، زخمی که التیام نمی یابد.
سوال: براونی عمدتاً به این دلیل به خانه نویسنده رفت.
1. صاحبانش به سفر می رفتند
2. او به تازگی از مرگ نجات یافته است
3. او شوهر اسپاتی خواهد بود
4. او آموزش دیده بود