متن: وقتی 4 ساله بودم، والدینم تصمیم گرفتند که دیگر نمی توانند با هم زندگی کنند. در همان سال، مادرم به لس آنجلس (لس آنجلس) نقل مکان کرد و یک درمانگر استخدام شد تا تصمیم بگیرد کجا زندگی کنم. در حال بازی با خانه عروسکی در دفترش، اتاق مادر را از یک طرف و اتاق پدر را به او نشان دادم. وقتی از من در مورد اتاق پسر کوچک پرسید، به او گفتم پسر کوچک نمی داند کجا بخوابد. درمانگر سرانجام تصمیم گرفت که در طول سال های مدرسه پیش پدرم بمانم و در تعطیلات طولانی و تابستان ها به دیدن مادرم بروم. من شروع به پرواز بین دو شهر کردم و دو زندگی متفاوت داشتم. آخرین روز مدرسه ام را در کلاس ششم به یاد می آورم. دوستانم برنامه ریزی کردند که با هم به ساحل بروند، اما من نتوانستم به آنها ملحق شوم زیرا باید به لس آنجلس پرواز می کردم. من فقط نمی خواستم دوستانم را ترک کنم. دیوار کشیدن و وانمود کردن به خداحافظی با آنها کار آسانی نبود. صبح پدرم مرا با چمدان های بسته به مدرسه رساند و بعد از مدرسه دوستانم با هم رفتند و من به فرودگاه رفتم. در نهایت چیزی که به دست آمد این است که من همیشه دلم برای کسی تنگ می شود. وقتی در شمال کالیفرنیا هستم، دلم برای مادر و پدر ناتنی‌ام تنگ می‌شود، در حالی که در لس آنجلس دلم برای بیرون رفتن با دوستان، پدرم، و برادر و خواهر کوچکم تنگ شده است. اما پس از این همه پرواز، آموخته ام که سفر بین دو شهر و تجربه زندگی های متفاوت نیز لذت بخش است. کودکان دیگر ممکن است فرصت تجربه این همه را نداشته باشند.
سوال: چرا نویسنده در ابتدا سفر بین دو شهر را دوست نداشت؟
1. چون سفر او را از دوستانش جدا کرد.
2. چون از خداحافظی با مادرش متنفر بود.
3. چون رفت و آمد ملاقات با پدر و مادر را برای او دشوار می کرد.
4. چون می خواست تابستان هایش را با پدرش بگذراند.