متن: فرزندپروری نوجوان رویکرد متفاوتی نسبت به فرزندپروری برای فرزندان کوچکتر دارد. نگاه کردن به گذشته آسان به نظر می رسید. آن‌ها بی‌تفاوت به دنیا آمدند تا بتوانید کنترل را به دست بگیرید - معمولاً برای اینکه آنها را از آسیب در امان نگه دارید، درست از اشتباه را آموزش دهید و شروع به تجهیز آنها به مهارت‌های حل مسئله و رابطه کنید. اما هی، یادتان هست زمانی که آنها حدود دو یا سه ساله بودند و شروع به نوپا زدن و آزمایش محدودیت های شما کردند؟ این رشد طبیعی کودک بود و به زودی اعتماد کردید که فرزندتان به اجاق گاز دست نمی‌زند، گلدان‌ها را گل نمی‌کند یا گربه را گاز نمی‌گیرد. دوره نوجوانی به نوعی شبیه به یک کودک دو یا سه ساله است که محدودیت های خود را آزمایش می کند. اگرچه در نوجوانی این آزمون بیشتر به سمت محدودیت های اجتماعی است: با چه کسی، چه زمانی، کجا و برای چه مدت می توانند بیرون بروند. برخلاف کودک خردسال، دوران نوجوانی اعصاب خردکن است، زیرا اکنون آنها واقعاً دور از چشم هستند، خطرات بیشتر است و شما فرزند خود را به مدت 13 سال به علاوه برای اینکه ببینید او اکنون دچار مشکل می شود، بزرگ نکرده اید. همچنین بر خلاف کودک خردسال، نوجوان شما دیگر خسته کننده نیست و نمی توانید به سادگی به او بگویید چه کاری انجام دهد. فرزندپروری نوجوان مستلزم اعتماد، صبر و حوصله شدید و به عهده گرفتن مسئولیت تصمیمات است، حتی اگر عواقب آن مساعد نباشد. آنها باید بیاموزند که پوشش مسئولیت در دوران نوجوانی به چه معناست تا به عنوان بزرگسالان به اندازه کافی مجهز شوند تا مسئولانه ادامه دهند. بدون تمرین - بدون تسلط. مسئولیت پذیری مستلزم تمرین و فرصت است. هر چقدر هم که به نظر دشوار به نظر برسد، سبک فرزندپروری باید از رئیس بودن به مشاور تبدیل شود. حالا هیچ کس اینجا نمی گوید که هیچ قاعده ای وجود ندارد، اما آنها انعطاف پذیرتر هستند و بیشتر در معرض مذاکره هستند. زمانی که شما رئیس بودید، به سادگی به فرزند خردسال خود می گفتید که چه کاری انجام دهد و انتظار داشتید که او خواسته های شما را دنبال کند. اکنون به عنوان یک مشاور بیشتر در موقعیت مشاوره قرار دارید و برای انتخاب صحیح باید به قضاوت نوجوان خود تکیه کنید.
سوال: از متن می توان استنباط کرد که _ .
1. والدین باید به نوجوانان اجازه دهند که مسئولیت تصمیم گیری را بپذیرند اگر نتیجه آن مضر نیست.
2. بزرگسالان برای ادامه مسئولیت‌پذیری مجهزتر هستند.
3. والدین باید فرصتی را برای نوجوانان فراهم کنند تا مسئولیت پذیری را تمرین کنند.
4. نوجوانی که والدینش رئیس هستند تمایل دارد خواسته های والدین خود را دنبال کند.