متن: پیر بهرمن نقاش بود که در طبقه همکف آپارتمان زندگی می کرد. سال‌ها، او همیشه در حال برنامه‌ریزی برای نقاشی یک اثر هنری بود، اما هنوز آن را شروع نکرده بود. او با ارائه مدل به هنرمندانی که نمی توانستند برای یک مدل حرفه ای هزینه کنند، درآمد کمی به دست آورد. او مردی خشن، کوچک و پیر بود که از دو زن جوان در استودیو آپارتمان بالای سرش محافظت می کرد. سو بهرمان را در اتاقش پیدا کرد. در یک منطقه یک بوم خالی بود که بیست و پنج سال منتظر اولین خط رنگ بود. سو در مورد جانسی به او گفت که چگونه می‌ترسید که دوستش مانند برگ روی درخت پیچک قدیمی شناور شود و ناامیدانه از دیوار بلوک بیرونی بالا برود. بهرمن پیر از چنین فکری خشمگین شد. "آیا افرادی در جهان هستند که حماقت دارند به خاطر ریختن برگ درخت انگور بمیرند؟ چرا اجازه می‌دهید این تجارت احمقانه به مغز او بیاید؟" سو گفت: "او بسیار بیمار و ضعیف است و این بیماری ذهن او را پر از ایده های عجیب کرده است." بهرمن فریاد زد: "این جایی نیست که کسی به خوبی خانم جانسی در آن بیمار دراز بکشد." "یه روزی یک شاهکار نقاشی خواهم کرد و همه ما خواهیم رفت." وقتی آنها به طبقه بالا رفتند جانسی خواب بود. سو سایه را پایین کشید تا پنجره را بپوشاند. او و بهرمان به اتاق دیگر رفتند. آنها با ترس از پنجره به درخت پیچک نگاه کردند. سپس بدون صحبت به یکدیگر نگاه کردند. باران سردی می بارید که با برف آمیخته بود. صبح روز بعد، سو پس از یک ساعت خواب از خواب بیدار شد. جانسی را با چشمان باز و گشاد پیدا کرد که به پنجره سرپوشیده خیره شده بود. او به آرامی دستور داد: "سایه را بالا بکش، می خواهم ببینم." سو اطاعت کرد. پس از باران تند و باد شدیدی که در طول شب وزید، هنوز یک برگ پیچک کنار دیوار ایستاده بود. این آخرین مورد روی تاک بود. در مرکز هنوز سبز تیره بود. اما لبه های آن با رنگ زرد رنگ شده بود. با شجاعت از شاخه در حدود هفت متر بالاتر از زمین آویزان شد. جانسی گفت: این آخرین مورد است. "فکر می کردم حتماً در طول شب شکست خواهد خورد. صدای باد را شنیدم. امروز می افتد و من در همان زمان خواهم مرد." "عزیز، عزیز!" سو در حالی که صورت فرسوده اش را به سمت تخت خم کرده بود، گفت. "به من فکر کن، اگر به فکر خودت نیستی. من چه کار می کنم؟" اما جانسی جوابی نداد. صبح روز بعد، وقتی هوا روشن شد، جانسی خواستار بالا بردن سایه پنجره شد. برگ پیچک هنوز آنجا بود. جانسی مدت طولانی دراز کشیده بود و به آن نگاه می کرد. و سپس به سو زنگ زد که در حال تهیه سوپ مرغ بود. جانسی گفت: من دختر بدی بودم. "چیزی باعث شد که آخرین برگ آنجا بماند تا به من نشان دهد که چقدر بد بودم. این اشتباه است که بخواهی بمیری. ممکن است الان برای من کمی سوپ بیاوری." یک ساعت بعد او گفت: "امیدوارم روزی خلیج ناپل را نقاشی کنم." بعداً در روز، دکتر آمد و سو در راهرو با او صحبت کرد. دکتر گفت: "حتی شانس. با مراقبت خوب، شما برنده خواهید شد." "و الان باید یه مورد دیگه ای که تو ساختمان شما دارم ببینم. بهرمن که اسمش یه جورایی هنرمنده، فکر کنم ذات الریه هم داره. اون مردی پیر و ضعیفه و وضعیتش شدیده. امیدی نیست. برای او، اما او امروز به بیمارستان می رود تا دردش را کاهش دهد.» روز بعد، دکتر به سو گفت: "او از خطر خارج شده است. تو برنده شدی. اکنون تغذیه و مراقبت - فقط همین." بعداً همان روز، سو به تختی که جانسی در آن دراز کشیده بود آمد و یک دستش را دور او گرفت. او گفت: "چیزی به تو بگویم موش سفید"، "آقا بهرمان امروز بر اثر ذات الریه در بیمارستان درگذشت، او فقط دو روز بیمار بود، صبح روز اول او را در اتاقش طبقه پایین بی پناه از درد یافتند. کفش‌ها و لباس‌های او کاملاً خیس و سرد بود. آنها نمی‌توانستند تصور کنند که او در چنین شب وحشتناکی کجا بوده است. "و سپس یک فانوس را پیدا کردند که هنوز روشن بود و یک نردبان که از جای خود جابجا شده بود. و لوازم هنری و تخته نقاشی با رنگهای سبز و زرد مخلوط شده روی آن. "از پنجره نگاه کن، عزیزم، به آخرین برگ پیچک روی دیوار. تعجب نکردی که چرا وقتی باد می وزید هرگز تکان نمی خورد؟ آه، عزیزم، این شاهکار بهرمان است - همان شبی که آخرین برگ آن را آنجا نقاشی کرد. سقوط."
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان برای این قطعه است؟
1. شاهکار بهرمان
2. آخرین برگ پیچک
3. بهرمان مهربان
4. یک نقاشی نجات بخش