متن: مری 13 ساله می گوید: «من آزمایش داشتم و نمی خواستم آن را انجام دهم، بنابراین وانمود کردم که بیمار هستم. اما مریم از روز تعطیل خود لذت نمی برد. "خسته کننده بود. کاش به مدرسه می رفتم." داستان مری در بریتانیا غیرعادی نیست. بر اساس آخرین آمارهای دولتی، غیبت دانش‌آموزان با وجود مدرسه در حال افزایش است. دکتر فیلیپ جیمز از دانشگاه کاردیف فکر می‌کند دلیل آن را می‌داند: «از آنجایی که مدارس تلاش بیشتری برای یافتن و تنبیه دانش‌آموزان گمشده می‌کنند، دانش‌آموزان راه‌های بهتری برای جلوگیری از گرفتار شدن پیدا می‌کنند.» برای چندین سال، جیمز درباره فرار نوجوانان تحقیق کرده و متوجه شده است که بیشتر فرار از مدرسه "پاسخی به عوامل درون مدرسه" است. دانش‌آموزانی که مدرسه را رها می‌کنند لزوماً کمتر پیشرفته یا کم‌هوش نیستند. آنها از معلمانی که نتوانستند آنها را درگیر کنند و از درس های "خسته کننده" شکایت داشتند. "بسیاری از آنها واقعاً از مدرسه لذت می برند و به آموزش اعتقاد دارند، اما زمانی که جنبه هایی از آن بی اثر است ترک تحصیل می کنند." جیمز می گوید. دیدگاه دانش آموزانی مانند آدام که معتقد است حذف دروس تأثیر کمی بر تحصیل او دارد، رایج است. او به جیمز گفت: "من فقط برای یک درس یا چند روز از زمین خارج می شوم. این روی تحصیلات من تأثیری ندارد." جیمز معتقد است که مدارس باید به این سوال بپردازند که چرا دانش آموزان در وهله اول می خواهند ترک کنند. "دانش آموزان از همان ابتدا به کمک نیاز دارند." او می گوید. "مدارس باید به جای تعداد آنها به دلایل فرار از مدرسه نگاه کنند تا دانش آموزان به جای ترک مدرسه مهارت ها و فرصت هایی برای صحبت در مورد مشکلات و ایجاد تغییر داشته باشند."
سوال: دکتر جیمز به مدارس پیشنهاد می کند در مورد فرار از مدرسه چه کاری انجام دهند؟
1. تمام معلمان بی صلاحیت آنها را اخراج کنید.
2. بهبود ارتباط با دانش آموزان.
3. راه های بهتری برای کشف فرار از مدرسه ایجاد کنید.
4. مجازات های سنگین تری وضع کنید.