متن: امروزه، مردم بحث داغی در مورد اینکه آیا فشار بر بازیکنان ورزشی بین‌المللی جوهره ورزش را می‌کشد - تعقیب تعالی شخصی - دارند. بچه ها برای سرگرمی فوتبال را دور می زنند. وقتی بزرگتر می شوند و برای تیم های مدرسه محلی بازی می کنند، رقابتی می شوند اما هنوز از بازی کردن لذت می برند. فردی که نماینده کشورش است نمی تواند به فکر لذت بردن از خود باشد. او باید فقط به پیروزی فکر کند. او مسئول امیدها، رویاها و آبروی کل ملت است. یک مثال خوب جام ورد فوتبال است. فوتبال مهم ترین ورزش دنیاست. قهرمانی در جام جهانی شاید اوج موفقیت ورزشی بین المللی باشد. آرژانتین را برای کسی ذکر کنید و این احتمال وجود دارد که او به فوتبال فکر کند. به یک معنا، قهرمانی در جام جهانی، آرژانتین را روی نقشه قرار داد. هواداران و هواداران ورزش کاملاً درباره جام جهانی صحبت می کنند. مردم انگلیس پس از پیروزی در سال 1966 احساس کردند که کشورشان به نوعی مهم است. سال گذشته هزاران اسکاتلندی ماشین‌ها و حتی خانه‌هایشان را فروختند و تمام پول خود را برای سفر به آرژانتین، جایی که فینال‌ها برگزار می‌شد، خرج کردند. بنابراین، آیا من استدلال می کنم که رقابت های بین المللی ایده ورزش را از بین می برد؟ قطعا نه! آیا آرژانتینی‌ها واقعاً معتقدند که چون یازده نفر از مردانشان در فوتبال مهارت دارند، ملت آنها از هر نظر بهتر از بقیه است؟ نه واقعا، اما خوب است بدانید که شما برنده شدید و از یک جهت حداقل کشور شما بهترین است.
سوال: منظور سخنران از اینکه می گوید «به یک معنا، قهرمانی در جام جهانی آرژانتین را روی نقشه قرار داد» چیست؟
1. قهرمانی در جام جهانی، آرژانتین را به یک قدرت فوتبال در جهان تبدیل می کند.
2. قهرمانی در جام جهانی به جایگاه آرژانتین در جهان وزن می دهد.
3. آرژانتین قبل از قهرمانی در جام جهانی مهم نیست.
4. آرژانتین به دلیل موقعیت آشکاری که در نقشه دارد به خاطر فوتبالش شهرت جهانی دارد.