متن: عجیب است که عیب های خودمان خیلی کمتر از عیب های دیگران شنیع به نظر برسد. فکر می‌کنم دلیلش این است که ما همه شرایطی را که باعث آن‌ها شده است می‌دانیم و بنابراین می‌توانیم آنچه را که نمی‌توانیم در دیگران توجیه کنیم، در خودمان توجیه کنیم. ما توجه خود را از اشتباهات خود معطوف می کنیم و هنگامی که در اثر حوادث غیرمنتظره مجبور به بررسی آنها می شویم، به راحتی آنها را می پذیریم. با تمام وجود می دانم که ما حق داریم این کار را انجام دهیم. آنها جزئی از ما هستند و باید خوب و بد را در کنار هم بپذیریم. اما وقتی می‌آییم دیگران را قضاوت می‌کنیم، آن‌طور که واقعاً هستیم قضاوتشان نمی‌کنیم، بلکه با تصویری که از خودمان ساخته‌ایم. برای مثال: چقدر تحقیر می‌کنیم وقتی کسی را در حال گفتن دروغ می‌بینیم. ; اما چه کسی می تواند بگوید که او هرگز نه یک، بلکه به صد نفر گفته است؟ بین مردها انتخاب زیادی وجود ندارد، همه آنها آمیخته ای از بزرگی و کوچکی، مهربانی و نامهربانی، خوبی و بدی هستند. بعضی ها قدرت شخصیت یا فرصت بیشتری دارند و بنابراین در یک جهت به غرایز خود ( ) بازی آزادتر می دهند، اما به طور بالقوه آنها یکسان هستند. به نوبه خود، فکر نمی‌کنم از بسیاری از مردم بهتر یا بدتر باشم، اما می‌دانم که اگر هر اقدامی در زندگی‌ام و هر فکری که به ذهنم خطور کرده است را کنار بگذارم، دنیا مرا یک هیولا در نظر می‌گیرد. دانستن اینکه این افکار مشترک همه مردان است، باید در فرد الهام بخش مدارا با خود و همچنین دیگران باشد. اگر آنها ما را قادر می سازند که به همنوعان خود، حتی بزرگ ترین و قابل احترام ترین، با شوخ طبعی نگاه کنیم، و اگر ما را به سمتی سوق دهند که خودمان را زیاد جدی نگیریم، خوب است.
سوال: دلیل اینکه همیشه عیب های خود را می بخشیم چیست؟
1. ما درک می کنیم که خطاها چگونه اتفاق می افتد.
2. بقیه عیوب ما را می پذیرند.
3. ما در یافتن عیوب دیگران خوب هستیم.
4. دیگران عیب ما را نمی دانند.