متن: آخرین شیفت عصر هفته ام را تمام کردم و به سختی می توانستم صبر کنم تا به خانه برگردم. کفش های پرستاری ام را در آوردم، شل شدم و بعد به بقیه دخترها شب بخیر گفتم و از در بیرون رفتم. هوا خیلی سرد بود و می توانستم کریستال های یخ را در هوا ببینم. وقتی به ماشینم نزدیک شدم، یکی از همکارانم را دیدم که کنار ایستگاه اتوبوس ایستاده بود. فکر می‌کردم فقط چند دقیقه بیشتر طول می‌کشد تا او را به خانه برسانم، و علاوه بر این، هوا خیلی سرد بود که در سردترین شب ژانویه بیرون بایستم. همانطور که من رانندگی می کردم با هم گپ زدیم و قبل از اینکه بفهمیم به خانه او رسیدیم. همانطور که او از پله ها به سمت درش بالا رفت، برگشت. "آیا می دانید چگونه از اینجا به خانه خود بروید؟" "چقدر می تواند سخت باشد؟ من فقط از راهی که آمده ام عقب می نشینم." شروع کردم به رانندگی هیچ چیز آشنا به نظر نمی رسید، اما در ابتدا این موضوع مرا آزار نمی داد، زیرا قبلاً هرگز به این محله نرفته بودم. به رانندگی ادامه دادم و به زودی احساس کردم که چیزی اشتباه است. من هیچ چیز را تشخیص ندادم، نه محله ها، نه حتی نام خیابان ها را. شوهرم نگران من خواهد بود. به ساعتم نگاه کردم. الان ساعت 2:30 بود. ساعت 11:30 شب کار را ترک کرده بودم. ماشینم را متوقف کردم. فکر کردم بهتر است وضعیتم را بررسی کنم. گیج بنزینم کم کم داشت پایین می آمد. با شکست کامل سرم را روی فرمان گذاشتم و کمک خواستم. سرم را بلند کردم. سایه ای را در جاده مقابلم دیدم. ماشین بود ساعت 2:30 بامداد یک ماشین در میانه راه چه می کرد؟ با تردید از ماشینم پیاده شدم و به شیشه ماشین دیگه زدم. پیرمردی به آرامی پنجره اش را پایین کشید. گفتم: گم شده ام و نمی دانم چگونه به شهر برگردم. در سکوت شروع به رانندگی کرد. پشت سرش راندم. بالاخره یک خیابان آشنا را شناختم. وقتی به سمت خانه برگشتم، فرشته راهنمایم را از دست دادم. وقتی به داخل راهروی خود رسیدم چراغ هشدار مخزن بنزینم روشن شد.
سوال: عنوان مناسب برای متن چه می تواند باشد؟
1. ادامه دهید و بالاخره موفق خواهید شد.
2. ملاقات با یک پیرمرد دوستانه در مشکل.
3. سوار شدن به همکارم در شب.
4. در یک شب سرد زمستانی راه را گم می کنم.