متن: پیرمرد با عصا به آرامی وارد رستوران شد. ژاکت ضعیف، شلوارهای وصله‌دار و کفش‌های کهنه‌اش او را از جمعیت معمول صبحانه‌های شنبه متمایز می‌کرد. به سمت میزی کنار پنجره رفت. یک پیشخدمت جوان او را زیر نظر گرفت و به سمت او دوید و گفت: "اینجا، قربان، اجازه بدهید با آن صندلی به شما دست بدهم." بدون هیچ حرفی لبخندی زد و سری به علامت تشکر تکان داد. صندلی را از روی میز کنار کشید. او را با یک دست حمایت کرد و به او کمک کرد جلوی صندلی حرکت کند و راحت بنشیند. سپس میز را به او نزدیک کرد و عصایش را به میز تکیه داد تا بتواند به آن برسد. با صدای آرام و واضحی گفت: متشکرم خانم. "خوش اومدی قربان." او پاسخ داد. "اسم من مری است. من یک لحظه برمی گردم. اگر چیزی نیاز دارید، فقط برای من دست تکان دهید." بعد از اینکه او یک وعده غذایی مقوی با پنکیک، بیکن و چای لیموی داغ را تمام کرد، مری پول خرد را برای او آورد و به او کمک کرد از روی صندلی بلند شود و از پشت میز بیرون بیاید. عصایش را به او داد و با او به سمت در رفت. در را برای او باز نگه داشت و گفت: "برگرد و ما را ببین آقا!" سرش رو به علامت تشکر تکون داد و با لبخند آروم گفت: خیلی مهربونی! وقتی مری رفت تا میز او را تمیز کند، شوکه شد. زیر بشقاب او یک کارت ویزیت و یک یادداشت نوشته شده روی دستمال، که زیر آن یک اسکناس 100 دلاری بود، پیدا کرد. روی دستمال نوشته شده بود: "مریم عزیز، من خیلی به تو احترام می گذارم، تو هم به خودت احترام می گذاری. این از رفتارت با دیگران نشان می دهد. تو راز خوشبختی را یافته ای. ژست های مهربانت در میان کسانی که ملاقات می کنند می درخشد. شما." مردی که به او خدمت کرده بود صاحب رستوران بود. این اولین باری بود که او یا یکی از کارمندانش او را شخصا می دیدند.
سوال: کدام یک از عناوین زیر با داستان هماهنگی بیشتری دارد؟
1. دختری خوش قلب
2. مهربانی درخشان
3. مهربانی یعنی فرصت ها
4. یک مشتری خاص