متن: شنبه بود، بنابراین آقای اسمیت مجبور به رفتن به سر کار نبود. شب قبل برف شدیدی باریده بود و پسر آقای اسمیت بابی یک سورتمه جدید داشت که مدتها بود مشتاق امتحان کردنش بود. در پارکی نه چندان دور از خانه اسمیت ها شیب خوبی وجود داشت -- شیبی که بچه ها اغلب از آن برای سورتمه های خود استفاده می کردند، بنابراین آقای اسمیت موافقت کرد که بابی را با ماشین به آنجا ببرد. سورتمه را گذاشتند و رفتند. وقتی به پارک رسیدند، متوجه شدند که تعداد زیادی پسر در آنجا هستند، هر پسری برای خودش سورتمه ای دارد. آنها با سرعت زیاد از شیب پایین می لغزیدند و دوباره سورتمه های خود را برای یک حرکت دیگر بالا می کشیدند. آقای اسمیت کنار ایستاده بود و با لبخند آنها را تماشا می کرد. معلوم بود که تک تک آنها خیلی خوش گذشت. پس از چند لحظه، آقای اسمیت ناگهان در بین پسرها بچه ای را دید که کوچک و بد لباس بود و سورتمه نداشت. این پسر یک جعبه مقوایی قدیمی را صاف کرده بود و در آن شیب به پایین سر می خورد. آقای اسمیت برای این پسر بیچاره بسیار متاسف شد و مصمم شد به پسرش بابی بگوید که سورتمه جدیدش را با پسر شریک کند. اما قبل از اینکه بتواند بابی را بگیرد تا با او صحبت کند، تا حدودی شگفت زده شد - و بسیار خوشحال شد - از اینکه متوجه شد که چند پسر بزرگتر در پارک قبلاً سورتمه های زیبای خود را به پسر بیچاره هدیه می دادند. آقای اسمیت با علاقه بیشتری آنها را تماشا کرد -- و ناگهان متوجه شد که پسرهای بزرگتر این کار را انجام نمی دهند زیرا برای پسر بیچاره متاسف بودند، بلکه به این دلیل که از سوار شدن بر روی جعبه مقوایی او بیشتر از سورتمه های خود لذت می بردند. آنها در واقع مشتاقانه و بی صبرانه منتظر بودند تا جعبه مقوایی پهن شده را بپیچد!
سوال: آقای اسمیت بلافاصله پس از رسیدن به پارک متوجه چه چیزی شد؟
1. بعضی از پسرها منتظر بودند تا نوبتشان سر بخورد.
2. پسر فقیری سورتمه نداشت بلکه یک جعبه مقوایی پهن داشت.
3. پسر بزرگی روی یک سورتمه با سرعت زیاد از سراشیبی سر می خورد.
4. بسیاری از پسران پیشنهاد دادند که سورتمه های خود را با یکدیگر تقسیم کنند.