متن: بسیاری از افرادی که اغلب و با شکوه ترین آنها در کتاب های تاریخ آمده اند، فاتحان، ژنرال ها و سربازان بزرگ هستند، در حالی که افرادی که واقعاً به پیشرفت تمدن کمک کردند، اغلب هرگز نام برده نمی شوند. ما نمی دانیم چه کسی برای اولین بار پای شکسته را گذاشت، یا یک قایق قابل دریا را به آب انداخت، یا طول سال را محاسبه کرد. اما ما همه چیز را در مورد قاتلان و ویرانگرها می دانیم. مردم تا حد زیادی در مورد آنها فکر می کنند، به طوری که در تمام بلندترین ستون ها در شهرهای بزرگ جهان شما می توانید چهره یک فاتح یا یک ژنرال یا یک سرباز را پیدا کنید. و من فکر می کنم اکثر مردم بر این باورند که بزرگترین کشورها کشورهایی هستند که در نبرد بیشترین تعداد کشورهای دیگر را شکست داده و به عنوان فاتح بر آنها حکومت کرده اند. فقط ممکن است که باشند، اما متمدن ترین نیستند. دعوای حیوانات؛ وحشی ها هم همینطور. بنابراین خوب بودن در جنگیدن به معنای خوب بودن در راهی است که حیوان یا وحشی خوب است، اما متمدن نیست. حتی اینکه در وادار کردن دیگران به جنگیدن برای شما و گفتن اینکه چگونه این کار را به بهترین نحو انجام دهند - این کاری است که فاتحان و ژنرال‌ها انجام داده‌اند، خوب باشید - متمدن بودن نیست. مردم برای حل و فصل نزاع ها می جنگند. جنگیدن به معنای کشتن است، و افراد متمدن باید بتوانند راهی برای ایجاد اختلافات خود بیابند جز اینکه ببینند کدام طرف می تواند تعداد بیشتری از طرف مقابل را بکشد، و سپس بگویند طرفی که بیشتر کشته شده است، پیروز شده است. و نه تنها پیروز شده است، بلکه به دلیل اینکه پیروز شده، حق هم داشته است. زیرا رفتن به جنگ به این معناست. به این معنی است که بگوییم که ممکن است درست است.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به کشورهایی که بر تعداد زیادی از کشورهای دیگر حکومت می کردند چگونه است؟
1. مثبت.
2. بحرانی.
3. کنایه آمیز.
4. احترام.