متن: در کلاس هشتم، تصمیم گرفتم برای موسیقی مدرسه ام امتحان کنم. قبل از اینکه معلم نمایش جلوی من را بگیرد، فقط اولین بیت را طی کردم. ناگفته نماند که آهنگ کریسمس من هیچ نقشی برای من نداشت. آیا من خجالت می کشم؟ نه نه فقط به این دلیل که ده سال پیش بود، بلکه به این دلیل که داستان بسیار خوبی برای به اشتراک گذاشتن است. چرا؟ من فکر می کنم دلیل اصلی این است که اعتراف به اشتباه باعث می شود راحت تر با آن ارتباط برقرار کنید. به اندازه کافی جالب است که علم تایید می کند _ . محققان مطالعات زیادی انجام داده‌اند و به این نتیجه رسیده‌اند که وقتی کسی اشتباه می‌کند یا به شیوه‌ای ناشیانه رفتار می‌کند، دوست‌داشتنی‌تر است. به عبارت دیگر، اگر بتوانید خوب انجام دهید و سپس به هم ریخته باشید، جنبه انسانی شما را نشان می دهد. این به دیگران امکان می دهد با شما ارتباط برقرار کنند و با شما ارتباط برقرار کنند که به نوبه خود باعث می شود که آنها شما را بیشتر دوست داشته باشند. وقتی بزرگ شدم، دانش آموزی بودم که باید A مستقیم می گرفتم و از آن دسته ورزشکاری بودم که همیشه باید در اوج بازی عمل می کرد. مشکل این بود که استانداردهای من آنقدر بالا بود که هرگز خوشحال نبودم. تنها زمانی که یاد گرفتم رها کنم و خودم را به خاطر اشتباهاتم ببخشم، واقعاً احساس آرامش کردم. وقتی یکی از دوستان نزدیک یا اعضای خانواده شما اشتباه می کند، آیا سریع می بخشید و فراموش می کنید؟ متأسفانه، بسیاری از ما اغلب نسبت به دیگران بیشتر از خود ابراز همدردی می کنیم. با هر اشتباهی که درسی پیش می آید، برای مقابله با چالش های زندگی در آینده مجهزتر خواهید شد. مهمتر از آن، اگر همیشه نگران به نظر رسیدن احمقانه باشید، هرگز نمی توانید پیشرفت کنید. حتی اگر خودت را گول بزنی، آخر دنیا نیست. در مورد آن فکر کنید: بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیفتد چیست؟ در بسیاری از موارد، پاداش اغلب بیشتر از خطر است.
سوال: نویسنده با نوشتن قطعه می خواهد به ما بگوید _ .
1. وقت آن است که دیگران را ببخشیم
2. همه ممکن است اشتباه کنند
3. اشکالی ندارد
4. چه کاری می توان کرد تا اشتباهاتمان را ببخشیم