متن: افراد تجاری باید پولی که می گیرند و پولی که خرج می کنند را ثبت کنند. به کار نگهداری این گونه سوابق، دفترداری می گویند. کار تصمیم گیری در مورد نحوه تنظیم سوابق را حسابداری می نامند. یک حسابدار همچنین از روی سوابق متوجه می شود که آیا یک تجارت خوب پیش می رود یا خیر. فرض کنید مردی صاحب یک فروشگاه لباس کوچک است. او اسنادی را نگه می دارد که نشان می دهد برای تبلیغات روزنامه و برای فروش کت و شلوار، کت، کفش و کراوات به مشتریانش پول خرج کرده است. او مجبور شد به مرد جوانی پول بدهد تا در فروشگاه به او کمک کند. اجاره هم می داد و خرج های دیگری هم داشت. در پایان سال. او باید یک موجودی تهیه کند. یعنی حساب می کند چند تکه لباس در دست دارد. سپس او باید دقیقاً بفهمد که چه تعداد فروخته است، چه مقدار پول برای اداره تجارت خرج کرده است. اگر بیشتر از خرجش برداشت می کرد، برای سال سود می کرد. اگر بیشتر از چیزی که برداشت می کرد خرج می کرد ضرر می کرد. صاحب یک فروشگاه لباس کوچک می تواند بدون دردسر زیاد سوابق حسابداری را نگه دارد. اما یک شرکت بزرگ نفتی یا یک بانک بزرگ مشکلات حسابداری بسیار سختی دارد. این شرکت باید بداند که چه مقدار پول باید توسط بدهکاران خود پرداخت شود و چه مقدار شرکت های دیگر را برای تامین دارد. باید بداند ساختمان‌ها و ماشین‌های شرکت چقدر ارزش دارند و شرکت چقدر در اثر استهلاک یا فرسودگی تجهیزاتش از دست داده است. تمام این اطلاعات باید در حساب های شرکت نگهداری شود. شرکت های بزرگ حسابداران زیادی را استخدام می کنند.
سوال: برطبق متن، _ .
1. حسابداری از حسابداری دشوارتر به نظر می رسد.
2. حسابداری به سختی حسابداری به نظر می رسد.
3. حسابداری نسبت به حسابداری دشوارتر به نظر می رسد.
4. حسابداری سخت تر از حسابداری به نظر نمی رسد.