متن: در یک شب سرد دسامبر بود. وقتی آلبرت و اندی از طریق جاده‌های خالی روستایی به سمت خانه دوستانشان، هریسون‌ها، جایی که قرار بود در جشن نامزدی دختر هریسون‌ها، لیزا، شرکت کنند، باران می‌بارید. هنگامی که آنها رانندگی کردند، به رادیو محلی گوش دادند که یک اطلاعیه خبری می داد: پلیس نیویورک پس از فرار مردی از بیمارستان روانی شانگدی در اوایل صبح امروز هشداری صادر کرد. مرد، جان، قاتل است که شش نفر را کشت. اندی احساس ترس کرد، "یک قاتل دیوانه جایی بیرون است." شوهرش گفت: نگران نباش. ما اکنون تقریباً به آنجا رسیده ایم. به هر حال، ما چیزهای مهم تری برای نگرانی داریم. همانطور که او صحبت می کرد، ماشین شروع به کاهش سرعت کرد. در نهایت موتور کاملاً از بین رفت. "حالا باید زیر باران راه برویم." اندی گفت: "اما حداقل یک ساعت طول می کشد." جورج گفت: "خب، شما باید منتظر بمانید تا من به نزدیکترین خانه بدوم و با هریسون ها تماس بگیرم. یکی می تواند بیرون بیاید و ما را ببرد." "اما جورج! فراموش کردی رادیو چه گفت؟ یک فرد دیوانه آنجاست!" "باید پشت ماشین پنهان بشی. همه درها را قفل کن و پشت در روی زمین دراز بکش. وقتی برگردم، سه بار به در خواهم زد. بعد می توانی در را باز کنی." آلبرت در را باز کرد و در تاریکی ناپدید شد. مدتی بعد صدای وسایل نقلیه را شنید که به سرعت در جاده می دویدند. این سه خودرو همگی ماشین پلیس بودند. وقتی اندی در را باز کرد یکی از آنها به سمت ماشین دوید. یک پلیس گفت: "از ماشین پیاده شو و راه برو. الان در امان هستی. فقط به پشت سر نگاه نکن." چیزی در طرز صحبت کردن اندی را مملو از وحشت سرد کرد. حدود ده متری ماشین پلیس ایستاد، برگشت و به ماشین خالی نگاه کرد. آلبرت از درخت آویزان بود و طنابی به گردنش بسته بود.
سوال: چرا پلیس وقتی او را از ماشین بیرون آورد به او گفت به عقب نگاه نکن؟
1. او دوست ندارد که او جسد شوهرش را ببیند
2. مردی که عجیب رفتار می کرد پشت سر او منتظر بود.
3. او می خواست او همه آنچه را که اتفاق افتاده بود فراموش کند
4. او نمی خواست او آسیب وارد شده به ماشین را ببیند.