متن: به احتمال زیاد من واقعاً شغلم را دوست دارم زیرا از کار با بچه های کوچک لذت می برم و از چالش ها و جوایز شغلی خوشم می آید. من هم فکر می کنم کارم مهم است. زمانی بود که فکر می کردم هرگز چنین شغلی نخواهم داشت. من دانش آموز ممتازی نبودم، زیرا کارهای مدرسه را زیاد انجام نمی دادم. در ترم آخرم شروع کردم به فکر کردن به اینکه چه کنم و متوجه شدم چیز زیادی برای ارائه ندارم. من فقط پذیرفتم که از آن دسته ای نیستم که حرفه ای داشته باشم. سپس برای خودم شغلی پیدا کردم و از دو دختر کوچک مراقبت کردم. اولش خیلی بد نبود اما مشکلات از زمانی شروع شد که من موافقت کردم در آنجا زندگی کنم، به طوری که اگر رئیسم مجبور شد عصر برای تجارت بیرون برود، آنجا باشم. ما توافق کردیم که اگر مجبور شدم یک هفته ساعات بیشتری کار کنم، هفته بعد به من مرخصی بدهد. اما متأسفانه، اغلب نتیجه نمی داد. من به شدت خسته و بی حوصله می شدم، زیرا شب های دیروقت و صبح زود با بچه ها زیاد بودم. یک روز یکشنبه با بچه ها در پارک بودم و مگان را دیدم که با من به مدرسه می رفت. وضعیتم را به او گفتم. او به من پیشنهاد داد که اگر می‌خواهم با بچه‌ها کار کنم، یک دوره آموزشی بگذرانم و مدرک بگیرم. فکر نمی کردم قبول شوم چون در مدرسه امتحانات زیادی ندادم. او مرا متقاعد کرد که با کالج محلی تماس بگیرم و آنها واقعاً مفید بودند. تجربه من خیلی حساب شد و یک دوره پاره وقت گذراندم. مجبور شدم کارم را با خانواده ترک کنم و در یک مهدکودک مشغول به کار شدم. حالا من یک کار تمام وقت در آنجا دارم. من همیشه از مگان سپاسگزار خواهم بود. ای کاش زودتر می دانستم که شما می توانید شغلی داشته باشید، حتی اگر در کلاس اول مدرسه نباشید.
سوال: چرا نویسنده اولین کار خود را ترک کرد؟
1. او تصمیم گرفت در یک دوره نیمه وقت شرکت کند.
2. او یک کار تمام وقت پیدا کرد.
3. او از بچه ها به تنگ آمده بود.
4. او پس از ساعات کار اضافی به استراحت نیاز داشت.