متن: وقتی گروهی از بچه ها مودبانه صحبت با شما را متوقف می کنند و می گویند: "ما باید الان بریم سر کار"، شما متعجب و مطمئناً ناراحت می شوید. به هر حال، این دهه 1990 است و ایده کار کودکان غیرقابل تصور است. یعنی تا زمانی که به شما گفته شود که همه آنها دانش‌آموز مدارس صحنه هستند و «کار» که می‌روند این است که در یک تئاتر روی صحنه بروند. مدارس صحنه اغلب به عنوان آژانسی عمل می کنند تا کودکان را برای کارهای صحنه ای و تلویزیونی تامین کنند. شایسته تر نام "مدرسه صحنه" آن معدود مکان هایی است که کودکان به صورت تمام وقت در آن شرکت می کنند، با آموزش تئاتر و آموزش عمومی. بازدید از چنین مدارسی شکی برای شما باقی نمی گذارد که بچه ها از آن لذت می برند. از این گذشته، کدام بچه های سرزنده راضی نمی شوند که نیمی از روز را صرف انجام کارهای معمولی مدرسه کنند و نیمه دیگر روز را به بازیگری، آواز خواندن یا رقصیدن بپردازند؟ البته زمان‌هایی وجود دارد که بچه‌ها نام خود را به دست بیاورند و در برخی از نمایش‌های بزرگ پول کمی به دست آورند. برخی از مدارس صحنه در چنین سنین پایینی به فرزندان خود کار حرفه ای زیادی می دهند. اما قانون در مورد میزانی که آنها می توانند انجام دهند بسیار سخت است. افراد زیر 13 سال به 40 روز در سال محدود می شوند. افراد بالای 13 تا 80 روز خود مدارس اذعان دارند که همه کودکان در حرفه ای که برای آن آموزش می بینند موفق نخواهند بود. پس برای کسانی که موفق نمی شوند چه می شود؟ در حالی که تمام مدارس پیشرو می گویند که اهمیت زیادی برای کسب نتایج خوب مطالعه برای کودکان قائل هستند، به نظر می رسد حقایق نشان می دهد که همیشه اینطور نیست.
سوال: کدام یک از موارد زیر به خوبی احساس نویسنده را در مورد مدارس صحنه توصیف می کند؟
1. او به چیزهایی که آنها باید ارائه دهند بسیار فکر می کند.
2. او علاقه مند به شروع زودهنگام آموزش هنرهای نمایشی است.
3. او از اینکه بچه ها برنامه های شبانه برگزار می کنند احساس ناراحتی می کند.
4. او نسبت به استاندارد آموزش معمولی که آنها به آن رسیده اند شک دارد.