متن: وقتی بچه بودم، اتاق غذاخوری ما دو نوع صندلی داشت - دو تای بزرگ با تکیه گاه و چهار صندلی کوچک بدون. بزرگترها در انتهای میز ایستاده بودند و کوچکترها در کناره ها. مامان و بابا روی صندلی های بزرگ نشسته بودند، مگر زمانی که یکی از ما نبود. سپس مامان روی یکی از صندلی های کوچکتر می نشست. بابا همیشه در انتها، سر «سر» میز می نشست. بابا همونجایی که نشسته بود کنار پنجره ای که حیاط با درختان و علفش دیده میشد قاب شد. صندلی او فقط مکانی برای او پشت میز نبود. جایی بود که در کنار حیاط و درختان قرار داشت. این مکان مقدس و محافظت شده ای بود که از آن او بود و به واسطه او مال ما. پس از بازنشستگی پدر، او و مامان به یک آپارتمان کوچک نقل مکان کردند. وقتی به خانه قدیمی خود به دیدن من آمدند. پدر همچنان در انتهای میز نشسته بود، اگرچه میز دیگر مال من نبود. فقط با ازدواجم با باربارا، صدایی شنیدم که ترتیب را زیر سوال می برد. او به آرامی اما قاطعانه درخواست کرد که سر میز خانه مان بنشینم. در آن زمان متوجه شدم که من سرپرست خانواده هستم، اما احساس می کردم تمایلی به ایجاد چنین تغییری ندارم. چه احساسی دارم که در آن مکان "سر" در حضور پدرم نشسته باشم؟ و او چگونه با آن برخورد خواهد کرد؟ قرار بود به مناسبت اولین تولد کوچکترین فرزندمان بفهمم. مامان و بابا برای ناهار اومدن و رفتند تو اتاق غذاخوری. پدر به سمت صندلی همیشگی اش جلوی پنجره حرکت کرد. قبل از اینکه بتونه دور میز بچرخه، نفس عمیقی کشیدم و گفتم: بابا، اینجا جای توست، کنار مامان، آن طرف. ایستاد، به من نگاه کرد و بعد نشست. از باربارا که مرا به انجام این کار وادار کرد، ناراحت و عصبانی شدم. به راحتی می شد گفت: "اشتباه من بابا. همان جایی که همیشه می نشینی بنشین." اما من این کار را نکردم. وقتی او و مامان نشستند، من و باربارا جای خود را گرفتیم. نمی دانم بابا چه حسی داشت. من می‌دانم که اگرچه از مکان همیشگی‌اش دور شده بود، اما همچنان بهترین خود را با ما به اشتراک می‌گذاشت و داستان‌هایی از دوران کودکی و جوانی‌اش را برای شادی نوه‌هایش تعریف می‌کرد. همانطور که من غذا را سرو کردم، زندگی ما با تغییری روبرو شد، که ما به زندگی خود ادامه می دهیم. آسان نبود، اما احساس می‌کنم که چیز خوبی نیز در تغییری که رخ داده است وجود دارد. دارم یاد می‌گیرم که «تکریم پدر» چیزی فراتر از این است که کدام مکان را روی میز ناهارخوری اشغال کنم. این همچنین به معنای گوش دادن به داستان‌هایی است که پدر در هر جایی که می‌نشینیم و هر موقعیتی که داریم، گوش می‌کنیم. در آن زمان ممکن است در این لحظات جادویی حتی بتوانیم فراموش کنیم که صندلی کیست.
سوال: نویسنده وقتی به پدرش گفت کنار بنشیند چه احساسی داشت؟
1. او احساس بدی نداشت چون قرار بود پدرش به هر حال آنجا بنشیند.
2. او از انجام این کار دشوار احساس خوشحالی کرد.
3. او از چیدمان صندلی جدید کاملا راضی بود.
4. از کاری که کرده بود پشیمان بود و می خواست همسرش را سرزنش کند.