متن: من با صرع به دنیا آمدم، بیماری سیستم عصبی که باعث بیهوشی فرد می شود. من برای اولین بار در 3 سالگی از آن رنج بردم. مادرم نیز با آن به دنیا آمد، اما اغلب دوره های کوتاه دوره ابتدایی و متوسطه برای من آسان نبود. من نتوانستم مانند سایر دانش آموزان در ورزش ها و رویدادها شرکت کنم. من تحت درمان با داروها بودم، زیرا آنها سعی می کردند داروهای مناسب من را پیدا کنند. من قربانی قلدری بودم. و اغلب با گریه از اتوبوس مدرسه پیاده می شد. دوستان و روزهای خوبی داشتم، اما هیچ وقت در مدرسه خوشحال نبودم. ترجیح می دهم در خانه بمانم و پیانو بزنم و کتاب بخوانم. دو سال اول دبیرستان بدترین سال بود. دخترها و پسرهایی که نمی‌خواستند من را بشناسند مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتم. خیلی زود احساس کردم مشکلی در من وجود دارد. احساس تنهایی می کردم و رابطه ام با خدا در حال سقوط بود. سال اول در والیبال و تشویق شرکت کردم و در آن دو بسیار موفق بودم. من با t}1ree دوستان بسیار صمیمی پیدا کردم و خیلی زود شروع به عمل کردن مثل خودم کردم. سال آخر، من به عنوان دلقک کلاس انتخاب شدم، و خیلی قوی شدم و مهربانی خود را با اطرافیانم تقسیم کردم و برای آنچه درست بود ایستادم. وقتی به کالج رفتم، شروع به حضور در کلیسا کردم و رابطه‌ام با کاد دوباره نزدیک شد، مثل روزهای جوانی من در یکشنبه sch001.1 به عقب برنمی‌گردد و چیزی را تغییر نمی‌دهد. من به یک نتیجه رسیدم. این مادرم بود که به من کمک کرد و در تمام آن سال ها در کنارم بود و این خدا بود که مرا حمل کرد. من قوی تر از همیشه هستم و هرگز در مورد قلدری ناامید نخواهم شد. من هنوز خانواده زیبای خود را دارم و هیچ چیز دیگری این خاطرات را از بین نخواهد برد. اگر این سختی ها و تلاش ها ما را به خدا نزدیک می کند، باران را بیاور.
سوال: چه کسی در زندگی نویسنده بیشترین کمک را به نویسنده کرد؟
1. خدا
2. معلم او
3. دوستان او
4. مادرش