متن: راجرز در طول سال های کالج، تعطیلات تابستانی خود را در یک کمپ چوب بری آیداهو گذراند. زمانی که روی، مدیر، مجبور شد چند روزی را ترک کند، راجرز را سرپرستی کرد. اگر کارگران از اجرای دستورات من امتناع کنند چه؟ راجرز پرسید. او به تونی فکر کرد، کارگری که همیشه به مردان دیگر سختی می‌داد. روی گفت: آنها را اخراج کنید. سپس، گویی در حال خواندن ذهن راجرز بود، او اضافه کرد: "فکر می‌کنم اگر فرصت پیدا کردی می‌خواهی تونی را اخراج کنی. از این بابت احساس بدی می‌کنم. تونی قابل اعتمادترین کارگری است که تا به حال داشته‌ام. می‌دانم که او شکایت می‌کند. خیلی، اما او اول می آید و آخرش می رود. هشت سال است که در تپه ای که او در آن کار می کند تصادفی رخ نداده است.» راجرز روز بعد کار مدیر را بر عهده گرفت. او نزد تونی رفت و با او صحبت کرد: "تونی، آیا می دانستی که من امروز مسئول هستم؟" تونی هیچ احترام و علاقه ای نشان نداد. او به تونی گفت: «من می‌خواستم تو را اخراج کنم چون یک بار به من سختی کشیدی، اما می‌خواهم بدانی که اینطور نیستم». وقتی راجرز کارش را تمام کرد، اشک روی صورت تونی جاری شد. آن روز تونی سخت تر از همیشه کار کرد -- و برای اولین بار لبخند زد! راجرز پس از آن تابستان به مدرسه بازگشت. دوازده سال بعد او دوباره با تونی ملاقات کرد. او مسئول یکی از بزرگترین شرکت های چوب بری در غرب بود. راجرز از او پرسید که چگونه توانسته تا این حد موفق شود. تونی پاسخ داد: "اگر آن زمان در آیداهو با من صحبت نمی کردی، امروز خودم نبودم. آن یک دقیقه تمام زندگی من را تغییر داد." آیا یک دقیقه فرصت دارید تا از کسی قدردانی کنید؟ می تواند برای یک عمر تفاوت ایجاد کند.
سوال: راجرز نظرش را عوض کرد و تونی را اخراج نکرد چون _ .
1. تونی به او لبخند زد
2. او بیشتر در مورد کار تونی یاد گرفت
3. روی به او قدرت اخراج کسی را نداد
4. تونی دیگر به او کار سختی نداد