متن: چند ماه پیش عصر در ایستگاه اتوبوسی در شهر بودم. اتوبوس به موقع آمد و من روی صندلی پنجره نشستم. اتوبوس کنار دریا در حال حرکت بود و من در حال تماشای امواج دریا از باد ملایم لذت می بردم. بعد از چند دقیقه اتوبوس به ایستگاه بعدی رسید. یک پسر و یک دختر جوان سوار شدند. آنها در سمت چپ من ایستاده بودند که اتوبوس پیاده شد. با تعجب به آنها نگاه کردم و متوجه شدم که تمام صندلی های پنجره بلند شده است. آنها می توانستند بنشینند اما نه با هم. _ . بلند شدم و جایم را به آنها پیشنهاد دادم. خانم جوان لبخند مهربانی زد و تشکر کرد. روی صندلی دیگری نشستم و راهمان را از هم جدا کردیم. یادم نیست قبل از آنها از اتوبوس پیاده شدم یا نه. ماه ها گذشت ناگهان یک روز که در همان ایستگاه اتوبوس ایستاده بودم و منتظر رسیدن اتوبوس بودم، صدایی شنیدم. "ببخشید عمو." به سمت صدا نگاه کردم. یک خانم جوان زیبا بود. متحیر گفتم: نمی شناسمت. او گفت: "یادت هست که صندلی پنجره خود را به ما دادی؟" متحیر گفتم: "شاید، اما چه چیزی در آن عالی است؟" او گفت: "اگر آن روز صندلی خود را نمی گذاشتید، شاید من با دوستم نمی نشستم. با هم نشستن به ما کمک کرد سوء تفاهمی را که برای همیشه بین ما وجود داشت برطرف کنیم. آیا می دانید ماه آینده ازدواج می کنیم؟ " من جواب دادم: "خوب! خدا هر دوی شما را بیامرزد." خانم جوان دوباره تشکر کرد و به سفر خود رفت. من به اهمیت دادن آن روز پی بردم.
سوال: چرا دختر و پسر جوان در اتوبوس ایستاده بودند؟
1. چون نمی توانستند کنار هم بنشینند.
2. چون می خواستند از بافته های دریا لذت ببرند.
3. چون صندلی خالی نبود.
4. چون ترجیح می دادند بایستند.