متن: وقتی داشتم از پارکینگ مغازه بیرون می رفتم از جلوی من عبور کردند. ده ثانیه کامل معطل می شدم. با این حال، متوجه شدم که این یک زوج مسن بودند که برای مدت کوتاهی رفتن من را به تاخیر انداختند. دیگر عصبانی نیست. مرد به همسرش که از جلویش راه می رفت تکیه داد. او نه تنها از او برای حمایت استفاده کرد، بلکه مشخص بود که او نابینا است. او هم چشمان او بود. هر دوی آنها به عنوان یکی کار می کردند - هر کدام به دیگری نیاز داشتند تا در این دنیای در حال تغییر سریع عمل کنند. آن نمونه کوچک از قدرت واقعی آن روز کل تصور شخصی من از زندگی را تغییر داد. ناگهان از اینکه شنبه باید چند ساعت بیشتر کار کنم خیلی عصبانی نشدم. من قدرتم را داشتم و هنوز نسبتاً جوان بودم. آن عکس آن دو سالمند که با وقار و قدرت راه می‌رفتند، تمام هفته با من ماند. بالاخره زندگی من آنقدرها هم بد نبود. سلامتی و شغل خوبی داشتم. همسرم همیشه هر وقت نیاز داشتم به من توصیه های خوبی می کرد. شروع کردم به فکر کردن - نه تنها خوش شانس بودم که همه چیز را داشتم، بلکه آن زوج پیر فوق العاده هم خوش شانس بودم، که با وجود آزمایش ها و سختی های یک زندگی طولانی، هنوز از عشق و حمایت یکدیگر برخوردار بودند تا آنها را از پس این مشکل بر بیاورند. جهان آدم های زیادی مثل آن زوج وجود دارند. من و همسرم گاهی خودمان را در دوران پیری تصور می کنیم که در حال قدم زدن به سمت غروب آفتاب هستیم. آن تصویر همیشه به ما احساس راحتی گرم می دهد. فقط یادت باشد، اگر بزرگترهایمان نبودند، هیچ کدام از ما اینجا نبودیم. ما باید یک دقیقه بیشتر برای گوش دادن و یادگیری در مورد کمک به دوستان بزرگترمان صرف کنیم. آنها به آن نیاز دارند.
سوال: اولین واکنش نویسنده وقتی توسط زوج پیر متوقف شد چه بود؟
1. او برای این زوج بسیار ترحم کرد.
2. او اصلاً بدش نمی آمد.
3. او از تاخیر عصبانی شد.
4. صبورانه منتظر ماند.