متن: هنوز ساعت یازده نشده بود که یک قایق با مسافری که در آن ساعت غیرعادی با وعده کرایه اضافی وسایل حمل و نقل خود را به دست آورده بود از رودخانه گذشت. در حالی که جوان در محل فرود ایستاده بود و در جیب هایش برای پول جستجو می کرد، کشتی گیر فانوس را بلند کرد و به کمک آن، همراه با ماه تازه طلوع شده، یک بررسی بسیار دقیق از چهره غریبه انجام داد. او یک مرد جوان تقریباً هجده ساله بود که ظاهراً اهل روستا بود و اکنون، همانطور که به نظر می رسید، در اولین بازدید از شهر بود. او یک کت خاکستری خشن پوشیده بود که خوش فرم بود، اما قبل از این زمستان های زیادی را دیده بود. لباس های زیر کت او به خوبی از چرم ساخته شده بود و محکم به یک جفت پاهای عضلانی می چسبید. جوراب‌های کاموای آبی او باید کار یک مادر یا خواهر بوده باشد و روی سرش کلاهی سه گوشه بود که در روزهای بهترش سر خاکستری پدر پسر را پناه می‌داد. در دست چپش یک عصا بود، و وسایلش را یک کیف چرمی تکمیل می‌کردند که آنقدر انباشته نشده بود که باعث ناراحتی شانه‌های محکمی شود که روی آن آویزان بود. موهای قهوه‌ای، مجعد، چهره‌های خوش‌شکل، چشم‌های درخشان و شاد، هدیه‌های طبیعت بودند و ارزش تمام کارهایی را که هنر می‌توانست برای زینت او انجام دهد. جوانی که رابین نام داشت، به قایق‌باز پول داد و با قدمی سبک به سمت شهر رفت، گویی در آن روز بیش از سی مایل سفر نکرده بود. در حالی که راه می رفت، به جای کلان شهر کوچک یک مستعمره نیوانگلند، چنان مشتاقانه اطراف خود را بررسی می کرد که گویی در حال ورود به لندن یا مادرید است.
سوال: قایقران حاضر شد رابین را از رودخانه عبور دهد زیرا _ .
1. او به هر حال قرار بود در آن سوی رودخانه پارو بزند
2. او دید که رابین جوان و ثروتمند است
3. او پول اضافی می داد
4. او برای او متاسف شد زیرا رابین فقیر به نظر می رسید