متن: میزبان چای را در فنجان ریخت و روی میز کوچک جلوی مهمانانش که پدر و دختر بودند و کاور روی فنجان گذاشت. او که ظاهراً به چیزی فکر می کرد، با عجله وارد اتاق داخلی شد و قمقمه را روی میز گذاشت. دو مهمانش صدای باز شدن کمد را شنیدند. آنها در اتاق نشیمن نشسته بودند، دختر ده ساله به گل های بیرون از پنجره نگاه می کرد، پدر فقط می خواست فنجانش را بردارد، وقتی تصادف شد، همان جا در اتاق نشیمن. چیزی ناامیدانه شکسته شد. قمقمه بود که روی زمین افتاده بود. دختر از روی شانه اش، شوکه شده و خیره نگاه کرد. مرموز بود هیچکدام به آن دست نزدند، حتی یک ذره. درست است، وقتی میزبانشان روی میز قرار گرفت، ثابت ننشسته بود، اما در آن زمان سقوط نکرده بود. انفجار باعث شد میزبان با عجله به عقب برگردد. _ کف بخار، میزبان گفت: مهم نیست! مهم نیست! پدر شروع کرد به گفتن چیزی. بعد آهسته گفت: ببخشید دستم زد و افتاد. میزبان گفت: «مهم نیست. وقتی از خانه خارج شدند دختر گفت بابا دست زدی؟ "نه، اما خیلی به من نزدیک بود." "اما تو به آن دست نزدی. من انعکاس تو را در شیشه پنجره دیدم." پدر خندید. "علت سقوط آن را چه می دانید؟" قمقمه به خودی خود افتاد. زمین صاف نیست. بابا، چرا گفتی که تو..." "اینطور نمی شود، دختر. وقتی می گویم آن را زمین زدم، قابل قبول تر به نظر می رسد. چیزهایی وجود دارد که هر چه بیشتر دفاع کنید مردم کمتر قبول می کنند. دختر مدتی در سکوت گم شد. بعد گفت: فقط اینجوری میشه توضیح بدی؟ پدرش گفت: «فقط از این طریق.
سوال: از داستان می توان استنباط کرد که پدر _ .
1. میزبان را خوب نمی شناخت
2. فکر نمی کردم میزبان حقیقت را باور کند
3. پشیمان شد که حقیقت را گفت
4. از اینکه او حقیقت را نگفته است احساس رضایت می کند