متن: اسلحه بازی برای کودکان خوب است یا بد؟ سالها بر بی ضرر بودن آن تاکید کردم. وقتی والدین نگران در مورد اجازه دادن به فرزندانشان تفنگ اسباب‌بازی ابراز تردید کردند، زیرا نمی‌خواستند کوچک‌ترین درجه‌ای آنها را تشویق کنند که تبهکار شوند، من توضیح می‌دهم که چقدر ارتباط کم است. در طول رشد، کودکان تمایل طبیعی دارند که اگر والدینشان تشویق کنند، پرخاشگری خود را بیشتر و بیشتر تحت کنترل درآورند. کودکان یک تا دو ساله زمانی که با کودک دیگری عصبانی می شوند، ممکن است بدون تردید بازوی کودک را گاز بگیرند. اما در 3 یا 4 سالگی آنها فهمیده اند که پرخاشگری درست نیست. با این حال، آنها ممکن است وانمود کنند که به مادر یا پدرشان شلیک می کنند، اما لبخند می زنند تا به آنها اطمینان دهند که اسلحه و رفتار پرخاشگرانه نباید جدی گرفته شود. در دوره 6 تا 12 سالگی، کودکان یک بازی جدی جنگ را انجام می دهند، اما قوانین زیادی دارد. ممکن است مشاجره وجود داشته باشد، اما دعوای واقعی نسبتاً نادر است. در این سن بچه ها حتی برای سرگرمی به مادر یا پدرشان شلیک نمی کنند. اینطور نیست که والدین سختگیرتر شده باشند. وجدان خود بچه ها دارد. در نوجوانی احساسات پرخاشگرانه بسیار قوی تر می شود، اما کودکانی که به خوبی تربیت شده اند می توانند آنها را به ورزش های دو و میدانی و مسابقات دیگر یا به شوخی دوستان خود تبدیل کنند. به عبارت دیگر، توضیح می‌دهم که بازی در جنگ یک گام طبیعی در نظم دادن به تجاوزات کودکان خردسال است. که یک والدین محتاط واقعاً نیازی به نگرانی در مورد تولید یک جنایتکار ندارد. اما امروزه به والدین بیشتر تشویق می‌کنم که فرزندشان را از خشونت دور کنند. تعدادی از حوادث مرا به اهمیت این موضوع متقاعد کرده است. یکی از اولین چیزهایی که باعث شد چند سال پیش نظرم را تغییر دهم، مشاهده‌ای بود که یک معلم با تجربه مهدکودک درباره آن به من گفت. بچه هایش خیلی بیشتر از قبل بی دلیل همدیگر را می زدند. وقتی با آنها صحبت می‌کرد، آنها اعتراض می‌کردند: "اما این کاری است که سه قاتل انجام می‌دهند." (این یک برنامه تلویزیونی کودکانه پر از خشونت بود که بلافاصله محبوبیت زیادی پیدا کرد.) چیزی که من را در تجدید نظر در دیدگاه خود شوکه کرد ترور رئیس جمهور سابق و این واقعیت بود که برخی از دانش آموزان مدرسه در این مورد تشویق کردند. (من آنقدر بچه ها را سرزنش نکردم که والدینی را سرزنش کردم که در مورد رئیس جمهوری که دوست ندارند می گویند: "اگر فرصتی پیدا کنم به او شلیک می کنم!") این حوادث باعث شد به شواهد دیگری فکر کنم که آمریکایی ها نشان می دهند. اغلب بی قانونی و خشونت را تحمل می کنند. ما با هندی ها و موج های بعدی مهاجران سخت گرفتیم. گاهی ما عدالت را برای گروه هایی با مذاهب یا دیدگاه های سیاسی متفاوت انکار می کردیم. و اکنون درصد زیادی از جمعیت بزرگسال و کودکان ما بی‌پایان مجذوب درام‌های خشونت‌آمیز غربی و داستان‌های جنایی بی‌رحمانه، در فیلم‌ها و تلویزیون شده‌اند. این لزوماً به این معنی نیست که ما آمریکایی ها به طور متوسط در درون خود پرخاشگری بیشتری نسبت به مردم سایر کشورها داریم. من فکر می کنم که پرخاشگری ما از کودکی به بعد کمتر کنترل می شود. به نظر من بسیار واضح به نظر می رسد که برای داشتن یک زندگی ملی با ثبات تر و متمدن باید نسل بعدی آمریکایی ها را با احترام بیشتری نسبت به گذشته به قانون و حقوق دیگران تربیت کنیم. راه های زیادی وجود دارد که می توانیم و باید این نگرش ها را آموزش دهیم. یکی از فرصت‌های ساده‌ای که می‌توانیم در نیمه اول کودکی از آن استفاده کنیم، نشان دادن مخالفت خود با بی‌قانونی و خشونت در برنامه‌های تلویزیونی و بازی با اسلحه کودکان است. من همچنین معتقدم که بقای جهان در حال حاضر به آگاهی بسیار بیشتر از نیاز به اجتناب از جنگ و تلاش فعالانه برای توافق های صلح آمیز بستگی دارد. سلاح های هسته ای کافی برای نابودی کامل تمام تمدن ها وجود دارد. این وضعیت وحشتناک مستلزم ثبات و خودکنترلی بسیار بیشتر از سوی رهبران ملی و شهروندان نسبت به گذشته است. ما مدیون فرزندانمان هستیم که آنها را آگاهانه برای این مسئولیت بزرگ آماده کنیم.
سوال: اگر مردم قصد دارند از ثبات و زندگی متمدن ملی برخوردار شوند، چه چیزی ضروری است؟
1. برای نشان دادن مخالفت با بازی اسلحه در برنامه های تلویزیونی.
2. تا مردم آگاه شوند که در حال حاضر سلاح های هسته ای کافی وجود دارد.
3. برای انتخاب رهبران ملی با ثبات و خودکنترلی بیشتر.
4. تربیت کودکانی که به قانون و حقوق دیگران احترام بیشتری قائل شوند.