متن: وقتی دخترم، سوفی، در کالج پذیرفته شد، ما بسیار خوشحال بودیم، اما کمی نگران این بودیم که آشیانه های خالی شویم. می‌دانستم که باید کاری انجام دهم تا به خودم در سازگاری کمک کنم، از تابستان قبل از رفتن او. سوفی یک بسته تی شرت رنگارنگ داشت. می دانستم که او دیگر آنها را نمی پوشد، بنابراین تصمیم گرفتم از آنها یک لحاف برای تخت او در دانشگاه درست کنم. این انرژی من را متمرکز کرد و همچنین به من اجازه داد برخی از خاطرات را دوباره زنده کنم. زمانی که سوفی در خانه نبود سعی کردم روی لحاف کار کنم ---- که اغلب اینطور بود. او خیلی با دوستانش مشغول بود. حتی زمانی که او در اطراف بود، درب خانه اش بیش از حد معمول بسته بود. کمی احساس درد کردم. از این گذشته، قبل از اینکه او به دانشگاه برود، زمان زیادی با هم نداشتیم، من قبلاً دلم برای او تنگ شده بود و او هنوز آنجا را ترک نکرده بود. وقتی به دانشکده رسیدیم، موجی از احساسات در وجودم جاری شد. سعی کردم جلویش را بگیرم، اما سوفی آن را در صورتم دید. او یک کتاب قرمز بزرگ از کیفش درآورد. او گفت: این را برای تو درست کردم، مامان. بعد فهمیدم که چرا آن تابستان پشت در بسته مانده بود. این آلبومی از عکس‌ها بود که زندگی خانواده ما در 17 سال گذشته را مستند می‌کرد. اشک ریختم برخی از آن غم و اندوه بود که باید او را رها کنم، اما برخی از آن شادی بود. می‌دانستم که ارتباط ما قوی‌تر از همیشه است، و همیشه با قوی‌ترین رشته‌ها به هم وصل می‌شویم، عشقی که در هر دوخت لحاف او و هر عکس آلبوم من وجود دارد. در خوابگاه سوفی، لحاف را روی تختش باز کردم. برای یک لحظه او لال شد. بعد دستش را دور من انداخت. او گفت: "مامان، من تو را دوست دارم." یکی از دوستان جدیدش او را بیرون صدا می کرد. سوفی برگشت و من او را رها کردم.
سوال: وقتی نویسنده به دانشکده رسید چه احساسی داشت؟
1. او احساس نگرانی کرد.
2. او احساس عصبی می کرد.
3. از اینکه دخترش را ترک می کند متاسف بود.
4. دلش برای دخترش خیلی تنگ شده بود.