متن: خانم وندی از ترس اینکه پسرش خیلی خسته شود، گاهی به پسر می‌گفت که مدرسه را رها کند، اما هر بار فابیان اصرار می‌کرد که به مدرسه برود. پسر 12 ساله توضیح داد: "دوست ندارم _ چون وقتی به مدرسه برمی گردم، نمی دانم چه خبر است." او از SMA رنج می برد - یک بیماری عصبی عضلانی که منجر به ضعف عضلات می شود - و با ویلچر می چرخد. عزم فابیان برای برتری در مطالعاتش زمانی مشهود بود که او از اینکه دیروز در امتحان پایان دوره ابتدایی خود نمره کل 236 را کسب کرد ناامید شد. او امیدوار بود حداقل نمره 240 بگیرد، اما مادرش پر از غرور بود. خانم وندی گفت: "من از نتایج او خوشحالم. او بسیار با انگیزه است." وقتی فابیان دو ماهه بود، تشخیص داده شد که به SMA مبتلا است. خانم وندی که برای تدریس پیانو به خانه های دیگر می رفت، شروع به تدریس در خانه کرد تا بتواند از پسرش مراقبت کند. فابیان ثابت کرد که یک مبارز است. خانم وندی گفت: "او هر روز به تنهایی مطالعه می کرد، حتی اگر ضعیف بود و ستون فقراتش از قبل شروع به انحنای بسیار بدی کرده بود." فابیان همچنین در شورای ورزش معلولان سنگاپور فعال است، جایی که او بوچیا، یک ورزش توپ برای کسانی که به دلیل ناتوانی جسمی نیاز به ویلچر دارند، بازی می کند. او با تنها 133 سانتی متر قد و وزن 14 کیلوگرم، می داند که باید تمام زندگی خود را به دیگران تکیه کند. فابیان می گوید: «می ترسم وقتی پدر و مادرم بزرگ شدند، نتوانند مرا حمل کنند و کسی نباشد که مرا حمل کند. اما در حال حاضر، من احساس خوشبختی می کنم که می توانم بیرون بروم و کارهای زیادی را انجام دهم که فکر می کردم نمی توانم. رویاهای او نیز بلند نیست - تنها کاری که او می خواهد انجام دهد این است که کار کند و برای پدر و مادرش تامین کند. من فقط می خواهم سخت درس بخوانم تا بتوانم مانند پدرم یک تاجر باشم. او قصد دارد برای تحصیل در مدرسه ویکتوریا درخواست دهد.
سوال: از خانم وندی چه می دانیم؟
1. او اصرار دارد که پسرش به مدرسه برود.
2. او قبلا معلم پیانو در یک مدرسه بود.
3. او از عملکرد پسرش در مدرسه راضی است.
4. او می ترسد که پسرش وقتی بزرگتر شود درمانده شود.