متن: یک روز زمستانی آفتابی بود. از برج پایین رفته بودم که مرد کوری به سمتم آمد. به دیوار نزدیک شد و با بازویش به آرامی آن را لمس کرد. ثابت ایستادم و به او نگاه کردم که به سمت برج می رفت. "یک مرد کور برای چه می خواهد از برج بالا برود؟" من تعجب کردم، "حتماً این منظره نیست، شاید او می خواهد بپرد." با فکر کردن به این دلیل وحشتناک، فکر کردم باید او را دنبال کنم. به آرامی بالا می رفت و هر از گاهی می ایستاد. چند قدم عقب تر دنبالش رفتم. وقتی به گوشه اول برج ناقوس رسید، به او نزدیک شدم. تا جایی که می توانستم مودبانه گفتم: «ببخشید، اما تعجب می کنم که چرا بالا آمدی؟» "شما هرگز حدس نمی زنید." او گفت. "منظره یا هوای تازه در این روز زمستانی نیست؟" "نه." او گفت. "پس برایم بگو." او لبخند زد: "شاید در حال بالا رفتن از برج. شما متوجه شده اید - و با این حال، کور نبوده اید، شاید نخواهید - چگونه خورشید از پنجره های اینجا و آنجا به برج می تابد، به طوری که می توان ناگهان پله های خنک را احساس کرد. حتی در زمستان کاملاً گرم می شوم اما پشت دیوار سایه است. هیچ جایی به این خوبی برای احساس تفاوت بین نور و تاریکی وجود ندارد. اگرچه من نابینا هستم اما می خواهم شادی را که نور خورشید به ارمغان می آورد احساس کنم. در واقع، این اولین بار نیست که اینجا هستم." گفت و مثل یک بچه راضی به نظر می رسید. من هرگز فکر نمی کردم که حتی یک مرد نابینا نیز بتواند از زندگی زیبا لذت ببرد. اما ما اغلب به ارزش آن توجه نکردیم زیرا هرگز آن را از دست ندادیم. با هم از برج پایین رفتیم و من او را ترک کردم. از آن زمان به بعد، شروع کردم به قدردانی از آنچه زندگی به من داده است.
سوال: نویسنده فکر کرد مرد نابینا می خواهد _ .
1. منظره را ببینید
2. هوای تازه نفس بکش
3. خودش را گرم کند
4. از برج پرید