متن: پسرم. این عبارت از اولین باری که آن را گفتم، احساس سختی و عجیبی می کرد و مجبور شدم هزار بار آن را تمرین کنم. از روزی که سونوگرافی به من گفت بچه دار می شویم شروع کردم به گفتن کلمات با خودم. بالاخره پسرم به دنیا آمد. پرستار از اتاق زایمان بیرون آمد، یک انسان کوچک و زوزه کش که در ملحفه ای سفید پیچیده شده بود، دستان کوچک و انگشتان ظریفش عصبی می لرزیدند. "عزیزم سانچز؟" او با نگاهی به اتاق پر از پدران باردار پرسید. ایستادم و نفسم حبس شد. بچه ام را به من نشان داد. زمزمه کردم: پسرم. پسر کوچولو فریاد زد: وااااااااااااا. اما در دلم شنیدم که فریاد می زند: داااااااد! برای من مهم نیست که همه در اتاق قسم بخورند که کودک من این حرف را نشنیده اند. من به او می گفتم پسرم و او مرا بابا صدا می زد و بس. مردم از من می پرسند "در آن لحظه چه احساسی داشتی؟" من حتی نمی توانم شروع کنم به پاسخ دادن. من یک نویسنده هستم اما سخت تلاش می کنم تا کلمات مناسب را پیدا کنم. شادی به اندازه کافی قدرتمند نیست. سعادت به اندازه کافی شیرین نیست. صلح آمیز به اندازه کافی آرام نیست. شادی به اندازه کافی تنش نیست بعد از اینکه پسرم را به مهد بردند، نشستم و چشمانم را بستم. اما اشک از آنها فرار کرد. بعد هم پدر 80 ساله ام وارد شد و همدیگر را در آغوش گرفتیم. زمزمه کردم: بابا. قلبم شنید که گفت: پسرم. ناگهان 33 سال گذشته به زمان حال خم شد و من اکنون نوزادی بودم که در بسته های سفید پوشیده بودم و پدرم بالای سرم ایستاده بود. تصور کردم می گوید: «پسرم. "داااااااااااد!" ریه های کوچکم گریه کردم. در آن زمان، می دانستم که قرار است پدر بزرگی شوم. به نظر می رسید پیرمرد روبروی من موافق است. او لبخند زد و ما به دنبال انسان کوچکی که زندگی ما را برای همیشه تغییر می دهد از اتاق خارج شدیم.
سوال: ما می توانیم موارد زیر را از قسمت یاد بگیریم به جز اینکه _ .
1. نویسنده اولین بچه اش را به دنیا آورد
2. احتمالا بیماری ریوی داشت
3. نویسنده واقعاً "داآآد" را از کودکش نشنیده است
4. کودک زندگی نویسنده را تغییر می دهد