متن: در سال 1978، 18 ساله بودم و به عنوان پرستار در شهر کوچکی در 270 کیلومتری سیدنی استرالیا کار می کردم. مشتاقانه منتظر پنج روز مرخصی بودم. متأسفانه، تنها قطاری که در روز به خانه من در سیدنی برمی گشت، قبلاً حرکت کرده بود. پس فکر کردم سوار شوم . سه ساعت در کنار بزرگراه منتظر ماندم اما کسی جلوی من ایستاد. بالاخره مردی رفت و خود را گوردون معرفی کرد. گفت با اینکه نمیتونه بلندم کنه ولی برای ناهار برگردم خونه اش. او متوجه شد که ساعت ها در گرمای آبان ماه ایستاده ام و فکر کرد حتما گرسنه هستم. من به عنوان یک دختر جوان شک داشتم، اما او به من اطمینان داد که (...) سالم هستم، و همچنین به من پیشنهاد داد که بعد از آن یک آسانسور برای خانه پیدا کنم. وقتی به خانه اش رسیدیم برایمان ساندویچ درست کرد. بعد از ناهار، او به من کمک کرد تا یک خانه آسانسور پیدا کنم. بیست و پنج سال بعد، در سال 2003، در حالی که یک روز در حال رانندگی به شهر نزدیک بودم، مردی مسن را دیدم که در گرمای شدید ایستاده بود و سعی می‌کرد سوار خودرو شود. فکر می‌کردم این فرصت دیگری است که به کسی برای لطفی که چندین دهه قبل به من داده شده بود جبران کنم. کنار کشیدم و بلندش کردم. او را روی صندلی عقب راحت کردم و کمی آب به او تعارف کردم. بعد از چند لحظه صحبت، مرد به من گفت: "تو کمی تغییر نکردی، حتی موهای قرمزت هنوز همان است." یادم نمی آمد کجا او را ملاقات کرده بودم. سپس به من گفت که او همان مردی بود که به من ناهار داده بود و در تمام آن سال‌ها به من کمک کرد آسانسوری پیدا کنم. گوردون بود.
سوال: نویسنده مجبور شد یک روز در سال 1978 سواری کند زیرا _ .
1. کار او سفر او به سیدنی را به تاخیر انداخت
2. او تنها قطار بازگشت به خانه را از دست داد
3. شهر خیلی دور از سیدنی بود
4. او برای تعطیلاتش به خانه می رفت