متن: "می تونی گاهی من رو به گلف ببری؟" پسر 13 ساله ام پرسید. حمام داشتم برای بازسازی. می خواستم بگویم نه. گفتم: «حتماً، چه چیزی در ذهنت بود؟» "خب، شاید بتوانی من و جرد را بعد از مدرسه در روز جمعه ببری و ما را به Oakway ببری." "به نظر خوب است." جمعه آمد رایان و جرد جلوی مدرسه انباشته شدند. رایان گیج به نظر می رسید. بابا کلاه گلف چیه؟ او پرسید، فکر کردم، این یک سوال احمقانه بود، مانند پرسیدن از یک غواص: "باله های شنا چه خبر؟" "خب، من فکر کردم قرار است کمی گلف بازی کنیم." مکث عجیبی بود. "اوه، تو هم می روی؟" او درخواست کرد. ناگهان متوجه شدم که دعوت نشده ام. سیزده سال پدر و مادر از جلوی چشمانم گذشت. تمام این خاطرات در حدود دو ثانیه به سرعت گذشت و من حدود سه ثانیه برای پاسخ دادن باقی ماندم. باید چیزی می گفتم. می خواستم این را بگویم: "چطور توانستی با من این کار را انجام دهی؟ ما همیشه یک تیم بوده ایم." اما من گفتم: "من؟ بازی؟ نه. می دانید که من در پروژه بازسازی تا حد گوش خودم هستم." چند لحظه در سکوت حرکت کردیم. "پس، چگونه می‌خواهی برای این بازی بازی کنی؟" در حالی که نفس زخمی ام به خنجر می رسد، پرسیدم: "آه، می توانی 7 دلار به من قرض بدهی؟" اوه، متوجه شدم. او من را نمی خواهد، اما با خوشحالی پولم را می گیرد. گفتم: اشکالی ندارد. من او و جرد را پیاده کردم، برای آنها آرزوی موفقیت کردم و به سمت خانه حرکت کردم. زندگی هرگز مثل قبل نخواهد بود. وارد در شدم. "تو خونه چیکار میکنی؟" همسرم پرسید "دعوت نشدم." من جواب دادم یکی دیگر از آن مکث های عجیب فرا رسید. بعد همسرم خندید. با صدای بلند اولش صدمه دیدم. بعد من هم خندیدم. به بازسازی حمام برگشتم و متوجه شدم که زندگی یعنی این: تغییر. چند ساعت بعد، صدای رایان را شنیدم که از جلوی در می‌رفت. او گفت: "بابا، بازی من بوی بدی می دهد. می توانی یک وقت من را به گلف ببری؟ به کمک نیاز دارم." خواستم بغلش کنم و فریاد بزنم: -هنوز نیاز دارم! در عوض، یکی از آن قیافه های جدی بابا را در چهره ام گرفتم و گفتم: "حتما، رای، هر زمانی."
سوال: وقتی پسرش رایان از او برای بازی گلف کمک خواست، نویسنده احساس کرد _ .
1. سردرگم
2. برانگیخته
3. صلح آمیز
4. ناامید شده