متن: این فقط ذهن های بزرگ نیستند که یکسان فکر می کنند. ده ها ژن درگیر در یادگیری آوازی که گفتار انسان هستند نیز در برخی از پرندگان آوازخوان فعال هستند. و دانستن این موضوع نشان می دهد که پرندگان می توانند به یک مدل استاندارد برای بررسی ژنتیک تولید گفتار و اختلالات گفتاری تبدیل شوند. زبان پیچیده یک ویژگی منحصر به فرد انسانی است، اما یادگیری آوازی - توانایی دریافت صداهای جدید با تقلید از دیگران - این گونه نیست. برخی از پستانداران، از جمله نهنگ‌ها، دلفین‌ها و فیل‌ها، توانایی ما در یادگیری صداهای جدید را دارند. سه گروه از پرندگان نیز همینطور هستند: پرندگان آوازخوان، طوطی و مرغ مگس خوار. شباهت بین یادگیری آوازی در انسان و پرندگان فقط سطحی نیست. به عنوان مثال، ما می دانیم که پرندگان آوازخوان دارای مدارهای مغزی تخصصی یادگیری صوتی هستند که شبیه به مدارهایی است که میانجی گفتار انسان است. علاوه بر این، یک دهه پیش متوجه شدیم که FOXP2، ژنی که در زبان انسان نقش دارد، در "ناحیه X" مغز پرنده آوازخوان نیز فعال است - یکی از مناطق مغزی که در آن مدارهای تخصصی یادگیری صوتی دخیل است. آندریاس پنینگ در موسسه فناوری ماساچوست و همکارانش اکنون بر اساس این اکتشافات ساخته اند. آنها نقشه های فعالیت ژنتیکی در بافت مغز را که از سهره گورخری، طوطی پرنده و مرغ مگس خوار آنا گرفته شده بود، مقایسه کردند که نشان دهنده سه گروه از پرندگان یادگیرنده صدا است. آنها سپس این نقشه‌های ژنتیکی را با نقشه‌های دیگری که از پرندگان و نخستی‌هایی که قادر به یادگیری صداهای جدید نیستند و با نقشه‌های گرفته شده از مغز شش نفر که بافتی را به موسسه مغز آلن در سیاتل اهدا کردند، مقایسه کردند. نتایج آنها نشان داد که FOXP2 تنها یکی از 55 ژنی است که الگوی مشابهی از فعالیت را در مغز انسان ها و پرندگان یادگیرنده صدا نشان می دهد. همان ژن‌ها الگوهای متفاوتی از فعالیت را در مغز حیواناتی که توانایی یادگیری صدا را ندارند نشان می‌دهند. Pfenning می گوید: "شباهت ها فراتر از یک یا تعداد انگشت شماری ژن است." فقط شباهت های مولکولی سیستماتیک بین پرندگان آواز آموز و انسان وجود دارد. پفنینگ می‌گوید: «این پتانسیل برای استفاده از پرندگان آوازخوان برای مطالعه تخریب عصبی وجود دارد - به‌ویژه شرایطی مانند هانتینگتون». بیماری هانتینگتون بر توانایی ایجاد رفتارهای حرکتی پیچیده مانند آواز خواندن و صحبت کردن تأثیر می گذارد، بنابراین آزمایش با پرندگان ممکن است ژن های خاصی را در این بیماری دخیل کند. کنستانس شارف از دانشگاه آزاد برلین در آلمان، که به شناسایی اهمیت FOXP2 برای یادگیری آوازی در پرندگان کمک کرد، موافق است که پرندگان آوازخوان می‌توانند مدل‌های عالی برای گفتار انسان و آسیب‌شناسی آن بسازند. او می‌گوید: «تحقیقات آزمایشگاه من در 10 سال گذشته نشان داده است که FOXP2 به همان اندازه که برای یادگیری آواز پرندگان مرتبط است، برای یادگیری گفتار انسان نیز مرتبط است.
سوال: کدام یک از موارد زیر با توجه به متن اشتباه است؟
1. پرندگان آوازخوان، طوطی ها و مرغ مگس خوار از انسان ها تقلید می کنند.
2. FOXP2 در یکی از مناطق مغزی مغز پرنده آوازخوان فعال است.
3. پرندگان آوازخوان دارای مدارهای مغزی یادگیری صوتی مشابه انسان هستند.
4. FOXP2 ژنی است که در زبان انسان نقش دارد.