متن: زمانی که دوستان و خانواده‌ام بلیت را گرفتند، چه به دلیل سرعت زیاد، چه پارکینگ یا نقض تابلوی ایست، من نسبتاً به خودم افتخار کرده بودم. اتفاقی که برای دیگران افتاد. اما جمعه گذشته به عضویت _ . هفته گذشته از من خواسته شد که یک پروژه جدید انجام دهم. صبح جمعه در راه رفتن به محل کار، ناگهان به یاد آوردم که شش هفته گذشته را گذرانده ام بدون اینکه در نظر داشته باشم که در آن مدت یک هفته تعطیلات را برنامه ریزی کرده ام. خیلی از خودم ناامید شدم که آن را به یاد نمی آوردم. حقیقت این است که من به رانندگی خود توجه کافی نداشتم و در تابلوی ایست جلوی مدرسه توقف کاملی نداشتم. آنقدر حواسم پرت شده بود که حتی متوجه نشدم یک پلیس روی دمم است که چراغ هایش چشمک می زند. بالاخره تو آینه نگاه کردم و گیر کردم. پلیس بی ادب بود و اوراق مرا گرفت. خوشبختانه همه چیز را به روز داشتم و از آنجایی که تا به حال بلیط نداشتم، کاری جز نوشتن برای من نداشت. در حالی که آنجا روی صندلی «شرم» نشسته بودم، حالم بد شد. اگر من آنقدر پریشان بودم و بچه ای به جاده می دوید، شاید آن طور که می توانستم عکس العمل نشان نمی دادم. زنگ بیداری بود. مردم در محل کار از من می پرسیدند که آیا سعی می کنم راه خود را برای خروج از آن صحبت کنم. صادقانه بگویم، هرگز به ذهن من خطور نکرد. متاسف شدم. الان دیگر سابقه رانندگی تمیزی ندارم. لطفاً مراقب باشید، زیرا یک لحظه حواس پرتی می تواند منجر به تراژدی شود.
سوال: این قسمت عمدتاً در مورد چیست؟
1. فراموش نشدنی ترین تجربه نویسنده.
2. چگونه نویسنده اولین بلیط خود را دریافت کرد.
3. تصادف ناشی از نویسنده
4. چرا نویسنده همیشه اینقدر مراقب است.