متن: در دوران پیری دو خطر وجود دارد که باید از آنها مراقبت کرد. یکی از این موارد جذب بی رویه در گذشته است. زندگی در خاطرات، در حسرت روزهای خوب گذشته، یا در غم و اندوه دوستانی که مرده اند، کارساز نیست. افکار فرد باید به آینده و چیزهایی که باید در مورد آنها کاری انجام شود معطوف شود. دلبستگی بیش از حد به جوان به امید مکیدن نشاط از سرزندگی عاقلانه نیست. وقتی فرزندان شما بزرگ می شوند، می خواهند زندگی خودشان را بگذرانند، و اگر شما به همان اندازه که در دوران جوانی آنها بودید به آنها علاقه مند باشید، احتمالاً سربار آنها خواهید بود، مگر اینکه با شما سردرگم باشند. من فکر می کنم که یک سالمندی موفق برای کسانی که دارای علایق غیرشخصی قوی هستند که شامل فعالیت های مناسب می شود، ساده ترین است. در این حوزه است که تجربه طولانی واقعاً مثمر ثمر است و در این حوزه است که می توان خرد حاصل از تجربه را بدون ظلم به کار برد. فایده ای ندارد که به کودکان بزرگتر بگویید که اشتباه نکنند، هم به این دلیل که شما را باور نمی کنند و هم به این دلیل که اشتباهات جزء ضروری آموزش است. اما اگر شما یکی از کسانی هستید که از علایق غیرشخصی ناتوان هستید، ممکن است متوجه شوید که زندگی شما خالی خواهد بود مگر اینکه به فکر فرزندان و نوه های خود باشید. در این صورت باید بدانید که در حالی که هنوز می‌توانید خدمات مادی آنها را انجام دهید، مانند کمک هزینه برای آنها یا بافتن آنها، نباید انتظار داشته باشید که آنها از همراهی شما لذت ببرند. برخی از افراد مسن از مرگ می ترسند. اما در واقع بهترین راه این است که علایق خود را به تدریج گسترده تر و غیرشخصی کنید. وجود یک انسان باید مانند رودخانه ای کوچک در مشت باشد که با شور و اشتیاق از کنار صخره ها و بر روی آبشارها می گذرد. به تدریج رودخانه پهن تر می شود و سواحل به عقب برمی گردند و در نهایت بدون هیچ شکستی در دریا مخلوط می شوند. پیرمردی که بتواند زندگی را اینگونه ببیند از ترس پیری و مرگ رنج نمی برد.
سوال: نویسنده وجود فردی انسان را با رودخانه مقایسه می کند زیرا _ .
1. زندگی مانند یک رودخانه است، ابتدا کوچک و سپس گسترده می شود
2. زندگی مانند رودخانه ای است که در نهایت به دریا می ریزد
3. پیری و مرگ هر دو مانند یک رودخانه طبیعی هستند
4. افراد مسن مانند رودخانه ای در دریا در میان جمعیت خواهند بود