متن: بعدازظهر گرمی بود. با پرسنل فرودگاه دعوام شد و بعد از من خواستند آزمایش مواد مخدر بدهم. بعداً به دلیل هوای بد پرواز را از دست دادم. حالا پرواز من به خانه پر شده بود و دیر می شد. متاسف و بدشانس شدم. در آن لحظه متوجه پسر 5 ساله ای شدم که کنار مادرش ایستاده بود و مرا تماشا می کرد. او مادرش را رها کرد و به آرامی به سمت من رفت. "عالی!" با ناراحتی فکر کردم "الان باید از یک کودک 5 ساله مراقبت کنم. روز من تمام شده است." وقتی نزدیکتر شد، متوجه شدم کلاه من بود که دنبالش بود. می خواستم به او بگویم که دست به وسایلم نزند، اما کنجکاو بودم که بدانم با کلاه من چه خواهد کرد. با چشمانی درشت به آرامی کلاهم را لمس کرد. او به من نگاه کرد، لبخند زد، اما چیزی نگفت. از او پرسیدم که آیا می‌خواهد کلاه من را بر سر بگذارد، او با هیجان سری تکان داد و همچنان لبخند می‌زد. کلاهم را روی سرش گذاشتم، اما دور گوشش افتاد. اهمیتی نداد و آن را با دو دست بالا گرفت. او دوید تا به مادرش نشان دهد، سپس به سمت من برگشت و همچنان لبخند می زد. با احترام زیاد، کلاهم را به آرامی با دو دست از سرم برداشت و به من داد. کلاهم را گذاشتم و کارت هواپیما به او دادم. کارت را با دقت با دو دست نگه داشت، به من نگاه کرد و گفت: "آقا، شما مطمئنا خوش شانس هستید." گفتم: "بله، مطمئنم." من خرد یک پسر 5 ساله را تحسین کردم، وقتی آخرین صندلی را در آن پرواز به خانه گرفتم.
سوال: نویسنده وقتی پسری را که به سمت او می رفت را تماشا کرد چه احساسی داشت؟
1. ناراضی.
2. علاقه مند.
3. غافلگیر شدن.
4. برانگیخته.