متن: همیشه برای افرادی که روی ویلچر نشسته بودند متاسف بودم. برخی از افراد، پیر و ضعیف، نمی توانند به تنهایی به آنجا برسند. دیگران کاملاً سالم به نظر می رسند و کت و شلوارهای تجاری پوشیده اند. اما هر وقت کسی را روی ویلچر می دیدم فقط یک معلول می دیدم نه یک فرد. سپس در یورو دیزنی به دلیل فشار خون پایین بیهوش شدم. این اولین باری بود که بیهوش می شدم و والدینم اصرار داشتند که بعد از کمک های اولیه مدتی استراحت کنم. به من گفتند: _ ! قبول کردم که راحت باشم، اما وقتی به سمت در رفتم، دیدم پدرم ویلچری را به سمت من هل می‌دهد! با احساس اینکه رنگ گونه هایم را می سوزاند، از او خواستم که آن چیز را دقیقاً به همان جایی که پیدا کرده است برگرداند. باورم نمی شد این اتفاق برای من می افتد. ویلچر برای افراد دیگر خوب بود، اما برای من نه، چون پدرم مرا به خیابان اصلی برد، مردم بلافاصله شروع به برخورد متفاوت با من کردند. بچه های کوچک جلوی من دویدند و پدرم را مجبور کردند که ناگهان ویلچر را متوقف کند. وقتی به این طرف و آن طرف پرتاب شدم، تلخی به من وارد شد. "بچه های احمق! آنها پاهای کاملاً خوبی دارند. چرا نمی توانند تماشا کنند که کجا می روند؟" فکر کردم مردم با ترحم در چشمانشان به من خیره شدند. سپس آنها به دور نگاه می کردند، شاید چون فکر می کردند هر چه زودتر مرا فراموش کنند بهتر است. "من هم مثل تو هستم!" می خواستم فریاد بزنم." تنها تفاوت این است که تو پا داری و من چرخ دارم." افراد روی ویلچر احمق نیستند. هر نگاهی را می بینند و هر کلمه ای را می شنوند. با نگاه کردن به چهره ها، بالاخره فهمیدم: من زمانی دقیقاً مثل آنها بودم. من با افراد روی ویلچر دقیقاً طوری رفتار کردم که نمی خواستند با آنها رفتار شود. متوجه شدم برخی از ما با دو پای سالم واقعاً معلول هستیم.
سوال: تجربه نویسنده به ما می گوید که _ .
1. زندگی بهترین معلم است
2. مردم اغلب میوه تلخ خود را می خورند
3. زندگی آنقدر متغیر است که هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند
4. نباید با دیگران کاری کرد که دوست ندارد دیگران با او انجام دهند