متن: گجت ها می توانند بسیار گران قیمت و به سرعت منسوخ شوند، اما استیون پول هنوز اولین کسی است که آنها را خریداری می کند. نوآوری های تکنولوژیکی اغلب کاملا احمقانه هستند. این ایده که ممکن است بخواهید در خیابان قدم بزنید و یک تلفن همراه جلوی صورت خود بگیرید، فقط برای اینکه شگفتی های تماس تصویری را تجربه کنید، به وضوح مضحک است. با این حال، خوشبختانه برای شرکت‌های فناوری، افرادی هستند که فرصت خرید ابزارهای جدید را قبل از اینکه کاملاً آماده و به اندازه کافی ارزان برای بازار انبوه باشند، پیدا می‌کنند. آنها را پذیرندگان اولیه می نامند و سرنوشت آنها وحشتناک است. باید بدانم، چون خودم یکی هستم. پذیرندگان اولیه یک مکه دارند: این منطقه آکیهابارا توکیو است که به عنوان "شهر الکتریکی" نیز شناخته می شود. در آنجا، در سال 1999، یک دوربین دیجیتال خریدم، ابزاری که کمتر کسی در بریتانیا نام آن را شنیده بود. در طول چند سال بعد، با اندوه فراوان تماشا کردم که دوربین‌های دیجیتال محبوب‌تر، ارزان‌تر و قدرتمندتر شدند، تا اینکه مدل‌های بهتری با یک چهارم قیمتی که پرداخته بودم پیدا می‌شد. آیا من احساس حماقت کردم؟ کاری که من در واقع انجام دادم این بود: سال گذشته پول بیشتری برای یک پول جدید خرج کردم، پولی که به من اجازه داد بار دیگر احساس خوشایندی از منحنی ها داشته باشم. اما می دانم که نمی تواند دوام بیاورد، و احتمالاً چند سال دیگر باید یکی دیگر بخرم. بنابراین پذیرندگان اولیه روی افراد دیگر شرط می‌بندند که در نهایت همان خواسته‌ها را احساس کنند. و بدتر است اگر آن آینده هرگز نرسد. پذیرندگان اولیه فرمت ویدیوی خانگی Betamax در دهه 1970 تنها زمانی می توانستند با غم و اندوه نگاه کنند که سرمایه آنها با موفقیت VHS باطل شد. همه انواع اختراعات ظاهراً باشکوه، مانند کنسول‌های بازی ویدیویی مانند آتاری جگوار، بلافاصله پس از خرید چند نفر از کاربران اولیه به زباله‌دان تاریخ رها شده‌اند. آن‌هایی که هزاران هزار دلار روی یک اسکوتر موتوری Segway سرمایه‌گذاری کردند، در موج کمپین‌های تبلیغاتی مضحکی که همراه بود. راه اندازی آن چند سال پیش می تواند به باشگاه بپیوندد. ممکن است فکر کنید که ما باید از اینقدر احمقانه دست برداریم، پول خود را پس انداز کنیم و منتظر بمانیم تا ببینیم واقعاً چه اتفاقی می افتد. اما منطق این صنعت به گونه ای است که اگر همه این کار را انجام می دادند، هیچ نوآوری رایج نمی شد. سومین شخصی را تصور کنید که بلافاصله پس از اختراع الکساندر گراهام بل، یک تلفن معمولی می خرد. قرار بود با کی تماس بگیره؟ شاید او به سادگی دو گوشی خریده است، یکی برای یک دوست خاص. اما همچنان، سودمندی و محبوبیت نهایی دستگاه در آن زمان مشخص نبود. هیچ کس امکان صحبت کردن با یکی از میلیون ها نفر را در خواب نمی دید. و با این حال، اگر او و صدها و هزاران نفر از پذیرندگان اولیه پس از او، این ایده را قبول نمی‌کردند، شبکه‌های ارتباطی گسترده‌ای که امروز همه آن را بدیهی می‌دانیم، هرگز ساخته نمی‌شدند. در واقع، برای همه فناوری های جدید همینطور است. آن بچه هایی که آجرها را به گوششان می گرفتند که ما در دهه 1980 به آنها می خندیدیم، تلفن همراه فعلی را ممکن کردند. افرادی که به جای دستگاه ارزان امروزی در سوپرمارکت محلی، دستگاه پخش دی‌وی‌دی را در زمانی که هنوز هزینه زیادی داشتند، خریدند، مطمئن شدند که فرمت جدید موفق بوده است. تمایل پذیرندگان اولیه به خواسته ها از آینده حمایت مالی می کرد. و چه چیزی برای دردهایشان به دست آوردند؟ آنها سوراخی در حساب های بانکی خود و فناوری ضعیف و ناقص داشتند. اما با این حال، آنها ابتدا آن را دریافت کردند. و امروز آنها هنوز مشغول خریدن رادیوهای دیجیتال گران قیمت، ضبط کننده های DVD و تلویزیون های LCD و حتی تلفن های 3G هستند تا در نهایت بتوانید رادیوهای دیجیتالی گران قیمت و ارزان تر بخرید. بنابراین دفعه بعد که یک گیک شیک پوش را دیدید و وسوسه شدید که تمسخر کنید، یک دقیقه فکر کنید. بدون استفاده کنندگان اولیه، هیچ تلفن همراه یا دستگاه پخش دی وی دی ارزانی وجود نخواهد داشت. تلفن یا تلویزیون نیز وجود نخواهد داشت. ما سربازان غم انگیز و گمنام انقلاب فناوری هستیم. ما پیشگامان معتاد به میل هستیم، قلبی پاک و رویای آینده ای بهتر. ما اشتباهات گران قیمتی مرتکب می شویم تا شما مجبور به انجام آن نباشید. واقعا ما قهرمانیم
سوال: با توجه به این متن، احتمالاً بدترین نتیجه برای یک پذیرش اولیه چیست؟
1. خانواده و دوستانش او را می خندند.
2. چیزی که او می خرد بی فایده و گران است.
3. او خود را دیگر شیک ترین نمی بیند.
4. چیزی که او می خرد در نهایت محبوبیت پیدا نمی کند.