متن: چند روز پیش ما - من و شوهرم - با تاکسی به ایستگاه رفتیم. چت با راننده به اشتباه دوچرخه سواران و درک نادرست قوانین جاده افتاد. تا آنجا که قوانین جاده پیش می‌رود، به نظر می‌رسد یک اصل اساسی وجود دارد: وقتی در حال رانندگی با ماشین هستید از دوچرخه متنفرید، وقتی دوچرخه‌سواری می‌کنید از ماشین متنفر هستید (و حدس می‌زنم پیاده‌روها از همه متنفرند). در اینجا یک تفاوت آشکار وجود دارد. تا زمانی که شروع به رانندگی کردم (تقریبا 20 سال پس از اولین دوچرخه سواری) متوجه شدم که در شب بدون چراغ نمی توان دوچرخه سوار را دید. در واقع، اکنون می‌خواهم بر روی دوچرخه‌سواران بدون چراغ آخر شب فریاد بزنم (مانند موتور سواران زمانی که با من انجام دادند): "کشته می‌شوی، آفتاب، من نمی‌توانم تو را ببینم." مشکل این است که دوچرخه سواران با سر به سر خطر می روند. فقط نداشتن چراغ نیست. دوچرخه سواری در پیاده روها (و در نتیجه تهدید به صدمه زدن به تعداد زیادی از پیاده روی های بیگناه در این فرآیند) و دوچرخه سواری در خیابان های یک طرفه به روش اشتباه است. اعتراف می کنم که گاهی در خیابان یک طرفه دوچرخه سواری را اشتباه انجام می دهم. دفاع ضعیف من این است که همیشه سعی می کنم آن را طوری انجام دهم که انگار می دانم اشتباه می کنم. که به آرامی، با یک نگاه عذرخواهی در صورت، و آماده برای پیاده شدن در هر لحظه. من نمی توانم بچه ها را تحمل کنم (معمولاً، اما همیشه این بچه ها نیستند) که این کار را به گونه ای انجام می دهند که انگار صاحب مکان هستند و با سرعت بالا. بنابراین دوچرخه سواران کاملاً بی گناه نیستند. اما آنها جزو گروه های محروم هستند، زیرا نتیجه این است که یک ماشین یا یک کامیون می تواند یک دوچرخه سوار را بکشد و نه برعکس.
سوال: به گفته نویسنده کدام گروه بیشتر در معرض خطر قرار دارند؟
1. واکرها
2. رهگذران
3. دوچرخه سواران
4. رانندگان