متن: هر بار که یک بادکنک می بینم ذهنم به خاطره ای از زمانی که دختری شش ساله بودم برمی گردد. یکشنبه بارانی بود و پدرم به تازگی فوت کرده بود. از مامانم پرسیدم که آیا پدرم به بهشت رفته است؟ گفت : بله عزیزم البته . "میشه براش نامه بنویسیم؟" مکث کرد، طولانی ترین مکث زندگی کوتاهم و جواب داد: "بله." قلبم پرید. پرسیدم: "آیا پستچی می تواند به آنجا برود؟" "نه، اما من یک ایده دارم." مامان با ماشین به یک فروشگاه مهمانی رفت و با یک بادکنک قرمز برگشت. از او پرسیدم برای چیست؟ "فقط صبر کن عزیزم. خواهی دید." مامان به من گفت نامه ام را بنویسم. مشتاقانه قلم مورد علاقه ام را گرفتم و قلب شش ساله ام را به شکل جوهر آبی ریختم. من در مورد روزم، چیزهایی که در مدرسه یاد گرفتم، وضعیت مادرم، و حتی در مورد اتفاقاتی که در داستانی که خوانده بودم، نوشتم. برای چند دقیقه انگار بابا هنوز زنده است . نامه را به مامان دادم. آن را خواند و لبخندی بر لبانش نشست. گوشه نامه را سوراخ کرد تا به بادکنک ببندد . رفتیم بیرون و او بادکنک را به من داد. هنوز باران می بارید. "باشه، با شمارش سه، ولش کن. یک، دو، سه." ما تماشا کردیم تا آنجا که توسط انبوه ابرها بلعیده شد. بعداً متوجه شدم مثل بادکنک که بابا هیچ وقت اجازه نداده بیماریش او را از بین ببرد. او قوی بود. مهم نیست چه رنجی میکشید , ادامه میداد , پرواز میکرد و بالاخره از این دنیای سرد و بدن بیمارش فراتر میرفت . او به آسمان بلند شد و چیزی زیبا شد. تماشا کردم تا بادکنک در خاکستری و سفید ناپدید شد و دعا کردم که قدرتش به او منتقل شود. دعا کردم بادکنک بشم .
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. تجربه ای فراموش نشدنی
2. پرواز به بهشت
3. بادکنک قرمز قوی
4. یک پدر بزرگ