متن: یک روز صبح پسری نابینا روی پله‌های ساختمانی نشست و کلاهی کنار پایش بود. او تابلویی را در دست گرفت که روی آن نوشته شده بود: "من نابینا هستم. لطفا کمکم کنید." فقط چند سکه در کلاه بود. مردی در حال قدم زدن بود. از جیبش چند سکه بیرون آورد و داخل کلاه انداخت. سپس علامت را گرفت، چرخاند و چیزی روی آن نوشت. علامت را دوباره گذاشت تا همه کسانی که از آنجا عبور می کردند بتوانند کلمات جدید را ببینند. به زودی کلاه شروع به پر شدن کرد. افراد بسیار بیشتری به پسر نابینا پول می دادند. آن روز بعد از ظهر مردی که تابلو را عوض کرده بود آمد تا ببیند اوضاع چطور است. پسرک قدم های او را شناخت و پرسید: "آیا تو همانی هستی که امروز صبح علامت مرا عوض کردی؟ می توانم بدانم چه نوشتی؟" مرد گفت: من فقط حقیقت را نوشتم، آنچه شما گفتید را گفتم اما به گونه ای دیگر. آنچه او نوشته بود این بود: "امروز روز زیبایی است اما من نمی توانم آن را ببینم." البته هر دو علامت به مردم می گفتند که پسر نابینا است. اما اولین علامت به سادگی می گفت که پسر نابینا است. علامت دوم به مردم می گفت که آنها آنقدر خوش شانس هستند که کور نیستند. این به شما یادآوری می‌کرد که برای آنچه دارید شکرگزار باشید. وقتی زندگی 100 دلیل برای گریه کردن به شما نشان می دهد، به زندگی نشان دهید که 1000 دلیل برای لبخند زدن دارید. با گذشته خود بدون پشیمانی روبرو شوید. هدیه خود را با اطمینان مدیریت کنید. بدون ترس برای آینده آماده شوید. ایمان را حفظ کنید و ترس را کنار بگذارید. زیباترین چیز این است که آدمی را در حال خندان ببینی.
سوال: چرا آن مرد بعدازظهر برگشت؟
1. برای آوردن غذا برای پسر.
2. تا به پسر توضیح دهد که چرا او را ترک کرده است.
3. تا مطمئن شوم پسر هنوز آنجاست.
4. برای بررسی اینکه آیا تغییراتی وجود دارد یا خیر.