متن: در سال 1997، گروهی متشکل از بیست زن بریتانیایی تاریخ ساز شدند. آنها در پنج تیم با چهار زن در هر تیم کار کردند و به سمت قطب شمال رفتند. به غیر از یک راهنمای زن باتجربه، بقیه زنان همگی افراد عادی بودند که قبلاً در زندگی خود چنین کاری انجام نداده بودند. آنها توانستند در محیطی زنده بمانند که در همان دوره چند مرد بسیار با تجربه را شکست داده بود. زنان به محض آماده شدن به راه افتادند. هنگامی که بر روی یخ بود، هر زن باید در حالی که یک سورتمه به وزن بیش از 50 کیلوگرم را می کشید، اسکی می کرد. دما همیشه کمتر از نقطه انجماد بود و گاهی بادهای شدید راه رفتن را در حالی که وزن زیادی را می کشید تقریبا غیرممکن می کرد. همچنین وقتی هر شب توقف می کردند، چادر زدن برایشان بسیار سخت بود. در چنین شرایطی زنان اگر روزی چهارده پانزده کیلومتر را طی می کردند، پیشرفت خوبی داشتند. اما مشکل دیگری وجود داشت. بخشی از سفر در دریای یخ زده با آب متحرک در زیر یخ بود و در برخی نقاط تیم در طول شب بیش از پنج کیلومتر به عقب برمی گشت. این بدان معنا بود که پس از ده ساعت پیاده روی در این شرایط بسیار سخت در یک روز، مجبور بودند بخشی از روز بعد را دوباره در همان زمین بگذرانند. علاوه بر این، هر روز سه ساعت از بیدار شدن از خواب تا حرکت و سه ساعت دیگر هر عصر برای برپایی کمپ و تهیه غذای عصرانه طول می‌کشید. بنابراین، چگونه آنها موفق شدند؟ آنها متوجه شدند که بخشی از یک تیم هستند. اگر یکی از آنها سورتمه او را نکشید یا کارش را به پایان نرساند، موفقیت کل اکسپدیشن را به خطر می‌اندازد. هر شکلی از خودخواهی می‌تواند منجر به هدر رفتن تلاش‌های دیگران شود، بنابراین احساسات شخصی باید در یک طرف قرار می‌گرفت. در پایان سفر، زنان پذیرفتند که تلاش ذهنی بسیار بیشتر از آمادگی جسمانی بود که آنها را به قطب شمال رساند.
سوال: چه چیز فوق العاده ای در مورد اکسپدیشن بود؟
1. کسی نبود که آن را رهبری کند.
2. زنان هیچ مردی همراه خود نداشتند.
3. این یک تجربه جدید برای اکثر زنان بود.
4. زنها قبلاً همدیگر را ندیده بودند.