متن: من در یک خانواده پنج فرزند به دنیا آمدم. من به عنوان کوچکترین بچه، لباس نو زیاد نداشتم. اگرچه پدر و مادرم خیلی سخت کار می کردند، اما ما به سختی می توانستیم مخارج زندگی را تامین کنیم. تنها زمانی که لباس‌های نو دریافت کردیم در کریسمس بود. خانواده آن طرف خیابان زندگی بسیار بهتری داشتند. آنها فقط دو دختر داشتند و اغلب با لباس های جدید دیده می شدند. دختر کوچکتر به نام آنا هم سن من بود. یک روز بعد از ظهر، او با لباس سفید زیبا در خیابان راه می‌رفت. او با آن لباس شبیه فرشته بود. من و بسیاری از دختران کوچک به دنبال او رفتیم. ما فقط نمی توانستیم چشممان را از لباس او دور کنیم. همه ما آرزو داشتیم روزی چنین لباسی داشته باشیم! اون روز بعد از برگشتن به مامانم گفتم یه همچین لباسی میخوام. مادرم اخم کرد و فکر کرد چنین لباس زیبایی باید یک دست و یک پا قیمت داشته باشد، اما مادرم این را در نظر داشت. او در آن زمان پنج روز در هفته کار می کرد، اما وقتی کریسمس نزدیک می شد، حتی هر شنبه کار می کرد. با این حال، چند روز مانده به کریسمس، نظرم تغییر کرد. آن روز تولد آنا بود و من با چند دختر دیگر به خانه او دعوت شده بودیم. بعد از آن مهمانی، پرسیدم که آیا می توانم لباس سفید او را امتحان کنم؟ او گفت: «البته، و اگر دوست داشتی می‌توانی آن را بگیری.» به گوش هایم باور نمی کردم. او چگونه می تواند چنین لباس زیبایی را به دیگری بدهد؟ بعد از امتحان کردنش فهمیدم چرا. لباس زیبا به نظر می رسید، اما پوشیدن آن ناراحت کننده بود. در واقع بعد از پوشیدن آن کمرم کاملاً خارش داشت. از آن روز به بعد دیگر تحسین آنچه دیگران داشتند را متوقف کردم. آنها ممکن است آنقدر که ما فکر می کنیم خوب نباشند.
سوال: وقتی نویسنده یک دختر بچه بود، او _ .
1. هرچی دوست داشت نمیتونست بدست بیاره
2. اصلا نمی توانست پدر و مادرش را ببیند
3. لباس نو را دوست نداشت
4. کریسمس را آنقدر دوست نداشتم