متن: مردم از پنجره‌های آپارتمانشان آویزان شده بودند و سر من فریاد می‌زدند: «فقط تسلیم شو، احمق! تو هرگز با آن دوچرخه کوچک موفق نخواهی شد.» بارها به آنها می‌گفتم: «تنها چیزی که دارم این سه چرخه سه چرخه است. من مدام به پهلوی نوک می‌دادم، اما تعادلم را حفظ کردم و به افرادی که مرا مسخره می‌کردند نادیده گرفتم. سپس در یک لحظه مردی خانه خود را ترک کرد و به وسط خیابان دوید. "این دوچرخه با سرعتی که شما می روید برای همیشه طول خواهد کشید!" او به فریاد زدن کلمات دلسرد کننده درست در صورت من ادامه داد. من پاسخ دادم: «باید جلو بروم؛ باید به خط پایان برسم!» تا جایی که ممکن بود محکم نگه داشتم و با عزم راسخ مستقیم به جلو رفتم. من ایمان تزلزل ناپذیری داشتم که موفق خواهم شد! همچنین می دانستم که مهم نیست چقدر طول می کشد، زیرا می دانستم ارزشش را دارد. در آن لحظه، رویا ناگهان به پایان رسید، من بلند شدم و خواب را به وضوح به یاد آوردم. همچنین به یاد آوردم که شب قبل احساس ناامیدی می کردم -- اما اکنون احساس شادی و آرامش می کردم و روحم با امید زنده می شد. من فکر می کنم به همه ما در بزرگسالی سه چرخه های کوچک داده شده است، و ما در تلاشیم تا زندگی خود را در خیابان های تاریک و باریک مرگ و میر متعادل کنیم. من الان سه چرخه را سه چرخ امیدم می دانم. این رویا به من جسارت و امید داده است که این مسابقه را سانتی متر به اینچ به پایان خواهم رساند. می دانم که هرگز نباید تسلیم شوم، اما همیشه به جلو فشار بیاورم.
سوال: نویسنده قبل از دیدن خواب در چه وضعیتی بود؟
1. حالش خوب بود و خیلی خوشحال بود.
2. او از زندگی در دنیا ناامید بود.
3. او در زندگی اعتماد به نفس کمتری داشت.
4. او در صلح با همسایه هایش زندگی می کرد.