متن: اتاق خواب جاستین آنقدر پر از لاستیک‌های دوچرخه، راکت‌های تنیس خمیده، توپ‌های بسکتبال خالی شده و بازی‌هایی با قطعات گم شده بود که به سختی می‌توانستید وارد در شوید. پدر و مادرش _ او اتاقش را تمیز کند. "مخزن ماهی با سوراخ در ته چه فایده ای دارد؟" پدرش پرسید اما جاستین به سادگی لبخند زد و شعار خود را تکرار کرد: "هرگز چیزی را بیرون نیندازید، هرگز نمی دانید چه زمانی ممکن است به کارتان بیاید." هنگامی که جاستین از خانه دور بود، همیشه کوله پشتی آبی رنگ خود را حمل می کرد - یک نسخه کوچکتر از اتاق خوابش - مکانی برای نگهداری اشیاء زیادی که جمع آوری کرده بود. آنقدر فرسوده و کشیده بود که دیگر به سختی شبیه کوله پشتی بود. جاستین به دلیل کشف چیزها و خارج کردن مردم از موقعیت های ناامیدکننده شهرت کسب کرده بود. بسیاری از همکلاسی ها و همسایه هایش زمانی که برای مشکلی به کمک نیاز داشتند به دنبال او بودند. در روز اول مدرسه، دوستش کنی، به دنبال جاستین آمد. "فکر می کنی چیزی در کیفت داری که به من کمک کند ترکیب کمدم را به یاد بیاورم؟" او درخواست کرد. "تکه کاغذی را که روی آن نوشته شده بود گم کردم. من دو دقیقه دیگر کلاس علوم دارم و اگر روز اول دیر بیایم، بقیه سال را بد جلوه خواهم داد." کنی واقعا نگران به نظر می رسید. جاستین در حالی که کوله پشتی اش را درآورد و زیپ آن را باز کرد گفت: آرام باش. "یادت هست که چگونه دفترچه من را در خانه قرض گرفتی تا این ترکیب را بنویسی؟ خوب، من می دانم چگونه می توانیم آنچه را که نوشتی بازیابی کنیم." دفترچه و یک مداد سربی نرم را از کیفش بیرون آورد. صفحه ای که کنی روی آن نوشته بود، در صفحه دیگری از دفترچه آثار کمرنگی به جا گذاشته بود. جاستین مداد را به پهلو گرفت و آن را به آرامی روی علائم مالید. به آرامی اما مطمئناً اعداد ترکیب کمد با مالش مداد خاکستری به رنگ سفید ظاهر شدند. "این شگفت انگیز است!" کنی گفت. "من به تو یکی بدهکارم." و دوید تا کمدش را باز کند. این فقط یک روز دیگر از زندگی پسری بود که شعارش این بود: «هرگز چیزی را بیرون نینداز، هرگز نمی‌دانی چه زمانی ممکن است به کارش بیاید».
سوال: چرا اتاق جاستین اینقدر آشفته است؟ WWW.K**S*858$$U.COM
1. او همیشه فراموش می کند آن را تمیز کند.
2. او اتاق را با برادرش تقسیم می کند.
3. او وقت ندارد آن را تمیز کند.
4. او هرگز چیزی را دور نمی اندازد.