متن: میزبان چای را در فنجان ریخت و روی میز کوچک جلوی مهمانانش که پدر و دخترش بودند گذاشت و درب فنجان را با صدای جیر جیر گذاشت. معلوم بود که به چیزی فکر می کند. با عجله به داخل فنجان رفت. اتاق، قمقمه را روی میز گذاشت. دو مهمانش صدای باز شدن و خش خش کشوها را شنیدند. آنها در اتاق نشیمن نشستند، دختر ده ساله به گل های بیرون از پنجره نگاه می کرد، پدر تازه می خواست فنجانش را بردارد، وقتی تصادف شد، همان جا در اتاق نشیمن. چیزی ناامیدکننده شکسته بود. این قمقمه بود که روی زمین افتاده بود. دخترها ناگهان به شانه او نگاه کردند، شوکه شده و خیره شدند. اسرارآمیز بود؛ هیچ یک از آنها حتی اندکی به آن دست نزده بودند. درست است که وقتی میزبانشان آن را روی میز گذاشت، ثابت نمانده بود، اما پس از آن زمین نیفتاده بود. سقوط قمقمه باعث شد میزبان با یک جعبه حبه قند در دستش از اتاق داخلی برگردد. او با احمقانه به کف بخار نگاه کرد و بیرون زد. "مهم نیست! مهم نیست!" پدر شروع کرد به گفتن چیزی. سپس با صدای آهسته ای گفت: "ببخشید که آن را لمس کردم و افتاد." "مهم نیست" مجری برنامه. گفت. بعداً وقتی از خانه بیرون رفتند، دختر گفت: "بابا، آیا تو آن را لمس کردی؟" "نه. اما خیلی نزدیک من ایستاده بود." "اما تو به آن دست نزدی. من انعکاس تو را در پنجره دیدم. تو کاملا بی حرکت نشسته بودی." پدر خندید: پس علت سقوط آن را چگونه توضیح می دهید؟ قمقمه به خودی خود افتاد، زمین ناهموار است. وقتی آقای لی آن را گذاشت، ثابت نبود. بابا، چرا این حرف را زدی؟ "این کار را نمی‌کند، دختر. وقتی می‌گویم آن را زمین زدم، قابل قبول‌تر به نظر می‌رسد. چیزهایی وجود دارد که مردم آن را کمتر می‌پذیرند، درست به نظر می‌رسد." دختر برای مدتی در سکوت گم شد. سپس گفت: "میشه فقط اینطور توضیح بدی؟" پدرش گفت: "فقط از این طریق."
سوال: کدام عبارت ایده اصلی احتمالی این داستان است؟
1. مردم به ندرت حقیقت را می گویند.
2. شما همیشه نمی توانید مردم را وادار به باور حقیقت کنید
3. اگر سعی کنید از خود دفاع کنید، مردم شما را باور خواهند کرد.
4. مردم هرگز دیگران را باور نمی کنند.