متن: من وارد کامپیوتری در مطب دکتر می شوم تا بگویم رسیده ام و سپس منتظر می مانم تا صدایی مرا به اتاق معاینه فراخواند. در آنجا، یک پرستار رباتیک مرا به دستگاهی هدایت می کند و سپس فشار خونم را می گیرد. مدتی بعد، دکتر که او هم یک ربات است، طی مراحلی. او علائم من را یادداشت می کند و به من نسخه می دهد. من هزینه بازدید خود را با استفاده از دستگاه کارت اعتباری پرداخت می کنم و بدون ملاقات با انسان دیگری به خانه برمی گردم. وقتی با مطب دندانپزشکم تماس می‌گیرم و در واقع یک انسان را وارد خط می‌کنم، هیجان‌زده می‌شوم. و وقتی می بینم که هنوز ایستگاه های تسویه حساب های سلف سرویس بیشتری در خواربارفروشی وجود دارد، احساس می کنم فریاد می زنم: "وقتی صحبت از صندوقدارها می شود، لطفاً از من یک انسان بسازید!" به هر حال، صندوقدارهای انسانی گاهی اوقات برای اقلامی که می خرید به شما کوپن فروشگاه می دهند. حتی بیشتر از آن، صندوق‌دارهای واقعی اغلب به بچه‌های بامزه علاقه نشان می‌دهند که می‌تواند روز یک مادر جوان را روشن کند. یک صندوقدار همچنین ممکن است نسبت به سالمندی که تلاش می کند تا آخرین سکه را از کیفش بیرون بیاورد، دلسوزی نشان دهد. کدام دستگاه تکنولوژیکی می تواند این کار را انجام دهد؟ من نمی خواهم به عصر حجر برگردم، اما همچنین نگران جهانی هستم که توسط ماشین ها اداره می شود. گاهی اوقات وقتی با کسی چت می کنید، چیزهایی را کشف می کنید که باید بدانید. شاید یک مسئول پذیرش نیاز به دعایی دارد که برای یک کودک بیمار خوانده شود. شاید یک فروشنده بتواند به مشتری که احساس خستگی می کند کمی تشویق کند. ماشین ها می توانند کارآمد و مقرون به صرفه باشند و اغلب کار را به خوبی انجام می دهند. اما آنها فاقد عنصر مهمی برای زندگی روزمره هستند. اسم آن را روح، روح یا قلب بگذارید. این چیزی است که هیچ ماشینی هرگز نخواهد داشت. این انسان بودن است که ما را تشویق می کند به دیگران لبخند بزنیم، چیزی که ممکن است در آن لحظه به آن نیاز داشته باشند.
سوال: چرا نویسنده ترجیح می دهد به جای ربات ها، توسط انسان ها خدمت شود؟
1. ربات ها بی تفاوت و بی احساس هستند.
2. ربات ها نمی توانند خدمات کارآمدی ارائه دهند.
3. ربات ها پیشنهادی برای دادن کوپن فروشگاهی ندارند.
4. ربات ها به خوبی انسان نمی توانند کار خود را انجام دهند.