متن: جو اولین کسی بود که در سپیده دم خاکستری صبح کریسمس بیدار شد. هیچ جورابی روی شومینه آویزان نبود، و برای لحظه‌ای مثل مدت‌ها قبل، زمانی که جوراب کوچکش به دلیل پر از چیزهای خوب به زمین افتاد، احساس ناامیدی کرد. سپس قول مادرش را به یاد آورد و در حالی که دستش را زیر بالش فرو برد، کتاب کوچکی با جلد قرمز بیرون آورد. او آن را به خوبی می دانست، زیرا این داستان زیبای قدیمی از بهترین زندگی بود، و جو احساس می کرد که این کتاب راهنمای واقعی برای هر زائری است که به یک سفر طولانی می رود. او مگ را با "کریسمس مبارک" بیدار کرد و از او خواست که ببیند زیر بالش چه چیزی وجود دارد. کتابی با جلد سبز ظاهر شد، با همان تصویر داخل و چند کلمه نوشته شده توسط مادرشان، که هدیه آنها را در نظر آنها بسیار ارزشمند کرد. در حال حاضر بث و امی از خواب بیدار شدند و کتاب‌های کوچک خود را پیدا کردند، یکی خاکستری رنگ، دیگری آبی، و همه نشسته بودند و به آنها نگاه می‌کردند و در مورد آنها صحبت می‌کردند، در حالی که شرق با روز آینده گلگون شد. مگ با جدیت گفت: «دختران، مادر می‌خواهد ما این کتاب‌ها را بخوانیم، دوست داشته باشیم و به آن فکر کنیم، و ما باید فوراً شروع کنیم. من کتابم را روی میز اینجا نگه می‌دارم و هر روز صبح به محض اینکه از خواب بیدار می‌شوم، کمی مطالعه می‌کنم. می‌دانم که این به من کمک خواهد کرد و در طول روز به من کمک خواهد کرد." سپس کتاب جدیدش را باز کرد و شروع به خواندن کرد. جو بازویش را دور او گرفت و در حالی که گونه به گونه متمایل شده بود، با حالتی آرام که به ندرت در چهره بی قرار او دیده می شد، مطالعه کرد. که بسیار تحت تاثیر کتاب های زیبا و نمونه خواهرانش قرار گرفت، دو نفر دیگر نیز شروع به خواندن کردند. و سپس اتاق ها بسیار ساکت بودند، در حالی که صفحات به آرامی ورق می خوردند، و آفتاب زمستانی به داخل می رفت تا سرهای روشن و چهره های جدی را با تبریک کریسمس لمس کند. "مادر کجاست؟" نیم ساعت بعد در حالی که او و جو دویدند تا از او برای هدایایشان تشکر کنند، از مگ پرسید. "مادرت مستقیم رفت تا ببیند در خانه یک زن فقیر چه چیزی لازم است." هانا که از زمان تولد مگ با خانواده زندگی می کرد و همه آنها را بیشتر به عنوان یک دوست می دانستند تا یک خدمتکار پاسخ داد. مگ در حالی که به هدایایی که در یک سبد جمع شده بود و زیر مبل نگهداری می شد و آماده تولید در زمان مناسب بود نگاه می کرد، گفت: "او به زودی برمی گردد، فکر می کنم، پس کیک هایتان را سرخ کنید و همه چیز را آماده کنید." "اونجا مادر هست. سبد را پنهان کن، سریع!" جو فریاد زد که دری به صدا در آمد و قدم ها در سالن به صدا درآمدند. دخترها مشتاق صبحانه به سمت میز هجوم بردند. "کریسمس مبارک، مامانی! بابت کتاب های ما متشکرم ما هر روز می خوانیم، و هر روز بد می خوانیم،" همه آنها با خوشحالی با هم گریه کردند. "کریسمس مبارک، دختران کوچک! خوشحالم که بلافاصله شروع کردی و امیدوارم ادامه بدی. اما من می خواهم قبل از اینکه بنشینیم یک کلمه بگویم. نه چندان دور از اینجا زنی فقیر با یک نوزاد تازه متولد شده قرار دارد. شش کودک در یک تخت جمع شده اند تا یخ نزنند، زیرا آتش ندارند. آنجا چیزی برای خوردن وجود ندارد و بزرگ‌ترین پسر آمد تا به من بگوید که از گرسنگی و سرما رنج می‌برند. دختران من، آیا صبحانه خود را به عنوان هدیه کریسمس به آنها می دهید؟» همه آنها به طور غیرعادی گرسنه بودند، تقریباً یک ساعت صبر کردند و برای یک دقیقه هیچ کس صحبت نکرد، فقط یک دقیقه، زیرا جو با هیجان فریاد زد: «خیلی خوشحالم. تو قبل از شروع ما آمدی!» سپس چهار دختر خامه، کلوچه و نان گندم سیاه را در یک سبد بزرگ گذاشتند. خانم مارچ با لبخندی که گویی راضی بود گفت: «فکر کردم شما این کار را بکنید.» همه شما بروید و به من کمک کنید و وقتی برگشتیم برای صبحانه نان و شیر خواهیم داشت و به وقت شام آن را درست می کنیم.» آنها به زودی آماده شدند و صفوف به راه افتادند. اتاقی فقیرانه، برهنه و بدبخت. با پنجره های شکسته، بدون آتش، ملافه های پاره پاره، مادری بیمار، نوزاد گریان و گروهی از کودکان رنگ پریده و گرسنه که زیر یک لحاف کهنه در آغوش گرفته بودند و سعی می کردند گرم شوند. دخترها داخل شدند. "آخ، من گوت! این خوب است که فرشتگان پیش ما بیایند!» زن بیچاره در حالی که از خوشحالی گریه می کرد، گفت: «فرشته های خنده دار با مقنعه و دستکش.» جو گفت: «فرشته های بامزه ای با مقنعه و دستکش.» و آنها را به خنده انداخت. در عرض چند دقیقه واقعاً به نظر می رسید که ارواح مهربانی وجود داشته اند. در محل کار، هانا که هیزم حمل کرده بود، آتش زد و شیشه های شکسته را با کلاه های کهنه و شنل خود متوقف کرد. خانم مارچ به مادر چای و آبغوره داد و او را با وعده های کمک دلداری داد، در حالی که او لباس را پوشید. دخترها در همین حین میز را پهن کردند، بچه ها را دور آتش چیدند و مانند پرندگان گرسنه به آنها غذا دادند، می خندیدند، صحبت می کردند و سعی می کردند انگلیسی شکسته خنده دار را بفهمند. یک صبحانه بسیار شاد، هر چند چیزی از آن نگرفتند.وقتی رفتند و راحتی را پشت سر گذاشتند، در همه شهر چهار نفر شادتر از دختر بچه های گرسنه نبودند، صبحانه هایشان را دادند و به نان راضی شدند. و شیر در صبح کریسمس.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. دختران کوچک اغلب به کتابفروشی می رفتند و کتاب های زیادی می خریدند.
2. هانا بیشتر شبیه یک دوست بود تا یک خدمتکار اگرچه او تازه وارد بود.
3. خانم مارس مایل بود به فقرا کمک کند و بر دخترانش تأثیر بگذارد.
4. دختران تمام تلاش خود را می کردند تا با وعده کمک خود به مادر بیچاره دلداری دهند.