متن: بچه ها بالاخره بچه هستند و بیشترشان حرف خودشان را می زنند. وقتی آنها فقط بچه های نوپا هستند، همه دوست داشتنی و سرزنده هستند. و تماشای صحبت آنها مانند یک بزرگسال بسیار جالب است. اما همین بچه ها وقتی بزرگ می شوند، اگر بخواهند بزرگ شوند، آزاردهنده و بد اخلاق به نظر می رسند. اختلافات بین والدین و فرزندان رخ می دهد. تشخیص اینکه چه کسی درست است و چه کسی اشتباه است، سخت است. یک کودک 7-8 ساله همیشه دلایلی برای درگیری با والدین خود پیدا می کند. خواه در مورد اسباب بازی باشد، مطالعه، مهمانی یا شرکت، همیشه بین آنها تفاوت وجود دارد. و وقتی جواب شما را بدهند بدتر می شود. دانشمندان به ما می گویند که با کودکان باید با احتیاط رفتار کرد. بله، مطمئناً آنها باید به بزرگترهای خود احترام بگذارند. ما تا حدودی مسئول این هستیم. در سنین پایین کودکان را تشویق می کنیم که مانند بزرگسالان رفتار کنند، فقط به این دلیل که آن را خنده دار می بینیم. از طرف دیگر بچه ها همین رفتار را عادی می دانند و به آن عادت می کنند. و وقتی دیگر برای ما خنده دار نیست، انتظار داریم که جلوی آن را بگیرند، اما تا آن زمان دیگر خیلی دیر شده است. فقط زمانی که به بلوغ خاصی برسند بچه ها متوجه می شوند که جواب دادن و بی ادبی قابل قبول نیست. تا آن زمان، اغلب اوقات تغییر رفتار آنها دشوار است، مگر اینکه به زور. و استفاده از زور مخالف هر ایده خوبی است، زیرا اعتماد به نفس کودک را تضعیف می کند. بنابراین آوردن یک کودک به این دنیا یک چیز است، اما تبدیل کردن آنها به شهروندانی با اخلاق کاملاً چیز دیگری است. بهترین راه این است که خودمان الگوی خوبی باشیم، زیرا فرزندانمان آینه ما بزرگترها هستند.
سوال: تضادهای زیادی بین _ وجود دارد.
1. پدران و مادران
2. والدین و فرزندان
3. والدین و کودکان نوپا
4. والدین و والدین