متن: این شایعات ماه‌ها بود که پخش می‌شد، اما هنوز زمانی که بیمارستان بسته می‌شد، شوک‌کننده بود. نزدیک به 100 سال به این محله فقیرنشین خدمت کرده بود، اما به دلیل بحران مراقبت های بهداشتی تعطیل شد. یک روز پس از اعلام، همکاران متوجه شدند که چوب شور _ . چوب شورهای نرم مایه حیات این شهر هستند. بنابراین از دست دادن دسترسی به چوب شور چیز کوچکی نیست. یک هفته بعد، تصمیم گرفتم با برداشتن چند چوب شور از یک فروشگاه محلی، همکارانم را شاد کنم. همان لحظه که باز شد رسیدم پس تنها مشتری بودم. اما من فقط 6 دلار در کیف پولم داشتم. من در یک دفتر بزرگ در بیمارستان کار می کردم و می دانستم که به بیش از نیم دوجین چوب شور که شش دلاری ام می خریدم نیاز دارم. صدای مردی افکارم را قطع کرد. "میتونم کمکتون کنم؟" گفتم: "من فقط 6 دلار دارم. مطمئن نیستم چند چوب شور نیاز دارم. می بینید، من در بیمارستان کار می کنم و در حال تعطیل شدن است و آنها دیگر چوب شور نمی فروشند." لبخند مرد محو شد. "چه بیمارستانی؟" "اوه، بیمارستان شمال شرقی." مرد عمیقاً شوکه شده بود. من قبلاً لوازم پزشکی می فروختم و این یکی از بیمارستان های من بود.» سپس چرخید و یک جعبه 25 چوب شور برداشت و آنها را روی پیشخوان گذاشت. از سخاوت او متعجب شدم و شروع کردم به گرفتن کیف پولم، "اوه من می توانم پرداخت کنم. لطفا به من اجازه دهید..." پسر لبخندی زد، "فقط به آنها بگویید جو سالیوان گفته است برای شخص دیگری کار خوبی انجام دهند." و به این ترتیب در آن روز همه کسانی که در پرونده پزشکی بودند با یک چوب شور نرم پذیرایی شدند. وقتی مردم پرسیدند: "آیا واقعاً درست است؟" انگار در جعبه طلا حمل کرده بودم. برایشان مهم بود که یک غریبه اهمیت می دهد.
سوال: طبق این متن، جو سالیوان قبلاً یک _ بود.
1. پختن
2. دکتر
3. مغازه دار
4. فروشنده