متن: هر هنرمندی در دلش می‌داند که چیزی به مردم می‌گوید. او نه تنها می خواهد آن را خوب بگوید، بلکه می خواهد چیزی باشد که قبلاً گفته نشده است. او امیدوار است که مردم بشنوند و بفهمند ---- او می خواهد به آنها آموزش دهد، و او می خواهد که آنها از او بیاموزند. آنچه هنرمندان بینایی مانند نقاشان می‌خواهند آموزش دهند آسان است اما توضیح آن دشوار است، زیرا نقاشان تجربه خود را به شکل‌ها و رنگ‌ها ترجمه می‌کنند، نه کلمات. به نظر می رسد آنها احساس می کنند که انتخاب خاصی از اشکال و رنگ ها، از بین میلیاردها میلیارد ممکن، برای آنها بسیار جالب است و ارزش نشان دادن به ما را دارد. بدون کار آنها ما هرگز نباید متوجه این اشکال و رنگ های خاص می شدیم یا لذتی را که آنها برای هنرمندان به ارمغان می آوردند احساس می کردیم. بیشتر هنرمندان شکل و رنگ خود را از دنیای طبیعت و از بدن انسان در حرکت و استراحت می گیرند. انتخاب‌های آنها نشان می‌دهد که این جنبه‌های جهان ارزش دیدن دارند، که دارای مناظر زیبایی هستند. هنرمندان مدرن ممکن است بگویند که آنها فقط موضوعاتی را انتخاب می کنند که الگوی جالبی را ارائه می دهند، که چیزی بیشتر در آن وجود ندارد. با این حال، حتی آنها بدون فکر کردن به شخصیت سوژه های خود، کاملاً انتخاب نمی کنند. اگر یکی از نقاشان پای در حال پوسیدگی و دیگری دریاچه ای را در نور مهتاب نقاشی کند، هر یک از آنها توجه ما را به جنبه خاصی از جهان معطوف می کند. هر نقاش چیزی به ما می‌گوید، چیزی را به ما نشان می‌دهد، بر چیزی تأکید می‌کند - همه اینها به این معنی است که آگاهانه یا ناخودآگاه او سعی دارد به ما بیاموزد.
سوال: هنرمندان مدرن ممکن است انتخاب موضوعات خود را بگویند _ .
1. پیامی را برای مردم به همراه دارد
2. فقط الگوهای جالبی را ارائه می دهد
3. هیچ الگو و فرمی ندارد
4. حقایق مهم را به عموم مردم می آموزد