متن: گروهی متشکل از هشت دانش‌آموز دبیرستانی دولتی در ماساچوست، بین 5 تا 7 سال، مدرسه خود را در یک مدرسه طراحی و اداره کردند. آنها نام عمل خود را پروژه مستقل گذاشتند. آنها محدوده معمول را نشان می دادند: دو نفر قبل از شروع پروژه نزدیک به ترک تحصیل بودند، در حالی که بقیه دانش آموزان ممتاز بودند. معلم راهنمایی آنها مشاور آنها بود و وقتی گروه با مشکلاتی روبرو می شد با آنها مشورت می کرد. اگرچه آنها به دنبال مشاوره از معلمان انگلیسی، ریاضی و علوم بودند، اما مسئول نظارت بر کار یکدیگر و ارائه بازخورد به یکدیگر بودند. هیچ نمره ای وجود نداشت، اما در پایان ترم، دانش آموزان ارزشیابی همکلاسی های خود را نوشتند. دانش آموزان نیز دوره خود را طراحی کردند. علاوه بر برخی دوره‌های معمولی، هرکدام یک «پروژه فردی»، یادگیری نواختن پیانو یا آشپزی، نوشتن رمان یا ساختن ویدیویی درباره خشونت خانگی را گذراندند. در پایان ترم، آنها مهارت های جدید خود را در حضور کل مدرسه انجام دادند. آخرین بخش از دوره طراحی شده خود آنها انجام یک "پروژه جمعی" بود که دارای اهمیت اجتماعی بود. از آنجا که آنها احساس می کردند که کل این تجربه بسیار تغییر کرده است، آنها در نهایت فیلمی ساختند که نشان می دهد دانش آموزان چگونه می توانند مدارس خود را راه اندازی و اداره کنند. پروژه موفقیت آمیز بود. دانش آموزان پس از بازگشت به مطالعه سنتی خود انگیزه بالایی دارند و وضعیت خوبی دارند. یکی از دانش‌آموزان که در تمام درس‌های ریاضی قبلی خود مردود شده بود، سه هفته به دیگران در مورد احتمالات آموزش داد. درسی که در اینجا آموخته می شود این است که اگر به دانش آموزان این فرصت داده شود تا کنترل خود را به دست گیرند یا سهم قابل توجهی در یادگیری خود داشته باشند، آنها موفق تر، درگیرتر و آگاه تر خواهند شد. دانش‌آموزان این پروژه قابل توجه هستند زیرا انواع یادگیری و رشد شخصی را نشان می‌دهند که زمانی که نوجوانان احساس مالکیت بر تجربه دبیرستان خود کنند، چیزهایی را که برای آنها مهم است بیاموزند و با هم بیاموزند ممکن است.
سوال: دانش آموزان درگیر در پروژه مستقل _ .
1. نیازی به یادگیری دروس رایج نداشت
2. تمایل به فرار از کل جامعه داشت
3. حاضر به اشتراک گذاری تجربیات خود نبودند
4. تمرکز بر خودآموزی و کار با هم