متن: مامان بیشتر عمرش معلم بود. وقتی او در کلاس درس نبود، به فرزندان یا نوه هایش آموزش می داد: دستور زبان ما را تصحیح می کرد. ما را با مجموعه‌ای از پروانه‌ها، گل‌ها یا سنگ‌ها شروع کنید. یا الهام بخشیدن به بحثی در مورد جدیدترین موضوع «باشگاه کتاب ماه» او. مامان یادگیری را سرگرم کننده کرد. برای من و سه برادرم غم انگیز بود که او را در سالهای آخر زندگی خود می دیدیم. در هشتاد و پنج سالگی سکته کرد و پس از آن به طور پیوسته به سراشیبی رفت. دو روز قبل از مرگ او، من و برادرانم در خانه سالمندان او ملاقات کردیم و او را با ویلچر برای یک سواری کوتاه بردیم. در حالی که منتظر بودیم تا کارکنان بدن لخت او را به رختخواب ببرند، مامان خوابش برد. ما که نمی خواستیم او را بیدار کنیم، به انتهای اتاق رفتیم و به آرامی صحبت کردیم. بعد از چند دقیقه صحبت ما با صدای خفه ای که از آن طرف اتاق می آمد قطع شد. صحبت نکردیم و به مامان نگاه کردیم. چشمانش بسته بود، اما به وضوح سعی می کرد با ما ارتباط برقرار کند. رفتیم سمتش او ضعیف گفت: "ویر." "جایی که؟" من پرسیدم. "مامان، چیزی هست که بخواهی؟" او کمی قوی تر تکرار کرد: "Whirr." من و برادرانم به هم نگاه کردیم و با ناراحتی سر تکان دادیم. مامان چشمانش را باز کرد، آهی کشید و با تمام انرژی که می توانست جمع کند، گفت: "نبود، بگو بود!" ناگهان به ذهنمان رسید که مامان در حال تصحیح جمله آخر برادر جیم است. جیم خم شد و گونه او را بوسید: "اگر به من بستگی داشت..." زمزمه کرد: متشکرم مامان. ما به هم لبخند زدیم و یک بار دیگر سرمان را تکان دادیم ... این بار در هیبت یک معلم قابل توجه.
سوال: کدام یک از عبارات زیر صحیح نیست؟
1. مامان معلم خوبی بود و هرگز نمی خواست تدریس او را متوقف کند.
2. مامان همیشه درس دادنش را سرگرم می کرد.
3. مامان تا زمانی که مرد تدریسش را فراموش نکرد.
4. وقتی مامان در خانه بود دیگر معلم نبود.