متن: کلمه «حفاظت» معنایی صرفه جویانه دارد. حفظ کردن یعنی پس انداز کردن و محافظت از آن، رها کردن چیزی که خودمان از آن لذت می بریم در شرایط خوبی که دیگران نیز از آن لذت ببرند. نیاکان ما هیچ تصوری از این نداشتند که جمعیت بشر سریعتر از منابع مواد خام افزایش می یابد: اکثر آنها، حتی تا همین اواخر، این تصور احمقانه را داشتند که گنجینه ها "بی حد و مرز" هستند و می توانند "برای همیشه باقی بمانند". بیشتر شهروندان نسل‌های قبل از سیستم پیچیده و ظریفی که در سراسر طبیعت می‌گذرد، اطلاع چندانی نداشتند یا اصلاً نمی‌دانستند، و این بدان معناست که مانند یک بدن زنده، وضعیت ناسالم یک قسمت دیر یا زود برای بقیه مضر خواهد بود. . پنجاه سال پیش، مطالعه طبیعت بخشی از کار مدرسه نبود. جنگلداری علمی ایده جدیدی بود. چوب هنوز ارزان بود، زیرا می‌توان آن را به هر مقدار از جنگل‌های دور آورد. تخریب خاک و طغیان رودخانه ها مشکل ملی نبود. هیچ کس هنوز چرخه های آب و هوایی طولانی مدت را در رابطه با کاربری مناسب زمین مطالعه نکرده بود. حتی کلمه «حفاظت» هم معنایی را که امروز برای ما دارد، نداشت. به خاطر خودمان و کسانی که بعد از ما خواهند آمد، اکنون باید به اصلاح اشتباهات پدرانمان بپردازیم. حفاظت باید بخشی از زندگی روزمره همه باشد. دانستن سطح آب در زمین به همان اندازه برای ما مهم است که دانش فرمول های ریاضی پایه. ما باید بدانیم که چرا همه حوضه های آبخیز به حفاظت از حیات گیاهی نیاز دارند و چرا جریان جاری نهرها و رودخانه ها باید به گونه ای ساخته شود تا قبل از اینکه در نهایت به دریا بگریزند، به طور کامل به خاک برسد. ما باید وظیفه کاشت درخت و همچنین قطع آنها را آموزش دهیم. ما باید اهمیت درختان بزرگ و رشد یافته را بدانیم، زیرا _ در یک کلام، هدف ما باید این باشد که تا جایی که می توانیم زیبایی اصلی طبیعت را بازیابی کنیم.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به استفاده از منابع طبیعی _ .
1. مثبت
2. بی علاقه
3. خوش بینانه
4. بحرانی