متن: اولین واکنش من ناراحتی بود. بعدازظهر جمعه بود و من یک ساعت دیگر کارم را برای هفته تمام کرده بودم. وقتی داشتم می رفتم، پرستاری یک پیام بیمار دیگر برایم آورد. در این بیانیه آمده بود: "خانم جونز تماس گرفت و گفت که از زمان آزمایش پزشکی امروز صبح تا به حال دیدش تار شده است." لبخند زدم. ناگهان آزمایشات ما باعث مشکلات چشمی شد. این هفته بیماران من همه چیز را زیر سوال برده بودند. بیمار مبتلا به فشار خون بالا به توصیه اتاق گفتگوی اینترنتی دیگر برای درمانش حاضر نشده بود. زنی که مشکل روانی داشت، داروی خود را جایگزین کلمه سنت جان (......) می کرد. حالا خانم جونز مشکلاتی را تصور می کرد. چشمانم را گرد کردم. واکنش دوم من نگرانی بود. همانطور که به پرونده او نگاه می کردم، سعی کردم بفهمم چرا دید او تاری می شود، اما هیچ چیز در پرونده او مشکل جدید را توضیح نمی داد. فکر کردم او احتمالا فقط مضطرب است. با این حال، اگر حالش خوب بود، زنگ نمی زد. گوشی را برداشتم. چیزی که 1 بعد احساس کرد را فقط می توان به عنوان لذت توصیف کرد. قبل از اینکه تماس بگیرم، پرستار وارد شد: خانم جونز زنگ زد. دیدش خوبه معلوم شد وقتی از دفتر خارج شد عینک اشتباهی برداشت. تکنسین اشعه ایکس همین مشکل را داشته است. نفسم را بیرون دادم. حق با خانم جونز بود. دیدش تار شده بود. حالا می دانیم چرا. بالاخره احساس شرمندگی کردم. متوجه شدم خانم جونز چه چیزی به من یاد داده بود. من اول فهمیدم که او اشتباه می کند، که اضطراب او _ . درعوض، آموزش پزشکی من، آموزش من را تار کرده بود. حالا از اینکه خانم جونز قبل از اینکه اشتباهی در رابطه ما مرتکب شوم متوجه این موضوع شده ام احساس تشکر می کنم. بیماران برای کمک به من مراجعه می کنند. آنها به من پول می دهند تا گوش کنم، تشخیص دهم، درمان کنم و صحبت کنم. این نشان دهنده اعتماد است. من باید این را به خاطر بسپارم و به آنها نیز اعتماد کنم.
سوال: نویسنده هنگام خواندن پیام بیمار لبخند زد زیرا می دانست _ .
1. خانم جونز آزمایش های بیشتری را درخواست می کند
2. بیمار غیرمنطقی بود
3. پرستار با او شوخی می کرد
4. خانم جونز با او تماس می گرفت