متن: به سمت جیب بر خم شد. هق هق و نفس نفس زدن قطع شده بود، اما او همچنان داشت نفس نفس زدنش را نشان می داد. مالون گفت: «این بهتر است. گفت: "می تونی بایستی؟ سعی کن بایستی. اینجا" و بازوی جیب بر را گرفت و به زور او را صاف کرد تا اینکه برای اولین بار صورتش را دید. در حالی که جیب بر برای نفس کشیدن تلاش می کرد، با چشمان تیره اش به مالون خیره شد. "چطور توانستی؟" آنها پرسیدند. ممکن است مالون گفته باشد: "چون تو سعی کردی از من بدزدی." اما او هنوز از سرخ شدن سرخوشی که وقتی ضربه اش به خانه رسید احساس می کرد -- وقتی می دانست که به آن مرد صدمه می زند. نمی‌توانست بگوید این شادی از کجا می‌آمد، اما می‌دانست که ریشه‌های آن عمیق‌تر از دزدی‌های ناموفق ناشیانه است. قطرات چربی باران روی سایبان شروع به تکان خوردن کردند. "چطور هستید؟" مالون گفت. "میتونی راه بری؟" جیب بر برگشت و با دو دست به ویترین مغازه تکیه داد و با بالا و پایین رفتن شانه هایش سرش پایین افتاد. زنی با موهای خاکستری داخل مغازه روی شیشه کوبید و حرکتی داد. وقتی جیب بر او را نادیده گرفت، او با شدت بیشتری رپ می زد و به رپ زدن ادامه می داد. مالون گفت: من باید بروم. "متاسفم." به آسمان نگاه کرد. دوباره گفت: «متاسفم» و پا به زیر باران گذاشت و به سرعت از خیابان بالا رفت. یکی از چتر فروشان بنگلادشی در گوشه ای کار می کرد و مالون تازه هفت یورو پرداخت کرده بود که صدای فریاد زنی را شنید. او نمی خواست به عقب نگاه کند اما نگاه کرد. این زن مغازه بود که جیب بر را از پنجره هل می داد و می زد و او را از پنجره دور می کرد در حالی که او خم شده بود و سرش را مانند بوکسوری پوشانده بود که می خواهد ثانیه های آخر راند را پشت سر بگذارد. مالون کیف پولش را دوباره در جیب کاپشنش فرو کرد و چتری را که بنگلادشی برایش باز کرده بود برداشت. جیب بر در پیاده رو بود حالا زیر باران. زن درست زیر سایبان ایستاده بود و دست‌هایش را روی سینه‌اش ضربدری کرده بود. مالون که به سمت آنها آمد گفت: "ببخشید خانم." "این مرد خوب نیست. او باید یک لحظه استراحت کند." او گفت: من این افراد را می شناسم. "رومی های ما آنها را اینجا نمی خواهند." باران به صورت ملحفه‌ای می‌بارید، روی پوست سر و صورت براق جیب‌بر، پایین کت چرمی‌اش می‌ریخت. مالون گفت: «اینجا» و چتر را به او تعارف کرد، اما او فقط با چشمان تیره‌اش به مالون نگاه کرد و سپس دوباره سرش را پایین انداخت. مالون با دسته چتر به شانه او ضربه زد. "برو - بگیر!" او گفت. و بالاخره با نگاهی کتک خورده و ناخواسته، جیب بر این کار را کرد. و این زمانی بود که او یک تاکسی را در گوشه ای دید که نوری بر روی سقفش می درخشید. مالون در حالی که بازویش را تکان می داد بیرون دوید و کابین به شدت به سمت پیاده رو چرخید و آب زیادی روی کفش هایش ریخت. در را باز کرد اما نتوانست به عقب نگاه کند. جیب بر چتر را وارونه روی زمین انداخته بود و به میل تکیه داده بود، سرش پایین بود و گردنش رو به آسمان بود. مالون به راننده گفت: صبر کن. برگشت و آستین جیب بر را گرفت و به سمت تاکسی کشید. مالون گفت: "برو داخل." و چتر را گرفت و او را به صندلی عقب هل داد. به داخل خم شد. "باشه کجا زندگی میکنی؟" "نه کولی!" راننده گفت او به اطراف پیچ خورده بود و به جیب بری خیره شده بود. مالون افزود: "کولی؟ ببین، حالش خوب نیست. من پول می دهم." راننده سرش را تکان داد. مالون به پلاک راننده نگاه کرد: میشل کاداره: "نه کولی. او را بیرون بیاورید." او گفت: "این قانون است، "اگر ما را نگیری، سیگنور کاداره، من به تو گزارش می دهم و مجوزت را از دست می دهی. باور کن - من کاملاً جدی هستم." راننده آن چشمان رنگ پریده را به مالون بست و برگشت و دستانش را روی فرمان گذاشت. چشمانش را به سمت آینه عقب برد و او و مالون با هم نگاه های خیره کردند. گفت: باشه آقای آمریکایی. "شما پرداخت کنید."
سوال: از برخورد زن و راننده با جیب بر می توان نتیجه گرفت که _ .
1. کولی ها در رم شهرت بدی داشتند
2. جیب بر اغلب در اطراف فروشگاه این زن دزدی می کرد
3. همه در رم تحت حمایت قانون بودند به جز کولی ها
4. جیب بر نمی توانست چیزی از فروشگاه زن بخرد