متن: در حالی که در فرودگاهی در پورتلند، اورگان منتظر دریافت دوستی بودم، یکی از آن تجربیات متحول کننده زندگی را داشتم که می شنوید دیگران در مورد آن صحبت می کنند - تجربه ای که به طور غیرمنتظره برای شما اتفاق می افتد. برای من این اتفاق افتاد و تنها دو قدم با من فاصله داشت. وقتی دوستم را در بین مسافران پیدا کردم، متوجه شدم مردی با دو کیسه سبک به سمت من می آید. درست کنار من ایستاد تا به خانواده اش سلام کند. ابتدا او به سمت کوچکترین پسرش (شاید 6 ساله) رفت و چمدان هایش را گذاشت. آنها یکدیگر را در آغوش گرفتند و عاشقانه در آغوش گرفتند. وقتی آنقدر از هم جدا شدند که به صورت همدیگر نگاه کنند، از پدر شنیدم که گفت: "خیلی خوبم پسرم که می بینمت. خیلی دلم برات تنگ شده بود!" پسرش کمی خجالتی لبخند زد و به آرامی پاسخ داد: من هم همینطور بابا! سپس مرد بلند شد، به چشمان پسر بزرگش (شاید 9 یا 10 ساله) خیره شد و در حالی که صورت پسرش را در دستانش حجامت کرده بود، گفت: "تو قبلاً مرد جوانی. من تو را بسیار دوست دارم، زاک!" آنها نیز محبت آمیزترین آغوشی را در آغوش گرفتند. در حالی که این اتفاق می افتاد، یک دختر بچه (شاید یک یا یک و نیم ساله) با هیجان در آغوش مادرش می چرخید و حتی یک بار هم چشمان کوچکش را از منظره شگفت انگیز پدرش که در حال بازگشت بود، برنمی داشت. مرد گفت: سلام دختر بچه! همانطور که او به آرامی کودک را از مادرش گرفت. سریع تمام صورتش را بوسید و سپس او را به سینه‌اش نزدیک کرد در حالی که او را از این طرف به طرف دیگر تکان می‌داد. دخترک فوراً آرام شد و به سادگی سرش را روی شانه او گذاشت و از رضایت خالص بی حرکت بود. او پس از چند لحظه دخترش را به پسر بزرگ‌ترش سپرد و گفت: بهترین‌ها را برای آخر ذخیره کرده‌ام. و رفت تا طولانی ترین و پرشورترین بوسه ای را که تا به حال دیده ام به همسرش بدهد. چند ثانیه به چشمان او خیره شد و سپس بی صدا گفت: "خیلی دوستت دارم!" آنها در حالی که هر دو دست را گرفته بودند، به چشمان یکدیگر خیره شدند، لبخندهای بزرگی به یکدیگر نشان دادند. برای یک لحظه آنها مرا به یاد تازه ازدواج کرده بودند، اما از سن بچه هایشان می دانستم که آنها نمی توانند باشند. یک لحظه درمورد آن متحیر شدم و بعد متوجه شدم که در نمایش شگفت انگیز عشق بی قید و شرط در فاصله ای بیش از یک بازو از من چقدر کاملاً حواسم است. ناگهان احساس ناراحتی کردم، انگار دارم به چیزی مقدس حمله می‌کنم، اما از شنیدن صدای خودم متعجب شدم که با عصبانیت پرسید: "وای! چند وقت است که شما دو نفر ازدواج کرده‌اید؟" "در مجموع چهارده سال با هم بودیم، دوازده سال از آن ازدواج کرده ایم." او بدون اینکه نگاهش را از چهره همسر دوست داشتنی اش جدا کند، پاسخ داد. "خب پس چند وقته که نبودی؟" من پرسیدم. مرد در نهایت برگشت و به من نگاه کرد و هنوز لبخند شادی آورش می زد. "دو روز تمام!" دو روز؟ مات و مبهوت بودم. من حدس می زدم که او حداقل برای چند هفته - اگر نه ماه ها - رفته است. میدونم حالتم بهم خیانت کرد "امیدوارم بعد از دوازده سال ازدواج من همچنان به همان اندازه پرشور باشد!" مرد ناگهان از لبخند زدن دست کشید. مستقیم در چشمانم نگاه کرد و با قدرتی که در وجودم سوخت، چیزی به من گفت که باعث شد آدم دیگری باشم، "امید نباش دوست... تصمیم بگیر!" بعد دوباره لبخند زیبایش را به من زد، دستم را فشرد و گفت: خدا رحمت کند! با آن او و خانواده اش برگشتند و با هم رفتند. هنوز داشتم آن مرد استثنایی و خانواده خاصش را نگاه می‌کردم که دور از چشم‌ها راه می‌رفتند که دوستم به سمت من آمد و پرسید: به چه چیزی نگاه می‌کنی؟ بدون تردید و با حس اطمینان کنجکاوی پاسخ دادم "آینده من!"
سوال: نویسنده ناگهان احساس ناراحتی کرد زیرا _ .
1. او احساس می کرد که خیره شدن به خانواده بی ادبانه است
2. او احساس کرد از جامعه کناره گیری کرده است
3. خانواده او را در مورد آنها کنجکاو یافتند
4. او همسرش را چندان دوست نداشت