متن: ما دو دختر داریم: کریستن هفت ساله و کلی چهار ساله است. عصر یکشنبه گذشته، چند نفر را برای شام به خانه دعوت کردیم. برای مهمانی به آنها لباس زیبایی پوشاندم و به آنها گفتم که وظیفه آنها این است که وقتی زنگ به صدا درآمد به مامان بپیوندند تا در را پاسخ دهند. مامان آن ها را به مهمان ها معرفی می کرد و بعد کت های مهمان ها را می بردند طبقه بالا و روی تخت اتاق خواب دوم می گذاشتند. مهمان ها رسیدند. من دو دخترم را به هر کدام از آنها معرفی کردم. بزرگترها خوب و مهربان بودند و گفتند چقدر خوش شانس بودیم که بچه های خوبی داریم. هر یک از مهمانان سر و صدای خاصی بر سر کلی کوچکتر به راه انداختند و لباس، موهایش و لبخندش را تحسین کردند. آنها گفتند که او یک دختر فوق العاده است که در سن خود کت های طبقه بالا را حمل می کند. با خودم فکر می‌کردم که ما بزرگسالان معمولاً جوان‌تر هستیم، زیرا او کسی است که به نظر می‌رسد راحت‌تر آسیب می‌بیند. ما این کار را با بهترین نیت انجام می دهیم. اما ما به ندرت به این فکر می کنیم که چگونه ممکن است روی کودک دیگر تأثیر بگذارد. من کمی نگران بودم که کریستن احساس کند که از او غافلگیر شده است. می خواستم شام را سرو کنم که فهمیدم او بیست دقیقه است که گم شده است. به طبقه بالا دویدم و او را در اتاق خواب دیدم که گریه می کند. گفتم داری چیکار میکنی عزیزم؟ با حالت غمگینی رو به من کرد و گفت: "مامان، چرا مردم من را آنطور که خواهرم را دوست دارند دوست ندارند؟ آیا به این دلیل است که من زیبا نیستم؟ آیا به همین دلیل است که در مورد من چیزهای خوبی نمی گویند. خیلی؟" سعی کردم بهش توضیح بدم، بوسش کردم و بغلش کردم تا حالش بهتر بشه. اکنون هر زمان که به خانه یکی از دوستان می‌روم، لازم است ابتدا با فرزند بزرگتر صحبت کنم.
سوال: از این قسمت می توان نتیجه گرفت که _ .
1. والدین باید به فرزندان بزرگتر توجه بیشتری داشته باشند
2. بچه های کوچکتر معمولا راحت تر آسیب می بینند
3. مردم معمولا بچه های کوچکتر را بیشتر دوست دارند
4. بزرگسالان باید به طور مساوی با کودکان رفتار کنند