متن: والدین من در رکود بزرگ دهه 1930 زندگی کردند و من داستان هایی از هر دوی آنها شنیدم که چگونه زندگی آنها به دلیل آن تغییر کرد. همین امر در مورد همسرم که زندگی آنها نیز تحت تأثیر منفی قرار گرفت صادق بود. مثلا پدربزرگ شوهرم کارخانه داشت. به دلیل سقوط بازار سهام، او کارخانه را از دست داد و برای کار در همان کارخانه ای که زمانی صاحب آن بود، بازگشت. او دیگر توان مالی نداشت پدرشوهرم را به دانشگاه بفرستد. پدرشوهرم تمام وقت به عنوان لوله کش کار می کرد و برای گرفتن مدرک به مدرسه می رفت که هفت سال طول کشید. به نوعی، من و شوهرم هرگز در خواب هم نمی دیدیم که با چیزی مشابه زندگی کنیم. با این حال، همانطور که می گویند، تاریخ اغلب خود را تکرار می کند. در سال 1929، بازار سهام در ماه اکتبر سقوط کرد. در سال 2008 هم همین اتفاق افتاد. شوهرم که تمام پول ما را در بازار سرمایه گذاری کرده بود، در شوک بود. هر روز اخبار وحشتناک تر می شد. او به من گفت: "ما بیش از نیمی از ثروت خود را از دست داده ایم." فقط بهش خیره شدم. "چطور ممکنه؟" فکر می‌کردم سرمایه‌گذاری خوب و محکمی داریم، اما به نظر می‌رسد اشتباه می‌کردم.» گفتم: "خب، ما حقوق بازنشستگی داریم." "امیدواریم که آنها تحت تاثیر قرار نگیرند. از آنجایی که ما هرگز سبک زندگی بالایی نداشته ایم، فکر نمی کنم لازم باشد نگران باشیم." شوهرم گفت: "امیدوار بودم که فرزندان و نوه هایمان را ارثی سخاوتمندانه بگذارم." ناباورانه سرش را تکان داد. "ما هنوز هم می توانیم هدیه بدهیم. به هر حال عشق مهمترین هدیه است." فرزندان ما بزرگ شده اند و ما همیشه سعی می کنیم نسبت به آنها و نوه هایمان سخاوتمند باشیم. "فقط یکسان نخواهد بود." گفتم: «دنیا همیشه در حال تغییر است. "هرگز نمی دانید چه اتفاقی خواهد افتاد. نکته اصلی این است که ناامید نشوید. تا زمانی که ما سلامت خود را داریم و می توانیم نیازهای زندگی خود را تامین کنیم، دلیلی برای ناراحتی وجود ندارد. وقتی سلامتی خود را داشته باشید، همیشه می توانید درآمد بیشتری کسب کنید. پول." شوهرم را در آغوش گرفتم و او هم در جواب مرا بوسید. او موافقت کرد: «فکر می‌کنم حق با شماست. ما همدیگر را دوست داریم. سلامتی و پول کافی برای زندگی راحت داریم. مجبور شدیم از خانه مان بیرون برویم و به یک آپارتمان برویم. از آنجایی که تعداد کمی از مردم در آن روزهای سخت می توانستند خانه ای بخرند، تصمیم گرفتیم آن را با قیمتی بسیار کمتر از ارزش عادی آن عرضه کنیم. با این حال، چندین خریدار چند روز قبل از بسته شدن نظر خود را تغییر دادند. اما بالاخره خانه ما فروخته شد. همانطور که با صاحبان جدید دست دادیم، به آنها گفتم که چقدر خوش شانس هستند. او گفت: "نه تنها در قیمت معامله می کنید، بلکه این خانه شانس خوبی دارد. ما خانه را از خانواده ای خریدیم که 9 سال در آن زندگی می کردند. آنها یک خانواده شاد، یک زن، شوهر و پنج فرزند بودند. یک خانه شاد و ما حس خوبی نسبت به آن داشتیم. ما بچه هایمان را هم اینجا بزرگ کردیم." زن جوان با لبخند گفت: شنیدن این حرف خوب است. "ما خودمان دو فرزند خردسال داریم. و من به شانس نیز اعتقاد دارم." سرمان را به علامت تایید تکان دادیم و همدیگر را درک کردیم. گفتم: "شما فقط در شش خانه از بهترین مدرسه ابتدایی شهر زندگی خواهید کرد و فرزندانتان حتی مجبور نخواهند شد از یک خیابان عبور کنند." بچه های ما هر روز به خانه می آمدند و با من ناهار می خوردند. مرد جوان به ما گفت: ما جنگل های پشت را دوست داریم. ما می خواهیم در حیاط خلوت یک باغ بزرگ بکاریم. آنها بسیار جوان و شاد و پر از برنامه به نظر می رسیدند. من و شوهرم مجبور شدیم لبخند بزنیم. حداقل از سختی اقتصادی مقداری خیر بیرون می آمد. ما دیگر نیازی به خانه نداشتیم. خوب بود بدانیم که خانواده جوان دیگری اکنون در خانه ای شاد و دوست داشتنی زندگی می کنند. همچنین خانه به کارهایی نیاز داشت که دیگر توان انجام آن را نداشتیم. ممکن است این دوران از نظر اقتصادی سخت باشد، اما در مورد من، قصد دارم به آینده نگاه کنم، نه به عقب. همانطور که شکسپیر در مکبث گفت: "آنچه انجام شده است انجام می شود و نمی توان آن را لغو کرد." حال و آینده مهم است. ما می توانیم از اشتباهات خود درس بگیریم و زندگی خود را بهتر کنیم.
سوال: نگرش نویسنده به همسرش پس از شنیدن این خبر بد را می توان اینگونه توصیف کرد.
1. عصبانی اما حامی
2. صمیمانه و دلگرم کننده
3. مهربان و دلسوز
4. بخشنده اما اتفاقی