متن: نسیم ملایمی لای موهای جنیفر می وزید. خورشید قرمز طلایی در حال غروب بود. او در ساحل بود و به توپ آتشین نگاه می کرد. او از رنگ آن شگفت زده شد. او نمی توانست چیزی بشنود جز امواج و مرغ های دریایی که در بالای آسمان پرواز می کنند. جو او را آرام کرد. بعد از تمام زندگی‌اش، این چیزی بود که او نیاز داشت. او با خود فکر کرد: "دارم دیر می شود." او متعجب بود که والدینش پس از سه روزی که غایب بود، چه واکنشی نشان خواهند داد. او به راه رفتن ادامه داد و هر تعطیلات تابستانی را به جایی که می گذراند هدایت می کرد. جاده خلوت بود. آهسته و بی صدا راه می رفت. فقط چند صد متر بعد او در خانه اش امن بود. الان واقعا تاریک شده بود. آفتاب چند دقیقه قبل غروب کرده بود و هوا هم داشت سرد می شد. او آرزو می کرد که ژاکت مورد علاقه اش را به تن داشته باشد-- واقعاً او را گرم نگه می داشت. او تصور کرد که آن را با خودش داشته باشد. این فکر با دیدن درب ورودی خود ناپدید شد. متفاوت به نظر می رسید. چند روزی بود که هیچکس از باغ بیرون مراقبت نکرده بود. او شوکه شده بود: پدرش معمولاً در مورد تمیز و مرتب نگه داشتن همه چیز سختگیر بود و حالا... همه چیز متروک به نظر می رسید. او نمی توانست بفهمد چه خبر است. وارد خانه شد. ابتدا به آشپزخانه رفت و یادداشتی را دید که پدرش نوشته بود. گفت: "الن، قهوه آماده است. من رفتم دنبال." الن مادرش بود، اما او کجا بود؟ سمت راست راهرو اتاق پدر و مادرش بود. او داخل شد. سپس او را دید. مادرش روی تخت دراز کشیده بود و خوابیده بود. صورتش خیلی خسته به نظر می رسید، انگار چند روزی بود که نخوابیده بود. او واقعا رنگ پریده بود. جنیفر می خواست او را بیدار کند اما او خیلی خسته به نظر می رسید. بنابراین جنیفر در کنار او به خواب رفت. وقتی جنیفر از خواب بیدار شد یه چیز متفاوت بود... اون نه تو اتاق مادرش بود و نه لباس کهنه ای که باهاش فرار کرده بود رو پوشیده بود و با لباس خواب توی تختش بود. خیلی حس خوبی بود که به خانه برگشتم. ناگهان صدایی شنید: "آیا الان احساس بهتری داری؟ می دانی که ما را بسیار بسیار ترسانده ای."
سوال: پدرش مراقب باغ نبود چون _ .
1. مشغول جستجوی او بود
2. او باید از همسرش مراقبت می کرد
3. در کارش سختگیر نبود
4. او دیگر از کار در آنجا لذت نمی برد