متن: اخیراً، یکی از بهترین دوستانم، که از روز اول مهدکودک تقریباً همه چیز را با او در میان گذاشته ام، آخر هفته را با من گذراند. از زمانی که چندین سال پیش به شهر جدیدی نقل مکان کردم، هر دو همیشه مشتاقانه منتظریم چند بار در سال که می توانیم همدیگر را ببینیم. در آخر هفته، ساعت‌ها و ساعت‌ها را سپری می‌کردیم، شب‌ها تا دیروقت بیدار می‌ماندیم، در مورد افرادی که با آنها معاشرت می‌کرد صحبت می‌کردیم. او شروع به گفتن داستان‌هایی در مورد دوست پسر جدیدش کرد، در مورد اینکه چگونه او با مواد مخدر آزمایش می‌کرد و به کارهای دیگر خود ویرانگر بود. رفتارم. منفجر شدم! او به من گفت که چگونه به پدر و مادرش در مورد اینکه کجا می‌رود دروغ می‌گفت و حتی برای دیدن این پسر دزدی می‌کرد، زیرا آنها نمی‌خواستند او در کنارش باشد. باور کن. به نظر می رسید که عزت نفس او از بین رفته بود. سعی کردم او را متقاعد کنم که دارد آینده‌اش را خراب می‌کند و به سمت دردسر بزرگی می‌رود. احساس می‌کردم به جایی نمی‌رسم. فقط نمی‌توانستم باور کنم که او واقعاً فکر می‌کرد قابل قبول است که با گروهی از بازنده‌ها، به خصوص دوست پسرش همنشینی کند. تا زمانی که او رفت، من واقعاً نگران او بودم و از این تجربه خسته شده بودم. این بسیار ناامیدکننده بود، در آخر هفته چندین بار به او نزدیک شده بودم که شاید خیلی از هم دور شده بودیم تا دوستی خود را ادامه دهیم. اما من این کار را نکردم. من قدرت دوستی را در آخرین آزمایش قرار دادم. ما برای مدت طولانی با هم دوست بودیم. می خواستم باور کنم که دوستی ما می تواند هر چیزی را فتح کند. چند روز بعد زنگ زد و گفت که در مورد گفتگوی ما زیاد فکر کرده است و بعد به من گفت که از دوست پسرش جدا شده است. من فقط از آن طرف تلفن گوش دادم و اشک شوق سرازیر شد. چهره من. این یکی از لحظات واقعاً پرارزش زندگی من بود. هرگز اینقدر به یک دوست افتخار نکرده بودم.
سوال: چه نتیجه‌ای می‌توان از این متن گرفت؟
1. دوستی که از کودکی شروع شود قابل اعتماد نیست.
2. دوستی درمان هر آسیبی در زندگی است.
3. دوستی پس از شروع باید ابدی باشد.
4. دوستی می تواند قدرت جادویی در زندگی داشته باشد.