متن: روزی زنی گدای را دید که در گوشه ای نشسته بود. مرد مسن، اصلاح نشده و ژنده پوش بود. رهگذران نمی خواستند با او کاری داشته باشند. اما زن لبخند زد. "گرسنه ای؟" او پرسید. مرد به آرامی به بالا نگاه کرد. این زنی بود که به وضوح به چیزهای ظریف زندگی عادت داشت. کتش نو بود به نظر می رسید که در عمرش هیچ وعده غذایی را از دست نداده است. او با کنایه پاسخ داد: نه. "من تازه از ناهار خوردن با رئیس جمهور آمده ام. حالا برو. "در کمال تعجب، زن به ایستادن ادامه داد. و لبخندش گسترده تر شد. _چیکار میکنی خانوم؟ با عصبانیت پرسید. "گفتم مرا تنها بگذار." درست در همان لحظه یک پلیس آمد. "آیا مشکلی وجود دارد، خانم؟" او درخواست کرد. زن پاسخ داد: "اینجا مشکلی نیست، افسر." "من فقط دارم سعی می کنم این مرد را روی پاهایش بیاورم. آیا به من کمک می کنی؟" افسر سرش را خاراند. "این جک پیر است. او چند سال است که اینجاست. با او چه می خواهید؟" "آن کافه تریا را می بینی؟" او پرسید. "میخوام براش یه چیزی بیارم بخوره و از سرما بیرون بیارم." "خانم دیوونه شدی؟ من نمیخوام برم اونجا!" سپس بی خانمان احساس کرد که دست های قوی او را بلند می کند. "بگذار بروم افسر، من کاری نکردم." افسر پاسخ داد: "این یک معامله خوب برای شما است، جک." "دمش نکن." بالاخره زن و افسر پلیس جک را وارد کافه تریا کردند و او را پشت میز نشستند. اواسط صبح بود، بنابراین اکثر جمعیت صبحانه قبلاً رفته بودند و دسته ناهار هنوز نرسیده بودند. زن رو به افسر کرد و گفت: افسر دوست داری در یک فنجان قهوه و یک غذا به ما بپیوندی؟ "بله، خانم. این خیلی خوب خواهد بود." سپس، او پشت میز روبروی مهمان شام شگفت زده اش نشست. به او خیره شد. "جک، منو یادت هست؟" جک پیر صورت او را جستجو کرد. "من فکر می کنم اینطور است -- منظورم این است که شما به نظر آشنا می آیید." او گفت: "من پنه لوپه ادی هستم. شاید کمی بزرگتر باشم." "در روزهای جوانی ام که شما اینجا کار می کردید، من از همان در وارد شدم، سرد و گرسنه. "زن ادامه داد: "من تازه از دانشگاه خارج شده بودم." "من به دنبال کار به شهر آمده بودم، اما چیزی پیدا نکردم. سرانجام _ و از آپارتمانم بیرون رانده شدم. در خیابان ها قدم زدم، این مکان را دیدم و آمدم تا ببینم آیا می توانم چیزی بیاورم یا خیر. برای خوردن. " جک با لبخندی روشن شد. گفت: حالا یادم آمد. "من پشت پیشخوان بودم." "شما برای من بزرگترین ساندویچ رست بیف را درست کردید که تا به حال دیده بودم و هزینه آن را از پول خودتان پرداخت کردید." "او یک کارت ویزیت بیرون آورد. "وقتی کار شما در اینجا تمام شد، می خواهم با مدیر پرسنل شرکت من ملاقات کنید. مطمئن هستم که او کاری برای شما پیدا می کند که در اطراف دفتر انجام دهید." اشک در چشمان پیرمرد حلقه زد. او گفت: چگونه می توانم از شما تشکر کنم. زن پاسخ داد: از من تشکر نکن. "کائنات را متشکرم. مرا به سوی تو رساند." او گفت: "از همه کمک شما متشکرم، افسر." او پاسخ داد: برعکس، خانم ادی. "ممنون. امروز یک معجزه دیدم، چیزی که هرگز فراموش نمی کنم. و از شما برای قهوه تشکر می کنم." او اخم کرد. "فراموش کردم از شما بپرسم که آیا شکر می خورید یا نه. این سیاه است." "بله. من. "اما من الان به آن نیاز ندارم. مطمئنم قهوه ای که برای من خریدی طعم شیرینی مانند شکر خواهد داشت."
سوال: بهترین عنوان برای قطعه چیست؟
1. یک بانوی سخاوتمند
2. یک گدای خوش شانس
3. خاطرات شیرین
4. قهوه سیاه