متن: برای هزاران سال، ما به دنبال راه هایی برای اندازه گیری زمان بوده ایم. انسان های اولیه دریافتند که حرکات منظم خورشید، زمین، ماه و ستارگان روش های خوبی برای اندازه گیری زمان است. طلوع و غروب خورشید برای تشخیص روز از شب استفاده می شد. اما، در نهایت، مردم نیاز داشتند که زمان را دقیق تر یا دقیق تر بگویند. بنابراین با استفاده از موقعیت خورشید در آسمان، روز را به سحر، صبح، ظهر و عصر تقسیم کردند. سپس مشخص شد که خورشید در حالی که در آسمان حرکت می کند، سایه ای در حال تغییر ایجاد می کند. زمان را می‌توان با نصب چوب و علامت‌گذاری موقعیت‌های سایه خورشید با دقت بیشتری بیان کرد. این یونانیان باستان بودند که هر موقعیت این "ساعت آفتابی" را به ساعت تقسیم کردند. اما خورشید همیشه نمی تابد. بنابراین، در 6000 سال گذشته، بسیاری از راه‌های دیگر برای حفظ زمان آزمایش شده‌اند. شمع های کند سوز به ساعت ها تقسیم شدند و ساعت شنی اختراع شد. وقتی تمام شن های بالای یک ساعت شنی به پایین منتقل شد، یک ساعت گذشته است. بعدها از آونگ با حرکت منظم وزنه ها به عقب و جلو برای حرکت عقربه های ساعت استفاده شد. آونگ هنوز هم در ساعت های پدربزرگ استفاده می شود. امروزه حتی از ساعت‌های دقیق‌تری استفاده می‌شود، مانند ساعت‌های کوارتز با باتری، ساعت‌های دیجیتال، و ساعت‌هایی که توسط چنگال تنظیم الکتریکی و اتم‌های کوچک کار می‌کنند. این ساعت‌های اتمی دقیق‌ترین ساعت‌هایی هستند که تاکنون اختراع شده‌اند. زمان دقیق را می توان تا 1 ثانیه در قرن نگه داشت.
سوال: کدام یک از روش های زیر برای اندازه گیری زمان از کم دقت ترین به دقیق ترین مرتبه می شود؟
1. ساعت آفتابی، آونگ، خورشید.
2. ساعت اتمی، ساعت کوارتز، ساعت آفتابی.
3. خورشید، آونگ، ساعت اتمی.
4. ساعت دیجیتال، ساعت شنی، شمع های آهسته سوز.