متن: داشتم کلاس می دادم که قهقهه او توجهم را جلب کرد. به سمت جوان دردسرساز رفتم، یادداشتی را که در دست داشت خواستم. این عکسی بود که از من کشیده شده بود، دندان های سیاه شده، سوراخ های بینی به سمت بالا، و عبارت "من احمق هستم" از دهانم بیرون می آمد. موفق شدم با آرامش تصویر را تا کنم و کلاس را ادامه دهم. اما ذهنم با عصبانیت کار می کرد. من دو مظنون احتمالی را برای کشیدن تصویر می شناختم. شاید وقتش بود که بهشون درس بدم! به نوعی، در همان لحظه صدمه و عصبانیت واقعی، به آرامی از خودم پرسیدم: "چگونه می توانم از این اتفاق خوبی بیاورم؟" وقتی حدود شش دقیقه از کلاس باقی مانده بود، عکس را به بچه ها نشان دادم. کل کلاس ساکت بود. من به آنها گفتم حتماً دلیلی پشت چنین عکسی وجود دارد و اکنون فرصت آنهاست که دلیل آن را به من بگویند. سپس به آنها اجازه دادم که در سکوت بنویسند در حالی که من با ناراحتی در پشت کلاس ایستاده بودم. اکثر آنها یا هنرمند را مقصر می دانستند یا متاسف بودند. اما دو یادداشت، از دخترانی که فکر می‌کردم پشت تصویر هستند، فهرستی از مسائل را در خود داشتند. من خیلی بد و خیلی سختگیر بودم. با خواندن آن یادداشت ها، متوجه شدم که جایی که فکر می کردم آنها را به سمت موفقیت سوق می دهم، در واقع آنها را دور می کردم. من باید عذرخواهی کنم روز بعد وقتی بچه ها وارد کلاس من شدند، یک پسر و یک دختر هر کدام یک کارت به من دادند. اونی که همه پسرها امضا کردند از این شوخی زشت صمیمانه ابراز پشیمانی کرد. یکی از دخترها طلب بخشش کرد. من فوق العاده شگفت زده شدم. و بیشتر از کمی شرم آور. من سخنرانی کوچکم را آماده کرده بودم تا برای بچه ها بگویم، اما آنها قبل از من این کار را کردند.
سوال: چرا معلم از تنبیه دانش آموزانی که نقاشی را کشیده اند دست کشید؟
1. چون نمی خواستند وسط کلاس متوقف شوند.
2. چون دقیقا نمی دانست چه کسی آن را کشیده است
3. چون فکر نمی کرد هیچ فایده ای داشته باشد.
4. زیرا عذرخواهی دانش آموزان عصبانیت او را از بین برد.