متن: آقای وایت انواع ماشین‌ها را به کشاورزان می‌فروخت، که فکر می‌کرد واقعاً کار هیجان‌انگیزی نبود، اما همیشه به سفر تجاری علاقه داشت. او ماشین بزرگی داشت و معمولاً از رانندگی با آن در مسافت های طولانی لذت می برد، اما از اینکه گاهی اوقات با قطار می رفت، مخصوصاً وقتی هوا بد بود، کاملاً راضی بود. او از رانندگی در باران یا برف کمی ترسیده بود و کمتر خسته کننده بود که راحت در قطار بنشیند و از پنجره ها بیرون را نگاه کند بدون اینکه نگران چگونگی رسیدن به مکان بعدی باشد. یکی از مشکلات آقای وایت اغلب این بود که وقتی به مکان‌های کوچکی در کشور می‌رسید کجا بماند. او انتظار غذای به موقع و فوق العاده را نداشت، اما زمانی که به او یک اتاق سرد می دادند و بعد از یک سفر طولانی و طاقت فرسا آب گرم نداشت، آزاردهنده می دید. بعداً یک عصر زمستانی، آقای وایت به ایستگاه راه آهن کوچکی رسید. سفر آن روز با قطار اصلا جالب نبود و آقای سفید سرد و خسته و گرسنه بود. او مشتاقانه منتظر یک غذای ساده اما رضایت بخش در کنار آتشی روشن و سپس یک حمام داغ و یک تخت راحت بود. در حالی که او به سمت ایستگاه تاکسی می رفت، به مردی محلی که او نیز در آنجا قدم می زد، گفت: «این اولین بار است که به این قسمت از کشور می روم و خیلی عجله داشتم که قبل از اینکه هتل ها را پیدا کنم. از خانه خارج شدم، خیلی دوست دارم بدانم چند هتل در اینجا دارید." مرد محلی پاسخ داد: ما دو نفر داریم. "و شما به من توصیه می کنید که به سراغ کدام یک از این دو بروم؟" سپس آقای سفید پرسید. مرد محل یک لحظه سرش را خاراند و بعد جواب داد: خب اینطوری است، هر کدام که بروی پشیمان می شوی که سراغ دیگری نمی روی.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. آقای سفید کارش را خیلی دوست داشت
2. مرد محلی به آقای وایت توصیه نکرد
3. آقای سفید از رانندگی در باران نمی ترسید
4. محلی ها نمی دانستند کدام هتل بهتر است