متن: شنبه گذشته در راه مرکز خرید، دو کودک، یک پسر و یک دختر، با بطری هایی روی دست به سمت من آمدند و از من پرسیدند که آیا من آب بطری می خواهم؟ ژست غافلگیر کننده ای بود. می خواستم بدانم که آیا آنها جمع آوری سرمایه انجام می دهند. زانو زدم و از آنها پرسیدم پدر و مادرشان کجا هستند و قیمت یک بطری آب چقدر است. سپس دو زن بالغ نزد من آمدند و توضیح دادند که بچه ها چه کار می کنند. ما به بچه‌ها یاد می‌دهیم که بدون هیچ چیز بدهند. ما به مردم یاد می‌دهیم که بدون دادن در ازای آن بپذیرند.» دو مادر آب بطری خریده بودند و روی همه بطری‌ها برچسبی با پنج عبارت مختلف گذاشته بودند: 1. به همه لبخند بزنید. شما هرگز نمی دانید چه زمانی ممکن است کسی به آن نیاز داشته باشد. 2. اگر طرح A جواب نداد، 25 حرف دیگر در حروف الفبا وجود دارد. 3. عطش زندگی داشته باشید. هر روز پر از امکانات است. 4. در عطش دانش، مطمئن باشید که در تمام اطلاعات غرق نمی شوید. 5. قبل از تشنگی چاه خود را حفر کنید. بطری که من دارم شماره 5 را نقل کرده است. تغییر نگرش ناگهانی بین من، مادر و بچه ها باز شد. ما دیگر برای هم غریبه نیستیم. ما زمان بسیار خوبی را با گپ زدن داشتیم و در نهایت به آنها کمک کردم که بقیه آب بطری را بدهند. یک بانوی جوان آنقدر سپاسگزار بود که با خوشحالی آب را پذیرفت و گفت این بهترین اتفاقی است که در تمام طول روز برایش افتاده است، زیرا روز بدی در محل کارش داشته است. مردی نپذیرفت و با گفتن "نه متشکرم" رفت. زوجی به نشانه قدردانی به ما تعظیم کردند. وقتی همه چیز تمام شد، من و بچه ها داشتیم به همدیگر 5-5 می دادیم. خیلی خوش گذشت. فکر می کنم از انجام این کار بیشتر از مادر و بچه ها لذت بردم.
سوال: نویسنده بعد از گپ زدن با آنها چه کرد؟
1. بقیه آب بطری را بخرید.
2. مقداری پول برای امور خیریه بدهید.
3. تصمیم بگیرید که به طور منظم با آنها ملاقات کنید.
4. در مهربانی با غریبه ها به آنها بپیوندید.