متن: اول ژانویه بود، اولین روز سال و برای من تعطیل بود. به بانک رفتم تا کار بانک را از سر راه بردارم. کارمند بانک سری تکان داد و من روبرویش نشستم. او مشغول پر کردن موارد ثبت نام خود بود. فرم و دفترچه ام را جلویش گذاشتم. بعد از چند دقیقه صبر که تمام علائم بی حوصلگی در آن دیده می شد، از او پرسیدم که آیا کارم تمام شده است؟ او فریاد زد: "هیچ کاری انجام نشده است و زمان می برد!" درست در همان لحظه دیدم که فنجان چای صبحگاهی اش را که ده دقیقه گذشته آنجا دراز کشیده بود، دست نخورده بود. در حالی که او مشغول انجام کارش بود، چای تقریبا سرد شده بود. ناگهان احساس کردم این مرد چه احساسی دارد وقتی مشتریانی مثل من همیشه عجله دارند تا کارشان را انجام دهند. ما حتی نیازی به تشکر از حضور آنها نداریم. بنابراین به او گفتم: "آقا، لطفاً چای خود را بنوشید. من عجله ای ندارم." این مرد ناگهان به من نگاه کرد و برای اولین بار با هم تماس چشمی داشتیم. من شخص دیگری را آنجا دیدم که به همان اندازه سخت بود. مثل همیشه برای زمان تحت فشار هستم. _ . احساس می کردم او هم مثل من دلش برای چیزهای کوچک زندگی مثل یک فنجان چای داغ یا چند دقیقه بیشتر در رختخواب گرم دراز کشیده است. او لبخندی نادر به من زد و گفت: «این یک رابطه روزمره با من است. شما عجله ندارید اما شخص دیگری عجله خواهد کرد. او واقعاً با سخنان حکیمانه خود قلب من را تحت تأثیر قرار داد. احساس می کردم که در تمام این مدت او را فردی می دانستم که برای راحتی من آنجا بوده است اما امروز ناگهان احساس ارتباط عجیبی با او کردم. من عهد کردم که با افرادی که در کارم به من کمک می کنند دوستانه باشم و از اینکه در کنارم هستند سپاسگزار باشم.
سوال: متن سعی دارد به ما چه بگوید؟
1. تا با مشتریان خود صبور باشید
2. کمک به دیگران کمک به خود است
3. برای تشکر از کسانی که به شما کمک می کنند.
4. این وظیفه ماست که کارهایی را برای دیگران انجام دهیم