متن: اگرچه عادت داریم از فیلم‌هایی که قبل از 1927 ساخته شده‌اند به‌عنوان «صامت» صحبت کنیم، این فیلم هرگز به معنای کامل کلمه ساکت نبوده است. در اولین نمایشگاه عمومی فیلم در ایالات متحده در فوریه 1896 به نمایش درآمد، آنها با پیانو با آهنگ های محبوب همراه شدند. در ابتدا، موسیقی پخش شده هیچ ارتباط خاصی با فیلم ها نداشت؛ هر نوع همراهی کافی بود. اما در مدت زمان بسیار کوتاهی، پخش موسیقی زنده برای یک فیلم جدی آشکار شد و پیانیست های فیلم شروع به مراقبت کردند. در تطبیق قطعات خود با حال و هوای فیلم. با افزایش تعداد و اهمیت سالن‌های سینما، در موارد خاصی یک نوازنده ویولن به پیانیست اضافه می‌شد و در سالن‌های بزرگ‌تر ارکسترهای کوچکی تشکیل می‌شد. برای چندین سال انتخاب موسیقی برای هر برنامه فیلم کاملاً در دستان بود. رهبر ارکستر یا رهبر ارکستر، و غالباً شایستگی برای تصدی چنین سمتی مهارت یا سلیقه به اندازه مالکیت یک کتابخانه شخصی بزرگ از قطعات موسیقی نبود. از آنجایی که رهبر ارکستر تا شب قبل به ندرت فیلم ها را می دید. قرار بود نمایش داده شود (اگر واقعاً رهبر ارکستر خوش شانس بود که آنها را ببیند)، تنظیم موسیقی معمولاً با بیشترین عجله بداهه ساخته می شد. برای کمک به رفع این مشکل، شرکت‌های پخش فیلم شروع به انتشار پیشنهادهایی برای همراهی‌های موسیقی کردند. برای مثال، در سال 1909، کمپانی ادیسون با فیلم‌های خود پیشنهادهایی از حالت "دلپذیر"، "غمگین"، "سرزنده" منتشر کرد. پیشنهادها واضح‌تر شدند، و بنابراین برگه موسیقی حاوی نشانه‌هایی از حال و هوا، عناوین قطعات موسیقی مناسب، و مسیرهای دقیق برای نشان دادن اینکه یک قطعه به قطعه بعدی به کجا منتهی می‌شود، ظاهر شد. برخی از فیلم‌ها به‌ویژه برای آن‌ها موسیقی ساخته شده بودند. معروف‌ترین این موسیقی‌های ویژه اولیه، آهنگسازی و تنظیم فیلم «تولد یک ملت» ساخته DW Griffith بود که در سال 1915 نمایش داده شد.
سوال: به نظر نگارنده
1. مهارت در نواختن موسیقی مهمتر از سلیقه در حال و هوای فیلم است
2. طعم و مزه در حال و هوای فیلم باید اساسا مهم باشد
3. یک پیانیست هنگام همراهی از یک نوازنده ویولن مهمتر است
4. رهبر ارکستر هنگام همراهی از یک پیانیست مهمتر است