متن: چون مانند بسیاری از شما، من در نوجوانی دانشگاه را شروع کردم، اما پس از یک سال، شغل رویایی ام در یونیورسال استودیو به من پیشنهاد شد، بنابراین من آن را رها کردم. خب، من دانشگاه را ترک کردم چون دقیقا می‌دانستم چه کاری می‌خواهم انجام دهم و برخی از شما هم می‌دانید -- اما برخی از شما نمی‌دانید. یا شاید فکر می‌کردید می‌دانستید اما اکنون این انتخاب را زیر سؤال می‌برید. شاید شما در آنجا نشسته اید و سعی می کنید بفهمید که چگونه به والدین خود بگویید که می خواهید پزشک شوید و نه نویسنده. به پدر و مادرم گفتم اگر کار سینمایی ام خوب پیش نرود، دوباره ثبت نام کنم. همه چیز خوب پیش رفت. اما بالاخره به یک دلیل بزرگ برگشتم. بیشتر مردم برای تحصیل به کالج می روند و برخی برای والدین خود می روند، اما من برای بچه هایم رفتم. من پدر هفت فرزند هستم و مدام بر اهمیت رفتن به دانشگاه اصرار داشتم، اما پیاده روی نکرده بودم. بنابراین، در پنجاه سالگی، دوباره در Cal State-Long Beach ثبت نام کردم و مدرکم را گرفتم. خوب، کاری که بعداً انتخاب می‌کنید همان چیزی است که ما در فیلم‌ها «لحظه تعیین‌کننده شخصیت» می‌نامیم. زندگی یک رشته قوی و طولانی از لحظات تعیین کننده شخصیت است. و من خوش شانس بودم که در 18 سالگی می دانستم دقیقاً می خواهم چه کار کنم. اما نمی دانستم کی هستم. چگونه می توانستم؟ و چگونه هر یک از ما می تواند؟ زیرا در 25 سال اول زندگی مان آموزش دیده ایم که به صداهایی گوش دهیم که متعلق به خودمان نیستند. والدین و اساتید سر ما را پر از خرد و اطلاعات می کنند و سپس کارفرمایان و مربیان جای آنها را می گیرند و توضیح می دهند که این دنیا واقعا چگونه کار می کند. و من می خواهم روشن کنم که شهود شما با وجدان شما متفاوت است. تفاوت اینجاست: وجدان شما فریاد می زند، "این چیزی است که باید انجام دهید"، در حالی که شهود شما زمزمه می کند، "این چیزی است که می توانید انجام دهید." به آن صدایی گوش دهید که به شما می گوید چه کاری می توانید انجام دهید. هیچ چیز بیشتر از این شخصیت شما را مشخص نخواهد کرد. چسبیدن به شخصیت شما به شجاعت زیادی نیاز دارد. و برای شجاع بودن، به حمایت زیادی نیاز خواهید داشت. و اگر خوش شانس باشید، والدینی مثل من دارید. من مادرم را طلسم شانس خود می دانم. اما نگاه کنید، اگر خانواده شما همیشه در دسترس نیستند، نسخه پشتیبان وجود دارد. آن فیلم را به خاطر دارید؟ این یک زندگی شگفت انگیز است؟ یک بازیگر در آن وجود دارد: هیچ مردی شکست خورده نیست که دوستانی داشته باشد." و امیدوارم دوستی هایی را که اینجا در هاروارد برقرار کرده اید حفظ کنید. و در بین دوستانتان، امیدوارم کسی را پیدا کنید که بخواهید زندگی خود را به اشتراک بگذارد. با.
سوال: به نظر نگارنده چرا نمی توانیم قبل از 25 سالگی خودمان را تعریف کنیم؟
1. چون سن ما به اندازه کافی نیست.
2. چون عادت داریم به صدای دیگران گوش کنیم.
3. زیرا والدین و اساتید ما از ما می خواهند که به صدای کارفرمایان خود گوش دهیم.
4. چون شغل مناسب پیدا نمی کنیم.