متن: احساس می کنم هر بار که من و مادرم شروع به گفتگو می کنیم، به مشاجره تبدیل می شود. ما در مورد چیز ساده ای مثل برنامه های شام صحبت می کنیم و ناگهان مادرم مکالمه را به جنگ جهانی 3 سوق می دهد. او درباره فقدان آینده روشن من صحبت می کند زیرا من قصد ندارم پزشک شوم. و در کمال ناامیدی او، من نیز نمی‌خواهم هیچ کار مرتبط با علم را انجام دهم. در واقع، وقتی تحت فشار قرار گرفتم که بگویم قصد دارم در رشته انگلیسی و ارتباطات تحصیل کنم، او تقریباً دچار حمله قلبی شد. "چرا نمی تونی مثل پسر همکار من باشی؟" او _ همیشه. پسر همکارش بورسیه تحصیلی چهار ساله دریافت کرد و اکنون به عنوان مهندس سالانه 70000 دلار درآمد دارد. نمی‌دانم چه جوابی بدهم، جز اینکه نمی‌توانم مثل آقای پرفکت باشم، آن‌طور که پسر همکار گمنام را صدا کردم. من نمیتونم مثل اون باشم من از آن دسته افرادی هستم که دوست داشتم در جامعه کمک کنم، بنویسم تا غروب خورشید بنویسم، و مهمتر از همه، می خواهم به شغلی برسم چون دوستش دارم، نه به خاطر شهرت یا حقوق. می فهمم چرا مادرم نگران رشته آینده ام است. من دیده ام که مادرم تلاش می کند تا با حقوق اندکش مرا بزرگ کند و ساعات طولانی کار کند. او حدود ساعت 6:30 صبح از خانه خارج می شود و معمولاً حوالی ساعت 5 بعد از ظهر یا حتی 6 بعد از ظهر به خانه می آید. با این حال، من می خواهم او بداند که با تبدیل شدن به یک دکتر، به این معنی نیست که من موفق خواهم شد. ترجیح می دهم رویاهایم را دنبال کنم و آینده ام را بسازم.
سوال: کدام یک از عبارات زیر احتمالاً در مورد نویسنده صحیح است؟
1. او می خواهد مانند پسر همکار مادرش باشد.
2. او می خواهد در آینده شغلی در جامعه خود پیدا کند.
3. او می خواهد در آینده کاری را انجام دهد که واقعاً دوست دارد.
4. او فکر نمی کند که پسر همکار مادرش کامل باشد.