متن: هوا عالی بود. تازه برای پیک نیک بیرون رفته بودیم. وقت ناهار که رسید، تصمیم گرفتیم برویم و چیزی بخوریم و دوباره روی چمن ها همدیگر را ببینیم. من و سوزان به سمت دکه هات داگ رفتیم. ما فروشنده را تماشا کردیم که هات داگ را کنار هم گذاشت. اما وقتی سوزان پولش را بیرون آورد، آن مرد ما را غافلگیر کرد. او گفت: "به نظر می رسد کمی زیاده روی شده است، بنابراین مجبور نیستید به من پول بدهید." ما تشکر کردیم، به دوستانمان پیوستیم و شروع به لذت بردن از غذا کردیم. اما وقتی صحبت می کردیم و غذا می خوردیم، متوجه مردی شدم که تنها با لباس های کثیف نشسته بود. می توانستم بگویم چند روزی بود که حمام نکرده بود. فکر کردم یک بی خانمان دیگر. غذا را تمام کردیم اما وقتی من و سوزان رفتیم کیسه ناهار را دور بریزیم، صدایی شنیدم که می‌پرسید: "در آن کیسه غذایی نیست، درست است؟" مرد بی خانمان بود. نمی دانستم چه بگویم. "نه، من قبلا خوردم." "اوه، واقعا؟" تنها پاسخ او بود. معلوم بود که خیلی گرسنه بود. دلم برایش بد بود اما نمی دانستم باید چه کار کنم. ناگهان سوزان گفت: "من بلافاصله برمی گردم. لطفاً یک دقیقه منتظرم باشید." من با کنجکاوی نگاه کردم که او به سمت دکه هات داگ رفت. بعد فهمیدم داره چیکار میکنه او یک هات داگ خرید، برگشت و غذا را به مرد داد. وقتی او نزد ما برگشت، سوزان به سادگی گفت: "فقط داشتم محبتی را که یکی به من کرد منتقل می کردم." با دادن، به دیگران نیز یاد می دهید که چگونه ببخشند. شما هرگز نمی دانید که یک مراقبت ساده چه خوشبختی به همراه خواهد داشت.
سوال: نویسنده با گفتن داستان به ما چه چیزی می خواهد بگوید؟
1. تعداد کمی از مردم ندانند که یک مراقبت ساده باعث شادی زیادی می شود.
2. یک مراقبت ساده شادی بیشتری از آنچه تصور می کنید به ارمغان می آورد.
3. مردم می دانند که یک مراقبت ساده چقدر خوشبختی به همراه خواهد داشت.
4. یک مراقبت ساده هرگز برای ما خوشبختی نمی آورد.