متن: هیچ کس نمی تواند انکار کند که دکمه ها یک وسیله مهم لباس هستند. اما آیا آنها می توانند تا سطح هنر بالا بروند؟ سازمان دهندگان نمایشگاهی در نیویورک چنین فکر می کنند. پیتر سولئو رایت "نمایش دکمه" را در گالری راش آرتس در محله چلسی منهتن ترتیب داد. یازده هنرمند از اشیای کوچک و معمولی برای خلق مجسمه ها، پرتره ها و هنرهای پوشیدنی استفاده کردند. برخی از آثار سیاسی، برخی شخصی و برخی دیگر صرفا جنبه سرگرمی دارند. رایت گفت که هر هنرمندی دکمه‌ها را دوباره تجسم می‌کند و برای ساختن هنر تغییر کاربری می‌دهد. او گفت: «چیزی که من سعی کردم با این نمایش انجام دهم این بود که به هنرمندانی نگاه کنم که آن سطح از هنر را تبلیغ می کردند. او گفت که می‌خواهد هنر دکمه‌ای «به دلیل جزئیات و دقت در کار» با یک نقاشی قابل مقایسه باشد. هنرمند Beau McCall تهیه کننده "A Harlem Hangover" است. شبیه بطری شرابی است که روی میز افتاده است. جریانی از دکمه‌های قرمز متصل مانند شرابی که به پایین سرازیر می‌شود، در کناره آویزان است. دکمه های قرمز مشابه یک استخر کوچک روی زمین تشکیل می دهند. مک کال دکمه هایی با اشکال و اندازه های مختلف را برای ایجاد بطری لایه لایه می کند. دوختی که آنها را در کنار هم نگه می دارد نیز بخشی از طراحی هنری است. برای هنرمند ساکن سانفرانسیسکو، لیزا کوکین، دکمه ها بسیار شخصی هستند. پس از مرگ پدرش در سال 2001، او تنها با استفاده از دکمه ها پرتره ای از او ساخت. این یادبود به پدرش منجر به پرتره‌های دکمه‌ای دیگری از جمله عکس‌های فعالان روزا پارکس و سزار چاوز شد. دیگران برای جزئیات از دکمه ها استفاده می کنند. هنرمند آمالیا آماکی از توسکالوزا، آلاباما، آنها را روی عکس های قدیمی و اطراف آن قرار داد. هنرمند لس آنجلسی کامیلا تیلور دکمه هایی را به سه مجسمه بزرگ که شبیه حیوانات بی سر با پاهای بلند و باریک هستند وصل کرد. "نمایش دکمه" در 12 مارس به پایان می رسد. بنیاد هنرهای بشردوستانه راش هزینه نمایشگاه را پرداخت کرد. این بنیاد در سال 1995 توسط برادران سیمونز ایجاد شد: هنرمند دنی، تهیه کننده هیپ هاپ راسل و رپر، کشیش ران. این بنیاد به دنبال جذب هنرمندان به جوانان شهری و حمایت از هنرمندان جدید است.
سوال: آثار چه کسانی شخصی هستند؟
1. پیتر سولئو رایت.
2. بیو مک کال.
3. لیزا کوکین.
4. آمالیا آماکی.