متن: ناهه جئون که به سقف نگاه می کند، فرنی را در دهانش می ریزد. او با احتیاط کاسه را به جلو فرو می برد و فرنی را مستقیماً در گلویش می ریزد و مراقب باشد که 15 زخم دهانش را لمس نکند. اما یک هفته قبل از میان ترم بود، بنابراین او هنوز باید درس می خواند. جئون در امتحانات خود در آن سال از 330 دانش آموز اول شد. او می گوید: «خدا را شکر که انجام دادم. "اگر خوب کار نمی کردم، به عنوان یک شکست خورده در نظر گرفته می شدم." تا پایان هفته، جئون 14 ساله تنها 83.6 پوند وزن داشت. مانند جئون، تعداد بیشماری از نسل اول آسیایی-آمریکایی ها وجود دارند که تلاش زیادی برای فراتر رفتن از همه چیز انجام می دهند. با این حال، خود بچه ها را نمی توان به خاطر تلاش هایشان مقصر دانست. به طور معمول، این والدین هستند که در حال طراحی زندگی هستند که از نظر آنها برای فرزندانشان عالی است. یکی از این اتفاقات زمانی است که در هتل خود در پکن بودم. تقریباً ساعت 8 شب بود که تصمیم گرفتم بعد از شام در استخر شنا کنم. من به داخل استخری که قبلاً با چند کودک چینی دیده شده بود پریدم و متوجه نشدم چه خبر است تا اینکه متوجه شدم والدین دستورات را صدا می کنند و به فرزندان خود آموزش می دهند. من کودکان مختلفی را دیدم که همگی زیر 10 سال داشتند که در کنار استخر می‌دویدند و سبک‌های مختلفی را امتحان می‌کردند. اگر پای کودک بیش از حد خم شده بود، والدینش از او می خواهند که آن را صاف کند. اگر کودکی خیلی آهسته لگد می زد، والدینش دستور می دادند که سریعتر برود. من نمی‌توانستم برای بچه‌هایی که والدینشان از فرصت استفاده می‌کردند و برای آموزش شنا استفاده می‌کردند، به جای اینکه بگذارند در تعطیلات از اوقات خود لذت ببرند، ترحم کنم. آسیایی-آمریکایی های نسل اول، چه به خاطر والدینشان و چه به دلیل تمایل خودشان، 110 درصد خود را برای پذیرش در یکی از بهترین کالج های آمریکایی به کار می گیرند. دانش آموزان آسیایی-آمریکایی می خواهند نمره A، 100٪ و نمرات کامل را ببینند. به گفته Jeon، آسیایی ها شکایت دارند که دانش آموزان با معدل 4.0 و 2400 SAT به سادگی نمی توانند از مدارس عالی رد شوند. با این حال، به ناامیدی آنها، آنها اغلب هستند. اخلاق این کار تهاجمی نیز خود را از طریق ورزش و سایر فعالیت های بعد از کلاس نشان می دهد. اما چیزی که آسیایی-آمریکایی ها را متمایز می کند این است که آنها برای عالی بودن در هر کاری که انجام می دهند مبارزه می کنند. چه نواختن پیانو و چه در مسابقات ریاضی، آسیایی-آمریکایی ها به نظر در رتبه اول قرار دارند. اگرچه ممکن است باعث استرس غیرضروری شود، اما چنین اخلاق کاری یک کیفیت است. آسیایی-آمریکایی ها که اغلب به دلیل کمبود خلاقیت سرزنش می شوند، در واقع می توانند فقدان تخیل را با عزم خود جبران کنند. یک آمریکایی معمولی می تواند رویاهای خلاقانه داشته باشد، اما این تنها در صورتی مهم است که بتواند آن را در واقعیت تحقق بخشد. در عوض، آسیایی-آمریکایی ها می توانند ایده های خلاقانه ای را جمع آوری کنند تا چیزی ملموس تولید کنند. با این حال، با چنین تمایلی برای موفقیت، آسیایی-آمریکایی ها به نوعی تعریف خود از موفقیت را تغییر داده اند. آنها به جای اینکه به دستاوردهای شخصی نگاه کنند، به اعداد، آمار و امتیازات برای ارزیابی موفقیت خود اشاره می کنند. به نظر می رسد که تمایل و احساس آزادی در برخی از دانشجویان آسیایی-آمریکایی وجود ندارد زیرا آنها بی رحمانه خود را به سمت فرسودگی اجتناب ناپذیر سوق می دهند. آرزوی آنها برای بااستعدادترین بودن رویایی غیرممکن است. در تلاشی بی‌ثمر، آن‌ها سعی می‌کنند در دنیایی که از قبل پر از برندگان است، بهترین باشند.
سوال: به گفته آسیایی-آمریکایی ها، موفقیت در _ .
1. تحقق ایده های تخیلی و خلاقانه
2. دستیابی به موفقیت فردی
3. برنده شدن بورسیه تحصیلی مدارس عالی
4. صعود به اوج در نمرات در همه چیز