متن: آن همه کار سخت، آن همه سختی، تمام وقت سپری شده در زیر زمین، همه برای خانواده ها بود. همه چیز برای تو بود برای یک ماشین در راهرو، یک سقف بالای سر. فرصتی برای دادن فرصت‌هایی به فرزندانشان که هرگز نمی‌دانستند و از دوران بازنشستگی در کنار عشق‌ها و دوستدارانشان لذت ببرند. همه اینها به امید چیزی بهتر بود. و اینگونه بود که این معدنچیان - همانطور که مردند - در رویای رویای آمریکایی زندگی کردند. در آنجا، در معادن، برای خانواده‌هایشان، آنها خودشان تبدیل به یک خانواده شدند - تولدهای مشترک، استراحت با هم، تماشای فوتبال یا بسکتبال کوهنوردان با هم، گذراندن روزهای تعطیل، شکار یا ماهیگیری. خواهری گفت که ممکن است همیشه کاری را که انجام می‌دهند دوست نداشته باشند، اما دوست داشتند این کار را با هم انجام دهند. آنها دوست داشتند این کار را به عنوان یک خانواده انجام دهند. آنها دوست داشتند این کار را به عنوان یک جامعه انجام دهند. آن جامعه در دقایق، ساعت ها و روزهای پس از فاجعه برای همه نمایش داده شد. امدادگران که امنیت خود را به خطر می اندازند، به دنبال تونل های باریک پر از متان و مونوکسید کربن می گردند، با این امید که ممکن است بازمانده ای پیدا کنند. دوستان روشن نگه داشتن چراغ ایوان در شب زنده داری ; آویزان کردن تابلوهای دست ساز که روی آن نوشته شده بود: "برای معدنچیان ما و خانواده هایشان دعا کنید." همسایه هایی که از یکدیگر دلجویی می کنند و از یکدیگر حمایت می کنند و به یکدیگر تکیه می کنند. من آن را دیده ام، قدرت آن جامعه. در روزهای پس از فاجعه، ایمیل ها و نامه ها به کاخ سفید سرازیر شد. آنها که از جاهای مختلف در سراسر کشور علامت پست داشتند، اغلب به همین شکل شروع می کردند: "من افتخار می کنم که از یک خانواده معدنچی هستم." "من پسر یک معدنچی زغال سنگ هستم." من افتخار می کنم که دختر معدنچی زغال سنگ هستم. (تشویق حضار.) آنها همیشه مغرور بودند و از من می خواستند که معدنچیانمان را در افکارم و در دعاهایم نگه دارم. آنها می گویند هرگز فراموش نکنید که معدنچیان چراغ آمریکا را روشن نگه می دارند. (تشویق حضار) و سپس در این نامه ها یک التماس ساده می کنند: اجازه ندهید این اتفاق دوباره بیفتد. (تشویق حضار.) اجازه ندهید دوباره این اتفاق بیفتد. چگونه می توانیم آنها را شکست دهیم؟ ملتی که به معدنچیان خود متکی است چگونه می تواند تمام توان خود را برای محافظت از آنها انجام ندهد؟ چگونه می توانیم به کسی اجازه دهیم که در این کشور به سادگی با حضور در محل کار، جان خود را به خطر بیندازد. صرفاً با دنبال کردن رویای آمریکایی؟ ما نمی توانیم 29 مردی را که از دست دادیم برگردانیم. آنها اکنون با خداوند هستند. وظیفه ما، اینجا روی زمین، نجات جان انسان ها از گم شدن در چنین تراژدی دیگری است. کاری را که باید به صورت فردی و جمعی انجام دهیم تا شرایط امن زیرزمینی را تضمین کنیم -- (تشویق حضار) -- تا با معدنچیانمان طوری رفتار کنیم که با یکدیگر رفتار می کنند -- مانند یک خانواده. (تشویق حضار.) زیرا همه ما خانواده هستیم و همه آمریکایی هستیم. (تشویق حضار) و ما باید به یکدیگر تکیه کنیم و مراقب یکدیگر باشیم و یکدیگر را دوست داشته باشیم و برای یکدیگر دعا کنیم. خدا به معدنچیان ما رحم کند. (تشویق حضار) خدا به خانواده های آنها صبر دهد. خداوند ویرجینیای غربی را رحمت کند. (تشویق حضار.) و خداوند ایالات متحده آمریکا را برکت دهد. (تشویق و تمجید.)
سوال: چرا کاخ سفید در روزهای پس از فاجعه این همه ایمیل و نامه دریافت کرد؟
1. از دولت بخواهیم از تکرار فاجعه جلوگیری کند.
2. از آمریکایی ها بخواهیم که معدنچیان کشته شده در این فاجعه را به یاد بیاورند.
3. برای نشان دادن افتخار خود به عضویت در خانواده معدنچیان.
4. تا معدنچیان را در فکر فرزندانشان نگه دارند.