متن: برای بسیاری از دانشجویان امروزی در بریتانیا، تصمیم گیری در مورد رفتن یا نرفتن به دانشگاه می تواند به همان اندازه که در مورد جاه طلبی و آرزو باشد، مقرون به صرفه باشد. در گذشته، دانشجویان در انگلستان می توانستند برای یک دانشگاه یا کالج درخواست دهند. آنها مطمئن بودند که حتی اگر از یک خانواده کم درآمد باشند، هزینه تحصیل و برخی از هزینه های زندگی (یا نگهداری) آنها توسط کمک هزینه محلی پوشش داده می شود. تحصیلات دانشگاهی، از نظر مالی، برای همه باز بود و تعداد دانشجویانی که در دانشگاه شرکت می‌کردند سالانه افزایش می‌یافت. متأسفانه، به نظر می رسد، آن روزها مدت هاست گذشته است. نقطه عطف در سال 1998 بود، زمانی که دولت کار شهریه 1000 PS در سال را معرفی کرد و به جای دادن کمک هزینه نگهداری به دانشجویان، از آنها خواست که هزینه های زندگی خود را با وام دانشجویی قابل بازپرداخت تامین کنند. فقط دانشجویانی که کمترین درآمد را داشتند از کمک هزینه برخوردار بودند. دروازه های سیل باز شده بود. با گذشت زمان، سقف شهریه ها افزایش یافت، و اگرچه متقاضیانی از اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز هنوز واجد شرایط دریافت سطوح مختلف یارانه بودند، تا سال 2009/10، دانشجویان در انگلستان اغلب با شهریه بیش از 3000 پی اس در سال مواجه بودند. در سال 2011، دولت اعلام کرد که از سال 2012، دانشگاه ها می توانند تا 9000 PS در سال هزینه دریافت کنند. اگرچه دولت با بیان اینکه فارغ التحصیلان تا زمانی که بیش از 21000 پوند در سال درآمد داشتند مجبور به بازپرداخت وام های دانشجویی خود نبودند، این خبر باعث نارضایتی بیش از حد شد. بسیاری از دانشجویان استدلال کردند که ناعادلانه است که دانشجویان باید زندگی کاری خود را با بدهی های هنگفت آغاز کنند، در حالی که برخی دیگر شکایت داشتند که این تغییرات باعث ایجاد شکاف طبقاتی در تحصیلات دانشگاهی می شود. این دیدگاه ها در تعداد دانشجویان متقاضی تحصیل در دانشگاه منعکس شد که تا ژانویه 2012 بیش از 22000 نفر کاهش یافت. دیوید ویلتز، وزیر دانشگاه، بر تصمیم افزایش شهریه ها ایستاد و گفت که آنها "تأمین مالی دانشگاه ها را در شرایط قابل تحمل قرار نمی دهند" و "تمرکز قوی تر بر تدریس با کیفیت بالا را تسریع می بخشند."
سوال: نویسنده _ تغییر در مورد شهریه تحصیلات دانشگاهی.
1. طرفدار است
2. مخالف است
3. توجهی نمی کند
4. نه موافق است و نه مخالف