متن: در دوران نوجوانی، همسالان نقش بزرگی در زندگی یک جوان بازی می‌کنند و معمولاً جایگزین خانواده به عنوان مرکز فعالیت‌های اجتماعی نوجوان می‌شوند. برخی از بچه‌ها به این دلیل که می‌خواهند مورد پسند قرار بگیرند یا نگران هستند که اگر با گروه همراهی نکنند، ممکن است آنها را مسخره کنند، تسلیم فشار همسالان می‌شوند. دیگران ممکن است همراهی کنند زیرا کنجکاو هستند تا چیز جدیدی را امتحان کنند که دیگران انجام می دهند. این ایده که "همه این کار را انجام می دهند" ممکن است بر برخی از بچه ها تأثیر بگذارد تا قضاوت بهتر یا عقل سلیم خود را پشت سر بگذارند. همانطور که کودکان رشد می کنند، رشد می کنند و به اوایل نوجوانی می روند، تماس با همسالان و جذابیت شناسایی همسالان افزایش می یابد. با شروع تغییرات سریع فیزیکی، عاطفی و اجتماعی در نوجوانان، آنها شروع به زیر سوال بردن استانداردهای بزرگسالان و نیاز به راهنمایی والدین می کنند. آن‌ها خوب می‌دانند که برای مشاوره به دوستانی مراجعه کنند که درک می‌کنند -- دوستانی که خودشان در همان موقعیت هستند. با آزمایش چیزهای جدید و آزمایش ایده های خود با همسالان خود، ترس کمتری از خندیدن وجود دارد. دو سطح از فشار همسالان وجود دارد. اولین مورد در گروه بزرگ است: برای بیشتر نوجوانان یک مدرسه یا یک گروه جوان نمونه است. این موقعیتی است که بیشترین توجه را به خود جلب می کند. دومی در رابطه نزدیک با یک یا چند دوست صمیمی است. این وضعیتی است که گاهی اوقات _ . گروه بزرگ فشار کلی بر اعضای خود وارد می کند. این استاندارد لباس، موسیقی، سرگرمی و «صحت سیاسی» را تعیین می کند. با ساکت ماندن یا با قرار دادن ظاهر توافق می توان از فشار جلوگیری کرد.
سوال: در دوران پیش از نوجوانی، کودکان از چه کسانی می توانند پیشنهاداتی را بپرسند؟
1. والدین
2. معلمان
3. دوستان
4. همکلاسی ها