متن: یکی از بچه هایم روز دیگر پرسید: «هی، بابا، وقتی بزرگ می شدی، فست فود مورد علاقه ات چی بود؟» به او اطلاع دادم: «وقتی بزرگ شدم، فست فود نداشتیم.» همه غذاها کند بود. "کجا خوردی؟" جایی بود به نام «در خانه»». توضیح دادم: "مادبزرگ هر روز آشپزی می کرد و وقتی پدربزرگ از سر کار به خانه می آمد، با هم پشت میز ناهارخوری می نشستیم و اگر از چیزی که او در بشقابم می گذاشت خوشم نمی آمد، اجازه داشتم آنجا بنشینم تا آن را دوست داشته باشم." برخی از والدین هرگز صاحب خانه نبودند، پا در زمین گلف نگذاشتند، به خارج از کشور سفر نکردند یا کارت اعتباری نداشتند. پدر و مادرم هرگز مرا به تمرین فوتبال سوق نداده‌اند. این بیشتر به این دلیل بود که ما هرگز نام فوتبال را نشنیده بودیم. من دوچرخه‌ای داشتم که احتمالاً 50 پوند وزن داشت و فقط یک سرعت داشت. تا زمانی که من در خانه‌مان تلویزیون نداشتیم. 11. 13 ساله بودم که اولین پیتزا را چشیدم. اسمش "پای پیتزا" بود. وقتی گازش گرفتم، سقف دهانم را سوزاندم و پنیر از جا بیرون رفت، به سمت پایین چرخید، خودش را روی چانه ام چسباند و آن را هم سوزاند. هنوز هم بهترین پیتزای است که تا به حال خوردم. من روزنامه ها را شش روز در هفته تحویل می دادم. قیمت کاغذ 7 سنت بود که 2 سنت آن را نگه داشتم. باید صبح ساعت 4 صبح بیدار می شدم. روز شنبه باید 42 سنت را از مشتریانم می گرفتم. مشتریان مورد علاقه من کسانی بودند که 50 سنت به من دادند و گفتند پول خرد را نگه دارم. اگر در یک نسل قبل از وجود فست فود بزرگ شده اید، ممکن است بخواهید برخی از این خاطرات را با فرزندان یا نوه های خود به اشتراک بگذارید. بزرگ شدن مثل سابق نیست، اینطور است؟
سوال: نویسنده با گفتن «همه غذاها آهسته بود» به این نکته اشاره می کند که _ .
1. وقتی بزرگ شد، هرگز فست فود نمی خورد
2. وقتی بزرگ شد فست فود را دوست نداشت
3. مادربزرگش به آرامی غذا درست می کرد
4. او مجبور شد مدت زیادی برای فست فود منتظر بماند