متن: اگر می‌خواهید به فرزندانتان بیاموزید که چگونه ببخشند، باید خودتان خوب بگویید، مخصوصاً به فرزندانتان. اما نحوه گفتن آن می تواند بسیار مشکل باشد. اگر به فرزندان خود بگویید "متاسفم که با شما عصبانی شدم، اما ..." عبارت "اما" می تواند عذرخواهی را بی اثر کند: "روز بدی داشتم" یا "سر و صدای شما سردردم می کرد". "به فردی که آسیب دیده است احساس می کند که باید برای رفتار بد خود در انتظار عذرخواهی عذرخواهی کند. روش دیگری که به نظر می‌رسد افراد بدون انجام این کار عذرخواهی می‌کنند این است که بگویند «متاسفم که ناراحت شدی». این نشان می دهد که شما به نوعی مقصر هستید که به خود اجازه می دهید از کاری که طرف مقابل انجام داده است ناراحت شوید. سپس عذرخواهی عمومی و همه جانبه وجود دارد که از لزوم شناسایی یک عمل خاص که به ویژه آزاردهنده یا توهین آمیز بوده است اجتناب می کند و شخص معذرت خواه باید قول دهد که دیگر هرگز آن را انجام نخواهد داد. گفتن "من به عنوان والدین بی فایده هستم" فرد را متعهد به پیشرفت خاصی نمی کند. این شبه عذرخواهی‌ها توسط افرادی استفاده می‌شود که معتقدند عذرخواهی کردن نشان‌دهنده ضعف است. والدینی که می خواهند به فرزندان خود عذرخواهی را آموزش دهند باید آن را نشانه قدرت بدانند و بنابراین به این شبه عذرخواهی متوسل نشوند. اما حتی در صورت ارائه نمونه هایی از پشیمانی واقعی، کودکان همچنان به کمک نیاز دارند تا از پیچیدگی های عذرخواهی آگاه شوند. یک کودک سه ساله ممکن است به کمک نیاز داشته باشد تا بفهمد که سایر کودکان نیز مانند او احساس درد می کنند و اینکه ضربه زدن به سر همبازی با یک اسباب بازی سنگین مستلزم عذرخواهی است. یک کودک شش ساله ممکن است نیاز به یادآوری داشته باشد که خراب کردن توقعات سایر کودکان می تواند مستلزم عذرخواهی باشد. شاید لازم باشد به یک کودک 12 ساله نشان داده شود که یورش به قوطی بیسکویت بدون درخواست اجازه قابل قبول است، اما قرض گرفتن لباس والدین بدون اجازه اینگونه نیست.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که عذرخواهی درست _ .
1. یک مسئله اجتماعی که نیاز به توجه فوری دارد
2. در میان اعضای خانواده ضروری نیست
3. نشانه پیشرفت اجتماعی
4. به آن سادگی که به نظر می رسد نیست