متن: در یک ایستگاه مترو ظهور این چهره ها در میان جمعیت. گلبرگ روی شاخه سیاه و مرطوب. این تنها شعر ازرا پاوند است که بسیاری از مردم در زندگی خود خواهند خواند. چرا؟ یک دلیل واضح این است که فقط دو خط طول دارد. شعری که می‌توان آن را این‌طور فهمید که «مردی در مترو دسته‌ای از چهره‌ها را می‌بیند و فکر می‌کند شبیه گل‌های شاخه درخت هستند»، تمرین کوتاهی است. پاوند آن را پس از تجربه معنوی در ایستگاه مترو (مترو) پاریس نوشت. در سال 1916، شاعر آمریکایی در ابتدا فکر کرد که می تواند دیدگاه خود را در یک نقاشی به بهترین شکل توصیف کند. متأسفانه او نقاش نبود. پس شعری سی بیتی سرود که از آن خوشش نیامد. او نسخه طولانی را در سطل زباله انداخت. شش ماه بعد شعر کوتاه تری نوشت، اما آن شعر را هم دوست نداشت. سرانجام، یک سال کامل پس از این تجربه، او شعرهای کوتاه ژاپنی به نام هایکو را می خواند و فکر کرد که این سبک را امتحان خواهد کرد. نتیجه که در سال 1913 منتشر شد، یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین آثار در شعر مدرن است. این شعر یکی از یادگارهای جنبش هنری قرن بیستم است که به «تصویرگرایی» معروف است. اساساً، پاوند و دوستانش فکر می‌کردند که تصاویر فقط تزیین نیستند: آنها عالی‌ترین شکل گفتار هستند. با یافتن تصویر مناسب، شاعر می تواند واقعیت واقعی و معنوی یک چیز را بیان کند، که مهمتر از استفاده از یک دسته صفت برای توصیف ظاهر فیزیکی آن است. بنابراین، "در ایستگاه مترو" شعری است که از یک تصویر تشکیل شده است که با دقت مطلق بیان شده است و نه چیز دیگری. از نظر خیال پردازان، بهترین راه برای توصیف یک تجربه استفاده نکردن از کلمات بیشتر و بیشتر است. بهترین راه این است که دقیقاً کلمات مناسب را پیدا کنید. آیا تا به حال به یک عزیز گفته اید که "کلمات نمی توانند بیان کنند" چقدر دوستش دارید؟ خوب، پاوند می گوید که شما فقط تنبل هستید. از نظر او، کلمات می توانند هر چیزی را بیان کنند، حتی اگر یک سال تمام طول بکشد تا کلمات مناسب را پیدا کنیم.
سوال: طبق متن، «در ایستگاه مترو» _ .
1. بر اساس یکی از نقاشی های پاوند
2. اولین بار در سطل زباله کشف شد
3. تحت تاثیر هایکو
4. در سال 1916 تکمیل شد