متن: بعد از 21 سال ازدواج، همسرم از من خواست که زن دیگری را برای شام و سینما بیرون ببرم. زن دیگری که همسرم می‌خواست من را ملاقات کنم مادرم بود که 19 سال است بیوه شده است، اما خواسته‌های کار من و سه فرزندم باعث شده بود که بتوانم اغلب او را ملاقات نکنم. آن جمعه بعد از کار، وقتی به خانه اش رسیدم، مادرم با کتش جلوی در منتظر ماند. موهایش را فر کرده بود و لباسی را پوشیده بود که برای جشن آخرین سالگرد ازدواجش پوشیده بود. به رستورانی رفتیم که اگرچه شیک نبود اما بسیار خوب و راحت بود. مادرم طوری بازویم را گرفت که انگار بانوی اول بود. در طول شام، ما یک گفتگوی دلپذیر داشتیم، چیزی غیرعادی نبود، مگر اینکه به اتفاقات اخیر زندگی یکدیگر بپردازیم. آنقدر حرف زدیم که فیلم را از دست دادیم. وقتی بعداً به خانه او رسیدیم، او گفت: "من دوباره با شما بیرون می روم، اما به شرطی که اجازه دهید شما را دعوت کنم." من موافقت کردم. چند روز بعد مادرم بر اثر سکته قلبی درگذشت. آنقدر ناگهانی اتفاق افتاد که فرصت نکردم کاری برای او انجام دهم. مدتی بعد، یک پاکت با یک کپی رسید رستوران از همان جایی که من و مادر شام خورده بودیم، دریافت کردم. در یادداشت پیوستی آمده بود: "من این صورتحساب را از قبل پرداخت کردم. مطمئن نبودم که بتوانم آنجا باشم؛ اما، با این وجود، من برای دو بشقاب پرداخت کردم - یکی برای شما و دیگری برای همسرتان. شما هرگز نخواهید فهمید که چه چیزی آن شب برای من بود. پسرم دوستت دارم." در آن لحظه اهمیت گفتن به موقع "من تو را دوست دارم" و دادن زمانی که به عزیزانمان شایسته است را درک کردم. هیچ چیز در زندگی مهمتر از خانواده شما نیست. به آنها زمانی را بدهید که سزاوار آن هستند، زیرا این چیزها را نمی توان به زمانی «دیگر» موکول کرد.
سوال: از این قسمت می توان استنباط کرد که _ .
1. نویسنده از عدم ابراز محبت به مادرش پشیمان شد
2. نویسنده راضی بود برای مادرش کاری انجام دهد
3. مادر از پرداخت قبض از قبل خوشحال بود
4. مادر از دعوت پسرش برای صرف شام پشیمان شد