متن: من می خواهم داستانی در مورد عمویم تئو برای شما تعریف کنم. او مسن ترین عموی من است، مردی قد بلند، لاغر و موی خاکستری که فکرش همیشه به یادگیری است نه چیز دیگر. او ساکت، ملایم و غافل است و در مورد پول، تقریباً به اندازه یک کودک هوشیار است. خوب، او برای یک پست در دانشگاه کمفورد درخواست داد. پست بسیار خوبی بود و صدها نامزد برای آن درخواست داده بودند و از حدود پانزده نفر از جمله تئو خواسته شد تا با آنها مصاحبه شود. کمفورد یک شهر بسیار کوچک است. فقط یک هتل در آن وجود دارد و آنقدر پر بود که مجبور شدند بسیاری از نامزدها را دو نفر در یک اتاق بگذارند. تئو یکی از این افراد بود، و مردی که اتاق را با او تقسیم کرد، فردی بود به خود اعتماد به نفس به نام آدامز، که حدود بیست سال از تئو کوچکتر بود، با صدای بلند و خنده ای که در تمام هتل می توانستید بشنوید. اما او یک فرد باهوش بود و پست خوبی در کالج ایسکایوت، نارکور داشت. خوب، رئیس دانشکده که رئیس گروه دانشگاه بود و کمیته با همه کاندیداها مصاحبه کردند. و در نتیجه این مصاحبه تعداد نامزدها به دو نفر عمو تئو و آدامز کاهش یافت. کمیته نمی‌توانست تصمیم بگیرد که کدام یک از این دو را انتخاب کند، بنابراین تصمیم گرفتند پس از اینکه هر یک از کاندیداها یک سخنرانی عمومی در سالن سخنرانی کالج داشتند، انتخاب نهایی خود را انجام دهند. موضوعی که آنها باید در مورد آن صحبت می کردند "تمدن سومریان باستان" بود. و سخنرانی باید در سه روز انجام می شد. خب این سه روز عمو تئو هیچوقت از اتاقش بیرون نرفت. او روز و شب در آن سخنرانی کار می کرد، آن را می نوشت و حفظ می کرد، تقریباً بدون خوردن یا خوابیدن. به نظر می رسید آدامز اصلاً آمادگی لازم را نداشت. صدایش و خنده هایش را در جایی که انبوهی از مردم در اطرافش بود می شنید. او اواخر شب به اتاقش آمد، از عمو تئو پرسید که چگونه با سخنرانی اش پیش می رود، و سپس به او گفت که چگونه شب را با بریج نوازی یا در سالن موسیقی گذرانده است. مثل اسب خورد و مثل چوب خوابید. و عمو تئو سر جلسه سخنرانی او سر کار نشست. روز سخنرانی فرا رسید. همه به داخل سالن سخنرانی رفتند و تئو و آدامز روی سکو نشستند. و سپس، تئو در کمال وحشت متوجه شد که آن نسخه تایپی از سخنرانی او ناپدید شده است! رئیس دانشگاه گفت که با نامزدها به ترتیب حروف الفبا، ابتدا آدامز تماس خواهند گرفت. و ناامیدی در قلبش، تئو آدامز را تماشا کرد که با آرامش سخنرانی دزدیده شده را از جیب بیرون آورد و برای اساتیدی که برای شنیدن آن جمع شده بودند، خواند. و چقدر خوب خواندش! حتی عمو تئو هم مجبور بود اعتراف کند که خودش نمی‌توانست آن را به این شیوایی بخواند، و وقتی آدامز کار را تمام کرد، تشویق شدیدی شنیده شد. آدامز تعظیم کرد و لبخند زد و نشست. حالا نوبت تئو بود. اما او چه می توانست بکند؟ او هر آنچه را که می دانست در سخنرانی گذاشته بود. ذهنش آنقدر ناراحت بود که نمی‌توانست همان افکار را به شکل دیگری بیان کند. با چهره‌ای سوزان فقط می‌توانست سخنرانی‌ای را که آدامز آنقدر شیوا بیان کرده بود، کلمه به کلمه، با صدایی آهسته و کسل‌کننده تکرار کند. وقتی نشست به سختی تشویق شد. رئیس و کمیته برای تصمیم گیری در مورد کاندیدای موفق شرکت کردند، اما همه مطمئن بودند که تصمیم آنها چه خواهد بود. آدامز به طرف تئو خم شد و دستی به پشت او زد و با لبخند گفت: "سخت شانسی، پیرمرد، اما بالاخره فقط یکی از ما می توانست برنده شود." سپس رئیس و کمیته برگشتند، "آقایان"، رئیس دانشکده گفت: "نامزدی که ما انتخاب کرده ایم آقای هابدل است." عمو تئو برنده شده بود! حضار کاملاً غافلگیر شدند و رئیس دانشگاه ادامه داد: "فکر می‌کنم باید به شما بگویم که چگونه به این تصمیم رسیدیم. همه ما از یادگیری و سخنوری آقای آدامز پر از تحسین شدیم. من بسیار تحت تأثیر قرار گرفتم. اما یادتان هست، آقای آدامز سخنرانی خود را برای ما خواند، وقتی نوبت به آقای هابدل رسید، او آن سخنرانی را کلمه به کلمه از حافظه تکرار کرد، البته قبلاً نمی توانست یک خط از آن را ببیند. یک خاطره خوب برای این پست کاملا ضروری است؛ و آقای هابدل چه خاطره ای باید داشته باشد! به همین دلیل است که ما تصمیم گرفتیم که آقای هابدل دقیقاً همان مردی است که ما می خواهیم! عمو تئو، که آنقدر گیج و خوشحال بود که به سختی می دانست روی سرش ایستاده یا پاشنه پا. و در حالی که با تئو دست می داد گفت: "تبریک می گویم آقای هابدل! اما، هموطن عزیزم، وقتی در کارکنان ما هستید، باید بیشتر مراقب باشید و کاغذهای ارزشمند را دروغ نگذارید!"
سوال: کدام یک از موارد زیر عمو تئو را بهتر توصیف می کند؟
1. با اخلاق خوب
2. فروتن
3. کودکانه
4. اهل کتاب