متن: وقتی در مورد شروع آتی مدرسه صحبت می کردیم، ست چیزی جز هیجان ابراز نکرده بود. بنابراین وقتی «روز بزرگ» آفتابی و امیدوارکننده فرا رسید، او آماده بود. او با یک مدل موی باحال، کفش‌های ارزشمندش را پوشیده بود و برای عمل آماده بود. ده دقیقه قبل از رسیدن اتوبوس از من خواست او را سوار ماشینم کنم. از این که در لحظه آخر است گله کردم. من اول گفتم "نه". او دوباره به من التماس کرد و من در نهایت موافقت کردم. تو ماشین مخفیانه از آینه عقب بهش نگاه کردم . غمگین به نظر می رسید. "چی شده عزیزم؟" "من عصبی هستم. نمی دانم می توانم همه چیز را در کلاس اول یاد بگیرم یا نه. اگر نتوانم در کلاس توجه کنم چه می شود؟" دلم آب شد یادم آمد روز اول مدرسه عصبی بودم و فکر می کردم تنها دانش آموزی هستم که چنین احساسی داشتم. من یک بچه عصبی و پر از شک و تردید بودم. ست خیلی بهتر از من رفتار کرد. با هم وارد مدرسه اش شدیم. او به یاد آورد که کلاس جدیدش کجاست و معلمش را از مهمانی اجتماعی بستنی که روز قبل برگزار کرده بودند، شناخت. پشت میزش نشست و با چند نفر از همکلاسی هایش گپ زد. چندتا عکس ازشون گرفت (با دوربین گوشی چون نگذاشتم دوربین واقعی رو بیاره) و بعد با حالتی خیلی جدی گفت: "مامان، می تونی الان بری خونه، من خوب می شم. " و او هم همینطور بود.
سوال: می توان استنباط کرد که در نهایت ست احساس _ .
1. آرام
2. وحشت زده
3. جدی
4. نگران