متن: سردبیر محترم: در حالی که ترم جدید مدرسه شروع می شود، شاید بهتر باشد در مورد امتحانات تجدید نظر کنیم. در ماه ژوئیه، دو نویسنده (نامه‌ای به سردبیر) لغو امتحانات را ستایش کردند، زیرا معتقدند "تست‌ها کل داستان را بیان نمی‌کنند". من به عنوان معلمی که در چهار کشور کار کرده ام، این تجربه را داشته ام که دانش آموزی که نمرات خوبی کسب می کند، عموماً دانش آموز خوبی است و نمره نهایی دانش آموز در یک درس معمولاً معدل کار سال است. البته انتظاراتی وجود دارد، اما آنها فرکانس را ندارند که تصویری ناعادلانه از توانایی یک دانش آموز ارائه دهد. واقعیت ساده این است که کار کلاسی مناسب. مطالعات سخت امتحانی و نمرات خوب تقریباً شاخص های مطمئنی از عملکرد آینده دانش آموز هستند. برعکس، تقریباً به طور قطع، بی کفایتی است. هیچ جایگزین قابل قبولی برای رقابت کیفیت وجود ندارد. چگونه معلمان و مسئولان آینده می توانند تعیین کنند که دانش آموز چه چیزهایی را یاد گرفته و به یاد داشته است؟ آیا باید به سادگی نمره دانش آموز را برای آن بگیریم؟ هر مؤسسه‌ای که دانش‌آموزان را از آزمون‌های منصفانه و رسمی «رهایی» کند، اگر نادان نباشد، گمراه است و مطمئناً «فارغ التحصیلان» چنین مؤسساتی فاقد اعتماد خواهند بود، چه رسد به اینکه از دانشگاه‌های خارجی برای تحصیلات تکمیلی یا سایر رشته‌ها رد شوند. وقتی همه چیز گفته می‌شود و انجام می‌شود، احساس می‌کنم که ترس از شکست و ترس از مقایسه ناخوشایند با دیگران در انتهای اکثر صحبت‌های ممنوعیت امتحان قرار دارد. عالی و کیفیت از هیچ چیز نمی ترسد. برعکس، آنها به دنبال رقابت هستند و آرزوی رضایت از بهترین بودن را دارند.
سوال: اگر دانش آموزی از دانشگاهی فارغ التحصیل شود که نیازی به امتحان ندارد، _ .
1. باید ادامه تحصیل دهد
2. توسط موسسات خارجی پذیرفته نمی شود
3. ناتوان باشد
4. احساس شکست دارند