متن: گاهی اوقات، مهربانی پاسخی ساده در دنیای سخت و چالش برانگیز است. وقتی نوه من، اسکایلار، جوان بود، یک روز بیرون رفتیم و مسابقه ای داشتیم به نام "چه کسی می تواند بیشتر مردم را بخنداند؟" و امروز آن را ادامه می دهیم. هنگام خرید، در سوپرمارکت قدم می زدیم و متوجه شدیم که شخصی با سرش پایین در راهرو قدم می زند. اسکایلار به سمت او رفت و لبخند بزرگی به او زد. من او را تماشا کردم که در راهرو راه می رفت، برگشتم و دوباره به اسکایلار لبخند زدم یا شاید به شخص دیگری لبخند زدم. مهربانی زنجیره ای است که همه ما را به هم نزدیک می کند. هر عمل مهربانی یک اثر موجی دارد. در سال 2002، پدرم یک سری سکته مغزی و بیماری های دیگر داشت. پدرم سال‌ها بود که کارهای خوبی برای همه جور مردم انجام می‌داد، از نگهبان گذرگاه، پیشخدمت رستوران و مادر یکی از دوستان. همان روز در اداره پست برای سرایدار کلوچه درست کردم. وقتی کوکی ها را به او دادم در واقع کمی خجالت زده به نظر می رسید. "چرا لیندا؟" او درخواست کرد. "چون من از شما قدردانی می کنم!" من جواب دادم وقتی ساعت 6 صبح به اینجا می‌رسم و هوا هنوز تاریک است و کمی ترسناک است، می‌دانم که شما در داخل هستید و احساس امنیت می‌کنم. و وقتی برای اولین بار به اینجا نقل مکان کردم و صندوق پست من همیشه خالی بود، همیشه مرا تشویق می‌کردید. و شما همیشه این مکان را تمیز نگه دارید." آن روز عصر همسرش با من تماس گرفت و گفت که او غرق شده است. "هیچ کس حتی نام او را نمی داند، چه برسد به اینکه برای او شیرینی بپزد!" او گفت. (278 کلمه)
سوال: نگرش نویسنده به مسابقه در سوپرمارکت چگونه بود؟
1. مثبت
2. منفی
3. خنثی
4. کنجکاو