متن: وقتی 16 ساله بودم، پسری هدیه مهمی به من داد. این یک لبخند بود. اوایل پاییز سال اول تحصیلم در دبیرستان بود و مدرسه قدیمی من خیلی دور بود. در نتیجه هیچ کس نمی دانست من کی هستم. من خیلی تنها بودم و می ترسیدم با کسی دوست شوم. هر بار که صدای صحبت و خنده سایر دانش آموزان را می شنیدم، احساس می کردم قلبم شکست. من نمی توانستم در مورد کسی با مشکلاتم صحبت کنم. و من نمی خواستم پدر و مادرم نگران من باشند. سپس یک روز، همکلاسی هایم با خوشحالی با دوستانشان صحبت کردند، اما من طبق معمول با ناراحتی پشت میزم نشستم. در همین لحظه پسری وارد کلاس شد. من نمی دانستم او کیست. از کنارم گذشت و بعد برگشت. بدون هیچ حرفی، لبخندی به من نگاه کرد. ناگهان لمس چیزی روشن و دوستانه را احساس کردم. به من احساس شادی، سرزنده و گرمی می داد. آن لبخند زندگی من را تغییر داد. شروع کردم به صحبت با دانش آموزان دیگر و دوستانی پیدا کردم. روز به روز به همه کلاسم نزدیکتر می شدم. پسر با لبخند خوش شانس اکنون بهترین دوست من شده است. یک روز از او پرسیدم که چرا لبخند می زند، اما یادش نمی آمد که به من لبخند زده باشد! من معتقدم که دنیا همان چیزی است که شما فکر می کنید. اگر فکر می کنید تنهاست، ممکن است همیشه تنها باشید. پس به دنیا لبخند بزنید و او هم جواب خواهد داد.
سوال: او اکنون فکر می کند که احساس ناراحتی اش از کجا آمده است؟
1. از مدرسه قدیمی اش.
2. از پدر و مادرش
3. از خودش
4. از همکلاسی اش در مدرسه جدید