متن: اسم من جفری چاسر است. 16 آوریل 1386 بود و من در لندن در مسافرخانه ای در ساوتوارک بودم. فردا به همراه بیست و نه نفر دیگر به کانتربری، به زیارتگاه سنت توماس بکت می رفتم. قبل از اینکه بیشتر بگویم، می خواهم در مورد برخی از افرادی که با من هستند صحبت کنم. اول یک شوالیه بود، یک مرد خوب که خوب جنگید و کشورهای مختلف را می شناخت. او یک دوست واقعی برای همه بود و همیشه در مواقع نیاز به مردم کمک می کرد. لباس‌های او کهنه، تیره و کثیف از سال‌ها جنگ بود. سپس یک تاجر بود که کلاه گران قیمتی بر سر داشت. مردی که ثروتمندتر از آنچه بود به نظر می رسید، همیشه می گفت: "حالم خیلی خوب است." او که یک متفکر بسیار سریع بود، در مورد کشتی ها و دریا زیاد صحبت کرد و علاقه زیادی به تغییر پول از کشورهای مختلف نشان داد. بعد از تاجر یک فرانکلین با ریش سفید آمد. او از مردم دور و نزدیک خواست که او را در خانه ملاقات کنند، زیرا او به خوردن و آشامیدن و خوش گذرانی با دیگران علاقه داشت. او مرد مهمی بود، حق را از نادرست می شناخت و مردم به او گوش می دادند. زنی از حمام بود. صورتش باز و خوش قیافه بود، اما خوب نمی شنید. با لباس قرمزش، زنی درشت با لبخندی درشت و دندان های درشت بود و خیلی می خندید و راحت حرف می زد. او همه چیز را در مورد عشق می دانست. بنابراین، ما، هر 30 نفر، در مسافرخانه بودیم. صاحبخانه، مردی چاق قد بلند، بهترین شام لندن را برای ما آورد. او نیز فردا به سفر ما خواهد پیوست. بعد از اینکه غذا را تمام کردیم، صاحبخانه لبخندی زد و پیشنهاد داد: "فردا به کانتربری می رویم، و چهار روز دیگر از اینجا می گذرد. بیایید همه یک به یک داستانی را در جاده تعریف کنیم تا زمان سریعتر بگذرد. و به گوینده بهترین داستانی که می‌توانیم در مسافرخانه‌ام وقتی برگشتیم یک شام رایگان بدهیم. چه می‌گویی؟» همه با خوشحالی به او «بله» گفتیم. بعد این سوال برای ما این بود: _؟
سوال: کدام یک از افرادی که در متن توضیح داده شده است درست است؟
1. شوالیه همیشه لباس های بسیار گران قیمت می پوشید.
2. فرانکلین معمولاً وقت خود را صرف می کرد.
3. زن ناشنوا بود و عاشق رنگ قرمز بود.
4. تاجر آنقدر که به نظر می رسید ثروتمند نبود.