متن: وقتی دانش آموز دبیرستانی هستید، سه حرف کوچک به سرعت از زندگی بزرگتر می شوند: SAT. در شروع سال جوانی، متوجه شدم که محیط پر از رقابت است. با کمال تعجب، این فشار از جانب بزرگسالان نمی آمد. از دانش آموزان دیگر آمده است. همه در کلاس من دانشگاه روی مغز داشتند. همه ما معتقد بودیم که برای ورود به کالج مورد نظر خود، باید با خواب کمتر از دیگران پیشی بگیریم و از بقیه پیشی بگیریم، زیرا زمان خواب زمانی است که برای SAT مطالعه نمی کردید. به خودم اجازه دادم تحت فشار قرار بگیرم. شعار جدید من این بود که اگر در تک تک کلاس های سطح افتخار نبودم، به اندازه کافی کار نمی کردم. من بداخلاق بودم و نمی توانستم تمرکز کنم. من با دوستانم و مادرم صحبت نکردم و نمی توانستم بفهمم کی هستم. من اعتماد به نفس نداشتم که بدانم اشتیاق و مهارت های منحصر به فرد من چیزی است که باعث می شود در کالج ها متمایز شوم. آنجا بود که متوجه شدم: من نمره SAT من نیستم. تلاش برای پایبندی به آنچه فکر می‌کردم کالج‌ها می‌خواهند، چهره واقعی من را پنهان کند. تصمیم گرفتم به نقاط قوتم تکیه کنم و از فشار دیوانه کننده ای که به خودم وارد می کردم دور شوم. به جای اینکه خودم را مجبور به ورود به سطوح بالاتر ریاضی کنم، در کلاس تاریخ اضافی شرکت کردم. یاد گرفتم که چگونه کاری را که انجام می‌دهم دوست داشته باشم، نه آنچه را که فکر می‌کردم باید انجام دهم. من یاد گرفتم که به عنوان یک فرد بدرخشم، نه عضوی بی چهره از جمعیت. و متوجه شدم که این نه تنها برای خوشبختی من بهتر بود، بلکه باعث شد که در هنگام مطالعه مؤثرتر و کارآمدتر باشم. برای من فردیت به معنای داشتن اعتماد به نفس برای تصمیم گیری در مورد اینکه چه کسی هستم و چه کسی می خواهم باشم است، و یک عدد در یک صفحه هرگز آن را تغییر نخواهد داد. من بیشتر از همیشه به خودم مطمئنم و آمادگی بیشتری برای درخواست کالج دارم.
سوال: کدام عبارت ایده اصلی متن را بهتر بیان می کند؟
1. فشار بهترین ها را در شما به ارمغان می آورد.
2. شما با بهترین خود بودن برجسته خواهید شد.
3. خواه ناخواه همه چیز اتفاق می افتد.
4. زندگی فقط مربوط به زمان های تعیین کننده است.