متن: روزی زن جوانی بود که شغلش را دوست نداشت. هر روز وقتی از سر کار به خانه می آمد، به شوهرش می گفت که چقدر روزش وحشتناک بوده، کار چقدر خسته کننده بوده و رئیسش چقدر نامعقول بوده است. شوهرش به او گفت: «آن کار را رها کن. او گفت: "اوه، من انجام خواهم داد." "اما هنوز نه. من دوستان زیادی آنجا دارم که نمی توانم آنجا را ترک کنم." و بنابراین او در کار ناراضی ماند تا اینکه سالها به دهه ها تبدیل شد و فرزندانش صاحب فرزند شدند. نوه هایش به او گفتند: «آن کار را رها کن». او گفت: "اوه، من انجام خواهم داد." "اما هنوز نه. فقط هفت سال دیگر تا رسیدن به سی سال خدمت و بازنشستگی باقی مانده است. بنابراین هنوز نمی توانم." من این زن را می شناسم. و داستان او مرا به یاد سگی می اندازد که نیمه خواب در ایوان یک فروشگاه عمومی، زیر نور آفتاب ناله و ناله می کند. "چرا سگ شما اینطور رفتار می کند؟" مشتری از صاحب فروشگاه پرسید. مرد پاسخ داد: اوه. "او روی میخ دراز کشیده است." "خب، چرا او حرکت نمی کند؟" چون به اندازه کافی به او آسیب نمی رساند.» این برای مردم نیز صادق است. ما خودمان را متقاعد می کنیم که درد آنقدر بد نیست که بتوانیم محل کاری را که می شناسیم ترک کنیم. اما ما اشتباه می کنیم. _ درد کار ادامه دارد. برخی از دردهای کاری به عزت نفس ما آسیب می رساند، اشتیاق ما را می کشد یا رویاهای ما را از بین می برد. ویلبر رایت یک بار اظهار داشت: "ما به سختی می توانستیم صبر کنیم تا صبح از خواب بیدار شویم. من آن احساس هیجان انگیز را می شناسم که نسبت به چیزی که روی آن کار می کردم آنقدر اشتیاق دارم که نمی توانستم صبر کنم تا به سر کار برگردم. و افرادی که در حال برنده شدن هستند. کار کردن هم این نوع اشتیاق را می شناسد." آنها در مورد کار هیجان زده می شوند. آنها هدایا و استعدادهای منحصر به فرد خود را مشتاقانه ارائه می دهند. و وقتی همه چیز آنطور که گاهی اوقات تغییر می‌کند، اجازه نمی‌دهند که محیط عزت نفس، اشتیاق یا رویاهای آنها را تسخیر کند.
سوال: افرادی که با کارشان کنار می آیند _ .
1. باید هر روز زود بیدار شد
2. حاضر نیستند سر کار بروند
3. نیاز به هدایا و استعدادهای منحصر به فرد بیشتری دارد
4. احتمالاً با شرایط تغییر می کند