متن: یک صبح زمستانی بود، درست چند هفته قبل از کریسمس سال 2005. در حالی که بیشتر مردم ماشین های خود را گرم می کردند، ترور، شوهرم، مجبور شد برای دوچرخه سواری خود در چهار کیلومتری خانه تا محل کار، زود بیدار شود. به محض ورود، دوچرخه‌اش را بیرون از در پشتی پارک کرد. پس از 10 ساعت کار، او برگشت و متوجه شد دوچرخه اش از بین رفته است. دوچرخه، یک کونا 18 سرعت مشکی، تنها وسیله نقلیه ما بود. تروور از آن برای رسیدن به محل کار استفاده کرد و در هفته های 60 ساعته برای حمایت از خانواده جوانش وقت گذاشت. و از دوچرخه نیز برای تهیه غذا استفاده می شد و ما را از راه رفتن در مسافت های طولانی از محل زندگی خود نجات می داد. من خیلی ناراحت بودم که یک نفر دوچرخه ما را بدزدد که به روزنامه نوشتم و داستانمان را برای آنها تعریف کردم. مدت کوتاهی پس از آن، چند نفر در منطقه ما پیشنهاد کمک کردند. یک غریبه شگفت انگیز حتی یک دوچرخه خرید، سپس با شوهرم تماس گرفت تا آن را بردارد. یک بار دیگر شوهرم راهی برای رفت و آمد به کارش داشت. واقعاً باعث افتخار است که یک غریبه تمام تلاش خود را برای کسی که قبلاً ندیده است انجام دهد. مردم می گویند که لبخند را می توان از فردی به فرد دیگر منتقل کرد، اما اعمال محبت آمیز از جانب غریبه ها بیشتر است. این تجربه تأثیر گسترده‌ای در زندگی ما داشته است، زیرا باعث شده است که زیبایی کل بشریت را بیشتر باور کنیم. و این ما را تحت تأثیر قرار داده است که بیشتر حواسمان به راه هایی باشد که می توانیم با دیگران به اشتراک بگذاریم. مهم نیست چقدر بزرگ یا کوچک، یک عمل مهربانانه نشان می دهد که کسی اهمیت می دهد. و نتایج می تواند برای همیشه باقی بماند.
سوال: چرا دوچرخه برای این زوج مهم بود؟
1. از آن برای کار و زندگی روزمره استفاده می کردند.
2. این تنها دارایی آنها بود.
3. کونا 18 سرعت خوبی بود.
4. شغل آن مرد مسابقه دوچرخه سواری بود.