متن: یک قرار ویژه سال ها پیش من به وودلند هیلز نقل مکان کردم تا در بخش اورژانس یک بیمارستان کوچک کار کنم. هیچکس نمی خواست در شب کریسمس کار کند، بنابراین شیفت به من رسید. خانواده ام را بوسیدم و رفتم تا شب را در آنجا بگذرانم. بیمارستان. این یک کار ناسپاس بود. ساعت 9 شب، آمبولانس مردی 60 ساله را آورد که دچار حمله قلبی شده بود. صورتش رنگ پریده بود و ترسیده بود. تمام شب تمام تلاشم را کردم تا جانش را نجات دهم. صبح قبل از اینکه برای گذراندن کریسمس با خانواده ام بروم، به آنجا رفتم تا ببینم حالش چگونه است. هنوز هم سخت بود، اما او از شب زنده مانده بود و خواب بود. سال بعد دوباره وظیفه شب کریسمس را برعهده گرفتم. در ساعت 9 شب، منشی بخش به من گفت زوجی هستند که می خواهند با من صحبت کنند. وقتی به آنها نزدیک شدم، آن مرد خود را آقای لی معرفی کرد و گفت: "شما احتمالاً من را به یاد آور، اما شب کریسمس گذشته تو زندگی من را نجات دادی. بابت سالی که به من دادی ازت ممنونم." او و همسرش مرا در آغوش گرفتند و یک هدیه کوچک به من دادند و رفتند. سال بعد یک دکتر جدید به گروه ملحق شده بود، اما می‌خواستم ببینم آقا و خانم لی برمی‌گردند یا نه. این بار، داوطلب شیفت شدم. من حواسم به در بود. یک بار دیگر، دقیقا ساعت 9 شب. لی ها ظاهر شدند و بسته ای گرم بسته بندی شده حمل می کردند. این نوه جدید آنها بود. آقای لی، خانواده‌اش و من 13 شب کریسمس را با هم گذراندیم. در سال‌های بعد، همه کارکنان از ماجرا می‌دانستند و تلاش می‌کردند تا با او در اتاق استراحت وقت بگذارند، جایی که هر شب کریسمس را نیم ساعت می‌گذراندیم. سال گذشته که او را دیدم، او برایم هدیه آورد. بسته را با احتیاط باز کردم و یک زنگ کریستالی داخل آن یافتم. روی آن یک کلمه حک شده بود: دوستی. اکنون، خانواده، دوستانم و من آن زنگ را هر شب کریسمس به صدا در می آوریم. دقیقاً ساعت 9 شب و بهترین آرزوها را برای مردی که فراموش نمی کنیم، ارائه کنیم.
سوال: وقتی نویسنده صبح روز بعد بیمارستان را ترک کرد، آقای لی _ .
1. واقعا از دست او عصبانی بود
2. هنوز در خطر بود
3. آماده ترك بیمارستان شد
4. از سکته قلبی خود بهبود یافت