متن: در شانزده سالگی ران مکی ممکن بود در مدرسه بماند، اما آینده او را با هیجان فرا می خواند. از کلاس بیرون برو و به یک شغل برو.» گفت و رون اطاعت کرد. پدرش با حمایت از این تصمیم، جایی برای او در یک سوپرمارکت پیدا کرد. او گفت: «تو خوش شانسی، رون. برای هر پسری که شغلی دارد. این روزها، دوجین بدون وجود دارد." بنابراین رون با بیست پوند در هفته به دنیای کار ملحق شد. به مدت یک سال روزهای خود را با پر کردن قفسه ها از قوطی های غذا سپری می کرد. در پایان آن زمان او به روزهای مدرسه اش به عنوان یک دانشجو نگاه می کرد. زمان تنوع و رضایت. او به دنبال علاقه به کارش بود، با موفقیت کمی. یک روز خوب به جای رفتن به سر کار، رون سوار بر کامیونی که به سمت جنوب می رفت سوار شد. با نه پوند در جیب، یک قلب پر و یک با اشتیاق زیاد برای دریا، او تصمیم گرفت تا راهی بهتر برای خود بسازد. آن روز عصر، در بورنموث، در کافه ای که توسط مردی مسن و همسرش اداره می شد، ساندویچ و نوشیدنی خورد. قبل از اینکه ساندویچ را تمام کند، آن زن او را برای بقیه تابستان، با بیست پوند در هفته، یک اتاق در طبقه بالا و سه وعده غذایی در روز، به خدمت گرفته بود. در مواقع آرام رون مجبور بود حساب پیرمرد را در سوابق کسب و کار بررسی کند. در پایان فصل، او در ساحل ماند. او دوباره تعجب کرد که چقدر ساده است که یک نوزاد هفده ساله امرار معاش کند. او بیشتر در مغازه ها کار می کرد، اما یک بار به مدت سه هفته در هتل مشغول به کار شد. اواخر ماه اکتبر او توسط مدیر بیمار یک مغازه کفش فروشی به خدمت گرفته شد. ران به زودی خود را مسئول آنجا یافت. او تنها کسی بود که می توانست کتاب ها را نگه دارد.
سوال: رون توانست مغازه کفش فروشی را تصاحب کند زیرا
1. او با مدیر آنجا رابطه خوبی داشت
2. او می دانست که چگونه حساب کسب و کار را نگه دارد
3. او تجربه فروش کتاب را داشت
4. او جوان و قوی بود