متن: اوایل امسال به تورکانا در کنیا سفر کردم. من آنجا بودم تا از «سیستم غذایی خراب» عکس بگیرم. به عنوان یک بازدیدکننده ویژه، با آهنگ و رقص مورد استقبال قرار گرفتم. مردم محلی همیشه آواز می خواندند و می رقصیدند اما اکنون ترکانا ساکت است و چند سالی است که خاموش است. هیچ کس دیگر آواز نمی خواند یا نمی رقصد زیرا نه غذا دارد و نه چیزی برای جشن گرفتن. بسیاری از آنها با مقدار کمی ذرت در روز و آب که فقط هر دو روز یک بار می توانند به دست آورند، زنده می مانند. من تد لوکاپلو، کشاورز محلی را ملاقات کردم که تجربه یک خشکسالی شش ساله را توصیف کرد. تد قبلا 200 بز داشت، اما اکنون تنها هفت بز از او باقی مانده است. او به من گفت که این خشکسالی درس سختی به او داده است: نگهداری از حیوانات بسیار دشوار است. او روی حیوانات زندگی می کند. شیوه زندگی سنتی او اکنون به کلی از بین رفته است. بدون کمک غذایی که دریافت کردند، تد مطمئن است که از گرسنگی خواهند مرد زیرا هیچ راه دیگری برای تغذیه خود باقی نمانده است. متأسفانه، تقریباً در هر کشور در حال توسعه در سرتاسر جهان همین موضوع شنیده می شود. تقریباً یک میلیارد نفر هر شب گرسنه به رختخواب می روند. سیستم غذایی خراب است. در تورکانا، از سال 2005 به اندازه کافی باران نباریده است. آنها میزان بارندگی را نه در روزها یا هفته ها، بلکه در چند دقیقه اندازه گیری می کنند. روز به روز افراد بیشتری مجبور می شوند به کمک های غذایی تکیه کنند، اما افرادی مانند تد کمک غذایی نمی خواهند. آنها می خواهند کار کنند و کشورشان را توسعه دهند. این وظیفه ماست که شرایط را تغییر دهیم تا آنها بتوانند از خود حمایت کنند. اجتناب از خشکسالی غیرممکن است، اما قحطی ساخته دست بشر است، و اگر پول کافی برای ایجاد زیرساخت های اساسی برای مردم منطقه فراهم نشود، مطمئناً هزاران جان دیگر از دست خواهند رفت.
سوال: کدام یک از موارد زیر در مورد تده لوکاپلو درست نیست؟
1. او در کنیا کشاورز بود.
2. او هرگز کمک غذایی دریافت نکرده است.
3. شیوه زندگی سنتی او تغییر کرده است.
4. پس از خشکسالی پرورش حیوانات برای او سخت بود.