متن: کیتی یک سگ کوچک استرالیایی سیاه و قهوه ای است. سگ خاصی نیست. در حالی که بابا فقط با لحن صدایش می تواند من و خواهرم را بترسوند، من هرگز نشنیده ام که صدایش را در کیتی بلند کند. در واقع، یک نگاه از کیتی به قوطی بیسکویت کافی است تا پدرم را به پرواز درآورد تا برای او میان وعده بیاورم. هر وقت به رفتار ناعادلانه اعتراض می کنیم، بابا لبخند تاسف باری بر لب دارد. این که کیتی نزدیکترین پسری است که پدر تا به حال خواهد داشت، به یک شوخی خانوادگی قدیمی تبدیل شده است. سپس، پنج سال پیش، زمانی که پدر در عرض یک ماه دچار دو سکته مغزی شد، زندگی ما زیر و رو شد. برای چهار ماه طولانی، از نظر ذهنی پاسخگو نبود. مجبور شدیم به نوبت کنار تختش بایستیم تا از او محافظت کنیم. ما بعد از هر "تغییر" خسته می شدیم اما از اینکه او هنوز زنده بود سپاسگزار بودیم. با گذشت ماه‌ها، نمی‌توانستم مدام در مورد کیتی صحبت نکنم، اغلب به این امید که پدر بتواند نسبت به حرف‌های من آگاهی نشان دهد. سپس یک روز، بدون اینکه متوجه شوم، با صدای بلند گفتم: "آیا کیتی ببر است؟" بابا شروع به لبخند زدن کرد. این اولین نشانه ای بود که در چهار ماه گذشته نشان می داد که پدر از حرف های من آگاه بود. با دیدن این موضوع، تمام خانواده وزنه بزرگی را از روی شانه های ما برداشتند. در طول نه ماه آینده، پدر باید همه چیزهای اساسی را که ما بدیهی می دانیم یاد می گرفت. پدر، که قبل از همه این اتفاقات، مردی مستقل با حرفه ای موفق بود، به طور فزاینده ای آن را ناامید کننده می دید. تنها چیزی که لبخندی بر لبانش می آورد صحبت از کیتی بود. وقتی دست و پاهای پدر را ماساژ می دادیم تا از ضعیف شدن عضلاتش جلوگیری کنیم، همیشه می گفتم: "حالا تنها چیزی که نیاز دارید این است که کیتی به شما یک ماساژ "لیک لیک" بدهد! هر چند بار این کامنت را تکرار کردم، همه خانواده می خندیدند.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. سگی صاحبش را از خطر نجات می دهد.
2. یک سگ به خانواده کمک می کند تا دور هم جمع شوند.
3. سگ موضوع بحث خانواده می شود.
4. یک سگ باعث می شود پدرم که به شدت بیمار است لبخند بزند.