متن: بیایید با آن روبرو شویم: نوجوانان ساعت ها صرف پیامک کردن، معاشرت در فیس بوک و بازی های ویدیویی می کنند. و این باعث عصبانیت والدین آنها می شود. مطمئناً، خطرات واقعی در ارتباط با تمام این مدت زمان صفحه نمایش وجود دارد - همه چیز از زورگویی سایبری گرفته تا چاقی روی کاناپه. نه اینکه به رانندگی در حین ارسال پیامک اشاره کنیم، و فاصله توجه کوتاه‌تر. داگلاس جنتیل، که تأثیر رسانه ها بر کودکان را مطالعه می کند، می گوید پیامک، فیس بوک و بازی های ویدیویی به طور طبیعی بد نیستند. همچنین به طور طبیعی بهتر یا بدتر از تماشای تلویزیون نیستند، اگرچه خطرات مختلفی مانند آزار و اذیت سایبری را به دنبال دارند. اما تحقیقات نشان داده است که هر چه بچه‌ها زمان بیشتری را جلوی صفحه‌نمایش بگذرانند - چه تلویزیون باشد چه پیام‌رسانی فوری - عملکرد مدرسه آنها بدتر است. به ازای هر ساعتی که یک بچه بازی‌های ویدیویی انجام می‌دهد، ساعتی است که تکالیفش را انجام نمی‌دهد، نمی‌خواند، کاوش نمی‌کند یا خلق می‌کند.» او گفت. انجام شد، خوب، پس چی؟ این مطالعه همچنین نشان داد که هر چه بچه‌ها زمان بیشتری را با رسانه‌ها بگذرانند، نمرات و سطح رضایت شخصی آن‌ها پایین‌تر است. جنتیل گفت که تأثیر تماشای نمایشگر بر کار مدرسه را می‌توان با آنچه او «عوامل محافظتی» می‌خواند کاهش داد. این عوامل ممکن است خوب باشند. معلمان و مدرسه ای با عملکرد بالا، عشق به مطالعه، از خانواده ای آمده اند که تحصیلات در آن ارزشمند است." یکی از چیزهایی که والدین باید نگران آن باشند این است که وسایل الکترونیکی چگونه انجام چند کار را تشویق می کنند. "به عنوان بزرگسالان، سرعت پاسخ شما افزایش می یابد، شما سریعتر از روی شانه خود نگاه می کنید و متوجه صداها یا نورهای کمی می شوید. با این حال این چیزی نیست که بچه ها هنگام رسیدن به کلاس به آن نیاز دارند. اسکن کردن برای دیدن اینکه پیام بعدی چه زمانی می آید ممکن است نباشد. برای بچه‌ها خوب باشید. هر چه حواس‌پرتی بیشتر باشد، عملکردتان بدتر است.» وادار کردن بچه‌ها به خاموش کردن تلفن‌ها، آی‌پادها برای اینکه به آنها اجازه دهند روی تکالیف خود تمرکز کنند، مبارزه‌ای است که ارزش آن را دارد.
سوال: جنتیل با گفتن "یک عامل خطر کوچک" به _
1. عشق به خواندن
2. ارزش گذاری برای آموزش
3. زمان صفحه نمایش
4. معلمان خوب