متن: به عنوان یک پسر جوان، گاهی اوقات با پدرم در جاده های روستایی سفر می کردم. او آسیاب‌بر روستایی بود و شنبه‌ها از من می‌خواست که با او بروم. رانندگی در حومه شهر همیشه یک ماجراجویی بود: حیواناتی برای دیدن، مردمی برای بازدید و کوکی های شکلاتی وجود داشت، اگر می دانستید کجا توقف کنید، و پدر این کار را انجام داد. در بهار، پدر جعبه‌هایی پر از جوجه‌های بچه تحویل داد، و وقتی یک پسر بچه بود، خیلی لذت بخش بود که انگشتت را از یکی از سوراخ‌های جعبه‌ها بچسبانی و بگذاری بچه‌های پرنده به انگشتانت نوک بزنند. در آخرین روز کاری پدر، او تا عصر تمام طول کشید تا دورهای کاری خود را کامل کند، زیرا حداقل یک عضو از هر خانواده در صندوق پستی خود منتظر بودند تا از او برای دوستی و سالها خدمتش تشکر کنند. "دویست و نوزده صندوق پستی در مسیر من." او می گفت، "و یک داستان برای هر کدام." یکی از خانم ها صندوق پستی نداشت، بنابراین پدر هر روز نامه را برای او می برد، زیرا او تقریباً نابینا بود. وقتی داخل شد، نامه‌های او را خواند و به او کمک کرد تا قبض‌هایش را بپردازد. صندوق پست گاهی اوقات برای چیزهایی غیر از پست استفاده می شد. یک یادداشت در صندوق پستی خوانده شد. «نات، این تخم‌مرغ‌ها را نزد ماریان ببرید؛ او در حال پختن کیک است و تخم‌مرغ ندارد.» صندوق‌های پست ممکن است در برف دفن شوند، یا شکسته باشند، یا روی داماد خوابیده باشند. در روزهای سرد، پدر ممکن است یکی از مشتریانش را بیابد که با یک فنجان شکلات داغ منتظر اوست. یک جوان نامه می نوشت اما مهر نداشت، بنابراین چند دکمه روی پاکت در صندوق پست گذاشت. پدر پول تمبرها را داد. یک تاجر مقدار زیادی پول نقد را در صندوق پستی خود می گذاشت تا پدر به بانک ببرد. یک بار این مبلغ به 832000 رسید. ده سال پیش، وقتی به مناسبت غم انگیز مرگ پدر به زادگاهم بازگشتم، صندوق های پستی که در راه بود مرا به یاد برخی از داستان های او انداخت. فکر می کردم همه آنها را می شناسم، اما اینطور نبود. همانطور که به سمت خانه حرکت کردم، متوجه دو تیر چراغ، یکی در هر طرف خیابان شدم. وقتی پدرم در اطراف بود، آن میله‌ها جعبه‌های چوبی را حدود چهار فوت از زمین نگه می‌داشتند. یک جعبه به رنگ سبز و دیگری قرمز رنگ شده بود و هر کدام دارای یک سوراخ باریک دراز در بالا با حروف سفید بود: بابا نوئل، قطب شمال. سال‌ها بود که بچه‌ها از آن سوراخ‌ها نامه‌ها را به بابانوئل می‌ریختند. من یک پیچ به سمت مسافر انجام دادم و با ماشین از کنار اداره پست و از طریق ریل راه آهن به سمت خانه ما رفتم. من و مامان پشت میز آشپزخانه نشسته بودیم که صدای پا را شنیدم. آنجا، دم در، فرانک تاونسند، رئیس پست و دوست بزرگ پدر برای سال‌ها ایستاده بود. پس همه پشت میز نشستیم و شروع کردیم به قصه گفتن. در یک لحظه فرانک با چشمان اشک آلود به من نگاه کرد. "این کریسمس در مورد نامه ها چه کنیم؟" او درخواست کرد. "نامه ها؟" "فکر می کنم شما هرگز نمی دانستید. ""میدونستی چی؟" "یادته، وقتی بچه بودی و نامه هایت رو به بابانوئل در اون جعبه های سبز و قرمز خیابان اصلی میذاشتی؟" این پدرت بود که هر سال به همه آن نامه ها پاسخ می داد. "من فقط با چشمان اشک در آنجا نشستم. تصور اینکه پدر پشت میز قدیمی در زیرزمین ما نشسته باشد و آن نامه ها را بخواند و به هر کدام پاسخ دهد برایم سخت نبود. از آن زمان با چندین نفر از افرادی که نامه های کریسمس دریافت کرده اند صحبت کرده ام. در دوران کودکی خود، و آنها به من گفتند که چقدر از اینکه بابانوئل اطلاعات زیادی در مورد خانه و خانواده آنها داشته است، شگفت زده شده اند.
سوال: از این قطعه می توان استنباط کرد که نویسنده به سفرهای خود با پدر ما _ .
1. فرصت های عالی برای کمک به افراد دیگر
2. مناسبت های شاد برای بازی با جوجه های بچه
3. تجربه هیجان انگیز* با سرگرمی زیاد
4. فرصت های خوبی برای لذت بردن از کوکی های شکلاتی