متن: وقتی 12 ساله بودم، در یک مزرعه لبنی کار نیمه وقت پیدا کردم و گاو دوشیدم. روزی دو بار 65 گاو می دوشیدیم. یک روز از پدرم شکایت کردم که باید بروم آن گاوها را شیر بدهم و گفتم خسته کننده است. گفت میدونی پسر کار کردن نعمته. به مردانی نگاه کردم که بیشتر کار کرده بودند. احساس می‌کردم چیز بسیار مهمی به من گفته شده بود، اما سال‌ها طول کشید تا آن را غرق کرد. در آن زمان، رفتن به کالج یک امتیاز نادر بود. پدرم به من گفت اگر چیزی را برای مطالعه انتخاب کنم که دوست داشته باشم، همیشه مشتاق کارم هستم. اما او همچنین اضافه کرد، حتی داشتن شغلی که از آن متنفر هستید بهتر از نداشتن شغل است. من می خواستم کشاورز شوم، اما برای کمک به پرداخت هزینه های کالج به یک برنامه نظامی پیوستم. و آنچه که به عنوان یک تعهد در قبال ارتش آغاز شد، تبدیل به روشی از زندگی شد که من 37 سال به آن اختصاص داده بودم. در اواخر دهه 1980، هنگام بازدید از بنگلادش، زنی را دیدم که نوزادش را بر پشت داشت و با چکش آجرها را می شکست. از یکی از افسران محلی پرسیدم که چرا از دستگاهی برای آسان‌تر کردن کار استفاده نمی‌کنند. او به من گفت دستگاهی آن خانم را بیکار می کند. و به همان اندازه که شغل آن زن بد بود، برای زنده نگه داشتن یک خانواده کوچک کافی بود. مرا به یاد حرف پدرم انداخت: کار کردن نعمت است. پس از دیدن افراد زیادی مانند آن زن در بنگلادش، به این باور رسیدم که افراد بدون شغل آزاد نیستند. آنها قربانی جنایت، سلامت ضعیف و افسردگی هستند. افرادی که شغل دارند می توانند خانه داشته باشند، بچه های خود را به مدرسه بفرستند، احساس غرور کنند، به خیر جامعه کمک کنند و حتی به دیگران کمک کنند. وقتی بتوانیم کار کنیم، آزاد هستیم. ما با سعادتیم.
سوال: بهترین عنوان متن کدام می تواند باشد؟
1. الهام از یک زن
2. راه انتخابی من برای زندگی
3. چرا باید کار کنم
4. کار کردن یک نعمت است