متن: اغلب اتفاق می افتد که تعدادی از متقاضیان با شرایط و تجربه تقریباً یکسان همگی برای یک موقعیت درخواست می کنند. در زمینه تحصیلی، مهارت‌های خاص و تجربه کاری آن‌ها، نمی‌توان بین نیم دوجین نامزد انتخاب کرد. پس کارفرما چگونه انتخاب می کند؟ معمولا بر اساس مصاحبه. بحث های زیادی در مورد مصاحبه به عنوان یک روش انتخاب وجود دارد. استدلال اصلی علیه آن این است که نتیجه آن یک تصمیم کاملاً ذهنی است. در اغلب موارد، کارفرمایان بهترین نامزد را انتخاب نمی کنند، بلکه کسی را انتخاب می کنند که اولین تاثیر خوبی بر آنها بگذارد. البته برخی از کارفرمایان در پاسخ به این استدلال می گویند که آنها در مصاحبه با کارکنان آنقدر باتجربه شده اند که می توانند ارزیابی درستی از عملکرد احتمالی هر نامزد انجام دهند. طرفداران مصاحبه اصرار دارند که روشی که به خوبی ساختار یافته است در ارزیابی توانایی یک نامزد معتبر است، که تضمینی ضروری برای شغل آینده است. آنها همچنین استدلال می کنند که یک کارفرما نه تنها به توانایی یک نامزد، بلکه به تناسب شخصیت او برای موقعیت کاری خاص اهمیت می دهد. به عنوان مثال، بسیاری از کارفرمایان، تا زمانی که منشی شخصیتی خوشایند داشته باشد، ناکارآمدی های گاه به گاه منشی خود را نادیده می گیرند. شاید هدف واقعی مصاحبه ارزیابی جنبه های قابل ارزیابی هر نامزد نیست، بلکه حدس زدن چیزهای ناملموس تر (، ) مانند شخصیت، شخصیت و توانایی اجتماعی باشد. امروزه، مصاحبه همچنان بخش کلیدی کل فرآیند انتخاب است، اگرچه کارفرمایان مختلف استانداردهای متفاوتی برای شایستگی دارند. به طور کلی، کاندیداهایی که به خوبی مصاحبه می کنند، اعتماد به نفس دارند، اما هرگز لاف نمی زنند. مستقیم و صریح در پرسش و پاسخ آنها؛ شاد و دوستانه، اما هرگز بیش از حد آشنا. و صمیمانه مشتاق و خوشبین. کاندیداهایی که بد مصاحبه می کنند تمایل دارند در دو انتهای طیف (،) رفتار انسانی قرار بگیرند. آنها یا بسیار خجالتی هستند یا بیش از حد اعتماد به نفس دارند. آنها یا کمبود اشتیاق و یا افراط در آن را نشان می دهند. آنها یا خیلی کم حرف می زنند یا هرگز دست از صحبت نمی کشند. آنها یا بیش از حد مودب هستند یا بی ادبانه.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به مصاحبه به عنوان روش انتخاب چیست؟
1. حمایت کننده
2. منفی
3. هدف، واقعگرایانه
4. بی دغدغه