متن: این یک داستان واقعی است که چگونه ماشین من در آب گیر کرد و چگونه یک غریبه در بدترین طوفان باران به من کمک کرد. یکشنبه گذشته، وقتی از خواب بیدار شدم، آسمان خاکستری بود. گزارش هواشناسی می گوید باران می آید، اما من فقط به خاطر باران نتوانستم در خانه بمانم. حدود ساعت 8 صبح وقت دکتر داشتم. آن موقع باران نمی بارید. ساعت 9:00 از مطب دکتر خارج شدم تا با ماشین به محل کار بروم و باران شدیدی می بارید. من فقط باید حدود 5-6 مایل در یک جاده اصلی بروم تا به مدرسه ای نزدیک بروم، جایی که می توانستم تا پایان باران در آنجا بمانم. متاسفانه جاده جلوی مدرسه آبگرفته بود و ماشینم وسط ایستاد. "چه کسی قرار است مرا نجات دهد؟" تعجب کردم. موتور رو خاموش کردم و فلاشرهامو روشن کردم . من با 911 تماس گرفتم. آنها مفید نبودند. به شوهرم زنگ زدم با اینکه نمیتونست بیاد کمکم کنه. من هم به کلانتری خیلی نزدیک بودم. اما من هرگز حتی یک ماشین پلیس را ندیدم. تصمیم گرفتم از ماشین پیاده شوم، چون هنوز می بارید. بهترین تصمیم آن روز من پوشیدن چکمه های بارانی بود. چترم را برداشتم و سریع پیاده شدم و از خیابان به سمت یک پناهگاه دویدم. طولی نکشید که یک کامیون یدک کش از کنار خیابان عبور کرد. راننده با مهربانی به من کمک کرد. در آن لحظه، واقعاً نیاز داشتم که ماشین به سرعت بیرون بیاید، بنابراین به غریبه اعتماد کردم. ماشینم را کشید و به خانه رساند. بعد از اینکه ماشین مرا پیاده کرد، به من کمک کرد تا موتور را چک کنم. وی گفت: موتور به احتمال زیاد آبگرفته بود اما خوشبختانه آب داخل خودرو نبود. با اینکه سالها می گذرد، هنوز آن روز طوفانی و غریبه خونگرم را به وضوح به یاد دارم.
سوال: وقتی نویسنده بلند شد هوا چطور بود؟
1. بارانی.
2. ابری.
3. بادی.
4. آفتابی.