متن: ورزش نه تنها از نظر جسمی چالش برانگیز است، بلکه می تواند از نظر ذهنی نیز چالش برانگیز باشد. انتقاد مربیان (مربیان)، والدین و سایر هم تیمی ها و همچنین فشار برای بردن می تواند باعث ایجاد اضطراب یا استرس بیش از حد برای ورزشکاران جوان شود. استرس می تواند جسمی، عاطفی یا روانی باشد و تحقیقات نشان داده است که می تواند منجر به فرسودگی شغلی شود. فرسودگی شغلی به عنوان کنار گذاشتن یا ترک فعالیتی توصیف شده است که زمانی لذت بخش بوده است. سال‌های اولیه رشد، سال‌های حیاتی برای یادگیری درباره خود هستند. محیط ورزشی جایی است که تجربیات ارزشمندی می تواند در آن اتفاق بیفتد. به عنوان مثال، ورزشکاران جوان می توانند یاد بگیرند که چگونه با دیگران همکاری کنند، دوست پیدا کنند و مهارت های اجتماعی دیگری را کسب کنند که در طول زندگی آنها مورد استفاده قرار می گیرد. مربیان و والدین باید همیشه آگاه باشند که بازخورد آنها به جوانان می تواند تأثیر زیادی بر فرزندان آنها بگذارد. نوجوانان ممکن است انتقادات والدین و مربیان خود را به دل بگیرند و نقصی در خود پیدا کنند. مربیان و والدین نیز باید مراقب باشند (مراقب باشند) که شرکت در ورزش جوانان به کار کودکان تبدیل نشود. نتیجه بازی نباید مهمتر از فرآیند یادگیری ورزش و سایر درس های زندگی باشد. در فضای ورزش جوانان امروز، ورزشکاران جوان ممکن است به جای لذت بردن از خود و ورزش بیشتر نگران این باشند که چه کسی برنده خواهد شد. پس از یک بازی، بسیاری از والدین و مربیان بر روی نتیجه تمرکز می‌کنند (به آن توجه بیشتری داشته باشند) و از عملکرد جوانان ایراد می‌گیرند. با وجود نتیجه، باید تقویت مثبت ارائه شود. تحقیقات نشان می دهد که تقویت مثبت انگیزه ایجاد می کند و تأثیر بیشتری بر یادگیری نسبت به انتقاد دارد. باز هم، انتقاد می تواند سطوح بالایی از استرس (فشار) ایجاد کند که می تواند منجر به فرسودگی شغلی شود.
سوال: هدف نویسنده از نگارش قطعه این است
1. برای متقاعد کردن کودکان خردسال که نگران انتقاد نباشند
2. تاکید بر اهمیت تقویت مثبت برای کودکان
3. برای بحث در مورد مهارت مقابله با انتقاد با تشویق
4. آموزش به ورزشکاران جوان چگونه از فرسودگی شغلی جلوگیری کنند