متن: سال گذشته، من یک سفر گشت و گذار به واشنگتن دی سی داشتم. صدایی را شنیدم که می‌گفت: می‌توانی کمکم کنی؟ وقتی برگشتم زن نابینای سالخورده ای را دیدم که دستش را دراز کرده بود. بلافاصله تمام پول خردم را بیرون آوردم و بدون اینکه حتی نگاهش کنم روی دستش گذاشتم. اما زن نابینا لبخندی زد و گفت: من پول شما را نمی‌خواهم، فقط برای پیدا کردن اداره پست به کمک نیاز دارم. در یک لحظه متوجه شدم چه کرده ام. من با تعصب رفتار کردم - من شخص دیگری را صرفاً به خاطر آنچه تصور می کردم باید باشد قضاوت کردم. از چیزی که در خودم می دیدم متنفر بودم. چیزی که در مورد خودم فراموش کرده بودم این بود که من یک مهاجر هستم. من هندوراس را ترک کردم و در 15 سالگی وارد آمریکا شدم. زندگی جدیدم را با دو چمدان شروع کردم، برادر و خواهرم. در طول سال‌ها، من یک دربان، صندوقدار و راننده پیتزا در میان بسیاری از مشاغل ساده بودم و در نهایت مهندس شبکه شدم. در زندگی خودم تعصب را تجربه کرده ام. زمانی را به یاد می‌آورم که در سن 17 سالگی، زمانی که پسر شاغل بودم، از پدری شنیدم که به پسر کوچکش می‌گفت که اگر در مدرسه خوب درس نخواند، عاقبت مثل من خواهد شد. اما اکنون، با زندگی در سبک زندگی طبقه متوسط آمریکایی ام، فراموش کردن گذشته ام، فراموش کردن اینکه کی هستم، کجا بوده ام و فراموش کردن جایی که می خواهم بروم بسیار آسان است. آن زن نابینا در خیابان مرا از کوری درمان کرد. او اعتقاد من به فروتنی را به من یادآوری کرد. اتفاقا من به آن خانم در اداره پست کمک کردم. امیدوارم از او به خاطر درس ارزشمندش تشکر کنم.
سوال: نویسنده چگونه به زن نابینا پول داد؟
1. به روشی متواضعانه.
2. به روشی مودبانه
3. به شکلی بی حوصله
4. به شکلی دردناک