متن: نسل‌هایی از کودکان با خواندن مخفیانه کتاب‌های مصور بزرگ شدند و از دید والدین و معلمانی که آن‌ها را اتلاف وقت و خطری برای ذهن‌های جوان می‌دانستند پنهان شدند. کمیک ها اکنون در مدرسه اعتبار جدیدی پیدا می کنند. این به لطف برنامه‌ای است که به طور فزاینده‌ای محبوب و خلاقانه است، که اغلب با هدف خوانندگانی که در حال مبارزه هستند، کودکان را تشویق می‌کند تا کتاب‌های کمیک را طرح‌ریزی کنند، بنویسند و بکشند، و در بسیاری موارد از مضامین زندگی خودشان استفاده می‌کنند. پروژه کمیک بوک در سال 2001 توسط مایکل بیتز در مدرسه ابتدایی در کوئینز آغاز شد. از زمان ایجاد آن، این برنامه، که عمدتاً بعد از مدرسه انجام می شود، به بیش از 850 مدرسه در سراسر کشور گسترش یافته است. شوق زیادی در میان نوجوانان به باشگاه‌های کتاب‌های مصور و مانگا، گونه‌ای از کمیک‌های بسیار محبوب ژاپنی، به این کتاب تحمیل شده است. نکته این نیست که یک کتاب طنز را روی میز کودک نیندازید و بگویید «این را بخوان». در عوض، کارگاه‌ها به گروه‌هایی از دانش‌آموزان این فرصت را می‌دهند تا با هم روی داستان‌ها و شخصیت‌هایی کار کنند که سپس آنها را اصلاح کرده، منتشر کرده و با دیگران در جوامع خود به اشتراک بگذارند. معلمان آموزش نوشتن و دستور زبان را با مطالبی که دانش آموزان کاملاً روی آنها سرمایه گذاری می کنند آسان تر می کنند. و معلوم می شود که کتاب های کمیک مزایای داخلی دیگری نیز دارند. به نظر می رسد جفت شدن خطوط داستانی بصری و نوشتاری که آنها بر آن تکیه می کنند به ویژه برای خوانندگانی که دچار مشکل هستند مفید باشد. هیچ‌کس پیشنهاد نمی‌کند که کتاب‌های کمیک جای کتاب‌های سنتی یا درس‌های استاندارد خواندن و انشا را بگیرند. آموزگارانی که زمانی کمیک ها را بی اختیار کنار می گذاشتند، یاد می گیرند که از سبکی استفاده کنند که به وضوح در ذهن جوانان تأثیرگذار است. آنها از آنچه کار می کند استفاده می کنند.
سوال: کدام یک از موارد زیر احتمالاً بهترین عنوان متن است؟
1. کتاب های کمیک ژاپنی.
2. کتاب های کمیک در کلاس درس.
3. خواندن موثر
4. یک شوق فعلی.