متن: او 6 ساله بود که برای اولین بار او را در ساحل نزدیک محل زندگیم دیدم. او اصرار داشت که با من صحبت کند. او گفت: "من دارم می سازم." "من این را می بینم. چیست؟" بدون توجه پرسیدم "اوه، من نمی دانم، من فقط احساس شن را دوست دارم." به نظرم خوب است و کفش هایم را در آوردم. ماسه‌پری از کنارش سر خورد. "مامانم می گوید ماسه زارها می آیند تا ما را شاد کنند." با خودم زمزمه کردم: «خداحافظ شادی» و برگشتم تا راه بروم. من افسرده بودم؛ زندگی من کاملاً از تعادل خارج شده بود. "اسمت چیه؟" او تسلیم نمی شد. جواب دادم: رابرت. "وندی مال منه... من 6 سالمه. چرا اینقدر ساکتی؟" برگشتم سمتش و داد زدم:چون مامانم فوت کرد! او به آرامی گفت: "اوه، پس این روز بدی است." گفتم: بله، و دیروز و پریروز و - اوه، برو! "آن صدمه دیده بود؟" او پرسید. "آیا چه درد داشت؟" از دستش، از خودم ناراحت بودم. "وقتی او مرد؟" "البته درد داشت!" با عصبانیت جواب دادم، سوءتفاهم. یک ماه بعد، وقتی من به ساحل رفتم، او آنجا نبود. با احساس گناه، شرمسار به کلبه رفتم و در را زدم. زن جوانی جواب داد. گفتم: سلام. "من رابرت پترسون هستم. امروز دلم برای دختر کوچکت تنگ شده بود و به این فکر کردم که او کجاست." وندی هفته پیش مرد، آقای پیترسون. او سرطان خون داشت. شاید به شما نگفته است. مجبور شدم نفس بکشم و چیزی نگفتم. او گفت: "او در اینجا خیلی بهتر به نظر می رسید و روزهای خوشی را سپری می کرد. اما در چند هفته گذشته، او به سرعت کاهش یافت... او چیزی را برای شما گذاشت... اگر می توانستم آن را پیدا کنم." «می‌توانی لحظه‌ای صبر کنی تا من نگاه کنم؟» این یک نقاشی با رنگ روشن بود: یک ساحل زرد، یک دریای آبی و یک پرنده قهوه‌ای. بازوها. "خیلی متاسفم" بارها و بارها زمزمه کردم و با هم گریه کردیم. اما بعد به عکس ماسه زار نگاه کردیم و به آرامی هر دو شروع کردیم به لبخند زدن و یاد درسی که وندی برایمان گذاشته بود. وقتی زندگی غمگین به نظر می رسد، شادی را می توان در کوچکترین چیزها پیدا کرد.
سوال: مرد از دختر بچه چه آموخت؟
1. مرگ چیزی برای ترسیدن نیست.
2. دوستی نقش مهمی در زندگی دارد.
3. زندگی کردن خود نوعی خوشبختی است.
4. انسان باید از هر روز زندگی خود لذت ببرد.