متن: داستان مردی است که در تصادفی پاها و دست چپ خود را از دست داده است. بعد از تصادف فقط یک انگشت و شست روی دست راستش باقی ماند. او مردی باهوش، خلاق و تحصیل کرده بود. او در سفر به دور دنیا تجربیات زیادی به دست آورده بود، بنابراین پس از تصادفش بسیار افسرده شد. می ترسید که بقیه عمرش را با رنج بگذراند و دیگر نتواند زندگی خود را معنادار بگذراند. سپس متوجه شد که هنوز عملکرد جزئی دست راستش را دارد و می تواند بنویسد حتی اگر کار بسیار دشواری باشد. فکری به ذهنش خطور کرد. "چرا برای سایر افرادی که نیاز به تشویق دارند نامه ننویسید؟" او در مورد ارسال نامه به زندانیان به وزارت زندان نامه نوشت. وزیر زندان پاسخ داد: نامه نگاری به زندانیان قابل قبول است اما به نامه های شما پاسخ داده نمی شود. مرد پر از هیجان، می دانست که می تواند نامه هایش را بنویسد. او شروع به ارسال پیام های یک طرفه از عشق، امید، قدرت و تشویق خدا کرد. او هفته‌ای دو بار می‌نوشت و قدرت و توانایی‌اش را تا حد امکان آزمایش می‌کرد. او قلب و روح خود را در سخنانش ریخت و تجربه، شوخ طبعی، خوش بینی و ایمان خود را به اشتراک گذاشت. نوشتن آن نامه ها دشوار بود، به خصوص بدون امید به پاسخ. یک روز نامه ای از وزارت زندان دریافت کرد. این یادداشت کوتاهی از افسری بود که نامه های زندان را زیر نظر داشت و بررسی می کرد. نامه نوشته بود: "لطفاً روی بهترین کاغذی که می توانید بنویسید. نامه های شما از سلولی به سلول دیگر منتقل می شود تا اینکه به معنای واقعی کلمه تکه تکه شود!" مهم نیست که زندگی چه شرایطی دارد، همه ما تجربیات، توانایی ها و استعدادهای خدادادی منحصر به فردی داریم. ما می‌توانیم راه‌هایی برای دسترسی به دیگرانی که به شدت به پیام‌های تشویق و قدرت نیاز دارند، کشف کنیم.
سوال: بهترین عنوان برای پاساژ چه می تواند باشد؟
1. داستان هایی در مورد یک فرد شوخ طبع
2. محبوبیت ویژه نامه ها
3. ویژه نامه های تشویقی
4. رابطه نویسندگان و زندانیان