متن: مقاله‌ای که اخیراً در مجله علمی Nature منتشر شده است، یک جنبه مهم، اما تاکنون کمی از تکامل انسان قدردانی شده است. در این مقاله، پروفسور دنیس برامبل و دانیل لیبرمن پیشنهاد می‌کنند که توانایی دویدن عامل تعیین‌کننده‌ای در رشد گونه ما بوده است. به گفته این دو دانشمند، انسان دارای تعدادی ویژگی تشریحی است که آنها را به طور شگفت انگیزی دونده های خوبی می کند. برامبل، استاد زیست‌شناسی در دانشگاه یوتا، می‌گوید: «ما بسیار مطمئن هستیم که انتخاب قوی برای دویدن، که به قیمت توانایی تاریخی زندگی در درختان تمام شد، در پیدایش شکل بدن انسان مدرن مفید بوده است. تفکر سنتی تا به امروز این بوده است که فرم بدن انسان امروزی در نتیجه توانایی راه رفتن به وجود آمده است و دویدن صرفاً محصول جانبی راه رفتن است. علاوه بر این، انسان ها معمولاً در مقایسه با حیواناتی مانند سگ، اسب یا بز کوهی به عنوان دونده های ضعیف در نظر گرفته می شوند. با این حال، این تنها زمانی صادق است که دویدن سریع در مسافت های کوتاه را در نظر بگیریم. حتی ورزشکار المپیکی به سختی می تواند به سرعت یک اسب بدود و فقط برای پانزده ثانیه یا بیشتر می تواند حداکثر سرعت را حفظ کند. از سوی دیگر، اسب‌ها و آنتلوپ‌ها می‌توانند برای چند دقیقه با حداکثر سرعت بدوند و به وضوح از این نظر بهتر از ما پیشی می‌گیرند. اما وقتی صحبت از دویدن در مسافت های طولانی می شود، انسان ها به طرز شگفت انگیزی خوب عمل می کنند. آنها می توانند سرعت ثابتی را برای مایل ها حفظ کنند و سرعت کلی آنها به طور مطلوب با اسب ها یا سگ ها مقایسه می شود. برامبل و لیبرمن بیست و شش ویژگی تشریحی یافت شده در انسان را بررسی کردند. یکی از جالب ترین آنها رباط نوکال است. وقتی می دویم، این رباط است که مانع از تکان خوردن سر ما به جلو و عقب یا از این طرف به طرف دیگر می شود. بنابراین، ما قادریم با سرهای ثابت بالا بدویم. رباط نوکال در هیچ یک از نخستی‌های بازمانده دیگر یافت نمی‌شود، هرچند که فسیل‌ها نشان می‌دهند که هومو ارکتوس، گونه‌ای از انسان‌های اولیه که درست راه می‌رفت، مانند ما، نیز چنین داشته است. سپس تاندون آشیل ما در پشت پاهای ما وجود دارد که ربطی به راه رفتن ندارد. هنگامی که می دویم، این تاندون ها مانند فنرها عمل می کنند و به ما کمک می کنند به جلو رانده شوند. علاوه بر این، ما شانه‌های کم و پهنی داریم که تقریباً از جمجمه (قسمت استخوانی سر) جدا شده‌اند، سازگاری آناتومیک دیگری که به ما امکان می‌دهد کارآمدتر بدویم. اما چه مزیت تکاملی از دوندگان خوب مسافت طولانی بدست می آید؟ یک فرض این است که این توانایی ممکن است به انسان های اولیه اجازه دهد تا غذا را به طور مؤثرتری بدست آورند. به نظر می رسد آنچه این ویژگی ها و حقایق فسیلی به ما می گویند این است که دویدن به منظور رقابت اجداد مستقیم ما با سایر گوشتخواران (حیواناتی که گوشت می خورند) برای دسترسی به پروتئین مورد نیاز برای رشد مغزهای بزرگی که امروزه از آن لذت می بریم، تکامل یافته است. لیبرمن می گوید.
سوال: به نظر می رسد که رباط نوکال _ .
1. ما را قادر می سازد با سرهای ثابت بدویم
2. فقط در پستانداران مدرن یافت می شود
3. از بالا نگه داشتن سر جلوگیری می کند
4. ویژگی منحصر به فرد گوشتخواران است