متن: برخی افراد وقتی به آینده فکر می کنند بدبین هستند. آنها می گویند که صد سال بعد، ما بیشتر منابع زمین را مصرف کرده ایم. آنقدر دریاهایمان را کثیف کرده ایم که نتوانیم از آنها ماهی بخوریم. آنقدر مردم در جهان خواهند بود که مجبور خواهیم شد از تمام روستاها برای مسکن استفاده کنیم. هیچ زمین کشاورزی باقی نخواهد ماند. دیگران تصور متفاوتی در مورد آینده دارند. از نظر آنها شهر آینده یک ساختمان بزرگ هرمی شکل خواهد بود که بر سطح دریا شناور خواهد بود. حدود 5000 خانواده در آنجا زندگی خواهند کرد و همچنین مدارس و مغازه ها در آن وجود خواهد داشت. صد سال دیگر مردم نیازی به استفاده از روغن نخواهند داشت. آنها خانه های خود را با نیروی خورشید گرم می کنند. به فضا فکر کن شاید ایستگاهی در ماه برپا شود. مردم می توانند به عنوان توریست از ماه دیدن کنند. حتی ممکن است تعطیلات خود را در فضا بگذرانند و از سیاره ای به سیاره دیگر سفر کنند. چه عکس جالبی! بسیاری از مردم به آینده فکر نمی کنند. آنها می گویند: "من اهمیتی نمی دهم. من میمیرم." اما وظیفه ما این است که مراقب باشیم زیرا دنیای صد ساله پس از آنها دنیای فرزندان ما و فرزندان آنها خواهد بود.
سوال: با نگاه خوش بینانه مردم در آینده کجا زندگی خواهند کرد؟
1. در ماه
2. روی دریا
3. در اهرام
4. در سیارات دیگر