متن: وقتی از پنجره به بیرون نگاه می کردم، پسرم درختی را دید که شاخه هایش به شدت به جلو و عقب می چرخیدند. "چگونه درخت شاخه هایش را اینطور حرکت می دهد؟" او درخواست کرد. بدون اینکه از روی صندلی بلند شوم و از روی کتابم به بالا نگاه نکنم، شروع کردم به جواب دادن: "درخت شاخه ها را تکان نمی دهد، پسر. باد است..." اما قبل از اینکه کلمات بیرون بروند، من خودم. در عوض از روی صندلی بلند شدم و به سمت پنجره حرکت کردم تا به پسرم بپیوندم. به درخت نگاه کردم. از داخل اتاقمان، از پشت پنجره، نه باد را حس می کردم و نه می شنیدم. در عوض درختی را دیدم که شاخه‌هایش بی‌صدا در حال حرکت بود و با خودم فکر کردم، از داخل این اتاق، چگونه می‌توانم مطمئن باشم که شاخه‌ها به‌دلیل باد حرکت می‌کنند نه به خواست خود درخت؟ همان‌طور که با پسرم ایستاده بودم و درخت را تماشا می‌کردم، از حرکت شاخه‌ها، برق زدن برگ‌ها متاثر شدم. ذهنم ساکت شد و کمتر مطمئن شدم که چه چیزی باعث حرکت شاخه ها شده است. آیا این باد بود، یا این یک حرکت بیانی و مستقل درخت بود؟ به پسرم گفتم: منظورت را می فهمم. "حرکت درخت بسیار زیباست." "فکر می کنی درخت در حال رقصیدن است؟" از پسرم پرسید. "چرا باید رقصید؟" من پرسیدم. او گفت: "شاید خوشحال است زیرا خورشید می درخشد." گفتم: «شاید. او افزود: «یا چون بهار است و دیگر سرد نیست». گفتم: «شاید. همانطور که با هم به تماشای درخت ادامه دادیم، من نیز از رقص درخت قدردانی کردم. من از حرکت و تاب خوردن شاخه ها لذت بردم، با دیدن نکات ظریفی که قبلاً متوجه آنها نشده بودم. به نظر می‌رسید که این حرکت ریتمی دارد، ابتدا قوی و نیرومند، سپس سبک و ملایم، سپس شدیدتر، گاهی اوقات تقریباً خشن. "آیا درختان زنده هستند؟" پسرم پرسید "بله، آنها زنده اند، چرا می پرسی؟" او پاسخ داد: "چون این درخت شاد به نظر می رسد." "آیا درخت می تواند شاد یا غمگین باشد؟" "منظورت چیه؟" من پرسیدم. او گفت: «در زمستان درختان غمگین به نظر می رسند. "شاخه های آنها آویزان است و سرد و تنها به نظر می رسند. اما اکنون با وجود برگ های روی درخت و نور خورشید و پرواز پرندگان، خوشحال به نظر می رسد."
سوال: نظر شما در مورد پسر چیست؟
1. شیطون
2. تخیلی.
3. باهوش.
4. احمقانه