متن: البته نوبل ها اصل هستند. آلفرد نوبل، مردی که مواد منفجره مرگبار را اختراع کرد، تصمیم گرفت با تمام پولی که به دست آورده تلاش کند و کاری خوب انجام دهد و به افرادی که در ادبیات، علم، اقتصاد و --- شاید مهمتر از همه--- صلح پیشرفت کردند، جوایزی داد. همه جوایز به اندازه نوبل نجیب نیستند. حتی با وجود اینکه اکثر کشورها سیستمی برای شناسایی، تجلیل و پاداش دادن به افرادی دارند که کارهای خوبی در کشورشان انجام داده اند، اکنون صدها جایزه و مراسم جایزه برای همه نوع کار وجود دارد. اسکار احتمالاً مشهورترین اسکار است - زمانی برای صنعت فیلم (بیشتر) آمریکا که به خود بگوید چقدر خوب است و فرصتی سالانه برای بسیاری از ستاره‌های بزرگ تا به یکدیگر جوایز اهدا کنند و سخنرانی‌های اشک‌آلود داشته باشند. و همچنین گلدن گلوب نیز وجود دارد، ظاهراً برای همین کار. اما این فقط فیلم نیست --- گرمی، بریتانیا، جایزه مرکوری و MTV برای موسیقی نیز وجود دارد. در بریتانیا، نویسنده‌ای که برنده جایزه بوکر می‌شود، می‌تواند انتظار داشته باشد که رمان دشوار و ادبی خود را در فهرست پرفروش‌ها ببیند و برای محبوبیت با رمز داوینچی رقابت کند. جایزه ترنر جایزه ای برای هنرمندان معاصر بریتانیایی است --- هر ساله با دادن پول زیادی به هنرمندانی که کارهایی مانند نمایش تختخواب خود، قرار دادن حیوانات در جعبه های شیشه ای یا --- امسال --- ساختن سوله باغ جوایز فقط برای هنر وجود ندارد. اکنون جوایزی برای شخصیت ورزشی سال، بهترین فوتبالیست سال اروپا و بهترین فوتبالیست جهان وجود دارد. این بسیار عجیب به نظر می رسد --- گاهی اوقات جوایز می تواند برای قدردانی از افرادی که لایق آن هستند یا برای کمک به افرادی که پول زیادی به دست نمی آورند بدون نگرانی در مورد مسائل مالی کار خود را ادامه دهند خوب باشد، اما بازیکنان حرفه ای فوتبال این روزها مطمئناً پول نقد کم نیست! بسیاری از شهرهای کوچک و جوامع در سراسر جهان نیز مراسم جوایز خاص خود را دارند، برای نویسندگان یا هنرمندان محلی، یا فقط برای افرادی که از دبیرستان فارغ التحصیل شده اند یا مدرک دانشگاهی گرفته اند. حتی شورای بریتانیا جوایز خود را برای «نوآوری در آموزش زبان انگلیسی» دارد. چرا این همه جوایز و مراسم اخیرا ظاهر شده است؟ شکسپیر هرگز جایزه ای نبرد، لئوناردو داوینک یا آدام اسمیت یا چارلز دیکنز هم هرگز جایزه نگرفتند. با این حال، می توان گفت که در گذشته، دانشمندان و هنرمندان می توانستند برنده شوند - از افراد ثروتمند - یک پادشاه یا یک ارباب به هنرمندان یا دانشمندان پول می داد تا از آنها بخواهد کاخ های خود را نقاشی کنند یا به آنها کمک کند تا راه های جدیدی را توسعه دهند. پول درآوردن. با تغییر در سیستم های اجتماعی در سراسر جهان، این دیگر اتفاق نمی افتد. بسیاری از تحقیقات علمی نه توسط دولت و نه توسط شرکت های خصوصی تامین می شود. شاید مراسم اهدای جوایز تازه ترین چهره این روند باشد. با این حال، چیزی بیشتر از آن وجود دارد. وقتی فیلمی برنده جایزه اسکار می شود، افراد زیادی می روند و آن را می بینند یا DVD را می خرند. وقتی نویسنده ای برنده جایزه نوبل می شود، افراد بیشتری کتاب هایشان را می خرند. هنگامی که یک گروه جوایز MTV را دریافت می کند، این مراسم توسط صدها هزار نفر در سراسر جهان دیده می شود. نتیجه؟ این گروه رکوردهای بیشتری را می فروشد. اکثر مراسم جوایز در حال حاضر توسط سازمان ها یا شرکت های بزرگ حمایت می شود. این بدان معناست که نه تنها کسی که برنده جایزه می‌شود، بلکه حامیان مالی نیز سود می‌برند. به عنوان مثال، جوایز MTV برای تبلیغ نه تنها موسیقی، بلکه خود MTV نیز عالی هستند! در ظاهر، به نظر می رسد که این یک وضعیت "برنده-برد" است که همه خوشحال هستند، اما اجازه دهید از شما یک سوال بپرسم --- فکر می کنید تبلیغات و بازاریابی در اینجا چقدر برنده هستند و چقدر به رسمیت شناخته شده است. دستاورد اتفاق می افتد؟
سوال: در پایان متن، نویسنده نگرانی در مورد اینکه آیا _ .
1. مردم واقعاً به خاطر کاری که انجام داده اند، اعتبار می گیرند.
2. مردم از کمک به کشورهای خود خوشحال هستند.
3. دادن این همه جوایز ارزشمند است.
4. جوایز زیادی اهدا خواهد شد