متن: وقتی به نمره روی کاغذ ریاضیم نگاه کردم فکم تقریباً روی زمین افتاد: یک "65" بزرگ با جوهر قرمز روشن. من قبلاً چنین نمره وحشتناکی دریافت نکرده بودم. آنقدر شرمنده بودم که بعد از ظهر وقتی به خانه رسیدم به پدرم دروغ گفتم. بهش گفتم 85 گرفتم و تا آخر ماه گزارش نمیاد. بابا لبخند زد. دختر او هرگز در مورد نمره خود دروغ نمی گفت، بنابراین او در تأخیر غیرعادی گزارش من شک نکرد. یک ماه بعد، پدر به طور اتفاقی دوباره از من در مورد گزارش سر میز شام پرسید. مستقیم به چشمانم نگاه کرد و جواب خواست. در حالی که چاره ای نداشتم، به او گفتم که در فینال ریاضی فقط 65 نمره گرفته ام. دروغ گفته بودم چون نمی خواستم ناامیدش کنم. یک لحظه فقط به من نگاه کرد. گفتن را به آن سکوت ترجیح می دادم. در نهایت، بابا با صدایی دردناک گفت: "تو قبلاً با دروغت مرا ناامید کردی. من از نمره ریاضی شما ناامید نیستم. این چیز مهمی نیست - هیچ کس نمی تواند همیشه کامل باشد. اما من بسیار هستم. از شما ناامید شده‌ام. اگر نمی‌توانید با پدرتان صادق باشید، با چه کسی می‌توانید صادق باشید؟ رسیدن به نمره بهتر بسیار آسان‌تر از ایجاد دوباره اعتماد دیگران به شما است." حرف بابا به دلم نشست. نمی‌توانستم خودم را ببخشم که احساساتش را جریحه‌دار کرده‌ام. گزارشی را که هفته ها پنهان کرده بودم را بیرون آوردم و به او دادم و صمیمانه عذرخواهی کردم. من متوجه شدم که صداقت من نه تنها برای من، بلکه برای اطرافیانم که واقعاً به سلامتی من اهمیت می دهند مهم است. در یکی از نمایشنامه های شکسپیر، شخصیتی می گوید: "هیچ میراثی به اندازه صداقت نیست." بعد از بحرانی که بین من و بابا پیش آمد، شروع به درک آن کلمات کردم.
سوال: . هدف مقاله این است که به ما بگوید که _ .
1. ممکن است گاهی اوقات بی صداقتی کارساز باشد، اما بهایی دارد
2. گاهی اوقات یک دروغ می تواند کار را آسان تر کند
3. ما باید سخت درس بخوانیم تا والدین خود را خوشحال کنیم
4. ما باید این واقعیت را بپذیریم که کامل نیستیم