متن: همه بدنه‌های آبی به وضوح زنده نیستند که اقیانوس اطلس، یک توده آبی S شکل که 33 میلیون مایل مربع را پوشش می‌دهد. اقیانوس اطلس، به یک معنا، جایگزین مدیترانه به عنوان دریای داخلی تمدن غرب شده است. برخلاف دریاهای داخلی واقعی که به طرز عجیبی ساکن به نظر می رسند، اقیانوس اطلس سرشار از سرزندگی اقیانوسی است. شاید تعجب آور نباشد که سرزندگی آن توسط شاعران کهن بسیار نوشته شده است. "طوفان در دریا"، شعر کوتاهی که در حدود سال 700 سروده شده است، به طور کلی به عنوان یکی از اولین نمایش های هنری بشر از اقیانوس اطلس در نظر گرفته می شود. وقتی باد از سمت غرب می‌وزد، همه امواجی که نمی‌توانند به سمت شرق آرام بگیرند، باید بر جایی رعد و برق بزنند که درخت درخشان خورشید در سینه اقیانوس ریشه دارد. همانطور که شعر نشان می دهد، اقیانوس اطلس هرگز مرده و کسل کننده نیست. اقیانوسی است که به طور چشمگیر و بی پایان در حرکت است. همه نوع سر و صدا ایجاد می کند - برای همیشه رعد و برق، می جوشد، تصادف می کند، و سوت می کشد. تصور اینکه اقیانوس اطلس تلاش می کند نفس بکشد آسان است - شاید نه چندان قابل توجه در وسط اقیانوس، اما در جایی که به خشکی می رسد، آب های آن در یک ساحل شنی بالا و پایین می روند. تقریباً تنفس ثابت یک موجود زنده را تقلید می کند. از وجودها نیز پر شده است: مقادیر غیرقابل تصوری از موجودات کوچک و بزرگ، در اعماق آن به نوعی هماهنگی اقیانوسی در هم می آمیزند و به آب ها احساس تپش قلب می دهند، نوعی سرزندگی زیر اقیانوسی. و روانشناسی دارد. دارای شخصیت هایی است: گاهی صلح آمیز و دلپذیر، در موارد نادر خشن و وحشی. همیشه قوی و چشمگیر است.
سوال: هدف از استفاده از شعر «طوفان در دریا» در قطعه چیست؟
1. برای توصیف حرکت امواج.
2. برای نشان دادن قدرت طوفان.
3. برای نشان دادن قدرت اقیانوس.
4. برای اثبات وسعت دریا.