متن: مادربزرگ من که همه ما او را دایه صدا می‌کردیم، یک مهاجر ایتالیایی محکم و نسل اول بود. او در طول جنگ جهانی اول در حالی که تنها 8 سال داشت به همراه خانواده خود با یک کشتی کوچک به این کشور آمد. در طول سفر، او از دریاهای طوفانی، غذای کم و حمله یک قایق زیرین آلمانی جان سالم به در برد. پس از رسیدن به اینجا، خانواده بزرگ او سخت تلاش کردند تا زندگی جدیدی در آمریکا بسازند. آنها هرگز پول زیادی نداشتند اما در عشق ثروتمند بودند. یک روز که حدوداً 5 یا 6 ساله بودم، پدر و مادر و برادرانم به مسافرت رفتند. آخر هفته فقط من و دایه در خانه بودیم. دایه خیلی خوشحال به نظر می رسید که به تنهایی از من مراقبت می کند. او صبح همان روز صبحانه مخصوصی برایم درست کرد. با این حال، تنها کاری که می‌توانستم بکنم این بود که شکایت کنم که چطور غذا درست نمی‌شد. دایه آرام بشقاب را گذاشت و به اتاق نشیمن رفت. یک دقیقه بعد دنبالش رفتم و دیدم اشک در چشمانش حلقه زده است. این اولین باری بود که گریه مادربزرگ قوی و مغرورم را می دیدم و عامل آن من بودم. به سمت دایه رفتم، روی دامان او رفتم و برای اولین بار در عمر کوتاهم کار دیگری انجام دادم. بدون اینکه بهم بگویند عذرخواهی کردم و از دایه خواستم مرا ببخشد. او لبخندی زد، سرم را مالید و به من گفت که من پسر خوبی هستم، با اینکه آن موقع احساس نمی کردم پسر خوبی هستم. آن خاطره درست مثل عشق دایه ام برای همیشه در قلب من خواهد ماند. هم نشانه قدرت و هم خردمندی است. طلب بخشش به ما کمک می کند تا یاد بگیریم، رشد کنیم و عشق بورزیم.
سوال: پسر به دایه شکایت کرد که غذا _ .
1. آن طور که مادرش پخته نشده بود
2. کمی دیرتر از همیشه سرو شد
3. به شکل خاصی تهیه شد
4. فقط به سلیقه والدینش بود