متن: من بومی بنگلادش هستم، کشوری در جنوب شرقی آسیا، در کنار هند. در پاییز 1986 به دانشگاه ایالتی وینونا (ایالات متحده آمریکا) آمدم و در سال 1989 به سنت کلود منتقل شدم. در طول ترم اول تحصیلی ام در وینونا، هم اتاقی به نام مایک. روز بعد از ورودم، او از من پرسید که آیا می خواهم پاپ داشته باشم. در خانه ما از نوشیدنی های گازدار به عنوان نوشیدنی های سرد یاد می کنیم. بنابراین، وقتی از من خواست پاپ بخورم، فکر کردم منظورش پاپ کورن است. خیلی مؤدبانه گفتم: نه، ممنون، گرسنه نیستم. چهره‌اش گیج‌آلود بود، چهره‌ای که من حداقل تا یک هفته متوجه نشدم تا اینکه کسی به من اشاره کرد که پاپ به معنای نوشابه است و ربطی به ذرت ندارد. وقتی صحبت از پاپ شد، اولین شبی که در دانشگاه ایالتی وینونا بودم، دانشجویان بنگلادشی مرا به رستورانی به نام پاپا جان بردند. من غذای خود را سفارش دادم و در نهایت یک پپسی خواستم. پیشخدمت یک قوطی آلومینیومی به من داد. اکنون، در خانه ما فقط نوشیدنی های پاپ بطری می کنیم، و تنها زمانی که در معرض قوطی قرار گرفتم، در هواپیما بود. با این حال، آن قوطی‌ها کمی متفاوت بودند، زیرا می‌توان آن را با کشیدن زبانه باز کرد. تصور کنید خجالت من را در حالی که سعی کردم از همان تکنیک در رستوران استفاده کنم. بدیهی است که زبانه وقتی با آن مبارزه می‌کردم جدا نمی‌شد. قوطی، و من پاپ را روی میز ریختم. دانش‌آموزان بنگلادشی من و چند نفر دیگر در میزهای نزدیک از این موضوع خنده‌ای گرفتند. در نهایت، یکی از آنها به من نشان داد که چگونه از آن دستگاه استفاده کنم. غذاهای بنگلادشی مطمئناً تندتر و معمولاً تندتر از غذاهای غربی است. هر وقت در مورد آشپزی صحبت می کردیم این را به دوستان آمریکایی ام منتقل کردم. خب، پاییز گذشته، من در اورونو، مینه سوتا، در خانه دوستم استیو هاک بودم. او به مادرش گفته بود. تمام این داستان های ترسناک در مورد اینکه من چقدر غذای "گرم" را دوست داشتم. بنابراین، وقتی زمان صبحانه یکشنبه فرا رسید، متوجه شدم که چگونه مادر استیو تصمیم گرفته اشتهای من را باز کند. او مقداری انچیلادا تند پخته بود و یک عدد 16 تایی کامل استفاده کرده بود. قوطی اونس فلفل هالاپینو. صحبت کردن در مورد داغ - این چیز سوزش بود. پدر استیو گفت، در حالی که من بشقاب های آن را جلوی آنها قورت می دادم، خانواده هاک مشغول ریختن شیر، آب یا آب سرد در گلویشان بودند تا سوزش را خنک کنند. بعد از این، من به یک چوب پنبه بزرگ نیاز دارم تا سوراخ شکمم را ببندد.» پس گفت، برای یک لحظه کمک کرد. ما در بنگلادش برف نداریم، بنابراین اولین برخورد من با برف در اواخر سال 1986 در وینونا بود. یک روز صبح از خوابگاهم بیرون آمدم و برف بارید! مثل بارانی از پرهای کوچک سفید به نظر می رسید. سعی کردم آنها را بگیرم، اما آنها تقریباً فوراً آب می شدند - خیلی سبک، خیلی نرم و خیلی سفید. در محوطه دانشگاه قدم زدم و هوا به سختی سرد بود. همه چیز آرام تر و نرم تر به نظر می رسید. اگر روزی به بهشت بروم و فرصتی برای داشتن پنجره ای با منظره داشته باشم، احتمالاً این یکی از صحنه هایی است که دوست دارم ببینم. در پنج سال گذشته، مینه سوتا خانه من دور از خانه بوده است. در این مدت من سهم خود را از خنده ها، اشک ها، دستاوردها و ناامیدی ها داشته ام. اما با نگاهی به گذشته، امروز می توانم بگویم که اگر مجبور بودم دوباره این کار را انجام دهم، چیزی را تغییر نمی دادم.
سوال: طبق این متن، زندگی نویسنده در مینه سوتا باید _ .
1. حوصله سر بر
2. دشوار
3. تلخ-شیرین
4. بشاش