متن: اخیراً برای ناهار با یک دانشجوی سابق جین آشنا شدم. او یکی از دانش آموزان کلاس ششم من بود. قبل از اینکه او از آنجا دور شود، از من خواسته شده بود که به عنوان فردی که محرک بوده صحبت کنم. من صحبت کردم و به جمعیتی که جمع شده بودند گفتم که او برای من برکت و دلگرمی بود. او بچه ای بود که از خانواده ای با مشکلاتی آمده بود. وقتی بالاخره همدیگر را دیدیم، او به من گفت که چیزی که باعث شد معلم مورد علاقه من باشد، سخنرانی ای بود که هر سال انجام می دادم. به دانش‌آموزانم می‌گویم که وقتی هر روز صبح از خواب بیدار می‌شوند و به مدرسه می‌آیند، بیشتر از زمانی که با والدین خود می‌گذرانند با من می‌گذرانند. آنها ممکن است در یک خانه باشند، اما این بدان معنا نیست که با آنها وقت می گذرانند. به آنها گفتم که کار من این است که به آنها آموزش دهم، دلداری بدهم، تشویقشان کنم و در صورت نیاز آنها را تنبیه کنم. با این حال، مهمترین کار من این بود که آنها را دوست داشته باشم تا بتوانند همه افکار دیگر را کنار بگذارند و برای یادگیری آماده شوند. در کلاسم بازنده ای ندارم. بنابراین آنها باید من را مادرشان دور از خانه بدانند. هنگام ناهار، جین از او پرسید که آیا می تواند این افتخار را داشته باشد که مرا "مامان" خطاب کند، زیرا در طول سال ها _ او گفت که از دوستان بسیاری شنیده است و این چیزی است که همه آنها در مورد من به یاد دارند که من نه تنها معلم آنها بودم، بلکه آنها بودم. مامان؛ کسی که آنها را دلداری دهد، راهنمایی کند و به آنها بیاموزد.
سوال: مهمترین شغل نویسنده چیست؟
1. برای آموزش دانش آموزان.
2. برای آرامش دانش آموزان
3. برای تشویق دانش آموزان
4. برای دوست داشتن دانش آموزان