متن: در دهه 1980 در کندریا ویدیالایا در بامبولیم، گوا بودم. در روز بازرسی یک سال، یک افسر و تیمش از شورای آموزش می آمدند تا ببینند مدرسه ما چگونه اداره می شود. طبق معمول معلمان از ما خواستند که آماده باشیم. در پایان روز، خانم سوشیلا تیاجی، معلم هندی ما، وارد شد و به ما گفت که بازرس آمده است و بی سر و صدا کلاس را از در پشتی زیر نظر گرفته است. یک _ تذکر هم گذاشته بود! این برای ما ناراحت کننده بود. آیا اکنون ما به خاطر شکست معلمانمان مجازات می شویم؟ هیچ پاسخی از سوی خانم تیاجی وجود نداشت. در عوض کلمه هندی «دخ» را روی تخته سیاه نوشت. و سپس او کاری کرد که من هرگز معلمی را در تمام زندگی مدرسه ام ندیده بودم. او عذرخواهی کرد. او گفت: «متاسفم که چیز اشتباهی به شما یاد دادم. "من نقاط بین حروف "دو" و "خ" را از دست دادم. بازرس این را در اتاق کارکنان به من گفت. امیدوارم در آینده این اشتباه را مرتکب نشوید." آن اعتراف تأثیر بسزایی روی من داشت. اگر معلم ما می تواند وقتی اشتباه می کند از ما ببخشد، چرا من نتوانم؟ این واقعه به من کمک کرد که از شر دو رذیله مشترک خلاص شوم: نفس و بی صداقتی. بیست و سه سال گذشت. باید به معلمم می‌گفتم که آن درس برای من چه معنایی دارد. من اخیراً خانم سوشیلا تیاجی را با استفاده از اینترنت پیدا کردم و با همسرم به ملاقات او رفتم. وقتی داستان من را شنید که چگونه عذرخواهی کوچک چند دهه ای او مرا برای همیشه متحول کرده بود، لبخند زد. او گفت: "معلم بودن سخت است. اما هر چند وقت یک بار، وقتی یک دانش آموز قدیمی می آید و به ما می گوید که ما کاری را درست انجام داده ایم، همه چیز را جبران می کند."
سوال: سخنان نویسنده در حین بازدید باعث شد خانم تیاجی احساس کند _ .
1. گناهکار
2. راضی
3. غافلگیر شدن
4. خجالت زده