متن: بعد از اینکه به مرکز شهر رسیدم، شروع کردم به این احساس که ممکن است برای یک خارجی راحت باشد که با بزرگی پکن کنار بیاید. با اعتماد به نفس فزاینده، تصمیم گرفتم با مترو به هتل بروم و متوجه نشدم که شبکه تا این حد پیش نمی رود. تحت تأثیر تمیزی ایستگاه، بلیط خریدم و سوار اولین قطاری شدم که آمد. بعد از چند دقیقه به انگلیسی از مرد جوانی که کنارم نشسته بود پرسیدم که نزدیک‌ترین نقطه به هتل دوستی کجا باید پیاده شوم. با پوشیدن یک کت و شلوار تجاری و کراوات هوشمند، او مطمئناً انگلیسی صحبت می کند، اینطور نیست؟ متأسفانه او نتوانست مرا درک کند اما بسیار دوستانه به نظر می رسید. کارت اتاق را با تمام اطلاعات هتل دوستی به حروف چینی به او نشان دادم. او به آن نگاه کرد و سپس چشمانش به سرعت به نقشه مترو کالسکه رفت. بعد سه انگشت دست راستش را بالا آورد. در استرالیا، بالا بردن انگشت به سمت کسی معمولاً خوب نیست، اما این مرد لبخند نمی زد. در ایستگاه بعدی دو انگشت به من نشان داد. اکنون در استرالیا، این واقعاً بی ادبانه است، اما من این پیام را دریافت کردم. وقتی در ایستگاه سوم توقف کردیم، او فقط به در اشاره نکرد، بلکه بلند شد، مرا از قطار بیرون آورد و به بالای پله‌ها و به خیابان هدایت کرد. بعد یک تاکسی را متوقف کرد و به راننده گفت من را کجا ببر. همه اینها از جانب مردی بود که نمی توانست به زبان من صحبت کند و من نمی توانستم به زبان او صحبت کنم. من الان لال بودم، به خصوص وقتی که او پیشنهاد پول من را رد کرد. از اینکه حتی فکر می کردم او یک انعام می پذیرد، کمی خجالت کشیدم. این تجربه به وضوح نشان داد که باید به سرعت چند زبان چینی یاد بگیرم، در غیر این صورت ممکن است ماجراجویی‌های من به بدشانسی تبدیل شود.
سوال: نویسنده تصمیم گرفت سوار مترو شود زیرا _ .
1. او نزدیک مرکز شهر زندگی می کرد
2. شبکه بیشتر ایستگاه ها را پوشش داد
3. او به توانایی خود برای مقابله با سفر اعتقاد داشت
4. او تصور خوبی از تمیزی آن داشت