متن: هشت ساله بودم که همسایه هایم تلویزیون گرفتند. کوچک و گران بود، اما این مهم نبود. فوق العاده بود همه در ساختمان برای دیدن این آخرین شگفتی دنیای مدرن به طبقه پنجم آمدند. این در سال 1948 بود. به زودی، افراد زیادی تلویزیون گرفتند، اما ما نه. پدر و مادرم فکر نمی کردند برای بچه ها خوب باشد. من که پسر خوبی بودم با آنها بحث نکردم. اما من مخفیانه تلویزیون تماشا می کنم - در خانه دوستانم. در سال 1955، تلویزیون ها چندان گران نبودند و بسیار بزرگتر بودند. پدر و مادرم هنوز فکر می کردند که برای ما خوب نیستند، اما خواهرانم اصرار داشتند و می گفتند که آنها تنها مردم محله هستند که یکی ندارند. همه دوستانشان درباره برنامه ها و بازیگران خاصی صحبت کردند، اما نتوانستند. دوستانشان به آن ها می خندیدند که باعث شد خیلی احساس ناراحتی کنند. کوچکترین خواهرم گریه کرد و گفت که دیگر به مدرسه برنمی گردد و زندگی بدون تلویزیون ارزش زندگی کردن را ندارد. هیچ حرفی که پدر و مادرم گفتند او را بهتر نمی کرد. صبح روز بعد، بدون اینکه به ما بگویند، بیرون رفتند و یک تلویزیون جدید گرفتند. وقتی ما جوان بودیم والدینمان به ما اجازه می‌دادند شبی دو ساعت تلویزیون تماشا کنیم. و تا تکالیفمان تمام نشد نتوانستیم تماشا کنیم. اما بعد از یک یا دو سال، تلویزیون دیگر هیجان انگیز و جدید نبود. این فقط به بخش دیگری از زندگی ما مانند کفش یا صابون تبدیل شد. پدر و مادرم هنوز از تلویزیون ترس داشتند. آنها می‌گفتند ما خواندن را فراموش می‌کردیم و تلویزیون ذهن ما را پر از خشونت می‌کرد. امروزه مردم هنوز در مورد ارزش تلویزیون بحث می کنند. هیچ کس نمی تواند قدرت تلویزیون را انکار کند که تأثیر قدرتمندی بر زندگی ما دارد. به طور متوسط، آمریکایی ها 30 ساعت در هفته را صرف تماشای تلویزیون می کنند. آیا این تأثیر خوب است یا بد؟ این در واقع یک سوال بی پاسخ است: اندازه گیری نفوذ به اندازه کافی سخت است. و حتی سخت تر است که تصمیم بگیریم چه چیزی خوب است و چه چیزی نیست. من فکر می کنم آنچه خوب است این است که بسیاری از مردم نگران تأثیر تلویزیون هستند و ما این قدرت را داریم که آنچه را که دوست نداریم تغییر دهیم. مردم جزیره مونهگان، در 18 کیلومتری سواحل مین، برق ندارند و تصمیم گرفتند. یک بار دیگر، که آنها این راه را دوست داشتند. آنها فکر می کنند برق زندگی را بسیار آسان می کند و راه زندگی آنها را خراب می کند. شاید جوان ها دیگر نمی خواهند به رقص های شهر بروند. شاید آنها علاقه بیشتری به ماندن در خانه و تماشای تلویزیون داشته باشند.
سوال: والدین نویسنده بالاخره تصمیم گرفتند تلویزیون بخرند زیرا _ .
1. آنها می خواستند نیازهای دخترانشان را برآورده کنند.
2. بچه ها بدون تلویزیون نمی توانستند به مدرسه بروند
3. خواهران دوست دارند مانند دوستان خود باشند
4. آنها باید همانطور که کوچکترین دختر به آنها گفته بود انجام می دادند