متن: خانه ما درست روبه‌روی ورودی کلینیک بیمارستان جان هاپکینز در بالتیمور بود. ما در طبقه پایین زندگی می کردیم و اتاق های طبقه بالا را به بیماران درمانگاه اجاره می کردیم. یک روز عصر که داشتم شام را درست می کردم، در زدند. آن را باز کردم تا مردی واقعاً افتضاح را ببینم. او به سختی از پسر هشت ساله من بلندتر است. "عصر بخیر. اومدم ببینم اتاق داری یا نه. امروز صبح از ساحل شرقی برای معالجه اومدم و تا صبح اتوبوس نیست." او به من گفت که از ظهر به دنبال یک اتاق بوده اما موفق نشده است. "حدس می زنم صورت من است... می دانم که به نظر وحشتناک است، اما دکترم می گوید با چند درمان دیگر..." برای لحظه ای تردید کردم، اما کلمات بعدی او مرا متقاعد کرد: "من می توانستم روی این صندلی روی صندلی بخوابم. ایوان اتوبوس من صبح زود حرکت می کند." به او گفتم برایش تختی پیدا می کنیم. وقتی ظرف ها را تمام کردم با او صحبت کردم. او به من گفت که برای امرار معاش برای گذراندن زندگی پنج فرزندش و همسرش که به طرز ناامیدکننده ای از آسیب کمرش فلج شده بود ماهیگیری می کند. از راه شکایت نگفت. صبح روز بعد، درست قبل از رفتنش، مثل اینکه یک لطف بزرگ بخواهد، گفت: آیا می توانم دفعه بعد برگردم و بمانم؟ وی افزود: فرزندان شما باعث شدند که من احساس کنم در خانه هستم. در سفر بعدی کمی بعد از هفت صبح رسید. به عنوان هدیه، او یک ماهی بزرگ و بزرگترین صدف هایی را که تا به حال دیده بودم، آورد. می دانستم اتوبوس او ساعت 4 صبح حرکت می کند و فکر می کردم چه ساعتی باید بلند شود تا این کار را برای ما انجام دهد. در سال‌هایی که می‌آمد یک شب پیش ما می‌ماند و هیچ وقت نبود که از باغش برایمان سبزی نیاورد. من می دانم که خانواده ما همیشه از شناختن او سپاسگزار خواهند بود. از او آموختیم که چگونه هنگام مواجهه با بدبختی، بدی را بدون شکایت بپذیریم.
سوال: چرا نویسنده پذیرفت که مرد بالاخره شب را در خانه اش بگذراند؟
1. زیرا آن مرد گفت که دیگران از پذیرایی با او خودداری کردند.
2. زیرا آن مرد گفت که ناراحتی زیادی ایجاد نمی کند.
3. چون آن مرد گفت از ساحل شرقی آمده است.
4. چون آن مرد گفت از ظهر به دنبال یک اتاق بوده است.