متن: سخنران، معلمی از یک کالج محلی، برای حضار دلسوز سخنرانی کرد. هدز به نشانه موافقت با تکان دادن سرش گفت: "معلمان انگلیسی دبیرستان وظایف خود را انجام نمی دهند." او نقاط ضعف دانش آموزان خود را توصیف کرد، تمام فارغ التحصیلان دبیرستان که فقط در پایه نهم می توانند از زبان استفاده کنند. من نتوانستم از پاسخ های او به سوالاتم تشخیص دهم که چگونه این سطح پایه 9 ایجاد شده است. سخنران واقعاً می گفت این بود که او دیگر جوان نیست. او شانزده سال است که تدریس می کند و می تواند مانند یک بزرگسال بالغ فکر و صحبت کند. حرف من این است که شکایت مکرر یک نسل از نسلی که بلافاصله بعد از آن می آید اجتناب ناپذیر است. این هم طبیعت انسان است که به دنبال دلایل نارضایتی ما باشد. قبل از اینکه زبان انگلیسی در اواخر قرن نوزدهم به یک درس مدرسه تبدیل شود، یافتن هدف سرزنش کمبود زبان دشوار بود. اما از آن زمان به بعد معلمان انگلیسی همواره مورد حمله قرار گرفته اند. شاکیان فکر می کنند که به یک ایده اصلی دست یافته اند. همانطور که تسلط خود به زبان بهبود می یابد، متوجه می شوند که جوانان این توانایی را ندارند. غافل از اینکه توانایی خودشان در طول سال ها رشد کرده است، تصور می کنند نسل جدید جوانان باید در این زمینه ناامید باشند. در چشم و گوش بزرگسالان حساس، زبان جوانان همیشه ناکافی به نظر می رسد. از آنجایی که این نگرانی در مورد افول و سقوط زبان انگلیسی به عنوان یک پدیده نسلی به رسمیت شناخته نمی شود، بلکه به عنوان چیزی جدید و عجیب برای جوانان امروزی شناخته می شود، طبیعی است که معلمان انگلیسی امروزی نمی توانند وظایف خود را انجام دهند. وگرنه جوانان مرتکب جنایت علیه زبان نمی شدند.
سوال: به نظر نگارنده فطرت انسان چیست؟
1. شکایت از معلمان انگلیسی
2. شکایت از نسل جوان
3. به دنبال دلایلی برای جلب رضایت ما.
4. جست‌وجوی ایده‌های اصلی کمبودهای زبانی.