متن: تربیت فرزندان کار سختی است و شما اغلب مقصر هر رفتار بد فرزندانتان هستید. اگر چنین است، جودیت ریچ هریس خبر خوبی برای شما دارد. او استدلال می کند که والدین هیچ تأثیر بلندمدت مهمی بر رشد شخصیت فرزندان خود ندارند. دوستان زمین بازی و محله آنها بسیار مهمتر است. خانم هریس به این فرضیه دست می‌یابد که تقریباً نیم قرن بر روان‌شناسی رشد تسلط داشته است. به نظر می رسد حمله خانم هریس به استدلال «پرورش» روانشناسان رشد، شک و تردیدهایی را که این حرفه قبلاً وجود داشته است، تقویت کند. اگر والدین مهم هستند، چرا دو فرزندخوانده که در یک خانه بزرگ شده اند، از نظر شخصیتی شبیه به دو فرزندخوانده در خانه های جداگانه نیستند؟ یا اینکه یک جفت از دوقلوهای همسان که در یک خانه بزرگ شده اند، شبیه یک جفت دوقلوهای همسان نیستند که در خانه های مختلف بزرگ شده اند؟ ردیابی تأثیرات واضح تربیت والدین دشوار است، اما اندازه گیری تأثیر دقیق گروه همسالان در دوران کودکی و نوجوانی دشوارتر است. خانم هریس به این نکته اشاره می کند که چگونه بچه های خانه های مهاجر به زودی یاد می گیرند که در مدرسه به روشی که والدینشان صحبت می کنند صحبت نکنند. اما کسب زبان مطمئناً یک مهارت است، نه یک ویژگی آن گونه که روانشناسان رشد به دنبال آن هستند. مسلماً با بزرگ شدن پرتنش یا آرام، یا با یادگیری صادق یا سخت کوش یا سخاوتمند تفاوت دارد. اگرچه اثبات اینکه والدین تأثیر کمی بر این ویژگی‌ها دارند، آسان است، اما اثبات اینکه همسالان تأثیر بسیار بیشتری بر این ویژگی‌ها دارند، دشوار خواهد بود. علاوه بر این، مطمئناً نمی توان مادر و پدر را به طور کامل نادیده گرفت. همانطور که خانم هریس استدلال می کند، بزرگسالان جوان ممکن است مشتاق باشند مانند همسالان خود ظاهر شوند. اما حتی در آن سال‌های اولیه، والدین این قدرت را دارند که درها را باز کنند: آن‌ها ممکن است همسالانی را انتخاب کنند که جوانشان با آنها ارتباط برقرار می‌کنند و آن محله تأثیرگذار را انتخاب کنند. علاوه بر این، اکثر مردم گمان می کنند که در میانسالی بیشتر شبیه والدین خود می شوند. بنابراین تعادل تأثیرات احتمالاً پیچیده است. حتی اگر معلوم شود که ژن هایی که آنها منتقل می کنند و دوستانی که فرزندانشان با آنها بازی می کنند به اندازه محبت، انضباط و الگوی خوب اهمیت دارند، والدین کاملاً از این موضوع دور نیستند.
سوال: روانشناسان رشد فکر می کنند _ .
1. کودکان بیشتر تحت تأثیر همسالان خود هستند
2. دوقلوهای همسان که در یک خانه بزرگ شده اند از نظر شخصیتی متفاوت هستند
3. دوقلوهایی که در دو خانواده جداگانه بزرگ شده اند از نظر شخصیتی متفاوت هستند
4. تربیت تأثیر کمتری بر رشد شخصیت کودکان دارد