متن: از زمانی که یادم می آید، همیشه عاشق نقاشی بودم. اما علاقه من به نقاشی زیاد تشویق نشد. در دهه 1950، در گرند راپیدز، میشیگان، پسران قرار بود ورزشکار باشند. فشارهای خاص همسالان انگشتان کوچک را تشویق کرد تا یاد بگیرند که چگونه توپ فوتبال را به جای مداد رنگی در دست بگیرند. عشق اولیه من به طراحی به عشق به داستان گویی از طریق تصاویر تبدیل شد. داستان ها به صورت تکه هایی از تصاویر در ذهن من شروع شد. من با طرح سوال برای خودم داستانی ساختم. من آن را رویکرد «چه می شد اگر» و «پس آن وقت» نام بردم. برای مثال، برای کتابم سریع قطبی، من با این فکر شروع کردم که "اگر پسری سوار آن قطار شود چه می شود؟ کجا می رود؟" از زمانی که به ایده رسیدم، کتاب را نوشتم و تصویرسازی کردم و به چاپخانه تحویل دادم، حدود هفت ماه طول می کشد. اول، شروع به فکر کردن به ایده می کنم. سپس تصاویر و داستان را تصور می کنم. یک کتاب مصور خوب باید رویدادهایی داشته باشد که از نظر بصری _ . من ابتدا صحنه‌هایی را در نظر می‌گیرم که دیدنشان هیجان‌انگیز است و سپس چالش من این است که داستانی را حول آن تصاویر ببافم. مرحله بعدی قرار دادن تصاویر و داستان روی کاغذ است. وقتی برای اولین بار به تصاویر من نگاه می کنید، چیزهای معمولی و روزمره را می بینید. اما اگر دقیق تر نگاه کنید، ممکن است همه چیز چندان ساده به نظر نرسد. وقتی در حال نوشتن کتاب هستم، همیشه سعی می کنم در هر تصویر چیزی عجیب یا گیج کننده خلق کنم. با استفاده از راهبردهای هنری می توانم به نقاشی نوعی کیفیت مرموز ببخشم. همه کتاب‌های من کتاب‌های مصور هستند، بنابراین عموماً به عنوان کتاب‌هایی برای کودکان در نظر گرفته می‌شوند. اما وقتی آنها را می‌سازم، فکر می‌کنم کتاب‌ها برای همه هستند -- برای افراد در هر سنی. وقتی بچه بودم، نمی‌دانستم وقتی بزرگ شدم چه کاری می‌خواهم باشم، اما اکنون واقعا خوشحالم که هنرمند و داستان‌نویس شدم.
سوال: کدام یک از موارد زیر در مورد نویسنده صحیح است؟
1. وقتی در مدرسه بود خوب عمل می کرد.
2. او فقط برای بچه ها چیزی نوشت.
3. او تمام تلاش خود را می کرد تا سلیقه خوانندگان را برآورده کند.
4. او پشیمان شد که برای طراحی سخت کار نکرد.