متن: بسیاری از جوانان به من می گویند که می خواهند نویسنده شوند. من همیشه چنین افرادی را تشویق می کنم، اما این را هم توضیح می دهم که بین نویسنده بودن و نوشتن تفاوت زیادی وجود دارد. در بیشتر موارد، این افراد رویای ثروت و شهرت را در سر می پرورانند، نه ساعات طولانی تنهایی در ماشین تحریر. وقتی نویسنده شدم آینده ای نداشتم. چیزی که داشتم دوستی به نام جورج بود. او برای من خانه پیدا کرد. هوا سرد بود و حمام نداشت. من فقط می توانستم یک ماشین تحریر دست دوم بخرم. با این حال، یک سال بعد، هنوز استراحتی دریافت نکرده بودم و به خودم شک کردم. اما می دانستم که می خواهم بنویسم. من به آزمایش رویای خود ادامه می‌دهم - حتی اگر به معنای زندگی با ترس از شکست باشد. اینجا سرزمین سایه امید است و هر کسی که رویایی دارد باید زندگی در آنجا را بیاموزد. سپس یک روز از دوستی با من تماس گرفت که از من خواست تا سالی 6000 دلار دستیار باشم. وقتی دلارها در سرم می رقصیدند، مرا به خود آورد. از خودم شنیدم که می‌گفتم: «مرسی، اما نه. بعد از آن، در اتاق کوچکم قدم زدم و احساس کردم احمق هستم. کمی احساس ضعف کردم. بعداً کم کم شروع به فروش مقالاتم کردم. پس از 17 سال از نویسنده بودن بود که Roots منتشر شد. من به یکباره شهرت و موفقیتی داشتم که کمتر نویسنده ای تا به حال تجربه کرده بود. سایه ها به نور خورشید بزرگ تبدیل شده بودند. قبل از آن، یک صعود طولانی و آهسته از سایه بود.
سوال: نویسنده پس از رد پیشنهاد شغلی چه احساسی داشت؟
1. مطمئن
2. خشمگین
3. برانگیخته
4. ناراضی