متن: همسرم چند سال پیش فوت کرد و من بدترین دوران زندگی ام را سپری کردم. حتی می خواستم خودم را بکشم. فقط برای بچه ها، مجبور شدم به عنوان پزشک شهر کوچک در کلینیک پزشکی خود در هاوایی به زندگی و کار ادامه دهم. بچه های من برای زندگی در سرزمین اصلی رفته بودند و من تنها بودم. سپس از من خواستند که یک سفر خانوادگی داشته باشیم. در سفر، تلویزیون متل را روشن کردیم و دیدیم که دومین هواپیما به مرکز تجارت جهانی سقوط کرد. با دیدن افتادن آن به بچه هایم گفتم: می روم افغانستان. و چند هفته بعد، سپاه بین المللی پزشکی مرا فرستاد تا 20 کلینیک را در استان هایی که مردم آن هیچ مراقبت صحی نداشتند، راه اندازی کنم. در این کلینیک‌های صحرایی که با شلیک‌های ترسناک یا بمب‌های مرگبار احاطه شده بودند، در نهایت به 27000 بیمار در ماه در یک برنامه بسیار شلوغ خدمات رسانی می‌کردیم. خسته و عصبی، کم کم حس موفقیت، هدفمندی پیدا کردم و افسردگی ام برطرف شد. در سال های بعد، پس از سونامی به اندونزی، پس از زلزله به پاکستان، پس از گرمای داخلی به سودان و پس از بمباران بیشتر و بیشتر به عراق رفتم. هر بار پس از فجایع یکی پس از دیگری، صدها نفر کشته، زخمی شدند و بسیاری دیگر مجبور به فرار شدند. ما یک بار در منطقه ای با 19000 کلینیک متحرک راه اندازی کردیم و در ابتدا قرار بود 13000 وجود داشته باشد. آنفولانزا شروع شد، یکی از بزرگترین قاتل کودکان در اردوگاه های پناهندگان، و مانند آتش گسترش یافت. آب و غذا نیز مشکلات جدی بود. "ماجراجویی یا نه؟" بارها از خودم می پرسیدم. وقتی همسرم از دنیا رفت، فکر کردم زندگی ام تمام شده است. اما در واقعیت، تازه شروع شده بود. در اواخر عمرش بیهوش شد. سرش را در دستانم گرفتم و از همه جاهایی که خواهیم دید و ماجراهای هیجان انگیزی که خواهیم داشت به او گفتم. در طول "ماجراجویی" خود بارها به لحظه فکر می کنم. نمی دانستم این کلمات چقدر پیش بینی کننده خواهند بود. اما می دانم که او هنوز با من است.
سوال: دکتر در چند سال گذشته کجا بوده است؟
1. برخی از کشورهایی که او می توانست کلینیک ایجاد کند.
2. برخی از کشورهای آفریقایی که آنفولانزا در آنها شیوع یافت.
3. مکان هایی که زمین لرزه رخ داده است.
4. مکان هایی که بلایای وحشتناک رخ داد.