متن: آلن تانگ بدترین راننده شهر بود. او تقریباً هر هفته یک نوع تصادف داشت. آلن با مادرش زندگی می کرد. مادرش همیشه نگران او بود. او هر روز نگران بود که پلیس برای دستگیری او حاضر شود. این نگرانی احمقانه ای نبود، زیرا آنها معمولاً هفته ای یک بار با خانواده تانگ تماس می گرفتند تا برگه سرعت غیرمجاز را تحویل دهند یا به او اخطار بدهند تا در دادگاه حاضر شود. بیشتر تصادفات او ناشی از بی احتیاطی او بوده است. از چراغ قرمز رد شد. بدون علامت به سمت راست چرخید. او در شب بدون چراغ مناسب رانندگی می کرد. او روی تپه ها و پیچ تند از ماشین های دیگر سبقت گرفت. به طور خلاصه، هیچ مقررات راهنمایی و رانندگی وجود نداشت که آلن آن را نشکند، و آنقدر تصادف کرده بود که این معجزه بود که او هنوز زنده بود. اما خوشبختانه برای آلن، او هرگز در تصادفات خود به کسی آسیب نرسانده بود یا حتی به بیمارستان نرفته بود. اگرچه آلن در بین پلیس محبوبیت نداشت، اما در بین وکیلش بسیار محبوب بود. وکیل آلن، آقای تسویی، پول زیادی از پرونده های آلن به دست آورده بود و همیشه وقتی آلن را می دید که وارد دفترش می شود، دست هایش را با چشم داشت می مالید. یک روز آلن در حال کار در گاراژ و رنگ آمیزی ماشینش بود که مادرش وارد شد. "چیکار می کنی؟" مادرش پرسید آلن پاسخ داد: «رنگ کردن ماشینم». مادرش گفت: "من این را می بینم، اما چرا یک طرف ماشین را قرمز و طرف دیگر را آبی می کنی؟" "چون هر بار که باید برای یک تخلف رانندگی به دادگاه بروم، همیشه دو شاهد وجود دارد. "ماشین چه رنگی بود؟" دادستان همیشه می‌پرسد و دو شاهد همیشه یک جواب می‌دهند. خوب، در آینده، یکی از شاهدان می‌گوید رنگ آبی بوده است. سپس آقای تسویی به قاضی می‌گوید: "افتخار شما، شاهدان حتی نمی‌توانند در مورد رنگ ماشینی که در تصادف رخ داده به توافق برسند." و قاضی باید پرونده من را رد کند. .
سوال: آقای تسویی _ .
1. همیشه برای نمایندگی آلن در دادگاه داوطلب می شد.
2. محبوب پلیس نبود
3. با آلن دوست خوبی بود
4. منتظر دیدار آلن بودم