متن: من داستانم را داستان یک پسر بد می نامم، تا حدی برای اینکه خودم را از آن آقایان جوان بی عیب و نقص متمایز کنم، و تا حدودی به این دلیل که من واقعاً زاویه دار نبودم. ممکن است صادقانه بگویم که من نوجوانی دوستانه و تکانشی بودم. من نمی خواستم فرشته باشم. به طور خلاصه، من یک پسر انسانی واقعی بودم، مانند آنچه شما ممکن است در هر کجای نیوانگلند ملاقات کنید. هر وقت دانش پژوه جدیدی به مدرسه ما می آمد، از او می پرسیدم: "اسم من تام بیلی است، نام تو چیست؟" اگر این نام به نظرم جلب می‌شد، با مردمک جدید دست دادم، اما اگر اینطور نبود، برمی‌گشتم و دور می‌شدم، زیرا در این مورد خاص بودم. من تقریباً پنجاه سال پیش در ریورموث به دنیا آمدم، اما قبل از اینکه به خوبی با آن شهر زیبای نیوانگلند آشنا شوم، والدینم به نیواورلئان نقل مکان کردند. من در زمان نقل مکان فقط هجده ماهه بودم و برای من فرق چندانی نداشت که کجا هستم، زیرا چندین سال بعد، وقتی پدرم به من پیشنهاد کرد که شمال را برای تحصیل ببرد، من نظر خودم را داشتم. عنوان. من فوراً روی پسر کوچک سام که اتفاقاً در آن لحظه کنارم ایستاده بود لگد زدم و اعلام کردم که من را نمی برند تا در میان یانکی ها زندگی کنم! می بینید که من چیزی بودم که به آن «مردی شمالی با اصول جنوبی» می گویند، هیچ خاطره ای از نیوانگلند نداشتم: اولین خاطرات من با جنوب مرتبط بود. می‌دانستم که در شمال به دنیا آمده‌ام، اما امیدوارم هیچ‌کس آن را دریابد. من هرگز به همکلاسی‌هایم نگفتم که یک یانکی هستم، زیرا آنها در مورد یانکی‌ها به شیوه‌ای تحقیرآمیز صحبت می‌کردند که باعث شد احساس کنم واقعاً مایه شرمساری است که در جنوب متولد نشده باشم. و این برداشت توسط خاله کلویی تقویت شد که گفت: "هیچ آقایی در شمال وجود نداشت." با این تصویر از تمدن شمال که در چشم من است، خوانندگان به راحتی وحشت من را از این فکر خالی از انتقال به ریورموث به مدرسه درک خواهند کرد، و احتمالاً مرا به خاطر لگد زدن به سام کوچک، زمانی که پدرم این موضوع را به من اعلام کرد، خواهند بخشید. در مورد لگد زدن سام کوچولو، من همیشه وقتی مشکلی برایم پیش می آمد، کم و بیش آرام این کار را انجام می دادم. پدرم از این رفتار خشونت آمیز به شدت ناراحت بود. وقتی سام کوچولو خودش را بلند کرد، پدرم دستم را در دستش گرفت و متفکرانه مرا به سمت کتابخانه برد. او با دانستن ماهیت مخالفت های من با رفتن به شمال، به طرز عجیبی متحیر به نظر می رسید. "چه کسی روی زمین، تام، مغز شما را با آن داستان های احمقانه پر کرده است؟" با خونسردی پدرم پرسید. خاله کلویی آقا به من گفت. پدرم آن شب و چندین شب را وقف من کرد تا شرحی روشن از نیوانگلند به من بدهد: مبارزات اولیه، پیشرفت و شرایط فعلی آن. دیگر تمایلی به رفتن به شمال نداشتم. برعکس، سفر پیشنهادی به دنیای جدید پر از شگفتی‌ها مرا شب‌ها بیدار نگه داشت. خیلی قبل از رسیدن روز جابجایی، مشتاق بودم که بروم. بی تابی من با این واقعیت بیشتر شد که پدرم یک پونی کوچک موستانگ برای من خریده بود و آن را دو هفته قبل از تاریخ تعیین شده برای سفر خودمان به ریورموث فرستاده بود. تسویه حساب من را کاملاً به این موقعیت تسلیم کرد. نام پونی گیتانا بود که در اسپانیایی به معنای کولی است، بنابراین من همیشه او را کولی صدا می کردم. سرانجام زمان آن فرا رسید که عمارت پوشیده از انگور را در میان درختان پرتقال ترک کنیم، با سام کوچولو خداحافظی کنیم (مطمئنم که او از صمیم قلب خوشحال بود که از شر من خلاص شد) و از عمه کلویی جدا شد. آنها را تصور می کنم که کنار دروازه باز باغ ایستاده اند. اشک روی گونه های خاله کلویی می غلتد. آنها و خانه قدیمی محو می شوند. من دیگر هرگز آنها را نخواهم دید!
سوال: احساس تام بیلی در انتقال به ریورموث را می توان به بهترین شکل توصیف کرد.
1. سرد بود، زیرا او خیلی جوان بود که نمی توانست بهتر بداند
2. تا زمانی که پدرش سوءتفاهماتش را درباره زندگی در شمال اصلاح کرد، تمایلی نداشت
3. عصبانی است زیرا مجبور می شود اسب خود، کولی را پشت سر بگذارد
4. هیجان زده بود تا اینکه متوجه شد باید از خاله کلویی و سام کوچک جدا شود