متن: چارلز پلامب خلبان جنگنده جت نیروی دریایی ایالات متحده در ویتنام بود. هواپیمای وی پس از ۷۵ ماموریت با موشک زمین به هوا منهدم شد. پلامب با چتر به دست دشمن افتاد. او اسیر شد و 6 سال را در زندان کمونیستی ویتنام گذراند. یک روز، پلامب و همسرش در رستورانی نشسته بودند که مردی از یک میز دیگر آمد و گفت: "تو پلمب هستی! تو با جت های جنگنده در ویتنام از ناو هواپیمابر کیتی هاوک سرنگون شدی." "از کجا این را می دانستی؟" از پلامب پرسید. مرد پاسخ داد: "من چتر نجات شما را بسته بندی کردم." "حدس می زنم کار کرد". پلمب به او اطمینان داد: "حتماً همینطور بود. اگر چادر شما کار نمی کرد، من امروز اینجا نبودم." پلمب آن شب نتوانست بخوابد و به آن مرد فکر می کرد. پلمب می‌گوید: "من مدام فکر می‌کردم که او در لباس نیروی دریایی چگونه به نظر می‌رسد: یک کلاه سفید، یک پیش بند در پشت و یک شلوار زنگوله‌ای. تعجب می‌کنم که چند بار ممکن است او را دیده باشم و حتی نگفتم "صبح بخیر". چطور هستید؟' یا هر چیز دیگری چون، می بینید، من یک خلبان جنگنده بودم و او «فقط یک ملوان» بود». پلمب به ساعت‌های زیادی فکر می‌کرد که ملوان پشت میز چوبی طولانی در روده‌های کشتی گذرانده بود، کفن‌ها را با دقت می‌بافید و ابریشم‌های هر چاه را تا می‌کرد و هر بار سرنوشت کسی را که نمی‌شناخت در دستانش می‌گرفت. گاهی اوقات در چالش های روزانه ای که زندگی به ما می دهد، چیزی را که واقعا مهم است از دست می دهیم. ممکن است نتوانیم سلام کنیم، لطفاً، متشکرم، به کسی به خاطر اتفاق فوق‌العاده‌ای که برایش رخ داده است تبریک بگوییم، تعریف کنیم، یا فقط یک کار خوب بدون دلیل انجام دهیم. همانطور که این هفته، این ماه، امسال را پشت سر می گذارید، افرادی را که چترهای شما را بسته بندی می کنند، بشناسید.
سوال: چرا پلمب هر بار که از کنار ملوان روی کیتی هاوک می گذشت به او سلام نمی کرد؟
1. او فکر می کرد ملوان فقط یک مرد بی اهمیت است.
2. در آن زمان او را دوست نداشت.
3. اون موقع خیلی شلوغ بود.
4. آن موقع او را خوب نمی شناخت.