متن: سوهکلال در هند زندگی می کند. او هر روز کار می کند، اما فقط می تواند غذا بخرد، نه چیز دیگری، حتی لباس. یک روز سهکلال از یک سازمان غیرانتفاعی به نام GOONJ شنید. این سازمان نه لباس مجانی می دهد و نه برای پول لباس می فروشد. در عوض، GOONJ از مردم می خواهد که برای کمک به جامعه کار کنند. در عوض، GOONJ به مردم لباس می دهد. سهکلال گفت که این تجربه او را خوشحال کرده است. به کار و لباس جدیدش احساس غرور می کرد. در سال 1998، آنشو گوپتا و همسرش می خواستند به مردم آسیب دیده از یک بحران کمک کنند، بنابراین همه لباس هایی را که نپوشیده بودند جمع کردند. با نگاهی به لباس های جمع شده خود، می خواستند یک سازمان پوشاک جدید راه اندازی کنند. اما آنها می خواستند سازمانشان با سایرین متفاوت باشد. آنها می خواستند در تمام طول سال لباس جمع کنند - نه فقط در مواقع بحران. و مهمتر از آن، آنها می خواستند به گونه ای به مردم خدمت کنند که هنگام دریافت لباس احساس غرور کنند. GOONJ اطمینان حاصل می کند که لباس به افرادی داده می شود که می توانند از آن استفاده کنند. به عنوان مثال، افرادی که در مناطقی با دمای سردتر هستند، لباس های گرم تری دریافت می کنند. و مردم روستاهایی که لباس سنتی می پوشند لباس سنتی دریافت می کنند. GOONJ همچنین از لباس هایی استفاده می کند که مردم نمی توانند بپوشند. به عنوان مثال، یک پیراهن سوراخ دار را می توان کیف کرد یا از آن برای ساختن پتو استفاده کرد. GOONJ به سازماندهی پروژه هایی که جامعه را بهبود می بخشد کمک می کند. مردم در ازای کارهای اجتماعی خود لباس دریافت می کنند. گوپتا معتقد است که این به گیرندگان کمک می کند تا احترام خود را ایجاد کنند، زیرا آنها لباس را به دست آورده اند. همچنین به گیرندگان کمک می کند تا به آنچه برای کمک به جامعه خود انجام داده اند افتخار کنند. از زمان شروع، GOONJ کار خود را گسترش داده است. GOONJ همچنین چیزی بیش از لباس جمع آوری می کند. وسایل خانه یا مدرسه را جمع آوری می کند. GOONJ همچنین برنامه ای را آغاز کرد که به محافظت از سلامت زنان کمک می کند.
سوال: بهترین عنوان متن چه می تواند باشد؟
1. یک سازمان غیر انتفاعی
2. لباس و احترام از GOONJ.
3. آنچه را که نمی توانیم بپوشیم به GOONJ اهدا کنیم.
4. مردم بزرگ -- انشو گوپتا و همسرش