متن: وقتی شش ساله بودم، پدر یک روز سگی را به خانه آورد که به او "براونی" می گفتند. من و برادرانم همه براونی را دوست داشتیم و کارهای متفاوتی با او انجام دادیم. یکی از ما او را راه می‌رفت، دیگری به او غذا می‌داد، سپس حمام، گرفتن صید و بسیاری بازی‌های دیگر بود. براونی، در عوض، همدیگر و هر یک از ما را دوست داشت. چیزی که بیش از همه قلبم را تحت تأثیر قرار داد این بود که او پیش هر کس که مریض بود می رفت و فقط با آنها بود. وقتی او در اطراف ما بود همیشه احساس بهتری داشتیم. یک روز که داشتم غذایش را می گرفتم، یکی از کفش های پدرش را جوید که در نهایت باید دور انداخت. می‌دانستم که پدر عصبانی خواهد شد و باید به او می‌گفتم کارش اشتباه است. وقتی به او نگاه کردم و گفتم: "دختر بد" به زمین نگاه کرد و سپس رفت و پنهان شد. اشک در چشمانش دیدم. معلوم شد که براونی چیزی بیش از یک حیوان خانگی خانوادگی ماست. او همه جا با ما رفت. مردم می ایستند و می پرسند که آیا می توانند او را نوازش کنند. البته او به هر کسی اجازه می داد او را نوازش کند. او فقط دوست داشتنی ترین سگ بود. خیلی وقت‌ها بود که بیرون می‌رفتیم و یک بچه کوچک می‌آمد و موهایش را می کشید. او هرگز پارس نکرد و سعی نکرد دور شود. چیز خنده دار این است که او لبخند می زد. این باعث ترس مردم شد زیرا فکر می کردند او دندان های خود را نشان می دهد. دور از حقیقت، او همه را دوست داشت.
سوال: کدام یک از موارد زیر براونی را بهتر توصیف می کند؟
1. خجالتی
2. با ادب
3. شجاع
4. مراقبت