متن: من در یک مرکز مراقبت کار می کنم که اکثر افراد آن سالمندان هستند. حدود یک سال و نیم پیش خانمی 59 ساله به ما مراجعه کرد که سرطان داشت. باید پای راستش را قطع می کردند و بعد از عمل خانواده ای نداشت که از او مراقبت کنند. این خانم خانم آرامی بود که بیشتر تنها می ماند. اما بعدازظهرها که حالش خوب بود، به دیدن سایر افراد در مرکز مراقبت می رفت. به خانمی که نابینا بود سر می زد و برایش می خواند. او به اتاق یک دختر جوان مبتلا به فلج مغزی شدید می رفت و برای او آواز می خواند. او با روش آرام و ملایم خود به مرکز مراقبت می رفت و کالا را انجام می داد. او چهارشنبه گذشته از دنیا رفت و پس از درگذشتش، داستان هایی از مهربانی های آرام او در ساعت اندوه خودش نقل می شود. ما هرگز نمی دانیم که چه چیزی بر دیگران داریم. او دلایل زیادی برای تلخ بودن، عصبانی بودن یا غرق شدن در غم خودش داشت. اما او نبود. او خانواده ای نداشت و احتمالاً احساس می کرد فراموش شده است، اما خدمات کوچک و آرام او بر کل مرکز مراقبت تأثیر گذاشت. هر یک از ما به خاطر شناختن او احساس بهتری نسبت به قبل داریم. ما متعهد شده ایم که از خدماتی که می توانیم به دیگران ارائه دهیم آگاهی بیشتری داشته باشیم.
سوال: پیرزن در مرکز مراقبت چه کرد؟
1. او تمام تلاش خود را کرد تا بیماران دیگر را آرام کند.
2. او آواز خود را اینجا و آنجا تمرین می کرد.
3. او آنجا منتظر درمان سرطانش بود.
4. او کاری جز سکوت نکرد.