متن: یک روز رابین با خانواده اش برای صرف غذا به یک رستوران رفت. پشت میز نشسته بودند و منتظر غذایشان بودند. ناگهان همه اطرافیان شروع به پوشاندن بینی خود کردند. حتی برخی از آنها میزهای خود را رها کردند و رفتند. وقتی خانواده رابین برگشتند تا ببینند چه چیزی باعث این اتفاق شده است، دو پسر بی خانمان را دیدند. پسرها کثیف به نظر می رسیدند و بوی بدی می دادند. اما هر دو پسر لبخند می زدند و چشمان آبی زیبایی داشتند. آنها به دنبال یک مهربان بودند. یکی از پسرها به پیشخوان رفت و سکه هایی را که داشت شمرد. پسر دیگر مریض به نظر می رسید و آرام ایستاده بود. خانم جوان پشت پیشخوان از پسر پرسید که آنها چه می خواهند؟ او گفت: "ما فقط یک فنجان قهوه می خواهیم." این تمام چیزی بود که آنها می توانستند بخرند. آنها می خواستند در رستوران بنشینند و گرم شوند. بیرون واقعا سرد بود. اما برای نشستن در داخل رستوران باید چیزی می خریدند. وقتی مادر رابین این را دید، خواست به پسرها کمک کند. او مقداری غذای دیگر سفارش داد. سپس به سمت میز آن دو پسر رفت. غذا را روی میز گذاشت. پسرها به او نگاه کردند و گفتند: "متشکرم." وقتی رابین دید مادرش چه کار می کند، فهمید که عشق بی قید و شرط چیست. مادرش با آن پسرها مهربانانه رفتار کرد. او انتظاری در عوض نداشت. حالا رابین پول جیبی خود را پس انداز می کند و هر زمان که بتواند به بی خانمان ها کمک می کند.
سوال: رابین از داستان چه آموخت؟
1. ما باید با دیگران مهربانانه رفتار کنیم.
2. ما نباید به دیگران بخندیم.
3. باید پول تو جیبی پس انداز کنیم
4. ما نباید از کمک دیگران استفاده کنیم.