متن: بهبودهای خانه مانند استفاده از عایق و پنجره های کم مصرف برای کاهش قبوض گرمایش و تهویه مطبوع می تواند کیفیت زندگی خانواده های کم درآمد را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. در سال 2014، محققان دانشگاه کلمبیا نیویورک با 20 مستأجر و صاحب خانه در یک جامعه کم درآمد در شهر نیویورک، قبل و بعد از کمک به این افراد در ارتقای بهره وری انرژی در خانه هایشان مصاحبه کردند. محققان دریافتند سرما و گرما نه تنها باعث ناراحتی شدید جسمی می شود، بلکه باعث مشکلات سلامتی نیز می شود. افزایش هزینه های گرمایش در ماه های زمستان نیز به قدری از بودجه مردم استفاده کرد که مجبور شدند کالری دریافتی خود را کاهش دهند. علاوه بر این، کیفیت پایین هوا به دلیل کاهش استفاده از تهویه مطبوع می تواند خطر ابتلا به بیماری را افزایش دهد. افرادی که خانه‌هایشان ارتقا یافته است، سهولت جسمی و روانی بیشتر و همچنین صرفه‌جویی در انرژی حدود 30 درصد را گزارش کرده‌اند که به طور متوسط 20 تا 60 دلار در ماه است. علی‌رغم این مزایا، مطالعه‌ای که توسط اقتصاددانان دانشگاه شیکاگو انجام شد، از مقرون‌به‌صرفه بودن برنامه‌های دولتی که پولی را برای ارتقای بهره‌وری انرژی برای خانوارهای کم‌درآمد فراهم می‌کنند، انتقاد کرد. حدود 7500 خانوار در میشیگان به‌عنوان بخشی از یک برنامه بزرگ‌تر بهینه‌سازی انرژی، به‌طور متوسط به ارزش 5000 دلار ارتقاء رایگان دریافت کردند. محققان دریافتند که این اقدامات مصرف انرژی خانوارها را هر ماه حدود 10 تا 20 درصد کاهش می دهد. با این حال، این پس انداز به طور متوسط تنها 2400 دلار در طول عمر ارتقاء خواهد بود - به عبارت دیگر، کمتر از نیمی از مبلغ سرمایه گذاری اولیه. این مطالعه همچنین موضوع دیگری را در رابطه با برنامه های بهره وری انرژی برجسته کرد. مدت‌ها تصور می‌شد که افراد کم‌درآمد به دلیل بی‌اطلاع بودن از وجود این برنامه‌ها، شرکت نمی‌کنند. با این حال، در مطالعه دانشگاه شیکاگو، یک کمپین بازاریابی فشرده شامل هزاران تماس تلفنی و بازدید از خانه، نرخ مشارکت برنامه میشیگان را تنها چند درصد افزایش داد. هزینه و تلاش زیادی که برای چنین اثر کوچکی لازم است نشان می دهد که شاید زمان آن رسیده است که به دنبال رویکرد جدیدی برای بهبود شرایط زندگی در میان افراد کم درآمد باشیم.
سوال: یک انتقاد از حمایت دولت از بهبود بهره وری انرژی در میشیگان چیست؟
1. نتایج به قدری بین شرکت کنندگان متفاوت بود که اندازه گیری اثربخشی برنامه غیرممکن بود.
2. برخی از شرکت‌کنندگان دریافتند که این تغییرات منجر به افزایش هزینه‌های گرمایش و سرمایش خانه آنها شد.
3. مجموع هزینه های بهبود خانه به طور متوسط بیش از دو برابر پس انداز آنها بود.
4. با تلاش برای بهبود بسیاری از خانه‌ها، دولت به انجام کارهای بی‌کیفیت دست یافت که باعث کاهش هزینه‌ها شد.