متن: مردم فکر می کنند هنرمند بودن باید راهی فوق العاده برای کسب درآمد باشد. و البته، چیزهای بسیار خوبی در مورد کار کردن برای خود، در خانه به تنهایی، حتی در یک استودیوی سرد مانند من وجود دارد. چیزی که من واقعاً دوست دارم این است که هیچ کس به من نمی گوید صبح چه ساعتی شروع کنم. دوست دارم به محض بیدار شدن از خواب نقاشی بکشم، که همیشه زود است، اما هر روز ساعت یکسان نیست. و هیچ کس به من نمی گوید چه بپوشم یا اینکه آیا می توانم بعدازظهر را تعطیل کنم و به یک مسابقه فوتبال بروم. اما پس از آن، من هیچ کس را ندارم که وقتی حوصله ام سر می رود، با او چت کنم، کسی نیست که در ساعت ناهار اداری با او در مورد مسابقه دیشب صحبت کنم. مطمئناً، اگر بخواهم می‌توانم بعدازظهر را به انجام کاری که از آن لذت می‌برم، مانند دوچرخه‌سواری یا باغبانی بگذرانم. اما وقتی بالاخره به خانه برگردم، کار همچنان وجود خواهد داشت. متأسفانه، کار در خانه به این معنی است که مردم همیشه می توانند من را پیدا کنند، چه من حوصله داشته باشم یا نه، و وقتی زنگ در را پاسخ دادم، دیگر خیلی دیر شده است -- افکارم قطع شده است. اگر من در دفتر کار می کردم، هیچ کس رویای تماس تلفنی را نخواهد داشت، اما متوجه می شوم که به دردسرهای دوستان گوش می دهم. همانطور که آنها صحبت می کنند، ایده های من ناپدید می شوند و با فکر کردن به کارم در انتظار انجام شدن، استرس فزاینده ای احساس می کنم. با این حال، وقتی اخبار ترافیک را از رادیو می‌شنوم و تصور می‌کنم دوستانم با بدبختی در ماشین‌هایشان نشسته‌اند، احساس بی‌حوصلگی می‌کنند یا با ناراحتی منتظر قطاری پر ازدحام زیر باران هستند، متوجه می‌شوم که واقعاً کار زیادی ندارم. توضیح دادن در مورد. من یک سی دی پیدا می کنم که مرا به فکر فرو می برد، آن را با صدای بسیار بلند بالا می برم و تصویر دیگری را شروع می کنم.
سوال: نویسنده از زندگی کاری خود چه می پسندد؟
1. او فرصت های زیادی برای ورزش دارد.
2. او می تواند کارها را بدون اینکه دیگران به او بگویند انجام دهد.
3. او نیازی به کار در صبح ندارد.
4. او مکانی راحت برای کار دارد.