متن: در سال 1987، زمانی که به عنوان افسر امور عمومی در فورت براگ خدمت می کردم، مرتباً از دبیرستان های محلی بازدید می کردم تا با دانش آموزان در مورد ارتش صحبت کنم. به عنوان سرهنگ دوم، صحبت کردن با نوجوانان در مورد مزایای خدمت سربازی، حتی برای چند سال از زندگی، برای من بسیار لذت بخش بود. در یکی از این بازدیدها، من به منشی در دفتر مدیر گزارش دادم تا به او بگویم که برای کلاس سوم اینجا هستم. وقتی به من گفت کمی تعجب کردم. مدیر مدرسه دوست دارد قبل از رفتن به کلاس شما را ببیند. وقتی وارد دفترش شدم، آقایی که به نظر می رسید حدوداً سی ساله است، به استقبالم آمد و با لبخند و دست دادن از من استقبال کرد. "تو منو یادت نمیاد، نه؟" او گفت. دوباره با دقت به چهره نگاه کردم و نمی‌توانستم به خاطر بیاورم که ممکن است قبلاً کجا ملاقات کرده باشیم. مدیر گفت: "شما فرمانده گروهان من در آموزش های اولیه در فورت جکسون در سال 1970 بودید." او پیشنهاد کرد: "بگذار کمکت کنم." شما به من یک مجوز سه روزه دادید تا به خانه بروم و نوزاد تازه متولد شده ام را ببینم. بلافاصله یاد ماجرا افتادم! "بله من گفتم. "الان یادم آمد." این تنها مجوز سه روزه ای بود که من صادر کرده بودم زیرا سربازان بلافاصله پس از پایان آموزش در راه ویتنام بودند. اما می‌دانستم که اگر نگذارم او برای دیدن پسرش به خانه برود و _ پشیمان می‌شوم که فرصتی را که او برای حضور در کنار خانواده‌اش داشت را انکار می‌کردم. "بیا سرهنگ. من می خواهم "بچه" را به شما معرفی کنم. او در کلاس دوره سوم شما است. با اجازه دادن به من برای دیدن او، به من دلیلی دادید که تمرکز کنم و از آن جنگ سالم به خانه برگردم. ممنون آقا." این پر ارزش ترین کلاسی بود که تا به حال برگزار کرده بودم، و مشکلی نداشتم که در مورد پیوندهای دوستی و ارزش هایی که زندگی ارتش می تواند فراهم کند به دانش آموزان بگویم... و این می تواند تا آخر عمر ادامه داشته باشد.
سوال: به نظر نگارنده، صحبت با نوجوانان در مورد ارتش _ .
1. یک کار اجباری
2. یک چیز خوشایند
3. یک وظیفه اجتناب ناپذیر
4. یک تجربه شرم آور