متن: من قویاً معتقدم که اگر کودکی با تأیید بزرگ شود، یاد می گیرد که خودش را دوست داشته باشد و در راه خودش موفق خواهد بود. چند هفته پیش با پسرم در کلاس سوم دبستان مشغول انجام تکالیف بودم و او مدام از روی صندلی بلند می شد. مدام از او می خواستم بنشیند و به او می گفتم که بهتر تمرکز می کند. نشست اما چند ثانیه بعد، انگار اصلا متوجه این کارش نشده بود، دوباره بلند شد. داشتم اذیت می‌شدم، اما بعد به من برخورد کرد: وقتی از جایش بلند شد متوجه شدم که پاسخ‌هایش خیلی سریع‌تر و درست‌تر است. آیا او می تواند هنگام ایستادن متمرکز باشد؟ این باعث شد که شروع کنم به پرسش از خودم و آنچه که به آن بزرگ شده بودم. من طوری بزرگ شدم که فکر کنم یک کودک ساکت احتمال موفقیت بیشتری دارد. این کودک نظم و انضباط را دارد که سخت درس بخواند، نمرات خوبی بگیرد و به فردی مهم در زندگی تبدیل شود. بچه‌هایی که فعال و پر سر و صدا بودند فقط در معرض دید قرار می‌گرفتند. اکنون مردم ممکن است متوجه شوند که فرزندانشان با مجموعه‌ای از DNA و ویژگی‌های شخصیتی خود به دنیا می‌آیند و تنها کاری که می‌توانند انجام دهند این است که آنها را دوست داشته باشند و بپذیرند. به عنوان والدین، در طول سال‌های رشد و فراتر از آن، باید بهترین تشویق‌کننده فرزندانمان باشیم، آنها را راهنمایی کنیم و به آنها کمک کنیم راه خود را پیدا کنند. من دیگر از پسرم نمی خواهم بنشیند و تمرکز کند. واضح است که او در حال تمرکز است، فقط به روش خودش و نه من. ما باید بچه هایمان و روش های انجام کارها را بپذیریم. این راه ممکن است برای من کارساز بوده باشد، اما به این معنا نیست که باید آن را در طول نسل‌ها انجام دهیم. هیچ چیز شیرین تر از این نیست که ببینیم فرزندانمان فردی هستند. این ما را خوشحال می‌کند و من می‌خواهم فرزندانم اینگونه زندگی کنند.
سوال: به نظر نویسنده، کودکان باید _ .
1. آزادی ندارند
2. با والدین خود دوستانه باشند
3. سبک خاص خود را دارند
4. از دوستان خود یاد بگیرند