متن: هفته گذشته من در محوطه پرواز فرودگاه بودم، بسیار هیجان زده بودم که به خانه ام بروم تا پدر و مادرم را ببینم. برای آخر هفته برنامه های زیادی داشتم. اما رویای من توسط یک زن مسن که با صدای بلند با تلفن همراهش صحبت می کرد، قطع شد. او مدام از آن شخص می خواست که در جایی که او بود با او ملاقات کند و شماره دروازه را در تلفن تکرار می کرد. با هر تکرار صدای او کمی بلندتر می شد. همه اطرافیان سعی می کردند از خنده خودداری کنند. سپس شنیدم که او گفت: "متاسفم، نمی توانم صدای شما را بشنوم. به نظر می رسد مشکلی در سمعک من وجود دارد." همانطور که منتظر بودم تا نوبتم سوار شود، متوجه شدم که لحن او به طور فزاینده ای از کوره در رفت و سعی می کرد شخص آن طرف تلفن را بفهمد. تقریباً نوبت من بود که سوار شوم. نمی‌توانستم جلوی نگاه کردن به زن را بگیرم. این باعث شد فکر کنم چقدر خوش‌شانس بودم که شنوایی‌ام را داشتم. سپس متوجه شدم که می‌توانم کاری برای کمک انجام دهم. من به سمت زن رفتم و فریاد زدم: "بگذار کمکت کنم بشنوی. من به شما می گویم آن شخص چه می گوید." شک و تردیدی که در صورتش می لرزید به سرعت با درک و سپس آرامش جایگزین شد. گوشی را از او گرفتم، یک لحظه گوش دادم و سپس به زن گفتم که شوهرش در قسمت چمدان منتظر اوست چون نمی تواند وارد محوطه دروازه شود. سپس به او در جهت درست اشاره کردم. کمتر از دو دقیقه طول کشید تا به آن زن کمک کنم، اما غرور من از اینکه توانستم به او کمک کنم همچنان قوی است.
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. اطرافیان از صدای بلند زن عصبانی شدند.
2. نویسنده عصبانی شد زیرا رویای او قطع شد.
3. زن قرار بود تعطیلاتش را با شوهرش بگذراند.
4. احتمالا زن و شوهرش در میان جمعیت از هم جدا شده اند.