متن: در طول هزاران سال، انسان‌ها بیشتر و بیشتر در مورد این جهان یاد می‌گیرند و راه‌های زیادی برای اجتناب از خطرات و آسان‌تر کردن زندگی ما پیدا کرده‌اند. حتی در زمان‌های قدیم از آتش برای ترساندن حیوانات استفاده می‌کردیم، قایق‌های ساده برای عبور از آب‌ها می‌ساختیم و خود را با سنگ‌ها و چوب‌های تیزکننده مسلح می‌کردیم. امروزه با تکنولوژی و ابزار پیشرفته، مردم دنیا را بهتر از همیشه می شناسند. تعجب آور است که مردم تا چه اندازه از این دنیا می دانند و چقدر زندگی خود را با استفاده از دانشی که داریم تغییر داده ایم. اما اگر فکر می کنید ما همه چیز را می دانیم، اشتباه است. حدس می‌زنم گاهی اوقات باید محدودیت‌های درک خود از جهان را بپذیریم. مهم نیست چقدر در مورد جهان شناخته شده ایم، چیزهایی وجود دارد که مرموز باقی می مانند. من این را از بارداری ام که در ماه ششم به پایان رسید، به دلیل جدا شدن جفت یاد گرفتم. هر ماه شروع به معاینه پزشك زنان و زایمان كردم، ویتامین‌ها را به طور منظم مصرف كردم، تمام آزمایش‌های آزمایشگاهی را انجام دادم تا مطمئن شوم كه در انتظار نوزادی سالم هستیم. همه نتایج امیدوارکننده به نظر می رسید و ما فکر می کردیم در ژانویه سال آینده یک دختر سالم خواهیم داشت. حتی در یک هفته قبل از جدا شدن جفت، زمانی که به دلیل خونریزی ناگهانی در بیمارستان بستری بودم، پزشکان پس از خواندن آزمایش خونم باور نداشتند که احتمال بدی وجود داشته باشد. متاسفانه هنوز هم اتفاق افتاد. بعداً از دکترم پرسیدم "پس چه چیزی باعث این شد؟" او گفت: "نمی دانم. ما احتمالا هرگز نخواهیم فهمید." بعد از خروج از بیمارستان، گاهی اوقات به خاطر اتفاقی که افتاده احساس ناامیدی می کنم. اما من قبلاً این واقعیت را می پذیرم که چیزهایی وجود دارد که ما نمی دانیم. مهم نیست چقدر خوب برنامه ریزی می کنید و بر زندگی خود نظارت می کنید، ابهاماتی وجود دارد که نمی توان آنها را پیش بینی کرد و بنابراین نمی توان از آنها اجتناب کرد. _ اسمش جانت بود. او در آوریل به دنیا آمد و 6 ماه بعد ما را ترک کرد. اگرچه ما هرگز فرصت ملاقات با او را نداشتیم، او همیشه دختر محبوب ماست. در اواخر ماه مه 2013، در اولین بازدید از OB، قلب کوچکی را دیدیم که با خوشحالی در درون مادرش می تپید. ما حتی نمی‌توانستیم بگوییم که بچه است، اما می‌دانستیم که جادو در حال رخ دادن است. سه ماه اول یک فاجعه بود، جانت با وادار کردن مادرش هر روز قدرتش را نشان داد. بابا آشپز خانواده شد و ساعت ها صرف آموختن غذاهای جدید برای راضی نگه داشتن همسر حساسش کرد. در هفته دوازدهم، دوباره او را در یک غربالگری OB دیدیم. وقتی دکتر سعی کرد او را اندازه بگیرد، ناگهان دستش را برایمان تکان داد، انگار می‌گوید «می‌دانم که دوباره از من جاسوسی می‌کنی». هر چک معمولی OB به تجربه مورد علاقه ما تبدیل می شد، زمانی که می توانستیم ضربان قلب او را بشنویم و می دانستیم که دارد از خودش لذت می برد. در هفته هجدهم، یک روز که بابا داشت آواز می خواند، ناگهان به مامانش لگد زد. ما هرگز اینقدر احساس خوشبختی نکردیم. از آن زمان، او شیطون‌تر و شیطنت‌تر شد و در خانه کوچک گرمش انواع ورزش را انجام داد. ما شروع کردیم به فکر کردن در مورد اسامی، تزئین اتاق صورتی او و به اشتراک گذاشتن اخبار با دوستانمان. برای والدین جوان، همیشه چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد! سپس پایان هفته بیست و پنجم بود. خونریزی ناگهانی مامان و بابا را وحشت زده کرد. پس از سه روز ماندن در بیمارستان، اوضاع دوباره خوب به نظر می رسید و به نظر نمی رسید جانت تحت تأثیر قرار گرفته باشد. با این حال، شب بعد از اینکه از بیمارستان خارج شدیم، انقباض بسیار بدتری شروع شد که باعث جدا شدن جفت شد. وقتی به بیمارستان برگشتیم، مادر از یک عمل اورژانسی جان سالم به در برد، اما قلب جانت دیگر نمی‌تپید. جانت، متشکرم برای همه شادی که برای ما به ارمغان آوردی. دوستت داریم و برای همیشه دلتنگت هستیم. روحش شاد!
سوال: لحن گذر _ .
1. عاطفی
2. رقت انگیز
3. دلگرم کننده
4. نومید