متن: در 5 آگوست در ساعت 10:31 شب به وقت PST، مریخ نوردی به نام کنجکاوی به سلامت بر روی سطح مریخ فرود آمد و من به اندازه کافی خوش شانس بودم که یک صندلی در ردیف جلو داشته باشم. اسم من کلارا است و وقتی کلاس ششم بودم، در مسابقه مقاله نویسی که ناسا برای نامگذاری مریخ نورد بعدی خود برگزار کرد، برنده شدم. انشایی که نوشتم حتی 250 کلمه هم نبود، اما به نوعی برای تغییر زندگی من کافی بود. هنوز آن روز سرد دسامبر را به یاد دارم که در کلاس علوم نشسته بودم. من یک برگه را زود تمام کرده بودم و تصمیم گرفتم یک مجله Time for Kids را از قفسه کتاب خانم استوز تهیه کنم. این موضوع اختراع 2008 بود، اما این تنها چیزی نبود که توجه من را جلب کرد. در مجله مقاله ای در مورد دختری بود که مریخ نوردهای اکتشافی مریخ، روح و فرصت را نامگذاری کرد. این مقاله همچنین در مورد مسابقه مقاله ای که ناسا برای نامگذاری مریخ نورد بعدی خود برگزار می کرد صحبت می کرد. حتی قبل از اینکه چیزی در مورد آن بدانم، تنها یک کلمه در ذهن 11 ساله ام جاری شد: کنجکاوی. نمی توانستم منتظر بمانم تا زنگ به صدا درآید تا بتوانم انشا را شروع کنم. بعد از ظهر آن روز، از ایستگاه اتوبوس به خانه دویدم، پشت کامپیوتر نشستم و تایپ کردم تا انگشتانم درد کرد. معلوم شد که به موقع رسیده ام. چند روز بعد، و مسابقه بسته می شد. پنج ماه بعد، اندکی پس از 12 سالگی، مشغول تماشای برنامه ویژه نشنال جئوگرافیک در مورد ماموت ها بودم که تلفن زنگ زد. مامانم جواب داد و بلافاصله لبخندی پهن روی صورتش پخش شد. وقتی او به من گفت که برنده شده‌ام، خوشحال‌تر از آن چیزی بودم که یادم می‌آید، جیغ زدم و از پله‌ها و اطراف خانه بالا و پایین دویدم. ماموت ها را به کلی فراموش کردم و حتی یادم نمی آمد تلویزیون را خاموش کنم تا زمانی که واقعا دیر شده بود. کنجکاوی بخش مهمی از شخصیت من است. من همیشه مجذوب ستارگان، سیارات، آسمان و کیهان بودم. یادم می آید در دوران کودکی من و پدربزرگم ساعت ها در حیاط خانه کنار هم می نشستیم. او برای من داستان می گفت و به ستاره ها اشاره می کرد. پدربزرگ من در چین زندگی می کرد، هزاران مایل دورتر از خانه من در کانزاس. من ستاره ها را دوست داشتم زیرا آنها ما را حتی زمانی که از هم دور بودیم کنار هم نگه داشتند. آنها همیشه آنجا بودند، اما چیزهای زیادی در مورد آنها نمی دانستم. این چیزی است که من در مورد فضا بسیار دوست دارم. مهم نیست چقدر یاد می گیریم، همیشه دارای رمز و راز خواهد بود. در گذشته، اکتشافات فضایی ممکن بود رقابتی برای اینکه ببینیم چه کسی زودتر یا زودتر به جایی رسیده است. اما اکنون، این یکی از معدود چیزهایی است که مردم را به هم نزدیک می کند. علم زبانی است که نیازی به ترجمه ندارد. مهم نیست اهل کجا هستید یا چه شکلی هستید - فقط باید عطش دانش و اشتیاق به یادگیری داشته باشید تا موفق شوید. مردم اغلب از من می پرسند که چرا به مکان های دور مانند مریخ می رویم. چرا کاوش می کنیم؟ پاسخ من به آن ساده است: زیرا ما می توانیم. چون ما کنجکاو هستیم زیرا ما به عنوان انسان فقط در یک مکان محصور نمی شویم. ما دائماً در حال تعجب هستیم و تلاش می کنیم تا بفهمیم چه چیزی در بالای تپه و فراتر از افق است. مریخ نورد کنجکاوی چیزی بیش از یک ربات است. این چیزی بیش از یک بدنه تیتانیومی و چرخ های آلومینیومی است. کنجکاوی نشان دهنده کار سخت، اشتیاق، عشق و تعهد هزاران نفر از سراسر جهان است که توسط علم گرد هم آمده اند. علم خیلی عالیه این نفس گیر و ذهن دمنده است. و گاهی اوقات، فقط کمی دیوانه کننده است. اکتشافاتی که ما در مورد دنیای خود انجام می دهیم فوق العاده متواضعانه است. آنها ما را به جلو می برند و این پتانسیل را دارند که به همه بشریت منتفع شوند. دسامبر امسال چهار سال از زندگی من خواهد بود که به نوعی با کنجکاوی گره خورده است. من از طریق این تجربه با افراد شگفت انگیز زیادی آشنا شده ام، از دانشمندان گرفته تا مهندسان، مدیران و داوطلبان. فداکاری و اشتیاق آنها به من انگیزه زیادی می دهد. سفر من با کنجکاوی و تیم ماموریت MSL، شخصیتی را که امروز هستم، و همچنین شخصی را که روزی دوست دارم تبدیل شوم، شکل داده است. من عمیقا از همه کسانی که این ماجراجویی شگفت انگیز را برای من ممکن کردند سپاسگزارم. و برای شما، امیدوارم کنجکاوی شما شما را به جایی برساند.
سوال: چه چیزی در متن بیان شده است؟
1. کنجکاوی برای انسان مهم است.
2. عطش دانش به بزرگ شدن انسان کمک می کند.
3. شرکت در مسابقه راهی برای رسیدن به موفقیت است.
4. کنجکاوی نگرش افراد را نسبت به علم تغییر می دهد.