متن: هنک ویسکاردی 26 ساله بود که اولین شلوار بلند و اولین جفت کفش خود را پوشید. برای اولین بار او خود را چنان دید که همیشه می‌خواست قد پنج فوت و هشت اینچ داشته باشد. هنک بدون پا به دنیا آمده بود. تا هفت سالگی دنیایش دنیای عملیات های مکرر بود. بالاخره او نه پا، بلکه کنده‌هایی داشت که می‌توانستند با نوعی چکمه مخصوص نصب شوند. بیرون از بیمارستان، هنک اغلب افرادی را می دید که با علاقه بی رحمانه به او خیره شده بودند. بچه ها به او می خندیدند و او را "مرد میمون" صدا می زدند زیرا دست هایش روی زمین کشیده می شد. مثل بقیه پسرها به مدرسه رفت. نمرات او خوب بود و به جای دوازده سال معمول، فقط به هشت سال نیاز داشت. پس از فارغ التحصیلی، هنک راه خود را در کالج ادامه داد. او طبقات را جارو می کرد، روی میز منتظر می ماند یا در یکی از دفاتر کالج کار می کرد. در تمام این زندگی پرمشغله، هنک روی کنده هایش حرکت می کرد. اما یک روز دکتر به او گفت که حتی کنده ها نیز زیاد دوام نمی آورند. هنک به زودی باید از صندلی چرخدار استفاده کند. هنک احساس کرد که همه جا سرد شده است. با این حال، دکتر گفت این احتمال وجود دارد که بتواند پاهای مصنوعی را برای او نصب کند. بالاخره یک پاساز پیدا شد و روزی فرا رسید که هنک جلوی آینه ایستاد و برای اولین بار خود را با قد پنج فوت و هشت اینچ دید. اما این هنوز پایان کار نبود. او باید یاد می گرفت که از پاهای جدیدش استفاده کند. بارها و بارها در طول اتاق راهپیمایی کرد و دوباره به عقب رفت. مواقعی بود که روی زمین افتاد، اما خود را بالا کشید و به راهپیمایی بی پایان بازگشت. او به خیابان رفت. از پله ها بالا رفت و رقص یاد گرفت. او یک قایق ساخت و بادبانی با آن را یاد گرفت. وقتی جنگ جهانی دوم فرا رسید، او از صلیب سرخ خواست تا به او شغل بدهد. او تمرینات منظم را گذراند. او به همراه سایر سربازان به راهپیمایی و حفاری پرداخت. کمتر کسی می دانست که او بی پا است. این داستان واقعی هنک ویسکاردی بود، مرد بدون پا.
سوال: بچه ها به هنک می خندیدند و او را "مرد میمون" صدا می زدند زیرا _ .
1. با آنها صحبت نکرد
2. از آنها دوری کرد
3. وقتی دستش را حرکت داد زمین را لمس کرد
4. دستانش خیلی دراز بود