متن: نه سال پیش، پس از مرگ لئو، مردم به من گفتند. من هرگز نمی دانستم که او ناپدری شماست. می بینید، من هرگز او را اینطور صدا نکردم. در ابتدا او در زندگی من شخص خاصی نبود. بعد او دوست من شد. به مرور زمان احساس کردم که او هم پدر من است. لئو در یازده سالگی با مادرم ازدواج کرد. دو سال بعد به خانه‌ای در حومه شهر نقل مکان کردیم، جایی که ریشه‌مان را گرفتیم. در ابتدا چمن ما فقط یک گل با علف های وحشی بود، اما لئو امکانات روشنی را دید. او گفت: «ما در آنجا درختانی خواهیم کاشت تا به ما سایه بدهند و همچنین چند گل. و فقط همین لمس های کوچک خانه ما را از بقیه متمایز کرد. مهمتر از آن، یک خانواده واقعی در حال تشکیل بود. لئو در حال تبدیل شدن به یک پدر و مادر تمام وقت بود و من داشتم یاد می گرفتم که پدر داشتن چیست. صبح‌های روز هفته که هوا بد بود، لئو اغلب مرا به مدرسه می‌برد. شاید داشتن پدری که شما را ترک می کند چیزی بوده باشد که همکلاسی هایم آن را بدیهی می دانستند، اما من همیشه فکر می کردم فوق العاده است. شنبه صبح ها به مغازه لوازم فروشی رفتیم، سپس وارد پنج و ده شدیم و یک مجله ورزشی یا چیز دیگری خریدیم. برخی از مردم ممکن است فکر کنند که خرید کردن با هم چیز خاصی نیست، اما من که قبلاً دوران کودکی خود را با تماشای سایر خانواده ها در حال انجام فعالیت های روزمره خود گذرانده بودم، اکنون آنها را با لذت بسیار تجربه کردم. با نگاهی به گذشته، متوجه شدم که لئو آنچه را که بیشتر از همه به آن نیاز داشتم به من داد - تجربه انجام کارهای معمولی با هم به عنوان یک خانواده. بلافاصله پس از نقل مکان به حومه شهر، یکی از همسایه های جدیدمان خود را به من معرفی کرد. او قبلاً مادرم و لئو را ملاقات کرده بود. او گفت: "میدونی، تو دقیقا شبیه پدرت هستی." می دانستم که او فقط در حال گفتگو است -- اما با این وجود ... "ممنونم" گفتم. چرا چیز دیگری به او بگویید؟
سوال: به نظر نویسنده، _ .
1. زندگی با ناپدری آسان نیست
2. همه ناپدری ها به خوبی لئو نیستند
3. زن و شوهر باید قبل از طلاق بیشتر به فکر فرزندان خود باشند
4. در خانواده های ناتنی، عشق و دوستی بسیار ارزشمند است