متن: «تک شو» نمایشی است که عمدتاً حول محور گفتگو سازماندهی می شود. برنامه‌های گفت‌وگوی تلویزیونی از ابتدای رادیو وجود داشته است. از این رو می توان آغاز دوران طلایی برنامه های تاک شو را سال 1948 در نظر گرفت، اگرچه تلویزیون تا دهه 1950 در خانه های آمریکایی رایج نبود. از سال 1949 تا 1973، تقریباً نیمی از برنامه‌های روزانه به گفتگو اختصاص داشت. چرا برنامه های گفتگوی زیادی وجود دارد؟ هزینه تولید یک برنامه تاک شو برای هر قسمت کمتر از 100000 دلار است در حالی که بسیاری از سریال های تلویزیونی امروزی بیش از یک میلیون دلار در هر قسمت هزینه دارند. بنابراین، در صورت موفقیت، می تواند سود قابل توجهی ایجاد کند. با این حال، کار زیادی می خواهد. از سال 1948، صدها برنامه تاک شو آمده و رفته اند و تنها تعداد کمی از آنها قدرت ماندگاری واقعی دارند. انواع مختلفی از برنامه های گفتگو وجود دارد، اما اگرچه سبک ها ممکن است متفاوت باشد، قالب محدود است. آنچه که ما بیشتر به آن عادت داریم، قالب غیررسمی مهمان-میزبان است، که در آن مجریان برنامه از افراد مشهور یا افراد شایسته صحبت برای یک بحث غیررسمی استقبال می کنند. دومین فرمت متداول، نمایش مسائل عمومی است که در آن مجریان با افراد خبر یا متخصصان یک حوزه خاص مصاحبه می کنند. نمایش‌هایی که از این قالب پیروی می‌کنند هم شامل برنامه‌های خبری صبحگاهی و هم برنامه‌های گفتگوی «مشتری» می‌شوند: برنارد ام. تیمبرگ از موزه ارتباطات رادیویی به دو اصل حاکم بر همه برنامه‌های گفتگوی موفق اشاره می‌کند: مجری همه چیز است: میزبان درجه بالایی از کنترل دارد. بیش از نمایش آنها، از موضوع تا فضای کمدی. آنها همچنین برند نمایش هستند و مسئولیت آن را بر عهده دارند. میزبان می تواند مهمانان را جذب و امتناع کند، برنامه آنها را سازماندهی کند و در بسیاری از موارد در هنگام بازنشستگی، جانشینی را نام ببرد. همین‌جا، همین الان: قانون دوم این است که یک برنامه گفت‌وگو باید در زمان حال تجربه شود، خواه به‌طور زنده پخش شود یا در اوایل روز در مقابل تماشاگران ضبط شود. آنها باید احساس شادابی داشته باشند، انگار که در لحظه اتفاق می‌افتند، حتی اگر نمایش یک تکرار 10 ساله باشد.
سوال: دو قالب برنامه های گفتگو در _ .
1. فضایی که ایجاد می کنند
2. زمان پخش آنها
3. آیا آنها به صورت زنده ارسال می شوند
4. چه مهمانان معروف دعوت کنند