متن: وقتی با یکی از دوستان خانوادگی از محل کار به خانه می رفتم، خودم را در یک بحث در مورد رفتن دخترش به دانشگاه دیدم. ماجرا از آنجا شروع شد که مادر به من گفت که پولی برای کمک به دخترش برای گذراندن دانشگاه ندارد، که باعث شد مادر به شدت به کالج اجتماعی فشار بیاورد. او سپس شروع به گفتن کرد که چگونه زمینه های "پردرآمد" را به دخترش فشار داده است - دکتر، مهندس، وکیل و غیره. وقتی از او پرسیدم که آیا دخترش به آن علاقه دارد یا خیر، او گفت نه. از او پرسیدم که هدفش چیست که دخترش را به سمت چیزی سوق دهد که او دوست ندارد، و او پاسخ داد: "من فقط می خواهم او ثروت خوبی به دست آورد." پس از شنیدن سخنان او، می خواهم بگویم که پول همه چیز نیست. اگر بدبخت باشید شغل پردرآمد معنایی ندارد. قبلاً کار پردرآمدی انجام می‌دادم، اما خیلی خسته‌کننده بود و برای خودم وقت نداشتم. من اصلا ازش خوشم نیومد با اینکه دستمزد خوب بود، من راضی نبودم. بنابراین می‌خواهم به والدین بگویم، لطفاً فرزندانتان را مجبور نکنید که به یک رشته یا شغلی بپردازند، فقط به این دلیل که فکر می‌کنید پول زیادی به دست خواهند آورد. آنها احساس وحشتناکی خواهند داشت که آن رشته یا شغل را فقط برای آرامش شما انتخاب کنند. بدترین قسمت احساس گناه است زمانی که تصمیم می گیرند آن رشته را به چیزی که واقعاً می خواهند تغییر دهند یا وقتی آن شغل را ترک می کنند. به عنوان عضوی از نسلی که مایلند همه چیز را به فرزندانمان بدهند، می دانیم که فقط امیدواریم فرزندانمان بتوانند زندگی شادی داشته باشند. لطفاً فقط به این دلیل که فکر می کنیم برای فرزندانمان خوب است، مسیر شغلی را به زور به آنها تحمیل نکنید. به فرزندانمان نصیحت کنیم، اما آنها را مجبور نکنیم.
سوال: ما از آن مادر چه می دانیم؟
1. او به کالج اجتماعی بسیار فکر می کرد.
2. با دخترش خیلی خوب بود.
3. او توان پرداخت هزینه های دانشگاه دخترش را نداشت.
4. وقتی جوان بود می خواست دکتر شود.