متن: "لیندا، اگر کتک زدن خودت یک ورزش المپیکی بود، مدال طلا می گرفتی!" آنابل، دوست صمیمی من، پس از اینکه به او گفتم که چگونه با یک دانش آموز در کلاس سوم کلاسی که در حال تعویض بودم، به اشتباه برخورد کرده ام، مرا با این مشاهدۀ صریح متحیر کرد. "من هرگز نباید اجازه می دادم بدون پاس به اتاق پسر برود! تقصیر من بود که با مانیتور سالن به مشکل خورد! من خیلی احمقم!" دوستم از خنده منفجر شد و سپس نظر "المپیک" خود را داد. پس از مدت کوتاهی تأمل، مجبور شدم اعتراف کنم که حق با او بود. خیلی خودم را زیر پا گذاشتم چرا، درست در روز قبل، به خاطر پهن کردن کاغذها روی میزم، خودم را «زخم» خطاب کرده بودم، وقتی بدون آرایش از خانه بیرون می‌رفتم «زشت» و وقتی برای کار جایگزین اضطراری از خانه بیرون رفتم، «احمق» بودم. بدون طرح درس اضطراری من آنابل با لحنی تامل برانگیزتر گفت: "یک بار در کارگاهی در کلیسا شرکت کردم که در آن زن مسئول از ما خواست همه چیزهای بدی را که درباره خود می گوییم فهرست کنیم." "چند نفر را در لیست خود داشتید؟" من پرسیدم. او اعتراف کرد: «پانزده. "اما بعد معلم گفت: "حالا به فرد کناری خود بچرخید و تمام موارد لیست خود را طوری بگویید که انگار با آن شخص صحبت می کنید!" "فکم افتاد، چیکار کردی؟" "هیچی. هیچ کس نکرد. همه ما فقط اونجا نشستیم، تا اینکه گفتم، "هیچوقت نمیتونم این چیزا رو به کسی بگم!" " "و معلم ما پاسخ داد، "خب، اگر نمی توانید آنها را به دیگری بگویید، پس هرگز آنها را به خودتان نگویید!" "دوست من نکته ای داشت. من هرگز به فرزند خدا توهین نمی کنم --- و من هم فرزند خدا هستم! خدایا، امروز به من اجازه بده همانگونه که با یکی دیگر از فرزندان تو مهربان باشم.
سوال: منظور نویسنده از جمله آخر متن چیست؟
1. او آماده است تا به خدا کمک کند.
2. او با همه بچه ها مهربان خواهد بود.
3. او به خودش و دیگران توهین نمی کند.
4. او حاضر است فرزند خدا باشد.