متن: "فکر نمی‌کنم دیگر بتوانم این کار را انجام دهم." "بله، می توانید. شما فقط پنج پرتودرمانی دیگر دارید." من همسرم بکی را نزدیک نگه داشتم. از زمان تشخیص سرطان سینه، او تلاش زیادی کرده بود که برای بچه ها و من قوی باشد. وقتی تشخیص او رسید، اولین فکرم این بود که هیچ راهی وجود ندارد که بتوانم همسرم را از دست بدهم. پزشکان به ما اطمینان دادند که سرطان زودهنگام کشف شده است، بنابراین ما احساس مثبتی داشتیم. بکی تحت عمل جراحی قرار گرفته بود و در حال بهبودی بود. پس از شش هفته پرتودرمانی، او با پنج درمان آخر خود روبرو شد. او ضعیف و خسته بود، روحیه ضعیفی داشت. با دیدن رنج او، احساس ناتوانی و ناتوانی کردم. به محض اینکه بیرون آمدم، ناامیدی و عصبانیت طولانی مدت مانند آتشفشان در من فوران کرد. چکشی گرفتم و ناگهان با تمام توانم تاب می خوردم و به شدت در ایوان جلو می کوبیدم. در حین انجام این کار، تصور می کردم که دارم بر سرطان همسرم غلبه می کنم. با تمام توانم ایوان را ویران کردم. در طول درمان، همسرم بسیار شجاع بود. او گفت که این کار آسان است، اما فکر نمی کنم برای او آسان باشد. بکی با دیدن ایوان از بین رفته سرش را به سمت پنجره تکان داد. وارد اتاق شدم، نمی دانستم چه واکنشی نسبت به کاری که من انجام داده بودم خواهد داشت. "بکی، از دست من عصبانی هستی؟" با تعجب به من نگاه کرد. "برای چی؟" به دروازه اشاره کردم. "برای خراب کردن ایوان." او خندید. "ببین چقدر این اتاق الان آفتابی است. من دوست دارم اینجا روشن است." "تو در ساعت تاریک من به من دلداری دادی، وینس. تو راهی برای مقابله با ناامیدی خود پیدا کردی. با تخریب ایوان، به نور خورشید اجازه ورود دادی." همانطور که به اطراف اتاق روشن نگاه کردم، متوجه شدم نوری که فضا را پر کرده بود، نور امیدی بود که پس از تاریکی بسیار درخشان می درخشید. ما هرگز ایوان را بازسازی نکردیم.
سوال: همسر نویسنده با دیدن ایوان از بین رفته چه احساسی داشت؟
1. دلسوز
2. خشمگین
3. درك كردن
4. خوشحال