متن: پنجاه و دو سال پیش در ایالات متحده، یک دختر کوچک سیاه پوست به نام روبی بریجز به مدرسه ابتدایی جدید خود رسید. مدرسه در نیواورلئان، لوئیزیانا بود. هنگامی که او به سمت درب ورودی مدرسه می رفت، جمعیت خشمگینی از مردم بر سر او فریاد زدند. مارشال های ایالات متحده با او راه می رفتند. یک مارشال یک افسر پلیس است. آنها برای محافظت از دانش آموز کلاس اولی آنجا بودند. دلیلش این است که مردم نمی‌خواستند روبی به داخل مدرسه برود. اما کودک 6 ساله به هر حال وارد مدرسه شد. همانطور که او انجام داد، او به کتاب های تاریخ راهپیمایی کرد. روز 14 نوامبر 1960 بود. در آن صبح، روبی کوچولو یکی از اولین آمریکایی های آفریقایی تبار بود که در یک مدرسه ابتدایی کاملا سفید پوست در جنوب شرکت کرد. قبل از آن، قانون در بسیاری از ایالت‌ها می‌گفت که کودکان سیاه‌پوست نمی‌توانند در همان مدارسی که کودکان سفید پوست هستند، شرکت کنند. افراد از نژادهای مختلف نیز مجبور بودند از دستشویی های عمومی جداگانه استفاده کنند. به آن تفکیک می گفتند. این زمانی است که افراد از نژادهای مختلف جدا نگه داشته می شوند. رهبران ایالات متحده برای پایان دادن به جداسازی تلاش کردند. آنها به ایجاد حقوق مدنی برای همه آمریکایی ها کمک کردند. این حقوق به این معناست که با همه مردم باید به طور یکسان رفتار شود. چند ماه قبل از شروع مدرسه روبی، دادگاه فدرال به تازگی دستور پایان دادن به جداسازی مدارس در نیواورلئان را صادر کرده بود. تا زمانی که روبی کلاس دوم را شروع کرد، دیگر هیچ آدم خشمگینی بیرون از مدرسه اش وجود نداشت. دانش آموزان آفریقایی آمریکایی دیگری نیز در کلاس او بودند. امروزه کودکان از هر نژاد با هم به مدرسه می روند. بریجز گفت که در کلاس اول هرگز از رفتن به مدرسه نمی ترسید. او واقعاً نمی ترسید و واقعاً نمی دانست در آن زمان چه خبر است.
سوال: نظر شما در مورد کار رهبران ایالات متحده برای پایان دادن به جداسازی چیست؟
1. ناامید کننده.
2. قابل قبول
3. موفقیت آمیز.
4. گیج کننده.