متن: هنوز آن روز را به وضوح به یاد دارم. حدود چهار ساعت با جیپ بزرگم کنار جاده بودم. تابلوهایی را در پنجره ها گذاشتم که روی آن نوشته شده بود: "نیاز به جک است." وقتی می خواستم تسلیم شوم، کامیونی ایستاد و مردی پیاده شد. او به اوضاع نگاه کرد، قضاوت کرد و برگشت تا جک بگیرد. بعد از حدود دو ساعت با عرق کردن کار را تمام کردیم. هر دو کثیف بودیم همسرش یک بطری بزرگ آب برای ما گرفت تا دست هایمان را بشویم. من سعی کردم 20 دلار در دست مرد بگذارم، اما او آن را نگرفت، بنابراین رفتم تا آن را به آرامی به همسرش بدهم. از دختر کوچکشان پرسیدم که کجا زندگی می کنند، به این فکر کردم که شاید Pd برای آنها هدیه ای بفرستد. او گفت آنها در مکزیک زندگی می کردند. آنها اکنون در اورگان بودند، بنابراین مامان و بابا می توانستند برای چند هفته آینده گیلاس بچینند. بعد از آن قرار بود هلو بچینند و سپس به خانه برگردند. بعد از خداحافظی و برگشتن به جیپم، دختر به سمت من دوید و یک تامال برای ناهار به من داد. دوباره ازشون تشکر کردم و به سمت جیپم برگشتم. وقتی در تامال را باز کردم، داخل آن چه چیزی پیدا کردم؟ 20 دلار من! به سمت کامیون دویدم و آن مرد شیشه اش را پایین کشید. شروع به تکان دادن سرش کرد، لبخند زد و با تمرکزی که به نظر می رسید به انگلیسی گفت: «امروز تو، فردا من.» سپس در حالی که دخترش از پشت برایم دست تکان می داد، دور شد. این خانواده که به صورت فصلی کار می‌کردند و زمان پول است، چند ساعت وقت گذاشتند تا به یک غریبه کمک کنند در حالی که دیگران بی سر و صدا از آنجا عبور می‌کردند. از آن زمان به بسیاری از افراد مانند خانواده مکزیکی کمک کرده ام. من پول آنها را قبول نکردم. هر بار که می توانستم کمک کنم، احساس می کردم که دارم چیزی را در بانک می گذارم.
سوال: از قسمت می توان فهمید که _ .
1. مرد مکزیکی نمی توانست انگلیسی صحبت کند
2. جیپ نویسنده در جاده خراب شد
3. خانواده مکزیکی برای دیدار به اورگان آمدند
4. 20 دلار برای خانواده مکزیکی مبلغ کمی بود