متن: دختر 9 ساله ام سوزان و پسر 5 ساله رابی با من به مرکز خرید رفتند. به آنجا که رسیدیم، تابلوی بزرگی را دیدیم. روی آن نوشته شده بود "باغ وحش حیوان خانگی". بچه ها از جا پریدند و پرسیدند بابا می توانیم برویم؟ من و همسرم هم بیکار بودیم. با این حال، من گفتم: "حتما"، به هر کدام یک ربع دادم. آنها رفتند و فقط پنجاه سنت در جیب من باقی ماندند. باغ وحش حیوانات خانگی محوطه ای است برای بچه ها برای بازی با حیوانات کوچک در حالی که والدین خرید می کنند. چند دقیقه بعد، سوزان را دیدم که پشت سرم راه می رفت. تعجب کردم و دلیلش را پرسیدم. او با ناراحتی گفت: "خب، بابا، بلیط باغ وحش پتینگ پنجاه سنت قیمت دارد. بنابراین من به رابی محله ام را دادم." سپس او شعار خانواده من را گفت: "عشق عمل است!" می دانستم که هیچ کس بیش از سوزان حیوانات کوچک را دوست ندارد. او اغلب من و همسرم را تماشا می‌کرد که می‌گفتیم «عشق عمل است!»، و حالا آن را در سبک زندگی‌اش قرار داده بود. بخشی از او شده بود. او نه تنها می دانست که "عشق عمل است!"، بلکه "عشق عمل قربانی است!" من متاثر شدم. به باغ وحش پتینگ برگشتیم. سوزان در حالی که دست ها و چانه اش را روی حصار تکیه داده بود ایستاده بود و فقط به رابی که به حیوانات غذا می داد نگاه می کرد. من پنجاه سنت داشتم که سوراخی در جیبم می سوزاند. دستم را در جیبم فرو بردم و پول را بیرون آوردم. مطمئنا، من باید این کار را انجام دهم!
سوال: نویسنده در خانواده خود اعضایی داشت.
1. سه
2. چهار
3. پنج
4. شش