متن: نام من امی است. من یک دانشجوی 25 ساله فارغ التحصیل هستم که به یوگا، نمایش های تزیین منزل و خوردن قاشق های کره بادام زمینی مستقیماً از شیشه علاقه دارم. اوه بله، و من یک معتاد به آیفون هستم. من همیشه معتاد نبودم در واقع، سال‌ها به خودم می‌گفتم که یک تلفن همراه شیک نمی‌خواهم. به نظر می رسید که آنها کار زیادی دارند، همیشه زنگ می زنند و توجه را می طلبند. من از تلفن همراه ساده ام کاملا راضی بودم و هیچ وقت نمی خواستم نظرم را تغییر دهم. با این حال، حدود یک سال پیش، حسادت کردم به همه آن صاحبان مفتخر آیفون، گوشی‌های جدید براقشان را در دست گرفته‌اند و آن‌ها را به همه دوستانشان نشان می‌دهند. شروع کردم به _ مکالمه در مورد "برنامه های آیفون"، احساس می کردم که توریستی به زبانی گوش می دهد که من نمی توانم صحبت کنم. در نهایت دیگر نتوانستم غریزه آیفون خود را نادیده بگیرم و از ورود آیفون جدیدم به زندگی ام استقبال کردم. من فوراً عاشق بسته کوچک شادی شدم و دیگر نمی توانستم زندگی بدون آن را تصور کنم. در کمال تعجب، ناگهان خود را با یک دایره کاملاً جدید از دوستان یافتم -- دارندگان آیفون دیگری که می توانستم برای مشاوره و پشتیبانی به هنگام یادگیری عملکردهای مختلف دستگاه جدیدم به آنها مراجعه کنم. وقتی دوستان دیگرم نتوانستند به سؤالات مربوط به آیفون من پاسخ دادند، و وقتی من درباره کارهایی که الویس کوچک (بله، اسمش را نام بردم) می‌توانست انجام دهد، چشم‌هایشان را گرد نکردند. برای چند ماه زندگی جدیدم را با الویس ساختم. با این حال، زمانی متوجه شدم که با مشکلی روبرو شدم که یک روز متوجه شدم که در گوگل نقشه راهم را به صندوق پستم می پردازم، که اتفاقا درست بیرون درب ورودی من است. وقتی به چند ماه گذشته فکر کردم، باورم نمی شد که این اتفاق را ندیده باشم. همه علائم هشدار دهنده آنجا بود. الویس درست کنارم خوابید و اولین چیزی بود که صبح به سراغش رفتم. من روزی 20 بار ایمیلم را چک می کردم. زمانی که الویس بیچاره را در رختکن باشگاه گذاشتم، اضطراب دلبستگی را نیز تجربه کردم. اگر زنگ زد و به پاسخ من نیاز داشت چه؟ یا حتی بدتر از آن، چه می‌شود اگر یک ورزشکار بی‌احتیاطی او را از کیفم بیرون بیاورد و باعث شود صفحه نمایشش ترک بخورد؟ وقتی اعتراف کردم که مشکلی دارم، همه چیز شروع به تغییر کرد. چیزی که قبلاً پیام‌های دوستانه به نظر می‌رسید، اکنون شبیه شکایت دائمی برای پاسخگویی است. از اینکه دیگر نمی توانستم بدون الویز در دستم از خانه بیرون بروم متنفر بودم. در نهایت آنقدر با الویز عصبانی شدم که خواستم او را به دیوار پرتاب کنم. تصمیم گرفتم کاری انجام شود. اما همانطور که به سرعت متوجه شدم، آیفون‌ها مانند سیگار هستند و ترک آن آسان نیست. سپس، در حالی که یک روز با اتوبوس به سر کار می رفتم، به طور غیرمنتظره ای مجبور به ترک کار شدم - حداقل به طور موقت. وقتی دست به کیفم زدم تا الویس را بگیرم، متوجه شدم تب بر او غلبه کرده است. در حالی که سعی کردم مشکل را حل کنم، سرم با وحشت شنا کرد، اما نتیجه ای نداشت. نمی توانستم با کسی برای مشاوره تماس بگیرم. نمی‌توانستم در گوگل جستجو کنم که آیا این اتفاق برای یکی از صاحبان آیفون افتاده است یا خیر. زمانی که کارم تمام شد، فروشگاه اپل بسته شد، بنابراین با ترس به سمت خانه رفتم و در شبی بدون الویز رفتم. اما، پس از چند ساعت بدون هیچ هشدار متنی، اعلان‌های فشاری یا حتی تماس‌های تلفنی قدیمی، احساس آرامش بیشتری کردم. بدون شریک الکترونیکی تختخوابم، به عمیق ترین خوابی که در چند ماه اخیر داشتم فرو رفتم. صبح روز بعد، به جای اینکه از آیفون، خبر را از روی سادگی روزنامه خواندم. حتی متوجه شکوفه دادن شکوفه های گیلاس شدم. خدای من، چه چیزی را از دست داده بودم؟
سوال: نویسنده در پایان متن چه پیامی را منتقل می کند؟
1. او دور انداختن آیفون خود را پشیمان می دانست.
2. او مشتاقانه منتظر شروع زندگی جدید خود با الویس بود.
3. او فکر می کرد داشتن یک تلفن همراه ساده فایده چندانی ندارد.
4. او می دانست که باید عادت معتاد شدن به آیفون خود را ترک کند.