متن: در سال 1995، من به دبیرستان میامی بیچ بازگشتم تا با کلاس نمایش صحبت کنم. بعد از آن از معلم نمایشنامه پرسیدم که آیا هیچ یک از معلمان انگلیسی من هنوز آنجا هستند. " من در کلاس خانم رابرتز هیچ کس خاصی نبودم. هیچ خرده خاصی از او به یاد نمی آورم. اما نمی توانم احترام او را برای زبان، ایده ها و دانش آموزانش فراموش کنم. که او یک معلم فداکار است. من می خواهم چیزی به او بگویم، اما نمی خواهم او را از کلاس بیرون بکشم. معلم نمایش، خانم رابرتز را به راهرو آورد، جایی که این مرد 32 ساله را که آخرین بار در 18 سالگی دیده بود، به او گفتم: "من مارک مدوف هستم." شما معلم انگلیسی کلاس دوازدهم من در سال 1981 بودید. اگر این زاویه ممکن است حافظه او را بازگرداند. و سپس، با وجود اینکه مسلح به پیامی بودم که می‌خواستم با کلمات کاملی ارائه کنم، نمی‌توانستم چیزی به یاد ماندنی‌تر از این فکر کنم، می‌خواهم بدانی. تو برای من مهم بودی." و در راهرو، این زن کوچک و دوست داشتنی، که اکنون به سن بازنشستگی نزدیک شده بود، این معلم که مرا به یاد نمی آورد، شروع به گریه کرد؛ او مرا در آغوش خود گرفت. با یادآوری این لحظه، شروع به احساس کردم که هر آنچه که می‌دانم، هر چیزی که به دانش‌آموزانم، به فرزندانم منتقل می‌کنم، بخش جدایی‌ناپذیر گنجینه‌ای از شگفتی و امید مشترک ماست که می‌توانیم، باید خودمان را بسازیم. بهتر. ایرنه رابرتز مرا در آغوشش گرفت و در میان اشک هایش روی گونه ام زمزمه کرد: "متشکرم." و سپس با نگاهی سریع به چهره فراموش شده ام، دوباره در کلاسش ناپدید شد و به کاری که هزاران روز انجام داده بود بازگشت. تمام سالهای غیبت من با تأمل، شاید در نهایت، اینها فقط کلمات مناسبی برای گفتن به ایرنه رابرتز بودند. شاید آنها همان کلماتی باشند که من دوست دارم با تمام آن معلمانی که در طول زندگی خود به عنوان بخشی از خودم حمل می کنم، صحبت کنم، همان کلماتی که من می خواهم. همانطور که یک روز توسط یک دانش آموز بازگشته به من گفت: "می خواهم بدانی که برای من مهم بودی."
سوال: آنچه نویسنده بیش از همه از معلم خود به یاد می آورد این است که _ .
1. خرد او
2. ارادت او به تدریس
3. روش او برای آموزش نمایشنامه
4. سخنان تشویق کننده او