متن: فضانوردان در فضا چه می خورند و چرا؟ غذای فضانوردان چگونه به وجود آمد؟ فضانوردان چگونه غذا را برای مدت طولانی در فضا حفظ می کنند؟ ناسا (اداره ملی هوانوردی و فضایی) از دهه 1960 در مورد مواد غذایی برای سفرهای فضایی تحقیق کرده است تا بهترین راه برای جلوگیری از گرسنگی فضانوردان را بیابد. این تحقیق می تواند مربوط به حادثه ای باشد که در اولین ماموریت سرنشین دار Gemini در سال 1965 رخ داد. فضانورد جان یانگ موفق شد یک ساندویچ گوشت گاو ذرت شده را مخفیانه روی کپسول Geminni III ببرد تا در طول چرخش به دور زمین بخورد. در کمال تعجب یانگ، طرح ساندویچ مطابق انتظار پیش نرفت. در عوض ساندویچ شروع به شکستن و پراکندگی در کپسول جمینی III کرد. این می تواند منجر به فاجعه شود، زیرا ممکن است یک تکه کوچک غذا در دریچه های هوا و سایر تجهیزات گیر کرده باشد. ساندویچ را در یک جیب فرو کردند تا از آشفتگی بیشتر داخل کپسول فضایی کوچک جلوگیری شود. این حادثه باعث شد ناسا قوانین سختگیرانه‌ای را در مورد اینکه چه نوع مواد غذایی را می‌توان به فضا برد، اعمال کرد. غذای فضایی از آن زمان به بعد راه زیادی را پیموده است. در دوره جمینی، فضانوردان بیشتر غذاهای مکعبی، فشرده و پرکالری و سبک می خوردند. ناسا انتظار دارد برای مواد غذایی فضایی ماندگاری طولانی داشته باشد. اکثر مواد غذایی که به فضا برده می شوند خشک شده یا تحت عملیات حرارتی قرار گرفته اند. این فرآیندها و استفاده از سدیم باعث می شود مواد غذایی که به فضا برده می شوند ماندگاری بیشتری داشته باشند. تحقیقات در مورد مواد غذایی فضایی برای یافتن راه‌های سالم‌تر برای حفظ آن‌ها ادامه دارد. سدیم بیش از حد ناسالم است و می تواند طعم برخی غذاها را به شدت تغییر دهد.
سوال: اکثر مواد غذایی فضایی خشک شده یا تحت عملیات حرارتی قرار می گیرند تا _ .
1. فضانوردان را سالم نگه دارید
2. از تجزیه آن جلوگیری کنید
3. طعم آن را تغییر دهد
4. باعث ماندگاری بیشتر شود