متن: آتش سوزی بزرگ لندن در ساعات اولیه 2 سپتامبر 1666 آغاز شد. در چهار روز بیش از سه چهارم شهر قدیمی را که اکثر خانه ها چوبی و نزدیک به هم بودند ویران کرد. بیش از صد نفر بی خانمان شدند، اما تنها تعداد کمی جان خود را از دست دادند. آتش سوزی صبح یکشنبه در خانه نانوای کینگ در پودینگ لین آغاز شد. نانوا به همراه همسرش و _ توانستند از پنجره به پشت بام بروند. باد شدید آتش را از نانوایی به یک هتل کوچک همسایه منفجر کرد. سپس به سرعت در خیابان تیمز پخش شد. این آغاز کار بود. تا ساعت هشت سیصد خانه در آتش سوخت. روز دوشنبه نزدیک به یک کیلومتر از شهر در کنار رودخانه تیمز در آتش سوخت. سه شنبه بدترین روز بود. آتش سوزی بسیاری از ساختمان های معروف، سنت پاول قدیمی و گیلدهال را از بین برد. ساموئل پپیس نویسنده معروف درباره آتش سوزی می نویسد: "مردم وسایل خود را به رودخانه انداختند. بسیاری از مردم فقیر تا آخرین لحظه در خانه های خود ماندند. پرندگان از گرما از هوا افتادند." آتش تنها زمانی متوقف شد که پادشاه سرانجام به مردم دستور داد صدها ساختمان را در مسیر آتش سوزی تخریب کنند. در حالی که چیزی برای سوزاندن باقی نمانده بود، آتش ضعیف شد و سرانجام خاموش شد. پس از آتش‌سوزی، کریستوفر رن، معمار، شهری با خیابان‌های عریض‌تر و خانه‌های جدید از سنگ می‌خواست. در واقع، خیابان ها هنوز باریک هستند، اما او بیش از پنجاه کلیسا، از جمله میو سنت پاولز، ساخت. آتش سوزی باعث درد و خسارات زیادی شد، اما پس از آن لندن مکان بهتری بود: شهری برای آینده و نه فقط گذشته.
سوال: چرا نویسنده از ساموئل پپیس استناد کرده است؟
1. چون پپیس جزو کسانی بود که آتش را خاموش کرد.
2. چون پپیس هم در مورد آتش سوزی نوشته است.
3. برای نشان دادن اینکه مردم فقیر بیشترین رنج را متحمل شدند.
4. تا تصویر واضح تری از آتش سوزی به خواننده ارائه شود.