متن: مردم اغلب طوری صحبت می کنند که انگار کمرویی یک بیماری یا وضعیت روانی است که می توان آن را درمان کرد. من ترجیح می دهم به آن به عنوان یک ناتوانی عاطفی فکر کنم. این چیزی است که ما با آن به دنیا می آییم و چیزی است که در تمام زندگی با خود حمل می کنیم. با این حال، افراد زیادی وجود دارند که به نظر می رسد مصمم هستند راهی برای از بین بردن کمرویی خود بیابند. به نظر من اتلاف وقت است. منظور من این نیست که ما نباید کاری در مورد آن انجام دهیم. برعکس، من فکر می‌کنم که باید واقعیت اساسی خجالتی بودن خود را از توانایی خود برای مشارکت در یک محیط اجتماعی جدا کنیم. به یکی از مشهورترین افراد خجالتی، یعنی جانی کارسون نگاه کنید. این مرد به طرز دردناکی خجالتی است، با این حال برای چندین دهه از صحبت کردن و معاشرت با افراد مختلف هر شب در مقابل تماشاگران ملی امرار معاش می کرد. کارسون هرگز خجالتی بودن خود را کنار نگذاشته است، اما با موفقیت راهی برای مقابله با آن پیدا کرده است تا جایی که می تواند نه تنها یک مجری برنامه گفتگو، بلکه یک افسانه در میان مجریان برنامه های گفتگو باشد. همچنین به سالی فیلدز نگاه کنید، که اخیراً به مشکل خود با کمرویی اعتراف کرده است. این زنی است که در فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی و مصاحبه‌های زیادی ظاهر شده است، اما در سال‌های اولیه زندگی‌اش آنقدر خجالتی بود که دعوت ناهار جین فوندا را رد کرد، زیرا به شدت از ملاقات با او می‌ترسید. حدس می‌زنم که خجالتی بودن ما وجود دارد، زیرا هر یک از ما با نوعی ناامنی به دنیا می‌آییم و این ناامنی مانع از آن می‌شود که مانند افرادی که شخصیت بازتر دارند به دیگران نزدیک شویم. همانطور که بزرگ می شویم و بالغ می شویم، اجازه می دهیم مهارت های اجتماعی خود رشد و توسعه یابد. اما ما هنوز در مهدکودک یا دبستان یا هر کجا که خجالتی ما در روحمان ریشه دوانده است گیر کرده ایم.
سوال: از این قسمت می دانیم که جانی کارسون _ .
1. با کمرویی بسیار موفق برخورد کرده است
2. کمرویی خود را با دقت از بین برده است
3. در برخی از کتاب های افسانه ای به عنوان یک قهرمان توصیف شده است
4. نتوانست به یک مجری برنامه گفتگوی خوب تبدیل شود