متن: احیای اکوسیستم‌های زلزله‌زده، مسئله ایجاد توازن بین منافع مردم محلی و محیط‌زیست است. پروژه‌های متان روستایی می‌تواند تعداد مردم محلی را که هیزم از دامنه‌های کوه می‌گیرند کاهش دهد. استفاده از کاه به‌عنوان غذای حیوانات، پوشش گیاهی را تضمین می‌کند. می توانند رشد کنند. در شهرستان سیهای و روستای داژوانگکه، در پکن، اکنون پوشش جنگلی 85 درصد یا بیشتر دارند، در مقایسه با 30 درصدی که 15 سال پیش داشتند. در آن زمان، از زمین بسیار ناکارآمد استفاده می شد: یک نفر از 20 استفاده می کرد. یک میلیون جنگل فقط برای هیزم. با آن فشارها بر اکوسیستم، هیچ هزینه ای برای احیای جنگل ها به نتیجه نمی رسد. سپس دولت جمعیت را جابجا کرد و به کسانی که باقی مانده بودند برای مراقبت از جنگل و تهیه زغال سنگ پرداخت کرد. این فشارها را بر اکوسیستم کاهش داد و توانست به طور طبیعی بهبود یابد. زمانی که یک اکوسیستم از محدودیت های خاصی عبور نکرده باشد، می تواند به تنهایی بازیابی شود. دخالت انسان فقط باید نقشی جزئی داشته باشد، از جمله پس از زلزله. جنوب و ضلع شمالی کوه‌ها در شمال. در این مناطق خاک باقی می‌ماند و آب، نور، گرما و مواد مغذی مورد نیاز در دسترس است. دخالت کمتر انسان در مناطق با جمعیت کم حتی مناسب‌تر است، جایی که می‌تواند از هدر رفتن پول جلوگیری کند. در تلاش‌های بی‌اثر، مانند ایجاد جنگل‌ها در مناطق خشک. ایجاد ذخایر طبیعی باید الگویی باشد که به اکوسیستم های آسیب دیده امکان بازیابی را بدهد. بودجه می تواند در سطح ملی شروع شود. ذخایر طبیعی با بودجه مرکزی می توانند قوانین حفاظت از محیط زیست را اجرا کنند و به ارتقای اقتصاد محلی کمک کنند. این امر مشکلات ذخایری را که برای کسب درآمد اداره می شوند حل می کند. هنگامی که منابع مالی ملی تامین می شود، دولت های محلی می توانند همان مدل را اتخاذ کنند و ارائه دهند. بودجه برای ذخایر طبیعی از بودجه خود. اولین پروژه باید در ذخایر طبیعی زلزله زده ایجاد شود. اینها می توانند الگوهایی برای مناطق دیگر شوند.
سوال: با توجه به قسمت _ ایفای نقش اصلی در بازیابی اکوسیستم.
1. مردم محلی
2. خود طبیعت
3. دخالت انسان
4. تلاش دولت