متن: هیچ شعری تا زمانی که توسط کسی، معلم یا دانش آموز با صدای بلند خوانده نشده باشد، هرگز نباید مورد بحث یا «تحلیل» قرار گیرد. شاید بهتر از آن تمرین دو بار خواندن آن باشد، یک بار در ابتدای بحث و یک بار در پایان، بنابراین صدای شعر آخرین چیزی است که از آن می شنود. همه بحث های شعر در واقع مقدماتی برای بلندخوانی آن است و خواندن شعر در نهایت گویاترین «تفسیر» آن است که لحن، ریتم و معنا را به یکباره پیشنهاد می کند. شنیدن یک شاعر با صدای خودش، روی صفحه یا فیلم، یک پاداش ویژه است. اما حتی آن وسایل کمکی برای تدریس نیز نمی تواند جایگزین دانش آموز و معلم در خواندن آن یا از همه بهتر، تلاوت آن شود. در واقع به این فکر می‌کنم که زمانی که صرف خواندن یک شعر با صدای بلند می‌شود، بسیار مهم‌تر از «تحلیل» آن است، اگر برای هر دو وقت نباشد. من فکر می کنم یکی از اهداف ما به عنوان معلم زبان انگلیسی این است که دانش آموزان عاشق شعر باشند. شعر «نقد زندگی» و «تعالی بخشیدن به زندگی» است. این "رویکردی به حقیقت احساس" است و "می تواند زندگی شما را نجات دهد". همچنین سزاوار جایگاهی در آموزش زبان و ادبیات بیشتر از آنچه در حال حاضر اشغال می کند، دارد. من نمی گویم که هر معلم انگلیسی باید شعر تدریس کند. کسانی که آن را دوست ندارند، نباید مجبور شوند که این نفرت را به دیگران تحمیل کنند. اما کسانی که شعر تدریس می کنند باید چند نکته را در مورد ماهیت اصلی آن، در مورد صدا و همچنین حس آن در نظر داشته باشند، و باید در کلاس برای شنیدن شعر و همچنین تفکر در مورد آن جا باز کنند.
سوال: برای درک بهتر یک شعر باید _ .
1. با دیگران بحث کنید
2. خود آن را تجزیه و تحلیل کند
3. آن را در یک دفترچه کپی کنید
4. خواندن آن را با صدای بلند تمرین کنید