متن: سانتیاگو هشتاد و چهار روزه حتی یک ماهی هم صید نکرده بود. در ابتدا پسر جوانی به نام مانولین در بدبختی خود شریک بود، اما پس از چهلمین روز بدشانسی، پدر پسر به پسرش گفت که با قایق دیگری برود. از آن زمان به بعد سانتیاگو به تنهایی کار می کرد. پسر ماهیگیر پیر را دوست داشت و همیشه با پول و غذا به او کمک می کرد. معمولاً در مورد ماهی‌هایی که در زمان‌های خوش شانس‌تر گرفته‌اند یا در مورد بیسبال آمریکایی بعد از شام صحبت می‌کردند، در حالی که شب‌ها، سانتیاگو در کلبه‌اش تنها در سواحل آفریقا، جایی که سال‌ها قبل به آنجا رفته بود، رویای شیرها را می‌دید. _ در روز هشتاد و پنجم، سانتیاگو قبل از طلوع صبح برای ماهیگیری به راه افتاد. دو تا از طعمه های او ماهی تن تازه ای بود که پسر به او داده بود و همچنین ساردین برای پوشاندن قلاب هایش. سپس خطوط خود را تنظیم کرد که مستقیماً در آب تاریک عمیق فرو رفت. وقتی خورشید طلوع کرد، قایق های دیگری را دید که به سمت ساحل بودند. پرنده ای به او نشان داد که کجا دلفین ها در حال تعقیب چند ماهی پرنده بودند. سانتیاگو این بار ماهی تن را دید که زیر نور خورشید می پرید. یک کوچک قلاب روی خط خود را گرفت. پیرمرد با کشیدن ماهی روی کشتی، فکر کرد که این یک ثروت خوب است. نزدیک ظهر، یک مارلین، یک ماهی معمولی در دریا، شروع به خوردن طعمه ای کرد که صد متر پایین تر بود. پیرمرد به آرامی ماهی بزرگی را که از وزن روی خط می دانست، نواخت. در نهایت او ضربه ای زد تا قلاب را حل کند. ماهی از سطح بیرون نیامد. در عوض، شروع به کشیدن قایق به سمت شمال غربی کرد. پیرمرد دنبالش رفت. _ بعد از غروب هوا سرد بود. وقتی چیزی یکی از طعمه های باقی مانده اش را گرفت، او با چاقویش خط را برید. یک بار مارلین ناگهان خم شد و سانتیاگو را روی صورتش به جلو کشید و گونه اش را برید. تا سحر دست چپش تنگ شده بود. ماهی به سمت شمال حرکت کرده بود. هیچ زمینی در چشم نبود گرسنه، تکه های ماهی تن را برید و به آرامی جوید. آن روز صبح ماهی پرید. سانتیاگو با دیدن آن متوجه شد که بزرگترین مارلینی را که تا به حال دیده بود قلاب کرده است. سپس ماهی پایین آمد و به سمت شرق چرخید. سانتیاگو در طول بعد از ظهر گرم کمی آب از بطری نوشید. نزدیک به شب، دلفین قلاب کوچکی را که دوباره ذخیره کرده بود برداشت. با احتیاط بلندش کرد. پس از استراحت، گوشت دلفین را برید و دو ماهی پرنده را نیز در شکمش نگه داشت. آن شب خوابید. او از خواب بیدار شد تا وقتی ماهی می پرید، خط را از بین انگشتانش احساس کرد. او سعی کرد مارلین را خسته کند. بعد از اینکه ماهی سرعت خود را کاهش داد، دست های بریده خود را در آب دریا شست و یکی از ماهی های پرنده را خورد. با طلوع خورشید مارلین شروع به چرخیدن کرد. در حالی که غش می کرد، تلاش می کرد تا ماهی بزرگ را با هر چرخش نزدیک تر کند. _ ماهی دو پا از قایق بلندتر بود. هیچ ماهی مانند آن تا به حال در بندر هاوانا دیده نشده بود. یک ساعت بعد، او اولین کوسه، یک ماکو خشن را دید و به سرعت وارد شد تا مارلین مرده را تعقیب کند. پیرمرد با هارپون خود به کوسه زد. ماکو غلتید و غرق شد و هارپون را با خود حمل کرد و مارلین خونین را رها کرد. او می دانست که بو پخش خواهد شد. در حال تماشا، او دو کوسه را دید که در حال نزدیک شدن به داخل بودند. او با چاقوی خود به یکی از آنها ضربه زد و در حال سر خوردن به داخل آب های عمیق تماشا کرد. دیگری را در حالی که گوشت مارلین را پاره کرد، کشت. وقتی سومی ظاهر شد، آن را با چاقو زد. کوسه های دیگر در غروب آفتاب آمدند. ابتدا سعی کرد با تیلر از قایق آنها را بزند، اما دستانش خونی بود و در دریا خیلی زیاد بود. در تاریکی، هنگامی که او به سمت بندر هاوانا حرکت می کرد، شنید که آنها بارها و بارها به قایق برخورد می کردند. اما پیرمرد فقط به فرمان و خستگی شدید خود فکر می کرد. او خیلی دور رفته بود و کوسه ها او را کتک زده بودند. او می دانست که چیزی جز اسکلت برهنه شده مارلین بزرگ برای او باقی نمی گذارند. وقتی او به بندر کوچک رفت و قایق خود را در ساحل قرار داد، همه چراغ ها خاموش بودند. او فقط می توانست ستون فقرات سفید و دم ایستاده ماهی را تشخیص دهد. _ تو کلبه اش افتاد روی تختش و خوابید.
سوال: داستان فوق از _ اقتباس شده است.
1. جزیره گنج
2. ماجراهای تام سایر
3. پیرمرد و دریا
4. پسر دریا