متن: سالی دونوان در حال آشپزی است که یک هواپیمای کاغذی در آشپزخانه پرواز می کند و زیر پای او فرود می آید. او آن را برمی‌دارد، باز می‌کند و طرح کودکی از چهره اشک‌آلود با حباب گفتاری را پیدا می‌کند که می‌گوید: "متاسفم که شیطون بودم - من آدم بدی هستم." سالی، 42 ساله، یک صورتک بزرگ در پشت کاغذ می‌کشد که «دوستت دارم، رز، و ما همیشه از تو مراقبت می‌کنیم». سپس آن را تا می‌کند و هواپیما را به اتاق نشیمن باز می‌گرداند، جایی که دختر نه ساله‌اش با برادر جیمی، 13 ساله و پدر راد، 40 ساله در حال تماشای تلویزیون هستند. رودخانه ای سریع با آنها در یک طرف و او در طرف دیگر به دام افتاده است. این یکی از راه‌های غیرمعمولی است که سالی و راب یاد گرفته‌اند تا در یک سفر هشت ساله خیره‌کننده از امید، شفا و عشق با کودکان آزار دیده خود ارتباط عاطفی برقرار کنند. جیمی تنها چهار سال داشت و خواهر ناتنی رز یک ساله بود که در سال 2005 توسط خانواده دونووان به فرزندخواندگی پذیرفتند. این کودکان پس از یک سری ظلم و بی توجهی از مادر طبیعی خود گرفته شده بودند و تحت سرپرستی قرار گرفتند. آنها تنها ماندند، گرسنه بودند و به طور منظم شاهد خشونت خانگی بودند. سالی و راب قبل از اینکه تصمیم به فرزندخواندگی بگیرند، سه سال برای بچه‌دار شدن تلاش کردند و به خوبی از پیشینه ضعیف بچه‌ها آگاه بودند. اما آنها هنوز برای بزرگ کردن کودکی که دائماً از آزار و اذیت یا عدم حمایت می ترسید، آماده نبودند. اما حالا سالی در کتابی به نام «مهم نیست چه باشد» روایتی درخشان و دلچسب از مبارزات خانوادگی آنها نوشته است. سالی گفت: "این بچه ها با داستانی نزد شما می آیند که اتفاقی که برای آنها افتاده تقصیر آنها بوده است - زیرا آنها بد و دوست داشتنی هستند. برای اینکه به آنها نشان دهیم دوست داشتنی هستند و هیچ کدام تقصیر آنها نبوده زمان زیادی می برد. هر دوی آنها زمان زیادی می برد. هنوز هم بگویید "من بد هستم." کتاب سالی طنزآمیز، تأثیرگذار و به قدری صادقانه است که دانشگاهیان، روسای مؤسسات خیریه، والدین و فرزندخواندگان آن را به عنوان کمک بزرگی به امور رفاهی کودکان تحسین می کنند.
سوال: سالی و راب این دو کودک را عمدتاً به این دلیل پذیرفتند که _ .
1. آنها پیشینه بچه ها را به خوبی می دانستند
2. آنها می خواستند به بچه ها کمک کنند تا از مشکلات خلاص شوند
3. آنها نمی توانستند از خود بچه دار شوند
4. آنها تحمل ظلم و ظلم به کودکان را نداشتند