متن: وقتی بیش از پنج سال پیش به پکن رسیدم، قبلاً 79 بار خون داده بودم. من می‌خواستم اهداکننده باشم و از اطراف پرسیدم که آیا کلینیک صلیب سرخ در پکن وجود دارد یا خیر. یکی بود و من رفتم. از اینکه به عنوان یک قهرمان پذیرفته شدم بسیار شگفت زده شدم. برای من، اهدای خون صرفاً یک عادت خوب و هدیه ای از عشق به بشریت بود. در کانادا، اهداکنندگان می توانند هر 51 روز یکبار 450 میلی لیتر تزریق کنند. یعنی شش بار در سال. در چین، ما می توانیم فقط 200 میلی لیتر، هر چهار ماه یکبار بدهیم. در سال 1984، تنها 19 اهداکننده در پکن وجود داشتند که خون خود را به صورت رایگان اهدا کردند. یک سال بعد، 141 نفر بودند. در سال 1986، 1083، و به همین ترتیب تا زمانی که این رقم در سال 1990 به 10،046، در سال 1992، 14،016 و بیش از دو برابر سال بعد رسید. در سال 94 تعداد 41037 نفر بود و آمار من در اینجا متوقف می شود. من بسیار خوشحالم که می بینم چینی ها فهمیده اند که خون دادن خطرناک نیست و این راهی است برای گفتن با روحیه کمونیستی واقعی "برادر، دوستت دارم". در واقع، هر بار که خون می دهم، به این فکر می کنم که خونم در رگ های مرد یا زن جاری است، کسی که با تزریق خون برادر یا خواهر من شده است. سیزده چینی الان مال من شده اند. این عالی نیست؟ خون دادن مانند زایمان است. برخی از این سیزده نفر ممکن است بدون اهدای من مرده باشند. آیا این ارزش داوطلب شدن را ندارد؟ چیزی که من را خوشحال‌تر می‌کند این است که می‌توانم یک دوست چینی را متقاعد کنم که با من بیاید و یک اهداکننده نیز باشد.
سوال: از قسمت سوم می توان استنباط کرد که _ .
1. قبل از سال 1984، اکثر چینی ها فکر می کردند خون دادن یک چیز خطرناک است
2. در سال 1993 تعداد اهداکنندگانی که به صورت رایگان خون اهدا کردند کمتر از 28032 نفر بود
3. اهداکنندگان به عنوان قهرمان پذیرفته می شوند
4. مردم دوست دارند خون بدهند