متن: مانند دوندگان مسافت در یک مسیر اندازه گیری شده، همه ما در طول زمان در یک الگوی تقریباً قابل پیش بینی حرکت خواهیم کرد. در مرحله اول زندگی، ما رشد می کنیم و رشد می کنیم و به اوج نشاط جسمانی می رسیم. با این حال، پس از بزرگ شدن، بدن روند فرسودگی تدریجی را آغاز می کند. یک آگاهی جدید از آمادگی جسمانی ممکن است به طولانی‌تر شدن سال‌های سلامت و سرزندگی ما کمک کند، اما هیچ کاری که انجام می‌دهیم نمی‌تواند نیروی اجتناب‌ناپذیر پیری را متوقف کند. بیشتر تغییرات پیری در اعماق بدن اتفاق می‌افتد. ریه‌ها توانایی کمتری برای دریافت اکسیژن دارند. عضلات قدرتمند به تدریج قدرت خود را از دست می‌دهند. قلب قدرت خود را از دست می‌دهد و خون کمتری پمپاژ می‌کند. استخوان‌ها راحت‌تر شکسته می‌شوند. در نهایت، با استرسی مواجه می شویم، استرسی که از مقاومت فیزیکی ما بیشتر است. اغلب، این فقط یک تصادف جزئی یا عفونت تصادفی (بیماری ناشی از ویروس) است، اما این بار، زندگی را به پایان می رساند. در سال 1932، یک آزمایش کلاسیک تقریباً با کاهش کالری رژیم غذایی موش‌ها، طول عمر موش‌ها را تقریباً دو برابر کرد. دلیل این تأثیر در آن زمان ناشناخته بود. امروزه، در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی، دکتر پل سیگل نیز طول عمر طبیعی موش ها را تا حد زیادی افزایش داده است. نتیجه از طریق رژیم غذایی محدود پروتئین خاص، که تأثیر زیادی بر شیمی مغز داشت، به دست آمد. سیگل نشان داد که در مغز، مواد شیمیایی خاص بسیاری از سیگنال‌هایی را که بر پیری تأثیر می‌گذارند، کنترل می‌کنند. با تغییر این تعادل شیمیایی، ساعت پیری را می‌توان دوباره تنظیم کرد. برای اولین بار، معمای چرایی پیری ما به طور جدی مورد چالش قرار گرفته است. دانشمندان در بسیاری از زمینه ها اکنون در حال انجام اکتشافات چشمگیر و گسترده هستند. یک عمر به طور متوسط 75 سال طول می کشد، اما در هر یک از ما پتانسیل زندگی طولانی تر وجود دارد. اگر می توانستیم نشاط و مقاومت در برابر بیماری را که در سن بیست سالگی داریم حفظ کنیم، 800 سال زندگی می کردیم.
سوال: کدام یک از موارد زیر تغییر پیری نیست؟
1. افراد به تدریج قدرت عضلانی خود را از دست می دهند.
2. استخوان ها تمایل دارند راحت تر بشکنند.
3. قلب قدرت خود را از دست می دهد و خون کمتری پمپاژ می کند.
4. ریه ها قادر به دریافت اکسیژن نیستند.