متن: بیل جاویس در زمانی از زندگی که اکثر ما فقط می خواهیم استراحت کنیم، خبرگزاری دهکده ما را بر عهده گرفت. او فقط فکر می کرد که دوست دارد کاری انجام دهد، اما نه خیلی زیاد، و خبرگزاری آماده بود. کسب و کار به اندازه کافی برای او تولید نمی کرد، اما بیل مردی بود که فقط سادگی، نظم و منظم بودن کار را می خواست. او یک ملوان باسابقه بود و تمام عمرش همه چیز را به صورت ساعتی انجام می داد. هر روز ساعت شش صبح مغازه اش را باز می کرد تا تجارت اولیه را پیدا کند. قبل از آن اوراق به درب منزل او رسید. بسیاری از مشتریان بیل کارگران شهری بودند و مغازه برای ایستگاه مناسب بود. کار تا ساعت 10 بود، بنابراین در ساعت 11 بیل برای ناهار بسته شد. برای هرکسی که بعدازظهرها روزنامه یا مجله می‌خواست، خوش شانس بود، زیرا به احتمال زیاد بیل در ساحل رودخانه بود و ماهیگیری می‌کرد و نزدیک‌ترین رقیبش پنج کیلومتر دورتر بود. ساعتی بعد از ظهر، روزنامه عصر روی حصیر در افتاد و در ساعت 4 بیل دوباره باز شد. عجله عصر تا هفت ادامه داشت و ارزش داشت. او در آپارتمانی بالای مغازه، تنها زندگی می کرد. به جز در هوای بسیار بد، همانطور که گفتم، همیشه می دانستید که او را در بعدازظهر کجا پیدا کنید. یک بار، در یک بعد از ظهر آفتابی، از یک سفر خرید به روستا، در کنار ساحل رودخانه به خانه رفتم. با ساعت من ساعت چهار و سه دقیقه بود، بنابراین از دیدن بیل که روی صندلی کوچکش با خطی در آب نشسته بود، شگفت زده شدم. او شانسی نداشت، من می توانستم ببینم، اما او هیچ تلاشی برای حرکت نمی کرد. "چی شده، بیل؟" از مسیر صدا زدم. برای پاسخ، دستی در ژاکتش کرد و یک شی طلایی بزرگ بیرون آورد. یک لحظه نمی دانستم چه چیزی می تواند باشد، و ناگهان با صدایی مانند ماشین آتش نشانی خاموش شد. بیل وقتی زنگ را متوقف کرد، چیز را بالا گرفت و جواب داد: "ده به چهار، می بینید، و این درست است." من هرگز کسی را نمی شناختم که یک ساعت زنگ دار برنجی را با خود حمل کند.
سوال: در آن بعد از ظهر آفتابی، نویسنده با دیدن بیل متعجب شد زیرا _ .
1. او فکر کرد که برای بیل دیر شده است که همچنان ماهیگیری کند
2. او فکر می کرد که بیل بیمار است، زیرا او اصلاً حرکت نمی کرد
3. بیل چیزی نگرفته بود و این عجیب به نظر می رسید
4. بیل در آپارتمانش ماند