متن: روزی روزگاری مردی در حال قدم زدن بر روی کوهی بود که غاری باورنکردنی را یافت که انواع و اقسام گنج در آن وجود داشت. بنابراین کار، خانه و دوستانش را رها کرد و تمام وقت خود را صرف نگهبانی از غار کرد. او آنقدر به آن اختصاص داشت که به سختی می خورد و نمی نوشید و خیلی زود بیمار شد. یک روز که به سختی می‌توانست حرکت کند، تصمیم گرفت گنج را تقسیم کند. او به داخل غار خزید تا مشتی جواهرات بیاورد، اما در کمال وحشت متوجه شد که غار به جز یک زمرد کوچک خالی است. مرد آن را گرفت و به اولین کسی که آمد، یک زن داد. بعد پیرمردی از راه رسید. "چه بدشانسی!" مرد گفت همین چند لحظه پیش آخرین گنجی را که نگهبانش می‌دادم به زنی دادم.» "مطمئنی چیزی نمانده است؟" پیرمرد پرسید مرد او را به داخل غار برد و در آنجا صندوقچه ای با جواهرات و چند کیسه طلا پیدا کردند. مرد شوکه شد و پیرمرد به او توضیح داد: "بالاخره! بالاخره یکی طلسم این غار را شکست. این غار گنج است و تو اولین کسی هستی که امتحان بزرگ آن را پس داده ای. زندگی خود را وقف این غار کردند، اما در نهایت متوجه شدند که اینجا چیزی وجود ندارد..." "و چرا این اتفاق می افتد؟" مرد پرسید. "این غار جادویی فقط به اندازه قلب شما ثروت دارد. وقتی کسی آن را کشف می کند، غار پر از گنج می شود، اما بعداً وقتی خود را وقف نگهبانی از گنج کرده اند، قلب های آنها مانند غار خالی می شود. راه پر کردن آن این است که قلبت را با تمام خوبی ها پر کنی، همانطور که با دادن آخرین جواهر به زن انجام دادی.» از آن روز به بعد مرد فهمید که تقسیم کردن بهتر از نگه داشتن است. به برکت غار و پیرمرد، نجیب و سخاوتمند شد.
سوال: چرا این مرد شغل، خانه و دوستانش را رها کرد؟
1. زیرا او دارای گنجینه های گوناگونی بود.
2. چون باید از غار گنج محافظت می کرد.
3. چون می خواست غار گنج را پیدا کند.
4. زیرا او خود را وقف یک آزمون بزرگ کرد.