متن: روزی روزگاری در سرزمینی دور، پیرمرد شگفت انگیزی بود که همه چیز را دوست داشت: حیوانات، عنکبوت ها، حشرات... روزی پیرمرد خوب، وقتی در جنگل قدم می زد، پیله ای از پروانه را پیدا کرد. او آن را به خانه برد. چند روز بعد، یک دهانه کوچک ظاهر شد. او نشسته بود و پروانه را برای چندین ساعت تماشا کرد که در تلاش بود بدنش را از آن سوراخ کوچک عبور دهد. سپس به نظر می رسید که دیگر پیشرفتی نداشته باشد. به نظر می رسید که تا آنجا که می توانست پیش رفته بود و نمی توانست جلوتر برود. سپس مرد تصمیم گرفت به پروانه کمک کند، بنابراین یک جفت قیچی برداشت و تکه باقی مانده از پیله را جدا کرد. سپس پروانه به راحتی ظاهر شد. اما بدنی متورم و بالهای کوچک و چروکیده داشت. مرد به تماشای پروانه ادامه داد زیرا انتظار داشت که هر لحظه بالها بزرگ و منبسط شوند تا بتوانند بدن را حمایت کنند که به موقع منقبض می شود. هیچ کدام اتفاق نیفتاد! در واقع، پروانه بقیه عمر خود را با بدنی متورم و بال های چروکیده در اطراف خزیده بود. هرگز قادر به پرواز نبود. چیزی که مرد در مهربانی و عجله خود نمی فهمید این بود که پیله محدود کننده و تقلای لازم برای عبور پروانه از دهانه کوچک، روشی بود که طبیعت برای وارد کردن مایع از بدن پروانه به بال هایش بود تا آماده شود. زمانی که به آزادی از پیله دست یافت، برای پرواز. گاهی اوقات مبارزه دقیقا همان چیزی است که ما در زندگی به آن نیاز داریم. اگر به ما اجازه داده شود بدون هیچ مانعی از زندگی خود عبور کنیم، ما را فلج می کند. ما به اندازه آنچه می توانستیم قوی نباشیم. و ما هرگز نتوانستیم پرواز کنیم.
سوال: چه چیزی می توانیم از این داستان بیاموزیم؟
1. انسان هرگز نمی تواند بر خلاف طبیعت باشد.
2. باید با مشکلاتی زندگی کرد.
3. بدون فکر کردن نمی توان به دیگران کمک کرد.
4. بشر باید از حشرات به خوبی مراقبت کند.