متن: در سیزده سالگی به نوعی اختلال توجه تشخیص داده شد. مدرسه را برایم سخت کرد. وقتی بقیه در کلاس روی کارها تمرکز می کردند، من نمی توانستم. در اولین کلاس ادبیات من، خانم اسمیت از ما خواست که یک داستان بخوانیم و سپس روی آن بنویسیم، همه در عرض 45 دقیقه. بلافاصله دستم را بلند کردم و گفتم: خانم اسمیت، می بینید، دکتر گفت من مشکل توجه دارم، ممکن است نتوانم این کار را انجام دهم. از زیر عینک به من نگاه کرد، "تو با همکلاسی هایت فرقی نداری، مرد جوان." سعی کردم اما خواندن را تمام نکردم که زنگ به صدا درآمد. مجبور شدم ببرمش خونه در خلوت اتاق خوابم، ماجرا ناگهان برایم روشن شد. درباره یک فرد نابینا به نام لوئی بریل بود. او در دورانی زندگی می کرد که نابینایان نمی توانستند تحصیلات زیادی کسب کنند. اما لویی تسلیم نشد. در عوض، او یک سیستم خواندن از نقاط برجسته را اختراع کرد که دنیای جدیدی از دانش را به روی نابینایان گشود. آیا من «کور» کلاسم نبودم که مانند دانش آموزان «بینا» یاد بگیرم؟ افکارم بیرون ریخت و قلمم شروع به رقصیدن کرد. من کار را در عرض 40 دقیقه انجام دادم. در واقع، من هیچ تفاوتی با دیگران نداشتم. من فقط به یک مکان ساکت تر نیاز داشتم. اگر لویی می توانست راهی برای رهایی از مشکلاتش پیدا کند، چرا من باید تسلیم شوم؟ وقتی کاغذم را به خانم اسمیت دادم، هیچ انتظاری نداشتم، بنابراین وقتی روز بعد با یک "الف" روی آن به من رسید، بسیار غافلگیرکننده بود. در انتهای کاغذ این کلمات وجود داشت: "ببینید وقتی به تلاش خود ادامه می دهید چه کاری می توانید انجام دهید؟"
سوال: در مورد خط لویی بریل از این قطعه چه می دانیم؟
1. او یک اختراع بزرگ انجام داد
2. او بینایی خوبی داشت
3. خواندن را رها کرد
4. او از مدرسه چیزهای زیادی یاد گرفت