متن: قبلاً فکر می‌کردم که زندگی در جیم تورپ، پنسیلوانیا، پر از روال‌هایی است که هرگز تغییر نمی‌کنند. از اینکه به نظر می رسید همه همه چیز را درباره دیگران می دانند متنفر بودم. به نظر می رسید همه از صحبت کردن در مورد دیگران و زندگی آنها لذت می برند. همچنین از این که مردم خیلی نزدیک به نظر می رسیدند خوشم نمی آمد. احساس کردم گرفتار شده ام. احساس می کردم فرصت ها را از دست می دهم. به نظر من زندگی شهری برعکس خواهد بود. سپس اولین سفرم را به شهر نیویورک انجام دادم. من نمی توانستم صبر کنم تا شهر را تجربه کنم. با این حال، وقتی به اپل بزرگ رسیدم، اصلاً آن چیزی نبود که تصور می کردم. می دانستم خانه هزاران نفر است، اما کمترین توقعی را نداشتم که در یک زمان این همه مردم را در خیابان ببینم. تمام خیابان ها پر از جمعیت بود. من هم کمی تعجب کردم وقتی دیدم همه عجله دارند و همه چیز با این سرعت پیش می رود. وقتی برای اولین بار سوار مترو شدم به زن میانسالی که کنارم بود سلام کردم. با بدبینی به من نگاه کرد و حرفی نزد. تنها پس از یک روز، متوجه شدم که شهر کوچک من چقدر برایم مهم است. اکنون از چهره های آشنای که هر روز می بینم قدردانی می کنم. احساس امنیت و تعلق شهرم را دوست دارم. جیم تورپ به من حسی از اجتماع و با هم بودن می دهد که شهر آن را فراهم نمی کند. من متوجه هستم که یک سلام ساده چقدر برای یک غریبه مفید است -- واقعاً می تواند روز شما را کمی بهتر کند. سفر بزرگ من به من نشان داد که شهر کوچکم واقعاً اخلاق و ارزش هایی را در من القا کرده است که حتی نمی دانستم آنها را دارم. اگر آن سفر را به شهر نیویورک نمی‌رفتم، هرگز نمی‌دانستم شهر من چه جایگاه بزرگی در قلب من دارد.
سوال: نویسنده در ابتدا در مورد زندگی جیم تورپ چه احساسی داشت؟
1. مردم آنجا به دیگران اهمیت چندانی نمی دادند.
2. مردم آنجا دوست داشتند چیزهای جدید را بپذیرند.
3. زندگی در آنجا ضرر بزرگی داشت.
4. شانس های زیادی برای پیشرفت شغلی وجود داشت.