متن: گفته شده است که لینکلن همیشه آماده بود تا با خنده خود همراه شود. یک داستان خاص وجود دارد که او همیشه با خوشحالی زیاد می گفت. لینکلن در اولین روزهای خود به عنوان وکیل، از شهری به شهر دیگر برای رسیدگی و قضاوت پرونده های حقوقی می رفت. در یکی از این سفرها او در قطار نشسته بود که مرد عجیبی به سمت او آمد. مرد غریبه به وکیل دست و پا چلفتی قد بلند نگاه کرد و گفت که او چیزی دارد که معتقد است به لینکلن تعلق دارد. لینکلن کمی گیج شده بود. او هرگز آن مرد را ندیده بود. او نمی دید که چگونه یک غریبه کاملاً می تواند چیزی از او داشته باشد. لینکلن پرسید که چگونه می تواند باشد. مرد غریبه یک چاقوی قلمی بیرون آورد و شروع به توضیح دادن کرد. سال ها قبل، چاقوی جیبی به او داده شده بود. به او گفته شده بود که آن را نگه دارد تا زمانی که بتواند مردی زشت تر از خودش پیدا کند. چشم های لینکلن همیشه _ وقتی به این قسمت از داستان رسید. این داستان همیشه لبخند بر لبان کسانی که آن را می شنیدند می آورد. خود داستان خنده دار بود. اما لذت بخش تر این واقعیت بود که مردی به بزرگی لینکلن هنوز هم می توانست به خودش بخندد.
سوال:  از داستان می توان نتیجه گرفت که غریبه در قطار _
1. دوست داشت دوست پیدا کند
2. دوست داشت جوک بگوید
3. چاقوهای قلمی جمع آوری کرد
4. خوش تیپ نبود