متن: یک روز شنیدم یکی از دوستان عزیزم مادرش را از دست داده است. این مرا ناراحت کرد، زیرا دوستم به مادرش بسیار نزدیک بود. او در حالی که سفر طولانی و سخت خود را با سرطان طی می کرد، در کنار او بود. در این زمان، خاطرات زیادی از عزیزانم که از دنیا رفته بودند، برایم هجوم آورد. بالاخره این خاطرات گذشت، اما واقعاً ناراحت کننده بود که فکر کنم دوستم باید از این درد عبور کند. سه بار سعی کردم برای دوستم ایمیلی بنویسم و سه بار هم کلامم ناکام ماند. من آدمی هستم که خیلی وقت ها غرق کلمات نمی شوم و تصمیم گرفتم بخوابم. به محض بیدار شدن به سختی می توانستم منتظر بمانم تا کامپیوترم کار کند، کلماتی که نیاز داشتم وجود داشت. با وجود اینکه ایمیلی فرستاده بودم، هنوز با دلی سنگین مانده بودم. آنها می گویند که همه چیز در این جهان متعادل است و در واقع همین طور است. سه روز بعد جواب نامه او را دریافت کردم. خوشحال شدم که شنیدم او در دانشگاه کمبریج پذیرفته شده است. این به عنوان یک یادآوری ملایم برای من بود که حال دوستم خوب است و زندگی ادامه خواهد داشت. همه چیز در زندگی متعادل است. پست ترین احساسات جای خود را با بالاترین احساسات عوض می کنند. بدون پایین ترین ها، ما هرگز قدر اوج ها را نخواهیم دانست. مهم نیست که چقدر ابرها تاریک به نظر می رسند، آفتاب همیشه آنجاست و فقط منتظر فرصتی است که از طریق آن بدرخشد.
سوال: دوست نویسنده چه خبر خوبی دریافت کرد؟
1. او ایمیل نویسنده را دریافت کرد.
2. به او گفته شد که زندگی ادامه خواهد داشت.
3. او به دانشگاه کمبریج می رفت.
4. زندگی او دوباره به حالت عادی باز می گشت