متن: یک شب دیر وقت بود. یادم نمی‌آید درباره چه بود، اما وقتی مادرم نبود، من و پدرم با هم دعوای شدیدی داشتیم. هر دوی ما چیزهایی گفتیم که منظورمان نبود و در آخر گفتم من می روم. و گفت: خوب هر چه زودتر بهتر. چندتا چیز انداختم تو چمدون و با عصبانیت در رو پشت سرم بستم بدون اینکه میدونستم کجا میرم. بعد از حدود 20 دقیقه پیاده روی بی هدف، در یک سوپرمارکت محلی توقف کردم. بعد گوشیم زنگ خورد. مامانم زنگ زد گفت هی مریم کجایی بابا نگران توست. با ناراحتی گفتم: "چطور میتونه نگران من باشه؟ من نزدیک به نیم ساعته که نبودم ولی زنگ نزد." عصبانیت من برگشت و تمام چیزهای نفرت انگیزی را که برایم فریاد زده بود به یاد آوردم. "گوش کن مامان. می تونی به بابا بگی که حالم خوبه. فردا بهت زنگ می زنم." و گوشی رو قطع کردم. در مغازه قدم زدم و سعی کردم افکارم را جمع و جور کنم. زمانی که هزینه‌های خود را پرداخت کردم، خیلی دیرتر از زمانی که تنها بودم، گذشته بود. وقتی از سوپرمارکت خارج شدم، یک تکه کاغذ سفید بزرگ جلوی من بود. روی کاغذ سفید این جمله بود: "لطفا بیا خونه! دلم برات تنگ شده و نگرانت هستم!" بعد ماشینی کنارم ایستاد. پدرم از پنجره آویزان بود. مامانم کنارش با لبخند ملایمی نشست. و اون موقع بود که شروع کردم به خندیدن. آنقدر خندیدم که گریه ام گرفت. با وجود تمام تلاشم برای فرار از خانه، پدرم بالاخره موفق شد مرا ردیابی کند. من الان نمیتونستم برم نه با اون که اونجا با چشمای دلسوز نشسته بود.
سوال: احتمالاً در پایان داستان چه اتفاقی افتاده است؟
1. مریم با خوشحالی به خانه برگشت.
2. مری هنوز از رفتن به خانه امتناع می کرد.
3. پدر مریم دوباره عصبانی شد.
4. مادر مریم از پدرش متنفر بود.