متن: اقتصاد جهان به یک دیوار آجری برخورد کرده است. علیرغم هشدارهای بی‌شماری در سال‌های اخیر در مورد نیاز به رسیدگی به بحران گرسنگی در کشورهای فقیر و بحران انرژی در سرتاسر جهان، رهبران جهان نتوانستند به آینده فکر کنند. نتیجه یک بحران جهانی غذایی است. افزایش قیمت گندم، ذرت و برنج همراه با افزایش هزینه‌های انرژی، رشد اقتصادی در بسیاری از نقاط جهان را کند می‌کند و حتی ثبات سیاسی را تضعیف می‌کند، همانطور که شورش‌های اعتراضی در مناطقی مانند هائیتی، بنگلادش و بورکینافاسو نشان می‌دهد. . راه‌حل‌های عملی برای این مشکلات فزاینده وجود دارد، اما ما باید از قبل فکر کنیم و در سطح جهانی عمل کنیم. بنابراین، چه باید کرد؟ در اینجا سه مرحله برای کاهش بحران کنونی و جلوگیری از (, ) پتانسیل یک فاجعه جهانی وجود دارد. اولین مورد، افزایش (،) موفقیت چشمگیر مالاوی، کشوری مستعد قحطی در جنوب آفریقا است که سه سال پیش صندوق ویژه ای برای کمک به کشاورزان خود برای دریافت کود و بذرهای پرمحصول ایجاد کرد. برداشت محصول مالاوی تنها پس از یک سال دو برابر شد. یک صندوق بین‌المللی مبتنی بر مدل مالاوی برای هر نفر سالانه 10 دلار در جهان ثروتمند یا در مجموع 10 میلیارد دلار هزینه دارد. دوم، ایالات متحده و اروپا باید سیاست‌های خود را مبنی بر پرداخت یارانه برای تبدیل مواد غذایی به سوخت‌های زیستی کنار بگذارند. سوم، ما باید فوراً محصولات جهان را در اسرع وقت و به طور مؤثر مقاوم کنیم. برای یک کشاورز فقیر، گاهی اوقات چیزی به سادگی یک حوضچه مزرعه - که آب باران را برای آبیاری اضطراری در یک دوره خشک جمع آوری می کند - می تواند بین یک محصول فراوان و قحطی تفاوت ایجاد کند. جهان قبلاً متعهد به ایجاد یک صندوق سازگاری با آب و هوا برای کمک به مناطق فقیر به فعالیت‌های اقتصادی حیاتی ضد آب و هوا مانند تولید غذا و مراقبت‌های بهداشتی شده است، اما هنوز به این وعده عمل نکرده است. بحران غذایی نه تنها یک هشدار، بلکه یک فرصت است. برای دستیابی به امنیت جهانی و رشد اقتصادی واقعی، ما نیاز به سرمایه گذاری بسیار بیشتری در توسعه پایدار داریم.
سوال: نظر نویسنده در مورد کمبود جهانی غذا چیست؟
1. مردم دنیا هیچ کاری نمی توانند بکنند
2. بحران جهانی غذا ادامه خواهد داشت.
3. بحران غذایی نه تنها یک هشدار، بلکه یک فرصت است.
4. ما نمی دانیم.