متن: من هنوز روزهای دانشگاهی ام را به یاد دارم پس از اینکه در ابتدا وظیفه نوشتن مقالات مختلف به من داده شد. من از هفته اولم با دوستان و معلمان جدید لذت بردم زیرا آنها کاملا دوستانه و اجتماعی بودند. اما من متوجه نشدم که دوران تاریکی در زندگی من وجود دارد، آن روز وحشتناکی بود که پس از آن متوجه شدم که مقالات ترم من با صفحات خالی بود. هیچ راهی نداشتم من تنها نبودم. همه دانشجویان جدید دقیقاً همین احساس را داشتند. جسارت جمع کردم و شروع کردم به فکر کردن برای یافتن روش هایی که به من کمک کند تا مقالات ترم خود را بنویسم. رفتم پیش معلم تاریخم. او بسیار مهربان بود و همیشه آماده کمک به دانش آموزان جدید بود. او به من گفت که باید مانند یک دانشجوی حرفه ای رفتار کنم و کارم را ساده نگیرم. او همچنین نکات دلگرم کننده ای ارائه کرد که واقعاً اعتماد به نفس من را بهبود بخشید. به من دستور داده شد که به کتابخانه بروم و کتابهایی را که مطالب مرتبط یا موضوعات مربوط به دوره ترم را دارند جمع آوری کنم. قدم بعدی یافتن فصل های مرتبط در آن کتاب ها بود. من طبق دستور عمل کردم. در طول کل فرآیند مقالات ترم چیز بسیار جالب و دلپذیری وجود داشت. او در انجام هیچ کار عملی به من کمک نکرد، اما یک به یک دستورالعمل ها را ارائه داد. با انبوهی از کتاب های مرجع، کتابخانه را ترک کردیم و او به من گفت که آن فصل ها را مرور کنم. من اطلاعات و داده های زیادی به دست آوردم. من احساس غرور و خوشحالی می کردم زیرا ایده خوبی در مورد موضوعات پیدا کردم. او به من گفت که یک مقاله 2000 کلمه ای از زبان خودم بسازم. من خوشحال بودم که فقط دو روز طول کشید تا کارم تمام شود. او ویرایش های بیشتری انجام داد و به من گفت که یک کتابنامه بسازم که کار سختی نبود. از اینکه دیدم مقالات ترم ظاهری حرفه ای دارند، احساس خوش شانسی می کردم. من هم احساس خوشبختی می کردم که معلم خوبی مثل او دارم.
سوال: نظر نویسنده در مورد شروع زندگی دانشگاهی اش چیست؟
1. سخت.
2. معمولی.
3. تنها.
4. دلپذیر.