متن: روز تولد برادر کوچکم را به وضوح به یاد دارم: 1 ژانویه 1994. یکی از عکس های خانوادگی مورد علاقه من را نشان می دهد که با مادرم روی تخت بیمارستان دراز کشیده ام، خوشحال اما بی خبر از نوزاد کوچک و خوابیده در پس زمینه. آخر هفته تولد برادرم پیش پدربزرگ و مادربزرگم ماندم، در مورد برادر جدیدم هیجان زده بودم، اما هنوز از معنای داشتن یک برادر کوچک آگاه نبودم. من واقعاً متوجه نشدم چه خبر است تا اینکه در اتاق بیمارستان دانشگاه دوک ---- تصادفاً همان اتاقی بودیم که دو سال قبل در آن به دنیا آمده بودم. وقتی برای اولین بار به برادرم نگاه کردم آمیزه ای از ترس و علاقه را احساس کردم. نمی دانستم که موجود کوچک و صورتی یکی از افراد مورد علاقه من در جهان خواهد بود. در واقع، اگرچه من دو سال از برادرم بزرگتر هستم، اما اغلب نوزاد واقعی خانواده هستم. وقتی صحبت از عقل سلیم به میان می‌آید، خیلی کم دارم. دستورالعمل‌ها دائماً من را گیج می‌کنند و من اغلب با چیزهایی مانند دانستن نحوه راه‌اندازی ماشین لباس‌شویی یا مدیریت تنظیمات ذخیره‌سازی آیفون خود کاملاً متحیر می‌شوم. اینجاست که گیبسون وارد می شود. بچه بیچاره مجبور شده است من را در انجام وظایف بیشتر از آنچه من دوست دارم اعتراف کنم راهنمایی کند، اما او هرگز شکایت نمی کند. اگرچه احتمالاً باید به من گفته شود که خودم آن را بفهمم، او همیشه از راه می رسد. من به توانایی او در پاسخ آسان به همیشه حاضر غبطه می خورم، "می خواهی با زندگیت چه کار کنی؟" سوال در جمع های خانوادگی او می‌گوید: «دکتر باش»، پاسخی کاملاً متضاد با پاسخ متزلزل من، «خب، من ارشد انگلیسی هستم، پس...» برادرم واقعاً بهترین دوست من است. هیچ کس مرا بهتر درک نمی کند، و هیچ کس دیگری نیست که بخواهم در خانواده مان با او گیر کنم. شاید تصور روشنی از اینکه به کجا می روم نداشته باشم، اما او با من گیر کرده است.
سوال: برادر اغلب به نویسنده کمک می کند؟
1. به او کمک کنید تا با بسیاری از کارهای روزمره کنار بیاید.
2. در درس خواندن به او کمک کنید.
3. برای انتخاب رشته به او مشاوره بدهید.
4. وقتی حالش بد است به او آرامش بدهید.