متن: مرد کنارش آشنا به نظر می رسید. احساس می کرد او را می شناسد. سپس وقتی کتاب را روی زانوهایش باز کرد، او بلافاصله فهمید که او کیست. "حالا، اگر کسی در مورد فاکتورسازی شک کرد، فقط یک بار، صفحه شماره سیزده کتاب درسی خود را بخوانید. دیگر شکی وجود ندارد." او با یادآوری چهره بیمار و خونسرد او به خاطره لبخند زد. او یکی یکی تمام خاطرات معلم ریاضی دبیرستانش را به یاد آورد. او مردی بیوه بود و همیشه غمگین به نظر می رسید. او به نظر می رسید که برای یک کتابدار، ساکت مانند کتاب هایش، یا یک شاعر عاشقانه ساخته شده باشد، اما یک معلم ریاضی آخرین حدسی بود که کسی می توانست درباره او بکند. آخ که چقدر مسخره اش میکردن، باهاش بازی میکردن و پشت سرش میخندیدن! او هرگز نمی خندید، اما مودبانه به همه لبخند می زد. گاهی اوقات او اشتباهات احمقانه ای روی تخته سیاه مرتکب می شد و سپس در حالی که آن را پاک می کرد عذرخواهی می کرد. او همیشه به خواسته های دختران مبنی بر کوتاه کردن کلاسش تن می داد. تصحیح او همیشه بی دقت و مهربان بود، و دختران دبیرستانی بر این واقعیت تکیه می کردند تا از سخت ترین مقالات امتحان ریاضی عبور کنند. اما او را برای این به یاد نمی آورد. موهای براق بلند و چشمان درشت روحی. یک قاب بلند و باریک. دخترش. آنها بهترین دوستان بودند و همیشه در کنار هم بودند. او با اشتیاق تمام تفریحاتی را که در دوران راهنمایی داشتند، وحشیانه و بی دغدغه به یاد آورد... تا اینکه دخترش به ذات الریه مبتلا شد. او هرگز نمی توانست ناگهانی و بی معنی بودن آن، احساس پوچی را فراموش کند. بعد از آن غمگین تر به نظر می رسید. اما، زندگی ادامه داشت. حالا بعد از تقریباً 25 سال کنارش نشسته بود و راهروی کثیف اتوبوس شهری بینشان بود، جسارتش را جمع کرد و گفت: "آقای رائو؟ من شاگرد قدیمی شما هستم. شما در مدرسه راهنمایی به من یاد دادید." مدتی به او نگاه کرد. حتی به نظر نمی رسد که هیچ دانش آموزی را به یاد داشته باشم. او می دانست که او دروغ می گوید. "من برای دخترت متاسفم." مکثی در مکالمه آنها وجود داشت و پر از سروصداها بود. سپس صحبت کرد و به دور نگاه کرد. "من نیازی به همدردی ندارم. در واقع، همه دانشجویان جدیدم فکر می کنند که من هرگز بچه ای نداشتم." لبخندی زد اما چشمانش غمگین بود. "الان کجا کار می کنی؟" او پرسید. "دبیرستان نسل آینده." با هیجان آب دهانش را قورت داد. مدرسه ای که دخترش در آن درس می خواند. "آیا شما جایا کوماری را می شناسید؟" چیزی روی صورتش جرقه زد. هر کس دیگری این عبارت را یادآور چیزی می داند. اما او می دانست که این درد است. بعد دوباره چهره اش آرام شد. "نه." پاسخ او کوتاه بود. "خب او دختر من است." دختر او یک تاپ بود و مدال طلای مسابقات دولتی ریاضی را کسب کرد. داشت تظاهر می کرد. اتوبوس ایستاد. از جایش بلند شد و به او نگاه کرد. "من بهترین دوست دخترت بودم. حتما باید منو به یاد بیاری..." در حالی که عصبی به نظر می رسید گفت: "ببخشید." من این گفتگو را نمی‌خواهم. گفت و به نمودارش برگشت. او با آرامش ادامه داد: "از دست دادن او برای من نیز سخت بود." نام دخترم را به نام او گذاشتم.
سوال: زن احتمالاً معلم ریاضیش را به خاطر می آورد که _ .
1. او اغلب توسط شاگردانش مورد تمسخر قرار می گرفت
2. آنها هر دو از دست دادن عزیزان خود را متحمل شدند
3. او خوش تیپ بود اما همیشه غمگین به نظر می رسید
4. او خوب درس می داد و با دانش آموزان دختر مهربان بود