متن: من آن را در شب دوست دارم. صلح آمیز است. و وقتی خنک می شود گاهی اوقات اتو می کنم. من واقعاً به آن اهمیت نمی دهم. من تمام وقت کار می کنم و برای اکثر کارهای خانه خیلی شلوغ هستم. یاد پیرزنی افتادم که اتو کردن را به من آموخت . من حدود 15 ساله بودم و به نوعی شغلی برای مراقبت از زنی پیدا کردم که زنی سالم و توانا بود تا اینکه تصادفی که باعث فلج شدن او شد. زن ویلچر برقی داشت. او می‌توانست سر و دست‌هایش را حرکت دهد اما نه دست‌ها یا انگشتانش را. او این گیره را به بازویش وصل کرده بود و من باید آن را باز می کردم و یک فنجان یا یک مداد در آن می گذاشتم و سپس می توانست آن را حرکت دهد. او به من می گفت که چگونه کارها را انجام دهم. او به من با جزئیات بسیار در مورد روش صحیح انجام کارها آموزش می داد. خانه او عالی و زیبا بود. او با ویلچر برقی‌اش دنبالم می‌آمد تا مطمئن شود همه کارها را درست انجام داده‌ام. من مطمئن هستم که او یک خانه دار کامل بوده است. او از من می خواست که همه چیز را تا کنم، از جمله جوراب و روبالشی. بی صدا شکایت می کردم و آرزوی بدی برایش می کردم. او به من یاد داد که چگونه تخت را درست کنم و گوشه ها را جمع کنم. من می دانم که او گاهی اوقات از من ناامید و بی تاب می شود. می دانستم که او می خواهد آن را بگیرد و خودش این کار را انجام دهد. اما او هرگز فریاد نمی زد و سرزنش نمی کرد. فقط او اصرار کرد که این کار را درست انجام دهم. زیاد دوست نداشتم اما انجامش دادم. امروز می توانم به خوبی اتو کنم. من می دانم از کجا شروع کنم در یک پیراهن، روش صحیح یقه و آستین ها. حالا که فکر می کنم فکر نمی کنم پیرزن باشد. فکر می‌کنم شاید الان تقریباً به سن من رسیده باشد. به هر حال وقتی اتو می کنم به او فکر می کنم و در سکوت از او بابت همه چیزهایی که یاد گرفتم تشکر می کنم.
سوال: حالا نگرش نویسنده نسبت به خانم چیست؟
1. دلسوز.
2. ترسناک
3. سپاسگزار.
4. نفرت انگیز.