متن: هرگز به کار در روزنامه فکر نکرده بودم. اما وقتی شوهرم تصمیم گرفت در شهر کوچک کوهستانی صخره ای ما راه اندازی کند، من با این ایده همراه شدم. نمی‌دانستم چگونه با کسی مصاحبه کنم، عکس‌های جالبی بگیرم یا حتی یک مقاله در روزنامه بچینم. بنابراین دوربینم را برداشتم و شروع به حمل آن در همه جا با خودم کردم. یک روز شنبه صبح، برای گرفتن عکس از بچه های محلی، به یک باغ بچه ها رفتم. من زود رسیدم، بنابراین می‌توانم با بزرگ‌سالان مسئول صحبت کنم، باید اطلاعاتی را به دست می‌آورم تا با هر عکسی که می‌گرفتم بروم. بعد از اینکه بچه ها روی یونجه نشستند، من عکس های زیادی از چهره های خندان آنها داشتم. من فقط ایستادم تا با خانمی که اسبش را همراه داشت چت کنم. او قصد داشت در کنار واگن سوار شود و مراقب چیزها باشد. در حالی که من با او چت می کردم، اسب او کاملاً به سمت من چرخید و لبخند بزرگی به اسب به من نشان داد. دهانش را کاملا باز کرد و تمام دندان هایش را نشان داد. همه خندیدیم و از خانم خواستم که دوباره این کار را بکند تا من عکس بگیرم. او گفت که بار اول او را مجبور نکرده بود این کار را انجام دهد و نمی دانست چگونه دوباره لبخند بزند. ks5u عقب رفتم، دوربینم را قرار دادم و به اسب گفتم: "دوباره برای دوربین لبخند بزن" و او هم همین کار را کرد! او درست به دوربین نگاه کرد و لبخند بزرگ اسبی به من زد. در واقع دو شات از او گرفتم و او حاضر شد همچنان به دوربین لبخند بزند. بعداً عکس بچه‌ها و حیاط آنها را در روزنامه منتشر کردیم، اما عکس اسب بیش از همه مورد توجه قرار گرفت. من آن عکس را تا به امروز در آلبوم عکسم نگه داشته ام. و هر فرصتی که به دست می‌آورم آن را با افتخار نشان می‌دهم. بعد از آن، من همیشه آماده بودم که بروم و داستان را دریافت کنم. آموخته بودم که مصاحبه ها و عکاسی خبری چقدر می تواند هیجان انگیز و ارزشمند باشد. ممکن است فکر کنید که جامعه خود را به خوبی می شناسید. اما شگفتی های شگفت انگیزی در اطراف شما در انتظار است.
سوال: با توجه به متن، چرا نویسنده مغرور است؟
1. او از اسب های خندان عکس گرفته است.
2. او از بچه های خندان عکس گرفته است.
3. او خبرنگار خوبی است.
4. او به یک خبرنگار مشهور تبدیل شده است.