متن: این چیزی بود که از پنج سالگی آرزویش را داشت. سرانجام پس از سال ها تمرین و تمرینات فشرده، دبورا دافی قرار بود در اولین بازی بسکتبال دبیرستان خود شرکت کند. اهداف تبدیل شدن به یک بازیکن برجسته و بازی با توپ دانشگاه هرگز دور از ذهن دبورا نبود. بازی مقابل دبیرستان میلز بود. در فاصله 1 دقیقه و 42 ثانیه مانده به پایان بازی، شاگردان دبورا با یک امتیاز پیش افتادند. یکی از بازیکنان میلز مالکیت توپ را در اختیار داشت و دبورا برای محافظت از او دوید. در حالی که دبورا می دوید تا بازیکن را مسدود کند، زانویش بیرون آمد و از شدت درد روی زمین افتاد. همینطور فصل دبورا تمام شد. دبورا پس از تحمل جراحت شدید متوجه شد که برای اولین بار در زندگی خود در موقعیتی خارج از کنترل او قرار دارد. بازی به بازی، او نمی توانست کاری انجام دهد جز اینکه در کنار زمین بنشیند و دیگران را تماشا کند که بازی ای را انجام می دهند که او بسیار دوست داشت. جراحات زمان حضور دبورا در زمین را محدود کرد زیرا او سه بار دیگر در پنج سال آینده به زانوهایش آسیب زد. او مجبور شد ساعت های بی شماری را در یک کلینیک فیزیکی بگذراند تا تحت درمان قرار گیرد. بازدیدهای مکرر او از آنجا به او اشتیاق و احترام به این حرفه می داد. و دبورا شروع به دیدن نور جدیدی در زندگی خود کرد. دبورا در حال حاضر به عنوان یک دانشجوی ارشد در کالج، بر گرفتن مدرک در درمان فیزیکی تمرکز دارد. پس از فارغ التحصیلی، دبورا قصد دارد از دانش خود استفاده کند تا به مردم آموزش دهد که چگونه از بدن خود به بهترین شکل مراقبت کنند و با احساس ناامیدی که به خوبی به یاد دارد کنار بیایند.
سوال: دبورا وقتی برای اولین بار زانویش را صدمه دید چه احساسی داشت؟
1. آرام
2. سردرگم.
3. شرمنده.
4. ناامید.