متن: آپارتمان ما در طبقه پنجم بود، اما شما هنوز هم می توانستید غرش اقیانوس را بشنوید و ستاره ها را در شب ببینید. در کنار آب پیاده روی های طولانی انجام می دادم. غذای شهر خوشمزه بود و مردم بسیار صمیمی بودند. منطقه بسیار ساکت و آرام و نسبتاً خلوت بود. با این حال، آخرین غروب تعطیلاتمان، همه ما صدای قدم های عجیبی را شنیدیم که از نزدیک پشت سرمان را دنبال می کرد و در حال قدم زدن به سمت آپارتمان خود در مرکز تعطیلات بودیم. برگشتیم و متوجه شدیم که مرد نسبتاً جوانی با سرعت زیادی از ساحل عبور می کند و به ما نزدیک می شود. قد بلندی داشت و کلاه بیسبال به سر داشت. صورتش را نمی دیدیم و با سرعت به ما نزدیک می شد. کارهای آن مرد پدرم را بسیار عصبی کرد. پدر به ما هشدار داد که بهتر است هر چه سریعتر به آپارتمان خود برسیم. صدای پدرم را دوست نداشتم. می توانستم ترس را در آن بشنوم. دیر شده بود و همه تنها بودیم. تلفن همراه نداشتیم. من هرگز پدر را به اندازه آن زمان نگران ندیدم و می دانستم که چیزی به طرز وحشتناکی اشتباه است. احساس ترس شروع به غلبه بر من و مامان کرد. ما در شهر خیلی خوش گذشت. حالا شب به سرعت در حال تبدیل شدن به یک موقعیت خطرناک بود. صدای قدم های مرد را که نزدیک تر می شد می شنیدیم. صورت بابا تقریباً رنگ پریده بود. به اصطلاح مزاحم نزدیک‌تر و نزدیک‌تر شده بود که ناگهان دستگاه خودپرداز مجاور شروع به دیوانه شدن کرد و قوطی‌های نوشابه را بیرون می‌ریزد! سر و صدا در واقع مزاحم را ترساند و او از دید خارج شد. پدر و مادرم می‌لرزیدند، اما همه ما برگشتیم تا ببینیم چه کسی پول را در ماشین خودکار طبقه پایین گذاشته و در واقع ما را نجات داده است، اما هیچ‌کس اصلاً آن اطراف نبود. نه یک روح این یکی از تعطیلات است که هرگز فراموش نمی کنم.
سوال: چه چیزی به آنها کمک کرد تا از شر مشکل خلاص شوند؟
1. اقدام سریع آنها
2. کمک مهربان دیگران.
3. صدای ماشین فروش.
4. هشدار مرد جوان