متن: چند دقیقه در رختخواب ماندم. من تمایلی به ترک گرما و آرامش آن نداشتم و از رویارویی با مشکلی که در شش ماه گذشته به خودم اجازه می دادم آن را فراموش کنم، بی میل بودم. بالاخره خودم را از تخت بیرون کشیدم. آماده شدنم رو تموم کردم و سعی کردم آروم بشم. کار نکرد، بنابراین تصمیم گرفتم که من و مادرم برویم. ما کمی وقت داشتیم، بنابراین فکر کردم می توانیم پارکینگ را تمرین کنیم. با برخورد چرخ به پیاده رو شکست خوردم. بعد از آن، کمی اعتماد به نفسی که داشتم از بین رفت. دو بار دیگه هم امتحان کردم ولی زیاد پیشرفت نکردم. سپس به سمت محل آزمون حرکت کردیم. رفتم داخل اتاقی برای کارهای اداری. و من 20 دقیقه منتظر ماندم - فقط زمان کافی برای اینکه خودم را باور کنم که شکست خواهم خورد. بعد بالاخره نوبت من شد. من فقط می خواستم آن را برطرف کنم و مطمئن شوم که پنج شنبه آینده باید برگردم. پا به بیرون گذاشتم و آسمان آبی روشن بود که دوستش دارم. کمی به من آرامش داد و چیزی را متوجه شدم: زمانی بین زمانی که خودم را از صندلی پایین کشیدم تا بیرون آمدم، آرام‌تر شده بودم. اولین کاری که باید انجام می دادم پارکینگ بود که خیلی خوب انجام دادم. اعتماد به نفسی که همراهش بود مثل یک موج به من برخورد کرد. بقیه آزمون به خوبی پیش رفت و من تمام آن را قبول کردم. همانطور که به عقب برمی گشتم، مربی به من گفت که پنج شنبه آینده برای آزمایش دوم برنمی گردم. در بازگشت به ساختمان مجبور نبودم حرفی بزنم. مامانم فقط با نگاه کردن به من فهمید. لبخندش صورتش را نرم تر کرد. و مطمئنم که حداقل به اندازه ی من بود. اما، چشمان او کمی اشک آلود به نظر می رسید، بنابراین، می دانستم که او برای من خوشحال است.
سوال: نویسنده احتمالاً در شش ماه گذشته چه کرده است؟
1. او در رختخواب بیمار بوده است.
2. او رانندگی را یاد گرفته است.
3. او برای مقابله با شکست آماده شده است.
4. او از مادرش مراقبت کرده است.