متن: رابی 11 ساله بود که مادرش او را برای اولین درس پیانو رها کرد. من ترجیح می دهم دانش آموزان در سنین پایین تر شروع کنند. رابی اصرار داشت که همیشه آرزوی مادرش بوده که او پیانو می نوازد، بنابراین من او را به عنوان دانش آموز پذیرفتم. رابی تلاش کرد و تلاش کرد در حالی که من گوش می دادم و او را تشویق می کردم و دستورات بیشتری به او می دادم. اما او فقط هیچ توانایی ذاتی نداشت. مادرش را فقط از دور دیدم. او همیشه دست تکان می‌داد و لبخند می‌زد، اما هرگز وارد نشد. سپس یک روز رابی دیگر سر کلاس ما نیامد. به این فکر کردم که با او تماس بگیرم اما حدس زدم که تصمیم گرفته است چیز دیگری را امتحان کند. _ . با این حال، چند هفته قبل از رسیتال شاگردانم، رابی آمد و به من گفت که هرگز از تمرین دست نمی کشد و از من التماس کرد که اجازه بدهم شرکت کند. من موافقت کردم، اما او را مجبور کردم آخرین اجرای برنامه را اجرا کند، بنابراین می توانم همیشه از طریق "پرده نزدیکتر" عملکرد ضعیف او را حفظ کنم. وقتی او اعلام کرد که یک قطعه از موتزارت را انتخاب کرده است، تعجب کردم. من هرگز قطعه ای از موتزارت را به این خوبی نشنیده بودم که کسی در سن او نواخته باشد. وقتی کارش تمام شد همه تشویق می کردند. دویدم و از خوشحالی دستم را دور رابی انداختم. "من هرگز نشنیدم که اینطوری بازی کنی، رابی! چطور این کار را انجام دادی؟" "خب، خانم هوندورف. یادتان هست به شما گفتم مادرم مریض است؟ در واقع او امروز صبح مرد. او ناشنوا به دنیا آمد، بنابراین امشب اولین باری بود که توانست بازی من را بشنود. می خواستم آن را خاص کنم. می دانستم که می توانم. " آن شب رابی معلم بود و من شاگرد. او چیزهای بسیار مهمی در مورد زندگی به من آموخت.
سوال: کدام عبارت با توجه به متن صحیح نیست؟
1. نویسنده فکر کرد که نواختن پیانو نباید خیلی دیر شروع شود.
2. نویسنده فکر می کرد که رابی درس پیانو را رها کرده است.
3. نویسنده با دقت به رابی آموزش داد، اگرچه او استعدادی برای موسیقی نداشت.
4. هیچ کس دیگری نمی توانست قطعه موتسارت را به خوبی بنوازد.