متن: در دهه 1950، خانواده‌ای که مزرعه‌ای در نزدیکی بیولا، میشیگان داشتند، یک گاو نر را با زنجیر به نارون نگه داشتند. گاو نر دور درخت قدم زد و زنجیر آهنی سنگینی را که به شیاری در پوست منتهی می شد، کشید. این شیار در طول سال ها عمیق تر شد. اگرچه به هر دلیلی درخت را نکشته است. پس از چند سال، خانواده گاو خود را بردند. آنها زنجیر را قطع کردند و حلقه دور درخت و یک حلقه آویزان شد. سپس یک سال، فاجعه کشاورزی در میشیگان به شکل بیماری نارون هلندی رخ داد. همه نارون هایی که در جاده منتهی به مزرعه قرار داشتند آلوده شدند و مردند. همه فکر می کردند که نارون پیر بعدی خواهد بود. صاحبان مزرعه به فکر انجام کار ایمن بودند: بیرون کشیدن آن و بریدن آن به هیزم قبل از مرگ. اما آنها به سادگی نتوانستند خود را مجبور به انجام آن کنند. انگار درخت کهنسال دوست خانواده شده بود. بنابراین آنها تصمیم گرفتند اجازه دهند طبیعت مسیر خود را طی کند. شگفت انگیز است که درخت نمرده است. هیچ کس نمی توانست بفهمد که چرا این تنها نارون بود که هنوز در شهرستان ایستاده بود! کارشناسان گیاهی از دانشگاه ایالتی میشیگان برای مشاهده درخت بیرون آمدند. آنها اسکار باقی مانده از زنجیره آهنی را مشاهده کردند که اکنون تقریباً به طور کامل توسط پوست پوشیده شده است. کارشناسان به این نتیجه رسیدند که این زنجیر بود که جان نارون را نجات داد. آنها استدلال کردند که درخت باید آنقدر آهن را از زنجیره جذب کرده باشد که در برابر ویروس مصون شود. می گویند آنچه تو را نکشد قوی ترت می کند. یا همانطور که ارنست همینگوی می گوید: "زندگی همه ما را می شکند، اما بعد از آن، بسیاری از ما در جاهای شکسته قوی تر هستیم."
سوال: وقتی فاجعه کشاورزی یک سال در میشیگان رخ داد، خانواده با نارون چه کردند؟
1. آنها از کارشناسان گیاهی برای مشاهده آن دعوت کردند.
2. آن را بیرون آوردند و به هیزم خرد کردند.
3. از ابتلای آن به این بیماری جلوگیری کردند.
4. آنها هیچ کاری نکردند و فقط اجازه دادند.