متن: همانطور که در اتاق خوابم مشغول کار بر روی برنامه کاری خود بودم، می توانستم صدای چهار فرزندم را در طبقه بالا بشنوم. ناگهان صدای بچه ها را شنیدم که از پله ها پایین می دویدند و فریاد می زدند: «فردی، فردی». _فردی پسر سه ساله ام به پهلو روی زمین دراز کشیده بود. من گریه کردم تا شوهرم سایمون 999 را بگیرد و در عرض چند دقیقه آمبولانس هوایی رسید. سریع او را سوار هلیکوپتر کردند. در طول پرواز، فردی به من نگاه می کرد و به یاد دارم که فکر می کردم نشانه خوبی بود، اما بعد چشمانش شروع به چرخیدن کرد. در حالی که پزشکان سعی می کردند او را تثبیت کنند، باورم نمی شد چه اتفاقی دارد می افتد. وقتی به بیمارستان پورتسموث رسیدیم، چند پزشک و پرستار منتظر ما بودند و بلافاصله شروع به کار روی فردی کردند. ناامیدانه آرزو می کردم که همه چیز درست شود، اما فردی جمجمه اش را از دو جا شکسته بود و لخته های خون در مغزش شکل می گرفت. او نیاز به جراحی داشت و فقط یک جراح در بیمارستان دیگری در بریستول می توانست این کار را انجام دهد. این به معنای یک هلیکوپتر سواری دیگر بود، اما ما نتوانستیم با فردی برویم زیرا فضای کافی وجود نداشت. من و سیمون 130 مایل از خانه خود در شمال دوون را در سکوت رانندگی کردیم. هیچ کدام از ما جرأت نداشتیم بگوییم چه فکر می کنیم، "اگر به آنجا برسیم و او مرده باشد چه؟" "آیا او دچار آسیب مغزی می شود؟" فردی تازه از عمل جراحی بیرون می آمد که ما رسیدیم. جراح گفت خوب پیش رفته. وقتی بالاخره او را دیدم، به سختی فرزندم را تشخیص دادم - او را لوله‌هایی پوشانده بودند و سیم‌هایی از سرش بیرون می‌آمدند. روز سوم، سیمون به خانه رفت تا سه دخترمان را ببیند و چند لباس تمیز برایمان بردارد. در حالی که او رفته بود، فشار در مغز فردی ناگهان افزایش یافت. او را دوباره به تئاتر بردند و این بار من از هم جدا شدم. خوشبختانه، این جراحی توانست فردی را تثبیت کند. بعد از تقریبا یک هفته، بالاخره فردی از خواب بیدار شد. وقتی چشمانش را باز کرد به من نگاه کرد. او چیزی نگفت، اما من فوراً فهمیدم که فردی قدیمی من است و او خوب می شود. طی دو هفته بعد، بهبودی او به خوبی پیش رفت. پس از کمک به یادگیری دوباره قورت دادن و تشویق در صحبت کردن، او به زودی با کارت های گروفالو خود بازی می کرد و به تنهایی غذا می خورد. من هنوز نمی دانم چگونه تصادف شد، اما ما از دخترانمان ایده گرفتیم. واضح است که فردی و مینی روی طاقچه پنجره نشسته بودند، و فردی باید آن را باز کرده باشد تا به بیرون نگاه کند و 20 فوت روی زمین افتاده باشد. احساس گناهی که احساس می کنم وحشتناک است-- هفته ها پر از "اگر فقط" بودم، و همه جا قفل پنجره ها را گذاشتیم. شش ماه بعد، اگرچه تصادف یک عمر پیش به نظر می رسد، اما من را تغییر داده است. الان حس دیگری نسبت به زندگی دارم. من شغلم را رها کرده ام تا فرزندانم را در اولویت قرار دهم. من می خواهم هر دقیقه را با آنها بگذرانم.
سوال: بعد از تصادف، نویسنده احتمالاً چه چیزی یاد گرفته است؟
1. زندگی پر از "اگر فقط" است.
2. مادر مجرد بودن آسان نیست.
3. بچه ها مهمتر از کار هستند.
4. حوادث ممکن است برای هر بچه ای رخ دهد.