متن: ایندرجیت خورانا به عنوان معلم مدرسه، با قطار به محل کار می رفت. و یک روز در ایستگاه، ده ها کودک را دید که به جای رفتن به مدرسه، روزهای خود را با التماس از مسافران قطار سپری می کردند. او فهمید که این مشکل نادری نیست و میلیون ها کودک در هند در خیابان ها زندگی می کنند. ایندرجیت با درک اینکه این کودکان هرگز نمی توانند از زندگی فقیرانه و بی خانمانی بدون آموزش بگریزند و فرستادن این کودکان به مدرسه غیرممکن است، تصمیم گرفت برنامه ای مدل ایجاد کند --- مدرسه را به بهترین شکل ممکن برساند. بچه های مدرسه مدارس سکوی قطار خورانا با هدف ارائه یک مدرسه خلاقانه و ارائه سطوح ابتدایی آموزشی به کودکان است. آخرین اهداف او بسیار فراتر از 20 مدرسه پلتفرمی است که او و همکارانش در منطقه بوبانشوار هند ایجاد کرده اند. او مصمم است که برنامه اش به الگویی برای تغییر زندگی فقیرترین کودکان در سراسر هند و جهان تبدیل شود. خورانا سازمان خدمات اجتماعی روچیکا (RSSO) را در سال 1985 تأسیس کرد. معلمان کودکان را بین ایستگاه های قطار برای خواندن، نوشتن، ریاضیات و تاریخ که از طریق آهنگ ها و سایر ابزارهای آموزشی آموزش داده می شوند، دور هم جمع می کنند. خورنا اخیراً متوجه شده است که تحصیل این کودکان در شرایطی که اساسی ترین نیازهای خانواده آنها برآورده نمی شود غیرممکن است. بنابراین او برای خانواده های آنها غذا و دارو نیز تهیه می کند. خورانا اصرار دارد که هر کودکی حق تحصیل دارد و اگر کودکی نمی تواند به مدرسه بیاید، مدرسه باید به او مراجعه کند.
سوال: چه چیزی می توانیم در مورد RSSO یاد بگیریم؟
1. سابقه ای بیش از 30 سال دارد.
2. برای فقیرترین کودکان کار فراهم می کند.
3. به بچه های خارج از مدرسه پول می دهد.
4. کار آن فقط شامل آموزش رایگان برای کودکان خیابانی نمی شود.