متن: در آخرین روز قبل از کریسمس، با عجله به فروشگاهی رفتم تا کادو بخرم. در حالی که در بخش اسباب بازی ها نگاه می کنید،. متوجه پسر کوچکی حدوداً پنج ساله شدم که عروسکی را به سینه‌اش فشار می‌دهد. پسر همچنان که موهای عروسک را لمس می‌کرد، با ناراحتی زمزمه کرد: "پول کافی ندارم. چه کنم؟" به سمتش رفتم و با کنجکاوی از او پرسیدم که می خواهد عروسک را به چه کسی بدهد؟ "این عروسکی است که خواهرم بیشتر دوستش داشت و برای این کریسمس خیلی می خواست. او خیلی مطمئن بود که بابانوئل آن را برای او خواهد آورد." به او گفتم شاید بالاخره بابانوئل آن را برایش بیاورد و نگران نباش. اما او با ناراحتی پاسخ داد: "نه، بابانوئل نمی تواند آن را به جایی که الان است ببرد. باید عروسک را به مادرم بدهم تا وقتی به آنجا رفت می تواند آن را به او بدهد." هنگام گفتن این جمله چشمانش بسیار غمگین به نظر می رسید. "خواهرم رفته تا پیش خدا باشد. بابا می‌گوید مامان هم به زودی به خدا می‌پیوندد، بنابراین فکر می‌کنم می‌تواند عروسک را با خودش ببرد تا به خواهرم بدهد." قلبم تقریباً متوقف شد. پسر به من نگاه کرد و گفت: "به بابا گفتم به مامان بگو هنوز نرود. از او خواستم صبر کند تا از مغازه برگردم." سپس یک عکس بسیار زیبا از او که در حال خندیدن بود به من نشان داد. او به من گفت: "من هم می خواهم مامان این عکس را با خودش بگیرد تا مرا فراموش نکند، من مامانم را دوست دارم و ای کاش نمی کرد. باید من را ترک کند، اما بابا می گوید که او باید برود و به خواهر کوچکم بپیوندد." سپس دوباره آرام با چشمان غمگین به عروسک نگاه کرد. سریع دستم را در جیبم بردم و گفتم: "اگر یک بار دیگر چک کنیم، ببینیم پول کافی داری؟"
سوال: در پایان داستان چه اتفاقی می افتد؟
1. پسر با تقلب همدردی به دست می آورد.
2. پسر مادرش را متقاعد می کرد که نرود.
3. نویسنده مقداری پول به پسر می داد.
4. پدر پسر از نویسنده تشکر می کند.