متن: از زمانی که شروع به کار پاره وقت در یک فروشگاه مواد غذایی کردم، فهمیدم که مشتری بیشتر از کسی است که چیزهایی می خرد. از نظر من، مشتری شخصی است که وقتی شروع به فشار دادن سبد خرید می کند، حافظه اش کاملاً از بین می رود. یکی از اولین چیزهایی که مشتریان فراموش می کنند نحوه شمارش است. هیچ راه دیگری برای توضیح وجود ندارد که چگونه بسیاری از مردم در خط اکسپرس خود که به وضوح 15 مورد یا کمتر علامت گذاری شده است، با 20، 25 یا حتی یک سبد کالا از کالاها استفاده می کنند. مشتریان همچنین فراموش می کنند که چرا از ابتدا به فروشگاه آمدند. درست زمانی که زنگ سفارش را تمام می کنم، یک مشتری می گوید: "اوه، یادم رفت یک قرص نان تازه بردارم. امیدوارم برای شما مشکلی نداشته باشید تا زمانی که من برای گرفتن آن می روم." با نان، یک بطری شیر و سه رول دستمال کاغذی. چیزی که عجیب است این است که به نظر می رسد مشتریان نیز فراموش می کنند که باید هزینه خواربار خود را بپردازند. به جای نوشتن چک یا جستجوی کارت اعتباری در حین زنگ زدن به خواربار، مشتری منتظر می ماند تا من کل را اعلام کنم. بعد با تعجب می گوید: "اوه نه، من با دسته چکم چه کار کردم؟" بعد از 5 دقیقه حفاری در کیفش، او خودکار مرا قرض می‌گیرد زیرا قلم خودش را فراموش کرده است. اما من باید مشتریان را تحمل کنم زیرا آنها حقوق من را پرداخت می کنند و این چیزی است که نمی توانم فراموش کنم.
سوال: با توجه به متن، چه کسانی قرار است در خط اکسپرس باشند؟
1. مشتریانی که چیزی نخریده اند.
2. مشتریانی که بیش از 15 مورد ندارند.
3. مشتریانی با اقلام بین 16 تا 25
4. مشتریان با 25 یا حتی یک سبد خرید کالا.