متن: چند روز پیش، در یک رستوران تایلندی نشسته بودم و در حال صرف غذا بودم که با یکی از دوستانم تماس تلفنی گرفت که مدتها بود با او صحبت نکرده بودم. در اشتیاق و هیجانم، صدای خیلی بلندتر از حد معمول و به زبان اسپانیایی، زبان مادری ام صحبت کردم. چند دقیقه بعد از تماس، خانم مسنی که روی میز کنار میز من نشسته بود، در حالی که ظاهراً توهین شده بود، بلند شد و از کارکنان رستوران خواست تا جایی که ممکن است میز را از این مرد که به نظر بی ادب بود، جابجا کنند. از خجالت روی صندلیم فرو رفتم. بلافاصله بعد از آن تماس را پایان دادم و هوس کردم که عذرخواهی کنم. قبل از بلند شدن نگاهی به اطراف انداختم تا ببینم کجاست و دورتر از من پشت میز است. متوجه شدم که خانم تنهاست و از پنجره به بیرون خیره شده است. رنگی از غم یا اضطراب و شاید میل به تنهایی و آرامش پیدا کردم. اما واضح است که دقایقی قبل آن را نابود کرده بودم. درست در آن زمان طرحم را برای یک حرکت عذرخواهی متعارف کنار گذاشتم. با دیدن آن کارت های لبخند خنده دار در کیفم، یکی را بیرون آوردم و چند کلمه نوشتم تا عذرخواهی کنم. با امضای صورتحساب رستورانم، از یک گارسون خواستم که مخفیانه غذای آن خانم را از من شارژ کند و به جای صورت حسابش، کارت لبخند را به او بدهد. تعجب کردم که آیا او آن را به روش اشتباهی انتخاب کرده است؟ آیا او گیج شد؟ آیا او پیشنهاد ناشناس را رد کرد؟ و غیره. من فقط منتظر بودم و احساس عصبی بودن برای یادگیری نتیجه داشتم. در کمال تعجب من، همه چیز به بهترین شکل ممکن پیش رفت. پیشخدمت با خوشحالی به من نزدیک شد و به من گفت: "در دفعات زیادی که قبلاً اینجا شام خورده بود، هرگز لبخند زن مسن را مانند هنگام دریافت کارت لبخند و صورتحساب 0 دلاری ندیده بودم. او از من تشکر کرد حتی اگر توضیح دادم. که شخص دیگری این کار را انجام داده است."
سوال: پیرزن صندلی خود را عمدتاً به دلیل _ .
1. تماس تلفنی خصوصی او
2. صدای بلند نویسنده
3. مناظر بیرون از پنجره
4. اشتباه کارکنان رستوران