متن: تابستانی که ده ساله بودم، مادرم تصمیم گرفت ما را به دنیای هنر بیاورد. من و برادرم وقتی متوجه منظور مادرم شدیم خیلی هیجان زده نشدیم. منظور او این نبود که می‌توانیم در کلاس‌های طراحی یا کلاس‌های نقاشی شرکت کنیم، بلکه باید یک بعدازظهر در هفته را با او در موزه هنرهای زیبا بگذرانیم. او قبل از هر بازدید از موزه، ما را وادار می کرد تا در مورد هنرمندان و سبک های نقاشی مطالعه کنیم. تقریباً به اندازه مدرسه بودن بد بود. چه کسی دوست دارد تابستان را به فکر هنرمندان بگذراند، زمانی که می توانید با دوستان خود در استخر باشید؟ ابتدا باید در مورد مصریان باستان و روش عجیب آنها در نقاشی چهره می خواندیم و سپس به تماشای آنها در موزه می رفتیم. برادر 12 ساله من فکر می کرد این خیلی خنده دار است، اما من علاقه ای نداشتم. بعداً مجبور شدیم در مورد هنرمندانی در قرون وسطی بیاموزیم که مردم را با لباس های بلند عجیب نقاشی می کردند. ما مجبور بودیم به عکس های نوزادان چاق با بال و موهای مجعد و بدون لباس در اطراف لبه های نقاشی نگاه کنیم. من مطمئناً نمی‌توانستم ببینم چه چیزی در مورد هنر بسیار عالی است. در آخرین بازدیدمان از موزه، وقتی نقاشی زنی به نام مریم را دیدم، اتفاقی افتاد. در آن زنی برای کودکی می خواند. رنگ‌ها ملایم و ملایم بودند و از قیافه مادر می‌شد فهمید که چقدر از بودن با کودک خوشحال است. من نمی توانستم از نگاه کردن به این نقاشی دست بردارم! می‌خواستم تمام نقاشی‌هایی را که مریم ساخته بود ببینم! واقعا ارزش دیدن اینهمه نقاشی رو داشت تا نقاشی رو پیدا کنم که بتونه خیلی بهم علاقه داشته باشه.
سوال: تجربه نویسنده در موزه قبل از آخرین بازدید چگونه بوده است؟
1. او آمد تا محبت مادرش را احساس کند.
2. او نقاشی های زیادی را دوست داشت.
3. او به سختی از خودش لذت می برد.
4. او می توانست تصاویر نوزادان چاق را درک کند.