متن: چند روزی از آقای روچستر کمی دیدم. صبح به نظر می رسید که او بسیار مشغول تجارت است و بعد از ظهر آقایان همسایه زنگ می زدند و گاهی اوقات برای صرف شام نزد او می ماندند. وقتی پایش به اندازه کافی خوب شد، بسیار سوار شد. در این مدت تمام شناخت من از او محدود به جلسات گاه و بیگاه خانه بود که گاهی با سردی از کنارم می گذشت و گاهی تعظیم می کرد و لبخند می زد. تغییر رفتار او باعث رنجش من نشد، زیرا می دیدم که با علت آنها کاری ندارم. یک روز بعد از ظهر، چند روز بعد، از من دعوت کردند تا بعد از شام با آقای روچستر صحبت کنم. او روی صندلی راحتی خود نشسته بود و به نظر نه چندان خشن، و بسیار کمتر غمگین به نظر می رسید، لبخندی روی لبانش بود و چشمانش درخشان بود، احتمالاً از شراب. همانطور که به او نگاه می کردم ناگهان برگشت و از من پرسید: "آیا فکر می کنی من خوش تیپ هستم خانم ایر؟ قبل از اینکه متوجه شوم پاسخ به نحوی از زبانم خارج شد: "نه قربان." "آه، شما واقعاً هستید؟" غیر معمول! شما یک آدم کوچک ساکت و جدی هستید، اما می توانید تقریباً بی ادب باشید.» «آقا، متاسفم. باید می گفتم که زیبایی مهم نیست، یا چیزی شبیه به آن، "نه، نباید! میبینم از ظاهرم انتقاد میکنی و بعد از پشت به من خنجر میزنی! شما صداقت و احساس دارید. دخترای مثل تو زیاد نیستن ولی شاید خیلی تند میرم شاید شما ایرادهای وحشتناکی دارید که می توانید چند امتیاز خوب خود را متعادل کنید. با خودم فکر کردم که او هم ممکن است داشته باشد. به نظر می رسید ذهن من را خوانده بود و سریع گفت: "بله، حق با شماست. من ایرادهای زیادی دارم. من در بیست و یک سالگی راه را اشتباه رفتم و هرگز راه درست را پیدا نکردم. ممکن است بوده باشم. خیلی متفاوت بود شاید من هم مثل شما خوب بودم و شاید عاقلتر بودم. من آدم بدی نیستم، حرفم را قبول کنید، اما اشتباه کردم. این شخصیت من نبود، بلکه شرایط مقصر بود. چرا آیا همه اینها را به شما می گویم؟ زیرا شما از آن دسته افرادی هستید که مردم مشکلات و رازهای خود را به او می گویند، زیرا شما همدل هستید و به آنها امید می دهید." به نظر می رسید که او چیزهای زیادی برای صحبت با من دارد. به نظر می‌رسید دوست ندارد صحبت را سریع تمام کند، همانطور که برای اولین بار بود. او ادامه داد: از من نترس، خانم ایر. "شاید به خاطر تأثیری که مدرسه لووود روی شما داشته است، زیاد آرام نمی شوید یا نمی خندید. اما به مرور زمان با من طبیعی تر می شوید و می خندید و آزادانه صحبت می کنید. شما مانند پرنده ای در قفس هستید. وقتی از قفس بیرون می آیی، خیلی بلند پرواز می کنی، شب بخیر."
سوال: در انتهای قسمت، صدای آقای راچستر _ .
1. بی ادب
2. سرد
3. با ادب
4. دلگرم کننده