متن: به عنوان یک معلم، همیشه فکر می کنم درست است که به دانش آموزانم یاد بدهم که در مورد احساسات واقعی و تجربیات واقعی خود بنویسند. اما یک بار در این مورد گیج شدم. روزی پس از توضیح متنی، از دانش آموزانم خواستم که در مورد خانواده هایشان قطعه ای بنویسند. همه دانش‌آموزان خیلی خوب می‌نوشتند، اما بهترین آنها نوشته یک دختر کوچک بود. من عمیقاً تحت تأثیر آن قرار گرفتم. پدر این دختر سال ها قبل فوت کرده بود و مادرش مجبور بود برای تامین هزینه های خانواده سخت کار کند. بارها مادرش را دیده بود که در اعماق شب کار می‌کرد اما هرگز اشک روی صورتش ندید. این دختر نیز مانند مادرش در درس های خود سخت کار می کند و در هر یک از آنها واقعاً خوب است. من حتی در مورد خانواده بدشانس او چیزی نمی دانستم. او همیشه هر روز خوشحال به نظر می رسد، بنابراین او واقعا مورد پسند همه ما، هم دانش آموزان و هم معلمان است. برای اینکه او را نمونه ای برای کلاس باشم، این قطعه را برای کلاس خواندم. وقتی خواندن آن را تمام کردم، گلویم را پیدا کردم و چشمان دانش آموزانم پر از اشک بود. برخی از آنها حتی با صدای آهسته گریه می کردند. بعد از کلاس، تقریباً همه دانش‌آموزان دیگرم می‌خواستند پول جیبی خود را برای استفاده روزانه برای کمک به این دختر تحویل دهند. راستش من واقعا به شاگردانم افتخار می کردم. اما در کمال ناامیدی، این شاگرد من حتی بدون اینکه به من بگوید روز بعد کلاس را ترک کرد. دلیلش رو نمی دونم میشه بگی؟
سوال: نویسنده از دانش‌آموزانش خواست که درباره خانواده‌هایشان بنویسند زیرا او می‌خواست آنها _ .
1. با دل باز صحبت کن
2. چند داستان در مورد خودشان برای او تعریف کنند
3. داستان هایی در مورد خود می سازند
4. یه چیز خوب بهش بگو