متن: در پنج سالگی هر دو والدینم را در یک تصادف رانندگی از دست دادم. خوشبختانه، در آن سن کودک قطعیت چنین رویدادی را درک نمی کند. سال‌ها بعد، در سن بیست و سه سالگی، داشتم برنامه‌ی عروسی‌ام را با شلدون، که از خانواده‌ای کاملاً دوست‌داشتنی می‌آمد، آن‌گونه که انتظار دارم، داشتم. من و شلدون قبلاً اولین خانه خود را با یک حیاط بزرگ و زیبا خریده بودیم. با نزدیک‌تر شدن تاریخ و مالکیت خانه، شروع به تمیز کردن، مرتب کردن داخل و خارج کردیم. روز قبل از عروسی مان در حال انجام آخرین کارهای حیاط بودیم. ما از مرتب بودن همه چیز راضی بودیم. اما یک گیاه ما را متحیر کرد. یک بوته رز درست بیرون درب ورودی ما قرار داشت و کاملاً فاقد برگ یا جوانه بود. به نظر می رسید ممکن است مرده باشد، اما از آنجایی که هیچ یک از ما نمی توانستیم مطمئن باشیم، با اکراه تصمیم گرفتیم آن را فعلا نگه داریم. همان شب، بعد از شام، آنقدر هیجان زده بودم که نمی توانستم بخوابم. درعوض تصمیم گرفتم برای فکر کردن به مراسم عروسی روز بعد به مدتی آرام نیاز داشته باشم. به حیاط خلوت رفتم و در شبی گرم و صاف و پر ستاره نشستم. آنجا بود که فهمیدم تنها چیزی که از روز عروسی ام کم می شود پدر و مادرم هستند. تا حالا فرصتی برای فکر کردن به این موضوع وجود نداشت و این فکر من را پر از غم کرد. از این گذشته، هر دختری آرزو می کند که پدرش او را در راهرو و مادرش را برای تسکین اضطراب خود به آنجا برساند. تنها در حیاط، شروع کردم به صحبت کردن با مامان و بابام، درست مثل اینکه می‌دانستم دارند گوش می‌دهند. روز عروسی به من نشانی بده تا بدانم با من هستی. روز بعد صدای هیجان زده شلدون بارها نام من را صدا زد. با عجله از جلوی در به او ملحق شدم. "من نمی توانم چیزی را که می خواهم به شما نشان دهم، باور کنم!" کناری ایستاد. بوته رز بی ثمر دو گل رز عظیم الجثه داشت. هیچ شکی در ذهنم نبود که ما شاهد یک معجزه بودیم ... معجزه عشق.
سوال: با توجه به متن، چرا بوته رز نویسنده را گیج کرد؟
1. چون مراقبت از آن سخت بود.
2. چون نشانه مرگ داشت.
3. چون در جای اشتباهی رشد کرده است.
4. چون برگ هایش همیشه می ریخت.