متن: صبحانه چی بخورم؟ آخر هفته ها با چه کسی بیرون بروم؟ اگر اتوبوس مدرسه را از دست دادم چه کار کنم؟ برای چه دانشکده هایی باید اقدام کنم؟ بچه های چینی بارها و بارها این سؤالات را از معلمان و والدین خود می پرسند. آنها نمی توانند انتخاب های خود را انجام دهند. کودکان در آمریکا از شنیدن میزان وابستگی کودکان چینی به بزرگسالان بسیار شگفت زده خواهند شد. بچه ها وقتی ده ساله می شوند تصمیم می گیرند چه لباسی بپوشند و بخرند. در دوازده سالگی آنها می دانند که برای دوره راهنمایی چه کلاس هایی را باید بگذرانند. سیزده سالگی آغاز آن چیزی است که آمریکایی ها آن را "نوجوان" می نامند. اکنون کودک تقریباً تمام تصمیمات خود را می گیرد - بعد از مدرسه چه کاری انجام دهد، دوستان او چه کسانی هستند، حتی گاهی اوقات چه زمانی شب به خانه بیاید. بالاخره در شانزده سالگی بچه معمولاً از والدینش ماشین می گیرد. حالا او می تواند هر وقت دوست دارد بیاید و برود. تنها قانون زمانی است که آنها شب به خانه می آیند. چرا بچه ها باید مستقل باشند؟ در مورد آن فکر کنید. بعد از دبیرستان بیشتر ما تنها خواهیم بود. آیا والدین ما می توانند به ما بگویند در دانشگاه برای صبحانه چه بخوریم؟ آیا معلمان ما می توانند تصمیم بگیرند که ما در محل کار چه کار کنیم؟ انتخاب خودمان می تواند بسیار سخت و ترسناک باشد. اما می‌توانیم با انتخاب‌های کوچک شروع کنیم و سپس به آرامی انتخاب‌های بزرگ‌تر و مهم‌تری داشته باشیم. قبل از اینکه بدانیم مستقل، با اعتماد به نفس و قادر به تصمیم گیری خود خواهیم شد! و ما لذت بیشتری خواهیم داشت!
سوال: یک بچه آمریکایی در چه سنی می تواند بیشتر تصمیمات را خودش بگیرد؟
1. ده.
2. یازده.
3. دوازده.
4. سیزده.