متن: وقتی شش ساله بودم، مادرم به من گفت که می توانم شماره هر کسی را در دفترچه تلفن پیدا کنم. ساعت‌ها دفترچه تلفن را نگاه می‌کردم تا شماره تلفن مایکل جردن را پیدا کنم. وقتی پیداش نکردم فقط هفت شماره گرفتم. وقتی کسی جواب می‌داد، می‌پرسیدم: "آیا آن مایکل جردن است؟" بدیهی است که من همیشه شماره اشتباه داشتم. یک سال بعد، بسکتبال را در مرکز تفریحی محلی خود شروع کردم. خیلی بزرگ بود هرگز در وحشیانه ترین رویاهایم فکر نمی کردم که یک زمین بسکتبال می تواند داخل یک ساختمان باشد. مرکز تفریحی بوی خاصی داشت، شبیه لاستیک داغ. حدس می‌زدم از برخورد کفش‌ها به زمین باشد. جو زمین بی دغدغه بود. بزرگترین هیجان روز ما زمانی بود که در واقع یک شات زدیم. ما در یک فست فود برنده بستنی را جشن گرفتیم. من در آن خوب شدم و اعتماد به نفسم افزایش یافت. تا کلاس ششم مدام بازی می کردم. به محض ورود به دبیرستان، بسکتبال را کنار گذاشتم و روی مدرسه تمرکز کردم. وقتی دبیرستان شروع شد، برای تیم مدرسه تلاش کردم و موفق شدم. ما سخت کار کردیم. هر هفته 300 بار به تنهایی و 300 حرکت دراز و نشست انجام می دادیم. مربی ما برای حفظ قدرت شکم، دراز و نشست را تشویق می کرد، زیرا وقتی بسکتبال بازی می کردیم کنترل زیادی به ما می داد. اگر نمی‌خواستیم دراز و نشست انجام دهیم، می‌توانستیم دریبل و شوت‌آپ را بیشتر تمرین کنیم. فقط ما هستیم، توپ، زمین و تور. اما حرف من را قبول نکن خودت ببین. به هر حال، من فقط یک بچه هستم که این بازی را انجام می دهد.
سوال: چه چیزی نویسنده را در مرکز تفریحی بیشتر شگفت زده کرد؟
1. که خیلی نزدیک خانه اش بود.
2. اینکه داخل ساختمان یک زمین بسکتبال وجود داشت.
3. که بوی خاصی در آن بود.
4. که یک فست فود در آن بود.