متن: پرستاری خدمتکار خسته و مضطرب را به بالین برد. به پیرمرد گفت: پسرت اینجاست. قبل از اینکه چشمان بیمار باز شود مجبور شد کلمات را چندین بار تکرار کند. او که به دلیل درد ناشی از حمله قلبی به شدت از خواب معتاد شده بود، تفنگداران دریایی جوان یونیفرم پوش را دید که بیرون از چادر اکسیژن ایستاده بود. دستش را دراز کرد. تفنگدار دریایی انگشتان سفت شده خود را دور انگشتان ضعیف پیرمرد حلقه کرد و پیامی از عشق و تشویق را ابراز کرد. پرستار یک صندلی آورد تا تفنگدار بتواند کنار تخت بنشیند. در تمام طول شب، تفنگدار جوان آنجا در بخش کم نور نشسته بود، دست پیرمرد را گرفته بود و به او کلماتی از عشق و قدرت می گفت. گهگاه پرستار به تفنگدار پیشنهاد می‌کرد که دور شود و کمی استراحت کند. او قبول نکرد. گاه و بیگاه شنید که او چند کلمه ملایم گفت. مرد در حال مرگ چیزی نگفت، فقط در تمام طول شب پسرش را محکم نگه داشت. نزدیک سحر، پیرمرد مرد. تفنگدار دریایی دست بی جانی را که در دست داشت رها کرد و رفت تا به پرستار بگوید. در حالی که او کاری را که باید انجام می داد، انجام داد، او منتظر ماند. بالاخره او برگشت. او شروع به ابراز همدردی کرد، اما تفنگدار نیروی دریایی حرف او را قطع کرد: "آن مرد کی بود؟" پرستار تعجب کرد. او پاسخ داد: او پدر تو بود. تفنگدار دریایی پاسخ داد: نه، او نبود. من هرگز در زندگی ام او را ندیده بودم.» پرستار پرسید: «پس چرا وقتی تو را پیش او بردم چیزی نگفتی؟» "من فوراً می دانستم که اشتباهی رخ داده است، اما همچنین می دانستم که او به پسرش نیاز دارد، و پسرش اینجا نبود. وقتی فهمیدم که او آنقدر مریض است که نمی تواند بگوید آیا من پسرش هستم یا نه، می دانستم چقدر پسرش هستم. او به من نیاز داشت، من ماندم.» او پاسخ داد.
سوال: چرا پیرمرد تمام شب دست تفنگدار دریایی را گرفت؟
1. چون می دانست فردای آن روز خواهد مرد.
2. چون خیلی وقت بود پسرش را ندیده بود.
3. چون در حال مرگ بود و او را با پسرش اشتباه گرفت.
4. چون او از انجام این کار لذت می برد و تفنگدار دریایی هم همینطور.