متن: نزدیک به غروب، جنیفر با نسیم ملایمی که لای موهایش می‌وزید، در ساحل قدم می‌زد. به توپ خورشید طلایی قرمز نگاه کرد، از رنگ آن متعجب شد، قرمز تیره در وسط، به آرامی به رنگ زرد محو شد. او نمی توانست چیزی بشنود جز امواج و مرغ های دریایی که در بالای آسمان پرواز می کنند. جو او را آرام کرد. این چیزی بود که او نیاز داشت. او با خود فکر کرد: "دارم دیر می شود." او متعجب بود که پدر و مادرش پس از سه روزی که او غایب بود، چه واکنشی نشان خواهند داد. او به راه رفتن ادامه داد و خود را به خانه ییلاقی 163 هدایت کرد، جایی که هر تعطیلات تابستانی را در آنجا می گذراند. جاده خلوت بود. آهسته و بی صدا راه می رفت. فقط چند صد متر بعد، او در خانه اش امن بود. الان واقعا تاریک شده بود. او آرزو می کرد که ای کاش کت مورد علاقه اش را می پوشید. ممکن است او را واقعاً گرم نگه دارد. او تصور کرد که آن را با خودش داشته باشد. این فکر با دیدن درب ورودی خانه اش از بین رفت. متفاوت به نظر می رسید. چند روزی بود که هیچکس از باغ بیرون مراقبت نکرده بود. او شوکه شده بود: پدرش معمولاً در مورد تمیز و مرتب نگه داشتن همه چیز سختگیر بود و حالا ... او وارد خانه شد. ابتدا به آشپزخانه رفت و یادداشتی را دید که پدرش نوشته بود: «الن عزیز، قهوه آماده است؛ رفتم نگاه کردم». اما الن کجا بود؟ سمت راست راهرو اتاق پدر و مادرش بود. داخل شد و او را دید. مادرش روی تخت دراز کشیده بود و خوابیده بود. صورتش خیلی خسته به نظر می رسید، انگار چند روزی بود که نخوابیده بود. او واقعا رنگ پریده بود. جنیفر می خواست او را بیدار کند، اما او خیلی خسته به نظر می رسید. بنابراین جنیفر در کنار او به خواب رفت. وقتی جنیفر از خواب بیدار شد چیزی متفاوت بود. نه در اتاق مادرش بود و نه لباس های کهنه ای را که با آن فرار کرده بود به تن داشت و با لباس خواب روی تخت دنج خود بود. خیلی حس خوبی بود که به خانه برگشتم. ناگهان صدایی شنید. "الان احساس بهتری داری عزیزم؟ میدونی که ما رو خیلی خیلی ترسوندی."
سوال: نویسنده مناظر ساحل را در پارا ذکر می کند. 1 به منظور _ .
1. زمان داستان را به ما بگویید
2. خیال راحت جنیفر را نشان دهید
3. نشان دادن تنهایی جنیفر
4. زیبایی طبیعت را نشان می دهد