متن: آبهای داخلی را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد: آبهای ساکن و آبهای جاری. همانطور که اغلب اتفاق می افتد، مرز بین این دو طبقه واضح و روشن نیست. حوض نمونه ای از آب ایستاده است. اما بیشتر حوضچه ها از چشمه ها یا نهرها تغذیه می شوند و بیشتر آنها دارای خروجی هستند. بنابراین مقداری جریان آب در حال تغییر از میان آنها می گذرد. از طرفی رودخانه مصداق آب جاری است. با این حال، در برخی مکان‌ها، رودخانه ممکن است آنقدر جریان آهسته داشته باشد که تشخیص آن بسیار دشوار باشد. آبهای داخلی ایستاده از نظر اندازه، سن و بسیاری از ویژگی های محیطی متفاوت هستند. اندازه آنها از گودال های کنار جاده تا دریای خزر متغیر است. گودال ها ممکن است فقط چند روز یا چند هفته دوام بیاورند. برکه ها، برای چند صد تا هزار سال. به طور کلی، دریاچه ها قدیمی تر هستند، اگرچه آب برخی از "دریاچه های" گرمسیری در طول هر فصل خشک به طور کامل ناپدید می شوند. آبهای ایستاده از بسیار کم عمق تا بسیار عمیق، از شفاف تا گل آلود، از شیرین تا شور متفاوت است. در آب‌های جاری ما بین نهرها، نهرها و رودخانه‌ها تقریباً تمایز قائل می‌شویم. اندازه و سن آبهای جاری اهمیتی ندارد. سرعت جریان، شفافیت، محتوای اکسیژن و سایر ویژگی‌های شیمیایی توسط دانشمندان در مطالعه اکوسیستم‌های آب جاری استفاده می‌شود.
سوال: کدام یک از عبارات زیر صحیح است؟
1. معمولاً آب رودخانه به حوضچه می ریزد.
2. دانشمندان فقط اکوسیستم های آب روان را مطالعه می کنند.
3. معمولا حوضچه ها بسیار بیشتر از گودال ها عمر می کنند.
4. دریای خزر نمونه ای از آب های جاری به شمار می رود.