متن: سالها پیش دوران سختی را پشت سر گذاشتم. یک روز بعد از ظهر، دخترانم را برداشتم. دیر وقت بود که به خانه برگشتیم. رفتم قفل در را باز کنم و متوجه شدم کلیدم داخل نمی شود. در حالی که دخترم برای گرفتن چراغ قوه رفت، به تلاشم ادامه دادم. وقتی او با آن برگشت، متوجه شدیم که قفل به نحوی با پوسته های تخمه آفتابگردان "پر شده است". با این فکر که یکی از بچه های محله تا به حال خوب نبوده، واقعاً خیلی به آن توجه نکردم. متوجه شدم تمام پنجره ها محکم قفل شده اند. بنابراین به پشت در برگشتم. وای خدای من، هیچ وقت شوک آن لحظه را فراموش نمی کنم. خونه خالی بود! غیر از چند چیز باقی مانده در ایوان پشتی، همه چیز از بین رفته بود! سپس صدای ماشینی را شنیدم که وارد خیابان شد و دو پلیس را دیدم که در حال پیاده روی بودند. پرسیدند چرا وارد خانه شده ام. سپس از من مدرک خواستند که من در آن آدرس زندگی می‌کنم، بنابراین از آنها خواستم که یک دقیقه صبر کنند تا من برای گرفتن رسید اجاره و شناسنامه خود از داخل خانه بروم. موضوع را برایشان توضیح دادم و قفل در را به آنها نشان دادم. از حرکات و لحن صدایشان می‌توانستم بفهمم که فکر می‌کردند به خانه‌ای خالی می‌روم تا جایی بخوابم. از همسایه شماره تلفن صاحب خانه را خواستم و افسر تماس گرفت. مالک از شنیدن داستان من کاملا شوکه شد. او گفت که هم اتاقی من زمانی که با او نقل مکان کردم، در دادگاه مراحل تخلیه را طی می کرد و پرونده را باخت. به او دستور داده شده بود تا ساعت 10 صبح آن تاریخ حرکت کند. حکم دادگاه همان روزی صادر شده بود که من 1/2 اجاره و مبلغ 300000 دلار ودیعه را به او پرداخت کردم. مالک بسیار مهربان و فهمیده بود اما کاری از دستش بر نمی آمد. خانه قبلاً اجاره شده بود و مردم در آخر هفته آینده نقل مکان می کردند. ماموران اجازه دادند بروم و من رفتم تا دخترانم را داخل ماشین جمع کنم. هر دو خسته و پیر بودند. همچنین بسیار ترسیده بودند، زیرا فکر می کردند مادرشان به زندان می رود. مجبور شدم خود را کنار بکشم زیرا اشک ها کنترل را در دست گرفتند. باورم نمی شد! هر چیزی که داشتیم از بین رفته بود، من تمام پولمان را خرج کرده بودم و به «دوستم» سهم خود را از هزینه ها پرداخت کرده بودم. من افراد بسیار کمی را در شهر می شناختم، زیرا اخیراً به آنجا نقل مکان کرده بودیم. رفتم تو ماشین با دخترا نشستم، با دخترا حرف زدم و شرایطمون رو براشون تعریف کردم که نترسن. در طول این مدت یک "فرد خیابانی" با کیسه ای بود که در زباله ها به دنبال قوطی ها، بطری ها و هر چیزی که ممکن است برایش پول نقد بیاورد، می گشت. اما من زیاد به او توجه نکردم. تصمیم گرفتم برای دخترها برای صبحانه چیزی بخورم. مقداری نان و چیپس برداشتیم و برای "پیک نیک" برگشتیم. وقتی به آنجا رسیدیم، متوجه شدم که آن مرد تنها نیست. او با گروه کوچکی از امثال او بود و کلاهی را از بین خود رد می کردند. مشغول برپایی "پیک نیک" کوچکمان بودم که صدایی را شنیدم که می گفت: "مامان، لطفا ببخشید... اما...خب... من وضعیت شما را شنیدم و خب... من و دوستانم. مجموعه‌ای را برای شما و دختران کوچکتان انتخاب کردم، این خیلی زیاد نیست، اما شاید کمی کمک کند.» من به این مرد --- کثیف و نیاز به اصلاح ---- نگاه کردم و صورت یک فرشته را دیدم. شروع کردم به گریه کردن. مرد سعی کرد 30 دلار به من بدهد. دستش را روی پول جمع کردم و تا جایی که می توانستم او را محکم بغل کردم. به او گفتم: "از پیشنهاد بیش از حد سخاوتمندانه شما متشکرم، اما ما خوب خواهیم شد." او ابتدا حرفم را باور نکرد، اما من او را متقاعد کردم که اشکالی ندارد. بعد از ظهر همان روز به بازار رفتم و وسایلی برای کباب کردن خریدم و به آن پارک کوچک رفتم. خیلی طول نکشید که آن آقایان را پیدا کردیم و از آنها دعوت کردیم که برای ناهار به ما ملحق شوند. آن روز بعدازظهر فوق‌العاده‌ای داشتم، آنجا با آن پیرمردها نشسته بودم و آهنگ می‌خواندم. آنها برخی از سرگرم کننده ترین داستان ها را داشتند و رویاهایی را که قبلا دیده بودند به اشتراک گذاشتند. خودشان را به اشتراک گذاشتند... از ته دل.
سوال: نویسنده چگونه وارد خانه شد؟
1. او با کمک پلیس وارد شد.
2. با شکستن شیشه وارد شد.
3. با کمک چراغ قوه وارد شد.
4. از پشت در آمد داخل.