متن: از زمانی که انسان ها روی زمین زندگی می کنند، از اشکال مختلف ارتباط استفاده کرده اند. عموماً این بیان افکار و احساسات به صورت گفتار شفاهی بوده است. هنگامی که مشکل زبان گفتاری وجود دارد، ارتباط می تواند از طریق زبان اشاره انجام شود، که در آن حرکات مخفف حروف، کلمات و ایده ها هستند. گردشگران و افرادی که قادر به شنیدن یا صحبت نیستند اغلب مجبور شده اند به این شکل از بیان روی بیاورند. هنگامی که ژست ها کلمات یا ایده ها را توصیف می کنند، اغلب می توانند در سطح بین المللی مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، وقتی برای املای کلمات استفاده می شود، در جایی که هر حرکت مخفف یک حرف است، افراد باید زبان نوشتاری یکسانی داشته باشند. زبان بدن ایده‌ها یا افکار را با اعمال خاصی می‌فرستد، چه معنادار یا نه. چشمک می تواند راهی برای نشان دادن این باشد که فرد فقط شوخی می کند. تکان دادن سر به معنای موافقت است، در حالی که تکان دادن سر نشان دهنده اختلاف است. اشکال دیگر زبان را می توان در خط بریل (سیستم خواندن نقاط برجسته که با نوک انگشتان نابینایان خوانده می شود)، پرچم های سیگنال، کد مورس و سیگنال های دود یافت. نقشه های راه و تابلوهای تصویری نیز به مردم راهنمایی و هشدار می دهند. در حالی که زبان رایج ترین شکل ارتباط است، سیستم ها و تکنیک های دیگر نیز افکار و احساسات انسان را بیان می کنند.
سوال: نویسنده عمدتاً چه می خواهد بگوید؟
1. افراد می توانند به روش های مختلف ارتباط برقرار کنند.
2. همه فقط از یک شکل ارتباط استفاده می کنند.
3. زبان برای خارجی ها بسیار ارزشمند است.
4. ارتباط غیر گفتاری ارزش کمی دارد.