متن: جولای گذشته، ماشین 12 ساله من در آزادراه سانتا کالیفرنیا جان باخت. یک ساعت قبل از غروب آفتاب بود و من 25 مایل از خانه فاصله داشتم. نتوانستم به کسی برسم تا مرا سوار کند، بنابراین تصمیم گرفتم سوار اتوبوس شوم. بدون دانستن مسیرها، فکر کردم باید فقط به سمت شرق بروم. اتوبوسی ایستاد. سوار شدم و از راننده پرسیدم که چقدر می‌رود. او گفت: ده مایل دیگر. اتوبوس دیگری وجود داشت که می‌توانستم از اینجا بروم. مشخصاً این شب طولانی خواهد بود. در انتهای مسیر پیاده شدم و او به من گفت دنبال کدام اتوبوس بگردم. پس از 30 دقیقه انتظار، به فکر یک تاکسی بسیار گران قیمت به خانه افتادم. سپس یک اتوبوس آمد. هیچ شماره نوری بالای شیشه جلوی آن نبود. از سرویس خارج شده بود، اما در باز شد. همان راننده بود. "من نمی توانم تو را اینجا بگذارم." با تعجب پرسیدم: «تو با اتوبوس مرا به خانه می بری؟» او گفت: "نه، من تو را سوار ماشینم می کنم." اصرار کردم: راه طولانی است. او گفت: "بیا،" من کار دیگری ندارم. همانطور که از ایستگاه در ماشین حرکت کردیم، او شروع کرد به تعریف داستانی برای من. چند روز قبل، بنزین برادرش تمام شده بود. مرد خوبی او را بلند کرد، به پمپ بنزین برد و سپس به ماشینش برگشت. او گفت: "من فقط لطف می کنم." وقتی برای تشکر به او پیشنهاد دادم، او قبول نکرد.
سوال: راننده اتوبوس بعداً نویسنده را به خانه رساند زیرا _ .
1. او اتفاقاً به همان سمت رفت
2. او می خواست برای دیگران کار خوبی انجام دهد
3. برادرش به او گفت که این کار را بکند
4. او می خواست پول بیشتری به دست آورد