متن: پسر کوچکی در خیابان با کلاهی کنار پایش نشسته بود. تابلویی را در دست گرفت که روی آن نوشته شده بود: "من نابینا هستم، لطفا کمک کنید". فقط چند سکه در کلاه بود. مردی در حال قدم زدن بود. از جیبش چند سکه درآورد و داخل کلاه انداخت. سپس علامت را گرفت، آن را برگرداند و چند کلمه نوشت. او علامت را برگرداند تا هرکسی که از آنجا رد شد کلمات جدید را ببیند. به زودی کلاه شروع به پر شدن کرد. افراد بسیار بیشتری به پسر نابینا پول می دادند. آن روز بعد از ظهر مردی که تابلو را عوض کرده بود آمد تا ببیند اوضاع چطور است. پسرک قدم های او را شناخت و پرسید: "تو بودی که امروز صبح علامت مرا عوض کردی؟ چه نوشتی؟" مرد گفت: من فقط حقیقت را نوشتم، آنچه شما گفتید را گفتم اما به گونه ای دیگر. آنچه او نوشته بود این بود: "امروز روز زیبایی است اما من نمی توانم آن را ببینم." به نظر شما علامت اول و علامت دوم همین را می گفتند؟ البته هر دو علامت به مردم می گفتند که پسر نابینا است. اما اولین علامت به مردم گفت که با گذاشتن مقداری پول در کلاه کمک کنند. علامت دوم به مردم می گفت که می توانند از آن روز لذت ببرند، اما پسر نمی توانست از آن لذت ببرد زیرا نابینا بود. اولین علامت به سادگی می گفت که پسر نابینا است. علامت دوم به مردم می گفت که آنها آنقدر خوش شانس هستند که کور نیستند. حداقل دو درس می توانیم از این داستان ساده بیاموزیم. اولین مورد این است: برای آنچه دارید سپاسگزار باشید. کس دیگری کمتر دارد. تا جایی که می توانید کمک کنید. دوم این است: خلاق باشید. متفاوت فکر کن همیشه راه بهتری وجود دارد!
سوال: پسر تو خیابون چیکار میکرد؟
1. کلاه قدیمی اش را می فروخت.
2. او مشغول شمردن سکه ها بود.
3. التماس پول می کرد.
4. داشت دست خطش را نشان می داد.