متن: من یک معلم هستم. اما روزهایی مانند امروز هستند که در تعجبم چرا. نتایج یک مسابقه انگلیسی که توسط دانش آموزان کلاس پنجمی من انجام شد، ناامیدکننده بود. علیرغم تمام تلاش من، دنیای ضمایر برای آنها یک راز باقی مانده است. چقدر دلم می‌خواهد راهی وجود داشته باشد که مطالعه زبانمان را مانند یک بازی رایانه‌ای هیجان‌انگیز کند تا با ذکر کلمه «گرامر» نگاه‌های براق در چشمانشان ظاهر نشود. حرف شوهرم را به خاطر می آورم: "چرا ترک نمی کنی؟ احتمالاً با انجام کار دیگری پول بیشتری به دست می آورید و هر شب برگه ای برای نمره دادن ندارید." امشب یک دسته کاغذ برای نمره دادن دارم که به شاگردانم قول دادم فردا برگردم. اما دوستی که یک سال است او را ندیده‌ام، از بلژیک به دیدنش آمده است، و به او گفتم که این شب را رایگان نگه دارم. نشستن در ترافیک پشت یک چراغ توقف دور، دشوار است که روز را دوباره پخش نکنید. صدایی گزارش می دهد که جسد یک جوان محلی که هفته ها ناپدید شده بود، شناسایی شده است. این فرزند گم شده تأثیر عمیقی بر دانش آموزان من گذاشته است. آنها تعجب کردند: "اگر برای او اتفاق می افتد، آیا ممکن است برای من اتفاق بیفتد؟" بچه های من خودشان جواب را پیدا کرده بودند. مدادها، نشانگرهایشان را بیرون آوردند و کارت درست کردند. کارت ها با کلماتی از شفقت و عشق به مادر و پدری نوشته شده بود که آنها را نمی شناختند. کارت ها با قلب های قرمز، صلیب های طلایی، گل ها و فرشتگان پر شده بود. کارت‌های آن‌ها که برای دلداری دیگران طراحی شده بود، خود بچه‌ها را با هدایت آن‌ها از کنار اضطراب و بازگشت به دنیای امنیتی که باید متعلق به آنها باشد، دلداری می‌داد. و بعد یادم می‌آید که چرا هنوز مشغول تدریس هستم. بچه ها هستند آنها مهمتر از یک عمر پر از عصرهای آرام و ارزشمندتر از یک جیب پر از پول هستند. کلاس درس من، دنیایی پر از کودکان از کشف، مهربانی و مراقبت، دنیای واقعی است. وقت آن است که به دوستم زنگ بزنم. قول هایی دارم که باید عمل کنم او خواهد فهمید. بالاخره او یک معلم است.
سوال: نویسنده تعجب می کند که چرا معلم است زیرا _ .
1. شاگردان او اغلب در کلاس بازی می کنند
2. معلمی شغل پردرآمدی نیست
3. دانش آموزان او از دستور زبان احساس بی حوصلگی می کنند
4. او از تدریس احساس ناامیدی می کند