متن: جایی در آن سوی دنیا، گروه کوچکی از کارگران مشغول مبارزه مرگ یا زندگی هستند. با قتل برای مقابله با تشعشعات و آتش سوزی در نیروگاه هسته ای فوکوشیما دایچی ژاپن پس از زلزله و سپس سونامی در ژاپن، حدود 50 کارگر ممکن است از قبل عمر خود را کوتاه کرده باشند. آنها می دانستند که این اتفاق خواهد افتاد. و با این حال آنها می مانند و در تاریکی تقریبا کامل کار می کنند و آب دریا را به سوخت هسته ای در معرض پمپاژ می کنند به این امید که بتوانند از ورود هزاران تن مواد رادیواکتیو به هوا جلوگیری کنند و از سلامت میلیون ها نفر محافظت کنند. وظیفه آنها شبیه یک فیلم هیجانی علمی تخیلی به نظر می رسد. آنها در تاریکی کامل فقط با چراغ قوه خود روی تجهیزات کار می کردند و به صدای انفجار گوش می دادند. آنها مخازن اکسیژن سنگین را روی پشت خود حمل می کنند. آنها لباس های پرش سفید و تمام بدن می پوشند. از بدن خود محافظت کنند. همانطور که اسکار در "آرماگدون" گفت: "ترسناک ترین محیط قابل تصور. این تمام چیزی است که باید بگویید." بر اساس گزارش‌های خبری، برخی از 50 کارگر داوطلب شده‌اند که پشت سر بمانند تا مسئولیت پمپ‌های آتش‌نشانی را بر عهده بگیرند که با آن آب دریا را روی سوخت در معرض پاشش می‌کنند. یک اپراتور نیروگاه هسته ای آمریکایی گفت: "این بخشی از کار است، بخشی از آموزش." این مشکل ماست. ما تنها کسانی هستیم که می‌توانیم آن را حل کنیم. این کاری است که ما انجام می‌دهیم." - کسانی که شغلشان در هر زمان ممکن است آنها را در موقعیتی قرار دهد که از ما محافظت کنند، شاید در معرض خطر جان خود باشند. اینها بدیهی است که نگهبانان در دروازه هستند. در هر مورد آنها آموزش دیده اند تا به احتمالات ناشناخته پاسخ دهند. برای آنها ، این یک موضوع شجاعت نیست -- این یک روش استاندارد عملیاتی است.
سوال: از متن چه می دانیم؟
1. کار نجات قابل تحسین بود.
2. این حادثه با موفقیت مدیریت شد.
3. کارگران با خطر جانی مواجه شدند.
4. زلزله دلیل اصلی بود.