متن: Skylab شکست خورده ماه آینده با ناامیدی به خانه خواهد آمد، اما نمی دانیم کجا خواهد افتاد. این اطلاعات دقیق حتی فراتر از محاسبات دانشمندان و رایانه های آنها است. بهترین چیزی که آنها می توانند به ما بگویند این است که ایستگاه فضایی با وزن 77 تن و ارتفاع یک ساختمان 12 طبقه به صدها قطعه تقسیم می شود که در مسیری به عرض 100 مایل و طول 4000 مایل پراکنده خواهند شد. ما دوباره در معرض یکی از آن ماجراهای غیرمنتظره یا حوادث ناگوار علمی قرار می گیریم که توجه ما را از روال های خسته کننده زندگی روزمره به خود جلب می کند و ما را تشویق می کند تا در مورد آینده انسان زیاد فکر کنیم. چیزی که ریچارد اسمیت، کارگردان Skylab را نگران می کند، "قطعه های بزرگ" است که از طریق اتمسفر خواهد آمد. دو توده به وزن هر کدام 2 تن و ده توده با وزن حداقل 1000 پوند با سرعت صد مایل در ساعت وارد می شوند و اگر در خشکی تصادف کنند، چاله هایی تا عمق 100 فوت حفر می کنند. آنچه که ما را با کمبود دانش علمی و تخیل سریع ما نگران می کند، قطعات بزرگ و کوچک است، اگرچه مسئولان پروژه می گویند احتمال بسیار کمی وجود دارد که کسی توسط آنها آسیب ببیند. دانستن این خوب است، اما شک میلیون ها نفری را که هنوز حادثه هسته ای در جزیره تری مایل را به یاد دارند، برطرف نمی کند. آن حادثه در سال 1979 به رغم آنچه دانشمندان به ما در مورد ایمنی راکتور هسته ای اطمینان داده بودند (...) رخ داد.
سوال: نویسنده از جزیره تری مایل _ .
1. زیرا او می ترسد که قطعه ای از Skylab ممکن است به یک نیروگاه هسته ای برخورد کند
2. تا نسبت به سخنان مسئولان ابراز تردید کند
3. چون از انرژی هسته ای می ترسد
4. زیرا راکتور هسته ای آنجا و Skylab توسط یک شرکت ساخته شده است