متن: من سال آخر دبیرستان هستم. به مدت چهار سال عضو گروه راهپیمایی مدرسه ام بوده ام --- چهار سال تعهد به سازمانی متشکل از 150 کودک، چهار معلم و 100 والدین که از اوت تا ژوئن هر سال تحصیلی کار می کنند. چهار سال است که مادرم در کنار من بوده است --- هرگز گله و شکایت نکرده و "ممنون، مامان" دریافت نکرده است. مادر من تقریباً یک سوپرمادر است و متأسفانه، حدود هفده سال طول کشید تا آن را فهمیدم. احتمالاً "راننده" نام مناسب تری برای او باشد. هر کنسرت، هر مسابقه، هر بازی فوتبال، مادرم با لبخند آنجا بود و همیشه برای تماشا می ماند. وقتی او نمی توانست آنجا باشد، وقتی اتوبوس به پارکینگ مدرسه می آمد منتظر من بود. او در واقع از رسیدن به مدرسه در ساعت 10:30 شب لذت می برد فقط برای اینکه من به او بگویم که با دوستانم بیرون می روم و به جای سوار شدن به خانه به بیست دلار نیاز دارم. الان که ارشد شدم ماشین خودم را دارم و خودم را به بازی های فوتبال و کنسرت هایم می برم. مادرم هنوز به تماشای من می آید. اخیراً از گروه من برای اجرای جشن دعوت شده بود. وقتی اتوبوس به سمت میله پرچم جلوی دبیرستانم رسید، عجیب ترین حس را داشتم. چیزی کم بود. با عصبانیت در پارکینگ به دنبال مادرم گشتم. باید به او می گفتم که نیازی به سوار شدن به خانه ندارم. داشتم میرفتم بیرون سپس متوجه شدم مادرم در خانه است و احتمالاً در رختخواب است. من هرگز متوجه نشدم که چقدر او را بدیهی می‌دانستم تا زمانی که آنجا نبود. آن شب وقتی به خانه رسیدم او را از خواب بیدار کردم و به او گفتم که دوستش دارم و دلم برایش تنگ شده است. به مادرم گفتم که واقعاً از تمام دفعاتی که مرا به این سو و آن سو برده بود قدردانی می‌کنم. به او گفتم خوشحالم که در تمام آن زمان‌ها مرا شرمنده کرد، زیرا می‌دانستم که این بدان معناست که او هم مرا دوست دارد. مامانم با گریه و لبخند بزرگی به من نگاه کرد.
سوال: نویسنده زمانی متوجه عشق مادرش شد که _ .
1. او یک کودک بود
2. او از دبیرستان فارغ التحصیل شد
3. او یک روز نتوانست او را پیدا کند
4. مادرش خواب بود