متن: سال گذشته، دوست پسرم به من پیشنهاد داد که در ماراتن لندن شرکت کنم و من خندیدم. او هم خندید، اما خیلی طولانی و بلند خندید. این مرا به فکر واداشت. متوجه شدم که او باور نمی کند که من می توانم این کار را انجام دهم. این مرا عصبانی و مصمم کرد. حالا او می داند که من می توانم! تمرین آسان نبود، اما من ادامه دادم. نیازی به آموزش خاصی نداشتم اما نیاز به خرید کفش های خیلی خوب داشتم. هر روز کمی جلوتر می رفتم. در پایان سه ماه، پنج روز در هفته می دویدم. گاهی عصرها 10 کیلومتر می دویدم. یکشنبه‌ها صبح گاهی حدود 30 کیلومتر می‌دویدم. می آمدم خانه، دوش می گرفتم و صبحانه می خوردم. احساس فوق العاده ای داشتم! در روز مسابقه در لندن، با حدود 30000 دونده دیگر صف آرایی کردم. دونده‌های سریع‌تر در جلو بودند، در حالی که دوندگان کندتر مثل من عقب‌تر بودند. به این ترتیب، دوندگان حرفه ای و دوندگان باشگاهی توسط آماتورها کم نشدند. در ابتدا آنقدر دونده نزدیک به هم بودند که تقریبا داشتیم روی هم می افتادیم. ما فقط می‌توانستیم خیلی آهسته بدویم، اما این چیز خوبی بود، زیرا به این معنی بود که خیلی سریع نمی‌رفتیم. به تدریج دونده ها پخش شدند و فضای بیشتری وجود داشت. هزاران نفر در طول مسیر ما را تماشا می کردند و همه را تشویق کردند و دست زدند، حتی کندترین دونده. فوق العاده بود! در 10 کیلومتر اول احساس خوشحالی می کردم و پاهایم احساس راحتی می کردند. با این حال، در 15 کیلومتری کمرم درد گرفت و دویدن سخت شد، اما ادامه دادم و درد از بین رفت. در مسیر 30 کیلومتری، احساس خستگی شدیدی داشتم و می خواستم بایستم، اما به راهم ادامه دادم. من 3 کیلومتر دیگر را طی کردم و سپس دوباره احساس بهتری پیدا کردم. وقتی به 35 کیلومتر رسیدم، می‌دانستم که به پایان دوره می‌رسم. این اعتماد به‌نحوی باعث شد احساس سبک‌تر و سریع‌تر کنم و انگار پاهایم در چند کیلومتر گذشته پرواز کردند. من صدها دونده کندتر را پشت سر گذاشتم که برخی از آنها زودتر از من عبور کرده بودند و احساس فوق العاده ای داشتم! همانطور که از آخرین پیچ دور زدم و خط پایان را دیدم، توانستم سه دونده را جلوتر از خودم ببینم. من از همه آنها گذشتم تا در کمتر از چهار ساعت مسابقه را تمام کنم. برنده مسابقه را در 2 ساعت و 10 دقیقه تمام کرده بود، اما من اهمیتی ندادم! 42 کیلومتر دویده بودم و اولین ماراتنم را کامل کردم!
سوال: سخت ترین زمان برای نویسنده زمانی بود که او _ .
1. 15 کیلومتر دویده بود
2. در پهلویش درد گرفت
3. به 30 کیلومتر رسید
4. نزدیک بود به خط پایان برسد