متن: یک بار در یک دبیرستان صحبت کردم. بعد از سخنرانی از من خواسته شد که یک دانش آموز ویژه را ببینم. یک بیماری پسر را خانه نشین کرده بود، اما او ابراز علاقه کرده بود که با من ملاقات کند و این برای او بسیار مهم بود. من موافقت کردم. او متیو بود. وقتی او به دنیا آمد، دکتر به والدینش گفت که تا پنج سالگی زنده نخواهد ماند، سپس به آنها گفتند که به ده نمی رسد. حالا سیزده سالش بود. او می خواست با من ملاقات کند زیرا وزنه بردار مدال طلا بودم و از غلبه بر موانع و رفتن به رویاهایم خبر داشتم. بیش از یک ساعت با متیو صحبت کردم. یک بار هم شکایت نکرد. او از پیروزی و موفقیت و رفتن به سمت رویاهایش صحبت کرد. بدیهی است که او می دانست در مورد چه چیزی صحبت می کند. او فقط از امیدهایش برای آینده صحبت کرد و اینکه چگونه یک روز می خواست با من وزنه بزند. وقتی صحبتمون تموم شد رفتم سمت کیفم و اولین مدال طلایی که گرفتم رو بیرون آوردم و به گردنش انداختم. به او گفتم که او بیشتر برنده است و بیشتر از من در مورد موفقیت و غلبه بر موانع می داند. یک لحظه به آن نگاه کرد، سپس آن را در آورد و به من پس داد. او گفت: تو قهرمانی، آن مدال را گرفتی، روزی که من به المپیک برسم و مدال خودم را بگیرم، آن را به تو نشان خواهم داد. تابستان گذشته، خبر فوت متیو را دریافت کردم و چند روز قبل، متیو نامه ای برایم نوشته بود: ریک عزیز، مامانم گفت باید برای عکسی که برایم فرستادی یک نامه تشکر بفرستم. دکترها به من می گویند که دیگر عمر زیادی ندارم. اما هنوز تا جایی که می توانم لبخند می زنم. یک روز به شما گفتم که به المپیک می روم و مدال طلا می گیرم. اما حالا می دانم که هرگز موفق نمی شوم. اما می دانم که قهرمان هستم و خدا هم این را می داند. وقتی به بهشت برسم، خدا مدالم را به من می دهد و وقتی به آنجا رسیدی، آن را به تو نشان خواهم داد. ممنون که عاشقم هستی. دوست شما، متیو
سوال: کدام یک از گزاره ها درست است؟
1. متیو در وزنه برداری خوب بود.
2. ریک در کودکی به این بیماری مبتلا بود.
3. متیو در مواجهه با بیماری خوشبین بود.
4. ریک پسر را تشویق کرد که قهرمان شود.