متن: ساعت 5 صبح خانه خلوت بود و مادر تیم خواب بود. فقط صدای فریزر بزرگ سکوت را شکست. دیشب خواب غار را دیده بود. خرخر فریزر دریا بود. تیم ژاکتی پوشید و چند سیب داخل کیف مدرسه اش گذاشت. برای صبحانه خیلی زود بود. او پس از عبور از غار، روی صخره ها می نشست و به دریا خیره می شد. او آرزو کرد که یک بسته مناسب داشته باشد. کیف مدرسه او باید انجام دهد. چه چیز دیگری؟ ساندویچ - اما اگر مادرش شروع به بیرون کشیدن نان برای ساندویچ کند، ممکن است بیدار شود، می‌خواهد بداند که چرا باید اینقدر زود می‌رفت. و یادداشتی روی میز گذاشت: Gone to Michael. امشب برگشت تیم آسمان بیرون بلند و نرم و روشن بود، هرچند خورشید هنوز طلوع نکرده بود. حتي بزرگراه بالاي تپه هم آرام بود كه او به پايين خيابان مي رفت. باد از دریا تازه و شیرین بود. تپه های شنی هنوز گرمای خورشید دیروز را تنفس می کردند، اگرچه بالای ماسه خنک بود. او با بی حوصلگی به سمت ساحل دوید، اما هیچ کس نبود، فقط شن های خشکی که در باد اولیه می رقصیدند و پرندگان دریایی که بالا و پایین می رفتند و امواج را تماشا می کردند. نور ناگهان تغییر کرد. اولین پرتوهای نور خورشید در سراسر دریا کشیده شد. خورشید راه خود را از لبه جهان عبور می داد. بالای صخره های اول، در امتداد نقطه. تیم نگاهی به عقب انداخت. ساحل هنوز خالی بود. خورشید در آسمان بالاتر رفت. او اکنون می توانست غار را ببیند، حتی در نور صبح تاریک تر. وقتی آب از آن دور می‌شد، ماسه‌ها به نقره‌ای و سپس طلایی تیره تبدیل شدند. مجبور شد خودش را مجبور کند نزدیکتر شود. چرا الان خیلی مرموزتر بود؟ اما احمقانه است که اکنون پس از این همه دردسر به عقب برگردیم. او نیازی به ادامه راه ندارد ...
سوال: چه چیزی باعث شد تیم بتواند ورودی غار را ببیند؟
1. ارتفاع اولین صخره ها.
2. فراز و نشیب امواج.
3. تغییر موقعیت خورشید.
4. گستره وسیع ساحل نور خورشید.