متن: یک روز صبح زود به اتاق نشیمن رفتم تا مادرم را در حال خواندن یک کتاب قطور به نام بهترین شعرهای دوست داشتنی برای خواندن دوباره و دوباره دیدم. علاقه من فقط با این واقعیت برانگیخته شد که کلمه "اشعار" با حروف درشت و صورتی تند ظاهر شد. "خوب است؟" من ازش خواستم. او پاسخ داد: "آره." "یکی هست که من خیلی دوستش دارم و شما هم دوستش خواهید داشت." به جلو خم شدم. او عنوان را خواند: «شعر پتی». پتی کیست؟ تعجب کردم. شعر شروع شد: او هرگز اسباب‌بازی‌هایش را کنار نمی‌گذارد، فقط آنها را پراکنده می‌گذارد. آخرین مورد به سرعت آمد: وقتی او رشد کرد و حالت را جمع کرد2،2 دلم برای هارم-scarum3noise او تنگ خواهد شد، و بیهوده به دنبال اسباب بازی های پراکنده می گردم.4 و من ناراحت خواهم شد. غم وحشتناکی مرا فرا گرفت. پتی هر کی بود، دختر بدی بود. سپس، شوک. مادرم با ناراحتی گفت: تو هستی عزیزم. برای مادرم، این شعر محبت پدر و مادر را هنگامی که فرزندش بزرگ می شود و می رود آشکار کرد. برای من "او" در شعر وحشت بود. این مامان من بود که غمگین می شد. آنقدر وحشتناک بود که گریه کردم. "مشکل چیه؟" مادرم پرسید گریه کردم: "اوه مامان." "من نمیخوام هیچوقت بزرگ بشم!" او خندید. "عزیزم، اشکالی نداره. تو به این زودی بزرگ نمیشی. و وقتی بزرگ شدی، من همچنان دوستت خواهم داشت، باشه؟" "باشه" من همچنان گریه می کردم. وحشت من از بین رفت اما نمی توانستم به آن شعر احمقانه فکر نکنم. بعد از مدتی که به نظر می رسید، دوباره شعر را خواندم و گیج شدم. همه اینها به خوبی با هم هماهنگ می شوند، مانند یک پازل. زبان ساده بود، آنقدر ساده بود که می‌توانستم معنی آن را به وضوح درک کنم، اما هنوز زیبا بود. اکنون مجذوب ایده شعر شده بودم، کلماتی که قدرت ساختن یا شکستن دنیای یک فرد را داشتند. از آن زمان به بعد عاشق شعرهای دیگر شدم، اما «شعر پتی» همچنان شعر من است. از این گذشته، «پتی پوم» عشق من به شعر را به من داد نه به این دلیل که این شعر بود که روحیه ام را بالا برد، بلکه به این دلیل بود که بیشتر از همه به من آسیب زد.
سوال: بعد از اینکه مادرش شعر را برای او خواند، نویسنده در ابتدا احساس کرد.
1. غمگین
2. برانگیخته
3. وحشت زده
4. سردرگم