متن: به مهندسان یک شرکت بزرگ هوافضا دستور داده شد که آیو اثرات برخورد پرندگان را روی شیشه جلوی هواپیماها و جت های نظامی آزمایش کند. برای شبیه سازی (D) اثر غاز - هواپیمایی که با سرعت بالا حرکت می کند، مهندسان آزمایش کننده یک تفنگ قدرتمند ساختند که با آن مرغ های مرده را به سمت شیشه جلو شلیک کردند. اثبات مناسب بودن شیشه‌های جلو، و چندین مقاله در مورد این پروژه در مطبوعات صنعت آزمایش منتشر شد. این اتفاق افتاد که آزمایشگاه آزمایشی دیگری در نقاط مختلف جهان درگیر ارزیابی برخورد پرندگان شد - در این مورد روی شیشه‌های جلو و کابین رانندگان قطارهای سریع السیر جدید مهندسان آزمایش قطار در مورد آزمایش پیشگامی که توسط تیم هوافضا ساخته شده بود خوانده بودند و به همین دلیل به آنها مراجعه کردند تا مشخصات اسلحه و روش های آزمایش را بپرسند. مهندسان هوافضا به آنها جزئیات دادند. و مهندسان قطار شروع به ساختن شبیه سازی خود کردند.تست شبیه سازی شده برخورد پرنده بر روی شیشه جلوی قطار و کابین نتایج تکان دهنده ای به همراه داشت. در واقع هر شیشه جلویی که برای آزمایش فرستاده شده بود، همراه با تعدادی کابین قطار و بسیاری از خود آزمایشگاه آزمایش تکه تکه شد. مهندسان قطار ترسیده نگران این بودند که قطارهای سریع السیر جدید نیاز به فناوری ایمنی دارد که فراتر از تجربه آنها بود، بنابراین برای مشاوره و پیشنهادات با تیم هوافضا تماس گرفتند و گزارش گسترده ای از آزمایش ها و خرابی ها را برای آنها ارسال کردند. پاسخ مختصری از مهندسان هوانوردی برگشت: "شما باید جوجه ها را یخ زدایی کنید..."
سوال: از پاسخ مختصر مهندسان هوافضا چه می توانیم یاد بگیریم؟
1. مهندسان قطار به اندازه کافی باهوش نبودند.
2. پیشنهادات تیم هوافضا درست نبود.
3. مهندسان هوافضا با مهندسان قطار بازی می کردند.
4. مهندسان قطار به جزئیات انرژی توجه نکردند