متن: گروهی تصمیم گرفتند با هم از کوهی بالا بروند. آنها فکر می کردند که صعود آسانی خواهد بود، بنابراین خندیدند و با یکدیگر صحبت کردند و متوجه تیره شدن آسمان نشدند. آنها خیلی زود گم شدند زیرا نمی توانستند خیلی دور جلوی خود را ببینند. آن شب با هم بر سر آتش. هیچ کس به تنهایی از گروه دور نمی شد زیرا مطمئناً منجر به مرگ می شد. آنها در تمام ساعات تاریک نزدیک یکدیگر نشستند، نه فقط برای گرما، بلکه برای این واقعیت که ماندن با گروه تنها امید آنها برای بقا بود. پس از گذشت یک قرن، خورشید صعود آرام خود را از آسمان آغاز کرد. آنها اکنون می‌توانستند تا آنجا که دوست داشتند جلوتر از خود را ببینند، بنابراین شروع به پایین رفتن از کوه کردند. آنها هنوز به عنوان یک گروه در این زمان باقی ماندند، حتی اگر نیازی واقعی وجود نداشت. پیوندی در میان گروه شکل گرفته بود که نمی‌توان آن را شکست یا نادیده گرفت. آنها به همان اندازه که خودشان را می شناختند همدیگر را می شناختند. وقتی به جایی که سفرشان را شروع کرده بودند رسیدند، فهمیدند که وقت خداحافظی است. آنها با احساس آرامش عمیقاً به یکدیگر تعظیم کردند. همه آن‌ها عشقی را که به‌عنوان یک گروه ایجاد کردند، در دل خود نگه داشتند، زیرا به تنهایی راه خود را به جهان باز کردند.
سوال: مشکلی که گروه مردم در کوه با آن روبرو شدند چه بود؟
1. جاده های آسیب دیده
2. حمله حیوانات
3. راه خود را گم می کنند.
4. تمام شدن غذا