متن: من با دوستم در یک کافی شاپ معروف در شهر همسایه ونیز نشستیم. وقتی از قهوه مان لذت می بردیم، مردی پیشخدمت را صدا کرد و سفارشش را گذاشت: «دو فنجان قهوه، یکی روی دیوار». ما علاقه مند شدیم و مشاهده کردیم که با یک فنجان قهوه از او پذیرایی کردند، اما او دو تا را پرداخت کرد. به محض رفتن، گارسون یک تکه کاغذ به دیوار چسباند که نوشته بود «یک فنجان قهوه». در زمانی که ما آنجا بودیم دو بار موارد مشابه اتفاق افتاد. به نظر می رسید که این ژست در این مکان کاملاً عادی بود. با این حال، برای ما چیزی منحصر به فرد و گیج کننده بود. بعد از چند روز وقتی دوباره در آنجا قهوه خوردیم، مردی وارد شد. طرز لباس پوشیدن این مرد با استاندارد و فضای این کافی شاپ همخوانی نداشت. فقر از قیافه اش مشخص بود. در حالی که نشسته بود، به دیوار نگاه کرد و گفت: یک فنجان قهوه از دیوار. گارسون با احترام و وقار برای این مرد قهوه سرو کرد. مرد قهوه اش را خورد و بدون پرداخت پول رفت. وقتی پیشخدمت کاغذی را از روی دیوار برداشت و در سطل زباله انداخت، از تماشای همه اینها شگفت زده شدیم. حالا برای ما تعجبی نداشت. موضوع خیلی واضح بود احترام فراوان مردم این شهر به نیازمندان اشک ما را برانگیخت. قهوه یک ضرورت نیست. با این حال، نکته این است که وقتی از هر نعمتی لذت می بریم، شاید لازم باشد به افرادی هم فکر کنیم که قدر آن نعمت را نیز می دانند، اما توان پرداخت آن را ندارند. به پیشخدمت توجه کنید که با لبخندی بر لب ارتباط بین افراد توانمند و نیازمند را برقرار می کند. به مرد نیازمند فکر کنید: او بدون اینکه حیثیت خود را پایین بیاورد وارد کافی شاپ می شود. او یک فنجان قهوه رایگان می خورد بدون اینکه بپرسد یا بداند چه کسی این فنجان قهوه را به او داده است. فقط به دیوار نگاه کرد، برای خودش سفارش داد، از قهوه اش لذت برد و رفت. علاوه بر این، ما باید نقشی را که دیوار ایفا می کند که نشان دهنده سخاوت و مراقبت مردم در این شهر است را به خاطر بسپاریم.
سوال: نویسنده فکر می کرد مرد نیازمند _ .
1. بدیهی است فقیر
2. لباس مناسب نپوشیده
3. حق خروج بدون پرداخت نیست
4. سفارش قهوه از دیوار عجیب است