متن: هر سال در روز تولدم، از زمانی که 12 ساله شدم، یک گاردنیا سفید در خانه به من تحویل می دادند. هیچ کارت یا یادداشتی همراهش نبود. تماس با گل فروشی همیشه بیهوده بود ---- خرید نقدی بود. پس از مدتی تلاش برای کشف هویت فرستنده را متوقف کردم. اما هرگز از تصور اینکه فرستنده ناشناس چه کسی می تواند باشد دست از کار کشیده ام. مادرم اغلب به این تصورات کمک می کرد. او از من می‌پرسید که آیا کسی هست که محبت خاصی به او کرده باشم که قدردانی کند. شاید همسایه ای که در حال تخلیه ماشین پر از مواد غذایی بود به او کمک می کردم. یا شاید این پیرمرد آن طرف خیابان بود که نامه‌هایش را در طول زمستان پس گرفتم تا مجبور نباشد از پله‌های یخی‌اش پایین بیاید. وقتی 17 ساله بودم، پسری قلبم را شکست. شبی که برای آخرین بار به من زنگ زد، خودم گریه کردم تا بخوابم. صبح که از خواب بیدار شدم، روی آینه ام پیامی با رژ لب قرمز خط خورده بود: "از صمیم قلب بدان، وقتی نیمه خداها رفتند، خدایان می رسند." مدت زیادی به آن نقل قول از امرسون فکر کردم و آن را در جایی که مادرم نوشته بود گذاشتم. وقتی بالاخره رفتم شیشه شوی بگیرم، مادرم می دانست که دوباره همه چیز درست است. یادم نمی‌آید که تا به حال در خانه‌ام را با عصبانیت به او کوبیده باشم و فریاد بزنم: "تو نمی‌فهمی!" چون او فهمید یک ماه قبل از فارغ التحصیلی از دبیرستان، پدرم به طور ناگهانی بر اثر سکته قلبی درگذشت. احساسات من از اندوه گرفته تا رها شدن، ترس و خشم شدید که پدرم برخی از مهم ترین اتفاقات زندگی من را از دست داده بود، متغیر بود. من کاملاً به فارغ التحصیلی آینده ام، نمایشنامه کلاس ارشد و رویدادهای جشن جشن که روی آنها کار کرده بودم و مشتاقانه منتظرشان بودم بی علاقه شدم. اما مادرم در میان غم و اندوه خود، نمی‌شنید که من هیچ یک از آن چیزها را از دست داده‌ام. یک روز قبل از مرگ پدرم، من و او برای یک لباس مجلسی رفته بودیم و یک لباس تماشایی پیدا کردیم. پوشیدن آن به من احساس یک شاهزاده خانم می داد، اما اندازه آن اشتباه بود، و وقتی پدرم روز بعد فوت کرد، همه لباس را فراموش کردم. مادرم این کار را نکرد. یک روز قبل از برگزاری جشن، آن لباس را در اندازه مناسب، که روی مبل اتاق نشیمن پوشانده شده بود، به من تقدیم کرد - زیبا، هنرمندانه و عاشقانه. من به داشتن یک لباس جدید اهمیت نمی دادم، اما مادرم این کار را می کرد. او می خواست که فرزندانش احساس کنند دوست داشتنی و دوست داشتنی، خلاق و تخیلی هستند. مادرم وقتی من 22 ساله بودم، تنها ده روز بعد از ازدواجم فوت کرد. آن سال بود که گاردنیاها از آمدن منصرف شدند.
سوال: با توجه به متن، احتمالاً فرستنده گاردنیا چه کسی بوده است؟
1. پدر
2. همسایه ای که اغلب نویسنده به او کمک می کرد
3. مادر
4. پیرمرد آن طرف خیابان