متن: آیا تا به حال آسمان شب واقعی را دیده اید که شبیه شب پرستاره ون گوگ باشد؟ امیدوارم اینطور نباشه! بنابراین، چرا یک هنرمند باید آسمان را اینگونه نقاشی کند؟ شاید بتوانم با یک سوال دیگر به آن پاسخ دهم. وقتی خوشحالی چرا به جای حرف زدن آواز می خوانی؟ یا وقتی عاشقی چرا از گل رز و عسل حرف میزنی؟ وقتی این کارها را انجام می دهیم، ما هم هنرمند هستیم. ما از چیزی استفاده می کنیم که فراتر از یک توصیف علمی صرف است تا بتوانیم احساسات خود را قوی تر از کلمات ساده بیان کنیم. پس یک لحظه در نظر بگیرید که ون گوگ ممکن است در شبی که این نقاشی را نقاشی کرده، دچار توهم نشده باشد. شاید او چیزی را چنان قدرتمند احساس می کرد که برای بیان آن باید از حد آشنا فراتر می رفت. امیدوارم چیزی را به شما یادآوری کرده باشم که قبلاً می دانید، همانطور که تجربه بیرون بودن در شب را در زیر آسمانی شفاف و شفاف که همه چیز را تمیز و با طراوت می کند، توصیف می کنم. بنابراین شما به بالا نگاه کنید. و ناگهان آسمانی را می بینید که قبلاً به ندرت دیده اید. امشب فقط همان آسمان تاریک شب قدیمی نیست. در عوض، سیاهی آبی عمیق و غنی است که از هر اقیانوسی بی انتهاتر است. ستاره ها نقاط نورانی نیستند، بلکه الماس های درخشان و جادویی هستند که مانند فرشته های کوچک می رقصند. فقط در این لحظه خاص، آسمان به نوعی زنده است و به نظر می رسد که در سکوت در مورد معنای بی نهایت با شما صحبت می کند. حالا دوباره به نقاشی نگاه کنید. آیا می توانید چیزی از آنچه این تصویر را به چنین تصویر معروف و محبوبی تبدیل می کند را ببینید؟ اما اینجا بیشتر از این وجود دارد. ون گوگ این را در حالی نقاشی کرد که به شدت تحت تأثیر یک بیماری روانی قرار گرفته بود. طبیعی است تصور کنیم که او اغلب با ترس از اینکه هرگز از زندانش به آزادی واقعی فرار نکند، مبارزه می کرد. تصور این موضوع برای ما طبیعی است زیرا هر یک از ما با زندان شخصی خود مواجه شده ایم، خواه بیماری، از دست دادن عزیز، مشکلات مالی جدی... در چنین لحظاتی تسلیم شدن در برابر ناامیدی و سقوط وسوسه انگیز است. در ناامیدی با نگاه کردن به این نقاشی، ون گوگ را در چنین لحظه ای از ناامیدی تصور می کنم، زمانی که او از خاطره یکی از آن آسمان های شگفت انگیز شب شگفت زده می شود. او این حس را به یاد می آورد که تنها نیست، دنیایی زنده و بی نهایت با موجودات و صحنه های رنگارنگ غنی در اطراف وجود دارد. و بنابراین آسمان بر روی بوم پر از سرزندگی و قدرت جاری می شود. ستاره ها فقط نمی درخشند. آنها منفجر می شوند. با نگاهی دقیق تر، متوجه می شویم که به نظر می رسد خود زمین به حرکت در آسمان پاسخ می دهد و امواج زنده خود را در کوه تشکیل می دهد و درختان را می چرخاند. در روستای خواب‌آلود، پنجره‌های خانه‌ها با همان نوری می‌درخشند که کائنات را درخشان می‌کند. به نظر می رسد درختان غول پیکر در سمت چپ با کشش به سمت بالا به سمت آسمان، شادی را به تصویر می کشند. چه پیام امیدبخشی در این شاهکار وجود دارد! حتی اگر مشکلات ما ادامه یابد، دنیای اطراف ما به ما اطمینان می دهد که زندگی ارزش زیستن دارد. این چیزی است که فرشتگان درباره آن می خوانند. آیا این باعث نمی شود که شما هم بخواهید آواز بخوانید؟
سوال: هدف اصلی این متن چیست؟
1. برای توضیح اینکه چگونه ون گوگ شب پرستاره را نقاشی کرد.
2. تا به ما بگویید چگونه از شب پرستاره قدردانی کنیم.
3. برای اثبات اینکه ون گوگ هنگام نقاشی تصویر در حالت ذهنی توهم آمیزی بود.
4. تا زیبایی آسمان را در یک شب پر ستاره به ما نشان دهد.