متن: یک روز، وقتی شان ردن 12 ساله به یک اتاق گفتگوی محبوب در اینترنت رفت، نام کسی را دید که قبلاً هرگز آنجا را ندیده بود، سوزان هیکس. پیام او این بود: "آیا کسی به من کمک می کند؟ من نمی توانم نفس بکشم. کمکم کنید! من نمی توانم سمت چپ خود را احساس کنم." در ابتدا، شان فکر کرد که این یک شوخی بد است و به مادرش شارون ردن گفت. اما او پرسید: "این فقط یک بازی نیست، اینطور است؟ پیام شوخی نبود." سوزان هیکس در واقع یک تایجا لایتینن 20 ساله بود، دانشجویی که شب ها در یک کتابخانه کالج در نزدیکی هلسینکی فنلاند کار می کرد. --تقریباً 7000 مایل دورتر از خانه شان در تگزاس. در حالی که در اینترنت جستجو می کرد، درد وحشتناکی را در سراسر بدنش احساس می کرد. کتابخانه خالی بود و نزدیکترین تلفن بیرون در راهرو بود. او نمی توانست آنقدر دور حرکت کند زیرا هر حرکتی باعث بدتر شدن درد می شد. سپس با بدتر شدن درد، او شروع به تایپ پیام خود برای کمک در اتاق گفتگو کرد. شان گفت: "فکر نمی کنم شوخی باشد، مامان." او تایپ کرد: "کجا هستی؟" شما؟ حروف ظاهر شد، "فنلاند". شان و شارون نمی توانستند آن را باور کنند. شارون نمی دانست چه کار دیگری باید بکند، با پلیس محلی تماس گرفت و وضعیت را برای افسر امی اشمیت توضیح داد. اشمیت به شارون گفت که سعی کند شماره تلفن و آدرس دختر بیمار را دریافت کند. در همین حال، پلیس تگزاس با اپراتور تلفن بین‌المللی تماس گرفت و خواست تا به آژانس مربوطه در فنلاند متصل شود. پلیس تگزاس وضعیت را توضیح داد و آدرس سوزان را به اپراتور فنلاندی داد. وقتی شان این را شنید، تایپ کرد: «کمک در راه است». بعد از چند دقیقه درب کتابخانه باز شد. دکترها و سه پلیس وارد شدند. تایجا یک بار دیگر به سمت کامپیوتر برگشت و گفت: "آنها اینجا هستند. ممنون. خداحافظ."
سوال: چه چیزی می توانیم از متن یاد بگیریم؟
1. پلیسی که مادر شان زنگ زد در فنلاند بود.
2. سوزان هیکس دوست تایجا لاتینن بود.
3. شان و مادرش به موقع کمک کردند.
4. شان قبلا تایجا لاتینن را دیده بود.