متن: یک روز بعدازظهر در حالی که منتظر بودم شوهرم یک جلسه کاری را تمام کند، از یک موزه هنری بازدید کردم. من مشتاقانه منتظر منظره‌ای آرام از آثار شگفت‌انگیز بودم. زوج جوانی که نقاشی‌های جلوی من را تماشا می‌کردند، بی‌وقفه بین خود چت می‌کردند. من یک لحظه آنها را تماشا کردم و به این نتیجه رسیدم که او تمام صحبت ها را انجام می دهد. من صبر او را برای تحمل سخنان مداوم او تحسین کردم. من که از سر و صدای آنها پریشان شدم، حرکت کردم. من آنها را چندین بار در حالی که در اتاق های مختلف هنری حرکت می کردم. هر بار که صحبت های مداوم او را می شنیدم، به سرعت از آنجا دور می شدم. پشت پیشخوان فروشگاه هدیه موزه ایستاده بودم و مشغول خرید بودم که این زوج به خروجی نزدیک شدند. قبل از رفتن آنها، مرد دستش را در جیبش برد و یک شی سفید را بیرون آورد. او آن را به یک عصای بلند تبدیل کرد و سپس برای گرفتن ژاکت همسرش به داخل مانتو کوبید. منشی پیشخوان گفت: "او مرد شجاعی است"، "اگر در سنین پایین نابینا شویم، اکثر ما تسلیم می‌شویم. در دوران بهبودی، او قول داد که زندگی‌اش تغییر نخواهد کرد. بنابراین، مانند گذشته او و همسرش هر زمان که یک نمایش هنری جدید برگزار می شود وارد می شوند." اما او از این هنر چه چیزی به دست می آورد؟ پرسیدم: او نمی تواند ببیند. منشی گفت: "نمی توانم ببینم! اشتباه می کنی. او چیزهای زیادی می بیند. بیشتر از شما یا من،" همسرش هر نقاشی را توصیف می کند تا بتواند آن را در ذهنش ببیند. آن روز چیزی در مورد صبر، شجاعت و عشق یاد گرفتم. شکیبایی زن جوانی را دیدم که نقاشی ها را برای فردی بدون بینا توصیف می کرد و شجاعت شوهری را که اجازه نمی داد نابینایی زندگی اش را تغییر دهد. و من عشق مشترک بین دو نفر را دیدم که این زوج را دیدم که دست به دست می‌رفتند.
سوال: آنچه که از متن می توان استنباط کرد این است که _ .
1. مرد در دعوا چشمانش را کور کرده بود
2. مرد باید قبلا نقاش باشد
3. زن خیلی به شوهرش ارادت داشت
4. این مرد اغلب با بازدید از نمایشگاه ها زمان را از بین می برد