متن: آروم باش. او همان پسر کوچکی است که دیروز دوستش داشتی. لبخندی زدم و سعی کردم جلوی اشک هایم را بگیرم. "نه، او نیست. دیروز خواب دیدم که او یک فضانورد خواهد شد. امروز امیدوارم او یاد بگیرد که صحبت کند." این شبیه نوعی شوخی کیهانی بود. هنوز می توانستم روزی را به یاد بیاورم که سرنوشتم را رقم زد. اکتبر در اتاوا بود و نسیم های تابستانی جای خود را به بارندگی های پاییزی برگ ها داده بود. برف به زودی شروع می شد. تردی یخبندان در هوا بود. ذکر اتفاقی من از رفتار وایات به دکتر مارتین باعث نگرانی او شد. او شروع به پرسیدن سوالاتی در مورد الگوی گفتار و احساسات وایات از من کرد. هنوز به وضوح در ذهنم تمیزی اتاق و همه وسایلش را می بینم که دکتر رو به من کرد و گفت: "تقریباً اوتیسم به نظر می رسد." من نمی توانستم با آن تصویر در ذهنم روبرو شوم. باید فرار می‌کردم تا از این مکان بسیار دردناکی که به من یادآوری می‌کرد زندگی فرزندم عجیب باشد فرار کنم. یادم نمی آمد چند بار به خودم گفتم: "این طبیعی است. او پسر کوچکی است که هنوز صحبت نمی کند." چند بار به خودم می گفتم: "او دوست دارد ساعت ها به تنهایی بازی کند و هرگز دچار مشکل نمی شود"، زمانی که وایت در حال بازی کردن بازی هایی بود که هیچ کس دیگری نمی توانست تصورش را بکند، چه رسد به اینکه در حالی که پسران دیگر در آن شرکت کنند. پارک با هم بازی می کردند یا در گروه های کوچک دور یک سطل شن یا کامیون اسباب بازی بازی می کردند. زندگی من در حال تغییر مسیر بود. وایات هم همینطور بود. شروع کردم به پنهان کردن وایت از دوستان و همسایه‌ام به خصوص از یک دوست خوب. خیلی دردناک بود که دیگران از رفتار عجیب پسرم بدانند. بعد از ظهر پنجشنبه بود و متوجه شدم که نصف یک جفت قیچی آشپزخانه گم شده است. آنها به طرز باورنکردنی تیز بودند و می شد آنها را جدا کرد تا بتوان آنها را شست و یا تیغه ها را تیز کرد. می دانستم که وایات تیغه گم شده را برداشته است. تا جایی که می توانستم با حوصله شروع کردم: «وایت، آیا این را می بینی؟» تیغه را بالا گرفتم. "آیا میدانید این چیست؟" وایات یک دسته از حلقه های میوه را در دهان خود گذاشت. بدون پاسخ. "وایت!" به زور با او تماس چشمی برقرار کردم. "قیچی های دیگر کجا هستند؟ اینها را ببینید." نیم جفت را به او نشان دادم. لبخند بزرگی زد. حلقه های میوه خورد. تلویزیون را روشن و خاموش کرد. هنوز پاسخی داده نشده است. نمیدونستم چیکار کنم واقعا سخت بود "وایات" یک بار دیگر سعی کردم، "مامان این قیچی ها را می خواهد. می توانی بروی آنها را برای مامان بیاوری؟ اگر قیچی را برای من بیاوری، مامان خیلی خوشحال می شود." "باب اسفنجی را تماشا کن." وایات در حالی که از روی صندلی آشپزخانه پایین می‌لغزید و فرار می‌کرد، پرسید، و من سرم را تکان دادم و به این فکر کردم که این وضعیت دقیقاً به کدام روش بد ختم می‌شود. پنج دقیقه بعد، سرم را چرخاندم و دیدم وایات در حال پایین آمدن است، عروسک مورد علاقه‌اش در یک دست، نیم جفت قیچی آشپزخانه گم شده در دست دیگر. بلافاصله دویدم و آن را از او گرفتم. "وایت!" او را در آغوش گرفتم. "ممنون که قیچی رو برام آوردی! کار خوبی کردی! این قیچی ها باید تو آشپزخونه بمونن. این ها قیچی های مامانه!" وایت خندید، مستقیم در چشمانم نگاه کرد و گفت: مامان خیلی خوشحالم! نزدیک بود اشکم در بیاد. متوجه شدم که او بهترین هدیه ای است که تا به حال دریافت کرده ام، حتی اگر او به اندازه بچه های دیگر عادی نبود. و چرا او را از دیگران پنهان کردم که گویی رازی تاریک و وحشتناک است. نه! او افتخار من بود. نبرد سخت و طولانی برای رساندن او به این نقطه و بیان خواسته‌ها و نیازهایش بدون روی آوردن به خشونت در صورت خجالت بود. با عشق و حوصله پسر زیبا و شادی را پیدا کردم که به من در مورد زندگی بیشتر یاد می داد. و این راه حل است.
سوال: وایات نیمه گمشده قیچی را به مادرش بازگرداند زیرا _ .
1. مادرش او را مجبور به این کار کرد
2. او می تواند عروسک مورد علاقه خود را به عنوان جایزه دریافت کند
3. او قصد داشت مادرش را خوشحال کند
4. او متوجه شد که تیغه تیز باعث ایجاد خطر می شود