متن: در طول تعطیلات، سه فرزند خردسالم را برای خرید یک هدیه به یک مغازه شکلات فروشی فانتزی بردم. تا نیمه های راه خانه احساس خوبی داشتم که در آینه عقب نگاه کردم و متوجه شدم پسر 7 ساله ام در حال بازی با یک اسباب بازی پلاستیکی است. "اوم، از کجا آوردی، الکس؟!" "آیا آن را خریدی؟" "من خریدمش؟" "گرفتی؟!" داستان کوتاه: او اسباب بازی را دزدیده بود. خونسردی خود را حفظ کردم - حتی وقتی او گفت: "اما فقط 1.5 دلار بود، مامان!" - و توضیح دادم که چرا گرفتن چیزهایی که نخریده بودیم غیرقابل قبول است. من همچنین گفتم که او برای عذرخواهی و بازگرداندن کالا به فروشگاه برمی گردد. چند ساعت بعد، پسرم را با دو دلار از پول جیبش به فروشگاه برگرداندم. کنار در ایستادم در حالی که او با لجبازی به سمت پیشخوان می رفت و به منشی گفتم که چیزی را بدون پرداخت هزینه برداشته است، متاسفم و اکنون هزینه آن را می پردازم. (اکنون نمی‌توان اسباب‌بازی را برگرداند، زیرا الکس آن را شکسته بود.) اشک‌ها روی گونه‌هایم سرازیر شدند، در حالی که او را تماشا کردم که عصبی شده و صورت کارمند را به دنبال نشانه‌ای تایید می‌کند. خوشبختانه، منشی در مغازه شکلات فروشی مهربان بود. او به پسرم گفت که او کار درستی کرده است و وقتی چشمم را جلب کرد، لبخندی به نشانه تشکر زدم و رفتیم. به پسرم گفتم که به او افتخار می کنم و به یاد بیاورم که این تجربه چقدر وحشتناک بود.
سوال: پس از درخواست الکس برای پرداخت هزینه اسباب بازی، کارمند چه کرد؟
1. کارمند او را به پلیس گزارش داد.
2. منشی عذرخواهی و پول را به خوبی پذیرفت.
3. منشی پسر و نویسنده را گرفت.
4. منشی به پسرک چیزی نگفت.