متن: وزش باد یک صندلی بوم را در سراسر حیاط پرتاب کرد. چشمانم خاک چرخان را به سمت جاده و پایین به سمت ایستگاه اتوبوس مدرسه دنبال کرد. دلم برای راه رفتن در جاده برای گرفتن اتوبوس بزرگ مدرسه که ما را به شهر به مدرسه می برد، تنگ می شد. از بودن در کنار معلمان و سایر دانش آموزان لذت بردم. حالا که مدرسه ام تمام شده بود، به نظر می رسید که کمی از هیجان زندگی ام را از دست داده ام. در حالی که داشتم صندلی بوم را تا می کردم، چاتیتا چاوز با کامیون قدیمی پدرش وارد حیاط خانه ما شد. صداهای بلند کوتاهی می داد و ردی از دود سیاه از لوله اگزوزش بیرون می زد. مثل همیشه خندان بیرون آمد و با هیجان به سمت طوفانی که به نظر می رسید به سمت ما حرکت می کرد اشاره کرد. "نیلدا نمی توانم زیاد بمانم. طوفانی در راه است و باید آن را در خانه شکست دهم." از دیدنش خوشحال شدم. در حالی که او را به آشپزخانه خود بردم گفتم: "بله، فکر می کنم هوای بدی داریم. بیا داخل و حداقل یک فنجان قهوه بنوشیم." "من خیلی هیجان زده هستم، نیلدا! هرگز نمی توانید حدس بزنید که من چه کار کردم!" از ریختن قهوه منصرف شدم و برگشتم و نگاهش کردم. او گفت: "من همین الان به ادینبورگ رفتم و برای دانشگاه ثبت نام کردم." و به من نگاه کرد و لبخند زد. "نمیخوای بری با من کلاس بگیری؟" من شگفت زده شدم. نمی دانستم چه بگویم. چگونه می توانم به دانشگاه بروم؟ من هیچ پولی نداشتم یک فنجان قهوه به چاتیتا دادم. "نمی دانم. فکر نمی کنم بتوانم. آیا دانشگاه گران نیست؟" چاتیتا پشت میز نشست و شروع به افزودن شکر به قهوه اش کرد. "واقعا نه، و من به صورت پاره وقت در انبار بسته بندی در جاده کانال کار می کنم. شما هم می توانید آنجا کار کنید." باد شروع به وزش کرد که باعث می شد خانه گهگاه صدا ایجاد کند و تکان بخورد. لامپ آویزان روی میز خاموش و روشن شد و من صدای رعد و برق ملایمی را از دور شنیدم. با تردید پرسیدم: "به نظر شما می توانم در سوله بسته بندی کار پیدا کنم؟" "مطمئنا. پسر عموی من رئیس است. او به شما کار می دهد." مامان وارد آشپزخانه شد و با چاتیتا احوالپرسی کرد. او باید صحبت های ما را شنیده باشد. "فکر می کنم خوب است که می خواهی به کالج بروی، چاتیتا. چه درس می خوانی؟" مادرم در حالی که به ما سر میز پیوست، پرسید. "من می خواهم معلم باشم." "یک معلم! چه خوب!" مامان در حالی که دستی به بازوی چاتیتا می زد گفت. "یک معلم؟" من پرسیدم. "مگه مدرک لازم نداری؟" "شما می توانید قبل از گرفتن مدرک خود شروع به تدریس کنید. کلارنس دانکن از سال گذشته در براونزویل تدریس می کند و فکر می کنم زولهما امسال شروع خواهد کرد." لامپ دوباره چشمک زد و خاموش شد. مامان به سرعت از روی میز بلند شد. "من باید فانوس ها را بیاورم. می دانستم که نباید آنها را جمع می کردم." "خب، نیلدا، می‌خواهی بروی؟ چون اگر بروی، فردا می‌توانی با من به ادینبورگ بروی." تردید کردم، بعد گفتم: بله، می خواهم بروم. قلبم تند تند می زد. باورم نمی شد چقدر احساس خوشحالی می کردم. "اما من باید با مامان و بابا صحبت کنم. اگر آنها به من اجازه ندهند چی؟" "حداقل می‌توانی فردا با من بروی و بفهمی قضیه از چه قرار است. من حدود هشت می‌آیم." چاتیتا مرا کنار میز گذاشت و به فنجان قهوه ام خیره شدم. خیلی غیر واقعی به نظر می رسید، این تصور از رفتن من به دانشگاه. پدر و مادر من هرگز فرصت تحصیل زیاد را نداشتند. خوانا برای ازدواج مدرسه را رها کرده بود و روبرتو و زکه مانند من از دبیرستان فارغ التحصیل شده بودند. اما دانشگاه؟ من اولین نفر از خانواده ام هستم که به دانشگاه می روم. بله، دانشگاه دقیقاً همان چیزی بود که می خواستم. روز تاریک شده بود و باران شروع شده بود. مادرم با دو فانوس به آشپزخانه برگشت. "مامان، من باید از شما چیزی بپرسم." او پارچه ای را برداشت و شروع به تمیز کردن گرد و غبار فانوس ها کرد. به من نگاه کرد و لبخند زد. "مامان، اگر می توانستم راهی برای پرداخت پیدا کنم، آیا می توانم در کلاس های دانشکده راهنمایی شرکت کنم؟" پرسیدم و سعی کردم هیجانم را کنترل کنم. نظافت را متوقف کرد و ابروهایش را بالا انداخت. "دخترم چی میخوانی؟" به آرامی پاسخ دادم: «فکر می‌کنم می‌خواهم معلم شوم». مامان پشت میز روبروی من نشست. او با لحنی جدی گفت: "پس من دوست دارم شما به دانشگاه بروید." بابا چطور؟ فکر میکنی اجازه میده برم؟ او پاسخ داد: "پدرت از تو می خواهد که شاد باشی. اگر رفتن به دانشگاه و معلم بودن تو را خوشحال می کند، احتمالاً اجازه خواهد داد." من چیزی نگفتم از احساس خوشبختی و حس شگفتی که بر من حاکم شده بود لذت می بردم. دو نفری بدون صحبت در اتاق تاریک نشستیم تا اینکه دیدم مامانم با لبه پیشبند چشمانش را می مالید. "چی شده مامان." او پاسخ داد: "هیچی." "احتمالاً غبار در چشمانم جمع شده است. همین."
سوال: چاتیتا به تردید نیلدا برای رفتن به دانشگاه با _ پاسخ می دهد.
1. پذیرش - پذیرفته شدن
2. ناامیدی
3. تشویق
4. بی تفاوتی