متن: وقتی صدای پیانو را شنیدم، به سمت خانه خانم ویندزور رفتم و مثل همیشه بیرون منتظر ماندم. این بدان معنا بود که او با یک دانش آموز دیگر کار می کرد و من قرار نبود با زدن زنگ آنها را اذیت کنم. کنار دیوار ایستادم و رویاپردازی کردم که ترجیح می‌دهم چه کار کنم. "تقریبا هر چیزی" آهی کشیدم _ . من به اندازه کافی آموزش دیده بودم که بتوانم برخی از آهنگ های موسیقی را بخوانم، بفهمم و حتی بنویسم، اما هدیه ای برای آن نداشتم. به طور طبیعی برای من پیش نیامد. به زمان‌های شادتری فکر می‌کردم که داستان می‌نوشتم و با دوستانم آن‌ها را بازی می‌کردم، لباس‌های قدیمی را می‌تراشم تا لباس‌هایی بسازم که اجراکنندگان در نمایش‌ها می‌پوشند، و با چیزهای قدیمی که پیدا می‌کردیم، مناظر می‌ساختیم. اما خانم ویندزور به من پیشنهاد داده بود که درس ها را به صورت رایگان به من بدهد، بنابراین من وظیفه خود را احساس کردم که تلاش کنم. در باز شد و وندی بارتون بیرون آمد. وارد شدم، روی نیمکت پیانو نشستم و شروع به مرتب کردن نت‌هایم کردم. صدایی را از پشت سرم شنیدم که به آرامی گفت: سلام. برگشتم و دیدم دختر بچه ای پشت سرم ایستاده بود و داشت سیب می خورد. اما قبل از اینکه بتوانم پاسخی بدهم، خانم ویندزور به روش همیشگی اش وارد اتاق شد و گفت: "جنیفر، این خواهرزاده من است، پاشا. پاشا، این جنیفر است. پاشا امروز به شما درس خواهد داد. من" در چیز دیگری تا گوش هایم می رسم!" سپس به آشپزخانه رفت. پاشا سیبش را روی میز کناری گذاشت و کنار من روی نیمکت پیانو لغزید. او پرسید: "چه قطعه ای را بیشتر دوست داری؟" "منظورت چیه؟" من پرسیدم. "همه آنها برای من یکسان هستند. نمی دانم. "یعنی شما مورد علاقه ای ندارید؟" "نه، نه واقعا" پاشا به من نگاه کرد، بلکه گیج شده بود، سپس نت من را به سمت نت باز کرد. صفحه شروع و از من خواست بازی کنم. انگشتانم را روی کلیدها مرتب کردم و نت های صفحه را برای لحظه ای مطالعه کردم. سپس اخم کردم و تمرکز کردم تا یادداشت های صفحه با حرکات انگشت مطابقت داشته باشد. باید اعتراف کنم که یک نفر بودم. تقریباً بعد از یک یا دو صفحه، پاشا به آرامی دستش را روی دستم گذاشت، انگار که انگشتانم را آرام کند. مکثی طولانی وجود داشت. "در موسیقی چه می شنوی؟" به طرز عجیبی به او نگاه کردم و اعتراف کرد که من نمی دانستم منظور او چیست. "مثل یک داستان. چه داستانی در موسیقی پخش می‌شود؟» «حدس می‌زنم قبلاً به آن فکر نکرده‌ام. نمی دانم.» پاشا توصیه کرد: «اینجا، بگذار امتحان کنم و تو گوش کن.» چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید و اجازه داد انگشتانش به آرامی روی کلیدها برقصند. سپس شروع به نواختن کرد. از اینجا در کنار نوعی رودخانه شروع می شود. می شنوی که آب در کنارت جاری است؟» انگشتانش به آرامی روی کلیدها بالا رفت و افتاد.» حالا شاهزاده خانم ظاهر می شود و او در حال چیدن گل از لبه آب است.» یک قطعه موسیقی بی دغدغه و شاد فضا را به موقع به انگشتان رقصنده پاشا پر کرد. "اوه، اما او می لغزد!" موسیقی تغییر کرد. پاشا ادامه داد: اسب شاهزاده خانم به سرعت وضعیت اسفناک او را می بیند، و به سمت لبه رودخانه می دود، جایی که او شنا می کند تا او را بگیرد. دامن های پرنسسی که او را سنگین می کند. او از این به بعد فقط شلوار جین و تی شرت می پوشد." پاشا با لبخند بزرگی حرفش را تمام کرد و بعد به من نگاه کرد. "مگه تو اون دختری نیستی که قصه میگه؟" او پرسید. "حدس می زنم. من داستان های زیادی تعریف می کنم." "اوه، بله! همه بچه ها در مورد آنها صحبت می کنند. من در مورد شما شنیده ام. خوب، تنها کاری که باید انجام دهید این است که یاد بگیرید داستان های موجود در موسیقی را بشنوید. این همه چیز است." "من هرگز اینطور فکر نکرده ام." پاشا لبخندی زد و آن بعدازظهر با هم بازی کردیم، داستان ها را در موسیقی پیدا کردیم و یاد گرفتیم که گاهی اوقات لازم است دوستی دوباره شما را از رودخانه بیرون بکشد و به خشکی بیاورد.
سوال:  جنیفر در فکر فرو رفت وقتی که _
1. برای اولین بار با پاشا پیانو زد
2. به پاشا گوش دادم که داستانش را درباره شاهزاده خانم تعریف کند
3. زمان های شادتری از نوشتن داستان و اجرای آنها را به یاد آورد
4. متوجه شد که خواهرزاده خانم ویندزور درس پیانو خواهد داد