متن: معلم کلاس فکر می‌کرد که سرگرمی‌ها برای هر کودکی بسیار مهم است. او همه دانش‌آموزانش را تشویق می‌کرد که یک سرگرمی داشته باشند و گاهی ترتیبی می‌داد که والدینشان بیایند و کارهایی را که در نتیجه انجام داده‌اند ببینند. یک روز جمعه صبح معلم به کلاس گفت که آنهایی که سرگرمی دارند می توانند بعدازظهر تعطیلاتی داشته باشند تا چیزهایی را که به عنوان بخشی از سرگرمی های خود ساخته بودند آماده کنند تا والدینشان بعد از ظهر روز بعد ببینند. بنابراین در بعدازظهر جمعه، در حالی که دانش آموزانی که چیزی برای نشان دادن نداشتند دروس معمول خود را انجام می دادند، افراد خوش شانسی که چیزی درست کرده بودند اجازه یافتند به خانه بروند، مشروط بر اینکه قبل از ساعت پنج برگردند تا آنچه را که می خواهند بیاورند. نشان دادن و ترتیب دادن آنها. وقتی درس های بعدازظهر شروع شد، معلم از اینکه دید تامی آنجا نیست، متعجب شد. او تنبل ترین پسر کلاس بود، و معلم به سختی باور کرد که او سرگرمی دارد. با این حال، در ساعت یک ربع به پنج، تامی بعد از اینکه معلمش آنها را تحسین کرد و به او کمک کرد تا آنها را روی یک میز در کلاس بچیند، از دیدن تامی دوباره آنها را برداشت و شروع به رفتن کرد شگفت زده شد. "تو چیکار میکنی تامی؟" او پرسید: "این چیزها باید تا فردا بعدازظهر اینجا بماند. آن وقت است که والدین برای دیدن آنها می آیند." تامی پاسخ داد: «می‌دانم که آن‌ها می‌آیند، و من فردا آنها را برمی‌گردانم، اما برادر بزرگم نمی‌خواهد در صورت دزدیده شدن آنها شب از خانه ما بیرون باشند.» "اما چه ربطی به برادر بزرگت دارد؟" از معلم پرسید: "مگر پروانه ها مال تو نیستند؟" تامی پاسخ داد: "نه." آنها متعلق به او هستند. معلم گفت: "اما تامی، تو باید سرگرمی خودت را اینجا نشان بدهی، نه سرگرمی دیگران!" تامی پاسخ داد: "من می دانم که سرگرمی من تماشای برادرم در حال جمع آوری پروانه ها است."
سوال: پس از خواندن متن، خوانندگان می خندند. چرا؟
1. چون تامی پسر خیلی تنبلی بود.
2. چون معلم در مورد تامی خیلی کم می دانست.
3. چون تامی اصلاً چیزی ساخته نبود.
4. چون تامی ایده عجیبی در مورد سرگرمی داشت.