متن: مجبور شدم تاکسی را بزنم تا توجه او را جلب کنم. سرانجام راننده، مردی حدودا 60 ساله، از پشت فرمان به بالا نگاه کرد و عذرخواهی کرد: "ببخشید، اما داشتم نامه می خواندم." صداش مثل سرماخوردگی یا سرفه بود. از آنجایی که عجله ای نداشتم، به او گفتم نامه اش را تمام کند. او سرش را تکان داد و توضیح داد که آن را چندین بار خوانده است و تقریباً آن را از روی قلب می دانسته است. او پاسخ داد: "این خانواده نیست." آنها همیشه با هم دوست بودند. اما از زمانی که او 30 سال پیش از محله نقل مکان کرد، معمولاً در زمان کریسمس کارت پستال بین آنها بود. چند هفته پیش، اد درگذشت. "من باید در تماس بودم." او این را بیشتر برای خودش تکرار کرد تا برای من. برای تسکین او گفتم گاهی اوقات به نظر نمی رسید که وقت بیابیم.» او گفت: «نگاه کن. نامه را به من داد. جمله اول "من مدتی است که می خواهم بنویسم، اما همیشه آن را به تاخیر انداخته ام." من را به یاد خودم انداخت. در ادامه گفت که او اغلب به اوقات خوبی که با هم گذرانده اند فکر می کرد. وقتی قسمتی را خواندم که در آن نوشته شده بود "دوستی شما واقعاً برای من ارزش زیادی دارد، بیش از آن چیزی که بتوانم بگویم زیرا من هستم. در گفتن چنین چیزهایی خوب نیستم، متوجه شدم که به نشانه موافقت سر تکان می دهم. ما چندین کیلومتر رفته بودیم و تقریباً در هتل من بودیم، بنابراین پاراگراف آخر را خواندم: "پس فکر کردم دوست دارید بدانید که من به شما فکر می کنم." و با "دوست قدیمی تو، تام" به پایان رسید. گفتم: «فکر کردم اسم دوستت اد است. او توضیح داد: "من تام هستم." "این نامه ای است که قبل از اینکه بدانم او مرده است به اد نوشتم. هرگز آن را در صندوق پستی نگذاشتم. حدس می زنم باید زودتر آن را می نوشتم." وقتی چشمانش را با دستمال پاک می کرد صورتش رنگ پریده بود. وقتی به اتاق هتلم رسیدم، بلافاصله چمدان را باز نکردم. مجبور شدم نامه ای بنویسم و پست کنم.
سوال: چه کسی نامه را نوشت؟
1. تام
2. اد قدیمی
3. نویسنده.
4. نوه راننده.