متن: دانشجویان عزیز خوشحالم که میهمان شما هستم. من می خواهم در مورد خودم به شما بگویم. من در پانزده سال گذشته گزارشگر خبر بودم. من این شغل را انتخاب کردم تا بتوانم به دنیا سفر کنم، اما این شغل درس های فراموش نشدنی زیادی به من آموخت. کار گاهی سخت است. من جنگ و زلزله و فقر و مرگ را دیده ام. اما جسارت، امید و شادی را نیز دیده ام. در هند از شهری دیدن کردم که در آن تعداد زیادی از کودکان بی خانمان وجود داشت. برخی از آنها چهار ساله بودند. آنها در خیابان زندگی می کردند و با گدایی یا دزدی زنده می ماندند. اما بعد یک خانم فوق العاده به نام رزا خانه ای برای آنها باز کرد. در عرض یک سال، او از دویست کودک مراقبت کرد. او به آنها لباس پوشید، به آنها غذا داد و به آنها آموزش داد. او به آنها امید داد. یک بار دیگر بعد از یک زلزله مهیب در ترکیه بودم، در یک مکان. پیرزنی را پیدا کردم که خانه اش ویران شده بود، پسرش مفقود شده بود و امدادگران گفتند شانسی برای زنده بودن او وجود ندارد. اما پیرزن امید خود را از دست نداد. به مدت چهار روز سنگ های سنگین را یکی یکی تکان می داد. او تا زمانی که پسرش را پیدا نکرد متوقف نشد. او زنده بود. اینجا در چین، با پسر جوانی آشنا شدم که بیماری جدی داشت. او بیست عمل جراحی انجام داده بود و تقریباً تمام زندگی خود را در بیمارستان گذراند. فکر می کردم غمگین می شود، اما وقتی او را دیدم، لبخندش بسیار گرم و مهربان بود. در زندگی، ما به الگوهایی نیاز داریم که بتوانیم آنها را تحسین کنیم و از آنها بیاموزیم. وقتی زندگی ام سخت است سعی می کنم شجاعت و خوبی این سه نفر را به یاد بیاورم.
سوال: سخنران در حال سخنرانی برای دانش آموزان در _ .
1. هند
2. کانادا
3. بوقلمون
4. چین