متن: حوالی ساعت 9 شب بود. قبل از رفتن به شام در Jayanagar T Block، همسرم به من گفت که کرایه ریکشا 40 روپیه است. به هر حال من 150 روپیه در جیبم داشتم. همسرم گفت که اگر رانندگان ریکشا مسافران خارج از شهر را ببینند، به این ترتیب از آنها کلاهبرداری می کنند. در یک ایستگاه شلوغ، دختر جوانی دستش را از میان میله های آهنی کنار ریکشا ما دراز کرد تا کمی پول بخواهد. بعد از اینکه ما قبول نکردیم، یا راننده ریکشا سخنان خود را در مورد دادن شروع کرد. "بخشیدن خوب است. هر انسانی باید بدهد. اما ما باید بدانیم چگونه بدهیم." راننده ریکشا ادامه داد: "بیشتر این بچه ها توسط فردی آموزش می بینند که همه پول را نگه می دارد. مثل یک تجارت اداره می شود. همه ما باید بدهیم، اما اینجا جای مناسبی برای دادن نیست." قبل از رسیدن ما کمی بیشتر صحبت کرد. کرایه را پرسیدم. او گفت: «39 روپیه. اکنون، اکثر افرادی که فریب می‌خورند، در نهایت می‌گویند: «خب، می‌دانی، من بدم نمی‌آید که اگر پسر خوبی باشد، پول اضافی بدهم، اما از فریب خوردن امتناع می‌کنم». من به او 40 روپیه دادم و او در ازای آن یک سکه 1 روپیه ای به من داد (بیشتر مردم فقط جمع می کنند). بنابراین سکه را در کیفم گذاشتم و یک اسکناس 100 روپیه ای بیرون آوردم. "میتوانی لطفی در حقم بکنی؟" مودبانه پاسخ داد: البته قربان. "ما در مورد هنر دادن صحبت می کردیم. به نظر می رسد شما می دانید چگونه و کجا باید بدهید. آیا می توانید از 100 روپیه در جایی استفاده خوبی کنید؟" او بدون معطلی پاسخ داد: «آدرس خود را به من بدهید تا مطمئن شوم که رسیدی از جایی که داده‌ام دریافت می‌کنم». اولش نفهمیدمش سپس لبخندی زدم و به او گفتم: من به تو اعتماد دارم. بنابراین در راه بازگشت، به جای اینکه با اتوبوس به محل خود بروم، از آنجایی که پول کافی نداشتم، کل مسافت را پیاده طی کردم. ساعت تقریباً 1 بود و من باید ساعت 6 صبح روز بعد بیدار می شدم. اما من همچنان راه می رفتم.
سوال: چرا همسر نویسنده کرایه ریکشا را به او گفت؟
1. تا به او یادآوری کنم که با ریکشا برود.
2. به او هشدار دهد که فریب نخورد.
3. تا به او بگویم که مصرف ریکشا راحت است.
4. تا مقداری پول برای آنها پس انداز کند.