متن: نامه ای به ادوارد، ستون نویس آقای کارشناس عزیز، من در خانه ای ناراضی و بدرفتار بزرگ شدم. من همیشه به خودم قول می دادم که هر چه زودتر بیرون بیایم. الان در 20 سالگی کار خوب و خانه خوبی دارم و واقعاً به استقلالی که به دست آورده ام افتخار می کنم. مشکل اینجاست: چند تن از دوستان من که هنوز با والدین خود زندگی می کنند آرزو می کنند که ای کاش مکان هایی مانند من داشتند - آنقدر که آنها را مال خود می کردند. با من شروع شد که چند نفر از آنها آخر هفته ها را با من سپری کردند. اما اکنون به نظر می رسد که آنها این را بدیهی می دانند که می توانند هر زمانی که دوست دارند حاضر شوند. آنها دوست پسر می آورند، با تلفن صحبت می کنند و برای همیشه بیرون می مانند. من از داشتن دوستانم در اینجا گاهی اوقات لذت می برم - این باعث می شود مکان احساس راحتی و گرمی کند - اما اینجا خانه من است نه خانه مهمانی. من به اندازه کافی بزرگ بودم که به تنهایی از خانه خارج شوم، پس چرا به نظر نمی رسد از دوستانم بخواهم که به حریم خصوصی من احترام بگذارند؟ پاسخ جوآن ادوارد به جوآن جون عزیز، اگر خانواده‌تان در دوران کودکی به نیازهای شما توجه نمی‌کردند، احتمالاً اکنون با این مشکل مواجه هستید که دیگران نیازهایتان را بدانند. و اگر دوستان خود را دور خود جمع کرده اید تا یک جو خانوادگی شاد را بازسازی کنید، ممکن است از این بترسید که نه گفتن آن نوع درگیری را که با آن بزرگ شده اید بازگرداند - یا فضای خوبی را که اکنون از آن لذت می برید از بین ببرد. شما باید درک کنید که در دوستی واقعی، اشکالی ندارد که هر از گاهی نیازهای خود را در اولویت قرار دهید. در مورد پیامی که می خواهید بفرستید شفاف باشید. به عنوان مثال، "من واقعا شرکت شما را دوست دارم، اما به حفظ حریم خصوصی نیز نیاز دارم. پس لطفا قبل از آمدن تماس بگیرید." ادوارد
سوال: 59. از حرف اول می توانیم یاد بگیریم که Joan _ .
1. به دوستانش افتخار می کند
2. دور از پدر و مادرش زندگی می کند
3. آقای کارشناس را به خوبی می شناسد
4. از پدر و مادرش بسیار متنفر است