متن: گرم شدن زمین ممکن است بحران زیست محیطی بزرگ قرن بیست و یکم باشد یا نباشد، اما - صرف نظر از این که باشد یا نباشد - ما کار زیادی در مورد آن انجام نخواهیم داد. ما بر سر آن بحث خواهیم کرد و حتی ممکن است، به عنوان یک ملت، تعهدات نسبتاً جدی برای اجتناب از آن داشته باشیم. اما هر چه این تعهدات چشمگیرتر و معنادارتر به نظر برسند، احتمال کمتری برای رعایت آنها وجود دارد. ال گور گرم شدن کره زمین را یک "حقیقت ناخوشایند" می نامد، گویی صرفاً شناخت آن می تواند ما را در مسیری به سوی راه حل قرار دهد. اما حقیقت واقعی این است که ما به اندازه کافی برای کاهش گرمایش زمین نمی‌دانیم، و - بدون پیشرفت‌های فنی بزرگ - نمی‌توانیم کار زیادی در مورد آن انجام دهیم. تخمین زده می شود که از سال 2003 تا 2050، جمعیت جهان از 6.4 میلیارد به 9.1 میلیارد نفر افزایش یابد که 42 درصد افزایش یافته است. اگر مصرف انرژی به ازای هر فرد و فناوری ثابت بماند، کل مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای (عمدتاً CO2) در سال 2050 42 درصد بیشتر خواهد شد. اما این بسیار کم است، زیرا جوامعی که ثروتمندتر می شوند، انرژی بیشتری مصرف می کنند. ما به رشد اقتصادی نیاز داریم مگر اینکه مردم فقیر جهان را به فقر فعلی محکوم کنیم و استانداردهای زندگی دیگران را متوقف کنیم. با رشد اقتصادی متوسط، مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای تا سال 2050 بیش از دو برابر می شود. هیچ دولتی محدودیت های سفت و سختی را برای رشد اقتصادی و آزادی شخصی (محدودیت در مصرف برق، رانندگی و مسافرت) که ممکن است گرمایش جهانی را کاهش دهد، اتخاذ نخواهد کرد. با این حال، سیاستمداران می خواهند نشان دهند که در حال انجام "کاری هستند". پروتکل کیوتو را در نظر بگیرید. این به کشورهایی که به آن ملحق شدند اجازه داد آنهایی را که به آن ملحق نشدند مجازات کنند. اما انتشار CO2 را کاهش نداده است (حدود 25 درصد از سال 1990 افزایش یافته است)، و بسیاری از امضاکنندگان سیاست های سختگیرانه کافی برای رسیدن به اهداف 2008-2012 خود را اتخاذ نکردند. نتیجه عملی این است که اگر گرم شدن کره زمین یک فاجعه بالقوه باشد، تنها راه حل، فناوری جدید است. تنها یک برنامه تحقیق و توسعه تهاجمی ممکن است راه هایی برای قطع وابستگی ما به سوخت های فسیلی یا مقابله با آن بیابد. مشکل بحث گرمایش جهانی این است که وقتی واقعاً مهندسی باشد، به یک مشکل اخلاقی تبدیل شده است. حقیقت ناخوشایند این است که اگر مشکل مهندسی را حل نکنیم، درمانده ایم.
سوال: نویسنده معتقد است که از زمان امضای پروتکل کیوتو، _ .
1. سیاستمداران شروع به انجام کاری برای بهبود وضعیت کرده اند
2. تعداد کمی از کشورها اقدامات سختگیرانه واقعی را برای محدود کردن مصرف انرژی اتخاذ کرده اند
3. کاهش مصرف انرژی گرمایش جهانی را تا حد زیادی کاهش داده است
4. همکاری بین المللی به حل مشکلات زیست محیطی کمک کرده است