متن: همه در مورد دانش آموزان مستقیم A می دانند. ما آنها را به طور مکرر در کمدی های موقعیت تلویزیونی و در فیلم هایی مانند Revenge of the _ می بینیم. آنها نمرات بالایی می گیرند، بسیار خوب، اما فقط با تبدیل شدن به کارگران کسل کننده، بینی آنها همیشه در یک کتاب گیر می کند. آنها در ارتباطات اجتماعی خوب نیستند و هنگام ورزش دست و پا چلفتی به نظر می رسند. پس چگونه دومنیکا رومن یا پل ملندرس را حساب کنیم؟ رومن در تیم تنیس دبیرستان ارشد فیرمونت است. او همچنین در گروه کر آواز می خواند، در شورای دانش آموزی خدمت می کند و عضو انجمن ریاضیات است. او به مدت دو سال در هر موضوعی A را حفظ کرده است. ملندرس، دانشجوی سال اول دانشگاه نیومکزیکو، رئیس هیئت دانشجویی در دبیرستان ولی در آلبوکرکی بود. او فوتبال و بسکتبال را به خوبی بازی می‌کرد، در نمایشگاه علمی به نمایش گذاشت و در همین حین به عنوان گزارشگر در یک ایستگاه تلویزیونی محلی کار می‌کرد. او که در مراسم فارغ‌التحصیلی سخنرانی می‌کرد، در کلاس‌های معمولی خود، به‌علاوه امتیازهای A را در دو دوره در سطح کالج به دست آورد. فوق‌العاده‌هایی مانند رومن و ملندرس چگونه این کار را انجام می‌دهند؟ مغزها تنها راه حل نیستند. هربرت والبرگ، استاد آموزش در دانشگاه ایلینویز در شیکاگو، که مطالعات عمده ای را روی دانش آموزان فوق العاده انجام داده است، می گوید: «نمرات برتر همیشه به باهوش ترین دانش آموزان تعلق نمی گیرد. "دانستن اینکه چگونه از توانایی های ذاتی خود حداکثر استفاده را بکنید اهمیت بیشتری دارد. خیلی بیشتر." در واقع، والبرگ می گوید، دانش آموزان با ضریب هوشی بالا گاهی اوقات به خوبی همکلاسی های با ضریب هوشی پایین تر عمل نمی کنند. برای آنها، یادگیری خیلی آسان است و آنها هرگز متوجه نمی شوند که چگونه پایین بیایند. کار سخت نیز تمام داستان نیست. یکی از دانشجویان بسیاری که با آنها مصاحبه کردیم، گفت: "مهم نیست که چه مدت آنجا با کتاب ها باز بنشینی." "این کاری است که وقتی نشسته ای انجام می دهی." در واقع، برخی از این دانش‌آموزان نسبت به همکلاسی‌هایشان که امتیاز کمتری دارند، ساعت‌های کمتری برای تکالیف خود اختصاص می‌دهند. بچه های بالای کلاس با تسلط بر چند تکنیک اساسی که دیگران می توانند به راحتی یاد بگیرند به آنجا می رسند.
سوال: چه چیزی را می توانیم از این متن استنباط کنیم؟
1. ضریب هوشی مهمتر از سخت کوشی در مطالعه است.
2. باهوش ترین دانش آموزان هرگز نمی توانند نمرات پایین بگیرند.
3. دانش آموزان برتر مطمئناً به پیشرفت های همه جانبه دست می یابند.
4. دانش‌آموزان با بهره هوشی متوسط می‌توانند موفق شوند.