متن: دایان فوسی، متخصص گوریل معروف آمریکایی، راه کاملا جدیدی برای مطالعه گوریل ها داشت - او وانمود می کرد که یکی از آنهاست. او از اعمال و روش زندگی آنها کپی کرد - خوردن گیاهان و پایین آمدن روی دست و زانو تا راه رفتن به روش یک گوریل. این یک رابطه جدید بود. دایان فوسی در سال 1985 در رواندا به قتل رسید و داستان او به فیلم محبوب گوریل ها در مه تبدیل شد. از کینگ کنگ که درباره یک گوریل به عنوان یک هیولا (حیوانی ترسناک) است، فاصله زیادی بود و به نشان دادن ایده جدیدی کمک کرد: هیولای واقعی انسان است، در حالی که گوریل قابل تحسین است. امروزه تصور می شود که حدود 48000 گوریل دشتی و شاید 400-450 گوریل کوهستانی در طبیعت وجود داشته باشد. از کنگو در غرب آفریقا تا رواندا و اوگاندا در شرق، آنها به دلیل شکار و از بین بردن خانه های جنگلی خود در معرض خطر هستند. چند وقت پیش، در صندوق نامه ام مجله کوچکی از صندوق جهانی طبیعت پیدا کردم. دو تا عکس داشت کنار هم یکی از گوریل های جوان بود. در زیر آن نوشته شده است: "این یک گونه پستاندار است." انسان در حال نابودی است. ما باید آن را به نفع خودمان نجات دهیم. عکس دیگر یک نوزاد انسان را نشان می داد. در این کلمات همچنین آمده بود: "این یک گونه پستاندار است"، اما سپس ادامه داد: "این مخرب ترین روی زمین است. ما باید آن را به نفع خودش دوباره تربیت کنیم."
سوال: از دو عکس موجود در مجله چه پیامی می توانیم دریافت کنیم؟
1. گوریل ها دوستان نزدیک انسان هستند.
2. هم انسان و هم گوریل باید نجات یابند.
3. گوریل های جوان به اندازه نوزادان انسان دوست داشتنی هستند.
4. انسان باید در صلح با گوریل زندگی کند.