متن: یک یا دو دقیقه به آبشار خیره می شوید و سپس نگاه خود را به اطراف آن معطوف می کنید. به نظر می رسد آنچه اکنون می بینید به سمت بالا حرکت می کند. این توهمات نوری به این دلیل اتفاق می‌افتند که مغز دائماً مدل واقعیت خود را با سیگنال‌های حسگرهای بدن تطبیق می‌دهد و آنچه را که باید اتفاق بیفتد تفسیر می‌کند - اینکه مغز شما باید حرکت کرده باشد، نه دیگری. که اکنون حرکات رو به پایین طبیعی است، بنابراین تغییر از آن اکنون باید به عنوان حرکت رو به بالا تلقی شود. سنسورهایی که این جادو را می سازند دو نوع هستند. هر چشم حاوی حدود 120 میلیون میله است که دید سیاه و سفید تا حدودی تاری ایجاد می کند. اینها پنجره های دید در شب هستند. وقتی با تاریکی سازگار شوند، می توانند شمعی را که ده مایل دورتر می سوزد، تشخیص دهند. بینایی رنگ در هر چشم از شش تا هفت میلیون ساختار به نام مخروط ایجاد می شود. در شرایط ایده‌آل، هر مخروط می‌تواند کل طیف رنگین کمان رنگ‌های مرئی را ببیند، اما یک نوع مخروط به قرمز، دیگری به سبز، نوع سوم به آبی حساس‌تر است. میله ها و مخروط ها پیام های خود را به طور متوسط 20 تا 25 بار در ثانیه در طول عصب بینایی ارسال می کنند. ما یک تصویر را برای کسری از ثانیه طولانی تر از آنچه در واقع به نظر می رسد می بینیم. در فیلم‌ها، حلقه‌های عکس‌های ثابت با سرعت ۲۴ فریم در ثانیه بر روی صفحه نمایش داده می‌شوند و چشمان ما را فریب می‌دهند تا یک تصویر متحرک مداوم را ببینند. مانند حرکت ظاهری، دید color1 نیز در معرض اثرات غیرعادی است. وقتی روز جای خود را به شب می دهد، گرگ و میش چیزی را به ارمغان می آورد که شاعر تی اس الیوت آن را «ساعت بنفش» می نامد. با کاهش سطح نور، میله ها به تدریج کمتر پاسخگو می شوند. میله‌ها به طول موج‌های کوتاه‌تر آبی و سبز حساس‌تر هستند و حالتی عجیب به گل‌های آبی باغ می‌دهند. با این حال، در نور قرمز مایل به غروب خورشید به یک پیراهن سفید نگاه کنید، و همچنان آن را در رنگ "واقعی" آن خواهید دید - سفید، نه قرمز. چشمان ما دائماً یک شی را با محیط اطرافش مقایسه می کنند. بنابراین آنها تأثیر تغییر رنگ 1 روشنایی را روی هر دو مشاهده می کنند و بر اساس آن تنظیم می کنند. چشم ها می توانند چندین میلیون درجه بندی نور و سایه رنگ را تشخیص دهند. در هر ثانیه بیداری ده‌ها میلیون قطعه اطلاعات را به مغز می‌فرستند، که بی‌وقفه آنها را در تصویری از جهان اطراف ما می‌بافد. با این حال، تمام این کارها در پشت هر چشم توسط پارچه ای از حسگرها به نام شبکیه انجام می شود که تقریباً به عرض و ضخامت یک تمبر پستی است. همانطور که لئوناردو داوینچی مخترع و هنرمند رنسانس با تعجب نوشت: "چه کسی باور می کند که فضایی به این کوچکی بتواند تصاویر تمام جهان را در خود جای دهد؟"
سوال: حسگر بصری که قادر به تشخیص سایه های رنگ1 است _ نامیده می شود.
1. مخروط ها
2. دید رنگی 1
3. میله ها
4. طیف