متن: او از تدریس در یک جامعه کوچک برمی گشت. شب بی ماه بود و برف سنگینی می بارید. او زمانی را به یاد آورد که برای اولین بار تدریس را در جوامع کوچک آغاز کرده بود. در آن روزها او همیشه سوارکاران را سوار می‌کرد، تا روزی که خواهرش از دوستی به او گفت که توسط یک مسافر با گلوله به سرش شلیک شده بود، همه اینها به این دلیل بود که او از روی مهربانی برای کمک به او در طوفان متوقف شده بود. خانواده‌اش نگران امنیت او در برابر مسافرها نبودند تا اینکه خانواده این وعده را شنیدند: "دیگر هیچ مسافری با خودرو سواری وجود ندارد!" برف آن شب او را وادار کرد به این موضوع فکر کند. سپس مردی را دید که دست تکان می داد. برای او سرعتش را کم کرد، اما حالا که او در تاریکی به سمت ماشین دوید، از ترس تکان خورد. با این حال، او فکر می کرد که اگر او واقعاً نیاز داشته باشد، نمی تواند او را اینجا در این طوفان رها کند. مرد غریبه توضیح داد که ماشینش مرده است و او به او گفت که سوار شود. آنها یک ساعت به شهر بعدی رفتند و او را به باجه تلفن برد. منتظر ماند تا او تماس بگیرد. وقتی به او گزارش داد که به زودی یکی از اعضای خانواده به دنبال او خواهد آمد، او برای او آرزوی سلامتی کرد و رفت. او فکر کرد: "امیدوارم آنها بفهمند که چرا مجبور شدم عهد خود را زیر پا بگذارم."
سوال: در مورد زن چه یاد بگیریم؟
1. او راننده تاکسی بود.
2. او قبلاً یک خودرو سواری بود.
3. او در جوامع کوچک تدریس می کرد.
4. او به ندرت غریبه ها را جمع می کرد.