متن: معلم انگلیسی مورد علاقه من می توانست از خشک ترین مطالب طنز بیرون بیاورد. به ما هم اجباری نشد. او فرهنگ لغت ساموئل جانسون، مقالات آدیسون، و بسیاری دیگر از شگفتی های ادبی قرن هجدهم را گرفت و آنها را حتی در ساعت هشت صبح ساخت. چیزی که بیش از همه مرا متحیر کرد این بود که بار اول که این آثار را به تنهایی خواندم برخی از آنها مرده به نظر می رسیدند، اما بار دوم پس از توضیحات او، باورم نمی شد که طنز را ندیده باشم. داستان ها و شعرها و نمایشنامه ها ناگهان پر از کنایه ها و کنایه ها و لحظات خنده داری شد. من بیشتر از هر معلم دیگری از او یاد گرفتم. معلم انگلیسی مورد علاقه من هم باعث خنده مردم شد. برخی از دانش آموزان او را بامزه می دانستند. بسیاری دیگر این کار را نکردند. او مجلاتی را در یک دوره شش هفته ای اختصاص داد تا هر روز نوشته شود. در پایان شش هفته، دفترچه‌ای پر از تکه‌ها درباره ایده‌ها، داستان‌های کوتاه، واکنش‌ها به آنچه خوانده بودیم و غیره داشتم. معلم ما اعلام کرد که به مجلات یکدیگر نمره می دهیم. مال من به جو، آن دلقک کلاسی، که همیشه رفتاری خنده دار یا احمقانه داشت، سپرده شد. او صلاح دید که با آن شوخی کند و گفت: "این نوشته برای خط کشی ته قفس پرنده مناسب نیست." معلم ما از آن جمله خنده دار خندید. آنقدر من را آزار داد که خشم ناشی از آن از آن زمان تا به حال نوشتن و تدریس من را هدایت کرده است. پس چه چیزی باعث تفاوت می شود؟ طنز یکی از قدرتمندترین ابزارهایی است که معلمان یا نویسندگان دارند. می تواند دانش آموزان و کلاس ها را بسازد و آنها را در مورد ادبیات و نوشتن هیجان زده کند، یا می تواند آنها را از هم بپاشد. درست است که طنز یا مولد است یا ضد مولد و خود ویرانگر.
سوال: این متن عمدتاً در مورد _ .
1. درس دادن
2. ادبیات
3. شوخ طبعی
4. دانش