متن: اسمیت صاحبخانه بود. او پول را خیلی دوست داشت و هرگز به کسی چیزی نمی داد. به زودی او ثروتمند شد. یک روز هوا خوب بود. ابری در آسمان نبود و خورشید بسیار گرم بود. صاحبخانه با دوستانش در کنار رودخانه ای قدم می زدند که ناگهان سر خورد و در آن افتاد. او فریاد زد: "کمک! کمک!" یکی از دوستانش دستش را دراز کرد و گفت: دستت را بده تا بیرونت کنم. سر صاحبخانه زیر آب رفت و دوباره بالا آمد اما دستش را به دوستانش نداد. بعد یکی دیگر از دوستانش تلاش کرد اما همین اتفاق افتاد. در همین لحظه یک کشاورز آمد و همه اینها را دید. صاحبخانه را به خوبی می شناخت. به بقیه گفت: اجازه بدهید امتحان کنم. دستش را دراز کرد و به صاحبخانه گفت: دست مرا بگیر تا بیرونت کنم. با شنیدن این حرف صاحبخانه دست کشاورز را گرفت و در یک دقیقه کشاورز صاحبخانه را از آب بیرون کشید. بقیه از این موضوع بسیار تعجب کردند و از کشاورز پرسیدند: "چرا دستش را به تو داد اما به ما نداد؟" کشاورز گفت: تو دوستت را خوب نمی شناسی، وقتی می گویی به او «ببخش» کاری نمی کند، اما وقتی می گویی «بگیر» می گیرد.
سوال: مرد ثروتمند با شنیدن "دستم را بگیر" دستش را گرفت.
1. که در
2. به
3. پایین
4. بیرون