متن: در پاییز 1985. من دختری با چشمان روشن بودم که به دانشگاه هاوارد می رفتم، با هدف شغل حقوقی و آرزوی نشستن روی یک میز دادگاه عالی در جایی. بیست و یک سال بعد، من هنوز یک رویاپرداز با چشم روشن هستم و داستانی کاملا متفاوت برای گفتن دارد. مادربزرگ من، یک زن شگفت انگیز، در سن 65 سالگی از کالج فارغ التحصیل شد. او اولین کسی در خانواده ما بود که به این هدف رسید. اما یک سال پس از شروع من در دانشگاه، او به سرطان مبتلا شد. من تصمیم گرفتم برای مراقبت از او از دانشگاه کناره گیری کنم. این بدان معنی بود که مدرسه و رویای شخصی من باید منتظر بماند. سپس با آرزوی دیگری ازدواج کردم: ساختن خانواده ام با ترکیبی از فرزندخواندگی و بیولوژیک. در سال 1999، اولین پسرمان را به فرزندی پذیرفتیم. نگاه کردن به او فوق العاده بود --- و بسیار احساسی. یک سال بعد دومین پسرخوانده ما آمد. سپس پسر شماره 3 را دنبال کردم. در سال 2003 پسر دیگری به دنیا آوردم. می توانید تصور کنید که من چقدر مشغول شدم و چهار پسر زیر 81 سال را بزرگ کردم. خانه ما یک باغ وحش کامل بود --- یک باغ وحش شاد. جای تعجب نیست، من هرگز نتوانستم به طور تمام وقت به کالج برگردم. اما من هرگز از رویاها دست نکشیدم. من فقط یک انتخاب داشتم: یافتن راهی. این بدان معنا بود که هر ترم به اندازه یک کلاس صحبت می کرد. سخت ترین قسمت این بود که به خاطر زمانی که دور از پسرها گذراندم احساس گناه کردم. آنها اغلب از من می خواستند که با آنها در خانه بمانم. مطمئناً زمان‌هایی وجود داشت که می‌خواستم ترک کنم، اما می‌دانستم که باید الگوی آنها باشم تا در بقیه زندگی‌شان دنبال کنند. در سال 2007 از دانشگاه کارولینای شمالی فارغ التحصیل شدم. بیش از 21 سال طول کشید تا مدرک دانشگاهی ام را بگیرم! من خاص نیستم، فقط یک فکر هستم. همیشه برایم جالب بود که وقتی از بیرون به یک چالش بزرگ نگاه می‌کنید، بزرگ به نظر می‌رسد، اما وقتی در میان آن هستید، به نظر عادی می‌رسد. هر چیزی که می خواهید یک روز به زندگیتان نمی رسد. این یک فرآیند است. به یاد داشته باشید؛ قدم‌های کوچک به رویاهای بزرگ اضافه می‌شوند.
سوال: . چرا نویسنده در سال دوم کالج مدرسه را ترک کرد؟
1. می خواست خودش درس بخواند.
2. عاشق شد و ازدواج کرد.
3. او از یک بیماری سخت رنج می برد.
4. تصمیم گرفت از مادربزرگش مراقبت کند.