متن: به پسر، سیسیل، فقط یک یادداشت سریع قبل از شروع جدی. وقتی این را نوشتم، تو 8 ساله بودی، هنوز یک پسر کوچک. در سال 2002، من به وظیفه فعال در سپاه تفنگداران دریایی در جنگ علیه تروریسم فراخوانده شدم. در 11 سپتامبر 2001، زمانی که آمریکا مورد حمله قرار گرفت، می دانستم که در نهایت باید بروم و غم و اندوه عمیقی در من وجود داشت. آن شب که تو و کیکو خواب بودی، من به چهره های کوچکت نگاه کردم و نتوانستم جلوی اشک ها را بگیرم. میدونستم برات سخته چون تجربه مشابهی داشتم. هنگامی که من یک پسر کوچک 6 ساله بودم، پدرم، پدربزرگ شما کاولی، در طول جنگ در آنجا به ویتنام فرستاده شد. یادمه چقدر دلم براش تنگ شده بود اما اکنون متأسفانه متوجه شده ام که برای پدربزرگ دوری یک سال از فرزندانش چقدر سخت بوده است. با فکر کردن به این موضوع، می خواستم افکار و احساساتم را نسبت به تو و خواهرت کم کنم. خیلی متاسفم که برای مدت طولانی مجبور شدم ترک کنم. جایی نیست که ترجیح بدهم با تو و کیکو باشم. شما دو تا چراغ زندگی من هستید من هیچ لذتی بزرگتر از چند سالی که از تولد شما دو نفر می گذرد ندیده ام. امیدوارم سالهای زیادی با شما باشم. اگر این اتفاق نیفتد، پس بدانید که من شما را بیشتر از آنچه کلمات بیان کنند دوست دارم. اگر به دلایلی به خانه نرسیدم، به شما نیاز دارم که از خواهر کوچک و مادرتان مراقبت کنید. شما مرد خانواده کاولی خواهید بود. خوب باش پسرم و خدا همانگونه که من را دارد مراقب تو خواهد بود. من بی صبرانه منتظر زمانی خواهم بود که دوباره همه با هم باشیم.
سوال: یکی از تجربیات مشترک نویسنده و پسرش این است که _ .
1. هر دو جنگ ویتنام را تجربه کردند
2. پدرانشان مجبور شدند آنها را ترک کنند و در خارج از کشور بجنگند.
3. آنها قبلاً در همان مدرسه درس می خواندند
4. هر دو هشت ساله بودند که پدران مجبور شدند آنها را ترک کنند