متن: ذره ذره غبار شنی که آسمان را پر می کند در حال فروپاشی است. آسمان آبی و خورشید سوزان بار دیگر بر فراز صحرا آویزان است. او در جاده است و تاکسی زرد رنگش را رانندگی می کند. کناره های جاده مملو از وسایل نقلیه آسیب دیده است. انبوه دود در دوردست به او می گوید که جنگ در سرتاسر کشورش در حال کشیده شدن است. با وجود گرمای خفگی، روز خوبی است. یک نفس باد نمی وزد. گروهی از خودروها به سمت او حرکت می کنند که مسافران زیادی را حمل می کنند. این صحنه او را به یاد روزهای بازار در این کشور می اندازد که انبوه کامیون ها مردم را به بازار می برند. تنها تفاوت این است که، این بار، آنها کامیون نیستند، بلکه تانک هستند، حامل خارجی ها، اسلحه در دست. به آنها خیره می شود. به عقب خیره می شوند. پس از کنار هم می گذرند. "جنگ لعنتی!" با تلخی زمزمه می کند. دو روز پیش بمبی در بازار جلوی خانه او افتاد و تقریباً هر چیزی را که در دید بود ویران کرد. او از شانس جان سالم به در برد. او در آن زمان تصمیم گرفت که از این تجارت تاکسی دست بکشد. این آخرین اجرای او خواهد بود. پس از این به همراه همسر و فرزندانش این مکان را ترک می کند. "شالا و فرزندانم، ما به زودی بعد از تمام شدن من در اینجا دوباره یکدیگر را ملاقات خواهیم کرد." سرش را برمی گرداند تا نگاهی به عکس همسر و فرزندانش بیندازد. شیشه روی قاب شکسته است، اما لبخند آنها در تصویر تنها آرامشی را که دارد برای او فراهم نمی کند. به زودی به یک ایست بازرسی می رسد. تانک ها در کنار جاده می نشینند که دیدن آنها سردی مشخصی را از ستون فقرات او عبور می دهد. دسته ای از سربازان تا دندان مسلح ایستاده اند. یک سرباز خارجی به او علامت می دهد که بایستد. خودش را آرام می کند و کنار می کشد. طی چند روز گذشته تقریباً هیچ وسیله نقلیه غیرنظامی از پایتخت خارج نمی شود و خودروی وی تنها خودروی موجود در جاده ها است. چند سرباز خارجی نزد او می آیند، یک، دو، سه، چهار، پنج. رهبر خم می شود تا نگاهی به ماشین قدیمی بیاندازد، سپس به او. "از کجا می آیی و کجا می روی؟" در حالی که لبخندی بر لب دارد، با زبان شکسته ای که سرباز می فهمد، پاسخ می دهد: "آقا من از پایتخت می آیم، آنجا را ترک می کنم، زیرا با جنگ، مکان بسیار خطرناکی است. و همه چیز." در حین صحبت کردن، سیگاری را به دست سرباز می دهد، سپس آن را برای او روشن می کند. "جنگ کی تمام می شود؟" او می پرسد. ما به زودی به همه شما در پایتخت آزادی واقعی خواهیم داد. سرباز نفس عمیقی می کشد. به نظر می رسد او عکسی را در ماشین دیده است: "سیگار اصلاً بد نیست. اینها زن و بچه شما هستند؟ من دو تا از خودم تقریباً هم سن و سال دارم." "اوه، بله، آنها مال من هستند و مدام در ذهن من هستند. آنها کمی زودتر شهر را ترک کردند، و من در راه هستم تا دوباره با آنها متحد شوم. شاید هرگز برنگردم. رانندگی با تاکسی در این اطراف زمان جنگ خیلی خطرناک است، من این تجارت را رها می کنم." به سرباز نگاه می کند و همچنان لبخند می زند. "بعد از اینکه ما دیکتاتور شما را سرنگون کردیم، دیگر نگران این موضوع نخواهید بود. می توانید برگردید و دوباره زندگی خود را انتخاب کنید." سرباز به در ماشین تکیه داده است. شاید بعد از چند روز برای اولین بار است که چهره ای شاد در میان مردم محلی می بیند. او را شاد می کند. "شاید، اما من باید بروم تا خانواده ام را ببینم. اگر به ما سر بزنید، همسرم برای همه شما یک غذای خوب آماده می کند. _ " با احترام به همسر و فرزندانت.» سرباز کمی هیجان‌زده است و فکر می‌کند شاید برخی از مردم محلی آغوش آنها را باز کرده باشند. "اوه، بله، تقریباً فراموش کردم. جنوب آلوده به نبرد است. خانواده شما کجا هستند؟" هنوز هم لبخند می زند، قاب عکس شکسته را برمی دارد، بوسه ای روی عکس فشار می دهد، سپس برمی گردد و به چشمان آن سرباز خیره می شود، نه کاملاً خودش از هیجان، و دیگر سربازان خارجی که اسلحه در دست دارند. کلمات آهسته اما محکم از لبانش می افتند: «بهشت». شاید آخرین چیزی که می بیند حالت گیج، ترسناک و پیچ خورده صورت آن سرباز باشد و انتهای سیگار که از انگشتانش می ریزد. سپس دکمه را فشار می دهد.
سوال: به نقل از گذر، همسر مرد _ .
1. قبلاً توسط بمب کشته شده است
2. باید تنها آرامش مرد باشد
3. در پخت غذاهای محلی واقعا خوب است
4. توانسته به شهر دیگری فرار کند