متن: وقتی جوان بودم فکر می کردم پسرها و مردان بالغ نباید گریه کنند. اشک ها نشانه ضعف بود. یک مرد قرار نیست اینطور باشد. این حتی در ذهن جوان من با آهنگ محبوب پسرها گریه نمی کنند در اوایل دهه 1980 تقویت شد. اما همین ژوئن گذشته، متوجه شدم که شجاعت فقط به این نیست که همه دردها را درون خود نگه داریم. شجاعت تمام تلاش برای پنهان کردن اشک ها نبود. برعکس بود -- اشک ها شهامت قلب را تقویت می کردند. و من این را در پدرم دیدم. خواهر 18 ساله ام فرار کرد و با آن، دیدم که قلب پدرم چقدر آسیب پذیر است. عادت کرده بودیم که او را شخصیتی قوی و پدری آهنین ببینیم. تا سه روز بعد از فرار خواهرم، او صحبت نمی کرد. او فقط در تاریکی بیرون از خانه ما آرام می نشست. شب چهارم، کنارش نشستم و از او خواستم که به من بگوید در مورد همه چیز چه احساسی دارد. سالها از زمانی که من دستم را روی شانه پدرم گذاشته ام می گذرد، در حالی که من در حال رشد هستم، دورتر شده ایم. آن شب، احساس کردم پدرم سعی می‌کند دردش را کنترل کند و می‌خواستم بتواند دردش را رها کند. همه به جز او برای اتفاقی که افتاده بود گریه کردیم. لمس ساده و حرف من "بابا تقصیر تو نیست" سد پدرم را شکست. در تاریکی شروع به گریه کرد. احساس کردم شانه هایش می لرزد در حالی که زمزمه می کرد: "کجا اشتباه کردم؟ تنها چیزی که همیشه می خواستم این بود که بچه هایم درست بزرگ شوند. چرا خواهرت نمی توانست صبر کند؟ چگونه می تواند با چنین پسری برود؟" آن موقع فهمیدم که چرا ترجیح می دهد در تاریکی باشد. او با حضور در آنجا امیدوار بود که از احساسات خانواده اش دریغ کند. اشک هایش، گرچه ما آنها را تا آن شب ندیده بودیم، اما همان طور بود. شهامت او را همان شبی که پدرم با دست روی شانه اش گریه کرد دیدم و درد او را فهمیدم.
سوال: به گفته نویسنده افراد با شجاعت _ .
1. باید سعی کنید تمام دردها را درون خود نگه دارید
2. نباید اینقدر با بچه هایشان سختگیر باشند
3. باید هر کاری که می توانند انجام دهند تا نشان دهند که شجاع هستند
4. اگر می خواهند گریه کنند، نباید اشک هایشان را پنهان کنند