متن: آگوست یکی از بدترین ماه هایی بود که به یاد دارم: باران سیل آسا. یک یا دو تگرگ؛ بادهای سرد و تلخ؛ و مه. اما ما در انگلستان به چنین هوایی عادت کرده ایم. لرد بایرون می گفت که تابستان انگلیسی از 31 ژوئیه شروع می شود و در 1 آگوست به پایان می رسد. او سال 1816 را "سال بدون تابستان" نامید. او با مری شلی 18 ساله، آن را به تماشای طوفان ها در دریاچه ژنو گذراند. رعد و برقی که در سراسر دریاچه می‌سوزد، الهام‌بخش فرانکشتاین او بود، داستان هیولای دست‌ساز که با برق به زندگی تبدیل شده بود. آب و هوای وحشتناک تابستان امسال مرا وسوسه کرد تا سبزی را که می شناسم اذیت کنم. "خب، حالا در مورد تئوری آب و هوا چطور؟" (یکی از ویژگی های سبزها این است که تاریخ نمی دانند.) او پاسخ داد: "بله، این آب و هوا بی سابقه است. انگلیس تا به حال چنین آگوستی نداشته است. البته گرمایش زمین است." این پاسخ سهام سبزها به هر چیزی است که مربوط به آب و هوا است. آفتاب زیاد؟ "گرمایش جهانی." آفتاب خیلی کم؟ "گرمایش جهانی." خشکسالی؟ "گرمایش جهانی." سیل؟ "گرمایش جهانی." سرمای یخ زده؟ "گرمایش جهانی." ای کاش فیلسوف بزرگ سر کارل پوپر برای ماهیت غیرعلمی گرمایش جهانی زنده بود. او زمانی که نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین برای اولین بار منتشر شد و سپس با موفقیت آزمایش شد، دانشجو بود. انیشتین گفت که برای اینکه نظریه او معتبر باشد باید سه آزمون را پشت سر بگذارد. انیشتین خطاب به دانشمند بریتانیایی سر آرتور ادینگتون نوشت: «اگر ثابت شود که این اثر در طبیعت وجود ندارد، باید کل نظریه را کنار گذاشت.» این ایده که انسان ها با فعالیت های صنعتی و سوزاندن سوخت های فسیلی خود - جوهر نظریه گرین ها در مورد گرمایش زمین - سیستم اصلی آب و هوای زمین را تغییر داده اند و در حال تغییر هستند، اساس علمی زیادی ندارد. گرمایش جهانی، مانند مارکسیسم، یک تئوری سیاسی اعمال است که خواستار رعایت قوانین آن است. کسانی که گرمایش جهانی را می پذیرند، بدون توجه به عواقب آن برای مردم، به ویژه فقرا، می خواهند به شدت فعالیت های اقتصادی و صنعتی بشر را محدود کنند. در صورت پذیرش و توافق نظریات، نتایج مخرب آن در کشورهایی که به حاکمیت قانون پایبند بوده و محدودیت‌ها را صادقانه‌تر رعایت می‌کنند، شدیدتر احساس می‌شود. هدف فعالان گرمایش جهانی، ایالات متحده است. اگر آمریکا به پذیرش محدودیت های فلج کننده بر اقتصاد خود سوق داده شود، به سرعت قادر به تحمل بارهای خود به عنوان تنها ابرقدرت جهان و مدافع نهایی آزادی های انسانی نخواهد بود. با این حال، همه ما با تزلزل پیشرفت و سپس توقف و کاهش استانداردهای زندگی، رنج خواهیم برد.
سوال: از نظر نویسنده با کدام شخص موافق است؟
1. کارل مارکس
2. سر کارل پوپر
3. سبزها
4. مری شلی