متن: آیا تا به حال از خود پرسیده اید که چرا به جای یک، سه یا حتی صدها چشم مانند برخی از حشرات، دو چشم دارید؟ آیا از خود پرسیده اید که چرا چشمان شما مانند حیواناتی مانند خرگوش، بز کوهی و اسب، به جای کناره های سر، در جلوی صورتتان نزدیک به هم قرار دارند؟ دلایل ساده هستند -- و برای نحوه دیدن بقیه دنیای خود مهم هستند. چشمان شما مانند دو دوربین کوچک است. یک دوربین تصویری از یک شی را می گیرد و این تصویر را به صورت مینیاتوری روی یک قطعه کوچک فیلم ثبت می کند. به همین ترتیب، هنگامی که به چیزی نگاه می کنید، هر چشمی آنچه را که می بیند می گیرد و این تصویر را به پشت کره چشم می فرستد. از هر چشم، یک عصب بینایی تصویر را به مغز می فرستد. از آنجایی که چشمان شما نزدیک به هم قرار گرفته اند، جهان را تقریباً از یک ارتفاع اما از زوایای کمی متفاوت می بینند. در حالی که چشم راست شما یک شی را کمی به سمت راست می بیند، چشم چپ شما همان شی را کمی به سمت چپ می بیند. با کار به عنوان یک تیم، چشم ها تصاویر را به بخشی از مغز شما به نام قشر مغز می فرستند، که آنها را در یک تصویر واحد و مرکز ترکیب می کند. دیدن با دو چشم که با هم کار می کنند، دید استریوسکوپی نامیده می شود. این به شما امکان می دهد جهان را به صورت سه بعدی یا سه بعدی مشاهده کنید. این ابعاد عبارتند از ارتفاع، عرض و عمق. تشخیص عمق به شما امکان می دهد فاصله بین خود و اشیایی را که می بینید قضاوت کنید. همچنین به شما کمک می کند تا با تغییر زاویه ای که در آن چیزی را می بینید، زمانی که به آن نزدیک یا دورتر می شوید، تنظیم کنید. به عنوان مثال، همانطور که در یک پیاده رو راه می روید، دیدن در حالت استریو به شما کمک می کند تا بدانید چقدر به خیابان نزدیک هستید، چقدر باید پیاده روی کنید تا به یک ساختمان خاص برسید، و چقدر نزدیک به قدم گذاشتن روی یک صخره یا سنگ هستید. تکه شیشه همانطور که بدن شما حرکت می کند، چشمان شما به شما یک جریان مداوم اطلاعات در مورد اینکه اشیا در ارتباط با جایی که هستید به شما می دهد. با این حال، اگر تصاویر فقط از یک چشم می آیند، تنها دو مورد از این ابعاد - ارتفاع و عرض - قابل تشخیص است. بنابراین، جهانی که با یک چشم دیده می شود، مانند یک عکس، دو بعدی است. حس عمق وجود ندارد و حرکت ایمن را دشوارتر می کند. حال در نظر بگیرید که چرا دو چشم شما در جلوی صورت شما قرار دارند. به حیوانات دیگر با همین ترتیب فکر کنید. برخی از نمونه ها شیر، گرگ و جغد هستند. وجه اشتراک این موجودات چیست؟ همه آنها حیواناتی هستند که شکار می کنند. چشمان این حیوانات مستقیماً در مقابلشان است. این میدان دیدی را فراهم می کند که حدود 180 درجه عرض دارد، مانند یک نیم دایره. به این نوع دید، دید دوچشمی می گویند. از سوی دیگر، حیواناتی که شکار می شوند، چشم در دو طرف سر دارند. این یک میدان دید تقریباً 360 درجه را فراهم می کند. از آنجایی که این حیوانات برای زنده ماندن باید هر لحظه آماده دویدن باشند، باید چیزهایی را که از کناره ها و از پشت سر می آیند ببینند. با این حال، بدون دید استریوسکوپی، این حیوانات زمان دشوارتری برای تعیین اینکه تهدید چقدر دور هستند، دارند.
سوال: این مقاله به احتمال زیاد در یک _ یافت می شود.
1. کتاب درسی رفتار حیوانات
2. مجله علمی یا سلامت عمومی
3. مجله حرفه ای برای پزشکان
4. بخش اخبار محلی روزنامه