متن: در حالی که بیشتر دانش‌آموزان دبیرستانی بیشتر وقت خود را صرف نگرانی در مورد اینکه چه کسی چه کسی را دوست دارد و روابط متفاوت بین همکلاسی‌هایشان می‌گذرانند، من تصمیم می‌گیرم روی درس‌های مدرسه و ورزش‌ام تمرکز کنم. زمانی که جوان بودم، مادرم مرا تشویق کرد که دوستی با پسرها را توسعه دهم و با آنها ادامه دهم تا روابط قوی ایجاد کنم. اما او به من گفت که خطر دوستی خوب با پسری با عنوان دوست پسر را نداشته باشم. دوست ماندن با افراد جنس مخالف در واقع انتخاب عاقلانه ای است. به نظر من، حتی اگر برخی از روابط دبیرستانی ممکن است پس از فارغ التحصیلی ادامه یابد، احتمال اینکه آنها بسیار طولانی تر ادامه داشته باشند آنقدر کم است که واقعاً هیچ نکته ای برای آن وجود ندارد. ابتدا باید به چنین سؤالی فکر کنید - آیا ممکن است به هر دوی شما صدمه بزند یا حتی به هر دو همسر یا همسر آینده تان صدمه بزند. نکته دوم این است که اگر امیدوارید ازدواج احتمالاً به دنبال داشته باشد، هنوز هم می توانید قرار ملاقات بگذارید. به جز این، واقعاً هیچ دلیل دیگری برای دوستیابی وجود ندارد. برخی از دانش‌آموزان به دنبال فرصتی برای داشتن روابط عاشقانه هستند. اگرچه داشتن اینها خوب است، اما چیزهای مهم تری در این مرحله از زندگی ما وجود دارد. القاب دوست پسر و دوست دختر استرس زیادی بر رابطه بین دانش آموزان دبیرستانی وارد می کند. تنها ماندن به عنوان دوستان مشترک ممکن است بهترین انتخاب برای ما باشد. اکیداً توصیه می‌کنم که به شیوه‌ای مناسب با آن برخورد کنیم و در صورت لزوم از توصیه‌های معلمان خود پیروی کنیم.
سوال: نویسنده این قسمت را احتمالاً برای خواندن نوشته است.
1. دانش آموزان دبیرستانی
2. معلمان مدرسه
3. والدین و معلمان
4. زوج های ازدواج کرده