متن: یکی از معلمان گفت: «یک کودک شش ساله بسیار مزاحم به پاهایم لگد زد و با پنجه به دستم زد. یکی دیگر گفت: "من دعوا را به هم زدم و لگد بین پاهایم خوردم." بسیاری از مردم چنین داستان هایی را شنیده اند. اما وضعیت همچنان نگران کننده تر است و والدین را درگیر می کند. هر کودک، صرف نظر از شرایطی که در آن متولد شده است، حق دارد بدون توجه به ثروت و طبقه والدین خود، به توانایی های بالقوه خود دست یابد. و ما می دانیم که به عنوان یک ملت، راه طولانی برای رسیدن به این هدف وجود دارد. اما با حقوق، مسئولیت‌ها نیز به وجود می‌آیند و چیزی که مردم را نگران می‌کند این است که ما در خطر نادیده گرفتن این دومی هستیم. بسیاری از کودکان در مدرسه رفتار بدی دارند، حتی تا حدی که با کارکنان خشونت آمیز می شوند. این به اندازه کافی وحشتناک است، اما تعجب سخت است زیرا بسیاری از کودکان فقط رفتار والدین خود را منعکس می کنند. اعضای من به من می گویند که والدین نیز اغلب به مدرسه می آیند و کارکنان را تهدید می کنند و برخی از کارکنان توسط والدین یک دانش آموز مورد حمله قرار گرفته اند. پدری فرزندش را تشویق کرد تا قبل از شروع مدرسه در زمین بازی دعوا کند. یک معلم ابتدایی گزارش داد که یکی از والدین بر سر او فریاد زد. ما باید یک بحث جدی و معقول در مورد نقش ها و مسئولیت های والدین و حمایتی که آنها می توانند معقولانه از مدارس و معلمان انتظار داشته باشند داشته باشیم. بچه ها اگر هر روز ساعت ها جلوی تلویزیون بمانند، یاد نمی گیرند که چگونه به عنوان موجودات اجتماعی رفتار کنند. آنها نیاز دارند که والدین به آنها علاقه نشان دهند و با آنها وقت بگذرانند و به آنها کمک کنند تا با همسالان خود بازی کنند و قوانین رفتار اجتماعی را بیاموزند. مری بوستد، دبیر کل انجمن معلمان و معلمان، اکنون کودکان از نظر اجتماعی رشد نکرده به مدرسه می‌رسند، به طور فزاینده‌ای نمی‌توانند لباس بپوشند، نمی‌توانند به درستی از توالت استفاده کنند، نمی‌توانند چاقو و چنگال را در دست بگیرند و از غذا خوردن سر میز استفاده نمی‌کنند. در آبزرور امروز می نویسد. او می افزاید، به جای اینکه خودشان مسئولیت را بر عهده بگیرند، بسیاری از والدین از معلمان انتظار دارند که رفتار و رفاه فرزندانشان را کنترل کنند. بوستد می گوید که یکی از مادران وقتی متوجه شد که پسر 16 ساله اش سیگار می کشد، کارکنان را مقصر دانست. ما در خطر تبدیل شدن به ملتی هستیم. اتاق خواب که زمانی مکانی برای خواب بود، به فضای زندگی جوانان تبدیل شده است. کودکان و نوجوانان با گذراندن ساعت ها در مقابل نمایشگرهای رایانه، در سایت های شبکه های اجتماعی یا غرق شدن در بازی های رایانه ای، زمان کمی را با والدین خود می گذرانند. والدین نمی توانند فقط آنچه را که فرزندانشان تماشا می کنند نظارت کنند. مدارس نمی توانند اشتباهات جامعه را اصلاح کنند و معلمان نمی توانند جایگزین والدین شوند. هر دو طرف باید با هم کار کنند. باید به والدین کمک کرد و به آنها اعتماد به نفس داد تا کنترل را پس بگیرند. آنها مسئول تعیین حد و مرز برای رفتار فرزندان خود و پایبندی به آن مرزها هستند. آنها مسئول هستند که الگوی خوبی برای فرزندان خود قرار دهند و گرانبهاترین منابع - زمان - را اختصاص دهند تا کودکان آماده و مایل به یادگیری به مدرسه بیایند.
سوال: نگرش نویسنده به رفتار والدین ممکن است _ .
1. ناراضی
2. بي تفاوت
3. درك كردن
4. متحمل