متن: احساس هیجان، کنجکاوی و در عین حال عصبی می کردم. من هیجان زده بودم زیرا از دو کلاس رد می شدم. کنجکاو بودم چون نمی دانستم به دانش آموزان دبیرستانی چگونه آموزش داده می شود. با این حال، من از این ایده که می‌خواهم تکالیف دبیرستان را انجام دهم، بسیار عصبی بودم. تازه وارد کلاس شده بودم که زنگ به صدا درآمد. این شروع خوبی نبود اما بچه روبرویم خیلی دوستانه به نظر می رسید. خوشبختانه از آنجایی که روز اول مدرسه بود، معلمم حدود نیمی از دوره را با هم صحبت کرد و فقط بقیه دوره را برای شروع کلاس داشتیم. من اول نمی دانستم چه می گوید، اما وقتی مشکلات را روی کاغذ دیدم، می دانستم باید چه کار کنم. روز بعد بچه سلام کرد و من هم جواب سلام دادم. وارد یک گفتگو شدیم. به نظر می رسید که هر وقت با دوستم صحبت می کردم، همه به من خیره نمی شدند. بعد کلاس شروع شد. آسان بود. اما من هنوز ناراحت بودم، زیرا نمی‌توانستم بدون ملاقات با دیگران به اطراف نگاه کنم، بنابراین فقط چشمم را به تخته سفید و کتاب درسی خود نگاه می‌کردم. با این حال، دوستم روز بعد ظاهر نشد و دانش آموزان کلاس هشتم فقط به من خیره شدند. نمی دانستم چرا. روز بعد همه چیز تغییر کرد. دوستم به مدرسه برگشته بود. به خاطر تکالیفم مورد تحسین قرار گرفتم. همه کمتر به من خیره شدند. بعضی ها کمی با من دوستانه تر رفتار کردند. بالاخره اینجا احساس کردم که در خانه هستم. معلمان من نیز بسیار خوب به نظر می رسیدند.
سوال: با توجه به قسمت می دانیم که نویسنده _ .
1. خیلی زود با کلاس جدیدش خوب کنار آمد
2. از اینکه دو نمره را رد کردم متاسف شدم
3. همیشه یک دوست در کلاس خود داشت
4. به خیره شدن دیگران در کلاس عادت کردم