متن: ساعت یازده شب بود. تمام خانه خلوت بود. همه در رختخواب بودند به جز من. زیر نور شدید، با اندوه در مقابلم به توده عظیمی از چیزهای دردسرساز که آنها را "کتاب" می نامند نگاه کردم. قرار بود روز بعد معاینه شوم. "چه زمانی می توانم به رختخواب بروم؟" از خودم پرسیدم. من جواب ندادم در واقع من جرات نکردم. ساعت دوازده را زد. "اوه عزیزم!" گریه کردم. "ده کتاب دیگر برای خواندن قبل از خواب!" ما دانش‌آموزان موجودات دنیا هستیم. بابا در این مورد با من موافق نیست. وقتی پسر بود مجبور نبود اینقدر سخت کار کند. ساعت یک را زد. الان کاملا ناامید بودم همه چیزهایی را که یاد گرفته بودم فراموش کردم. خیلی خسته بودم که نمی توانستم ادامه دهم. من تنها کاری را که می توانستم انجام دادم. من دعا کردم: "خدایا، لطفا کمکم کن فردا امتحان بدم. قول می دهم بعد از آن سخت کار کنم، آمین." چشمانم آنقدر سنگین شده بود که به سختی می توانستم بازشان کنم. چند دقیقه بعد در حالی که سرم روی میز بود خوابم برد.
سوال: مرور درس های آن شب به او کمکی نکرد زیرا _ .
1. شب خیلی دیر شده بود
2. او بسیار خسته بود
3. پلک هایش آنقدر سنگین بود که نمی توانست آنها را باز نگه دارد
4. قبل از امتحان سخت مطالعه نکرده بود