متن: پایان اولین روز من به عنوان پیشخدمت در یک رستوران شلوغ نیویورک بود. کلاهم رفته بود و پاهایم درد می کرد. بشقاب های بارگذاری شده ای که من حمل می کردم سنگین تر و سنگین تر به نظر می رسید. خسته و دلسرد، به نظر نمی رسید که هیچ کاری را درست انجام دهم. در حالی که چکی برای خانواده ای با چند فرزند که ده ها بار سفارش بستنی خود را تغییر داده بودند تهیه کردم، آماده توقف بودم. سپس پدر در حالی که نوکم را به من می داد به من لبخند زد. او گفت: "آفرین، شما به خوبی از ما مراقبت کردید." ناگهان خستگی ام از بین رفت. لبخندی زدم و بعداً وقتی مدیر از من پرسید که روز اولم را چگونه دوست دارم، گفتم: "خوب!" همین چند کلمه ستایش همه چیز را تغییر داده بود. ستایش برای روح انسان مانند نور خورشید است. ما بدون آن نمی توانیم گل بدهیم و رشد کنیم. و با این حال، بیشتر ما خیلی آماده ایم که انتقاد سرد را به دیگران اعمال کنیم، اما حاضر نیستیم آفتاب گرم ستایش را به همنوعانمان بدهیم. شاید به همین دلیل است که یک کلمه ستایش می تواند چنین لذتی را به همراه داشته باشد. عجیب است که چگونه _ در مورد مداحی هستیم. شاید به این دلیل است که تعداد کمی از ما می دانیم چگونه آن را بپذیریم. ستایش در زمینه‌هایی که معمولاً در آن‌ها تلاش‌ها نادیده گرفته می‌شود بسیار ارزشمند است. یک هنرمند برای یک عکس باشکوه تحسین می‌شود، یک آشپز برای یک غذای عالی. اما آیا تا به حال به مدیر لباس‌شویی خود بگویید که وقتی پیراهن‌ها درست درست می‌شوند چقدر خوشحال می‌شوید. ? در واقع، ستایش کردن، چیزی جز یک لحظه فکر و یک لحظه تلاش برای اهداکننده هزینه ندارد.
سوال: کدام یک از موارد زیر نمی تواند وضعیت نویسنده را قبل از دریافت انعام توصیف کند؟
1. او خسته بود.
2. او مشغول بود.
3. او متاسف بود.
4. او مطمئن بود.