متن: وقتی به خانه رسیدیم، به سختی فرصتی برای لذت بردن از هدایایمان وجود داشت. باید برای شام سالانه کریسمس به خانه پدربزرگ و مادربزرگمان می رفتیم. همانطور که در بزرگراه از شهر عبور می کردیم، متوجه شدم که خانواده آنجا بودند و بیرون پمپ بنزین بسته ایستاده بودند. پدرم خیلی آهسته در بزرگراه رانندگی می کرد. هر چه به پیچ خانه پدربزرگ و مادربزرگم نزدیکتر می شدیم، ماشین کندتر می رفت. ناگهان پدرم وسط راه چرخید و گفت طاقت ندارم! "چی؟" از مادرم پرسید. "این افراد پشت در پمپ بنزین هستند، زیر باران ایستاده اند. آنها بچه دارند. کریسمس است." وقتی پدرم به پمپ بنزین رفت، دیدم که پنج نفر هستند: والدین و سه فرزند- دو دختر و یک پسر کوچک پدرم پنجره اش را پایین کشید. او گفت: کریسمس مبارک. مرد پاسخ داد: سلام. "تو اتوبوس منتظری؟" پدرم پرسید مرد گفت که هستند. "خب، آن اتوبوس تا چند ساعت نمی آید، و تو اینجا ایستاده ای خیس می شوی. وینبورن فقط چند مایل بالاتر از جاده است. آنها یک آلونک با روکش و چند نیمکت دارند." پدرم گفت. "چرا همگی سوار ماشین نمی شوی و من تو را به آنجا می دوانم." مرد لحظه ای فکر کرد و سپس به خانواده اش اشاره کرد. سوار ماشین شدند. چمدان نداشتند، فقط لباسی که پوشیده بودند. هنگامی که آنها مستقر شدند، پدرم از روی شانه خود به عقب نگاه کرد و از بچه ها پرسید که آیا بابانوئل هنوز آنها را پیدا کرده است یا خیر. سه چهره عبوس پاسخ او را دادند. پدرم در حالی که به مادرم چشمکی می‌زند، گفت: «خب، فکر نمی‌کردم، زیرا امروز صبح وقتی بابانوئل را دیدم، به من گفت که در پیدا کردن همه چیز مشکل دارد و از من پرسید که آیا می‌تواند اسباب‌بازی‌هایت را بگذارد. در خانه من. ما فقط می رویم آنها را قبل از اینکه شما را به ایستگاه اتوبوس برسانم." یکدفعه صورت سه کودک روشن شد و در صندلی عقب شروع به پریدن کردند و خندیدند و حرف زدند. وقتی از ماشین در خانه مان پیاده شدیم، سه بچه از در جلوی در دویدند و مستقیم به سمت اسباب بازی هایی که زیر درخت کریسمس ما پهن شده بودند، رفتند. آن کریسمس بود که من و خواهرانم لذت شاد کردن دیگران را یاد گرفتیم. وقتی آنها رفتند، پدرم دستش را در جیبش برد و دو دلار را بیرون آورد که تمام آن چیزی بود که برایش باقی مانده بود. پول را به دست مرد فشار داد. مرد سعی کرد آن را پس بدهد، اما پدرم اصرار کرد. "بگیر. من قبلاً شکست خورده ام و می دانم وقتی نمی توانی به خانواده خود غذا بدهی چه حالی دارد." آنها را در ایستگاه اتوبوس در وینبورن رها کردیم. همانطور که دور می شدیم، تا جایی که می توانستم از پنجره بیرون را تماشا می کردم و به دختر کوچکی نگاه می کردم که عروسک جدیدش را در آغوش گرفته بود.
سوال: از داستان می توان نتیجه گرفت که _ .
1. فقط شما به قلب و روح دیگران کمک کنید می توانید احساس خوشبختی بیشتری کنید
2. خدا به کسانی که به خودشان کمک کنند کمک می کند
3. گل رز را با عطری که در دسترس است به دیگران هدیه دهید.
4. خوشبختی زمان را در نظر نمی گیرد