متن: امروزه می توان گذشته غنی ونیز را از ساختمان های آن ردیابی کرد. اکثر شهرها می توانند حداقل تعداد انگشت شماری از کلیساها، کاخ ها یا خانه های تاریخی برجسته را ادعا کنند، اما در ونیز تقریباً همه چیز قابل توجه است، از میدان باشکوه سان مارکو (میدان سنت مارکو) و کاخ هایی که کانال بزرگ را در بر گرفته اند تا خانه های چند صد ساله ماهیگیران ساده. به راحتی می توان گفت که این شهر خود یک موزه عظیم است، اگر به خاطر این واقعیت نبود که به وضوح زنده است. در نگاه اول، ونیز به‌طور باورنکردنی دائمی به نظر می‌رسد، شهری ظاهراً کامل رنسانس، چنان دست نخورده زمان که به نظر می‌رسد دلیلی وجود ندارد که برای همیشه ادامه پیدا نکند. اکنون شهر به آرامی در حال غرق شدن است، زیرا خاک رس که روی آن ساخته شده خاصیت ارتجاعی خود را از دست می دهد و توده های چوبی عظیم پوسیده می شوند. سیل، چنین اتفاق نادری در صد سال پیش در حال حاضر چندین بار در هر زمستان اتفاق می افتد. خسارات ناشی از سیل بسیار زیاد است، و بافت ساختمان های باستانی اکنون به دلیل آلودگی شهر اصلی و همچنین شستشوی تولید شده توسط تعداد مداوم قایق های موتوری که سرعت کانال ها را بالا و پایین می کنند آسیب بیشتری دیده است. تهدید دیگری برای ونیز از سوی خود ونیزی ها می آید، که برخی از آنها علاقه خاصی به حفظ شهر به عنوان یکی از شگفتی های جهان ندارند و ترجیح می دهند آن را مدرن ببینند. "چه جای بهتری برای دیدار دوستان عزیز وجود دارد؟ ببینید که چگونه با تابستان پیشروی می درخشد، چگونه آسمان و دریا و هوای گلگون و سنگ مرمر قصرها همه با هم می درخشند و ذوب می شوند." به این ترتیب، هنری جیمز، نویسنده مشهور ونیز، نوشت که زمینه داستان او "کاغذهای آسپرن" را در قرن نوزدهم فراهم کرد. شکوه ونیز برای قرن ها تخیل هنرمندان --- و نه فقط نقاشان و رمان نویسان بزرگ را به خود جلب کرده است. چقدر غم انگیز است که اکنون با تهدید مضاعف انسان و طبیعت روبرو شده است. ونیز واقعاً خوش شانس خواهد بود که زنده بماند.
سوال: نویسنده فکر می کند که _ .
1. ونیز را می توان به عنوان یک موزه بزرگ در نظر گرفت
2. ونیز دیگر یک موزه بزرگ نیست
3. ونیز با یک موزه بزرگ متفاوت است
4. ونیز به دلیل مدرن شدنش هرگز نمی تواند موزه بزرگی باشد