متن: گیاهان بیابانی با توجه به نحوه برخورد با مشکل خشکسالی به دو دسته تقسیم می شوند. خشکسالی‌ها - اجتناب‌کننده‌ها - وجود دارند که فقط به‌عنوان دانه باقی می‌مانند، آماده‌اند تا وقتی باران می‌بارد، به‌سرعت گل بدهند و دانه‌های دیگری تولید کنند، و دوباره بمیرند. همچنین مقاومت در برابر خشکسالی وجود دارد که روش‌های مختلفی را برای آب قوی، مکان‌یابی آب زیرزمینی، یا کاهش نیاز خود به آب با وسایلی مانند ریختن برگ‌ها ایجاد کرده‌اند. مقاوم‌ها به خشکی گیاهان چند ساله هستند، آنها از فصلی به فصل بارانی دیگر زندگی می‌کنند و به آرامی بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شوند. از این میان، ساکولنت ها جزء کوچک اما جالب هستند. آنها ممکن است آب را در برگ ها، ساقه ها یا ظروف زیرزمینی ذخیره کنند. در صحراهای آمریکا شناخته شده ترین ساکولنت ها کاکتوس ها هستند. آنها در طیف گسترده ای از اندازه ها هستند، از ساگواروهای غول پیکر 50 فوتی تا کاکتوس های گرد کوچک به اندازه یک انگشت شست - ناخن. آنها فرم های ضخیم، استوانه ای یا حتی کروی دارند و در نتیجه حداقل سطح تبخیر را در معرض هوا و نور قرار می دهند. آنها به جز در جوانی بدون برگ هستند و سپس برگها کوچک هستند. به طور معمول سطح آنها خاردار است، حیوانات تشنه را دلسرد می کند و مانند آکاردئون کانالی دارد، بنابراین ساقه گوشتی ممکن است به سرعت در هنگام نوشیدن گیاه منبسط شود و با مصرف آب به آرامی منقبض شود. سیستم ریشه گسترده و کم عمق است، دلیل خوبی دارد. تنها حدود 3 درصد از بارانی که در بیابان می بارد تا عمق قابل توجهی به خاک نفوذ می کند.
سوال: این قطعه این تصور را به ما می دهد که _ .
1. گیاهان بیابانی به گونه ای شکل گرفته اند که گویی توسط کسی عمدا طراحی شده اند
2. آب بیشتری در بیابان مورد نیاز است تا گیاهان بیابانی بیشتری در آنجا رشد کنند
3. اگر برای صرفه جویی در مصرف آب در زندگی روزمره خود تلاش نکنیم، زمین های بیشتری به بیابان تبدیل می شوند
4. کاکتوس ها معروف ترین گیاهان بیابانی در آمریکا هستند