متن: من و خواهرم در دهکده ای کوچک در انگلستان بزرگ شدیم. پدر ما یک وکیل مبارز بود، اما همیشه می دانستم که او خاص است. او هرگز از ما انتقاد نکرد، اما از ستایش استفاده کرد تا بهترین ما را به نمایش بگذارد. او می گفت: "اگر روی گل ها آب بریزید، آنها شکوفا می شوند. اگر به آنها آب ندهید، می میرند." یادم می آید در کودکی در مورد کسی حرف ناخوشایندی می زدم و پدرم می گفت: "هر وقت چیزی ناخوشایند در مورد دیگری می گویی، بازتابی از خودت است." او توضیح داد که اگر به دنبال بهترین ها در مردم باشم، در ازای آن بهترین ها را خواهم گرفت. از آن زمان به بعد من همیشه سعی کردم از این اصل در زندگی خود و بعداً در اداره شرکتم پیروی کنم. پدر هم همیشه خیلی فهمیده است. در 15 سالگی یک مجله راه اندازی کردم. زمان زیادی از من گرفته شد و مدیر مدرسه به من یک انتخاب داد: در مدرسه بمانم یا برای کار روی مجله ام ترک کنم. تصمیم گرفتم بروم، و پدر سعی کرد در ابتدا تصمیم بگیرد، همانطور که هر پدر خوبی انجام می دهد. وقتی فهمید تصمیمم را گرفته ام، گفت: "ریچارد، وقتی 23 ساله بودم، پدرم مرا متقاعد کرد که وارد وکالت شوم. و من همیشه از این کار پشیمان بوده ام. می خواستم زیست شناس شوم، اما نشد. رویای من را دنبال کن، تو می‌دانی چه می‌خواهی، برو آن را برآورده کن.» همانطور که معلوم شد، نشریه کوچک من تبدیل به دانشجو شد، یک مجله ملی در بریتانیا. من و همسرم دو فرزند داریم و دوست دارم فکر کنم که آنها را به همان روشی که پدر مرا بزرگ کرده بزرگ می کنیم.
سوال: چه عنوانی می تواند برای متن مناسب باشد؟
1. با دیگران مهربان باشید
2. پدر محترم من
3. کودکی مبارک من
4. برو رویای خود را برآورده کن