متن: یک بار، در بازار کوچکی نه چندان دور از اوپسالا، دهقانی بود که با خانواده‌اش در آنجا زندگی می‌کرد، در طول هفته زمین را حفر می‌کرد و یکشنبه‌ها در گروه کر آواز می‌خواند. این دهقان دختر کوچکی داشت که قبل از اینکه دختر بخواند، الفبای موسیقی را به او آموخت. دایی یک موسیقیدان بزرگ بود، شاید بدون اینکه بداند. یک ویولونیست در اسکاندیناوی مانند او ننواخت. شهرت او بسیار گسترده بود و همیشه از او دعوت می شد تا زوج ها را در جشن های عروسی و جشن های دیگر به رقص بیاندازد. همسرش زمانی که کریستین وارد ششمین سال زندگی خود می شد درگذشت. سپس پدر که فقط به دختر و موسیقی او اهمیت می داد، زمین خود را فروخت و به دنبال شهرت و ثروت به اوپسالا رفت. او جز فقر چیزی نیافت. او به کشور بازگشت، از نمایشگاهی به نمایشگاه دیگر سرگردان بود، قطعات موسیقی اسکاندیناوی خود را می نواخت، در حالی که فرزندش که هرگز کنارش را ترک نمی کرد، با لذت به او گوش می داد یا نوازندگی او را می خواند. یک روز در نمایشگاه لیجیمبی، پروفسور والریوس آنها را شنید و به گوتنبرگ برد. او اصرار داشت که پدر اولین نوازنده ویولن در جهان است و دختر هنرمند بزرگی ساخته است. آموزش و پرورش او فراهم شد. او به سرعت پیشرفت کرد و همه را با زیبایی، ظرافت رفتار و اشتیاق واقعی خود برای خشنود کردن، مجذوب خود کرد. وقتی والریوس و همسرش برای اقامت در فرانسه رفتند، دائی و کریستین را با خود بردند. "ماما" والریوس با کریستین مانند دخترش رفتار کرد. در مورد داعی هم از دلتنگی بیمار شد. او هرگز در پاریس از خانه بیرون نمی‌رفت، اما در رویایی زندگی می‌کرد که با ویولن خود ادامه می‌داد. او ساعت‌ها در اتاق خوابش با دخترش محبوس می‌شد و خیلی آرام بازی می‌کرد و آواز می‌خواند. به نظر می‌رسید که دای قدرت خود را بازیافت تا تابستان، زمانی که تمام خانواده به Perros-Guirec، در گوشه‌ای دور از بریتانی، جایی که دریا به همان رنگ کشور خودش بود، رفتند. او اغلب غم انگیزترین آهنگ های خود را در ساحل می نواخت و وانمود می کرد که دریا غرش خود را متوقف می کند تا به آنها گوش دهد. و سپس ماما والریوس را متقاعد کرد که اجازه دهد او برای مدتی برود. در زمان «عفو»، جشن‌ها و رقص‌های روستا، مانند قدیم با ویولن خود رفت و اجازه یافت یک هفته دخترش را با خود ببرد. آن‌ها به کوچک‌ترین روستاها موسیقی می‌دادند تا یک سال دوام بیاورد و شب‌ها در انباری می‌خوابیدند، از تخت در مسافرخانه خودداری می‌کردند، نزدیک هم روی نی دراز می‌کشیدند، مثل زمانی که در سوئد بسیار فقیر بودند. در همان زمان، آنها بسیار منظم لباس پوشیده بودند، نیم پنسی را که به آنها پیشنهاد شده بود، رد کردند. و اطرافیان نمی‌توانستند رفتار این ویولونیست روستایی را که با آن کودک زیبا که مانند فرشته‌ای از بهشت آواز می‌خواند، در جاده‌ها راه می‌رفت، درک کنند. روستایی به روستای دیگر آنها را تعقیب کردند.
سوال: آنچه مردم را نسبت به پدر و دختر کنجکاو می کرد این بود که _ .
1. پدر موسیقی بسیار خوبی ساخت
2. دختر مثل فرشته ای از بهشت آواز خواند
3. پدر با دخترش عجیب راه می رفت
4. به نظر می رسید که وضع مالی بدی داشتند اما پول پیشنهادی را رد کردند