متن: زمان هیچ وقت برایم اهمیتی نداشت تا اینکه ساعتی از پدرم دریافت کردم که زندگی مرا سامان داد و مسئولیت پذیرترم کرد. من این هدیه را در یک روز خاکستری دریافت کردم. باید ساعت 9 صبح به فرودگاه می رفتم تا علی دایی را بردارم و به خانه پدرم ببرم. با این حال، من دیر آمدم زیرا با دوستانم رفت و آمد داشتم. بعداً همان روز، حوالی ساعت 11 صبح، یاد عمویم افتادم، اما خیلی دیر رسیدم. او قبلاً از فرودگاه خارج شده بود و با تاکسی به خانه پدرم رفته بود. ساعت 14 همان روز به خانه پدرم رسیدم و به چهره پدر عصبانی نگاه کردم. احساس شرمندگی کردم. بعد از اینکه به پدر عصبانی و عموی خسته ام سلام کردم، پدرم از من خواست که کنارش بنشینم و این ساعت را به من هدیه داد. سپس او پرسید: "اریک، آیا امروز با دوستانت خوش گذشت؟" جواب دادم: بله پدر و از اینکه عمویم را نگرفتم متاسفم. گفت: کاری که کردی خیلی خوب نبود و باید از کارت پشیمان بشی. شرمنده شدم. "پدر، من هرگز آن را دوباره انجام نمی دهم. قول می دهم." سپس او پاسخ داد: "امیدوارم امروز چیز مهمی یاد گرفته باشید و این ساعت برای شما یادآوری باشد." او به من گفت این ساعت را بردار و به عنوان سازمان دهنده زندگیم از آن استفاده کنم. آن روز یک درس بسیار مهم از پدرم آموختم: به زمان احترام بگذارم و هرگز برای ملاقات با کسی دیر نکنم. این ساعت برای من مهم است، نه به خاطر قیمتش، بلکه به خاطر درسی که از آن گرفتم.
سوال: از ساعت اریک چه می دانیم؟
1. بسیار گران بود.
2. مخصوصاً برای اریک ساخته شده است.
3. این یک جایزه برای رفتار خوب او بود.
4. به سازماندهی زندگی او کمک کرد.