متن: داینزین تنم 16 ساله برای توضیح اینکه چرا معلم هنرش را بیشتر از همه دوست داشت، نمی توانست کلماتی بیش از یک جمله ساده بنویسد «چون او به من نقاشی می آموزد». از نظر معلمانش در مدرسه آموزش ویژه لهاسا، پسر ناشنوا یک نقاش کوچک بود. اما پنج سال پیش تنها کاری که تنم می توانست بکند این بود که تا ظهر در رختخواب بماند و سپس از پنجره به آسمان خیره شود و منتظر بازگشت پدر و مادرش باشد. مادرش یانگزوم گفت که چاره دیگری جز این ندارد که هر روز او را در خانه حبس کند، زیرا او و شوهرش مجبور بودند کار کنند و آنها نمی‌خواستند به پسر بچه اجازه دهند در خیابان‌ها پرسه بزند. مادر گفت: "هر روز که به خانه برمی گشتم و پسر فقیر تنهام را می دیدم، قلبم درد می کند. اما حالا بالاخره می توانم کمی احساس آرامش کنم." او گفت این مدرسه بود که پسرش را تغییر داد. "بدون مدرسه، من جرأت نمی کردم تصور کنم پسرم اکنون چگونه خواهد بود." با بودجه دولتی 4.5 میلیون یوان، مدرسه آموزش ویژه در سال 2000 تأسیس شد. تنها مدرسه دولتی برای کودکان معلول در تبت، اکنون دارای 28 معلم و 120 دانش آموز در 9 کلاس 5 کلاسه است. هشت کلاس در مدرسه برای کودکان ناشنوا و کلاس دیگر برای کودکان نابینا است. دانش‌آموزان می‌توانند از غذا، شبانه‌روزی، پوشاک و خدمات پزشکی رایگان در مدرسه استفاده کنند، مدرسه‌ای که برای کودکان ناشنوا و نابینا از سراسر منطقه خودمختار آزاد است. در اینجا زبان اشاره تبتی و خط بریل تبتی دروس پایه هستند. کودکان همچنین دروس تبتی، چینی، ریاضیات، علوم، نقاشی، رقص و ورزش دارند. یک کتاب درسی «سیاه و سفید» در میان کتاب های رنگارنگ کیف مدرسه تنام جذاب به نظر می رسید. متن دست نوشته بود. این کتاب درسی زبان تبتی بود که توسط خود معلمان گردآوری و نوشته شده بود. معلم داوا گفت: «از آنجایی که کتاب‌های درسی برای دانش‌آموزان در مدارس عادی گاهی بسیار انتزاعی هستند و درک آن برای بچه‌های ما سخت است، من و دو معلم زبان تبتی دیگر کتاب درسی را جمع‌آوری کردیم تا کار را برای آنها آسان‌تر کنیم.» آن کتاب‌هایی که با محبت همه معلمان وجود دارد، اگرچه به زبان نیامده است، اما مطمئناً به کودکان کمک می‌کند تا پس از ترک مدرسه با حمایت از زندگی خود از زندگی خود لذت ببرند.
سوال: احساس والدین نسبت به مدرسه استثنایی چیست؟
1. راحت شد
2. برانگیخته
3. سپاسگزار
4. با نشاط