متن: چه چیزی مرا از بقیه جدا می کند؟ تفاوت این نیست که چه لباسی می پوشم یا موسیقی که گوش می دهم، بلکه این است که در درون چه احساسی دارم. از زمانی که جوان بودم، کشتی حرفه ای را دوست داشتم. هر شنبه برای تماشای "سوپراستارهای" مورد علاقه ام از خواب بیدار می شدم. وقتی بزرگتر شدم، به خاطر تماشای این ورزش "جعلی" خیلی بدم می آمد. همسالانم به خاطر دنبال کردن آنچه "سرای صابون مردانه" نامیده می شد به من می خندیدند. بنابراین، _ .مثل بقیه، من هم می‌خواستم با دسته‌های باحال همراه شوم. آرزو داشتم به مهمانی‌های درون جمعی دعوت شوم و با بچه‌های محبوب معاشرت کنم. خیلی موفق شدم. اگرچه عصرهای جمعه‌ام شلوغ بود. با مهمانی‌ها، من هنوز هم شنبه‌ها زود از خواب بیدار می‌شدم تا کشتی تماشا کنم. تا سال اولی بود که فهمیدم خودم نیستم. در آن سال، چیزها و فعالیت های جدید زیادی را امتحان کردم و دوستان جدیدی پیدا کردم. در شهر من، فوتبال ورزش بود، بنابراین تصمیم گرفتم فوتبال بازی کنم، به این فکر کردم که ممکن است باعث محبوبیت من شود. تیم با 48 ورزشکار شروع به کار کرد. در پایان، 14 نفر باقی مانده بودیم. من آن را کنار گذاشتم نه به این دلیل که آن را دوست داشتم، بلکه به این دلیل که اهل ترک نیستم. آن فصل طولانی به من درسی داد: من یک فوتبالیست نبودم. مهمتر از آن، به من یاد داد. خودم باشم بعد از آن فصل، دوباره به طرفدار کشتی برگشتم. بدون توجه به اینکه چه توهین هایی به من می شد، آن را به صورت مذهبی تماشا کردم. وقتی این را خواندم، دوستم دن همان ایده ای را داشت که من داشتم. "اگر ما یک حلقه کشتی بسازیم چه؟" ما پرسیدیم. چوب و تجهیزات لازم برای ساخت آن را تهیه کردیم. آخر هفته بعد، در خانه او ملاقات کردیم. رویای خود را در حیاط خلوت او دیدیم. از صبح تا غروب برای ساختن ساختمان بزرگ خود کار کردیم. یکشنبه شب ، ماموریت ما کامل شد. کار سخت ما (همراه با کمی خلاقیت) نتیجه داده بود. ما یک حلقه واقعی داشتیم. تصمیم گرفتیم یک "رویداد" برگزار کنیم. ساعت‌ها تمرین کردیم و سعی کردیم هر جنبه‌ای از توانایی‌های کشتی‌مان را بهبود ببخشیم. تاریخ 24 مه بود. زمان شروع نمایش ما ساعت 9:00 بعد از ظهر بود. در کمال تعجب، حدود یکصد خانواده، دوست و هوادار برای حمایت از ما حاضر شدند. مهم ترین شب زندگی من و موفقیت کامل بود. از آن زمان، ما پنج نمایش را با دویست و پنجاه نفر برگزار کرده ایم. ما به این رویا ادامه می دهیم. ما آنچه را که قرار بود انجام دهیم، انجام دادیم. ما اکنون در سراسر مدرسه به خوبی شناخته شده‌ایم. وقتی در سالن راه می‌روم، مورد احترام همسالانم قرار می‌گیرم. برخی از همسالان من را به خاطر تماشای کشتی در جوانی مسخره می‌کردند. وقتی به من نزدیک می‌شوند، اغلب می‌گویند: "مسابقه خوب است. ، کریس." من متواضعانه می گویم "متشکرم"، چون می دانم کاری را انجام دادم که به آن اعتقاد داشتم. با پایان یافتن سال آخر، تمام خاطرات دبیرستانم را به خاطر خواهم آورد. اما چیزی که بیش از همه باقی می ماند این است که من کاری را انجام دادم که دوست داشتم. ، علیرغم آنچه که همه می گفتند یا فکر می کردند. من به هدفم رسیدم ... رویایم را زندگی کردم.
سوال: نگرش نویسنده نسبت به تجربه خود در دبیرستان چگونه است؟
1. خوشبین
2. بدبین
3. مشکوک
4. غافلگیر شدن