متن: شاید تا به حال نام کاترین لاوز را نشنیده باشید. کاترین همسر لوئیس لاوز بود که از سال 1920 تا 1941 سرپرست زندان سینگ سینگ بود. در این 21 سال او اصلاحات زیادی انجام داد --- و بخش مهمی از موفقیت او مدیون همسرش بود. کاترین کاترین این عقیده را جدی گرفت که زندانیان انسان هایی هستند که ارزش توجه و احترام دارند. او مرتباً از داخل دیوارهای سینگ سینگ بازدید می کرد. او زندانیان را تشویق می کرد، چیزهایی را پیش آنها می برد و وقت خود را صرف گوش دادن به آنها می کرد. مهمتر از همه، او به آنها اهمیت می داد. و در نتیجه، آنها عمیقاً به او اهمیت می دادند. سپس یک شب در اکتبر سال 1937، بین سلول های زندان خبری "تلگرافی" شد مبنی بر اینکه کاترین در یک تصادف کشته شده است. زندانیان از سرپرست خواستند تا اجازه دهد در مراسم تشییع جنازه او شرکت کنند. او با درخواست عجیب آنها موافقت کرد و چند روز بعد دروازه جنوبی سینگ سینگ به آرامی باز شد. صدها مرد که تقریباً هر جنایت قابل تصوری را مرتکب شده بودند، به آرامی از زندان بیرون رفتند، بعداً دوباره در دروازه جمع شدند و به سلول های خود بازگشتند. تعداد زیادی از آنها بدون محافظ پیش رفتند. اما نه. یکی سعی کرد فرار کند. اگر می‌شد، دیگران ممکن بود فوراً او را می‌کشتند. آن‌ها به کاترین لاوز، زنی که هر روز وارد جهنم می‌شد تا تکه‌ای از بهشت را به مردان نشان دهد، فداکار بودند. نقطه قوت کاترین این بود که مردان را کمتر به عنوان زندانی و بیشتر به عنوان فردی ببیند. توماس مور یک بار گفت: "ما فقط می توانیم با چیزها یا افرادی که برای روح آنها احترام قائل نیستیم بد رفتار کنیم."
سوال: چرا زندانیان از نگهبان خواستند که اجازه دهد در مراسم خاکسپاری کاترین شرکت کنند؟
1. چون کاترین همسر نگهبان بود.
2. چون کاترین به آنها نگاه نمی کرد و به آنها اهمیت نمی داد.
3. زیرا کاترین اصلاحاتی را در زندان انجام داد.
4. چون کاترین توسط یکی از آنها کشته شده بود.