متن: "نه، نه، نه، عزیز، من می خواهم آن را در کاغذ قرمز پیچیده شده است." یک زن میانسال از خط من آمد و طوری با من صحبت کرد که انگار ضریب هوشی من یک بچه کلاسی است. وقتی برای اولین بار شروع به کار کردم، این به سادگی راهی برای کاهش زمان سپری کردن در خانه و خوشحال کردن والدینم بود. هرگز فکر نمی کردم که یک سال و نیم بعد، هنوز در مارشالز باشم و منتظر این زن باشم تا از خط من عبور کند. لبخندی زدم و گفتم: اوه، مشکلی نیست. او روی پیشخوان خم شد تا به کامپیوتر نگاه کند و مطمئن شد که کارم را درست انجام می دهم. ژاکتش دستم را گرفته بود و مثل اینکه منظورش خوب بود لبخند زد. می خواستم چشمانم را بچرخانم اما در عوض فقط لبخند زدم. از زمانی که اینجا کارم را شروع کردم، سعی کردم افرادی مثل او به سراغم نیایند. و قضاوت یک کتاب را از روی جلد آن فراموش کنید، زیرا بارها و بارها ثابت شده که اشتباه می کنم. زنان میانسال ثروتمند بسیار گستاخ تر از پسران نوجوان بودند. در ابتدا مدام تعجب می کردم. حالا سعی کردم حتی حدس نزنم فردی که نزدیک خط من می‌آید چگونه عمل می‌کند، زیرا هرگز آنطور که من تصور می‌کنم نبود. هرگز انتظار نداشتم مردم اینقدر بی ادب و در عین حال خوب باشند. اما به ازای هر فرد بی ادبی که می دیدم، حداقل پنج مشتری خوشایند از خط من می آمدند. رسیدش را به زن دادم و امیدوار بودم که لیوان شراب 5 دلاری او مطابق میل او پیچیده شده باشد. "روز خوبی داشته باشید!" گفتم. و همانطور که فکر می کردم خسته شده ام، مشتری بعدی آمد. او با لبخند به من زمزمه کرد: "او حدود یک دقیقه دیگر وقت داشت و من می خواستم به او بگویم که از خط خارج شود."
سوال: آنچه مشتری بعدی گفت به این معناست که _ .
1. او با زن میانسال عصبانی بود
2. او نمی توانست یک دقیقه بیشتر در صف صبر کند
3. زن میانسال را می راند
4. او ممکن است برای مدتی از خط خارج شود