متن: من در خانواده ای متوسط به دنیا آمدم. زمانی دختری پرحرف و با اعتماد به نفس بودم. دوستان اطرافم به من حسادت می‌کردند که همیشه لبخند بر لبانم بود و مرا به‌عنوان پرستویی کوچک خوشحال می‌پنداشتند. با این حال، با گذشت زمان همه چیز تغییر کرده است. در سال 2006 نتوانستم وارد دانشگاه ایده آل خود شوم. اما من نمی خواستم تسلیم شوم، بنابراین تصمیم گرفتم در سال 2007 مجدداً در آزمون شرکت کنم. در آن زمان به نشان دادن توانایی هایم اطمینان داشتم. متأسفانه دوباره اوضاع خوب پیش نرفت. من به وضوح به یاد دارم که در 15 آگوست 2006 بود که خانواده من یک خبر بد از من دریافت کردند. تا آن زمان بود که متوجه شدم چقدر بار باید تحمل کنم. با شنیدن اینکه خواهر بزرگم از بیماری روانی رنج می برد، نتوانستم سر کلاس گریه کنم. من که تمایلی به پذیرش این واقعیت نداشتم، اغلب به خودم می گفتم: «خدا فقط با من بازی می کند. این نمی تواند درست باشد. به همین دلیل مدت ها با این سختی ها دست و پنجه نرم کرده بودم. در سال چهارم ارشد، تقریباً خودم را در اندوه بزرگی دفن کردم. در نتیجه دیگر اشتهای مطالعه نداشتم و حتی منصرف شدم. در نتیجه، یک بار دیگر شکست خوردم. با نگاهی به سخت‌ترین دوران، از سال 2006 تا 2007، زمانی که هیچ علاقه‌ای نداشتم و هر روز روحیه‌ام ضعیف بود، اغلب فکر می‌کنم آن زمان چقدر احمق بودم. خوشحالم که خواهر بزرگترم تحت مراقبت خانواده ام بهتر و بهتر می شود. جدا از این، با تشکر از دوستان، من سعی می کنم به سرعت بهبود پیدا کنم. کم کم دارم خود را با زندگی در دانشگاه وفق می دهم و با دوستان جدید خوابگاه به خوبی کنار می آیم. هر کسی که داستان من را می شنود برای تجربه من متاسف است. من نیازی به همدردی ندارم اما ترجیح می دهم مراقبت و تشویق بیشتری داشته باشم. من متقاعد شده‌ام که اگر تمام تلاشم را برای مقابله با چالش‌ها و رویارویی با آنها انجام دهم، زندگی متفاوت و معنادار خواهد بود.
سوال: منظور نویسنده از گفتن «نزدیک بود خودم را در اندوهی بزرگ دفن کنم» چیست؟
1. او نمی خواست با کسی ملاقات کند.
2. حال و هوای غم انگیزی داشت.
3. او نمی خواست چیزی بخورد.
4. او نمی توانست احساس خوشحالی یا آسیب ببیند.