متن: از آنجایی که خانواده‌ام قرار نبود در مورد شغل آشپزی من کمکی کنند، تصمیم گرفتم خودم به دنبال یکی از آن‌ها بگردم و تا زمانی که شغل دائمی پیدا نکنم در مورد آن چیزی نگم. من یک آژانس را دیده بودم که در یک روزنامه محلی تبلیغ شده بود، بنابراین به محض اینکه کسی نبود که بگوید "کجا می روی؟" با عجله از خانه بیرون زدم و دنبالش گشتم. من به شدت هیجان زده بودم و آنقدر عصبی بودم که انگار روی صحنه می رفتم. به راحتی مکان را پیدا کردم، سه طبقه از پله ها را پاره کردم و با نفس نفس از دری عبور کردم که روی آن نوشته شده بود: "بدون در زدن وارد شوید، اگر می خواهید." فضای ساده دفتر مرا آرام کرد و روی لبه صندلی نشستم. زن پشت میز روبرو با دقت به من نگاه کرد. سپس با صدای آهسته از من سؤال کرد. آهسته جواب دادم و احساس ناتوانی کردم. او تعجب کرد که چرا من به دنبال این نوع شغل هستم، بنابراین احساس کردم باید ایده یک مادر بیوه را به او بدهم که با فقر مبارزه می کند. اما وقتی او به من گفت که بدون تجربه یا مراجع، کار سختی است، احساس درماندگی بیشتری کردم. ناگهان تلفن روی میزش زنگ خورد. در حین گفتگوی مرموز، او مدام به من نگاه می کرد. سپس شنیدم که او گفت: "در واقع، من کسی را اینجا دارم که ممکن است مناسب باشد." او شماره ای را یادداشت کرد و وقتی کاغذ را به طرفم دراز کرد، روحیه ام بالا رفت و گفت: "به این خانم زنگ بزن. او فورا آشپز می خواهد. فردا برای ده نفر شام بپز. آیا می توانی این کار را انجام دهی، تعجب می کنم؟" من می گویم: "اوه، بله" - هرگز بیش از چهار نفر پخته نشده بودم. سپس با عجله بیرون آمدم و خانم کتی را صدا زدم. با اطمینان گفتم من همان چیزی هستم که او به دنبالش بود. "مطمئنی؟" او مدام می گفت. به هر حال او تصمیم گرفت اگر به قول خود تمجیدی عمل کنم، من را استخدام کند و یک موقعیت دائمی داشته باشد. از او پرسیدم منوی فردا چیست؟ "فقط یک شام کوچک و ساده: کوکتل خرچنگ، سوپ، مورنی، سالاد میوه و یک غذای مرزه." با صدای نسبتاً متزلزلی قول دادم فردا به موقع حاضر شوم و زنگ زدم.
سوال: نویسنده در مسیر خود چه احساسی داشت؟
1. هیجان زده اما نگران.
2. عصبی و هیجان زده.
3. آسان و کنجکاو.
4. درمانده اما هیجان زده.