متن: در آن زمان، من عصرها با پدر و مادرم بیرون می رفتم. اما این بار از یکی از دوستانم دوچرخه قرض گرفته بودم. نمی دانستم چرا، اما یک بار که سوار دوچرخه خودم شدم، نوعی احساس آزادی در وجودم جاری شد. هر چه سریعتر سوار می شدم، سریعتر می خواستم بروم! خیلی جلوتر، طوری سوار شدم که انگار زندگی ام به آن وابسته است، سر به پایین، دست هایی که میله های دست را گرفته بودند. می خواستم هر چه سریعتر به جینگهای بار برسم. . . اوه دست من! نزدیک تر نشو . . به من دست نزن! آن دکتر بیچاره نتوانست دستکش های من را در بیاورد. هر بار که قدمی به سمت من برمی‌داشت، فریادهای دردناکی می‌کشیدم. خیلی بعد متوجه شدم که با یک دوچرخه دیگر به شدت تصادف کرده ام و حداقل سه ساعت بود که یک کلمه منطقی به زبان نیاورده بودم! بعد از مدتی، مادرم با صورت سفیدی مثل یک ملحفه به بیمارستان رسید و مرا در آغوش گرفت، فقط بعد از آن دکتر شروع به بخیه زدن زخم سرم کرد، نه تنها با خوشحالی یک دسته بلند از موهایم را برید. اما از بیهوشی هم استفاده نکرد! بعدها انگار صداهایی از دور شنیدم که می گفتند دست راستم شکسته است. نزدیک بود اشکم در بیاد. چگونه دوباره پیانو بنوازم؟
سوال: در راه خود به جینگهای بار، نویسنده احساس کرد _ .
1. عصبی
2. راحت
3. با نشاط
4. ناراحت