متن: زیر سایه یک کاکتوس شصت فوتی خم شدم و منتظر ظاهر شدن آنها بودم. ساعت هشت و نیم صبح بود. هفت صبح به همان نقطه دور در صحرای سونوران، در جنوب آریزونا آمده بودم. من اینجا بودم تا جاده دونده را تماشا کنم، پرنده کوچکی که سریع می دود. دو پرنده را زیر بوته ای با گل های قرمز دیدم. دونده های جاده با عجله از زیر آن بیرون آمدند. پرندگان به سرعت روی پاهای لاغر بلند حرکت می کردند. پرهایشان قهوه ای و سیاه بود. طول دم آنها هفت اینچ بود. راندرها هنگام دویدن از دم برای تعادل استفاده می کنند. در آن روز، دونده های جاده یک رقص خواستگاری اجرا کردند. آنها در دایره های وحشی می دویدند. ناگهان یکی ایستاد و با چشمان گرد پر از نور ایستاد. پرنده دوم چوب کوچکی را از روی زمین گرفت و آن را به اولی تقدیم کرد، هدیه ای که نمادی از مشارکت آنها بود. من هر روز به محل برمی‌گشتم و تکه‌هایی از مرغ آب پز را به امید بازگشت می‌گذارم. دونده های جاده ای مارها، مارمولک ها، موش ها، سوسک ها و عنکبوت ها را می خورند. غذا در بیابان کم است، بنابراین از پیشنهادهای من استقبال شد. این جفت به من عادت کردند. بلافاصله پس از اتمام ساخت لانه، شش تخم مرغ سفید در کاسه لانه ظاهر شد. در حدود سه هفته، شش جوجه رودرانر، با پوستی به سیاهی زغال سنگ، برای غذا گریه کردند. والدین آنها مواد غذایی مانند مارمولک حصاری و حشرات بدبو آورده بودند. تا یک ماه و نیم به بچه هایشان غذا می دادند. یک روز صبح زود، یک کایوت به اطراف آمد، بینی روی زمین، برای گوشت تازه پرنده. دونده‌های جاده‌ای بی‌باک کایوت را از خود دور کردند، اما خیلی زود برگشت. پس از سه حمله، کایوت برای همیشه کنار رفت، دم بین پاهایش. از تماشای لانه منصرف شدم وقتی که دوندگان کوچک جاده ای در دو ماهگی آماده بودند که خودشان زندگی کنند. جدا شدن از "خانواده رانندگان من" سخت بود. هر وقت می‌بینم یک راندر در حال حرکت روی زمین است، به عنوان یک دوست قدیمی به او سلام می‌کنم.
سوال: کدام یک از موارد زیر بهترین عنوان برای متن خواهد بود؟
1. راندرها چگونه به دنبال شریک زندگی می گردند؟
2. دوستی نزدیک من با جاده‌رانرها.
3. خانواده رودرانر در صحرای سونوران.
4. چگونه من سواران جاده ای در آریزونا را پیدا کردم؟