متن: سال گذشته، پرخواننده ترین کتاب های کودکان حداقل در بریتانیا تقریباً همه رمان های فانتزی بودند. اما چرا چنین است؟ چی. فانتزی دقیقاً به خوانندگان جوان ارائه می دهد؟ آنچه در اینجا باید به آن اشاره کرد این است که فانتزی نویسی به عنوان متعلق به فرهنگ عامه در نظر گرفته شده است، و بنابراین به طور کلی کیفیت پایین تری نسبت به رئالیسم دارد. این ایده در دوران کودکی توسط مادرم شکل گرفت که فانتزی را «آشغال» می‌دانست. او همیشه در تلاش بود تا دو برادرم را متقاعد کند که نسخه‌های گوش سگی کتاب‌های نویسنده آمریکایی دیوید ادینگز را رها کنند و چیزی «درست» بخوانند. با افرادی هم آشنا شده بودم که مخالف خواندن فانتزی بودند. زمانی که در فنلاند زندگی می‌کردم، جایی که به یک باشگاه کتاب پیوستم، در اولین جلسه‌ام به من گفتند که این باشگاه کتاب‌های «ژانر» را نمی‌خواند، به این معنی که واقع‌گرایی وجود دارد، اما هر چیز دیگری از جمله فانتزی این بود: «وقتی صحبت از آن می‌شود». موضوع کودکان، بحث در مورد اینکه کدام کتاب برای آنها "بهتر" است اغلب بر بحث فانتزی و واقع گرایی متمرکز است و باعث می شود پروفسور جان استفنز بنویسد: یکی از جنبه های کنجکاوتر در نقد ادبیات کودکان، تمایل شدید به جدایی است. فانتزی و رئالیسم را به انواع رقیب تبدیل می کند و بیان می کند که کودکان یکی یا دیگری را ترجیح می دهند یا از فانتزی به رئالیسم «پیشرفت» می کنند یا برعکس. بررسی سریع روندهای بزرگ نشر کودکان در ده سال گذشته تأیید می کند که فانتزی مانند همیشه در صحنه کتاب کودک محبوب است. از 450 میلیون نسخه از کتاب‌های هری پاتر که در این مدت فروخته شد تا سری جدیدتر استفنی مایر، به نظر می‌رسد که کودکان مثل همیشه مشتاق فانتزی هستند و به جای «پیشرفت» از روی فانتزی، محبوبیت فانتزی در بازار بزرگسالان جوان دقیقا برعکس را پیشنهاد می کند.
سوال:  به گفته پروفسور جان استفنز، منتقدان ادبیات کودکان.
1. می خواهند بچه ها را به گروه های مختلف تقسیم کنند.
2. می خواهند فانتزی و رئالیسم را به گروه های جداگانه تقسیم کنند
3. هدف این است که کودکان از فانتزی به واقع گرایی پیشرفت کنند
4. می خواهم تفاوت بین فانتزی و رئالیسم را کشف کنم