متن: سکویا در دهه 1770 به دنیا آمد و در روستای چروکی در توسکگی، تنسی بزرگ شد. او در کار با جواهرات نقره مهارت داشت. یک روز از سکویا خواسته شد تا نام خود را روی جواهراتی که ساخته است بگذارد. با این حال، او نتوانست نام خود را بنویسد زیرا چروکی فقط یک زبان گفتاری بود. سکویا تصمیم گرفت نحوه نوشتن نام خود را یاد بگیرد، بنابراین از یکی از مشتریانش خواست که به او آموزش دهد. از آن پس، سکویا آثار خود را به زبان انگلیسی امضا کرد. سپس سکویا متوجه شد که زبان نوشتاری برای مردمش ضروری است. در سال 1809، او با ساختن نقاشی های کوچک شروع کرد و سعی کرد برای هر صدا یک حرف در زبان چروکی ایجاد کند. ابتدا سکویا همه صداهای زبان چروکی را انتخاب کرد. سپس به هر صدا یک نماد داد. با این حال، برخلاف انگلیسی، هیچ دو صدایی نماد یکسانی نداشتند. کار سکویا سخت بود و زمان زیادی می برد. بدتر از آن، افراد کمی از اطرافیان او را درک کردند. با این حال، سکویا دست از کار نکشید. در سال 1821، سکویا الفبای خود را تکمیل کرد. هر نماد در الفبا نماد یکی از هشت و پنج صدا در زبان چروکی است. با گفتن نام هر نماد، شخص می تواند کلمه گفتاری را بخواند. سکویا به دختر شش ساله خود، آیوکا، نمادها را آموزش داد. یک روز آنها به دیدار بزرگان ملت چروکی رفتند. سکویا از آیوکا خواست که آنجا را ترک کند در حالی که او آنچه را که بزرگان گفته اند می نویسد. وقتی آکویا برگشت، آنچه سکویا نوشته بود خواند. بزرگان مات و مبهوت بودند زیرا او می توانست بدون حضور کلمات را تکرار کند. الفبای سکویا به زودی به عنوان زبان نوشتاری ملت چروکی پذیرفته شد.
سوال: بهترین عنوان برای این قطعه چه خواهد بود؟
1. ملت چروکی
2. یک زبان محبوب
3. هدیه ای فراتر از قیمت
4. جواهرات نقره ای زیبا