متن: پسرم، ایزی، پسری نه ساله بود و از من التماس می کرد که لطفاً بگذارم خودش با مترو راه خانه را پیدا کند. به هر حال، ما در شهر نیویورک زندگی می کنیم و رفت و آمد با وسایل حمل و نقل عمومی بخشی اساسی از زندگی است. همچنین این اولین قدم به سوی احساس بزرگسالی است. بنابراین در آن یکشنبه آفتابی، به او یک نقشه مترو، یک کارت حمل و نقل، 20 دلار برای موارد اضطراری و چند سکه دادم تا در صورت لزوم با من تماس بگیرد. من به او تلفن همراه ندادم چون بچه های نه ساله چیزهایی را گم می کنند. چند روز بعد در مورد ماجراجویی یا غیرماجراجویی او برای یک روزنامه نوشتم. من نمی دانستم این ایده که یک بچه می تواند به تنهایی در شهر گردش کند و یک مادر به او اجازه می دهد، خبر بزرگی بود. معلوم شد که برنامه های تلویزیونی زیادی با من تماس گرفتند و درخواست مصاحبه کردند. وبلاگ نویسان دیوانه می شدند، بنابراین من هم یک وبلاگ راه اندازی کردم و نامه ها سرازیر شد. بالاخره فهمیدم چرا این داستان بزرگ بود: ما برای فرزندانمان ترسیده ایم. البته ترس برای والدین چیز جدیدی نیست. اما ترس از اینکه بچه هایمان را حتی برای یک ثانیه از دید دور کنیم، تازه است. چگونه این اتفاق افتاد؟ چطور شد که گذاشتن بچه ها بچه شدن خیلی ترسناک شد؟ زمانی که خبرنگار ترور باترورث با من مصاحبه کرد، این سوال را پرسیدم. او پاسخ داد: گزارش های خبری. "گزارش‌های خبری شما را می‌ترسانند. چه چیزی ترسناک‌تر از یک بچه ربوده‌شده مهم نیست چقدر دور است؟ از آنجایی که چنین داستان‌هایی بسیار زیاد است، انگار آدم‌ربایی‌ها همیشه اتفاق می‌افتند. به همین دلیل است که کودک روی- داستان مترو تمام دنیا را شگفت زده می کند." ایزی احتمالاً کار خوبی کرده است. او به سادگی ثابت کرد که بچه ها می توانند خانه را تنها ترک کنند و سالم به خانه برگردند! اما او فکر نمی کرد که این موضوع مهمی باشد. او گفت: «این سرگرم کننده بود. اما من برخی از کلاس ها را به دلیل مصاحبه ها از دست دادم. گاهی شجاع بودن واقعا به درد می خورد.
سوال: نویسنده انتظار نداشت که پس از نوشتن داستان پسرش برای روزنامه، _ .
1. یک وبلاگ به نام او راه اندازی می شود
2. پسرش نامه های زیادی دریافت می کرد
3. بسیاری از برنامه های تلویزیونی می خواهند با او مصاحبه کنند
4. بسیاری از ایستگاه های تلویزیونی می خواهند از داستان پسرش فیلم بگیرند