متن: پلیس های واقعی، چه در بریتانیا و چه در ایالات متحده، به سختی شباهتی بین زندگی خود و آنچه در تلویزیون می بینند تشخیص می دهند - اگر به موقع به خانه برسند. البته شباهت هایی وجود دارد، اما پلیس ها (پلیس ها) زیاد به آنها فکر نمی کنند. اولین تفاوت این است که زندگی واقعی یک پلیس حول (......) قانون می چرخد. بیشتر تحصیلات او در زمینه حقوق جزا است. او باید دقیقاً بداند که چه اقداماتی جرم هستند و با چه شواهدی می توان آنها را در دادگاه اثبات کرد. او باید تقریباً به اندازه یک وکیل حرفه ای قانون بداند، و علاوه بر این، باید آن را روی پاهایش اعمال کند، در تاریکی و باران، در یک کوچه به دنبال کسی که می خواهد با او صحبت کند می دود. زمان کمی از او صرف گپ زدن با خانم های جذاب یا رویارویی های نمایشی با جنایتکاران ناامید می شود. او بیشتر عمر کاری خود را صرف تایپ میلیون‌ها کلمه در هزاران فرم درباره صدها نفر غمگین و بی‌اهمیت می‌کند که در جنایات احمقانه کم اهمیت مقصر هستند - یا نه. بیشتر درام‌های جنایی تلویزیونی درباره یافتن مجرم است: به محض دستگیری او، داستان به پایان می‌رسد. در زندگی واقعی، یافتن مجرمان به ندرت مشکل ساز است. به جز در موارد بسیار جدی مانند قتل و حملات تروریستی - که در آن عدم دستیابی به نتیجه بر جایگاه پلیس منعکس می شود - تلاش کمی برای جستجو صرف می شود. پلیس ماشین آلات دقیقی دارد که در نهایت مردان تحت تعقیب را نشان می دهد. پس از دستگیری، یک کارآگاه واقعا شروع به کار می کند. او باید ادعای خود را در دادگاه ثابت کند و برای انجام این کار اغلب باید شواهد مختلفی را جمع آوری کند. بیشتر اینها باید توسط افرادی داده شود که نمی خواهند درگیر پرونده قضایی شوند. بنابراین، علاوه بر اینکه کارآگاه بیش از حد کار می کند، باید در تمام ساعات شبانه روز بیرون باشد و با شاهدان خود مصاحبه کند و آنها را متقاعد کند، معمولاً برخلاف منافع خودشان، به او کمک کنند. سومین تفاوت بزرگ بین کارآگاه درام و کارآگاه واقعی این است که کارآگاه واقعی در یک گرگ و میش اخلاقی ناخوشایند زندگی می کند. کارآگاهان تمایل دارند دو فشار متضاد داشته باشند: اول اینکه به عنوان اعضای یک نیروی پلیس همیشه باید با قانون رفتار کنند. ثانیاً به عنوان کارمندان دولتی گران قیمت باید نتیجه بگیرند. آنها به سختی می توانند هر دو را انجام دهند. بیشتر اوقات، برخی از آنها مجبورند قوانین را به روش های کوچک زیر پا بگذارند. اگر کارآگاه مجبور باشد دنیا را فریب دهد، دنیا اغلب او را فریب می دهد. به ندرت کسی را که ملاقات می کند حقیقت را به او می گوید. و این جدایی که کارآگاه بین خود و بقیه دنیا احساس می‌کند با ساده‌اندیشی شهروندان، مددکاران اجتماعی، پزشکان، قانون‌گذاران و قضات عمیق‌تر می‌شود که به جای پایان دادن کامل به این امید که این امر باعث اصلاح جنایتکاران شود. نتیجه، کارآگاهان احساس می‌کنند، این است که نه‌دهم کارشان بازیابی افرادی است که باید پشت میله‌های زندان می‌مانند. این آنها را نسبتاً بدبین می کند.
سوال: هنگام وقوع قتل و حملات تروریستی، پلیس _ .
1. سعی کنید سریع دستگیر شوید تا شهرت خود را حفظ کنید
2. معمولاً به نتیجه نمی رسند
3. ترجیح می دهند منتظر بمانند تا مجرم خود را تسلیم کند
4. برای ردیابی مردان خود تلاش زیادی می کنند