متن: شاید مهم ترین سهم والدین در تربیت فرزندی قابل اعتماد، ایجاد رابطه ای مبتنی بر اعتماد باشد. اگر والدین مرتباً اعتماد خود را نشان دهند، کودک در هر سنی احساس غرور و بزرگ شدن می کند. در دادگاه یک متهم بی گناه است تا زمانی که جرمش ثابت شود. اما در خانواده، یک نوجوان "متهم" اغلب مجرم فرض می شود. حتی زمانی که کودک در یک دروغ کامل گرفتار می شود، این نباید پایان اعتماد باشد. والدین می توانند به کودک بگویند که یک دروغ قابل بخشش است. با این حال باید روشن شود که اگر دروغ ادامه پیدا کند، کودک مانند پسری که گرگ گریه می کند، اعتمادش را از دست می دهد. وقتی من و همسرم متوجه شدیم که پسرمان تام، که در آن زمان 13 سال داشت، درباره برگزاری یک مهمانی در زمانی که ما نبودیم، دروغ گفته بود، او را به مدت یک ماه زمینگیر کردیم. ما همچنین به تام گفتیم که دیگر نمی‌توانیم به او اعتماد کنیم و نمی‌توانیم اجازه دهیم او یک شبه تنها بماند. این از دست دادن آزادی درس مهمی بود. او آموخت که چقدر سخت است زندگی با مردم وقتی به او اعتماد ندارند. در نتیجه، اکنون بیش از سه سال بعد، دوباره می‌توانیم به تام اعتماد کنیم که یک شبه تنها بماند. والدین باید همیشه به یاد داشته باشند که هیچ پاسخ آسانی برای این مشکل جهانی دروغگویی وجود ندارد. ما می‌توانیم الگوی خوبی باشیم، به حریم خصوصی اجازه دهیم، دوستی را کنترل کنیم، اعتماد را تقویت کنیم و کارهای اشتباه را مجازات کنیم، اما هنوز متوجه می‌شویم که فرزندمان به ما دروغ گفته است. در نهایت به همین دلیل است که نیاز به اعتماد در هر دو طرف رابطه والدین و فرزند وجود دارد. دروغ، صمیمیت و دوستی را از بین می برد. به همین دلیل، والدین باید همیشه سعی کنند به کودک این احساس را بدهند که می توان به حقیقت اعتماد کرد. والدین ممکن است با اعتماد کودک شروع کنند، اما با بزرگتر شدن کودک، والدین باید آن را کسب کنند.
سوال: ما می توانیم از این قطعه استنباط کنیم که اغلب _ .
1. والدین آنطور که باید به فرزندشان اعتماد ندارند
2. معمولاً بی گناهی متهمان در دادگاه ثابت می شود
3. والدین بیش از حد به فرزند خود اعتماد دارند
4. برخی از کودکان در دادگاه مجرم شناخته می شوند