متن: کینکید به ساعتش نگاه کرد: هشت هفده. کامیون در تلاش دوم راه افتاد و او عقب رفت، دنده ها را عوض کرد و به آرامی در کوچه زیر آفتاب مه آلود حرکت کرد. او در خیابان‌های بلینگهام رفت و در 11 واشنگتن به سمت جنوب رفت، در امتداد ساحل پوگت ساوند چند مایلی دوید، سپس بزرگراه را در حالی که کمی قبل از ملاقات با مسیر 20 به سمت شرق حرکت می‌کرد، دنبال کرد. با تبدیل شدن به خورشید، مسیر را آغاز کرد. رانندگی طولانی و پیچ در پیچ از میان آبشارها. او این کشور را دوست داشت و از توقف گاهی اوقات برای یادداشت برداری در مورد احتمالات جالب برای سفرهای آتی یا گرفتن آنچه که او آن را "عکس های لحظه ای حافظه" می نامید احساس استرس نمی کرد. هدف از این عکس‌های علّی، یادآوری مکان‌هایی بود که شاید بخواهد دوباره از آن بازدید کند و با جدیت بیشتری به آنها نزدیک شود. بعدازظهر بعد از ظهر در Spokane به سمت شمال چرخید و مسیر US Route 2 را انتخاب کرد که او را در نیمه راه شمال ایالات متحده به Duluth، مینه سوتا می برد. او برای هزارمین بار در زندگی اش آرزو کرد که یک سگ داشته باشد، شاید یک رتریور طلایی، برای این سفرها و در خانه با او همراهی کند. اما او اغلب دور بود. در بسیاری از اوقات در خارج از کشور و این امر برای حیوان منصفانه نخواهد بود. با این حال، به هر حال به آن فکر می کرد. چند سال دیگر او برای انجام کارهای میدانی سخت پیر می شود. "پس باید سگ بگیرم." با خودش گفت. درایوهای این چنینی همیشه او را در حالت احساساتی قرار می دهند. سگ بخشی از آن بود. رابرت کینکید تنها بود، آنطور که ممکن بود - تک فرزند، پدر و مادر هر دو مرده، افراد دوری که رد او و او را گم کرده بودند، هیچ دوست نزدیکی نداشت. او به ماریان فکر کرد. او نه سال پیش پس از پنج سال ازدواج او را ترک کرده بود. او اکنون پنجاه و دو سال داشت، این او را کمی زیر چهل ساله می کرد. ماریان رویای تبدیل شدن به یک نوازنده، یک خواننده محلی را داشت. او تمام آهنگ‌های ویورز را می‌شناخت و آنها را به خوبی در قهوه‌خانه سیاتل خواند. زمانی که در قدیم در خانه بود، او را با ماشین به نمایشگاه می برد و در حالی که او می خواند، در میان تماشاچیان می نشست. غیبت های طولانی او - گاهی اوقات دو یا سه ماه - برای ازدواج سخت بود. او این را می دانست. وقتی تصمیم به ازدواج گرفتند، او از کاری که او انجام داد آگاه بود و هر دوی آنها یک حس مبهم (نه واضح) داشتند که می‌توان به نحوی با همه اینها کنار آمد. وقتی او از عکاسی از یک داستان در ایسلند آمد و او رفته بود، نمی توانست. روی یادداشت نوشته شده بود: "رابرت، درست نشد، من گیتار هارمونی را برایت گذاشتم. در تماس باش." نه او در تماس بود، نه او. او برگه های طلاق را امضا کرده است که یک سال بعد به آنجا رسیدند و روز بعد یک هواپیما برای استرالیا گرفتند. او چیزی جز آزادی خود نخواسته بود.
سوال: درباره ماریان چه می توانید بدانید؟
1. او پس از پنج سال ازدواج درگذشت.
2. او از کینکید بزرگتر بود.
3. او می توانست خیلی خوب آواز بخواند و پول زیادی به دست آورد.
4. او یک خواننده حرفه ای پاپ نبود.