متن: در کودکی واقعا از تاریکی و گم شدن می ترسیدم. این ترس ها بسیار واقعی بودند و لحظات ناخوشایندی را برای من ایجاد کردند. شاید ظاهر و صدای عجیب چیزها در اتاق خودم در شب بود که من را خیلی می ترساند. هرگز تاریکی کامل وجود نداشت، اما همیشه یک چراغ خیابان یا چراغ های اتومبیل در حال عبور بود که لباس های پشت صندلی را به شکل یک حیوان وحشی در می آورد. از گوشه چشمم دیدم پرده ها حرکت می کنند وقتی باد نمی آمد. صدای بسیار کم در کف صد برابر بلندتر از روز به نظر می رسد. قوه تخیل من در حال اجرا بود و قلبم تند تند می زد. خیلی ساکت دراز می‌کشیدم تا «دشمن» مرا کشف نکند. یکی دیگر از ترس های دوران کودکی من این بود که گم شوم، مخصوصاً در راه مدرسه. هر روز صبح درست نزدیک خانه ام سوار اتوبوس مدرسه می شدم. این مشکلی نداشت. با این حال، بعد از مدرسه، وقتی همه اتوبوس‌ها در کنار خیابان ردیف شدند، می‌ترسیدم که در اتوبوس اشتباهی سوار شوم و به مکان‌های عجیب دیگری منتقل شوم. در سفرهای مدرسه یا خانوادگی به پارک یا موزه، نمی‌گذارم رهبران از چشمانم دور شوند. شاید یکی از بدترین ترس هایی که در دوران کودکی داشتم، این بود که دیگران آن را دوست نداشته باشند یا نپذیرند. در آن زمان محبوب بودن برای من بسیار مهم بود و ترس از اینکه مورد پسند قرار نگیرم یک ترس جدی بود. یکی از فرآیندهای رشد این است که بتوانیم ترس های خود را درک کرده و بر آن غلبه کنیم. درک چیزهایی که ما را در کودکی می ترساندند به ما کمک می کند تا در آینده به موفقیت های بیشتری برسیم.
سوال: نویسنده در کودکی دارای نوع (هایی) از ترس بود.
1. سه
2. دو
3. یکی
4. هیچ یک