متن: انگلستان در آغاز قرون وسطی به انگلستان تبدیل شد، سرزمین مردمان انگلیسی زبان. قبل از آن، خانه قبایل عصر آهن معروف به سلت ها و برای مدتی بخشی از امپراتوری روم بود. سپس با شروع در 400s پس از میلاد، قبایل از شمال، معروف به Engles، ساکسون ها، و Jutes، نقل مکان کردند. مشهورترین رهبر این دوره زمانی در انگلستان آلفرد کبیر بود. آلفرد در وسکس، پادشاهی ساکسون‌های غربی، که در بخش جنوبی انگلستان بود، زندگی می‌کرد. او رهبر خوبی بود که پادشاهی خود را قوی تر کرد. او یک سیستم دفاعی به نام بره در سراسر کشور ایجاد کرد. او ارتش را به گونه ای سازماندهی کرد که افرادش زمان جنگ و زمانی برای کشاورزی داشته باشند. تلاش های آلفرد از مردمش در برابر وایکینگ ها محافظت کرد و به وسکس اجازه رشد داد. در نهایت حاکمان وسکس بر تمام انگلستان حکومت خواهند کرد. آلفرد پیشرفت های دیگری نیز انجام داد. او برای مردمش قوانین وضع کرد. او یادگیری را تشویق کرد و چندین کتاب مهم را به زبان ساکسونی خود ترجمه کرد. این آغاز زبانی بود که امروز آن را انگلیسی می نامیم. دو قطعه مهم ادبی از آن دوره عبارتند از آنگلوساکسون کرونیکل و بیوولف که هر دو به انگلیسی باستان نوشته شده‌اند. انگلیسی قدیم در بیشتر قرون وسطی دوام آورد. انگلیسی میانه در اواخر قرون وسطی وارد شد و انگلیسی مدرن تقریباً از زمان رنسانس شروع شد. انگلستان و انگلیسی نام خود را نه از ساکسون ها، بلکه از یکی از قبایل دیگر و آنگل ها گرفته اند. نام اصلی انگلستان باید چیزی شبیه به Angle-land باشد (البته فقط در انگلیسی قدیمی).
سوال: آلفرد کبیر پادشاه _ بود.
1. رومیها
2. ساکسون های غربی
3. زاویه ها
4. وایکینگ ها