متن: دوران کودکی‌ام را با قدم زدن بر روی خط باریکی بین پسر جوانی پرانرژی و اجتناب از ورزش‌های تماسی برای محافظت از بینایی‌ام گذراندم. من در پنج سالگی بینایی یک چشمم را از دست داده بودم، بنابراین به جای فوتبال، انرژی ام را روی قایقرانی و قایقرانی گذاشتم. زمانی که 22 ساله بودم، برای کشورم قایقرانی کار می کردم. سپس در حین یک جلسه تمرین متوجه شدم دیدم در چشم باقی مانده مشخص نیست. من عمل کردم و دو هفته را با پانسمان روی چشمانم گذراندم. متأسفانه کار نکرد و عمل دوم دو ماه بعد نیز ناموفق بود. دنیای من خراب شد من در حال پرواز در ارتفاعات ---- و همچنین حرفه درخشان قایقرانی خود بودم، در آستانه حضور در فینال و یافتن شغل در شهر بودم. اکنون، در حالی که فارغ التحصیلان دیگر نتایج خود را جشن می گرفتند، من عصبانی در اتاق خواب دوران کودکی ام دراز کشیدم. صبح از خواب بیدار می شدم و خودم را متقاعد می کردم که می توانم سایه ای را ببینم، اما وقتی فهمیدم نمی توانم به شدت عصبانی شدم. قبلاً تصورات زیادی در مورد افراد نابینا داشتم، اما اکنون به جمع آنها پیوستم. چاره ای جز تغییر نگرش نداشتم. متوجه شدم که چالش من برای دیدن نیست، بلکه ایجاد یک زندگی جدید برای خودم است. لذت ساده نشستن در یک کافه و تماشای گذر دنیا یا حتی برقراری ارتباط چشمی با کسی دیگر امکان پذیر نیست. من باید در مورد چگونگی تعامل با جهان تجدید نظر می کردم. به همان اندازه که از چیزهای نابینایی ---- چوب های سفید، رایانه های سخنگو و سگ های راهنما متنفر بودم ---- از آنها به عنوان ابزارهایی که به من امکان می دهد استقلال خود را دوباره به دست بیاورم استقبال کردم. من از خانه مادرم نقل مکان کردم و شغلی در زمینه سرگرمی پیدا کردم. من همچنین شروع به جستجوی پروژه‌هایی کردم که به من کمک می‌کرد تا با مردم کنار بیایم. بخش بزرگی از هویت من همیشه در مورد هیجان رقابت ---- موفقیت و شکست بوده است. وقتی تمام تلاشم را می‌کنم هیجان‌زده می‌شوم، بنابراین دوباره شروع به رقابت کردم، ابتدا در قایقرانی و سپس در چالش‌های فیزیکی شدید مانند انجام شش ماراتن در هفت روز در صحرای گبی. پر کردن زندگی من با تجربیات کمک کرد تا نابینایی را به یک طرف بکشم. واقعاً 10 سال طول کشید تا با از دست دادن بینایی خود کنار بیایم. وقتی در سال 2009 به سمت قطب جنوب رفتم، اولین فرد نابینایی که تا به حال به آنجا رفت، شانه به شانه افراد بینا ایستاده بود، دوباره احساس "عادی" کردم. اما دو سال پیش، حس "عادی بودن" من دوباره به چالش کشیده شد. من در خانه یکی از دوستانم اقامت داشتم که از پنجره طبقه دوم به زمین افتادم. من نمی دانم چگونه این اتفاق افتاد---- من فقط داشتم به رختخواب می رفتم اما در بیمارستان از خواب بیدار شدم. از سه جا به مغزم و کمرم آسیب زد. متوجه شدم که نمی‌توانم پاهایم را حس کنم. پزشکان گفتند که یک دوره 12 هفته ای برای بازگشت احساس وجود دارد و وقتی این حالت بدون تغییر در پاهایم آمد و رفت، شروع به ناامیدی کردم. قرار بود ازدواج کنم، اما روز عروسی، نامزدم کنار تختم نشسته بود و برای عملی دیگر برای قرار دادن فلز در پشتم آماده می شدم. من هنوز روی ویلچر هستم، اما قبول نمی کنم که داستان من به اینجا ختم شود. من درگیر یک برنامه تمرینی هستم که هدف آن هدایت مسیرهای عصبی در پاهای من از طریق تمرین است. اکنون به خودم یاد می دهم که از اسکی دراز و دوچرخه استفاده کنم. من مطمئن هستم که چگونه از نظر عاطفی بدون هدف ورزشی که خودم را به جلو برانم، مدیریت کنم. به نوعی زندگی من را نجات داده است. شاید هرگز مدال طلا نگیرم، اما این مانع تلاش من نمی شود.
سوال: ما می توانیم از این قسمت یاد بگیریم که _ .
1. نویسنده کسی است که هرگز تسلیم نمی شود
2. نابینایی نویسنده را از دست داده است
3. کسب مدال طلا برای نویسنده غیرممکن است
4. نویسنده هرگز هیچ آموزشی در ورزش ندیده است