متن: من و همسرم قبلاً احساس می کردیم که دوست واقعی کسی که نامش را نمی دانیم غیرممکن است. چقدر اشتباه کردیم! سال‌ها سفر با اتوبوس صبح یکشنبه در شهر با همان گروه افراد «بی نام»، تفکر ما را تغییر داده است. قبل از اینکه اتوبوس بلند شود، همه با هم در گفتگو شرکت می کنیم: کجاست آن زن ساکتی که جلوتر می نشیند و هرگز به احوالپرسی های شادمان پاسخ نمی دهد؟ اینجا او می آید. لباس‌های فرسوده‌اش نشان می‌دهد که پول زیادی برای ذخیره ندارد، اما همیشه یک فنجان قهوه اضافی برای راننده می‌برد. وقتی دست در دست هم سوار اتوبوس می‌شوند، از یک زوج مکزیکی لبخند می‌زنیم. وقتی پیاده می شوند، هنوز دست در دست هم دارند. این زن اواخر سال گذشته باردار بود و یک روز تغییر شکل او تأیید کرد که او بچه را به دنیا آورده است. حتی از فکر خانواده بزرگمان کمی غرور می‌کردیم. ماه ها تنها غم و اندوه ما در ناتوانی ما در همان دوستی با زن ساکت جلوی اتوبوس بود. بعد یک روز عصر به یک رستوران ماهی رفتیم. ما را در کنار کسی که تنها نشسته بود به میز نشان دادند. زن اتوبوس بود. ما با او با آشنایی دوستانه ای که در تمام سال نشان داده بودیم از او استقبال کردیم، اما این بار چهره او نرم شد، سپس لبخندی خجالتی. وقتی صحبت می کرد، کلمات به طرز ناخوشایندی از لبانش فرار می کردند. یکدفعه متوجه شدیم که چرا قبلاً با ما صحبت نکرده بود. حرف زدن برایش سخت بود. هنگام شام؛ ما اقامت یک مادر مجرد با یک پسر معلول را که در خارج از خانه تحت مراقبت های ویژه قرار داشت، یاد گرفتیم. او توضیح داد که به شدت دلتنگ او شده بود. او زمزمه کرد: "من او را دوست دارم... و او مرا دوست دارد، حتی اگر آن را خیلی خوب بیان نمی کند." "بسیاری از ما این مشکل را داریم، نه؟ ما آنچه را که می خواهیم بگوییم، آنچه باید بگوییم، نمی گوییم. و این به اندازه کافی خوب نیست." شمع ها روی میزهای ما شعله ور شدند. ماهی ما هرگز طعم بهتری نداشت. اما فضا دلپذیر شد، و وقتی به عنوان دوست از هم جدا شدیم - نام‌هایی را به اشتراک گذاشتیم.
سوال: کدام یک از موارد زیر می تواند بهترین عنوان این قطعه باشد؟
1. دوستان جاده
2. زن خاموش در اتوبوس
3. رفتن به محل کار با اتوبوس
4. انواع مختلف دوستی