متن: در سال‌های اخیر، به‌ویژه در دهه 1960، بحث‌های زیادی در مورد «فرار مغزها (،)» وجود داشت که به مشکل دانش‌آموزان و دانش‌آموزانی می‌پرداخت که کشورهای خود را به مقصد کشورهای دیگری که فرصت‌های بهتری برای مطالعه، تحقیق و پژوهش داشتند، ترک کردند. به عنوان مثال، بر اساس گزارش سازمان ملل، بین سال های 1962 و 1966 بیش از 50 درصد از فارغ التحصیلان مهندسی ایران و 14 درصد از دانشمندان ایرانی کشور خود را برای کار در خارج از کشور ترک کردند. بیش از 30 درصد مهندسین شیلیایی و 15 درصد پزشکان ترک نیز برای کار به کشورهای دیگر رفتند. احتمالاً بزرگترین فرار مغزها در میان دانشمندان جوانی رخ داده است که برای تحصیل به خارج از کشور رفته بودند. برای ادامه کار و تحقیقات خود در زمینه هایی که در داخل کشور هیچ فرصت شغلی وجود نداشت. کشورهایی که بیشتر این دانشمندان را جذب کردند، ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، فرانسه، کانادا و استرالیا بودند. مطالعات اخیر نشان می دهد که فرار مغزها به ایالات متحده ممکن است در حال کاهش باشد. بسیاری از دانشمندان خارجی دوباره به خانه می روند و در برخی موارد دانشمندان آمریکایی برای استخدام در کشورهای دیگر ایالات متحده را ترک می کنند. دلایل اصلی این است که مشاغل خوب در حال کم شدن هستند. در اینجا، پول برای تحقیقات ملی به شدت کاهش یافته است، و بورسیه های دانشگاهی نیز کاهش یافته است. با این حال، در زمینه پزشکی، مهاجرت به ایالات متحده همچنان ادامه دارد. امروزه از هر پنج پزشک آمریکایی بیش از یک نفر خارجی متولد شده است، و چندین پزشک سالانه هزاران پزشک خارجی به ایالات متحده مهاجرت می کنند. بیش از هشتاد کشور از وزارت امور خارجه خواسته اند تا پس از پایان برنامه های تحصیلی، دانشجویانی را که در زمینه های مهمی مانند پزشکی مهارت دارند به کشورشان بازگرداند.
سوال: کدام یک از موارد زیر دلیل «فرار مغزها» نیست؟
1. مسکن خوب
2. شرایط تحقیق بهتر
3. امکان کار خوب
4. شانس مطالعه بیشتر..