متن: وقتی بچه بودم، من و خواهر و برادرم برای دسر بستنی می‌خوردیم. هر روز، طعم بستنی را انتخاب می‌کردیم، چه آن را در مخروطی بخوریم یا در کاسه. سپس با خوشحالی تا جایی که می‌توانستیم غذایمان را از بین می‌بردیم. با این حال، یک بار، زمانی که احتمالاً حدود 10 ساعت 11 بودم، پدربزرگ ما برای ملاقات آمد. پدربزرگ همیشه نگاه منحصر به فردی به چیزها داشت. در این مناسبت خاص، من و خواهرم شرط بندی می کردیم که چه کسی می تواند اول بستنی خود را تمام کند. پدربزرگ با لبخندی گفت: "چرا می‌خواهی اول تمام شوی؟ اگر آهسته غذا بخوری، بیشتر دوام می‌آورد. باید رقابت داشته باشی تا ببینی چه کسی می‌تواند آخر را تمام کند." الان هم همیشه سعی می‌کنم بستنی‌ام را بچشم، اما البته این چیزی فراتر از یک دسر است. خیلی اوقات، بچه‌ها می‌خواهند بیشتر به دنبال بستنی بیشتر، اسباب‌بازی‌های بیشتر یا دوستان بیشتر باشند. این عادت تا سال‌های بزرگسالی ادامه می‌یابد و ما دائماً در حال تقلای بیشتر هستیم. ما هرگز مهارت قدردانی از آنچه داریم را توسعه نمی دهیم. اگر یاد بگیریم این الگو را بشناسیم و آن را تغییر دهیم، می‌توانیم بچه‌هایمان را کمی متفاوت تربیت کنیم و ابزار مزه کردن دسر ضرب المثل‌شان را در اختیارشان بگذاریم، که می‌تواند زندگی شادتری را برایشان رقم بزند. چیزی که آن روز پدربزرگم به من آموخت این بود که اگر از فرصت استفاده کنی و از چیزی که پیش رویت است لذت ببری، لذت طولانی‌تر و با ارزش‌تر از زمانی است که در طول زندگی عجله کنی و همیشه سعی کنی تا لذت بعدی را به دست بیاوری. این درسی است که فکر می کنم زندگی بزرگسالی من را نیز شادتر کرده است. این روزها وقتی چیزی را می خواهم، تا جایی که بتوانم صبر می کنم تا به خودم اجازه بدهم آن را داشته باشم. سپس، وقتی بالاخره آن را به دست می‌آورم، مطمئن می‌شوم که تا آنجا که ممکن است آن را غنیمت بشمارم، زیرا می‌دانم که هر چه باشد، خیلی زود از بین خواهد رفت.
سوال: پدربزرگ نویسنده به خواهرش و او توصیه کرد که _ .
1. بستنی را تا حد امکان آهسته بخورید
2. بستنی نخورید
3. رقابت بین آنها را متوقف کنید
4. از طرز غذا خوردن آنها چیزی یاد بگیرند