متن: مغازه دار قدیمی مرا به پشت مغازه هدایت کرد. اتاق پر از جعبه ها و عکس های افرادی بود که لباس های قدیمی پوشیده بودند و بسته هایی در دست داشتند. "این مردم چه کسانی هستند؟" من پرسیدم. آقای هاپکینز جوان پاسخ داد: «مشتریان راضی هستند.» ما انتخاب بسیار وسیعی از اقلام برای فروش داریم. آقای هاپکینز به دوربینی باستانی که در کنار یک دیوار ایستاده بود اشاره کرد. او اضافه کرد. در آن زمان، من شروع به اعتماد به آقای هاپکینز کرده بودم و شروع به قدردانی از اقلام دوست داشتنی در فروش کرده بودم. نیاز داشتم برای خانواده و دوستانم هدایای کریسمس بخرم و به نظر می رسید این مکان عالی برای خرید آنها باشد. ساعت بسیار دلپذیری که در فروشگاه آقای هاپکینز نمایش داده می شود. مهم نیست که چه چیزی خواستم، آقای هاپکینز آن را برای من پیدا کرد. در نهایت، یک جعبه جواهرات عتیقه، یک جفت چکمه سواری، یک نسخه چرمی از آن را خریدم. آثار کامل مارک تواین و یک چرخ خیاطی. من خیلی هیجان زده بودم که چنین مغازه کوچک خوبی پیدا کرده بودم. به مغازه دار گفتم به آقای هاپکینز قول دادم که به زودی برگردم.» به مغازه دار گفتم. آقای هاپکینز گفت: "لطفا این کار را نکنید، آقا." سپس عکس مرا گرفت و بلافاصله عکس را به من داد. "که سریع بود!" من فریاد زدم. به عکس نگاه کردم. در عکس با در دست داشتن هدایایی که در مغازه غبارآلود آقای هاپکینز خریده بودم، مغرور و هیجان زده به نظر می رسیدم. در روز کریسمس، دوستان و دوستانم از هدایایی که برایشان خریده بودم خوشحال شدند. برادرم هفته‌ها از من التماس می‌کرد که به او نشان دهم این مغازه کوچک شگفت‌انگیز را کجا پیدا کند. سرانجام موافقت کردم که او را به لندن ببرم تا به او نشان دهم. وقتی به لندن رسیدیم، از خیابان آکسفورد گذشتیم، از فروشگاه بزرگ رد شدیم و ... هیچ چیز پیدا نکردیم. مغازه کوچک دیگر آنجا نبود. جایش فضای خالی بود که به عنوان پارکینگ استفاده می شد. دوباره منطقه را بررسی کردم. .فروشگاه موسیقی بود و فروشگاه بزرگ. در این بین باید هاپکینز و سان بودند، اما آنجا نبود. همانطور که به جایی که مغازه باید می بود خیره شده بودم، یک پلیس پیر از راه رسید: "آقا دنبال چیزی می گردی؟" او درخواست کرد. برگشتم و گفتم: "من دنبال یک مغازه کوچک به نام هاپکینز و پسر هستم. فکر کردم اینجاست." پلیس گفت: "اوه بله،" زمانی اینجا مغازه ای بود به نام هاپکینز و پسر. همه چیز را می فروخت، اما بیش از 30 سال پیش خراب شد. دوباره به جایی که مغازه بود نگاه کردم. سپس دست در جیبم کردم و عکسی را که آقای هاپکینز از من گرفته بود در حالی که هدایای خود را در مغازه کوچک نگه داشته بود، درآوردم. "چقدر عجیب" فریاد زدم.
سوال: نویسنده چگونه مغازه را دوست داشت؟
1. او آن را یک مغازه بزرگ مدرن یافت.
2. او فکر می کرد این فروشگاه فوق العاده ای برای همه هدایای کریسمس است.
3. او آن را یک مغازه کوچک گرد و خاکی، قدیمی اما دوستانه و دوست داشتنی یافت.
4. او فکر می کرد آن را یک مغازه خوب با یک دوربین قدیمی است.