متن: "زلزله!" کلمه در مغزم جرقه زد. صدای غرشی گوشم را پر کرد. سعی کردم زیر میزم سر بخورم. میز رقص وحشیانه ای را انجام داد، لیز خورد و به سمت مرکز اتاق سر خورد. بدنم را پیچاندم و گرفتم در آستانه پنجره پشت سرم، به نحوی از صندلی رقصم خلاص شدم. سعی کردم بایستم. پاهایم اسکیت زدند، انگار روی یک پله برقی خمیده بودند. انگشتانم میلرزیدند، طاقچه را محکم گرفتم و محکم گرفتم. جایی از میان غرش صدای جیغ وحشتناک یک حیوان زخمی به گوش رسید. به پشت سرم نگاه کردم و سعی کردم نگاهم را به بچه های دیگر ثابت کنم اما صحنه یک کابوس سرگیجه بود. برخی از کلاس ها وسط اتاق نشسته بودند و دور تا دورشان را صندلی ها و میزها احاطه کرده بودند. یک دختر فریاد می زد. پسری سعی می کرد راهش را با پنجه از روی زمین به سمت در ببرد. چنگام به سمت طاقچه یخ زد. با صدای بلند فریاد زدم: "من می‌میرم. من می‌میرم. مرا نجات دهید، من حاضر نیستم بمیرم، من آماده نیستم!" روی زانوهایم خم شدم و صورتم را به انگشتان فشرده ام فشار دادم. به پشت انگشتانم نگاه کردم و احمقانه متوجه موهای رنگ پریده شکننده ای شدم که از منافذ رشد می کردند. انگشتان به زودی دیگر وجود نداشتند. به نوعی وحشت قریب الوقوع من مرگ خیلی وحشتناک بود حتی برای گریه کردن. ناگهان متوجه شدم که تکان دادن متوقف شده است. شاید قرار نبود بمیرم.
سوال: در انتهای گذر احساس _ .
1. وحشت
2. امید
3. غم و اندوه
4. هیجان