متن: یک روز معلمی از دانش آموزانش خواست که نام سایر دانش آموزان را لیست کنند و زیباترین چیزی را که می توانند در مورد هر یک از همکلاسی هایشان بگویند بنویسند. آن شنبه، معلم نام هر دانش آموز را روی یک برگه جداگانه نوشت و آنچه را که دیگران در مورد آن گفته بودند فهرست کرد. روز دوشنبه او به هر دانش آموز لیست خود را داد. طولی نکشید که کل کلاس لبخند می زدند. "واقعا؟" او شنید زمزمه. "من هیچ وقت نمی دانستم که برای کسی معنایی دارم!" و "نمیدونستم دیگران اینقدر از من خوششون میاد" بیشتر نظرات بود. هیچ کس دیگر در کلاس به آن مقاله ها اشاره نکرد. او هرگز نمی دانست که آیا آنها بعد از کلاس در مورد آنها صحبت می کنند یا با والدینشان. چندین سال بعد یکی از دانش آموزان در ویتنام کشته شد و معلمش در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد. همانطور که او آنجا ایستاده بود، یکی از سربازان به سمت او آمد. "تو معلم ریاضی مارک بودی؟" او درخواست کرد. سر تکان داد: "بله." سپس گفت: مارک در مورد شما زیاد صحبت کرد. پس از تشییع جنازه، مادر و پدر مارک در آنجا منتظر بودند، "ما می خواهیم چیزی به شما نشان دهیم" پدرش در حالی که کیف پولی را از جیب خود بیرون می آورد، گفت: "آنها این را در هنگام کشته شدن مارک از او پیدا کردند. ما فکر کردیم ممکن است آن را تشخیص دهید. " معلم با احتیاط دو تکه کاغذ کهنه شده را که مشخصاً بارها چسبانده شده بود، تا کرده و تا کرده بود، برداشت. معلم بدون اینکه نگاه کند می‌دانست که کاغذها همان کاغذهایی بودند که همه چیزهای خوبی را که هر یک از همکلاسی‌های مارک درباره او گفته بودند فهرست کرده بود. مادر مارک گفت: "خیلی ممنونم که این کار را کردی." تراکم افراد جامعه آنقدر غلیظ است که فراموش می کنیم روزی زندگی به پایان می رسد. و ما نمی دانیم که آن روز کی خواهد بود. پس لطفاً به افرادی که دوستشان دارید و به آنها اهمیت می دهید بگویید که خاص و مهم هستند.
سوال: با توجه به متن، کدام یک از عبارات زیر صحیح است؟
1. دانش آموزان به نظرات دیگران اهمیت نمی دادند.
2. مارک همیشه کاغذها را با خود داشت.
3. مارک کیف پول خود را در نبرد گم کرد.
4. مارک اوراق را در نبرد گم کرد