متن: وبلاگ ها روز به روز بیشتر مورد استفاده معلمان قرار می گیرند. بسیاری از خدمات اینترنتی اکنون راه های رایگان و آسانی را برای ایجاد صفحات وب شخصی ارائه می دهند. معلمان می توانند از طریق نظرات در وبلاگ ها یا لاگ های وب، تجربیات کلاسی خود را به اشتراک بگذارند. آنها می توانند ایده ها را تبادل کنند و درباره موفقیت ها و شکست ها بحث کنند. آنها می توانند در مورد سیاست های آموزشی بحث کنند. یا فقط می توانند با یکدیگر همدردی کنند. معلمی در ایالت کارولینای شمالی آمریکا اخیراً در وبلاگ خود نوشت: "ظاهراً معلمان مدرسه من بیش از حد از کاغذ استفاده می کنند. بنابراین مدیر من در آخرین جلسه کارکنان به مدت ده دقیقه بر سر همه فریاد زد. اکنون، من به تازگی گفته شده است که ما برای بقیه سال دیگر کاغذ نمی گیریم." این وبلاگ نویس ناشناس اکنون سال سوم تدریس خود را می گذراند، اما هنوز سایت خود را به سایتfirstyearteacher.blogspot.com می نامد. وبلاگ نویسی که خود را وزیر لارنس می نامد به عنوان معلم جایگزین کار می کند. او در ماه آوریل در مورد یک طرح مورد مناقشه برای تقسیم مدارس دولتی اوماها، نبراسکا به سیستم های جداگانه برای دانش آموزان سیاه پوست، لاتین تبار و سفید نوشت. حامیان می گویند که والدین اقلیت قدرت کافی بر تحصیل فرزندان خود ندارند. اما وزیر لارنس در سایت teachersparadise.blogspot.com نوشت: «می‌ترسم آنچه که این به بسیاری از مردم می‌گوید این باشد که سیاه‌پوستان، سفیدپوستان و اسپانیایی‌ها با هم برابر نیستند و باورهای نژادپرستانه را در میان مردم «تقویت» می‌کند. مربیان بلافاصله با وبلاگ نویسی درگیر نشدند. بسیاری نگران مسائل حریم خصوصی و امنیت بودند. اما اکنون هزاران وبلاگ معلم را می توان در اینترنت یافت. بسیاری از معلمان خود را معرفی نمی کنند و نام دانش آموزان و همکاران را تغییر می دهند.
سوال: معلمان از طریق وبلاگ چه کاری انجام نمی دهند؟
1. در مورد مشکل آموزشی بحث می کنند.
2. برای دانش آموزان فقیر پول می فرستند.
3. آنها ایده های آموزشی را به اشتراک می گذارند.
4. به یکدیگر دلداری می دهند.