متن: شب اول در یوسمیتی وحشتناک بود. نتونستم بخوابم و با زن و دو بچه ام تو یه چادر خیلی کوچیک گیر کرده بودم. با خودم گفتم: "چیزها درست نشد." اما، مانند بسیاری از چیزهای دیگر که قبل از قهوه صبحم شکایت می کنم، این یکی به طرز مضحکی بی کیفیت بود. اوضاع بد نبود. آنها خوب بودند صد یارد (91 متر) دورتر از آن دریاچه سامیت بود، با مه‌های شگفت‌انگیز اوایل صبح که از آب می‌درخشید. چند مایلی به سمت جنوب غربی، پایه مسیر قله لاسن بود. این پایگاه در ارتفاع 8000 فوتی (2400 متری) از سطح دریا قرار داشت و حتی در اواسط ماه اوت، کرانه های برفی عظیم در این مکان پراکنده بود. زیبا بود. اجاق کمپ را روشن کردیم، جعبه های سرد را از کمد فلزی سنگین بیرون آوردیم، مقداری بیکن آتش زدیم، مقداری نان بریدیم و یک فنجان قهوه جوشاندیم. نیم ساعت بعد من و دختر 6 ساله ام در پارکینگ مسیر قله لاسن بودیم و برای پیاده روی آماده می شدیم. ما نمی‌توانیم تمام راه را طی کنیم-- پاهای جوان در مسیر کوهستانی شیب‌دار بسیار خسته می‌شوند، اما این مهم نیست. ما می‌توانیم مناظر عالی را در زیر خود مشاهده کنیم، خاکستر آتشفشانی که روی زمین ریخته بود و برف در حال ذوب را با برخورد خورشید به صورتی صورتی مرموز تبدیل می‌کرد. بعداً در پیاده روی، از شکایت های صبحگاهی خود احساس حماقت کردم. همه چیز ارزشمند بود دیدن دخترم که از منظره کوه آنقدر هیجان زده است، به من رضایت زیادی داد. بله، کمپینگ ناراحت کننده است. اما یک چیز شگفت انگیز در مورد نزدیک بودن به طبیعت نیز وجود دارد. به همان اندازه مهم، چیزی در مورد بیرون کردن کودکان خردسال از مناطق آسایش فزاینده پر از فناوری و وادار کردن آنها برای مواجهه با دنیای غیرسایبری اطرافشان وجود دارد. وقتی تمام وقت خود را در یک مدرنیته به دقت ساخته شده صرف می کنیم، وقتی در مورد توهین های روزانه به محیط زیست می خوانیم، چیزی را از دست می دهیم، اما به طور کامل متوجه نمی شویم که چه چیزی در خطر است، همانطور که از طبیعت حذف شده ایم. این چیز خوبی است که هر چند وقت یکبار با Great Outdoors ارتباط برقرار کنید. نوشته ساشا آبرامسکی
سوال: اولین بار نویسنده درباره کمپینگ در یوسمیتی چه احساسی داشت؟
1. ناراحت.
2. بهت زده
3. فوق العاده است
4. برانگیخته