متن: من ده سال پیش به آمریکا آمدم. همیشه می‌گفتم سعی می‌کردم درس بخوانم، اما همیشه چیزهایی مثل کار و بچه‌هایم وجود داشت که اجازه نمی‌داد شروع کنم. حالا فهمیدم که اینها فقط بهانه بود. چیزی که مانع من شد این بود که می ترسیدم دوباره درس بخوانم. من همیشه معتقد بودم که خودم یاد خواهم گرفت. اما یک روز پسرم به من گفت که ناراحت است زیرا دوستانش به آنجا می آیند و من آنها را درک نمی کنم زیرا انگلیسی صحبت نمی کنم. او همچنین ناراحت بود زیرا من هرگز نتوانستم به او در انجام تکالیفش کمک کنم. همان روز به خودم گفتم: "روسیو، باید به خودت ایمان بیاوری و خواهی دید که می توانی موفق شوی." روز بعد، به مرکز شهر رفتم تا به دنبال یک بنر بزرگ جلوی مدرسه بگردم که روی آن نوشته شده بود که برای بزرگسالان کلاس برگزار می کنند. اومدم ببینم میتونم شرکت کنم یا نه، ولی کلاسها تعطیل شده بود. آن شب بچه ها را به سینما بردم و در راه برگشت به آنها گفتم مسیر جدیدی را در پیش می گیریم. در نهایت گم شدم این راهی بود که من کالج چفی را پیدا کردم. دوشنبه بعد رفتم تا اطلاعات بپرسم. به من گفتند که مدرسه تابستانی آن هفته شروع می شود. تابستان گذشته اینگونه شروع به مطالعه زبان انگلیسی کردم. سخت است، اما من پاداش های بزرگی داشته ام. دخترم مجبور شد برای مدرسه داستان بنویسد. این در مورد زنی بود که آنها بیشتر تحسین می کردند و چرا. او نوشت که من کسی بودم که او بیشتر از همه او را تحسین می کرد زیرا شروع به رفتن به کالج کرده بودم. من هرگز این را فراموش نمی کنم.
سوال: با توجه به متن، نویسنده احتمالاً یک _ .
1. معلم
2. دکتر
3. پدر
4. مادر