متن: دو نفر از فرزندان دورر که در خانواده ای فقیر به دنیا آمدند، هنوز رویای هنر داشتند، اما می دانستند که پدرشان توانایی مالی فرستادن هر یک از آنها را به آکادمی ندارد. پس از بحث و گفتگو، سرانجام دو پسر برای پرتاب یک سکه به توافق رسیدند. بازنده به معادن نزدیک می رفت و در حین حضور در آکادمی از برادرش حمایت می کرد. سپس، وقتی برنده تحصیلات خود را به پایان می رساند، از برادر دیگرش حمایت می کرد، یا با فروش. از کارهای هنری خود یا در صورت لزوم با کار در معادن. بنابراین آنها یک سکه پرتاب کردند. آلبرشت دورر برنده شد و به نورنبرگ رفت. آلبرت به معادن خطرناک رفت و به برادرش که کارش در آکادمی تقریباً یک کار بود کمک مالی کرد. موفقیت فوری، و با فارغ التحصیلی، او شروع به دریافت هزینه های قابل توجهی برای کارهای خود کرد. وقتی خانواده دورر شامی برای جشن بازگشت آلبرشت به خانه برگزار کردند، آلبرشت نان تستی برای برادرش نوشید: «اکنون، آلبرت، نوبت تو است که به نورنبرگ بروی و رویای خود را دنبال کنی، و من از تو مراقبت خواهم کرد.» آلبرت اشک های روی گونه هایش را پاک کرد، نگاهی به چهره هایی که دوست داشت انداخت و به آرامی گفت: "نه برادر. برای من خیلی دیر شده است. ببین... ببین چهار سال در معدن چه بلایی سر دستانم آورده اند! استخوان های هر انگشت حداقل یک بار شکسته شده است و اخیراً به شدت از آرتروز در دست راستم رنج می برم که حتی نمی توانم یک لیوان برای برگرداندن نان تست شما بگیرم، خیلی با قلم یا قلم مو روی بوم خطوطی بسازید. نه، برادر... برای من خیلی کم است." از این رو، آلبرشت برای کشیدن دست‌های زخمی برادرش با کف دست‌ها و انگشتان نازک به سمت آسمان تلاش کرد.
سوال: گذر عمدتا در مورد
1. زندگی اولیه آلبرشت دورر
2. داستان پشت "دست های دعا کننده"
3. فداکاری آلبرشت برای برادرش
4. مرد جوانی که استعداد خود را با تلاش نشان می دهد