متن: وقتی 11 ساله بود، عاشق ماهیگیری در دریاچه نزدیک خانه خانواده اش در نیوهمپشایر بود. روز قبل از شروع فصل باس، او و پدرش عصر برای ماهیگیری رفتند. او یک طعمه کوچک نقره ای را روی چوب ماهیگیری خود بست و به تمرین ریخته گری پرداخت. طعمه به آب برخورد کرد و موجی در آب سیاه ایجاد کرد. وقتی میله‌اش خم شد، متوجه شد که چیزی بزرگ در آن طرف است. پدرش با تحسین تماشا می‌کرد که پسر با مهارت ماهی را به داخل می‌کشید. سرانجام او آن را از آب بلند کرد. این بزرگ‌ترین چیزی بود که تا به حال دیده بود، اما بیس بود. پسر و پدرش به ماهی خوش تیپ نگاه کردند. پدر کبریت روشن کرد و به ساعتش نگاه کرد. ساعت 10 شب بود -- دو ساعت قبل از شروع فصل بیس. پدر به ماهی و سپس به پسر نگاه کرد. "تو باید آن را پس بدهی، پسر." او گفت. "بابا!" پسر گریه کرد پدرش گفت: «ماهی های دیگری هم خواهند بود. پسر فریاد زد: "به اندازه این یکی نیست." به اطراف دریاچه نگاه کرد. هیچ ماهیگیر یا قایق دیگری در هیچ کجا نبود. دوباره به چهره خشن پدرش نگاه کرد. با وجود اینکه هیچ کس آنها را ندیده بود، پسر می دانست که این تصمیم قابل مذاکره نیست. او به آرامی ماهی را به داخل آب برد. این موجود شنا کرد. پسر فکر کرد که دیگر هرگز چنین ماهی بزرگی را نخواهد دید. 34 سال پیش بود. امروز، این پسر یک معمار موفق در شهر نیویورک است. خانه پدری او هنوز در کنار دریاچه است. او پسر و دخترش را برای ماهیگیری به آنجا می برد. او دیگر هرگز ماهی به این بزرگی مانند ماهی که مدتها پیش در آن شب فرود آمد، صید نکرده است. اما او همان ماهی را بارها و بارها می بیند --- هر بار که با سؤال درست و غلط روبرو می شود. پدرش به او آموخت که انجام درست کار دشوار است. آیا وقتی کسی نگاه نمی کند درست عمل می کنیم؟
سوال: داستان عمدتاً این ایده را منتقل می کند که _ .
1. تاریخ دوباره تکرار می شود
2. فرصت به ندرت دو بار در می زند
3. ممکن است در هر مرحله از زندگی با شرایط سختی روبرو شویم
4. چه کسی تماشا کند یا نه، ما باید کار درست را انجام دهیم