متن: بدون تغییر سریع، من اولین کسی هستم که بگویم مادی گرا نیستم. دوستانم مرا به عنوان یک آدم خوب می دانند. پدر و مادرم می گویند من در مورد لباس محافظه کار و متواضع هستم. من بیکینی نمی‌پوشم و هیچ‌کدام از دامن‌ها یا شورت‌هایم بالای زانوهایم ختم نمی‌شوند. این انتخاب من است. پس چرا، چرا تصمیم گرفتم آن دامن را بخرم؟ من و خانواده ام در تارگت بودیم، و آنجا منتظر بودیم - دامنی که به طور خاص طراحی شده بود تا چیزی را نپوشاند. قهوه‌ای روشن بود و شبیه چیزی بود که یکی از آن دختر مدرسه‌ای انیمه بپوشد. کیفم را چک کردم. قیمت این دامن 10 دلار است. من پول داشتم من می توانستم آن را بخرم. تصور می کردم وارد مدرسه می شوم و آرواره های دوستانم می افتد. بچه ها از من درخواست می کردند و من خوشحال می شدم. من می توانستم آن را بخرم - نه، باید آن را بخرم. به مادرم نشون دادم او تعجب کرد اما گفت این تصمیم من بود. خواهرم با حسادت نگاه کرد. به رختکن رفتم تا آن را امتحان کنم. آنقدر مطمئن بودم که این دامن مرا تغییر خواهد داد، به نوعی مرا نه آنچه هستم، بلکه آن چیزی که آرزو می کردم باشم. شلوار جینم را درآوردم و پوشیدم. حالا برای لحظه تعیین کننده. در آینه نگاه کردم. من آنجا بودم - دختری با تی شرت سوپرمن و کفش های کتانی که نمی دانست چگونه با دیگران دوست شود. البته دامن من را عوض نکرده بود. به خوبی به من می خورد؛ مشکل این نبود ممکن است باعث شود من در چشمان دنیای امروز خوب به نظر برسم. اما این به سادگی من نبودم. من دختری نیستم که لباس های خنک بپوشم تا در آن جا بیفتم. وقتی شروع کردم به گریه کردن، عینکم تار شد. آن را برداشتم و به آسایش و امنیت حیا برگشتم. مامانم در زد. "امیلی، حالت خوبه؟" اشک هایم را پاک کردم. "من خوبم." دوباره تو آینه نگاه کردم یه دختر لاغر بلوند با عینک کلفت و دم اسبی دیدم . من خودم را دیدم.
سوال: نکته اصلی مقاله چیست؟
1. بهتر است دختران لباس محافظه کارانه بپوشند.
2. شما باید هر از گاهی سبک خود را تغییر دهید.
3. مهم اینه که خودت باشی
4. نظر دیگران اصلا مهم نیست.