متن: در حالی که با یک نویسنده و مدرس معروف شام می خوردم، گفتگوی ما به سمت پول کشیده شد. او به طور معمول به من گفت: "من به اندازه کافی پول دارم." "من به پول بیشتری نیاز ندارم." با خودم فکر کردم: «البته که می توانی این را بگو. "شما برای یک سخنرانی پانزده هزار دلار دریافت می کنید." سپس به روند فکرم پی بردم و عمیق تر در مورد گفته او تأمل کردم. آیا به دلیل داشتن پول زیاد راضی است یا به دلیل اینکه راضی بودن را انتخاب می کند پول زیادی دارد؟ _ پس آیا کافی بودن چیزی است که وقتی به سطح خاصی برسیم برای ما اتفاق می افتد یا تجربه ای است که می توانیم هر زمانی انتخاب کنیم و جشن بگیریم؟ دوستان من آدریان و کری در یک کلبه محقر در جنگل های بارانی زندگی می کنند. آنها درآمد بسیار کمی دارند، تلفن ندارند و بیشتر اوقات برهنه راه می روند. فکر می کنم آنها شادترین افرادی هستند که می شناسم. آنها با خورشید از خواب بیدار می شوند، یکدیگر را بسیار دوست دارند و با دلی پر و باز پذیرای مهمانان هستند. آنها قدر لحظه لحظه زندگی خود را می دانند، هیچ بازی حواس پرتی ندارند و منتظر استراحت بزرگ در گوشه و کنار نیستند. وقتی با آنها هستم، احساس غالب من این است: "اینجا همه چیز درست است - چرا کسی چیزی بیشتر می خواهد؟" رام داس می گفت: "سه نوع آدم در دنیا وجود دارد: آنهایی که می گویند "خیلی زیاد!"، آنهایی که می گویند "کافی نیست!" و آنهایی که می گویند: "آه، درست است!" از آنجایی که «بیش از حد» یک چیز به معنای «کافی نبودن» چیز دیگر است، واقعاً فقط دو رویکرد برای زندگی وجود دارد: کمبود یا رضایت.
سوال: نظر نویسنده درباره زندگی آدریان و کری چیست؟
1. مهمان ندارند.
2. آنها همه آنچه را که می خواهند دارند.
3. آنها زندگی بسیار سختی دارند.
4. آنها زندگی بسیار شادی دارند.