متن: برای بیش از هزار سال، آبله یک بیماری بود که همه از آن می ترسیدند. هنگامی که اسپانیایی ها در اوایل قرن شانزدهم به آنجا رسیدند، این بیماری بسیاری از جمعیت بومی آمریکای جنوبی را کشت. در پایان قرن هجدهم، آبله مسئول حدود یک نفر از هر ده مرگ در سراسر جهان بود. کسانی که از این بیماری جان سالم به در بردند با زخم های زشتی بر روی پوست خود باقی ماندند. از دیرباز در میان کشاورزان به خوبی شناخته شده بود که افرادی که با گاو کار می کردند به ندرت آبله می گرفتند. در عوض، آنها اغلب به یک بیماری مشابه اما بسیار خفیف تر به نام آبله گاوی مبتلا می شدند. یک پزشک بریتانیایی به نام جنر به شدت به این موضوع علاقه داشت و به همین دلیل آبله گاوی را مطالعه کرد. او معتقد بود که با واکسینه کردن افراد مبتلا به این بیماری، می تواند از آنها در برابر بیماری بسیار بدتر آبله محافظت کند. او در سال 1796 پسری را به آبله گاوی و دو ماه بعد واکسینه کرد. پسر آبله نگرفت. در دو سال بعد، جنر چندین کودک را به همین روش واکسینه کرد و هیچ یک از آنها به این بیماری مبتلا نشدند. خبر موفقیت کار جنر خیلی زود منتشر شد. واکسیناسیون به زودی به یک روش رایج برای محافظت از مردم در برابر سایر بیماری های ناشی از ویروس مانند هاری تبدیل شد و واکسن ها در سراسر جهان به ایالات متحده و هند ارسال شد. نزدیک به دو قرن طول کشید تا به رویای جنر مبنی بر رهایی از آبله در سراسر جهان رسید. در سال 1967، سازمان بهداشت جهانی (WHO) یک برنامه بزرگ واکسیناسیون را آغاز کرد و آخرین مورد شناخته شده آبله در سومالی در سال 1977 ثبت شد. اما داستان واکسیناسیون به همین جا ختم نمی شود. بسیاری از بیماری های دیگر وجود دارند که هر ساله تعداد بیشتری از افراد را می کشند. علاوه بر این، بسیاری از بیماری های جدید در حال کشف هستند. بنابراین، چالش پیش روی محققان پزشکی احتمالاً برای چندین قرن دیگر ادامه خواهد داشت
سوال: آبله آنقدر جدی بود که در اواخر قرن هجدهم
1. میزان مرگ و میر آن تا ده درصد بود
2. کسانی که آن را گرفتند مطمئناً خواهند مرد
3. از هر ده نفر در جهان یک نفر بر اثر آبله جان خود را از دست می دهد
4. از هر 10 مرگ و میر در جهان یک مورد به دلیل آبله بوده است