متن: حرف زدن با تو فایده ای ندارد: تو مرا نمی فهمی. تو حتی مرا نمی شناسی. یک نوجوان این کلمات را به سمت والدینی که آسیب دیده و آزرده می شود، تف می کند. بچه خودش چطور میتونه این حرفا رو بزنه؟ او سخت تلاش کرده تا او را بشناسد و یاد بگیرد که احساسات او را از روی صدا و حرکاتش بخواند. چگونه فرزند خودش اکنون می تواند به او بگوید "تو نمی دانی من واقعا کی هستم"؟ هیچ چیز به اندازه شروع نوجوانی کودک، اعتماد به نفس والدین را متزلزل نمی کند. ارتباطی که به راحتی از طریق کلمات، نگاه و لمس جریان دارد، به میدان مین تبدیل می شود اکتشافات اخیر مبنی بر اینکه مغز انسان در دوران نوجوانی دچار رشد ویژه و چشمگیری می شود، «توضیحات» جدیدی از رفتار نوجوانان، به ویژه در مورد تکانشگری نوجوانان ارائه می دهد. در طول این رشد، ممکن است سیناپس‌های زیادی وجود داشته باشد که مغز بتواند به طور مؤثر کار کند، ظرفیت‌های ذهنی تصمیم‌گیری، قضاوت و کنترل تا سن بیست و چهار سالگی بالغ نمی‌شود. یک توضیح قدیمی این است که هورمون های خشم عامل بدخلقی ظاهرا غیر منطقی نوجوانان هستند. اگرچه هورمون ها در احساسات انسان نقش دارند، اما وظیفه واقعی نوجوانی و علت واقعی ناآرامی، عدم اطمینان نوجوانان در مورد اینکه چه کسی هستند، در کنار اشتیاق آنها برای ایجاد حس هویت است. این شامل پرسشگری از خود، خودشناسی و خودسازی در طیفی از مسائل از جمله جنسیت، ایمان، عقل و روابط است. احساس اینکه ما چه کسی هستیم یک تجمل صرف نیست. بدون آن احساس بی ارزشی می کنیم. یک نوجوان اغلب به دوستانش نگاه می‌کند که مدل‌هایی دارند: "من نمی‌دانم کی هستم، اما می‌دانم او کیست، من شبیه او خواهم شد." والدین نیز به چنین آینه‌هایی تبدیل می‌شوند: نوجوانان می‌خواهند آن آینه شفافیت و وضوحی را که خودشان احساس نمی‌کنند به آنها منعکس کند. مشاجره با والدین اغلب در این زمینه قابل درک است. در حالی که آن دعواهای رایج بین نوجوانان و والدین که هر چند روز یکبار منفجر می شود، اغلب بر سر چیزهای کوچکی مانند تکالیف، کارهای خانه و احترام است. تمرکز واقعی یک نوجوان بر شناخت والدین از بلوغ و توانایی و ارزش انسانی اوست. «نه، امشب نمی‌توانی بیرون بروی»، به این معناست که والدینی که کلیدهایت را گرفته‌ای؟» یا «آیا پول کافی برای اتوبوس داری؟» سؤال‌هایی هستند که اگر دوستی نگران از آنها بپرسد به راحتی می‌توان آنها را پذیرفت، اما بیدار شوند. شک و تردیدهای خود یک نوجوان اگر توسط والدینی بپرسد. او احساس می کند که باید خود را از بچه ای که به یاد نمی آورد ناهار، کلید یا پولش را بردارد متمایز شود، والدین را به خاطر یادآوری کودکی که هنوز در درونش زندگی می کند سرزنش می کند. آنچه که تحقیقات من نشان می دهد این است که نزاع با نوجوان لزوماً به معنای داشتن رابطه بد نیست، کیفیت رابطه نوجوان و والدین معیارهای مختلفی دارد.
سوال: طبق متن، نوجوانان _ .
1. می توانند احساسات والدین خود را به طور کامل درک کنند
2. در تمام جنبه های زندگی خود به راهنمایی نیاز دارند
3. ممکن است یک تغییر ذهنی بزرگ را تجربه کند
4. خود را بهتر از والدینشان می شناسند