متن: حدود ده سال پیش، زمانی که در دانشگاه نیویورک در مقطع لیسانس بودم، به عنوان دانشجوی عملی در موزه تاریخ طبیعی دانشگاهم کار می کردم. یک روز در حالی که در مغازه کادوفروشی در صندوق خانه کار می کردم، دیدم زن و شوهری مسن با دختر بچه ای با ویلچر وارد شدند. به این دختر که نزدیکتر نگاه کردم دیدم روی صندلیش نشسته است. سپس متوجه شدم که او دست و پا ندارد، فقط سر، گردن و تنه بدن انسان دارد. او یک لباس سفید کوچک با نقش های رز قرمز و نقطه های زرد پوشیده بود. در حالی که زن و شوهر او را به سمت من می‌کشیدند، من به پایین به فهرست نگاه می‌کردم. سرمو به سمت دختر چرخوندم و چشمکی بهش زدم . در حالی که پول را از پدربزرگ و مادربزرگش گرفتم، به دختری نگاه کردم که داشت زیباترین و بزرگترین لبخندی را که تا به حال دیده بودم به من هدیه می کرد، ناگهان او رفت و تنها چیزی که دیدم این دختر زیبا بود که لبخندش فقط من را ذوب کرد و تقریباً فوراً حس کاملاً جدیدی از آنچه زندگی است به من داد. بلافاصله احساس امید و اطمینان کردم. او مرا، یک دانشجوی فقیر و ناراضی، به دنیای خود برد، دنیایی از لبخند، عشق و گرما. این ده سال پیش بود، اما من هنوز آن را به وضوح به یاد دارم که انگار همین دیروز اتفاق افتاده است. من در حال حاضر یک فرد موفق در تجارت هستم و هر زمان که پایین می افتم و به مشکلات دنیا فکر می کنم، به آن دختر کوچک و درس قابل توجهی از زندگی که او به من آموخت فکر می کنم.
سوال: نویسنده یک دهه پیش چه بود؟
1. کارگری که در دانشگاه کار می کند.
2. معلمی که در یک دانشکده تدریس می کند.
3. منشی که در موزه کار می کند.
4. دانشجویی که هنوز مدرک نگرفته بود.