متن: وقتی چهارده ساله بودم، در تابستان با بریدن چمن‌ها درآمد کسب می‌کردم و در عرض چند هفته تعداد زیادی مشتری ایجاد کردم. من مردم را با گل هایی که کاشته بودند و باید به خاطر نداشتم آنها را قطع نکنم، با چیزهایی که در چمن گم کردند یا عمداً به زمین خوردند، شناختم. زمانی که از قبل می دانستم قرار است چه شکایتی مطرح شود و کدام درخواست از همه مهمتر بود، با اکثر آنها به نقطه پایان رسیدم. و من چیزی در مورد اندازه گیری همسایگانم با روش پرداخت ترجیحی آنها یاد گرفتم: بر اساس شغل، بر اساس ماه - یا اصلاً. آقای بالو در دسته آخر قرار گرفت و همیشه دلیل داشت. یک روز پنجاه تا پول خرد نداشت، روزی دیگر چک نداشت، روزی دیگر وقتی در خانه اش را زدم به سادگی بیرون بود. با این حال، به جز پول جدا، او به اندازه کافی مرد خوب بود، همیشه وقتی مرا از دور می دید کلاهش را تکان می داد یا سر می زد. من او را برای یک چک بازنشستگی نازک تصور کردم، شاید یک آسیب ناشی از کار که او را از انجام کارهای حیاط خودش باز داشت. مطمئناً من کل را پیگیری کردم، اما زیاد نگران مبلغ نبودم. چمن، علف بود، و اندکی که دارایی آقای بالو بود، طولی نکشید. بعد از ظهر یک روز اواخر تیرماه، گرم‌ترین زمان سال، از کنار خانه‌اش رد می‌شدم که در را باز کرد و گفت که بیام داخل. سالن خنک بود، سایه داشت، و یک دقیقه طول کشید تا چشمانم با نور کم وفق دهند. آقای بالو گفت: «من به شما مدیونم، اما...» فکر کردم او را از زحمت فکر کردن بهانه‌ای جدید نجات دهم. "مشکلی نیست. نگران نباش." او بدون توجه به صحبت های من ادامه داد: بانک در حساب من اشتباه کرد. "یکی دو روز دیگر پاک می شود. اما در همین حین فکر کردم که شاید بتوانید یک یا دو جلد را برای پیش پرداخت انتخاب کنید. با دست به دیوارها اشاره کرد و دیدم که همه جا کتاب ها روی هم چیده شده است. مانند یک کتابخانه بود. آقای بالو تشویق کرد: «وقت بگذارید. چیزی که دوست دارید بخوانید، قرض بگیرید، نگه دارید یا پیدا کنید. چه می خوانی؟» «نمی دانم.» و من نفهمیدم. من عموماً آنچه را که در مقابلم بود، آنچه را که از پشته شومیز داروخانه می توانستم به دست بیاورم، آنچه را که در کتابخانه و مجلات پیدا کردم، می خواندم. ، پشت جعبه های غلات، کمیک. ایده جستجوی آگاهانه یک عنوان خاص برای من جدید بود، اما، متوجه شدم، بدون جذابیت نیست--- بنابراین شروع به نگاه کردن به انبوه کتاب ها کردم. از این‌ها؟» آقای بالو گفت: «این چیز زیادی نیست.» «این چیزی نیست، فقط چیزی است که من نگه داشته‌ام، آن‌هایی که ارزش دیدن برای بار دوم را دارند.» «پس برای من انتخاب کنید.» او حرف‌هایش را بلند کرد. ابروهایش را خم کرد و به من فکر کرد که انگار من را با یک کت و شلوار اندازه می‌گیرم. بعد از لحظه‌ای سرش را تکان داد، پشته‌ای را جست‌وجو کرد و کتابی با جلد سخت قرمز تیره، نسبتاً ضخیم به من داد. "آخرین عادل" خوانده شده است: "توسط آندره شوارتز-بارت. در مورد چیست؟» او گفت: «شما به من بگویید. هفته آینده.» بعد از شام شروع کردم، در فضای باز روی صندلی آشپزخانه ناراحت کننده نشستم. در عرض چند صفحه، حیاط، تابستان، ناپدید شد، و من در آن غوطه ور شدم. تراژدی دردناک هولوکاست، برخورد خارق‌العاده خیر، که توسط یک مرد شایسته و شر نشان داده شده است. ترجمه از فرانسوی، زبان ظریف، ساده و غیرممکن بود. هنگامی که نور غروب سرانجام ناکام ماند، به داخل رفتم، تمام مطالب را خواندم. تا امروز، سی سال بعد، این تجربه را به خوبی به یاد دارم. این اولین برخورد داوطلبانه من با ادبیات جهان بود و از قدرت متمرکزی که یک رمان می‌توانست داشته باشد شگفت‌زده شدم. با این حال، واژگان لازم برای ترجمه کتابم را نداشتم. وقتی آقای بالو پرسید: "خب؟" من فقط جواب دادم "خوب بود؟" او گفت: "پس نگهش دار." با نسخه جلد شومیز مارگارت مید در ساموآ (کتاب بسیار مهمی در مورد مطالعه رشد اجتماعی و فرهنگی مردم - انسان شناسی) ارائه شد. برای کوتاه کردن دو داستان بلند، آقای بالو هرگز در آن سال یا سال بعد یک سنت برای بریدن علفش به من پرداخت نکرد، اما به مدت پانزده سال در کالج دارتموث انسان شناسی تدریس کردم. مطالعه تابستانی آن سرگرمی بی‌گناهی نبود که فکر می‌کردم، نه یک فرار ساده و بی‌درنگ در یک بانوج (اگرچه من از بسیاری از آن‌ها نیز لذت برده‌ام). یک کتاب، اگر در لحظه مناسب، در فصل مناسب، در یک درونی در امور روزمره به دست شما برسد، مسیر همه چیزهای بعدی را تغییر خواهد داد.
سوال: از گفته های او به نویسنده می توان حدس زد که آقای بالو _ .
1. همه کتاب ها را دوبار بخوانید
2. زیاد مطالعه نکرد
3. بیشتر از آنچه که نگه داشته کتاب بخواند
4. ترجیح می دهد کتاب های سخت را بخواند