متن: چشم‌های آبی که از بیرون در به او نگاه می‌کردند مانند نوری بود که از یک ذره بین در روشن‌ترین و کوچک‌ترین نور خود می‌گذرد، وقتی کاغذ و برگ‌ها شروع به دود شدن می‌کنند. مرد در گفت: "هی." پسر گفت: "من را یادت هست؟" "بله." زمزمه کردن. "ریک." او از دیدن ریک بسیار شگفت زده شد. به نظر می رسید تمام ریک در چشم ها نشان داده می شود. با احساس قوی که باید به او صدمه می زد. "تو من را شناختی." ریک گفت. "فراموش نکرده بودی." پسر گفت: "تو هم همینطوری." و بسیار احساس سپاسگزاری کرد. حتی به نظر می رسید که او همان لباس ها، همان پیراهن آبی و شلوار خاکستری را پوشیده بود. او لاغر بود، اما لاغر بود. و او هنوز بود، یا دوباره. آفتاب سوخته بعد از همه چیز، لبخند آهسته سفید همچنان احساس خفیف شادی را نشان می داد. "بیا به تو نگاه کنیم." ریک گفت و روی صندلی افتاد. سپس آرام آرام بیشتر احساس کرد که در خانه است و یک بار دیگر به ریک تبدیل شد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. خط هایی روی چشمانش بود. و خطوط عمیق تر روی گونه هایش. اما او مانند ریک به نظر می رسید که در مقابل آفتاب در صف ایستاده بود و لبخند می زد. " وقتی نگاهت می کنم." گفت: تو مرا وادار می‌کنی در مورد من فکر کنم، زیرا ما شبیه هم هستیم.
سوال: در بازگشت. ریک _.
1. تغییر زیادی نکرده بود
2. خیلی پیر به نظر می رسید
3. خیلی لاغرتر از قبل بود
4. لباس های مختلف پوشیده بود