متن: "آیا می توانم کودکم را ببینم؟" تازه مادر خوشحال پرسید. بسته را در آغوش او گذاشتند و وقتی تای پارچه را حرکت داد تا به صورت کوچکش نگاه کند، نفسش را حبس کرد - بچه بدون گوش به دنیا آمده بود. اما گذشت زمان ثابت کرد که شنوایی نوزاد به جز ظاهرش عالی بود. یک روز که با عجله از مدرسه به خانه رفت و خود را در آغوش مادرش انداخت. او با تلخی فریاد زد: "یک پسر، یک پسر بزرگ ... من را فریب نامید." او آهی کشید، زیرا می دانست که زندگی او بی پایان از دلشکستگی خواهد بود. او بزرگ شد، برای بدبختی خود خوش تیپ بود. او که مورد علاقه دانش‌آموزانش بود، شاید رئیس کلاس بود اما برای این کار. او استعدادی برای ادبیات و موسیقی پیدا کرد. پدر پسر با پزشک خانواده صحبت کرد. نمی شد کاری کرد؟ دکتر تصمیم گرفت: «من معتقدم اگر بتوانیم یک جفت گوش خارجی را پیوند دهیم، می‌توانیم آن‌ها را اهدا کنیم.» بنابراین جستجو برای یافتن شخصی که چنین فداکاری را برای یک مرد جوان انجام دهد آغاز شد. دو سال گذشت سپس، "تو داری به بیمارستان می روی پسر. من و مادر کسی داریم که گوش های مورد نیازت را اهدا می کند. اما این یک راز است." گفت پدر عملیات فوق العاده با موفقیت انجام شد. استعدادهای او به نبوغ شکوفا شد. مدرسه و کالج به یک سری موفقیت تبدیل شدند. بعد ازدواج کرد و وارد خدمت دیپلماتیک شد. او به پدرش گفت: "اما باید بدانم!" "چه کسی این همه برای من داد؟ من هرگز نتوانستم به اندازه کافی برای او انجام دهم." سالها این راز را حفظ کردند، اما روزی فرا رسید... یکی از تاریک ترین روزهایی که از یک پسر گذشته است. با پدرش بالای تابوت مادرش ایستاد. پدر آهسته و با ملایمت دستش را دراز کرد و موهای پرپشت و قهوه‌ای مایل به قرمز را بالا برد تا راز را فاش کند.
سوال: چه چیزی را می توان از این متن استنباط کرد؟
1. توافق بین اهدا کننده و خانواده بود.
2. این پسر آنقدر محبوب بود که به عنوان رئیس کلاس انتخاب شد.
3. سرانجام پسر متوجه شد که اهدا کننده کیست.
4. مادر پس از مرگ پسرش گوش هایش را به او اهدا کرد.