متن: در سال 1982 استیون کالاهان در حال عبور از اقیانوس اطلس به تنهایی در قایق بادبانی خود بود که به چیزی برخورد کرد و غرق شد. او از خطوط کشتیرانی خارج شده بود و تنها در یک قایق نجات شناور بود. وسایلش کم بود. شانس او کم بود. اما وقتی هفتاد و شش روز بعد سه ماهیگیر او را پیدا کردند، او زنده بود. گزارش او از نحوه زنده ماندن او بسیار جذاب است. اما چیزی که توجه من را جلب کرد این بود که چگونه او توانست خودش را حفظ کند در حالی که به نظر می رسید همه امیدها از بین رفته بود. تسلیم شدن تنها گزینه عاقلانه به نظر می رسید. وقتی مردم از چنین شرایطی جان سالم به در می‌برند، با ذهن خود کاری انجام می‌دهند که به آنها شهامت ادامه راه را می‌دهد. بسیاری از مردم در شرایط ناامید کننده مشابه تسلیم می شوند یا دیوانه می شوند. کالاهان نوشت: «من به خودم می گویم که می توانم از عهده آن بر بیایم. "در مقایسه با آنچه دیگران از سر گذرانده اند، من خوش شانس هستم. من این چیزها را بارها و بارها به خودم می گویم و استحکام می بخشم..." این به نظر من چیز مهمی بود. و زمانی که اهدافم دور از دسترس به نظر می رسید یا مشکلاتم خیلی طاقت فرسا به نظر می رسید، همین را به خودم گفته ام. و هر بار که آن را گفته ام، همیشه به خودم آمده ام. حقیقت این است که شرایط ما فقط در مقایسه با شرایط بهتر بد است. اما دیگران بسیار بدتر از این را پشت سر گذاشته اند. بنابراین در اینجا، از لبه شدید بقا به سراغ ما می آیند، کلماتی هستند که می توانند به ما قدرت دهند. هر چیزی که در حال گذراندن آن هستید، به خود بگویید که می توانید آن را تحمل کنید. این را بارها و بارها به خود بگویید و به شما کمک می کند تا از نقاط ناهموار عبور کنید.
سوال: به نظر می رسید نویسنده بیشتر به _ .
1. چه چیزی باعث شد استیون کالاهان تصمیم بگیرد از اقیانوس اطلس عبور کند
2. چیزی که استیون کالاهان را وادار کرد در این شرایط زندگی کند
3. آنچه استیون کالاهان در شرایط سخت به آن فکر می کرد
4. اتفاقی که برای استیون کالاهان در نیمه راه افتاد