متن: در روز اول ترم جدید، با مدیر مدرسه جدیدم در دروازه مدرسه آشنا شدم. "لطفا دنبالم بیا!" او گفت. صدای آرام و مهربانی داشت. او مرا به کلاس جدیدم برد و رفت. جلوی من سی جفت چشم به من نگاه کردند. می دانستم که او به دانش آموزان گفته بود که من نابینا هستم. تقریبا می توانستم این سوال را پشت چشمانشان احساس کنم: کور؟ من هم جواب را حس کردم: اگر نابیناست، این خوب است! صدای آرامی را در گوشه ای از کلاس شنیدم. یک لحظه احساس ترس کردم. بلافاصله فهمیدم که باید قوی باشم. با صدای بلندی که می توانستم گفتم: «کلاس». "من ممکن است کور باشم. اما من احمق نیستم. این لبخندهای شیطنت آمیز را از روی صورت خود بردارید و صحبت نکنید، لطفا!" البته من نمی توانستم چهره آنها را ببینم. من فقط حدس زدم که برخی از آنها لبخند می زنند. کلاس ساکت بود خیلی تعجب کردند. می دانستم که کار درستی انجام داده ام. هر چه روزها می گذشت دانش آموزان شگفتی های بیشتری داشتند. وقتی بچه‌ها شیرینی می‌خوردند، حس می‌کردم. من به راحتی می‌توانستم صدای شانه‌هایی که از میان موها عبور می‌کنند، دانش‌آموزان که پیام می‌فرستند و غیره بشنوم. یک بار دختری را پیدا کردم که به یکی از دوستانش پیام می داد. پیام را به اتاق معلم بردم. معلمی برایم خواند. یک طرف نوشته بود: "به نظر شما او می تواند ببیند؟" از سوی دیگر گفت: "من فکر می کنم اینطور است. او همیشه می داند که ما چه می کنیم." به زودی دانش آموزان از شیطنت دست کشیدند و به سختی شروع به کار کردند. دیری نگذشت که عکس های خانواده هایشان را آوردند تا من ببینم. آن موقع می دانستم که آنها دوستان من هستند. من همچنین می دانستم که آنها فراموش کرده اند که من نمی توانم ببینم.
سوال: دانش آموزان برای اولین بار شگفت زده شدند زیرا _ .
1. معلم به نظر همه چیز را می دانست
2. معلم آنها را در حال لبخند زدن گرفت
3. معلم آنها را در حال صحبت کردن گرفت
4. معلم احمق نبود