متن: مطمئن بودم که قرار است کشته شوم. وحشتناک عصبی شدم. در جیب‌هایم گشتم تا ببینم آیا سیگاری وجود دارد که از جستجوی آنها فرار کرده است. یکی را پیدا کردم و به دلیل لرزش دستانم به سختی توانستم آن را به لب هایم برسانم. اما من کبریت نداشتم، آنها آن را گرفته بودند. از میان میله ها به نگهبان نگاه کردم. او با من تماس چشمی نداشت. به او صدا زدم: "چراغ داری؟" به من نگاه کرد، شانه هایش را بالا انداخت و آمد تا سیگارم را روشن کند. وقتی نزدیک شد و کبریت را روشن کرد، ناخودآگاه چشمانش در چشمان من قفل شد. در آن لحظه لبخند زدم. نمی دانم چرا این کار را کردم. شاید عصبیت بود، شاید به این دلیل بود که وقتی خیلی به هم نزدیک می شوید، لبخند نزدن خیلی سخت است. در هر صورت لبخند زدم. در آن لحظه، گویی جرقه ای از شکاف بین دو قلب ما، دو روح انسانی ما پرید. می دانم که او نمی خواست، اما لبخند من از میله ها عبور کرد و باعث شد لبخندی روی لبانش هم بیفتد. سیگارم را روشن کرد اما نزدیکم ماند و مستقیم در چشمانم نگاه کرد و به لبخند زدن ادامه داد. من مدام به او لبخند می زدم، حالا او را به عنوان یک فرد و نه فقط یک نگهبان فکر می کردم. "بچه دارید؟" او درخواست کرد. "بله، اینجا، اینجا." کیف پولم را بیرون آوردم و عصبی دنبال عکس های خانواده ام گشتم. او هم عکس های خانواده اش را بیرون آورد و شروع کرد به گفتن برنامه ها و امیدهایش برای آنها. چشمانم پر از اشک شد. گفتم که می ترسم دیگر هرگز خانواده ام را نبینم، هرگز فرصتی برای دیدن بزرگ شدن آنها نداشته باشم. اشک از چشمانش هم سرازیر شد. ناگهان بدون حرف دیگری قفل سلولم را باز کرد و بی صدا مرا به بیرون هدایت کرد. بیرون از زندان، بی سر و صدا و در مسیرهای عقب، خارج از شهر. آنجا، در حاشیه شهر، مرا آزاد کرد. و بدون حرف دیگری به سمت شهر برگشت.
سوال: چرا مرد می خواست سیگار بکشد؟
1. چون مطمئن بود کشته می شود.
2. چون می خواست نگهبان او را آزاد کند.
3. چون می خواست اعصابش را کم کند.
4. چون او یک سیگاری معمولی بود.