Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, sağır Mehmet duyarken, topal İsmet yürürken, bir köyde yaşlı adam ve üç kızı yaşarmış. Yaşlı adamın bir tane pamuk tarlası varmış ve kızlarıyla pamukları toplar, satar, geçimini öyle sağlarlarmış.

Yaşlı adamın kızları çok çalışkanmış, iki büyük kızı ay parçası gibi çok güzelmiş fakat küçük kızı çok çirkinmiş. Yaşlı adam, küçük kızını nasıl evlendireceğini düşünür dururmuş ve aklına bir fikir gelmiş. Yaşlı adam kızlarını çalışmaya götürürken birileri görür de kızlarıma göz koyar diye kızlarının yüzlerine kara çalar, onları çirkin göstermek için her şeyi yaparmış.

Günlerden bir gün ihtiyar adam çok hastalanmış, yataktan kalkamaz hâle gelmiş. Bütün işler kızlarına kalmış. Yaşlı adam, kızlarına: &nbsp;

&nbsp;̶&nbsp; Sakın yüzlerinizi kimseye göstermeyin, yoksa size hakkımı helâl etmem, demiş.

Kızları bu durumdan ne kadar memnun olmasalar da babalarının sözünden asla çıkmazlarmış. Yine bir gün kızlar tarlada çalışırken çobanın biri bunlara bakar dururmuş. Kızlar o kadar çirkin gözükürmüş ki kimse yüzlerine bakmazmış. Çobanın kendilerine baktığını görünce şaşırmışlar. Çoban, kızları sormuş soruşturmuş ve köylüden evlerini öğrenmiş. İhtiyar adamın evine görücü gitmeye karar vermiş. Bir gün ansızın çalmış kapılarını. İhtiyar adamın büyük kızını kendine istemiş.

İhtiyar adam çobana:

&nbsp;̶&nbsp; Benim kızlarım çok çirkindir, köyde o kadar güzel kız varken neden benim kızlarımdan birini istersin, demiş.

Çoban:

&nbsp; ̶&nbsp; Ben bir garip çobanım, güzel kız benim neyime, demiş.

Yaşlı adam, çobanın, kızının yüzünü görmeden istediğine emin olunca büyük kızını çobana vermiş. Kızın güzelliğini gören çoban, mutluluktan havalara uçmuş. Hemen evlenmiş kızla. Yaşlı adamın kalmış iki kızı.

Derken yine bir gün tarlada çalışırken kızlar çok yorulmuşlar ve ortanca kız pınara su getirmeye gitmiş. Pınarın başında su doldururken uzunca boylu, gözleri şaşı, dişleri sarı, elleri ayakları kocaman bir oğlan belirmiş başında. Kız oradan hemen uzaklaşmış. Aradan üç beş gün geçmiş. İhtiyar adamın kapısı yine çalmış. Bu sefer de uzun boylu, şaşı oğlan gelmiş. O da ortanca kızı kendine istemiş. İhtiyar adam, şaşı oğlana da:

&nbsp;̶&nbsp; &nbsp;Benim kızlarım çirkindir, neyini beğendin de geldin, demiş.

Şaşı oğlan:

&nbsp;̶&nbsp; Ben kızının dengiyim, hem sen de bu çirkin kızını bana vermezsen, kim verir bana kız, demiş.

Yaşlı adam, küçük kızını hatırına getirmiş.

̶&nbsp; Tamam, verdim gitti, demiş.

Ortanca kızını da vermiş şaşı oğlana. Kızın gerçek güzelliğini gören şaşı oğlanın mutluluktan gözlerinin şaşılığı gitmiş ve hiç vakit kaybetmeden kızla evlenmiş.

Evde kala kala yaşlı adamın küçük ve çirkin kızı kalmış. Amma yaşlı adamın kızlarının önce çirkin görünüp sonradan dünyalar güzeli çıktığını bütün köy halkı duymuş.

Çobana ve şaşı oğlana:

&nbsp; ̶&nbsp; Yaşlı adamdan kızları nasıl aldınız, diye sormuşlar.

Onlar da:

&nbsp;̶&nbsp; Yaşlı adam önce bize kızlarım çirkindir, niye istersiniz, diye sordu. Biz de, sen de kızlarını bize vermezsen kimse vermez dedik. O da razı oldu, kızlarını bize verdi. Sonra evlendik,&nbsp; baktık ki kızlar dünyalar güzeli, bakmaya doyamıyoruz, demişler.

Bunu duyan köyün en zenginleri, yaşlı adamın kapısında sıraya girmiş. Yaşlı adamın çirkin kızına gelen görücülerin haddi hesabı yokmuş. Yaşlı adam gelenlerin hepsine de aynı soruyu sorar dururmuş:

&nbsp;̶&nbsp; Benim kızım çirkindir, niye istersiniz, essahtan almak mı istersiniz, diye.

Yaşlı adam düşünmüş taşınmış ama görücülerle baş edememiş. Sonra kendi kendine bu çirkin kıza Allah şans vermiş diye düşünmüş. Görücülerden en zenginine, en güzeline küçük kızını vermiş. Böylece küçük kızın tasasını atmış üstünden. Ama küçük kızı alan ne yaptı sonra bilinmez, çünkü onun çirkinliği bakiymiş.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Rabbim tüm çocuklarımıza çirkin şansı vere.

Evin Küçük Çirkin Kızı