Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi, gayet günahmış. Memleketin birinde, bir padişah yaşarmış. Günlerden bir gün padişah:

— Bundan böyle akşamın onundan sonra kimse ışık yakmayacak, demiş.

Tellâllar meydanda bağırmış. Akşam olunca padişah hizmetkârlarına buyruğum yerine getiriliyor mu, diye kontrol ettirmiş. Her yeri dolaşmışlar. Sadece bir evde ışık yanıyormuş. Sabah olunca hemen, o adamı padişah istetmiş. Adam gelince sormuş:

— Sen neden saat ondan sonra ışığını yaktın? Tellâllar akşama kadar bağırdı, duymadın mı?

O da anlatmaya başlamış.

— Ben hanımımla yeni evliyim. Biz birbirimize çok meraklıyız. Akşam olunca bir saat ben uyurum, o beni izler; o uyur, bir saat ben onu izlerim. Biz böylece sabah ederiz. Onun için ışığımız yanıyordu.

Padişah çok şaşırmış. Adama bir şey yapmadan evine göndermiş. Sonra padişahın isteği ile bir cazı kadın bulunmuş. Kadın huzuruna çıkınca:

— Git, şu evdeki kadına de ki padişah sana âşık oldu. Seninle evlenecek de, demiş.

Cazı kadın hemen yola düşmüş. Kadına misafir olmuş. Diller dökmüş. Padişahın kendisine âşık olduğunu, evlenmek istediğini söylemiş. Kadın:

— Ben kocamı çok seviyorum. Ona çok meraklıyım, dediyse de kadının tatlı diline kanmış. Cazı kadın:

— Padişahla evlenmek istiyorsan gece, o uyuyup da sen onu izlediğin zaman kocanı kes, öldür. O zaman padişahla evlenirsin, demiş.

Akşam olmuş. Karı koca yatmışlar. Kocası kadını izlemiş, uykuya dalmış. O sırada kadın bıçağı çıkarmış. Tam kesecekken adam sıçramış, uyanmış. Bıçağı elinden almış.

— Niye beni kesiyorsun, diye sormuş.

Kadın her şeyi anlatmış. Padişah ile evleneceğini, onun için kendini keseceğini söyleyince padişahın huzuruna çıkmışlar. Padişah emir vermiş:

— Memlekette ne kadar kadın varsa hepsinin boyunlarını vurun. Ben onu sınamak için yaptım, demiş.

Adamları, padişahın emrini yerine getirmek için koşmuşlar. O sırada bir kervancı gelmiş.

— Padişahım, biraz dur. Ben sana bir masal anlatacağım, deyip devam etmiş.

— Zamanın birinde, ben dağlarda geziyordum. Bir de baktım ki biri atına binmiş, gidiyor. Bana “Sen nereye gidiyorsun?” diye sordu. Ben de “Gidiyorum işte.” dedim. “Gel, beraber gidelim” dedi bana.

Ben biraz çekindim. Bunun farkına vardı: “Korkma” dedi bana. Beraber yola düştük.

Az gittik, uz gittik. Ben biraz arkada kaldım. Sonradan, korkmaya başladığım için elimdeki topuzu bu yabancının kafasına vurup öldüreyim, dedim.

Başına topuzu vurdum, hiç etkilenmedi. Atına dedi ki, “Ne kuyruğunu sallıyorsun, be hayvan?” Ben daha çok korktum.

Dudağım ikiye yarıldı. Sonra dönüp bana: “Sür, ikimiz at başı gidelim.” dedi.

Az gittik uz gittik, dere tepe düz gittik. Bir kalenin dibine vardık. Attan indi, heybesini indirdi. Heybenin içi altın ve para doluydu. Bana döndü: “Bu atım, altınım sana emanet. Ben bu kaleye çıkacağım. Bir saate kadar geldim, geldim; gelemezsem bunlar sana helâl olsun. Yok, eğer beklemezsen filin kulağında da olsan gelir seni bulurum. ” dedi bana.

Bir müddet bekledim. Önüme kocaman bir dev kafası düştü. Biraz sonra da kendi geldi. Yine atlara bindik. “Sür gidelim. ” dedi.

Az gittik, uz gittik, bir kabre vardık. Atlardan indik. “Bu benim nişanlımın mezarı. Onu biraz önce kellesini gördüğün dev, bizim gerdek gecemizde öldürdü. Ben de bekledim. Devin gerdek gecesinde, ben de onu öldürdüm. Rüyamda nişanlım gelip seni gösterdi. Kocan bu dedi. Seninle evleneceğim. Kırk gün, kırk gece düğün edip ikimiz de mutlu olacağız.” dedi bana. Ben de onunla evlendim. Onunla mutlu oldum, demiş.

Kervancının anlattıklarının ardından, padişah verdiği karardan vaz geçmiş. Kervancı ve karısı mutlu, mesut yaşamışlar.

Gökten üç elma düştü. Birini ben aldım, birini o aldı; birini de kaldırdım, yere attım. Yedik, içtik; hoş muradına geçtik.

KERVANCININ MASALI