Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, ülkenin birinde bir tilki ile ayı varmış. Tilki bir gün ayının yanına gitmiş, gel seninle arkadaş olalım demiş. Ayı kabul etmiş. Tilki, ayıya:

— &nbsp;Gel seninle bağa gidelim. Üzüm yapıp karnımızı doyuralım, demiş. Ayı da:

—&nbsp; Tamam gidelim, demiş. Tilki bağda karnını doyurmuş. Ne gördüyse yemiş. Ayı da üzüm yiyormuş. Tilki bağın sahibini görünce hemen kaçmış. Ayıya söylememiş. Bağın sahibinin geldiğini görmeyen ayı, yemeye devam etmiş. Bağın sahibi ayıyı sopayla dövmüş. Tilki, tepeden:

— &nbsp;Vur ayıya, diye bağırmış. Ayı güçlükle kurtulup bir çalının dibinde sızlanırken tilki ayının yanına gelmiş. Ayı, tilkiye:

—&nbsp; Ben dayak yerken sen niye vurun ayıya dedin, demiş. Tilki, ayıya:

— Sen yanlış anladın, ben sana boz sırttan yukarı kaç diye bağırdım, demiş. Ayının gönlünü almış.

Tilki, ayı kendine geldikten sonra ayının tekrar yanına gelmiş:

— &nbsp;Gel bir bahçeye gidip karnımızı doyuralım, demiş. Ama bu sefer ben kaçtığım zaman sen de kaçacaksın, ben sana haber vereceğim, demiş. Ayı, kabul etmiş.

Tilki ile ayı bahçeye gidip meyveleri yemiş. Bahçenin sahibi geldiğinde tilki, ayıya:

— &nbsp;Kaçalım, demiş. Tilki dar bir yerden çabucak kaçıvermiş. Ayı geçememiş. Ayı yine dayak yemiş.

Ayının canı bir daha yanıyor. Ayı, kurnaz tilkiye bir daha güvenmeyeceğine kendi kendine söz vermiş.

Bu masal da burada bitmiş. Gökten üç elma düşmüş. Biri bana, biri sana, biri söyleyene …&nbsp;

Tilki ile Ayı