[Bozulmayan Yazgı]

Bir varmış bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok demesi, yok demesi günahmış. Cinler cirit atarken, eski hamam içinde, develer tellal iken köy içinde. Bir padişah varmış. Bu padişahın oğulları, kızları varmış. Sarayı, altınları, çok mutlu bir ülkesi varmış. İnsanları mutlu, halkı varlıklıymış. Padişah sık sık kılık değiştirir, halkın arasına girer, insanlarla konuşur, bir eksiklik, bir bozukluk varsa düzeltirmiş.

Padişah yine bir gün kılık değiştirip uzak bir yere gitmiş. Gecenin geç saatlerinde bir köye varmış. Önüne çıkan ilk evin kapısını çalmış. Kapıyı bir kadın açmış. Padişah:

— Tanrı misafiriyim. Allah rızası için bu gecelik yatacak yeriniz var mı? Demiş. Kadın:

— Buyurun, demiş.

Gecenin bu zamanında gelen adamı evine davet etmiş. Onu içeri almış. Yiyecek bir şeyler önüne koymuş. Sonra yatacağı yeri yapmış. Ardından.

— Kusura bakmayın. Evin erkeği birkaç günlüğüne dışarıdadır. Onun için ağırlamada eksiğimizi bağışlayın, demiş.

Padişah bu inceliğe karşı son derece duygulanmış. Kadına dönerek:

— Bu iyiliğiniz için teşekkür ederim. Yeterince sıkıntı verdim, demiş.

Kadının yüzünde ve davranışlarında bir gariplik görmüş. Yemeğini yerken de bir yandan kadını süzüyormuş. Sonunda kadına soracak olmuş, o anda kadın dışarı çıkmış. Padişah kendi kendine:

— Bu kadında bir şeyler var ama ne? Demiş.

Biraz sonra kadının geçtiği taraftan bir çığlık, bir bağırma sesi gelmiş. Padişah önce elini kılıcına atmış, beklemiş. Sonra yavaşça kapıyı aralamış, diğer odadan gelen seslere kulak kabartmış. Bazı koşuşmalar olmuş, kadının bağırmaları devam ediyormuş. Bir ara sesler kesilmiş. Padişah da eli kılıcında kapının girişinde bekliyormuş. Tam içeriye gireceği sırada gelen bir çocuk sesinden bu olayın bir doğum olduğunu anlamış. O anda dış kapı aralanmış, bir kadının odasından içeriye girmiş. Tam çıkarken padişah kılıcını içeriye giren adamın boğazına dayamış:

— Söyle bana kimsin, doğum yapan bir kadının odasında ne arıyorsun? Demiş. Adam:

— Bırak kardeşim, bırak yakamı da gideyim, dediyse de kendisini bu adamdan kurtaramamış. Önde kılıcı boğazına dayanan adama sormuş.

— Sen kimsin, niye beni öldürmek istiyorsun? Demiş. Padişah:

— Ben ülkenin padişahıyım. Bana söyleyeceksin, demiş. Adam da:

— Ben de Allah’ın meleğiyim. İnsanların yazgısını yazarım. Yeni doğan bir çocuğun yazgısını alnına yazdım. Görevim bitti, gidiyorum. Beni bırak geçeyim padişah, demiş. Padişah:

— Ne yazdı, söyle bana? Demiş adam:

— Bu sırdır, söylenmez, demiş. Padişah:

— Ben bir padişah olduğuma göre benden bunu saklayamazsın, demiş.

Adam kendini kurtaramayınca:

— Peki yakamı bırakın, bu çocuğun ölümünü yazdım. Bir kurt bu çocuğu evlendiği günün gecesinde yiyecek, demiş.

Padişah meleği bırakmış. Melek çekip gitmiş. Padişah hemen kadının yattığı odanın kapısını çalmış. İçerden bir kadın açmış. Padişah:

— Ben bu evin konuğuyum. Hemen şimdi gidiyorum. Aslında bu ülkenin padişahıyım. Bu altınlar bebeğe benim armağanım. Bu yazıyı oğlunuz evlendiği gün bana mutlaka ulaştırın, demiş.

Orada bir yazı yazıp evin sahibi kadına ulaştırmış. Sonra atına atlayıp uzaklaşmış, sarayına doğru gitmiş. Aradan yıllar geçmiş. Çocuk büyüyüp gelişmiş. Evelenecek günü gelip çatmış. Beğendiği kızı istemişler. Düğün günü padişahın yazdığı kağıdı saraya ulaştırmışlar. Padişah bir ordu askerle gelmiş, bu evin çevresinde çadırlar kurmuşlar. Padişah ilk saatlerde düğünü izlemiş. Geline damada armağanlar vermiş. Düğün sona erdiği saatlerde padişah evin erkeğini çağırtmış:

— Oğlanın gerdek odası hangisi? Demiş.

Adam göstermiş. Padişah bütün askerlerini çağırtmış. Onlara:

— Şimdi gözünüzü dört açacaksınız. Tek sıra halinde bu evin çevresini, bacasını, kapısını, her yerini yan yana tutacaksınız, demiş.

Oğlanın gerdek odasının kapısından penceresine, bacasına, evinin çevresine bütün askerler dizilmişler. Padişah gelmiş herkesi bir kez daha denetlemiş. Onlara:

— Yerinden kımıldayan, uyuyan veya ayrılanın kafasını kesmekle cezalandıracağım, demiş.

Askerlerin böyle sıkı sıkı nöbet tutması bütün köylüyü, gelen düğün çağrılılarını şaşırtmış. Kim ne soru soruyorsa padişah:

— Yarın bunun anlamının ne olduğunu sizlere anlatacağım, demiş.

Gelin ile damat her şeyden habersiz gerdek odasına girmişler. Önce kendileri için bırakılan meyveleri yemiş, biraz konuşmuşlar. Yedikleri meyvelerin çekirdeklerini bir tabağa koymuşlar, sonra yatağa girmişler. O anda meyve çekirdeklerinden biri yavaş yavaş kımıldamış, kımıldamış, irileşmeye başlamış. Gelin ile damat da durup çekirdekteki bi değişikliğe bakıyorlarmış. Birazdan ceviz kadar olmuş. Yavru kurt kıpırdana kıpırdana irileşmiş, koca bir kurt olmuş. Gelinin şaşkın bakışları arasında aniden atlayıp damadı yemeğe başlamış. Gelinin dili damağı tutulmuş. Bağırmak istemiş, dövünmek istemiş. Ama sesi soluğu çıkmamış. Sesinin çıktığı andaki bağrışlarını kapıyı kırıp gelen askerler, durumu görmüşler. Vurup kurdu oracıkta öldürmüşler. Damat ise öldüğü için iş işten geçmiş. Padişah koşup gelmiş. Durumu görünce:

— Yazgı bu… Çaresi yok, demiş.

Olaydan sonra oğlanın anası babası padişaha gelmişler, durumu sormuşlar. Padişah da ilk gün evlerine konuk olduğunu, gelen meleğin çocuğun yazgısını yazdığını, kendisinin bunu gördüğünü ve öğrendiğini anlatmış. Bugün askerleriyle geldiği halde yazgının karşısında duramadığını söylemiş. Herkes sessizce dağılmış. Padişah askerlerini toplayıp sarayına giderken ev sahibine de bir miktar altın bırakmış gitmiş.

&nbsp;

BOZULMAYAN YAZGI