[KELOĞLAN İLE CİN]

Bir varmış, bir yokmuş. Köyün birinde bir Keloğlan yaşarmış. Bu Keloğlan’ın da bir anası varmış. Kıt kanaat yaşarlarmış. Bir gün Keloğlan’a anası, para vermiş:

&nbsp;—Git, istediğini al, demiş. Keloğlan da ne alacağına&nbsp;bir türlü karar veremiyormuş.

— Üzüm alsam çekirdeği var yiyemem, elma alsam soymadan yiyemem, demiş. Sonunda karar vermiş:

— En iyisi leblebi alayım, demiş. Leblebiyi almış, yolda yemeye başlamış. Yiyerek giderken bir kuyuya elindeki leblebiyi düşürmüş.

— Kuyu, leblebimi ver, diye bağırmaya başlamış. Kuyudan bir cin çıkmış. Keloğlan’a:

— Ey insan! Beni neden rahatsız ediyorsun, demiş. Keloğlan:

— Leblebim kuyuna düştü, leblebimi ver, deyince cin:

— Ben sana onun yerine bir sofra bezi vereyim, demiş. Keloğlan:

— Ben sofra bezini ne yapayım? Leblebimi ver, demiş. Cin:

—Bu senin bildiğin sofra bezlerinden değil, değil. ‘Açıl sofram açıl!’ deyince önüne yemekler serilir, demiş. Keloğlan da kabul etmiş. Sofra bezini alıp evine götürmüş. Anasına olanları anlatmış. Anası da mutlu olmuş:

— Açıl sofram açıl, demişler. Güzel bir sofra önlerine açılmış, yemişler.

Bir gün Keloğlan, padişaha gidip yemeğe davet etmiş. Padişah onu kırmak istememiş, vezirini alıp Keloğlan’ın evine gitmiş. Bakmış ki ne yemek pişirecek bir ocak var, ne tabak, kaşık var. Vezirinin kulağına eğilerek demiş ki:

—Bu Keloğlan neyine güvendi de beni yemeğe davet etti? Ardından Keloğlan sofra bezini padişahın önüne getirir:

— Açıl sofram açıl, der. Yemekler padişahın önüne serilir. Padişah ve vezir bu olay karşısında çok şaşırır. Yemekleri afiyetle yer, giderler.

Vezirin gözü bu sofra bezindedir. Bir adam tutar, sofra bezini çaldırır. Yerine benzer bir sofra bezi koyar. Keloğlan, o gün acıktığında sofra bezini alır. Açılmayınca sofra bezine bakar ki kendi sofra bezi değil. Sofra bezini çaldırdığını anlar. Kuyuya gelir:

— Kuyu! Leblebimi ver, diye bağırır. Kuyudan cin çıkar. Keloğlan olanları anlatır. Cin:

— Sana leblebi yerine bir eşek vereyim, der. Keloğlan:

— Ben eşeği ne yapayım, deyince cin:

— Bu senin bildiğin eşeklerden değil, yap eşeğim yap deyince altın çıkarır, der. Keloğlan kabul eder. Eşeği alır, eve gider. Anasına olanları anlatır. Anası da sevinir. Zamanla bunlar zenginleşmeye başlar.

Komşusunun biri bu durumdan şüphelenir. Keloğlan’ı takip eder. Eşeği görünce şaşırır. Eşeği çalar, yerine başka eşek koyar. Zamanla Keloğlan eşeğinin çalındığını anlar. Kuyuya gider:

— Kuyu leblebimi ver, diye bağırır. Kuyudan cin çıkar, ne olduğunu sorar. Keloğlan olanları anlatır ve leblebisini ister. Cin:

— Ben sana leblebi yerine değnek vereyim, der. Keloğlan:

— Değneği ne yapayım, deyince cin:

— Bu senin bildiğin değneklerden değil. Vur deyince dövmeye başlar, böylece eşeğini ve sofra bezini çalanı bulabilirsin, der.

Keloğlan kabul eder. Değneği alır, önce kahvehaneye gider. Şüphelendiği komşuya sorar:

— Eşeğimi sen mi aldın? O da:

— Yok ben çalmadım, der. Keloğlan:

— Vur sopam vur, der; sopa adamı dövmeye başlar. Adam dayanamayıp çaldığını itiraf eder. Eşeği getirip Keloğlan’a verir.

Keloğlan daha sonra saraya gider. Vezire sofra bezini çalıp çalmadığını sorar. Vezir:

— Çalmadım, deyince Keloğlan:

— Vur sopam vur, der. Sopa veziri dövmeye başlar. Vezir dayanamayıp çaldığını söyler. Sofra bezini Keloğlan’a verir.

Keloğlan sofra bezini, eşeğini, anasını alır. Köyünden ayrılır, başka bir yere yerleşir. Mutlu, mesut bir yaşam sürer.

[Keloğlan ile Cin]