Vaktiyle adamın bir tanesi, geçim darlığı çekmekteymiş. Bunun sıkıntıda olduğunu gören biri demiş ki:

— Zamanın padişahı İstanbul'da oturuyor. Her yanına varana yardımda bulunuyor. Git, padişahtan yardım iste, yardım al.

Fakir adam çıkmış yola. Padişahı bulmuş ve derdini anlatmış. Padişah buna bir ferman yazmış:

— İdare, Mudara, Dubara, deyip zarfın ağzını kapatmış, eline vermiş:

— Götür bunu, şehrinin valisine ver, demiş.

Adam fermanda ne yazdığını bilmiyormuş. Yardım için valiye emir gönderdiğini sanarak sevinmiş. Alıp valinin yanına çıkmış. Vali fermanı okumuş:

— İdare, Mudara, Dubara.

Vali bundan bir şey anlamamış. Buna mana verecek birini bulmuşlar, alıp valinin yanına getirmişler. Getirdikleri kişi mektubu okumuş. Birinci maddeyi açıklamış:

— İdare: çok çalışacaksın, az yiyip içeceksin. İdare edeceksin, demiş.

Adam çıkıp gitmiş. Çok çalışmış, az harcamış. Fakat durumunu bir türlü düzeltememiş:

— Bundan fayda yok. Varayım, ikinci maddeyi de okutturup yorumlatayım. Gelip demiş:

— İdareyi ben beceremedim. Durumumu düzeltemedim. Şu ikinci maddeyi de oku. Belki bunda bir faydalı bilgi vardır.

Yorumcu okuyup açıklar:

— Mudara olacaksın. Büyüğüne saygı ile, küçüğüne sevgi ile yaklaşacaksın. Herkesi kendinden büyük göreceksin. Bu şekilde durumunu düzelteceksin.

Adam bunu da yapmış, durumunda hiçbir düzelme olmamış. Üçüncü maddeyi okutup yorumlatmak için tekrar aynı zatın yanına gelmiş:

— Dubara: Bir dubara yapacaksın. Nasıl yaparsan yap. Geçinmek için bir fırıldak çevir de nasıl olursa olsun.

Adam köyüne dönmek için çıkmış yola. Yolda dinlenmek için ıssız bir yerde oturmuş. Yanında siyah eşeği varmış. Nasıl bir dubara yapacağını düşünmeye başlamış. Aklına bir kulübe yapmak gelmiş. Çevredeki taşları toplamış, bir kulübe yapmış. Dışını da çamurla güzelce sıvamış. Siyah eşeğini atmış içine. Torbasını da kapıya asmış.

O sırada bir kervan geçmekteymiş buradan. Kervancılar gelip ne yaptığını, burada niçin beklediğini sormuşlar. Adam:

— Burası Kocakulak Türbesi. Burada her derde deva, her derde çare var. İstediğiniz muhakkak olur.

— Peki, bunun ücreti ne kadar?

— Az koyarsan isteğini az, çok koyarsan çok alırsın.

Adamın biri girmiş, karanlık yerde eşeği görememiş. Eşeği okşamış, bir dilekte bulunmuş. Parasını ödeyip çıkmış. Olacak ya, dileği kabul olmuş. Dileği kabul olan kişi, bu durumu gördüğü herkese anlatmış.

Derdi olmayan olur mu? Duyan herkes çıkmış yola. Türbeye girip dua etmiş. Merkebi sevmiş, ücretini dolgunca bırakmış.

Bu sıralarda padişahın çocuğunun biri hasta olmuş. O hekim, bu hekim, çaresi yok. Padişah başlamış soruşturmaya. Bu çocuğun derdine nerede derman bulunur?

Vezirlerden biri arayıp araştırmış. Bu türbeyi tespit etmiş. Padişaha söylemiş:

— Padişahım, filan yerde bir türbe varmış. Her giden derdine derman bulurmuş. Bir de oraya götürelim çocuğunuzu.

Bu arada türbenin sahibi zengin olmuş. Hanlar, hamamlar yaptırmış. Türbenin yanı büyük bir şehir olmuş.

Padişah kabul etmiş, gelmiş buraya. Türbeye girmiş. Anlamış durumu:

— Böyle şey olmaz, tutuklayın bu adamı. Bu adam tam bir düzenbaz, demiş.

Adam onun padişah olduğunu bilmiyormuş:

— Bana izini padişah verdi. İşte ferman, demiş. Vezir gidip fermanı padişaha vermiş, izni kendisinin verdiğini söylemiş. Padişah:

— Aferin! İyi dubara yapmış. Yap, dedim de bu kadarını yap, demedim, demiş ve adamı affetmiş.

İDARE, MUDARA, DUBARA