Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde köyde yaşayan bir karı koca varmış. Adamın gözleri görmüyormuş. Bu yüzden evi geçindirmek için dışarıya hep kadın çıkıyormuş. İş güç aramak ve geçinebilmeleri için. Bir gün kadın yine yetiştirdikleri tavukların yumurtalarını toplamış ve bahçelerindeki alıç ağaçlarında alıçları toplayıp pazara satmaya gitmiş. Ertesi sabah pazara gitmeden önce eşine şöyle söylemiş:

— Ben işe gidiyor sen de evdeki tavuklara bak, hayvanların suyunu, yemini ihmal etme onlara güzelce bak, demiş.

Adam da bakacağını söyleyip karısını evden göndermiş. Adam sonra karım bana iş verdi en iyisi kalkıp yapayım diye düşünüp kalkarak hayvanların yemini ve suyunu vermiş. Sonra aklına bir şey gelmiş. Benim bu tavukların bitlenmesini engellemem lazım demiş. Tabii o zamanda bit ilaçları yokmuş. Adam bir sıcak kazanda su kaynatmış ve ne kadar tavuk varsa hepsini bu kaynayan kazanın içerisine tek tek sokup çıkarmış ve adam böyle yapınca bu tavuklar yanmışlar. Adam kör olduğundan tavukların öldüğünü anlamamış ve onları sözde kurumaları için güneşin altına koymuş. Akşam olunca bu adamın karısı

Pazarda sattıklarının mutluluğuyla eve gelmiş bir de bakmış ki tavuklar yanmış vaziyette ve yerde sıra sıra dizilmişler. Kadın çok sinirlenmiş tavuklara ne olduğunu merak edip eşine sormuş:

— Bu tavuklar neden öldü ben sana onlara iyi bak demedim mi, neden onları öldürdün? demiş. Adam da:

Sen bana iyi bak demedin mi ben de işte onlara iyi baktım. Bitlenmelerini önledim demiş.

Kör Adam