KÖPEK

Bir varmış, bir yokmuş. Memleketin birinde, deniz kıyısında bir kasabada yaşayan zengin bir kuyumcu varmış. Bu kuyumcu o kadar zenginmiş ki altınlarını kürekle toplar yığarmış.

Kuyumcunun güzel mi güzel; akıllı mı akıllı bir de kızı varmış. Kuyumcunun kızına evlenmek için birçok talip çıkmış. Fakat kız kimseye varmamış.

Kuyumcu bir gece bir rüya görmüş. Rüyasında kızını kasabaya gelen ilk gemiden inen kimseye vermesi söylenmiş. O da sabah olur olmaz gemiyi gözlemeye başlamış. Gemi gelmiş ve içinden bir kara köpek inmiş.

Kadere ve şansa çok inanan kuyumcu sözünde durmuş ve kızını kara köpeğe vermiş. Kız da:

— Kaderim bu imiş, diyerek kara köpekle gitmeye razı olmuş.

Kızı yanına alan kara köpek kasabadan ayrılmış. Az gitmişler, uz gitmişler; dere tepe düz gitmişler ve sonunda bir saraya varmışlar.

Saray, köpeğin sarayı imiş. Sarayda birkaç gün yiyip içip eğleştikten sonra, kara köpek kıza:

— Ben birkaç günlük bir seyahate çıkacağım. Sen şu anahtarları al, saraydaki odaları dolaşır gezersin, böylece ben gelene kadar vakit geçirirsin, demiş.

Kızla vedalaştıktan sonra yola revan olmuş.

Kara köpek gittikten sonra kız, elinde bir deste anahtarla oda oda gezmeye başlamış. Bir odayı açmış ki, kuyumcular mücevherat yapıyorlar. Çalışanlara,

— Mücevherleri kim için yapıyorsunuz? diye sormuş.

Onlar da:

— Efendimiz için, diye cevap vermişler.

Kız başka bir odayı açmış, orada da terziler elbise dikiyorlarmış. Onlara da aynı soruyu sormuş, onlar da:

— Efendimiz için, demişler.

Sonra diğer bir odanın kapısını açmış. İçeride marangozlar çalışıyormuş. Onlar da biraz öncekilerin dediklerinden başka bir şey dememişler.

Kız bir kapıyı daha açmış, içerisi ağzına kadar köpek yavruları ile dolu imiş. Köpek yavruları kızı görünce üzerine atlayıp, onu tırmalamaya başlamışlar.

Kız da sinirlenerek kaçıp, güçlükle kapıyı kapatmış. Sarayın karanlık bir köşesine çekilip:

"Kaderim bu kadar kötü mü olacaktı?" diye için için ağlamaya başlamış.

O sırada seyahatten dönen kara köpek kızın ağladığını işitince yanına gidip:

̶ Niye ağlıyorsun söyle bana. Derdini söylemeyen derman bulamaz? diye sormuş.

Kız da:

— Neden üzülüp ağlamayayım? Odanın birini açtığımda köpek yavruları üzerime sıçrayıp beni tırmaladılar. Çok korktum, diye söylenmiş

Sonra da:

— Köpek yavrusu ne olacak ki, neye yararlar? diye sormuş.

Bu hakaretlere ve küçümsemeye çok içerleyen kara köpek aniden silkinmiş ve uzun boylu, yakışıklı dal gibi bir delikanlı oluvermiş.

Kıza:

— Artık seninle evlenemem. Odalarda gördüğün hazırlıklar hep senin için yapılıyordu. Oysa sen kıymetini bilemedin, diyerek göğsünden iki kıl çıkarıp kıza vermiş,

— Al bu kıllar sende kalsın. Başın darda kaldığı zaman bu kılları birbirine sürtersen senin yardımına koşarım. Şimdi yolumuz burada ayrılıyor, diyerek çekip gitmiş.

Kız bu duruma çok üzülmüş. Ümitsiz, üzgün ve pişman bir hâlde, nereye gideceğini, ne yapacağını bilemeden köpeğin sarayından çıkmış.

Sonra kılık kıyafetini değiştirmiş. Erkek elbiseleri giyip, saçlarını toplayıp kafasına da bir işkembe geçirerek yola devam etmiş.

Az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş. Geceleri ağaç kovuklarında sabahlamış. Bir gün bir şehre ulaşmış.

Karnı aç olduğu için hemen iş aramaya koyulmuş ve bir fırıncının yanında iş bulmuş. Çalışkanlığı ve efendi tavırları ile fırıncının gözüne girmeyi başarmış.

Fırıncı bir gün çırağı olan erkek kılığındaki kızla evine ufak tefek eşya göndermiş. Fırıncının hanımı hafifmeşrep bir yapıya sahipmiş. Çırağa göz koymuş. Çok cilve yapmış fakat çıraktan yüz bulamamış.

Fırıncının hanımı yüz bulamayınca da çırağa çok içerlemiş:

— Bu çırağa nasıl bir plan yapayım da bu küstahlığını ona ödeteyim, diye kara kara düşünmeye başlamış.

Akşam kocası eve gelince:

— Senin çırağın bana sarkıntılık yapmaya kalkıştı. Bunun cezasını verirsen ver. Vermezsen ben bu evde bir dakika bile kalmam, diye bağırıp çağırmaya başlamış.

Fırıncı bu lafları duyunca hem öfkelenmiş, hem de şaşırmış. Karısına:

— Peki Hanım, fırında bir fırsatına bulup bu ahlaksızlığını ona ödettireceğim. Onu öldüreceğim, bunun zaten başka yolu da yok, diyerek karısını teselli etmiş.

Çırağın bu ahlaksızlığı yaptığına inanan ve çok sinirlenen fırıncı, evden çıkar çıkmaz doğruca fırına gitmiş. Çırağına:

— Fırına odun at; kuvvetli bir ateş yakacağız. Haber geldi; bugün askeriyeye ekmek vereceğiz, demiş.

Hiçbir şeyden haberi olmayan kız, fırını kuvvetlice yakmış.

Biraz sonra fırın iyice kızgınlaşmış. Fırını kontrol eden fırıncı, çırağına:

— Sen benim hanımıma sarkıntılık etmişsin, senin cezanı seni fırına atarak vereceğim, diye bağırmış.

Çırak ne kadar yalvarıp, suçsuz olduğunu söylemişse de fırıncıya kendini dinletememiş.

Sonunda çaresiz kalarak gidip temizlenmeye başlamış.

Bu sırada aklına kara köpeğin verdiği kıllar gelmiş. Hemen cebinden kılları çıkarmış, kılları birbirine sürtünce aniden gecenin karanlığında bir sürü atlı asker peyda olmuş. Askerlerin komutanı fırıncıyı çağırmış ve:

— Söyle bakalım, sen bu genci niçin cezalandırmak istiyorsun? diye hesaba çekince, fırıncı da, durum böyle böyle,diye anlatmış.

Askerlerin komutanı fırıncının çırağını yanına çağırmış. Başındaki işkembeyi tutup çekince kızın sırma gibi gümrah saçları omzuna dökülüvermiş.

Fırıncı erkek sandığı çırağının kız olduğunu görünce çok şaşırıp karısının çırağa iftira attığını anlamış. Bu sırada fırıncının hanımı da oralarda bir yere gizlenmiş bütün olan bitenleri seyrediyormuş. Tabi olanları görünce o da çok şaşırmış. Fakat konuşmaları duyamadığından bu kadar kalabalığa da bir anlam verememiş.

Kocasının yanına gelerek:

— Bu kalabalık ne oluyor? diye sormuş.

Kocası da:

— Çırağın fırında nasıl yanacağını seyre gelmişler. Hele kapağını aç fırının iyi yanmış mı bir bak? demiş.

Kadın fırının kapağını açar açmaz, adam arkasından kadını kaldırdığı gibi karısını fırının içine atıvermiş.

Kızın imdadına koşan kara köpek, erkek kılığındaki kızla evlenmek üzere olan adammış. Kızı alıp sarayına götürmüş ve onunla evlenmiş. Ömürlerinin sonuna dek mutlu bir şekilde yaşamışlar. Onlar ermiş muradına; biz çıkalım kerevetine.

Köpek