&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş; vaktiyle yoksul bir köylü varmış. Derme çatma kulübesinde, karısı ve dokuz çocuğuyla birlikte yaşarmış.

Yoksul köylü, çocuklarının açlıktan ağlaştığı bir gün çareyi kümesteki son kazını da kesmekte bulmuş. Karısı kazı temizlemiş ve güzelce pişirmiş. Fakat kazın yanında bir lokma ekmekleri bile yokmuş ki hepsinin karnı doysun.

Köylü; düşünmüş taşınmış. Pişmiş kazı alarak köyün ağasının kapısını çalmış. Ağaya:

— Size mis gibi kızarmış bir kaz getirdim ağam, karşılığında biraz un verir misiniz, demiş.

&nbsp;Köylünün elindeki kazı gören ağanın ağzı sulanmış. Onu içeri buyur etmiş.

— Teşekkür ederim ama ben kaz paylaştırmayı hiç bilmem. Bunu bana ve aileme paylaştırır mısın, demiş.

— Elbette efendim. Lafı mı olur, demiş köylü.

Eline bıçak almış. Kazın başını kesip, ağanın önüne bırakmış.

— Bu senin. Çünkü bu evin başı sensin, demiş

&nbsp;Sonra kazın gerisini kesip, evin hanımının önüne bırakmış.

&nbsp;— Evi koruyan ve her işin arkasında duran sensin, demiş.

&nbsp;Sonra kazın ayaklarını kesip oğlanların önüne bırakmış.

&nbsp;— Babanızın izinden gidin, demiş.

&nbsp;Sonra kazın kanatlarını kesip, kızların önüne bırakmış.

&nbsp;— Yakında evlenip, babanızın evinden uçacaksınız, demiş.

&nbsp;Gövdesini de kendine almış.

&nbsp;— Biz köylüler çalışırken çok yoruluyoruz. Kazın gövdesi bizi ancak doyurur, demiş.

&nbsp;Ağa, bu esprili köylünün kazı paylaştırmasından çok memnun olmuş. Ona bir çuval un vermiş. Köylü un çuvalını ve kazın gövdesini yüklenip evine dönmüş. Undan ekmek yapıp kazın yanında bir güzel yemişler…

Yoksul Köylü ile Köy Ağası