Fatmacık ve Tepegöz

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Bir Fatmacık varmış. Fatmacığın anası ölmüş. Üvey anasının yanında yaşarmış. Üvey anası, babasına:

–İlle bu Fatmacığı dağa bırak gel.

–Nasıl olur, evlat bu atılır mı?

–İlle atacaksın, demiş. Adam, bir gün Fatmacığı yanına almış oduna götürmüş. Adam çocuğu oraya bir yere oturtmuş. Bir kabağın içine de su koymuş, kavağın dalına asıvermiş. Kabağa yel vurdukça kavağa vurur tak tak ses çıkarırmış. Adam çocuğu orada bırakıp gitmiş. Çocuk da, kabak tak tak ses çıkardıkça babası orda odun eder sanırmış. Akşam olup canavarlar uluşmaya başlayınca kız korkmuş. Sesin geldiği yere doğru gitmiş. Bir bakmış kavağın dalındaki kabak, yel estikçe ağaca vuruyor tak tak ses çıkarıyor. Fatmacık o zaman:

–Tak tak eden kabacığım. Beni aldatan babacığım. Şimdi ben nereye gideceğim Allah’ım bana yardım et, demiş.

Dağda yalnız başına dolaşırken, karşıda küçük bir evin ışığını görmüş. Işığa doğru ilerlerken önüne bir bunar gelmiş. Bunar çamur içindeymiş. Bunar:

–Şu gözümü pakla. Üç avuç da suyumu iç, demiş. Fatmacık bunarın gözünü paklamış. Üç avuç da suyunu içmiş.

Az öteye varmış. Bir uyuz beygir yayılırmış:

–Fatmacık abla! Çok üşüdüm. Şu çulumu doğrultuver de sana dua edeyim, demiş. Onun da çulunu doğrultmuş. Işık yanan eve varmış.

Orada bir koca karı otururmuş. Kapıya varmış ve kapıyı çalmış. Kocakarı:

–Kimsin sen?

–Ben kimse değilim. Adım Fatmacık. Benim üvey annem var, beni babama attırttı. Babam da bu ormanın içine bıraktı gitti beni. Şimdi canavarlar yiyecek. Işığı görünce buraya geldim demiş. Kadın, Fatmacığı içeriye almış oturtmuş. Yedirmiş, içirmiş. Sabah olunca kalkmışlar. Kadının evinin önünden küçük bir çay geçermiş. Vakit vakit türlü türlü dualı sular geçermiş. Kadın:

–Yavrum şu başıma bir bakıver, demiş. Fatmacık oturmuş kadını dizine yatırtmış, başına bakıverirmiş. Kadın:

–Kızım bir kara su gelir, hiç seslenme. Bir gök su gelir hiç seslenme. Bir sarı su gelir, o zaman koca ebe kalkıver de, demiş. Kara su gelmiş hiç seslenmemiş. Gök su gelmiş. Hiç seslenmemiş. Sarı su gelince kocakarıyı kaldırmış. Kocakarı hemen kalkmış. Fatmacığın her iki yanını da suyun içine batırmış. Fatmacığın her yanı sarı altın, kuruş olmuş.

–Haydi kızım. Şuradan in çık git evinize. Hiç korkma, bir şey olmayacak sana, demiş. Fatmacık düşmüş yola gidermiş. Babasının da evde bir horozu varmış. O gün üvey annesi ekmek edermiş. Üvey annesinin de bir kızı dünyaya gelmiş. Tepesinde bir gözü varmış. Fatmacık eve yaklaşınca horoza malûm olmuş. Horoz gider gelirmiş:

–Gıygı gıygı! Fatma ablam geliyor. Sağ yanı sarı lira, sol yanı gök kuruş, derimiş. Üvey ana da:

–Tü ellere kalasıca! Fatma ablanın kemikleri de kalmadı. Canavarlar yedi onu, demiş. Derken, Fatmacık her yanı ciril ciril çıkmış gelmiş. Kadın:

–Herif herif! Sen bunu öldürmedin de böyle altın kuyulara mı batırdın? Bunu nereye koyduysan ille Tepegözü de oraya koy gel, demiş. Ertesi gün adam Tepegözü de aynı yere bırakmış eve gelmiş. Aynı Fatmacık gibi o da hava kararınca ağlamış ağlamış nereye gideceğini şaşırmış. Derken o evin ışığını görmüş. Eve doğru giderken o bunar denk gelmiş. Bunar ona:

–Tepegöz, gözümü ayıkla. Üç avuç da suyumu iç.

–Gözüne bilmem ne edem. Ne gözünü ayıklayacağım. Ellerim çamur olur, deyip yürümüş gitmiş. İlerde beygire rastlamış. Beygir:

–Tepegöz abla çulumu doğrultuver de sana dua edeyim.

–Çulun tanalasın. Ben senin çuluna mı ellerim? Hey uyuz beygir, demiş. Ona da ellememiş. Koca karının evine misafir olmuş. Kadın, yedirmiş içirmiş, yatırmış. Sabah olunca:

–Gel yavrum. Başıma bir bakıver.

–Ben senin bitli başına ellemem, demiş. Kadın, o zaman:

–Şu derenin önünde otur. Bir sarı su geçer hiç seslenme. Bir kara bir gök su geçer. O zaman beni çağırıver, demiş. Bir sarı su geçmiş hiç seslenmemiş. Bir kara, bir gök su geçince, kocakarıyı çağırmış. Kadın, Tepegözün bir bir yanını batırmış, bir de bir yanını batırmış. Tepegözün bir yanı ilan olmuş bir yanı çıyan olmuş:

–Haydi kızım in de git artık, demiş. Kız, evlerine yaklaşınca horoz yine ötmeye başlamış:

–Gıygı gıygı! Tepegöz ablam geliyor. Bir yanı ilan, bir yanı çıyan, dermiş. Tepegöz eve gelince kadın herifine çekişirmiş:

–Sen kendi kızını altına kuruşa batırdın da, benim kızımı yılanla çıyana batırdın, dermiş. Yabanlardan da beylerin paşaların oğlu Fatmacığı istermiş. Tepegözü hiç isteyen yokmuş. Kadın, Tepegözü istemedikleri için Fatmacığı vermeye razı olmazmış. Derken Fatmacığı bir Beye vermişler. Kırk gün kırk gece davul çaldırmışlar. Gelin çıkımı gün, üvey anası, Fatmacığı kara kuyuya indirmiş. Duvağı kendi kızına giydirmiş. Gelin almaya gelmişler. Horoz damda bağırırmış:

–Gıygı gıygı! Tepegöz ablam gelin oluyor. Üvey anası, Fatmacık ablamı kara kuyuya indirdi. Oradan birisi horozun dediklerini duymuş:

–Ya bu kız bizim alacağımız kız değil, dediyse de odur deyip gelini almış gitmişler. Damat, gerdek odasında bir baksa ki tepesinde bir gözü var:

–Benim beğendiğim kız bu değil. Benim Fatmacığım güzeldi, demiş. Geri almışlar gelmişler. Tepegözü evine bırakıvermişler. Üvey anaya zorla Fatmacığı kuyudan çıkarttırmışlar. Bey Fatmacığı almış evine götürmüş, onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

Fatmacık ve Tepegöz