Denizdeki Davar

Bir varmış bir yokmuş... Köyün birinde bir Köse varmış. Bu Köse çok uyanık biriymiş. Köylüler bunu çekememişleşer ve padişaha şikayet etmişler. Ama Köseyle yine de baş edememişler. O köyde üç kardeş varmış:

— Biz Köse’yi yola getiririz, demişler. Köse de bunu duymuş hemen tedbir almaya başlamış. Kendi eğinin g..üne altın gümüş yapıştırmış. O üç kardeşin yanına varmış:

— Bu eşek günde bir altın bir gümüş yapar. Altı ayda bir ahır doldurur, demiş. O üç kardeş ne kadar malları varsa satıp, eşeği Köse’den almışlar. Köse:

—&nbsp;Buna bir kova yem, bir kova su koyup, dört ayağını da nallattırıp, altı ay yanına uğramayın. Altı ay sonra ahır altınla dolar, demiş.

Kardeşler Köse’nin dediği gibi yapmışlar. Eşeği bir ahıra kapatıp, altı ay yanına hiç uğramamışlar. Altı ay sonra, ahırın kapısını açmak için, bir zorlamışlar. Kapı açılmamış. Kendi kendilerine sevinirlermiş:

— Ahır altınla doldu. Zengin olduk diye. Hâlbuki eşek altı ay içinde içerde açlıktan ölmüş, nallarını havaya dikmiş. Küçük oğlan ahırın kapı deliğinden bakmış. Eşeğin nalları parıl parıl parlıyor:

— Ağa ağa! İçerisi altın gümüş dolmuş, demiş. Sevinçle kapıyı kırıp, içeriye bir bakmışlar ki, eşek kapının arkasında ölmüş, kalmış. Hemen silâhlanıp Köse’nin yanına varmışlar:

— Bize sattığın eşek bir altın gümüş yapmadan öldü gitti, demişler. Köse hazırlıklıymış:

–Ölür arkadaş. Canlı değil mi bu? demiş.

Kösenin evde iki tavşanı varmış. Birini yanına almış, birini de evde bırakmış. Karısına da tembihlemiş:

–Akşama misafirler var. Çok güzel bir sofra hazırla, demiş. Üç kardeş tarlada bunu basınca, onları sakinleştirdikten sonra, tavşana demiş ki:

— Haydi git. Hanıma söyle, bize güzel bir yemek hazırlasın. Biz geliyoruz, demiş ve tavşanı salıvermiş. Tavşan dağa doğru kaçmış gitmiş. Köse, üç kardeşi almış yanına eve gelmişler. Karısı haberli olduğu için çok güzel bir sofra hazırlamış. Evde bekliyormuş. Sofranın başında da evde bıraktığı tavşan varmış. Üç kardeş:

— Bu tavşanı biz Köse’den alalım, demişler. Köse’ye yüklü bir miktar para verip tavşanı alıp gitmişler.

Sabahleyin tavşanı yanlarına alıp çifte gitmişler. Akşam olunca tavşanı bırakıp:

— Git hanıma söyle şunları şunları hazırlasın demişler. Tabiî tavşan dağa doğru kaçıp gitmiş. Akşam olunca eve gelmişler ki, aynı hamam aynı tas. Bulgur pilâvıyla ayran. Tavşan da ortada yok. Kızgınlıklarından karılarını bir güzel dövmüşler. Sonra, silâhlanıp Köse’nin yanına varmışlar.

Köse onların tekrar geleceğini bildiği için, kendi karısının boğazına bağırsağın içine kanı doldurmuş. Tam onlar eve girdiklerinde, bıçağı karısının boynuna dayamış.

— Bıktım bu karının elinden, deyip, kadının boğazındaki kan dolu bağırsağa bıçağı dokundurmuş. Kadın, kanlar içinde yere uzanmış. Üç kardeş de:

— Ya, biz seni öldürmeye geldiydik. Sen karını öldürdün. Niye yaptın bunu?

— Onu diriltmek kolay, deyip, hemen orada kamıştan bir düdük yapıp da düdüğü öttürünce, kadın yattığı yerden kalkmış. O zaman üç kardeş:

— Eşek ölür, tavşan da dağa kaçar. En iyisi biz bu düdüğü alalım. Evde karılara sinirlendiğimiz zaman karıları öldürür, sonra diriltiriz. Karılar biraz bizden korksun, demişler.

Düdüğü Köse’den almışlar. Eve gelip, karılarını döve döve öldürmüşler. Sonra karşılarına geçip düdüğü çalmışlar ama ne dirilen var, ne ayağa kalkan. Hemen kalkıp, Köse’nin yanına gelmişler. Ellerine de bir çuval almışlar. Köse’yi evde yakalayıp çuvalın içine koymuşlar. Sırtlarına alıp köyün içinden geçiyorlarmış. Köyde de düğün oluyormuş. Oradan birisi: –Gidin, onu uçurumun kenarından denize atın, demiş. Köseyi alıp gelip, uçurumun kenarına koymuşlar. Tam atacakları sırada:

— Beni nasıl olsa öldüreceksiniz. Bir yere de kaçamam, beni burada koyun gidin de, şu düğünü seyredin. Ondan sonra beni atarsınız demiş. Üç kardeş Köse’nin lâfına aldanıp, orada bırakıp düğüne gitmişler.

Köse, çuvalın içinde kalmış. Oradan da köyün çobanı geçiyormuş. Köse de çuvalın içinden:

— Valla almam, billa almam. Öldürseniz almam, dermiş. Çoban da:

— Len! Ne verdiler de almam diyorsun?

— Filan ağanın kızını verecekler. Onu almam diyorum.

— Çık ulen onun içinden! Ben gireyim. Ben alırım.

Çoban çuvalın ağzını çözüp, Köse’yi çuvaldan çıkarmış. Kendisi çuvalın içine girmiş. Köse, çobanın koyunlarını eşeğiyle birlikte almış gitmiş. Çoban da çuvalın içinde:

— Valla alırım, billa alırım diye bağırırmış. Üç kardeş gelince, çuvalı denize atmışlar. Çoban ölmüş. Üç kardeş, köye gelinceye kadar, Köse, üç yüz koyun bir eşekle köye onlardan önce gelmiş. Merakla:

— Len biz seni denize atmadık mı? Nasıl çıktın geldin?

— Ah arkadaş, denizin dibinde o kadar çok mal var ki, derinine indikçe topladım, demiş. Bunu duyan bütün köylü o uçurumun kıyısından kendilerini atarak, ölmüşler. Sadece bir koca karıyla oğlu kalmış. Koca karı kendi cesaret edememiş denize atlamaya, oğlunu atmış. Oğlan denizin içinde boğulurken "Gırk, gırk" diye ses çıkarırmış. Anası da yukardan:

— Kırk koyun neye yeter, hiç olmazsa iki yüz olsun, dermiş.

Köyün hepsi öldükten sonra, Köse o köye sahip olmuş.

Denizdeki Davar