&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde uzaklarda yaşayan üç kardeş varmış. Babaları bir gün çocuklarına kendisini ne kadar sevdiğini sormuş. En büyük çocuğu:

— Seni dünyalar kadar severim, Ortanca çocuk:

— Seni bütün evren kadar severim, demiş. En küçük çocuğu ise:

— Seni tuz kadar severim, demiş. Babası küçük çocuğun cevabına çok sinirlenmiş ve onu dağların arkasında ıssız bir yere göndermiş.

&nbsp;Çocuk az gitmiş uz gitmiş yolun sonuna doğru bir eve rastlamış. Bu evde zengin bir aile oturuyormuş. Onu çoban olarak yanlarına almışlar. Böylece günler böyle geçip gitmiş. Bir gün köyün ağası ölmüş. Yanlarında kaldığı aile:

— Köye yeni bir ağa seçilecek, sen de git seçmelere katıl, demiş. Çocuk da:

— Ben gitmem, ben de şans olsaydı babam beni buralara göndermezdi, demiş. Aile ısrar edince de dayanamamış, gitmiş. Üç defa üst üste talih kuşu çocuğun başına konmuş ve çocuk köyün ağası seçilmiş.

&nbsp;Çocuğun hayatı böyle devam ederken babası ise yaşlanmış, fakirleşmiş. Babasının hâlini öğrenen oğlu onu evinde misafir etmiş. O gece için yapılan yemeklerin içine tuz attırmamış. Yaşlı adam yemekten sonra:

— Oğlum, yemeklerin de evin de çok güzel ama yemeklerin içinde niye hiç tuz yoktu, diye sormuş. Çocuk da:

— Amca günün birinde bir adam çocuklarına sormuş, kendisini ne kadar sevdiklerini. Çocuklarından biri de seni tuz kadar seviyorum, demiş, diye anlatırken yaşlı adam anlamış oğlu olduğunu ve ağlamaya başlamış. Çocuk:

— Ben senin oğlunum, deyince birbirlerine sarılmışlar. Adam yaptığı yanlışın farkına varmış. Bir daha böyle hatalara düşmemiş ve beraber mutlu bir hayat sürmüşler.

Tuz Kadar Sevgi