Bir varmış, bir yokmuş. Evel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken bi horoz varmış. Horozun ayağına bi gün diken batmış. Gitmiş bi nenenin yanına. Demiş:

—Nene dikenimi çıhar.

Nenesi de çıharmış. Demiş:

—Nene sende galsın. Bi yere gidip, gelecem.

Nene de ekmek yapacahmış. Odunu yohmuş. Dikeni yahmış, ekmek yapmış. Ondan sona horoz gelmiş. Demiş:

—Şe, dikenimi ver, demiş.&nbsp;&nbsp;Isınacam, demiş.

Ondan sona demiş ki:

—Ben senin dikenin yahdım, ekmek yapdım.

Demiş:

—Ya iki ekmek verirsin ya da dikenimi verirsin.

Ondan sona gadın da iki ekmeği vermiş. Horoz gimiş. Bi gün bi çobana raslamış, Demiş ki:

—Bu iki ekmeğimi tut. İki ekmeğimi tut, demiş.&nbsp;Ben bi yere gadar gidem, gelem.&nbsp;

Sona gitmiş, gelmiş. Çoban açıhmış, İki ekmeği yemiş. Bi gün gelmiş, demiş:

—Ya iki ekmeğimi ver, demiş. Acıhmışım, yiyem.

Sona demiş:

—Ben, senin acıhmışdım, iki ekmeğini yedim, demiş.

Ondan sona horoz da demiş:

—Ya iki ekmeğimi verirsin yada iki tane goyun verirsin.

O da demiş:

—O zaman al sahan iki tane goyun,&nbsp;demiş.

Gitmişler. Horoz goyunları götürmüş. Bi dügün evine raslamış. O oraya demiş ki:

—Bu goyunlarımı tutun. Bir yere gadar gidip gelecem, demiş.

Sona tekrar gitmiş. Düğün evinin yemeği bitince goyunları kesmişler, yemek yapmışlar, Horoz gelmiş, demiş ki:

—Goyunlarımı verin, otaracam, demiş.

Demiş:

—Bizim yemegimiz bitince goyunları kesip yemek yapdıh.

O da demiş:

—Ya gelini verirsiz ya da goyunları verirsiz. Ya gelini ya goyunları.

Ondan sona gelini almış, gitmiş.

Horoz