Bir varımış, bir yokmuş, bir adam varmış. Bu adamın, bir de garısı varmış. Gü­nün birinde, bu adamın garısı ölünce, adam tekrar evlenmek isdemiş. Oğluna:

— Ben, bir daha evlenmek isdiyom. Falanca gadınınan evlenecâm, demiş.

Adamın oğlu da o gadını biliyorumuş. Bu canavar mıymış, dev miymiş işde öyle bir şeyimiş. Oğlan:

— Baba, o gadını alma da kimi alırsan al, demiş. Babası:

— Olur, demiş.

Amma babası, gene de bundan vazgeçmemiş. Aradan, biraz zaman geçince:

— Oğlum, ben o gadını alacağım, demiş.

— Yok baba, onu alma, demiş oğlan.

Babası, oğlunu dinlememiş, gedip gadın isdemiş. Oğlu da, babası o gadını alıyor diye küsmüş:

— Bana bir at ver, ben burdan gedecâm, demiş.

— Aman oğlum, getme, falan demiş babası.

Fakat, oğlan babasını dinlememiş, atına binip getmiş. Epeyice getdikden sonra yorulmuş, atından inip oturmuş. Bakmış ki, garşıdan bir ev görünüyor:

— Acaba, burada bir oturan mı var? demiş. Kalkmış, o eve doğru irellemiş*. Bakmış ki, bir yaşlı gadın, durmadan dikiş dikiyor. Oğlan, yanına varmış:

— Golay gelsin, ne yapıyon? demiş.

Gadın da, buna yapdıklarını annatmış:

— Benim bir anamınan nenem var, dikiş dikerek geçimimizi sağlıyok, demiş.

Oğlan da, başından geçenleri, babasının yapdıklarını, gıza annatmış. Giz, buna bir gutu vermiş:

— Eğer, darda galırsan, bu gutuyu aç, at. O, sana yardım eder, demiş.

Oğlan, gutuyu almış, hâbesine* koymuş. Epeyce bir yol getmiş, gene bir ihtiyara rastlamış. Adamın beli bükülmüş amma, devamlı ağaç dikermiş. Oğlan:

— Golay gelsin amca? demiş.

Oğlan bunun ağaç dikmesine yardım etmiş. O da oğlana, bir darak vermiş:

— Darda galdığın zama, bunu fırlat, bu sana yardım eder, demiş.

Oğlan, darağını aldıkdan sonra, tekrar getmiş. Bu, getmiş getmiş, yine bir ihdiyara rastlamış. Oğlan, ihdiyara, başından geçenneri annatmış.

— Böyle böyle, annem ölünce, babam, dev gadın ile evlenmek istedi. Ben de, atıma binip evi terkettim, demiş.

— Haydi oğlum, yolun açık olsun, demiş.

— Darda galırsan, benim yardımım olur, demiş.

Oğlan getmiş getmiş, bir uçsuz, bucaksız depeye raslamış. O depeye oturmuş, torbasında neyi varışa çıkarıp yemiş. Babasının yapdıkları aklına gelmiş, başlamış ağlamaya. Sonra, gözünü açıp, bir bakmış ki, garşısında, dünya güzeli bir gız! Gız demiş ki:

— Niye ağlıyorsun?

— Böyle böyle, babam benim sözümü dinelmedi, bir dev garısıyla evlenecek oldu. Ben de, evi bırakıp geldim. Şimdi de ortada galdım. Ne gedecek yerim var, ne de bir evim.

Gız:

— Gel, az ileride bizim sarayımız var. Ben, falanca padişahın gızıyım. Ben, babama söyliyeyim, eğer kabul ederse, sen de bizimle al, oğlumuz ol, demiş.

Gız, getmiş söylemiş. Padişah da gabul etmiş, oğlanı yanına çağırmış. Oğlan da başından geçenneri, padişaha annatmış. Padişah:

— Tamam oğlum, sen bizim oğlumuz ol. Bundan sonra, yanımızda gal, demiş.

Oğlan, saraya yerleşmiş. Sarayın bahçesinde çalışıyormuş. Oralara ağaç dikiliyormuş, havuz yapıyormuş, ağaçların guru dallarını kesiyormuş.&nbsp; Günler böyle gelip geçmiş. Bir gün, oğlan ağlıyormuş. Padişah, bunun ağladı­ğını görmüş, yanına varıp sormuş:

— Oğlum, getme, demiş.

Amma, oğlan, ısrar edince dayanamayıp, izin vermişler. Buna bir at vermişler, yiyecek sarmışlar, çeşit çeşit hediyeler bırakmışlar. Oğlan, babasının evinin yolu­nu dutmuş.

Oğlan, yolda gederken, yardım etdiği ihdiyara raslamış. Birine çıkarmış, bir avuç elma vermiş, ötekine bir avuç armut vermiş, ötekine daha başga şeyler ver­miş. Hepsinin gönlünü almış. Sonra, babasının köyüne varmış ki, köyde kimse gal- mamış. Orada, sadece babasının bacası tütüyor. Onun dışında, ses seda yok. O sı­rada, oğlanın yanma bir demirci gelmiş:

— Vallâ senin baban, bir dev garısıyla evlendi. Dev garısı köyde, kimseyi goymadı,herkesi yedi. Getme, seni de yer, demiş. Oğlan, bunun sözlerini dînememiş, varmış evlerine; "tak tak" gapıyı çalmış. Dev gadın, gapıyı açmış. Oğlan:

— Babam nerde? demiş.

— Hele gel, bir yokarı çık da, ondan sonra gonuşak, demiş.

Oğlan, yokarı çıkınca, gene babasını sormuş. Dev gadın:

— Aman yavrum, köye bir bulaşıcı hasdalık geldi, herkes bu hasdalığa yakalan­dı. Baban da yakalandı, hepiciği öldüler, demiş.

Oğlan, gadının söylediklerine inanmamış. Gadının yediğini annamış. Gerçekden de, bu bir devimiş, oğlanı görünce sevinmiş:

— Av, ayağıma geldi, demiş.

Hemen içeri girmiş, dişlerini yülemiş, oğlan da arkasından bir bakmış ki, dev gadın dişlerini yülüyor! Gadının gendisini yiyeceğini annamış. Hemen ayakkabı­sını aldığıyınan gaçmış. Dev garısı bakmış ki, oğlan gaçıyor, o da hemen arkasın­dan goşmuş. Oğlan ata binmiş, gaçmaya başlamış. Bu dev gadının da bir uçan te­razisi varımış. Terazisine binmiş. O gaçmış, bu guvalamış, o gaçmış, bu guvalamış. Gede gede, ilk yardım etdiği gıza raslamış. Giz:

— N'oldu, niye gaçıyon, demiş.

— Babamın evlendiği gadın dev imiş, beni yiyecek, arkamdan geliyor, demiş.

— Gutuyu at, demiş kız.

Oğlan, gutuyu açınca, arkası ağaçlık oluyor, bu gene gaçıyor. Gadın orda galıyor. Daha sonra, dev garısı, gene yetişiyor. Bu sefer de, oğlana diğer ihdiyarlar yardım ediyor. Oğlan gaçıp gurtuluyor.

Oğlan, gede gede saraya yetişiyor. Sarayın penceresinden içeri giriyor. Bu arada, dev garısı da, terazisiyinen uçarak geliyor. Bu, bir gayanın başına oturuyor. Dev garısını, orada gören, padişah ile gızı çıkıyorlar. Bunu içeri alıyorlar. Padişah:

— Sizi, teraziye otuddaracağım. Hanginiz ağır gelirse, o yenecek, diyor.

Bunnar, oğlanın oturacağı yere, bez falan dolduruyorlar, iyice ağırlaştırıyorlar. Diğer tarafa da dev garısını otudduruyorlar. Oğlan, ağır yere oturunca, (bunnar da, bir uçurumun başındaymış), dev garısının olduğu yer hafif olduğu için, havaya kalkıyor ve uçurumdan aşşâ düşüyor.

Böylece, dev garısı cezasını bulmuş oluyor. Padişahın gızıyla da oğlan evleniyorlar. Yiyip içip, muradlarına geçiyorlar.

&nbsp;

*irelle- : İlerlemek.&nbsp;

*hâbe: Heybe.

*yüle: Bilemek; balta, keser, bıçak gibi aletlerin ağzını bilemek.&nbsp;

Dev Garısı