[AÇGÖZLÜ FİKİRSİZ ADAM]

Çok eski zamanlarda bağlık bahçelik bir ülkede, bir adam yaşarmış. Bu adam çalışır, çabalar karnı ekmeğe doymazmış. Bunun nedenini araştırmış, ülkedeki insanlar da:

—Bunu sana ancak bir bilge anlatabilir, demişler. Adam düşmüş yollara. Memleketi terk eylemiş, yolda giderken bir çiftçi görmüş. Selamlaştıktan sonra çiftçi:

—Ne arıyorsun, demiş. Adam da:

—Sorumun cevabını bilecek bilgeyi arıyorum, demiş. Çiftçi:

—Bilgeyi bulursan benim iki elma ağacım var, çiçek açıyor, meyve vermiyor. Bunun sebebini de sorar mısın, demiş. Adam da kabul etmiş.

Biraz ekmek alıyor ve yoluna devam ediyor. Bu memleketi de terk ediyor ve oradan uzunca bir yol alıyor. Başka bir memlekete rast gelmiş ve bir adama rastlamış. Bu adama da sıkıntısını anlamış ve orada karnını doyurmuş. Biraz sohbet ettikten sonra adam:

—Eğer o bilgeyi bulursan, ben bu ülkenin padişahıyım ama bu ülkenin halkı beni dinlemiyor, bunun sebebini de sorar mısın, demiş. Adam bunu da kabul etmiş. Biraz da buradan erzak alıp yola devam etmiş.

Az gitmiş, uz gitmiş ve bir ormana rastlamış. Ormanda bir ayı görmüş. Ayı başını taştan taşa çalıyormuş. Adama sormuş:

—Nereye gidiyorsun? Buralarda seni hiç görmedim, kimsin, demiş. Adam da sıkıntısını anlatmış. Ayı:

—Eğer bilgeyi bulursan; ben kafamı neden taşlara vuruyorum, bunu da sorar mısın, demiş. Adam ayıyı da kabul etmiş.

Aylarca yol çekmiş, gittiği yerlerde karnını doyurmuş ama en sonunda aradığı bilgeyi bulmuş. Yanına yaklaşıp selam vermiş. Selamı kabul edilince, bilgenin yanına oturup sıkıntısını anlatmaya başlamış. Adam en sonunda:

—Benim karnım doymayacaksa, ben çalışmayayım, demiş. Bilge:

—Senin kafana iki devlet kuşu konacak, bunları değerlendirirsen işin iş, yoksa başına çok kötü şeyler gelecek, demiş. Adam sonra çiftçinin sorusunu soruyor. Bilge:

—O iki elma arasında bir küp altın var, yaz gelince altın ısınıyor ve ağacın çiçekleri dökülüyor. O altınları çıkarırsa elmalar meyve verir, demiş. Adam bu sefer de padişahın sorusunu soruyor. Bilge:

—O padişah erkek değil, erkek kılığında bir kız. Bu yüzden halkı onun sözünü dinlemiyor, demiş. Adam en sonunda ayının sorusunu soruyor. Bilge:

—O ayı eğer aklı olup da fikri olmayan birinin beynini yerse iyileşir, demiş.

Adam oradan ayrılmış. Çiftçinin yanına gelmiş ve sorusunu cevaplamış. Çiftçi çok sevinmiş. Burada kal, altınları paylaşalım, benim kızımla da evlen, demiş. Adam:

—Yok benim başıma devlet kuşu konacak, deyip tekrar yollara düşmüş. Padişahın yanına gelmiş:

—Sorunun cevabını buldum, sen bir kızmışsın, bu yüzden halkın seni dinelmiyor, demiş. Kız:

—Sen benim sırrıma mazhar oldun gel benimle evlen, istediğin gibi yaşa ama kız olduğumu kimseye söyleme, demiş. Adam:

—Yok benim başıma devlet kuşu konacak, demiş ve bu teklifi de kabul etmemiş.

Ayının yanına gelmiş. Adam başından geçen tüm olayları ayıya anlatmış.

—Senin çaren de aklı olup fikri olmayan bir adamın beynini yersen iyi olursun, demiş. Ayı:

— Senden daha iyi aklı olup fikri olmayan birini bulamam demiş ve adama saldırmış. Hemen oracıkta adamı yemiş. Adam önüne çıkan iki fırsatı da değerlendirmeyi bilmemiş ve açgözlü olmanın cezasını çekmiş. Bu masal da burada bitmiş.

Açgözlü Fikirsiz Adam