Bir varmış, bir yokmuş. Vaktin zamanında Keloğlan ile annesi yaşarmış. Bunlar çok fakirlermiş. Her gün ormana gidip odun getirir, yiyecek içecek ararlarmış. Bir gün karşılarına tilki çıkmış. Tilki Keloğlan ile annesine selam vermiş. Ve onlara:

— Siz beni evinize götürün, ben sizi çok zengin ederim, demiş. Keloğlan buna inanmış. Fakat annesi inanmamış ve Keloğlan’a inandığı için çok kızmış. Keloğlan tilkiyi eve getirmiş. Tilki onlara:

— Beni yıkayın ve suyumu dökmeyin, leğenin içinde kalsın, demiş.

&nbsp;Keloğlan tilkinin dediğini yapmış ve sabah leğene baktığında leğenin altın ile dolu olduğunu görmüş. Bunlar çok zengin olmuşlar. Keloğlan evlenmiş ve üç tane oğlu olmuş. Tilki, Keloğlan’a:

— Ben ölürsem sakın beni atma. Zembile koy ve tavana as, yoksa fakirleşirsin, demiş. Keloğlan:

— Sen merak etme, demiş.

Kurnaz tilki bir gün ölü numarası yapmış, tilkinin öldüğüne inanan Keloğlan oğullarına:

— Alın bunu, çöpe atın, daha işimize yaramaz, demiş.

Oğulları dediğini yapmış. Fakat tilki daha onlar gelmeden eve varmış. Keloğlan tilkiye yalvarmış, kendisini affetmesini, hata yaptığını söylemiş.

Gel zaman git zaman tilki gerçekten ölmüş. Keloğlan fakirleşmemek için tilkiyi zembile koymuş ve tavana asmış. Ancak daha önce tilkiyi çöpe attıran Keloğlan bunun cezasını çekmiş. Tilkinin ölüsü kokmuş, kurtlar düşmüş. Keloğlan’ı karısı ve çocukları terk etmiş. Keloğlan fakirleşmiş ve eskisi gibi yaşamaya başlamış.

Keloğlan İle Tilki