Gülen Gül, Ağlayan İnci

Bir varmış bir yokmuş... Çocuğu olmayan bir adam varmış. Her gün ava gidermiş. Bir gün ovanın orta yerinde bir ağacın altına yatmış. Orada yatarken yanına bir dede gelmiş:

-Selâmünaleyküm arkadaş. Sen ne arıyorsun burada? Her gün bakarım buradasın.

-Ne arayayım arkadaş. Bir kısrağım var kunnamaz. Bir avradım var, çocuğu olmaz. Canımın bungunluğundan buralara gelirim.

-Şu almayı al git, soy. Eşiğini beygire, almasını da karına yedir. Karının da çocuğu olacak, beygirin de kunnayacak demiş. Adam almayı almış gitmiş karısıyla beygire yedirmiş. Karısının bir kızı olmuş. Beygir de kunnamış. Kız, kocaman bir delikanlı olmuş. Fakat adını koymamışlar. O dede gelip de adını koyacakmış. Üç tane dede gelmiş. Birisi:

-Kalk kızım bir su koy gel. demiş. Kız suyu koymuş gelmiş. Dede:

-Yürüdükçe altın dökülsün. demiş. Biri de:

-Ağladıkça gözünden inci dökülsün. demiş. Diğeri ise:

-Güldükçe güller açılsın. demiş. Padişahın oğlu, kızı düşünde görmüş:

-Filan yerde bir kız var. İlle baba onu bana al. demiş. Dünür gelmişler. Kızın babası garipmiş:

-Bana bir padişah dünür olacak da, vermez miyim hiç kızımı. demiş. Kızı gelin etmişler. Gelin almaya gelmişler. Kızın anası:

-Aman yavrum! Benim kızım susuz duramaz. Yolda giderken su isterse içiriver. diye bir bardak vermiş. Kız, yolda giderken, eşi varmış ona:

-Ay aba çok susadım. Bana bir su içiriver.

-Gözünün birini ver de, sana su içirivereyim. demiş. Kız, gözünün birini vermiş. Suyu içmiş. Biraz daha gitmişler. Kız, yine susamış:

-Ay aba bir su içiriver. demiş. O da:

-Öteki gözünü de ver, içireyim. demiş. Kız, o gözünü de vermiş, suyunu da içmiş. Gözlerinin ikisini de alınca, kızı Arabadan indirip. Arap kızı, onun urbalarını giymiş, kuşanmış. Beyoğlunun yanına kendi gelin olmuş gitmiş. .

Sığır güden bir çoban varmış. Kız, görmezmiş de sesini duyarmış. Çobanın sesini duyunca:

-Ay çoban! Beni al da götür.

-Ben çok garibim. Üç kızım var, bir de sen olursan besleyemem.

-Ben sizi de beslerim kendimi de beslerim. Aman çoban beni al git. demiş. Çoban kızı eşeğe bindirmiş, götürürken karısı görmüş. Karısı:

-Viri! Bir kör daha mı buldun, nasıl besleyecen?

-Aman karı bir dur. Bu bizi de besleyecek, kendini de. demiş. Kızı eşekten indirmişler. Eve çıkarırken, arkasından altınlar saçılırmış. Adam çobanlığı bırakmış. O kızı debenletirler, altınları toplarlarımış. Kız, epey durmuş: -Bir gülüşelim de gül açsın demiş. Gülüşmüşler, gül açmış. Kız, sığır çobanına:

-Bu gülleri, göz karşılığında satmaya git. demiş. Çoban, gitmiş:

-Göz karşılığında gül satarım. diye bağırırken, Arap kızı, koşmuş gelmiş. Gözü vermiş gülü almış. Beyoğlu’na:

-Aşağıya indim. Güldüydüm gül açtı. deyip gülleri vermiş.

Sığır çobanı, eve gelmiş. Arap kızından aldığı gözü, kızın gözüne takmış. Ertesi gün sığır çobanının kızlarıyla suya gitmiş. Gittiği yerde altınlar saçılırmış. Beyoğlu o kızı görmüş.

-Benim dediğim kız buydu. demiş. Sığır çobanına dünür yollamış. Sığır çobanı kızı vermiş. Beyoğlu, kırk gün kırk gece düğün yapmış. Kız, güldükçe gül açılmış. Ağladıkça inci dökülmüş. Gezdikçe altın saçılmış. Öylece epey zaman geçmiş. Arap kızı:

-Sen geleli epey oldu. Kalk saçını yüyelim de bir tarayıvereyim. demiş. Saçını tararken tarağı, kızın başına saplamış. Kız, kalkmış. Kuş olmuş uçmuş gitmiş. Beyoğlu’nun oğlan kardeşi koyun çobanıymış. Mor koç, varmış. Onun üstüne kuş binmiş:

-Beyoğluyla Arap kızı iyi mi iyi mi? deyip uçar gidermiş. Ertesi gün yine aynı şeyi yapınca, oğlan ağasına varmış:

-Ağa bizim mor koçun üstüne her gün bir kuş gelir konar. ‘Beyoğlu’yla Arap kızı iyi mi iyi mi?’ der uçar gider demiş. Beyoğlu bu kuşu nasıl tutacağız diye herkese danışmış. Biri:

-Koçun sırtına katran sür. Kuş, kondu mu katran yapışır. Kuş da kaçamaz. demiş. Adamın dediğini yapmışlar. Kuş, gelmiş konmuş. Tam kaçacağı sırada, Beyoğlu gelmiş kuşu yakalamış. Almış, gelmiş kafese koymuş. Gece gündüz o kuşun başında durur kuşu yemlermiş. Arap kızı:

-Herif ben pek hastayım. Aşererim benim canım bu kuşu ister. Kes de yiyeyim.

-Kuşu kesmem. Gebersen yine kesmem. demiş. Beyoğlu, çifte gittiği zaman: -Kuşun ölüyordu, kuşu kestim. diye kuşu kesivermiş. Tüylerini paklamış da evin yanına atıvermiş. Kuşun tüyleri, sabaha kadar söğüt ağaçlarına dönüşmüş. Beyoğlu onun gölgesine bir yatak kurup, yatarmış. O ağaçlar, Beyoğluna gölge oluverirmiş. Arap kızına katiyyen gölge olmazmış. Arap kızı:

-Şu ağaçları keselim de eve koca bir kapı yaptıralım. Kapısız olmuyor. demiş. Ağaçları kesmişler. Büyük bir kapı yaptırmışlar. Kapı, Beyoğlu geldi mi kendiliğinden açılır, Arap kızı geldi mi katiyyen açılmazmış.

Derken bir gün Beyoğlu’nu bir düğüne okumuşlar. Beyoğlu’yla Arap kızı da düğüne gitmişler. Orada herkes eş eşiyle oynarmış. Kız da düğüne gelmiş. Arap kızına:

-Kalk sen de oyna. demiş.

-Kalkıver de sen oyna. deyince kız kalkmış. Beyoğluyla oyun oynamış. Onlar tekrar buluşmuşlar. Arap kızının da kıçına bir tekme vurup oradan kovmuşlar.

Gülen Gül Ağlayan İnci