Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken ormanın içinde ağaca yuva yapmış bir çift Zümrütü Anka kuşu yaşarmış. Bunların yavruladığı hiçbir kuş yaşamamış. Bu yüzden nesillerini devam ettirememişler. Çünkü ne zaman bir kuş yavrulasa tilki ağacın altına gelir:

— Ooo Zümrütü Anka kuşu nasılsın?

— İyiyiz tilki kardeş.

— Hele yavrularından at aşağıya da karnımızı doyuralım, dermiş.

Kuşu üzük büzük yavrularını tilkiye verirmiş. Yine bir gün yavrusu olduğunda Zümrütü Anka kuşu düşünüp durur. Böyle düşünürken akbaba görür:

— Hayırdır kuş kardeş, neyin var? Niye böyle düşünüyorsun, demiş.

— Sen miydin? Kuşların babası. İşte durum böyle böyle. Ben ne yapayım da bu yavrularımı kurtarayım, demiş.

— Yahu sen onu niye düşünüyorsun? Sen çağır onu buraya, o gününü görür. Verme sen yavrunu.

— Yahu nasıl olur? Yukarı çıkar alır.

— Yahu sen deli misin? Çıkamaz! Neyse bir gün gelmiş tilki ağacın altına:

— Kuş kardeş, nasıl? Yavru var mı? At da doyuralım karnımızı, demiş.

— Olmaz! Artık bitti. Vermeyeceğim yavrumu.

— Bak kuş kardeş, beni sinirlendirme. Ben sinirlenince nasıl kötü olduğumu biliyorsun.

— Veremem! Bitti artık. Tilki ağaca tırmanır. Yarısına kadar çıkar, geri düşer. Bu böyle sürüp gider, çıkamaz.

— Peki söyle. Bu aklı kim verdi ağam?

— Aha yukarı bak! Orada akbabayı görür:

— Ey akbaba kardeş! Biz senin işine karışıyor muyuz da sen bizim işimize karışıyorsun?

Akbaba bu lafa dayanamaz, aşağıya iner, boynundan sıkar tilkiyi yukarı çıkartır.

— Söyle bakalım tilki, aşağıyı nasıl görüyorsun?

— Baklava tepsisi kadar. Biraz daha yukarı çıkarır.

— Şimdi nasıl görüyorsun?

— Tabak kadar. Biraz daha çıkarır.

— Peki şimdi?

— Valla iğne ucu kadar, der.

Tilki ve yerin yedi kat yukarısından atar tilkiyi aşağı akbaba.

Tilki bir çobanın önüne düşer ve çoban korkudan bayılır. Tilki de çobanın abasını giyer. Kırk tane koyunu kuzuyu yer. Köylü kurdun yaptığını sanır. Kurt bunu duyar ve kedini aklamaya çalışır.

Mağaranın birine gelir ki, bütün ölen koyun ve kuzuların postunu yere sermiş oturmuş tilki. Öleceğini anlayınca:

— Gel sana ziyafet vereyim öteki mağarada, der. Tam çıkarken kurdun kuyruğunu kopartır. Kaçar gider.

Köylü en sonunda anlamış tilkinin yaptığını. Tilkiyi yakalarlar. Tilki:

— Beni bırakın, size bir çuval altın vereyim.

— Tamam, demişler. Böylelikle kaçmış tilki. Köylüye haber gelir, tabii ne altın var ne başka bir şey!

Dinledin mi tilki emminin destanını?

Aldı kaçtı, koydu, gitti köylü emminin postalına,

“Hıh” deyip baktınız bir tilki,

Tüfeğiniz olsaydı vururdunuz belki,

Pazar yerinde satılan kürkü,

Paranız olsa alırdınız belki,

Ey! Hak hak!

Şunlara bir çuval altın bırak,

Yarısı iri, yarısı ufak,

Hamallığını da ayrı bırak,

Düüüt!

Tilkinin Sonu