SEYYAH PADİŞAH VE ÇOBANIN OĞLU

Bir varmış bir yokmuş. Zamanın birinde bir padişah varmış. Padişahın acayip bir huyu varmış. Yedi yılını seyahatte yedi yılını da evine kapanarak geçiriyor. Padişahın seyahat vakti gelince seyahate çıkar. Tarlada taşları toplamakla meşgul bir ihtiyara rastlar. Selam verir, selamı alan ihtiyara bu taşları ne için topladığını sorar. İhtiyar toplanan bu taşların kader taşları olduğunu söyler. Bu sırada padişahın da bir kızı varmış. Padişah:

-Madem bu taşlar kader taşlarıdır ve onların sahiplerini biliyorsun, kızımın kaderini bana söyleyebilir misin? Demiş.

İhtiyar taşları karıştırdıktan sonra biraz uzaktaki köyü göstererek:

-Şu köyü görüyor musun? İşte o köyün çobanının oğlu senin enişten olacak, yani kızın ona nasip olacak demiş.

Buna sinirlenen padişah kendi kendine:

- Ben bir padişah olarak kızımı nasıl bir çobanın oğluna verebilirim der.

Kalkar büyük bir merakla çobanın evine misafir olur. Kapıyı çalar kimse çıkmaz. İçeri girer, beşikte yatan erkek bir bebekten başka kimseyi göremez.

-Olsa olsa bu çocuk eniştem olacak diyor.

Biraz oturduktan sonra ev sahibi gelir. Hoşbeş onbeşten sonra ev sahibinin ani bir işi çıkar. Bunlar misafiri yalnız bırakmak zorunda kalırlar. Misafir yalnız kalınca beşikteki bebeği alır, beşiğe altın dolu bir mendil bırakır ve çocuğu kucağına alır en yakın bir uçurumun doruğuna doğru ilerler. Uçurumun doruğuna ulaşır, çocuğu uçurumdan aşağı atar. İşini bitirdikten sonra evine geri dönedursun biz çobana gelelim.

Çoban ve eşi eve gelirler, beşiğe bakarlar çocuğu göremeyince feryat ederler. Ancak olaya çözüm değildir bu feryat. Aradan zaman geçer bunların da bir keçileri varmış. Keçiden bir türlü süt alamıyorlar. Bundan şüphelenen çobanın karısı keçiyi takip etmeye başlar. Keçinin bir ormana doğru ilerlediğini görür. O da onu takip eder. Ormana giren keçi bir kaya dibine yanaşır. Orada bir bebeğin üstünde durup onu emzirir. Bunu gören kadın oraya gelir, bebeğin kendi çocuğu olduğunu görünce sevinçten uçacak olur. Çocuğunu alır ve eve getirir, eski yaşam tarzları devam ededursun biz padişahı konuşalım.

Padişah eve kapanma devresi olan yedi yılını tamamladıktan sonra seyahate çıkar. Kaderin taşlarını toplayan ihtiyara bir daha rastlar, yine kızının kaderini sorar ihtiyardan, aldığı cevap değişmemiştir.

-Yine çobanın oğlu!

-Allah Allah, onu uçurumdan attım. Şimdi paramparça olmuştur, nasıl olur da aynı cevabı alıyorum? Diyor ve bir daha çobanın evine misafir oluyor.

Çocuğun Allah tarafından korunduğunu düşünemiyor. Çobanın evine gider, evde çoban ve karısından başka bir delikanlıyla karşılaşır. Hayret eder. Çocuğun da okuma yazması yokmuş. Padişah bir mektup yazar. Mektubunda vezirine:

-Bu çocuğu sana gönderiyorum, oraya varır varmaz kellesini uçurursun diyor.

Padişah bu mektubu çocuğa verir, onu falan şehrin vezirine versin diye. Yolluğu olarak da cebini altınla doldurur. Çocuk sevine sevine mektubu şapkanın altına koyar, vezire ulaşmak için yola koyulur. Şehre yaklaşan delikanlı, şehrin girişinde bir çeşme görür. Çok susamıştır. Çeşmede suyunu içer, yorgunluğunu biraz atmak için uzanır. Uzandığı gibi uyuyakalır. Bu sırada padişahın kızının canı sıkılır. Dışarıda biraz gezmek ister, gezerken çeşmeye yaklaşır. Orada delikanlıyı yatıyor hale görür, yanaşır. Şapkanın altındaki mektubu görür. Çıkarır okur, mektubun babasından geldiğini öğrenir. Ancak mektubun içindeki notlar çok korkunçtur, kız delikanlıya aşık olur. Mektubun içindeki istekleri değiştirir. Yeni mektupta:

-Sana gönderdiğim delikanlıyla kızımı hemen evlendir diye yazar.

Mektubu çocuğun çantasına yerleştirir ve çocuğu uyandırır. Vezirin evini göstermesinde iyi bir rehber olur. Delikanlı mektubu vezire verir, vezir notları okur okumaz düğün hazırlığına başlar. Kızı delikanlı ile evlendirirler. Padişah memleketine geri döner. İsteğinin tam tersi ile karşılaşınca çıldırır. Çobanın oğlu da muradına erdi.

SEYYAH PADİŞAH VE ÇOBANIN OĞLU