Bir varmış, bir yokmuş. Zamanını birinde, bir kadın ve kocası varmış. Bunların çocukları olmamış. Bir evlatlık çocuk almışlar. Çocuğun ismi “Keloğlan” imiş. Çocuk babalığıyla devamlı işe gider, gelirmiş. Annesi bunlara doğru düzgün azık koymazmış. Yavan şeyler koyarmış. Bir gün böyle, beş gün böyle, yavan azık yemek oğlanın zoruna gitmiş.

— Bizim evimizde her şey var. Bu anam, niye bize doğru dürüst azık koymuyor, diye, kendi kendine düşünmeye başlamış.

Bir gün Keloğlan babasıyla çifte giderken, babasına:

— Baba, bugün benim karnım ağrıyor. Bana biraz müsaade et, ben sonra gelirim, demiş.

Babası da “Peki” diyerek Keloğlan’a izin vermiş. Keloğlan hemen eve, annesini denetlemeye gelmiş. Karyolanın altına saklanmış. Meğer annesi muhtarı severmiş. Keloğlan ile babası gidince muhtarı çağırırmış. Evde akşama kadar yer, içerlermiş. Tarladan işçilerin geleceği zaman muhtar evine gidermiş. Keloğlan karyolanın altından bakmış ki, ohooo… Tavalar kurulmuş, yağlılar oluyor. Keloğlan.

— Demek ki bize yedirmiyor, buna yediriyor.

Muhtar karyolada uyurken, kadın da helva yapıyormuş. Kadın:

— Helvanın yağı az olmuş. Gideyim de biraz yağ getireyim, diyerek odadan çıkmış.

Keloğlan da karyolanın altından çıkmış. Tavada kavrulmuş kızgın un duruyormuş. Kızgın unu kaşığa doldurmuş, karyolada uyuyan muhtarın boğazına sokmuş. Muhtar oracıkta boğulmuş, ölmüş. Keloğlan sonra evden çıkmış, tarlaya babasının yanına gitmiş. Kadın odadan yağ alıp geri dönmüş. Helvayı yapmış, muhtara seslenmiş. Hâlbuki muhtar çoktan ölmüş bile. Ama kadının muhtarın ağzındaki helvadan haberi yokmuş.

Muhtara seslenmiş ama o uyanmamış. Kadın o tarafa çabalamış, bu tarafa çabalamış; en sonunda muhtarı bir köşeye saklamayı başarmış. Akşam olmuş, Keloğlan ile &nbsp;babası tarladan eve dönmüş. Kadın, kocası görmeden Keloğlan’a yalvarmaya başlamış:

— Etme, Keloğlan! Böyle böyle bir durum var. Ne yapacağız? Keloğlan:&nbsp;

— Ana, ondan kolay ne var? Ben onu kaybederim, sen merak etme. Sen yat. Yalnız, bana bir salatalık hazırla bir de eşek. Ama bunlara karşı beş tane altınını alırım, demiş. Annesi:

— Aman, Keloğlan! Sen beni bu dertten kurtar da ben sana beş değil, on altın vereyim, demiş. Keloğlan:

— Peki, ama altınları peşin alırım, demiş.

Gece evdekiler uykuya dalınca Keloğlan, muhtarı eşeğe yüklemiş. Deli Mehmet denen köyün delisinin bostanına götürmüş. Muhtarı bostanın ortasına sırt üstü yatırmış. Eline de salatalığı tutuşturmuş. Muhtara, yatmış da salatalık yiyormuş, gibi bir şekil vermiş. Eşeği bostanın ortasına bırakmış.

Sabah olmuş. Deli Mehmet bakmış ki bostanın ortasında bir eşek var, birisi de uzanmış salatalık yiyor. Bağırıp çağırmaya başlamış.

— Ulan, sen benim ünümü duymadın mı ki bostanımın ortasına eşeğini bırakıyorsun. Sen de arkası üstü yatmış, salatalık yiyorsun, demiş.

Bostanda yatan adam hiç aldırış etmemiş. Bunu görünce Deli Mehmet daha&nbsp; da çok sinirlenmiş.

— Vay anasını avradını… demiş. Eline bir sopa almış, ölü muhtara yattığı yerde bir iki tane vurmuş. Adam zaten ölü, elinden salatalık bir yana yuvarlanıvermiş. Tam bu sırada Keloğlan patırtıya başlamış:

— Vay, babamı öldürdüler! Yetişin komşular, köylüler! Deli Mehmet babamı öldürdü, diye basmış yaygarayı.

Deli Mehmet tutuşmuş:

— Aman, Keloğlan! Elini, ayağını öpeyim. Bu kadar yaygara etme. Babanı öldürdüm, ocağına düştüm. Beni ele verme. Ne dersen yapayım, diyerek yalvarmaya başlamış. Keloğlan:

— Sus öyleyse. On beş altın verirsen o iş hâllolur. Ben sesimi keserim, demiş. Deli Mehmet:

— Aman, Keloğlan! Sana on beş de vereyim, yirmi de vereyim. Yeter ki sen bunu buradan kaybet, demiş.

Keloğlan altınları peşin almış. Muhtarın ölüsünü hiç kimse duymadan Deli Mehmet ile birlikte yok etmişler. Keloğlan, anasından ve&nbsp; Deli Mehmet’ten aldığı altınlarla yaşayıp gitmiş.

KELOĞLAN