YAZILAN YAZI BOZULMAZ

Vakti zamanında bir ülkede bir padişah yaşarmış. Yaşarmış da bu padişahın hiç çocuğu yokmuş. Tek derdi buymuş. Bu dert onu vicdansız, zalim, hain bir kişi yapmış. Hiç kimseye acımaz, herkese kötülük yapar, iyilik yapmaktan sakınırmış. Bu derde artık dayanamaz olmuş. Ülkesindeki bütün hacıları, hocaları, ermişleri toplamış. Çocuğunun olması için onlardan Allah’a yalvarmalarını emretmiş. Onlar da aylarca, yıllarca dua etmişler. Sonunda, Allahutaala ona bir kız evlat ihsan etmiş.

Padişah, buna çok sevinmiş, fakat bu sefer de kendine damat olacak olanı merak etmeye başlamış. Bunun için de vezir vüzera, devrin ileri geleni kim varsa hepsini toplamış. Onlar uzun uzun müşavere etmişler; sonunda padişaha damadının filan köydeki çobanın oğlu olacağını bildirmişler.

Padişah, bu haberin üstüne küplere binmiş. Kızmış, coşmuş:

— Bir çoban çocuğu kim ola ki benim damadım ola! Çabuk, onu bana bulun, diye emretmiş.

Ertesi gün olmuş. Padişah, damadı, kendisi bulmak istediği için vezirini, lalasını yanına almış, yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş... Uzun bir yolculuktan sonra tarif edilen köye varmış. Aradığı köyü bulmuş. Köyün içinde biraz dolaşmışlar, sonra çobanın evini bulmuşlar. Meğer çoban da çok ihtiyarmış. Hanımı da öyleymiş. Allahutaala, onlara da şimdiye kadar bir evlat vermemiş. Bu yaşa gelmişler de daha yeni bir erkek oğul ihsan eylemiş. İşte padişahın damadı olacak olan da buymuş.

Çoban ile hanımı, ülkenin padişahının ta ayaklarına kadar gelmesine bir anlam verememişler ya! Yine de bu gelişe sevinmişler. Epey bir zaman dereden, tepeden konuşmuşlar. Artık padişah dayanamamış, sabrı tükenmiş. Çobana demiş ki:

— Gel, sen şu oğlanı bize sat! Terazinin bir gözüne oğlanı koyalım, bir gözüne de oğlanı tartacak kadar altın koyalım.

Çoban şaşırmış; “Bu nasıl iş Allah’ım!” diye mırıldanmış. Bundan bir şey anlayamamış. Bakmış ki hanımı da kendi gibi... O da odanın bir köşesinde çekilmiş, onları dinliyormuş.

Padişah, sözlerini bir defa daha tekrarlamış. Çoban önce oğlunu vermeye razı olmamış. Padişaha yalvarmış, yakarmış. Fakat ne çare! Padişah kararlı... Nuh diyor, peygamber demiyor! Hiç sözünden döneceğe benzemiyor.

Çaresiz, çoban, oğlunu vermeye razı olmuş. Bu sefer, odanın bir köşesinde duran kadın atılmış. Padişahın ayaklarına kapanmış, ağlamış, sızlamış, ah eylemiş, vah eylemiş... Ama padişah bir türlü anlamamış. Sonunda kadın da çaresiz kalmış, boynunu bükmüş.

Teraziyi getirmişler. Bir gözüne oğlanı koymuşlar. Öbür gözüne de onu tartacak kadar altın koymuş, oğlanı almışlar. Biraz sonra da atlarına atlamış, yola koyulmuşlar. Az zaman sonra köyün sınırından çıkmışlar, bir otlağa gelmişler.

Vicdansız padişah, lalayla vezire emretmiş:

— Çabuk, bu çocuğu şuracıkta öldüreceksiniz!

Lalayla vezir, çocuğu alıp bir çukura indirmişler. İndirmeye indirmişler de çocuk da ay kadar güzelmiş. Kimsenin eli varıp da o yavruya kıyamazmış. İşte onlar da kıyamamışlar. Çocuğu bir çalının dibine sokmuşlar. O anda havada uçan bir turnayı vurmuşlar ki padişah silah sesini duysun da çocuğun öldüğüne inansın. Ellerindeki bez parçasını da turnanın kanına batırmış, padişahın yanına gelmişler.

Padişah:

— Öldürdünüz mü o Yezidoğlu Yezid’i, diye sormuş.

Onlar da ellerindeki bez parçasını gösterip:

— Öldürdük! İşte inanmazsanız bu da kanı, demişler.

Padişah, buna çok sevinmiş. Sevine sevine yollarına devam etmişler. Uzun bir yolculuktan sonra ülkelerine varmışlar.

Vardılar ya! Padişahın deli aklı yine durmadı. Birinci damadı öldürdü. Acaba şimdi kim damat olacaktı? Padişahın merakı gün geçtikçe artmaya başlamış. Yine heyeti toplamış; damadının kim olacağını bulmalarını istemiş.

Biz haber verelim çocuktan...

Meğer çobanın oğlu ölmemiş. Aç da kalmamış. Her gün sürüden ayrılan bir inek, gidip onu emziriyormuş. Yine bir gün inekler otlakta otlanıyormuş. Başlarında da çobanları varmış.

Çoban, hayvanları yayarken sürüden bir ineğin ayrıldığını, çalıların arasında kaybolduğunu görmüş. Bu, her gün böyle devam etmiş. Çoban en sonunda dayanamamış, ineğin gittiği yere gitmiş. Bir de ne görsün!? İnek, bir çalının arasına yatmış, bir insan yavrusunu emziriyor! Çoban hayretler içinde kalmış. Bu manzarayı gözlerinden yaşlar aka aka seyretmiş. Çocuk, kendi çocuğuymuş. Birkaç gün önce padişaha sattığı çocuk... Çocuğun yanına varmış. Onu kucaklamış, bağrına basmış. İneği de alnından öpmüş. Çocuk kucağında, sürü önünde, akşamüstü köye dönmüş.

Kadın, kocasının bir çocukla geldiğini görünce yüreği “Hop!” etmiş. Doğruca kocasına koşmuş. Bakmış ki çocuk kendi çocuğu! Çocuğu almış, bağrına basmış, öpmüş, koklamış.

Artık seviniyorlarmış, ama padişahın yaptığı bu işten bir şey anlayamamışlar. “Çocuğu hem aldı hem niye getirdi, geri bıraktı?” diye düşünmüşler; olup bitene ikisi de bir anlam verememiş.

Kısa bir zaman sonra çocuk büyümüş, gelişmiş, serpilmiş. Koca bir delikanlı olmuş.

Biz gelelim padişaha...

Padişahın topladığı heyet, damat olacağın yine aynı köyde, aynı çobanın oğlu olduğunu açıklamış. Padişah, o çocuğun öldüğünü bildiği için bu söze inanmamış. Tekrar araştırma yaptırmış. Fakat iş yine aynı... Neyse, padişah yine bu köye gitmeye karar vermiş.

Ertesi gün, lalayla veziri yanına almış, aynı köyün yolunu tutmuş. Az gitmiş, uz gitmişler; dere tepe düz gitmişler. Sonunda o köye varmışlar. Yine çobanın evine varmışlar. Çoban, bunları hemen tanımış. Tanımış ya, tanımazlıktan gelmiş. Çobanın oğlu, padişaha hizmet etmiş. Padişah, bu delikanlıyı tanımış. Bir zaman dereden, tepeden, şuradan, buradan konuşmuşlar.

Sıra oğlanı istemeye gelmiş. Padişah, oğlanı satın almak istemiş. Fakat çoban yine bu teklifi kabul etmemiş. Padişah ısrar etmiş. Çoban ısrara dayanamamış, çocuğu satmaya karar vermiş. Yine teraziyi getirmişler. Bir gözüne oğlanı, bir gözüne de ağırlığınca altın koyup oğlanı almış, gitmişler.

Köyden epeyce bir uzaklaşmışlar. Bir ormanlık yere gelmişler.

Padişah, lalayla vezirine:

— Çabuk, bu oğlanı öldüreceksiniz, demiş.

Lalayla vezir, oğlanı almış, elini kolunu bağlayıp bir ağaca bağlamışlar. O sırada gökyüzünde uçmakta olan bir kuşu vurmuşlar. Padişahın yanına varmışlar.

Padişah:

— Öldürdünüz mü o it oğlu iti, demiş.

Onlar da:

— Silah sesini duymadınız mı padişahım? Öldürdük işte, demişler.

Padişah, bunu duyunca içi rahat etmiş. İçinden; “Nihayet baş belasından kurtulduk.” demiş.

Atlarını daha fazla mahmuzlayıp ülkelerine varmışlar. Artık padişahın içi rahatmış; çünkü oğlanı öldü biliyor ya!

Meğer oğlan ölmemiş. Şans bu ya! Lalayla vezir onu oraya astıktan iki gün sonra başka bir ülkeden gelen kervanlar orada mola verip birkaç gün kalmak istemişler. Oğlanı ağaca sarılı görünce hemen onu oradan kurtarmış, ağanın yanına getirmişler. Bezirgân ağası; “Böyle bir delikanlıya nasıl kıyıp da oraya asmışlar.” diye düşünmüş.

Etrafındakilere:

— Bu yakışıklı delikanlı benim evladım olacak, demiş.

Oğlan bunu kabul etmiş. Artık ağanın evladı olmuş. Ona hizmet edip her isteğini yerine getirmeye çalışmış. Daha başka sığınacak yeri yokmuş.

Aradan bir zaman geçmiş. Padişahın yine deliliği tutmuş. “Benim damadım kim olacak?” der, dururmuş. Yine kurulu toplamış. Heyet, bir ay sonra padişahın damadının bezirgân ağasının oğlu olacağını söylemiş.

Padişah, lalayla vezirini yanına almış, yola koyulmuşlar. Bir zaman sonra ağanın bulunduğu yere gelmişler. Ağa, bunları karşılamış, buyur etmiş, yedirmiş, içirmiş. Ama padişahın derdi başka... Ağanın oğlu, bunlara hizmet etmiş. Padişah, damadının bu olacağını düşündükçe aklını atası gelmiş.* “Bir bezirgân ağasının oğlu kim ola ki benim damadım ola!” diye düşünüyormuş. Bu arada oğlanı öldürmenin yollarını da arıyormuş. Durmadan, dinlenmeden düşünüyor, ıssız yerlerde dolaşıyormuş. Onun bu hâlinden lalayla vezir bir fenalık düşündüğünü anlamışlar.

Bir gün padişah, lalayla veziri yanına çağırmış:

— Buldum! Onu nasıl öldüreceğimi buldum! Yardımcıma bir mektup yazacağım. Mektubu da oğlanla göndereceğim. Mektuba; “Bunu getiren akşam gelirse akşama öldür! Sabah gelirse sabaha öldür!” yazacağım. Siz ne dersiniz, demiş.

Lalayla vezir çaresiz, birbirlerinin yüzüne bakmışlar. Padişahın dediğini kabul etmişler. Etmişler ya... İçlerinden de padişaha çok kızmışlar.

Padişah bu... Dediğini yapacak... Hemen yardımcısına bir mektup yazmış. Mektupta şöyle yazıyormuş: “Sana bu mektubu getireni akşam gelirse akşama, sabah gelirse sabaha vur, öldür.”

Padişah, bezirgân ağasından müsaade istemiş:

— Artık gitme vaktimiz geldi. Biz buradan ayrılacağız, ama bu mektubu oğlun götürüp benim yardımcıma versin, demiş.

Ağa, bunu kabul etmiş, mektup da çocuğa verilmiş. Oğlan, mektubu kasketinin içine yerleştirmiş, yollara düşmüş. Az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş... Sonunda tarif edilen yere varmış. İlk defa böyle bir yere geldiği için çok zorluk çekmiş. Akşama kadar padişahın sarayını aramış, durmuş. Bir türlü bulamamış. Nerede yatacağını, nerede kalacağını düşüne düşüne yürürken bir büyük binaya rastlamış. Binanın bahçesinde kocaman bir havuz, etrafında da kanepeler varmış. Böyle bir yeri ilk defa görmüş. Meğer burası padişahın kızının sarayıymış.

“Hah! İşte yatacak bir yer buldum.” diye düşünmüş. Çok yorgun olduğu için daha fazla dayanamamış; duvardan atlamış, havuzun yanındaki kanepeye uzanmış, yatmış. Derin bir uykuya dalmış, sabah olmuş, hâlâ uyanmamış.

Bir ara padişahın kızı pencereden bakmış. Bir de ne görsün? Havuzun yanındaki kanepede bir delikanlı yatmıyor mu? Hemen aşağı inmiş, delikanlının yanına gelmiş. “Bu kim acaba? Buraya niye gelmiş?” diye düşünürken yerdeki mektubu görmüş. Açmış, okumaya başlamış. Okumuş… Okumuş… Mektubun sonunda babasının imzasını görmüş. Kendi kendine; “Hayır! Ben böyle bir delikanlıya göz göre göre kıydırmam. Babam ne insafsız bir insan ki bunu yapabiliyor.” diye söylenmiş. Hemen aklına bir fikir gelmiş. O mektubu yırtmış, yerine başka bir mektup yazmış. O mektupta; “Vezirim, bir delikanlı gönderiyorum. Bu benim damadım olacak kişidir. Sabah gelirse sabaha, akşam gelirse akşama kıy nikâhını! Kızımla evlendir.” yazıyormuş. Kız, mektubu yerine bırakmış, yukarı çıkmış.

Biraz sonra oğlan uyanmış. Bakmış ki mektup yere düşmüş. Hemen almış, kasketinin içine yerleştirmiş, oradan ayrılmış.

Araya araya sarayı bulmuş. Padişahın yardımcısının odasına girmiş. Mektubu ona vermiş. Adam, mektubu okuyunca şaşırmış, hayret etmiş. Kendi kendine; “Bu kadar çalışmadan sonra padişah niye böyle yaptı? Niye kendisi yokken düğün yapılacakmış, anlayamadım. Mademki padişah öyle diyor, biz de yaparız.” demiş. Sonra da mektubu kaldırmış.

Bunlar kırk gün, kırk gece düğün dernek yapmışlar. Padişahın kızıyla bezirgân ağasının oğlu evlendirilmiş. Padişahın kızı, oğlanı, oğlan da onu çok sevmiş.

Biz haberi verelim padişahtan...

Padişah, oğlanı öldü biliyor ya! Kendi kendine; “Artık dönmeliyim.” diye düşünmüş. Ülkesine dönmeye karar vermiş.

Padişahın geleceğini duyan yardımcısı bir arabaya gelinle damadı bindirmiş, arkasına da bütün ülke halkını dizmiş. Büyük bir şenlikle padişahı karşılamışlar. Padişah şaşırmış, buna bir anlam verememiş. Yardımcısını yanına çağırmış; bütün bu olanların sebebini sormuş. Yardımcısı da her şeyi tek tek anlatmış.

Padişah itiraz etmiş:

— Hayır, ben böyle bir mektup göndermedim, demiş.

Hemen yardımcısının öldürülmesini emretmiş. O anda kızı yetişmiş. Olanları babasına anlatmış. Padişah, kızını da öldürmek istemiş. Bu sefer de lalayla vezir imdada yetişmiş. Padişahı orada halkın önünde rezil etmişler.

O günden sonra padişah, daha kimseyi küçük görmemiş. Bütün yaptıklarına pişman olmuş. Allah’ın yazdığı yazıyı bozamayacağını anlamış.

Kızı ve damadı ile mutlu bir hayat yaşamışlar. Onlar ermiş murada, biz çıkalım kerevetine!

&nbsp;


* aklını atası gelmek: Delirir gibi olmak.

Yazılan Yazı Bozulmaz