Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken üç erkek kardeş varmış. Bu üç erkek kardeşin büyük bir tarlası varmış. Ama bir dev sürekli gelerek bu tarlanın ürünlerini yermiş. Bunun üzerine büyük olan kardeş bu işin böyle yürümeyeceğini ve devi vuracağını söyleyerek tarlaya gitmiş.

&nbsp;Tarlada büyük bir taşın arkasına saklanmış ve devi beklemeye başlamış. Dev büyük bir gürültüyle gelmiş. Büyük kardeş o kadar korkmuş ki devin gitmesini bile beklemeden saklandığı yerden çıkıp oradan koşarak uzaklaşmış.

Ortanca kardeş ağabeyinin düştüğü duruma gülmüş ve devi kendisinin vuracağını söylemiş ve tarlanın yolunu tutmuş. O da ağabeyinin yaptığı gibi büyük bir taşın arkasına saklanmış ve devi beklemeye başlamış. Dev yine aynı heybetiyle homurdanarak gelmiş. Ortanca kardeş ne yapacağını şaşırmış çünkü o da ağabeyi gibi çok korkmuş ve devin gitmesini bile beklemeden koşarak oradan kaçmış.

Sıra küçük olan kardeşe gelmiş ama o ağabeyleri gibi korkak değilmiş çok cesur ve güçlüymüş. Tarlaya gitmiş; taşın arkasına saklanarak devi beklemeye başlamış. Dev tekrar homurdanarak gelmiş. Küçük kardeş devi vurmuş ama öldürememiş.

Dev kaçmaya başlamış küçük kardeş de kovalamaya başlamış. Kovalamaca bir kuyunun başında son bulmuş.

Dev bu derin kuyuya bir sıçrayışta inivermiş. Küçük kardeş de tek başına inemeyeceği için kardeşlerini çağırmış. Kardeşleri onun beline bir ip bağlayarak aşağı sarkıtmışlar.

Küçük çocuk kuyudan aşağı doğru inerken çok güzel bir kız görmüş ve belindeki ipi kıza bağlayarak onu yukarı çektirmiş.

Biraz daha aşağı inmiş ve çok güzel bir kız daha görmüş onu da yukarı çektirmiş.

Biraz daha indikten sonra diğer iki kızdan daha güzel bir kız görmüş ve ona âşık olmuş. Onu yukarı çektirmeden önce kendisini beklemesini ve dönünce onunla evleneceğini söylemiş. Aşağı inen çocuk orada bir kocakarı görmüş ve devi nasıl bulabileceğini sormuş.

Kocakarı kuyudaki halkın yiyecek ve içeceklerini kuyudaki büyük meydana getirdiklerini ve devin sürekli gelip bu yiyecekleri yediğini söylemiş. Herkes devden korktuğu için düzenli olarak deve yiyecek getiriyormuş.

Çocuk meydanda devi beklemeye koyulmuş. Aradan biraz zaman geçtikten sonra dev gelmiş ve çocuk devi vurarak öldürmüş. Kuyudaki halk sevinç çığlıkları atmış ve kuyunun padişafı çocuğu çağırarak:

— Dile benden ne dilersen, demiş.

Çocuk bir şey istemediğini sadece kuyudan çıkarak ve eve gitmek istediğini söylemiş. Padişah ilerideki tepeyi göstererek:

— Seni bu kuyudan sadece orada yaşayan büyük kuş çıkarabilir, demiş.

&nbsp;Çocuk tepeye gitmiş ve kuşu beklemeye başlamış. Kuşu beklerken bir yılan kuşun yavrularını yemek için kuşun yuvasına saldırmış. Bunu fark eden çocuk yılanı vurarak öldürmüş ve kuşun yavrularını kurtarmış. Daha sonra beklerken ağacın dibinde uyumuş. Yavru kuşların anneleri gelmiş ve tam çocuğu öldürecekken yavruları annesini durdurmuş ve çocuğun kendilerini kurtardığını söylemiş. Anne kuş:

— Dile benden ne dilersen, demiş. Çocuk da kuyudan çıkmak istediğini söylemiş. Anne kuş eskiden bu kuyudan çok kişi çıkardığını ama artık yaşlandığını ve kendisi için çok zor bir iş olduğunu söylemiş. Çocuk kuşa yalvarmış ve kuş bir şartla kabul etmiş:

— Ben “lak” dedikçe et, ”luk” dedikçe de ağzıma su vereceksin, demiş. Çocuk kabul ederek padişahın yanına gitmiş ve kuşun istediği et ve suyu temin etmiş.

Bu arada büyük kardeş küçük kardeşin kuyudan kurtulamayacağına inandığı için onun evleneceği kızla evlenmeye karar vermiş ve düğün hazırlıklarına başlamış. Küçük oğlan da kuşun sırtında kuyudan çıkmak için uğraşıyormuş. Kuş “lak” deyince et, “luk” deyince de ağzına su veriyormuş. Fakat kuyudan çıkmadan et bitmiş ve kuş “lak” demiş, çocuk da bacağından kesip kuşun ağzına vermiş.

Kuş bunu anlamış ve çocuğun bacağını dilinin altında saklamış ve kuyudan çıkmışlar. Kuş çıktıktan sonra çocuğun bacağını yalamış ve çocuğun ayağı tekrar eski haline gelmiş.

Küçük kardeş hızla evinin yolunu tutmuş. Düğün esnasında evine yetişmiş ve âşık olduğu kızla evlenmiş. Sonsuza dek mutlu yaşamışlar.

Üç Oğlan ve Dev