TUZ İLE İMTİHAN

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde, deve tellal iken aslan berber iken, ben anamın karnında tıngır mıngır oynar iken ülkenin birinde bir padişah ve üç kızı yaşarmış. Kızların üçü de güzeller güzeliymiş, anaları yokmuş.

Padişah bir gün büyük kızını yanına çağırıp demiş ki:

–Kızım, beni ne kadar seviyorsun?

–Babacım, seni dünyadaki bütün yağlardan, ballardan daha çok seviyorum.

–Tamam kızım sen git.

Padişah, ortanca kızını yanına çağırmış:

–Kızım, beni ne kadar seviyorsun?

–Babacım, seni dünyadaki bütün yağlardan, ballardan daha çok seviyorum.

–Tamam kızım sen de git.

Padişah bu sefer en küçük kızını yanına çağırmış:

–Kızım, beni ne kadar seviyorsun?

–Babacım, seni tuz kadar seviyorum.

–Vay, demek sen beni hiç sevmiyorsun öyle mi?

Padişah küçük kızının cevabına çok hiddetlenmiş. Hemen askerlerine emir vermiş:

–Alın götürün bunu, elini kolunu bağlayıp bir dağın tepesine atın, demiş.

Askerler padişahın emrini yerine getirmişler, küçük kızı götürüp bir dağın tepesine atmışlar.

Oradan geçen bir çoban bakmış ki eli ayağı bağlı bir kız, ağacın dibinde durmaktadır. Çoban hemen kızın elini ayağını çözmüş, sonra da kıza sormuş:

–Sen kimin neyisin?

–Ben padişahın kızıyım. Babama böyle böyle dedim, o da beni buraya attırdı.

–Ben garip bir çobanım, anamla yaşıyorum. Gel seni bizim eve götürüyüm, seninle evlenelim.

–Olur, ama ileride çocuklarımız olursa isimlerini ben koyacağım. Yoksa seninle evlenmem.

–Tamam olur, çocuklara senin istediğin ismi veririz.

Çoban kızı alıp köyüne getirmiş. Anasına demiş ki:

–Ana, her zaman sana bir tavşan vurup getirirdim, bugünse bir kız getirdim. İznin olursa biz evleneceğiz.

Kız başından geçenleri çobanın anasına da anlatmış. Anası evlenmelerine onay vermiş. Hemen toy kurulmuş, iki gencin düğünleri yapılmış. Çoban her gün koyunları otlatmaya gidermiş, kız da evde kaynanasına yardım edermiş. Aradan bir zaman geçmiş, kız hamile kalmış. Günü saati gelince kız bir oğlan çocuğu doğurmuş. Aradan birkaç yıl daha geçmiş, kız bir oğlan çocuğu daha doğurmuş. Derken birkaç yıl sonra bir oğlan daha doğurmuş. Tam üç tane oğlu olmuş. Çocukların ismini kız koyacaktı ya hani. Kız ilkinin adını “Ne İdik”, ikincinin adını “Ne Olduk”, üçüncünün adını ise “Ne Olacağız” koymuş.

Aradan seneler geçmiş. Kızın padişah olan babası, kızını saraydan kovduğu için pişmanlık duymaya başlamış. Bir gün atına binip şehir şehir, köy köy dolaşarak kızını aramaya başlamış. Derken padişahın yolu bir gün kızının bulunduğu köye düşmüş. Padişahın geldiği duyulunca herkes onu evine davet etmiş. Kızı da padişahı eve davet etmek istemiş. Çoban gidip padişahla konuşmuş:

–Padişahım bu gece bizim fakirhanemizde ağırlayalım sizi.

–Olur, gidelim bakalım.

Kız babasını görür görmez tanımış, ama padişah kızını tanıyamamış.

Neyse kız bir sürü yemek hazırlamış, ama içlerine hiç tuz koymamış. Padişah oturup yemekleri yemiş, içlerinde tuz olmadığı dikkatini çekmiş hemen. Sonunda dayanamayıp evin gelinine sormuş:

–Kızım çok güzel yemekler yapmışsın, ama hiçbirine tuz koymamışsın. Niye koymadın?

–Padişahım, benim başıma neler neler geldi, bir bilseniz. Babama seni tuz kadar seviyorum, dedim. Babam da beni dağın tepesine attı. Yağ, bal olmadan da yemek yenir, ama tuz olmadan yemediğin tadı olmaz.

Padişah bu cevabı duyunca her şeyi anlamış:

–Sen benim kızımsın, beni affet, demiş.

Baba kız kucaklaşıp ağlaşmışlar, hasret gidermişler. Sonra hepsi toplanıp saraya gitmişler. Çoban da, anası da artık o fakir hayattan kurtulmuş. Padişahın emriyle sarayda kız ile çobanın yeniden kırk gün kırk gece düğünü yapılmış. Yemişler, içmişler, muratlarına geçmişler.

TUZ İLE İMTİHAN