HİZMETKÂRIN OĞLU

Bir varmış, bir yokmuş. Vakti zamanında bir kadın, bir de oğlu varmış. Bu kadın, padişahın sarayında hizmetçilik yaparmış. Oğlu da bir somun ekmeğe çalışırmış.

Kadının oğlu, bir gün ekmek almaya giderken bir yılan yavrusuna rast gelmiş. Çoluk çocuk, yılan yavrusunun başına toplanmış, ellerinde değneklerle öldürmeye çalışıyorlarmış.

Oğlan, çocuklara:

— Yılanı öldürmeyin, bana verin. Ben ona bakarım, demiş, yılanı alıp eve getirmiş.

Yılan için bir kafes yapmış, beslemeye başlamış. Aradan biraz zaman geçmiş. Oğlan yine ekmek almaya gitmiş. Bu defa da bir köpek yavrusuna rast gelmiş. Çocuklar, bu yavruyu öldürmeye çalışıyormuş.

Onlara:

— Köpeği öldürmeyin, bana verin. Ben bakayım ona, demiş, yavruyu alıp eve getirmiş.

Ertesi gün olmuş. Oğlan, yine ekmek almaya giderken bu defa da bir kedi yavrusu görmüş. Onu da çocukların elinden kurtarıp eve getirmiş. Olmuşlar üç tane...

Oğlanın anası, bu duruma kızmış:

— Biz zaten bir somun ekmekle zor doyuyoruz, demiş.

Oğlan da yarım somunu kendi yiyormuş, yarısını da onlara veriyormuş. Böyle böyle bunları büyütmüş.

Yılan, büyüyünce dile gelmiş. Oğlana:

— Ey insanoğlu! Bu zamana kadar beni besleyip büyüttün. Beni dışarı sal da sana güzel bir hediye getireyim. Korkma, kaçmam! Biz sana, sen de bize alıştın, demiş.

Oğlan, yılanı salmış. Yılan, birkaç zaman sonra eve dönmüş. Oğlana demiş ki:

— Ey insanoğlu! Bu yüzüğü al, kimseye de söyleme. Bu yüzüğü bir tek sen bileceksin. Bu yüzük tılsımlı. Yüzüğü yalarsan kırk tane Arap hizmetçi çıkacak, sen ne dilersen yerine getirecek, demiş.

Oğlan, yüzüğü almış, parmağına takmış. “Bismillah!” deyip yüzüğü yalamış. Birden karşısına kırk tane Arap çıkmış.

— Dile bizden ne dilersen, demişler.

Oğlan da:

— Bana güzel bir sofra hazırlayın, demiş.

Arap hizmetçiler bir sofra hazırlamışlar ki dillere destan; çeşit çeşit yemekler varmış. Oğlanın anası eve gelip sofrayı görünce çok şaşırmış.

— Oğlum, bu ne, diye sormuş.

Oğlan da:

— Ne olacak ana? Allah verdi, sen de ye, demiş.

Yılana söz verdiği için bunun sırrını söylememiş. Aradan bir zaman daha geçmiş. Oğlan, bir gün anasına:

—&nbsp; Ana! Padişahın kızını bana iste, demiş.

Anası:

— Oğlum, ben padişahın hizmetçisiyim. Padişah bize kız verir mi, demiş.

Oğlan da:

— Ana, sen git, iste. Gerisine karışma, demiş.

Anası da oğlunu kırmamış; gitmiş, padişahın huzuruna varmış. Padişaha:

— Padişahım! Allah’ın emri, peygamberin kavliyle kızını oğluma istiyorum, demiş.

Padişah:

— Ne diyorsun sen? Sen benim kapımda hizmetçisin. Ben ise koskoca bir padişahım. Nasıl cesaret edip de kızımı istersin, demiş.

Kadını huzurundan kovmuş. Kadın, ağlaya sızlaya eve gelmiş. Oğluna demiş ki:

— Oğlum, ben sana dedim. Biz kim, padişahın kızını istemek kim!? Padişah, kızını vermedi, beni saraydan attı.

Oğlan:

— Tamam, ana! Sen vazifeni yaptın. Gidip ben isterim, demiş.

Bu defa oğlan huzura varmış. Allah’ın emriyle padişahtan kızını istemiş. Padişah:

— Oğlum, sen nasıl olur da benim kızımı istersin? Anan kapımda hizmetçi. Nasıl olur da cesaret edersiniz, demiş.

Oğlan iki kere daha kızı istemiş, ama padişah; “Olmaz!” demiş. En sonunda oğlan, padişah görmeden yüzüğü yalamış, ortaya kırk tane Arap çıkmış. Padişah, bunları görünce korkmuş, kızını vermeye razı olmuş. Padişah, kızını vermiş vermesine, ama kızına da tembih etmiş ki:

— Kızım, ben seni bu oğlana verdim, ama bu oğlanın bir tılsımı var. Bunu öğren, bana haber et, demiş.

Neyse, bunlar kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar...

Kız, bir o yana, bir bu yana dolanıp durmuş. En sonunda yüzüğün farkına varmış. Oğlandan gizli, yüzüğü alıp babasının yanına varmış.

— Baba! Tılsımın bu yüzükte olduğunu anladım, ama nasıl olduğunu anlayamadım, demiş.

Biz haber verelim oğlandan... Oğlan, yüzüğü kaybettiğini anlayınca her yanı aramış, taramış, bulamamış. Büyüttüğü kediyle köpek, oğlanın yüzüğü aradığını fark etmişler. Kedi, köpeğe demiş ki:

— Bu oğlan bizi kurtardı, bize baktı. Gel, biz bu oğlanın yüzüğünü bulalım. Padişahın sarayına gidelim. Sen kapıda bekle, ben de yüzüğü kapıp kaçayım, demiş.

İkisi beraber saraya doğru yola çıkmışlar. Saray, nehrin karşı tarafındaymış. Köpek, kediyi sırtına almış, karşıya geçirmiş. Saraya varınca köpek kapıda beklemiş. Kedi de duvardan atlayıp doğruca kızın odasına girmiş. Kız, o sırada uyuyormuş. Kimse yüzüğü bulmasın diye de ağzında saklıyormuş. Kedi bunu görmüş. Odada bir fareyle karşılaşmış. Fareyi yakalamış, kuyruğunu kızın burnuna sürtmüş. Kız hapşırınca yüzük ağzından fırlamış. Kedi, yüzüğü kaptığı gibi dışarı kaçmış.

Dışarıda bekleyen köpek de kedinin geldiğini görünce:

— Yüzüğü bana ver, demiş.

O da:

— Olmaz, sen boşboğazın tekisin. Olmadık zamanda havlar, yüzüğü kaybedersin, demiş.

Köpek de:

— İlla vereceksin. Yoksa seni nehirden karşıya geçirmem, demiş.

Kedi de razı olmuş, yüzüğü vermiş. Nehre varınca köpeğin sırtına binmiş. Nehirden geçerken karşılarına bir balıkçı çıkmış. Köpek, balıkçıyı görünce başlamış havlamaya. Havlayınca da yüzük, ağzından suya düşmüş.

Kedi:

— Ben sana demedim mi? “Boşboğazsın, yüzüğü kaybedersin.” demiştim, diyerek kızmış.

Bunlar kara kara ne yapacaklarını düşünürken balıkçının oltasına koca bir balık takılmış. Kedi, bunu görünce:

— Yüzüğü kaybettik. Bari şu balığı kapıp kaçalım da karnımızı doyuralım, demiş, balığı oltadan kapmış.

Balığı alıp eve gelmişler. Oğlanın anası, balığı görünce alıp temizlemiş. Tam pişirecekmiş, bir de ne görsün!? Balığın içinde bir yüzük... Hemen oğluna haber vermiş. Oğlan, yüzüğü görünce inanamamış, çok sevinmiş. Kediyle köpek de çok şaşırmışlar, ama hiç belli etmemişler.

Oğlan, hemen yüzüğü parmağına takmış, “Bismillah” deyip yalamış. Kırk tane Arap çıkmış. Onlara:

— Padişahın sarayının karşısına bir saray yapacaksınız. Padişahın sarayı hiç gün görmeyecek, demiş.

Kırk Arap, hemen sarayı yapmaya başlamışlar. Padişah bunu görmüş.

Kızına:

— Kızım, biz bununla baş edemeyiz. Saray yapılırsa gün yüzü göremeyiz. Sen en iyisi kocanın evine git, demiş.

Ondan sonra kızla oğlan yeniden evlenmişler. Mutlu, mesut yaşamış, muratlarına ermişler...

Hizmetkârın Oğlu