Bir zamanlar bir ana babanın bir oğlu, bir kızı varmış. Kızın adı Puhuluca imiş.

Oğulları bir gün:

— Baba, biz bu memleketten gidelim, demiş.

Puhuluca’yı götürmek istememişler. Oğlan:

— Puhuluca’yı, Hoca Efendi’ye bırakalım. Ona hizmet etsin, demişler ve Puhuluca'yı Hoca Efendi’ye bırakıp gitmişler. Bir memlekete yerleşmişler. Üç, dört ay sonra sizin kızınız dost hayatı yaşıyor, diye haber gelmiş. Bunun üzerine baba, oğluna:

— Oğlum, sen git; bana bu kızın kanlı gömleğini getir, demiş. Oğlan Puhuluca'nın yanına gitmiş. Kızı kardeşini almış, bir dere kenarında kızı keseceği zaman gökte bir kuş dönmeye başlamış. Kuş dile gelmiş:

— Onun suçu yok, beni kes; onun suçu yok, beni kes, diye konuşmuş. Bunun üzerine oğlan bu işten vazgeçmiş. Babasının, annesinin yanına gitmiş. Babasına hiçbir şey söylememiş.

Birkaç zaman sonra yine aynı haber gelmiş. Babası, oğluna:

— Oğlum, neden böyle yaptın da kızı kesmedin, demiş. Oğlan başından geçenleri, kuşun dediklerini anlatmış:

— Bu olaydan sonra ben de onu kesmekten vazgeçtim, demiş. Oğlan tekrar kız kardeşinin yanına gitmiş. Oğlan iftiralara dayanamayarak kardeşini o köyden götürmüş. Puhuluca’yı güzel bir şekilde giydirmiş. Sonra da üzerine kurt postu giydirmiş ve ormana götürüp bırakmış.

Ormanda padişahın oğulları koyun güdermiş. Bu sırada koyun köpeklerinden biri de ağaca yanaşmış. Puhuluca o sırada o ağacın altında bulunuyormuş. Köpekler kendisine yaklaşınca Puhuluca korkmuş ve köpeklere, “Hoşt!” demiş. Köpekler geri çekilmiş. Bunun üzerine padişahın oğlu şüphelenmiş ve ağacın olduğu tarafa doğru, “Kim var orada?” diye seslenmiş. Puhuluca karşılık olarak:

— Seni yaratan Allah'ın kuyulum, diye seslenmiş. Padişahın oğlu:

— Sen ne iş yaparsın, diye sormuş. Puhuluca:

— Davar güderim; kaz, tavuk güderim. Her işi yaparım, demiş.

Oğlan, kızı alıp evine gitmiş. Bunun üzerine padişahın oğluna annesi:

— Bu kıllıyı nereden getirdin, diyerek kızmış. Padişahın oğlu:

— Anne, bir gariban bu. Davarları, tavukları, kazları güder; hizmetçi gibi çalışır, demiş.

Bir gün köyde bir düğün olmuş. Padişahım karısı düğüne gitmek için hazırlanırken, Puhuluca kurt postunu çıkarıp güzel bir kız olarak düğüne gitmiş. Padişahın karısı düğünde Puhuluca'yı görünce çok beğenmiş. Düğün bitip evine gidince oğluna:

— Sen gittin, eve bir kıllı getirdin. Bu gece düğün evine bir kız geldi ki pırlanta gibi, demiş. Padişahın oğlu, Puhuluca'yı çok merak etmiş. Anasına:

— Bir daha düğüne gelirse sor; nereliymiş, kimin kızıymış, demiş. Tabi, Puhuluca kurt postuna bürünmüş olarak onları dinlediği için söylenilenleri duymuş.

Bir gün köyde yine bir düğün olmuş. Padişahın oğlu, anasına:

— Ana ben bir evin damına çıkayım, ona doğru bir yüzük atayım. Eğer alırsa ona nereli olduğunu sor, demiş. Düğün başladığında padişahın oğlu evin damından Puhuluca'ya doğru bir yüzük atmış. Puhuluca yüzüğü alıp parmağına takmış. Bunun üzerine anne, Puhuluca'ya nereli olduğunu sormuş. Puhuluca:

— Ben Üstüaçık köydenim, demiş.

Eve gittiğinde oğluna olanları anlatmış. Padişahın karısı, oğlu ve cariyeleri Üstüaçık köyü aramaya koyulmuşlar. Uzun süre aramışlar. Padişah da onlara sürekli erzak gönderiyormuş. Bir gün padişahın karısı hamur yoğurmuş, bazlama yapıyormuş. Puhuluca gelmiş:

— Bir tane de ben yapabilir miyim, demiş.

Padişahın karısı:

— Oğlum senin yaptığını yemez, kıllı şey, demiş.

O sırada cariyelerden biri:

— O yapsın da ben yerim, demiş.

Puhuluca bazlamayı pişirirken parmağındaki yüzüğü alıp hamurun içine koymuş. Cariye o bazlamayı padişahın oğluna vermiş. Oğlan, bazlamayı yerken yüzük ağzına düşmüş. Padişahın oğlu:

— Biz o kızı nerelerde arıyoruz, meğerse evde yanı başımızdaymış, demiş.

Padişahın oğlu anasına sormuş:

— Ana, o gördüğün kızı getirsek tanır mısın, demiş. Anası:

— Elbette tanırım oğlum, demiş.

Gitmişler, ahırdan Puhuluca'yı getirmişler. Kurt postunu sırtından çekmişler, bakmışlar ki dünya güzeli bir kız! Padişahın oğlu çok sevinmiş. Puhuluca ile padişahın oğlu evlenmiş. Kırk gün, kırk gece düğün etmişler.

Puhuluca daha önce başından geçenleri, padişahın oğluna anlatmış. Padişahın oğlu, hocayı çağırtıp gereken cezayı vermiş. Ceza verirken hocaya sormuşlar:

— Oduna mı razısın, ata mı, demişler. Hoca:

— Ata razıyım, demiş. Hoca’yı alıp atın kuyruğuna bağlamışlar, atı sürmüşler. Hocaya böylece gereken cezayı verilmiş.

PUHULUCA