Bir varmış, bir yokmuş... Bir padişah varmış. Bu padişah bir gün ülkesinde tellallar çıkarmış:

— Kim bana Hızır’ı bulup getirirse ona ne isterse vereceğim, demiş. Ama kimseden ses çıkmamış. Çünkü Hızır’ı kim bulabilir?

Bir süre sonra bir adam çıkmış. Bu adam çok fakirmiş. Bir sürü de çocuğu varmış. Hanımına demiş ki:

— Nasıl olsa hepimiz neredeyse açlıktan öleceğiz, en iyisi ben gidip padişaha, Hızır’ı bulacağım, deyip kırk gün müsaade isteyip size bir ömür boyu yetecek erzak alayım. Kırk gün sonra padişah beni astırır ama hiç olmazsa siz ömür boyu rahat edersiniz, demiş.

Hanımı kocasını çok sevdiği için gitmesini istemese de adam padişaha giderek Hızır’ı bulacağını söylemiş. Kırk gün müsaade istemiş ve bu kırk gün de nafakasının temini istemiş. Padişah kabul etmiş. Kırk gün ailesine ömür boyu yetecek kadar erzak taşımış.

Kırk birinci gün olmuş. Padişah adamını yollayarak bu adamı huzuruna getirttirmiş. Adama:

— Hızır’ı buldun mu, diye sormuş. Adam bulamadığını söylemiş. Bunu fakir olduğu için zaruretten söylediğini itiraf etmiş. Padişah yanındaki üç vezirinden birinci vezirine sormuş:

— Padişahına yalan söyleyen bu adama ne yapmalı? Birinci vezir:

— Bu adamın etlerini parça parça edip kasaplara asmalı, böylece bir daha kimse padişaha yalan söylemez, demiş. O sırada fakir adamın yanında beliren çocuk:

— Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi, demiş.

Padişah ikinci vezirine sorduğunda o da:

— Efendim, bunun derisini yüzmeli, içine saman doldurmalı ki, herkes ibret alsın, bir daha yapmasın, demiş. Çocuk yine:

— Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi, demiş. Padişah üçüncü vezirine de sormuş. Üçüncü Vezir de:

— Padişahım bu adam fakirlikten böyle yapmış, affedin, demiş. Çocuk yine:

— Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi, demiş.

Padişah çocuğa dönerek, kim olduğunu ve neden “Sözleri aslını, cibilliyetini gösterdi”, dediğini sormuş. Çocuk, padişaha:

— Birinci vezirin babası kasaptı, sözleri aslını gösterdi. İkinci vezirin babası dericiydi, sözleri aslını gösterdi. Üçüncü vezirin babası vezirdi, aslını gösterdi. Bense bu adamı kurtarmak için geldim. İşte vezir istersen vezir, Hızır istersen Hızır, demiş ve dışarı fırlamış.

Padişah arkasından adamlarını yollamış ama Hızır yok olmuş. Meğer Hızır çocuk kılığında oraya gelmiş. Padişah iki vezirinin işine son vermiş, üçüncü vezirini baş vezir yapmış. Fakir adama da altın vermiş. Adam da çok mutlu olmuş. Onlar da ermiş muradına...

Hızır