Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde ülkenin birinde yedi tane erkek çocuğu olan bir aile yaşarmış. Günlerden bir gün bu çocuklar ormanda oyun oynarken oyuna dalıp yollarını kaybetmişler evin yolunu ararken iyice ormanın derinliklerinde kaybolan bu yedi çocuk ne yapacaklarını bilmez bir şekilde ormanda dolaşıyorlarmış. Böyle etrafta dolaşırken karşılarına ışık yanan bir kulübe çıkmış o kulübede de çocuk yiyen bir dev yaşarmış. Bu devin de yedi oğlu varmış. Çocuklar kulübenin kapısını çalıp deve yollarını kaybettiklerini ve yatacak yerlerinin olmadığını söylemişler. Devde bunlara iyi davranıp yardım edebileceğini sabah olunca onları evlerine götürebileceğini söylemiş. Çocuklarda buna inanarak içeri girmişler ama devin niyeti gece uyudukları zaman çocukları yemekmiş. Bu yedi kardeşten en küçüğü devin niyetini anlamış ağabeylerine de durumu anlatmış. Dev gece olunca çocuklara yatacakları yeri göstermiş kendi çocuklarını da ayrı bir yere yatırmış. Çocuklar dev yokken devin çocuklarını kendi yerlerine yatırıp kendileri de onların yataklarına gidip yatmışlar. Her şeyden habersiz olan dev gece yarısı gelip kendi çocuklarını bir güzel yer sonra da gider yatar ve uyur. Çocuklar dev uyuduktan sonra kalkıp pencereden kaçarlar böylece kurtulurlar.

Dev ve Yedi Çocuk