Bir varmış, bir yokmuş. Güzel bir tavşan varmış. Bir gün bu tavşanın ayağı taşa değip kanamış. Tavşan o tarafa bakmış, bu tarafa bakmış ve dalın üstünde güzel bir yaprak görmüş. Tavşan, yaprağa:

— Ay yaprak! Gel, benim ayağımı sar, olur mu, demiş Yaprak cevap vermiş:

— Burada tertemiz durduğum yerde, niye kendimi senin kanına batırayım ki?&nbsp; Tavşan demiş ki:

— O zaman gidip eşeğe söylerim gelip seni yer. Tavşan gidip eşeğe demiş ki:

— Ay eşek! Git, o yaprağı ye! Eşek demiş ki:

— Burada taptaze ot yediğim yerde, gidip ağacın yaprağını niye yiyeyim ki? Tavşan demiş ki:

— Gidip seni kurda söylerim, seni yer. Tavşan gidip kurda demiş ki:

— Ay kurt! Git, o eşeği ye! Kurt demiş ki:

— Burada güzel et yediğim yerde, gidip eşek eti niye yiyeyim ki? Tavşan demiş ki:

— Gidip köpeğe diyeceğim, gelip seni yesin. Tavşan gidip köpeğe demiş ki:

— Ay köpek! Git, kurdu ye! Köpek demiş ki:

— Burada sepserin ayran içtiğim yerde, gidip kurt etini niye yiyeyim? Tavşan demiş ki:

— Gidip neneme diyeceğim, gelip seni dövsün.

Tavşan gidip nenesine söylemiş. Nene de tavşanın sözünü yere salmamış. Kalkıp köpeği dövmüş, köpek gelip kurdu dişlemiş, kurt eşeği dişlemiş, eşek gidip yaprağı dişlemiş. Yaprak da gidip tavşanın ayağına sargı olmuş.

TAVŞAN SARGISI