AYAĞINA DİKEN BATAN KARGA Kaynak Kişi: Şenay Canlı

Bir varmış bir yokmuş, eski zamanlarda bir tane karga varmış. Bu karga çöpte yaşamayı çok severmiş. Bir gün çöpte gezerken ayağına tiken batmış:

—Bu tikeni napyım, demiş.

Bir fırıncı görmüş, oraya gitmiş.

—Bu tikeni ayağımdan çıkarır mısın, demiş.

—O da getir çıkartırım, demiş, çıkartmış.

Karga:

—Sen bu tikeni saklıcaksın. Ben iki üç gün sonra gelip bu tikeni alcam, demiş.

Fırıncı da:

—Tamam olur, demiş.

Karga uçmuş gitmiş. Karga uçup gittikten sonra fırıncı beklemiş karga gelmemiş. Sonra karga gelmiş:

—Amca tikenimi verir misin, demiş.

O da:

—Fırına attım, yandı, demiş.

—Ya tikenimi ver ya ekmek ver.

Ya tikenimi ver ya ekmek ver, diye çok üstelemiş.

Karga üsteledikçe adam sinirlenmiş bi tane ekmek vermek zorunda kalmış. Ekmeği ağzna almış, uçmuş. Uzak bir köye gitmiş. Orada bir tane fakir bir nine varmış.

Karga nineye:

—Nine bu ekmek sizde kalsın. Ben iki üç gün sonra gelip alacam, demiş.

—Peki olur, demiş.

Karga uçmuş, gitmiş yine. Ninenin yanında bir tane torunu kalıyomuş. O da okuldan gelmiş. Ninesine demiş ki:

—Nine çok acıktım.

—Yavrım evde hiçbir şey yok.

—Ama burda ekmek var, onu alıp yiyebilir miyim?

Nine de:

—Al yavrum, demiş.

Torun ekmeği yemiş. İki üç gün sonra karga gelmiş.

—Gak gak ben geldim. Ekmeğimi geri ver, demiş.

Nine:

—Ekmeği torunum yedi, ekmek yok, demiş.

—Ya torununu vereceksin ya ekmeği.

Ya torununu vereceksin ya ekmeği, devamlı böyle üstelemiş.

Nine de torununu vermek zorunda kalmış. Karga çocuğu almış, uçarak başka bir köye gitmiş. Orada da çok yağmur yağıyormuş. Sonra orda bir kapı varmış. Karga kapıya vurmuş, ev sahibine:

—Bu çocuk sizde kalabilir mi, demiş.

Ev sahibi de:

—Ev çok kalabalık, çocuğu hiç koyacak yerimiz yok. Ahırda yer var. Ahırda kalırsa kalsın.

O da:

—Tamam, demiş.

Karga çocuğu ahıra koymuş, uçup gitmiş. İki üç gün sonra gelmiş yine kapıya vurmuş.

—Çocuğu verir misiniz, demiş.

—Çocuk ahırdaydı inekler basıp öldürmüş, demiş.

Öyle deyince:

—Ya çocuğu vereceksiniz ya ineğ vereceksiniz. Ya çocuğu vereceksiniz ya ineği vereceksiniz, demiş.

Köylü ineğ vermek zorunda kalmış. İneğ almış, uzak bir köye gitmiş. Orda da düğün oluyormuş.

Ordakilere:

—Bu inek sizde kalsın. Ben iki üç gün sonra gelip sizde kalcam, demiş.

—Tamam olur, demişler.

Orda düğün olduğu için ineğ kesip yemek yapmışlar. İneğ yeyip bitirmişler. Sonra karga gelmiş, ineğ istemiş.

—İnek yok, demişler.

—Ya ineğ vereceksiniz ya gelini vereceksiniz.

Ya ineğ vereceksiniz ya gelini vereceksiniz, sık sık tekrarlamış.

Onlar da gelini vermek zorunda kalmış. Gelin gittiği için hepsi ağlamış. Karga gelini almış uzak bir dağa çıkmış. Dağda bir çoban varmış, koyun güdüyormuş. Karga koyun güden çobana:

—Ben sana gelini vereyim, sen de bana kavalını ver, demiş.

—Tamam olur, demiş.

Çoban gelini koluna takmış, çoban evine gitmiş. Karga da kavalıylan başlamış:

—Düttürü düt düt

Ayağıma tiken battı.

Fırıcıya vardım.

Düttürü düt düt

Fırıncıdan ekmek aldım.

Ekmeği verdim çocuk aldım.

Düttürü düt düt

Çocuğu verdim inek aldım.

İneği verdim gelin aldım.

Düttürü düt düt, demiş ve masal bitmiş.

Ayağına Diken Batan Karga