KIRK ANAHTAR

Bir varmış, bir yokmuş; Allahın kulu çokmuş. Çok demesi günahmış; peynir ekmek yemesi sevapmış.

Zamanın birinde fakir bir aile yaşarmış.

Bu ailenin üç oğlu ile bir kız çocukları varmış. Adam çocuklarına bakabilmek için avcılık yaparmış.

Bir gün evde yiyecek bittiğinden, adam yine ava çıkmak istemiş. Karısına,

̶ Ben avlanmaya gideceğim. Üç güne kadar dönerim. Eğer dönmezsem leğene su koyun ve oklava ile çarpın. Eğer su kırmızı olursa ben ölmüşümdür. Eğer su aynı kalırsa yaşıyorum demektir, demiş. Sonra da gitmiş.

Aradan bir hafta geçtiği hâlde eve dönmemiş. Hemen leğene su koyup çarpmaya başlamışlar ve suda kan belirdiğini görmüşler.

Ertesi sabah büyük oğlan,

̶ Babam öldüğüne göre avlanmaya ben gidiyorum, demiş.

Ava çıkmış. Bir zaman sonra havada bir kuşun uçtuğunu görmüş ve hemen onu izlemeye başlamış. Sonra ihtiyar bir adamın yaşadığı eve gelmiş. Adam çocuğu içeri almış,

̶ Ben senin babanla çok iyi arkadaştım, demiş ve sedire oturmasını söylemiş.

Çocuk hemen oturmuş ve sedirin altında bulunan katran kazanına düşüp ölmüş.

Annesi oğlunun gecikmesi üzerine, babasının gidişi sonrasında yapmış olduklarını yeniden yapmış, su kırmızı bir hâl alınca oğlunun da öldüğünü anlamış. Bu sefer ortanca oğlan, annesine,

̶ Ben de ava gidiyorum, demiş ve gitmiş.

İhtiyar adam, babaya ve büyük oğlana yaptıklarını buna da yapmış, ortanca oğlan da ölmüş. Bunun da gecikmesi üzerine annesi leğene su koyup bütün gereken şeyleri yapmış. Yine su kırmızıya boyanınca, bu oğlunun da aynı akıbeti paylaştığını anlamış.

Bu sefer ava gitme sırası en küçük oğlana gelmiş. O da tam giderken yanındaki köpek dile gelmiş ve oğlana,

̶ Ben de seninle geleceğim. Ben de seninle geleceğim. Ben ne yaparsam sen de onu yapacaksın, demiş. Sonra beraberce gitmişler.

Bu ihtiyar adam kuşunu yine salmış. Bunlar da av zannedip peşine düşmüşler. Kuş bunları adamın evine doğru çekmiş. Adamın evine gelince hızla kaybolmuş.

Önlerine çıkan adam oğlana,

̶ Senin baban ve iki ağabeyin buradan geçti; onlar benim iyi dostlarımdı, deyip oğlanı içeriye buyur etmiş. Sonra sedire oturmasını söylemiş. Fakat köpek sedire çıkmayıp kapının önüne oturmuş. Çocuk da kapının önüne oturmuş.

Adam,

̶ Oğlum niye kapının önüne oturuyorsun, gel sedire otursana? demiş.

Çocuk da,

̶ Yok, köpeğim buraya oturdu; ben de buraya oturacağım, diye itiraz etmiş.

Adam,

̶ Acıkmışsınızdır; size yemek getireyim, demiş.

Mutfağa gitmiş ve yemeğin içine biraz zehir atmış. Sonra yemeği çocuğun önüne koymuş. Köpek yemeği koklamış ve yememiş. Bunu gören çocuk da yememiş. Adam yemeği yemeyişinin sebebini sorunca,

̶ Köpeğim yemedi; ben de yemeyeceğim, diye cevap vermiş.

Oğlanı başka türlü öldüremeyeceğini anlayan adam kılıcını çekip çocuğu öldürmeye kalkışmış. Fakat başaramamış. Daha atik davranan oğlan, adamı öldürmüş. Sonra adamın ısrarla oturtmak istediği sedirin altına bakınca babasının ve ağabeylerinin ölülerini görmüş.

Bu sırada adamın sakalında kırk tane anahtar asılı olduğunu fark etmiş. Çocuk bütün anahtarları alarak kırk odaya da tek tek bakmış.

Her oda altın,gümüş, kıymetli eşyalar ve yiyeceklerle dolu imiş. Gidip annesi ve kız kardeşini getirmiş, babası ile kardeşlerine bahçede birer mezar yapmış, buradaki altın ve gümüşleri de alıp mutlu, zengin bir hayat yaşamaya başlamışlar. Onlar ermiş muradına; biz çıkalım kerevetine.

Kırk Anahtar