Az söyler, öz söyler. “Altından arıdım, gümüşten surudum. Sarardım saman oldum. Kül oldum savruldum.” Diye hikayeye başlayan Güllü Nine ne demek ister bilir misiniz?

Zengindim fakir oldum, gençtim ihtiyarladım. Güzeldim çirkin oldum. Kül gibi savruldum. Bir şeyim kalmadı.

Günlerden bir gün halk bilmecesine meraklı bir şehzade ile Lalası tebdili kıyafet yola çıkarlar. Gide gide bir değirmencinin yanına varırlar. Şehzade sorar:

— Nasılsın? Halin vaktin yerinde mi?

— Altıyı altıya çarptım otuz ikiden bir şey kalmadı.

— Evinin damı yandı mı?

— İki defa yandı bir defa tutuştu.

Yollarına devam edip bir köye gelirler. Bir evin kapısını çalarlar. Güzel bir kız buyur eder. Şehzade sorar:

— Baban evde mi?

— Sarıyı beyaz etmeğe gitti.

— Annen evde mi?

— Biri iki etmeğe gitti.

— Pişirdiğin ne?

— Başı aşağı, kıçı yukarı, efendim.

— Dile bizden ne dilersen?

— Kumdan kaftan, köpükten fistan, kereden kebab, buzdan şiş.

— Sana bir kaz göndersem yolmasını bilir misin?

— Ustasıyım efendim.

Ve saraya dönerler. Şehzade Lalasına sorar:

— Bu konuşmalardan ne anladın?

— Aman efendim bana kırk gün izin verin ancak bunların cevabını öğrenirim.

— Olur, sana istediğin izni verdim.

Lala ertesi gün hemen değirmencinin yanına gider. Sorar:

— Dün gelen şehzade idi, onunla ne konuştunuz?

— Hiçbir kötü şey konuşmadık.

— Aman söyle.

— Söylemem.

Lala kızın yanına koşar. Şehzade ile ne konuştuğunu sorar. Kız da her cümle için bir kese altın alır ve söyler:

— Değirmenci bütün yıl çalışıp ancak boğazını doyuruyor. İki kzını gelin etmiş, birini nişanlamış. Benimse babam sarraf, annem ebe. Ben de kuru fasulye pişiriyorum. İsteklerim olmayacak şeyler.

— Ya kaz yolmak ne demek?

— O da sensin be adam. Her cümleyi bir kese altınla sana sattım.

Birkaç gün sonra kumdan kaftan köpükten fistanlar hazırlanır. Akıllı kız da saraya gelin gider. Onlar erer muradına, biz çıkalım kerevetine.

Kumdan Kale Köpükten Fistan