&nbsp;Bir zamanlar köyün birinde bir adam yaşarmış. Bu adam gayet zenginmiş. Köydeki fakir fukaraya elinden geldiği kadar yardım edermiş.

Allah bu adama üç tane erkek evlat nasip etmiş. Adam üç oğlunu da birbirinden ayırt etmemiş. Birine yaptığını diğerine de yaparmış.

Gel zaman git zaman çocuklar büyümüş. Babalarına tarlada tapanda yardım etmeye başlamışlar. Kardeşlerin en küçüğünde biraz fesatlık varmış. İstermiş ki babasının tüm malı kendisinin olsun.

Ağabeyleri zaman zaman bunun farkına varsalar da babalarını kırmamak için ses çıkarmamışlar. Ufak oğlan da bundan yüz bulup her seferinde babasını ağabeylerine karşı kışkırtırmış. Babasının yanında farklı ağalarının yanında farklı konuşurmuş. Yani bu oğlan sac ekmeği gibiymiş.

Çocuklar yerinde sayar mı? Serpilip gitmişler bir zaman sonra. Baba da çocuklarını teker teker evermeye başlamış. Tencere düşüp kapağını bulur ya, küçük oğlan tam kendi gibi fesat, hilebaz bir eş almış.

Baba da istermiş ki çocuklarım birbiriyle iyi geçinsin, birbirine destek olsun; ama ne küçük oğlan ne de karısı buna yanaşacak insanlarmış.

Üç kardeş birlikte böyle yaşarken bir taraftan da tarla işlerinde koşuşturuyorlarmış. Sene boyu beraber çalışıp sonunda ürünü eşit olarak paylaşıyorlarmış.

Küçük kardeş buna ancak birkaç sene razı olmuş. Babasına şikayetlerde bulunarak ağabeylerinin kendi payına düşeni vermediklerini söylemiş.

Baba bu duruma her ne kadar inanmasa da bir taraftan da aklına bin bir türlü şey geliyormuş. Küçük oğlan karısıyla baş başa verip babasını kandırmak için bir plan hazırlamaya başlamışlar.

&nbsp;Yılsonunda bu iki fesat önce bölüştükleri mallara razı gibi görünmüşler. Daha sonra kendi ürünlerinin büyük bir bölümünü gizlice ağabeylerinin mallarına katmışlar. Hemen babalarının yanına gidip ağabeylerini bir güzel şikayet etmişler.

Baba pek inanmasa da yine de gidip bir bakmak istemiş. Bir de ne görsün, gerçekten de her şey küçük oğlanın anlattığı gibi. Büyük bir öfkeyle diğer oğullarını yanına çağırmış. Onları bir güzel azarlayıp kul hakkı yemenin ne kötü bir şey olduğundan bahsetmiş.

Büyük kardeşler babalarına karşı gelmek istemediklerinden pek bir şey dememişler. Olayın ne olduğunu çok geçmeden öğrenmişler. Tabi baba bu arada büyük oğullarının tüm mallarını ceza olsun diye ellerinden almış. Getirip küçük oğluna vermiş.

Küçük oğlan ve karısı buna çok sevinmişler. Bir sürü malımız oldu, diye bayram etmişler. Bu arada iki büyük oğlan bir müddet fakir kalmışlar. Ama yine de hiçbir şekilde hallerinden şikâyetçi olmamışlar.

&nbsp;Gel zaman git zaman babayla küçük oğul buğdayları öğütmeye değirmene gitmişler. Değirmenci çok gün görüp geçirmiş bir adammış. İyiyi kötüyü ayırmayı da bilirmiş. Daha kapıdan bunlar girince bir fenalık olduğunu anlamış.

Baba değirmenciye selam vermiş. O da cevap vererek karşılıkta bulunmuş. Kısa bir hoş beşten sonra buğdayları değirmene koymuşlar. Buğdaylar ne kadar öğütülürse öğütülsün bir türlü un olmamış. Hepsi bu işe hayret etmişler.

Küçük kardeş sinirlenerek sebebi değirmende bulmuş. Değirmenci babanın kulağına eğilerek:

— Efendi, efendi! Bunda kul hakkı var, demiş.

Baba oğlunun yalan söylediğini, kendini kandırdığını anlayınca tövbe istiğfar etmiş. Hemen büyük oğullarını değirmene çağırmış. Onlardan özür dileyerek haklarını onlara iade etmiş.

Daha sonra tekrar değirmeni çalıştırmışlar. Bu sefer her şey eskisine dönmüş.

Açgözlü Kardeş