Bir varmış bir yokmuş. Uzun zaman içinde kalbur zaman içinde iki kardeş varmış. Biri fakir diğeri ise zengin imiş. Zengin merhametsiz, gözünü para bürümüş, fakir olan kendi halinde, dağa gidip her zaman odun kesip sırtında getirirmiş. Odunları satar evine ekmek getirirmiş. Bir gün dağda susamış. bir kuyu görmüş su içmiş sonra çok kısık bir ses duymuş:

— Kimsin demiş. Bir ses:

— Ben senin kaderinim, demiş.

Fakir:

— Mademki kaderimsin şimdiye kadar neredeydin? Kalkta bana bir şeyler ver, çocuklarıma götürüyüm ben çok fakirim, demiş. Ses:

— Valla ne vereyim sana bende çok eski bir tepsi var sadece, demiş.

Fakir adam:

— Ne yapayım bunu bana altın ver, para ver çocuklarıma erzak götürüyüm, demiş. Ses:

— Bu tepsiden başka verecek bir şeyim yok.

Fakir adam üzülerek almış satarım düşüncesiyle ceketinin içine yerleştirmiş. Akşam eve gelmiş karısı ona:

— Hani bir şey getirmemişsin demiş. Adam da:

— Moralim bozuk demiş. Arkaya yaslanınca tepsi sırtını acıtmış karısına bugün dağda kaderimi gördüm, demiş. Bunu bana verdi yarın satarım eve bir şeyler alırız demiş ve tepsiyi evin ortasına fırlatmış tepsi dönmeye başlamış birden içinden üç kız çıkmış ve şarkı söyleyip oynamışlar. Oynadıktan sonra her birisi bir tane altın bırakıp kaybolmuşlar. Karısı da çok şaşırıp:

— İyi ki de satmadım demiş.

Her gün bu tepsiyi yere atar bu üç kız oynar şarkı söyler altın bırakıp kaybolurlarmış. Bu kızlardan biri:

— Dile benden ne dilersen demiş.

Fakir adam da:

— Bugüne kadar hiç evim yok ev istiyorum demiş.

O küçük ev saraya dönüşüvermiş sabah olunca. Zengin abisi ve eşi sarayı görünce çok şaşırmışlar. Zenginin eşi sarayı görünce:

— Hadi şu zenginlerle tanışalım da neyin nesi olduklarını öğrenelim, demiş.

Saraya haber göndermişler kahve içmeye geleceğiz diye. Fakir adamla eşi misafirleri kabul etmişler. Zengin olanı saraya gelmişler ve fakir kardeşini görünce çok şaşırmış sonra

— Sen fakirdin nasıl bu sarayı yaptırdın odun satarak bu sarayı alamazsın ki, demiş.

Fakir olan adam abisine

— İşim iyi gitti ve biriktirdiğim paralarla bu sarayı yaptırdım, demiş.

Abisine gerçekleri söyleyememiş ve söyleseydi abisi kıskanırdı. Eve gitmişler zengin adam ve eşi sonra tartışmaya başlamışlar zenginin karısı:

— Bak kardeşin bizden daha zengin oldu deyip durmuş.

Günler geçti zengin adam eşine:

— Ya hu! git bir bak günden güne bunlar çok zengin oluyor altan altan bak bu zenginliğin kaynağı nereden, demiş.

Zenginin eşi her gün saraya gelip dururmuş bir gün fakirin eşi ağzından kaçırmış bütün her şeyi anlatmış. O tepsiden çıkan kızlar sürekli uyarırmış kimseye söylemeyin diye. Zenginin eşi eve gidip her şeyi kocasına anlatmış. Zengin adam çok şaşırmış bunu gidip padişaha anlatmış. Padişaha kardeşinin olduğunu söylememiş

— Bir adamın tepsisi var her gün altın çıkartıyor, demiş.

Padişah fakir adamı çağırmış ve bu tepsiyi getir demiş. Adam eli kolu bağlı getirmek zorunda kalmış sonra padişah fakir adama bu tepsiyi at bakalım nasıl altın çıkartıyorsun demiş. Padişahın yanında bu tepsiyi atmış içinden hiçbir şey çıkmamış. Padişah fakiri şikayet eden zengin adama:

— Bana yalan söylemeye utanmıyor musun? demiş.

Zengin adam:

— Padişah bey eşim gözleriyle görmüş, demiş.

Padişah çağırın eşini demiş. Getirmişler ve padişah bunların kellelerini uçurun demiş. Padişah fakir adamı tekrar çağırmış ve

— Fakir iken nasıl biranda zengin oldun? diye sormuş.

Padişaha her şeyi eksiksiz bir şekilde anlatmış. Padişah fakir adama inanıp onu artık sağ kolu yapar ve ona:

— Sen dürüst bir adamsın artık hep benim yanımda kalacaksın, demiş. Böylece fakir olan adam eşiyle birlikte ömür boyu mutlu yaşarlar.

Fakir Adamın Kaderindeki Tepsi