&nbsp;&nbsp; İki samimi arkadaş varmış. Bunlar memlekette yoksulluktan bezmişler.

— Yeri arkadaş, şu memleketi terk edek, İstanbul’a gidek. Orda belkim bize bir iş buluruk, işimiz eyi olur, geçinip giderik,

demişler.

&nbsp;— Ya maraz kapısı İstanbul, ya meres kapısı.

Neyse bunlar yola çıkmışlar. Doğru getmişler İstanbul’a. Bir gün, iki gün, üç gün, daha iş bulamamışlar. Ceplerindeki para da suyunu çekmiş. Paraları kalmamış. Netsinler? Arkadaşının biri demiş, eklına bir fikir gelmiş:

&nbsp;Kardaşım, paramız kalmadı. Biz dilenemezik. Ac da kalamazık.

— Eee!

— Nedek ya?

— Sen şurda yalan yere öl. Ben de başında durum, “ Heyir sehebinden.” deyi para topluyum. O parayı helbet Allah kerim,

demiş. Neyse getirmiş camının içine arkadaşını ölü kimi sermiş yere. Üstüne de örtü örtmüş beyaz bir örtüden. Demiş:

— Allah yoluna, ölümüz yerde kaldı. Kaldıracak paramız yok. Heyir sehepleri gelmiş üç-beş kuruş atmış getmiş. Ölen olmuş, ikindin olmuş. Gene bunlar dilenollar. Bu, müezzinin dikketini çekmiş. Gelmiş:

— Yoo akşam oldu, bissürü para topladınız, şu niye kaldırmadınız ölüyü?

demiş.

— Daha ne beklon burda?

demiş.

&nbsp;— Heee, heç ferkına varmadık,

demiş.

&nbsp;— Böyün akşam oldu, inşallah yarine kaldırırık,

demiş.

&nbsp;— Acak şu ölüyü höcrene koyak, böyce höcrende yatsın,

demiş.

&nbsp;— Olur,

demiş müezzin.

&nbsp;— Bunu yıkarık, kefinlerik, ölen namazına da kaldırık.

demiş. Nese getirmişler höcreye komuş arkadaşını, müezzin de kapıyı kitlemiş, getmiş evine. Kakmış yalan yere ölmüştü. Acından gevremiş* meazallah.

&nbsp;— Lan aman nedim nedim?

demiş. Sağa sola bakmış höcrenin içinde. Müezzinin avradı da kehke* komuş müezzin yisin deyi. Müezzin de onu höcrede unutmuş. Adam:

&nbsp;— Aha bulduk,

deyi o kehkeleri yimiş. Üç- dört tene kalmış. Müezzin sebehleyin gelmiş, kapıyı açmış,

— Nedor ecep?

deyi,

— Hele şu kehkeyi* alım evel,

demiş. Bakmış kehke yok.

&nbsp;— Kim aldı bunu?

demiş. Şüpelenmiş. Ölünün üstünü açmış, ağzını koklamış.

— Bunu sen aldın gevvat*,

demiş.

&nbsp;— Beye yutturaman, bunu aldın amma bunu çıkardırım ben,

demiş. Neyse arkadaşı da gelmiş.

&nbsp;— Suyu kızdırım aha,

demiş.

— Suyu kaynadım da ahtardığımız kimi sıcak suyu bu uyanır, ben de paramı alırım,

demiş. Tam gelmiş,

&nbsp;— Lan aman netmişsin? Bu keder su kaynadılır mı?

demiş. Katmış, ılık sudan yumuşlar, kefinlemişler. Doğru mezarlığa. Bu arkadaşı dormuş kine usullanadak:

&nbsp;&nbsp;— Korkma ben seni kurtarım,

Neyse götürmüşler bunu mezarlığa.

— Akşam ezanına bunu gömerik,

demişler. Akşam ezanına ölüyü defnetmişler. Cemeet dağılmış. Yalnız bu meezzin:

&nbsp;— Şu daşın arkasına saklanırım, bu uyanık, ölmedi,

demiş. Genni de arkadaşının yanında beklemeye başlamış. O sırada hemen toprağı eşmiş arkadaşı. O sırada da Kırk Heremiler eyi vurgun yapmışlar. Böyük, altın dolu bir yer soymuşlar. Gelmişler, ordan geçollarmış. Bu, birdenbire:

&nbsp;— Nefesim kesildi, daha beni mezardan çıkarmon mu,

deyi kakdığı kimi Kırk Heremiler’in ödü kopmuş.

&nbsp;— Aboo! Ölü dirildi,

ölüden korkarmış onlar da. Altını, maltını, çaldıkları eşyaları bırakmış kaçmışlar. Bunlar da zatan eppeyi altın da kaldı, parayı pölüşürken müezzin çıkmış:

&nbsp;— Zatan şüpelendimdi sizden,

demiş.

— Bunu paylaşıcım ben sizden,

demiş.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Gelelim Kırk Heremiler’e. Bunlar getmişler:

&nbsp;— Lan kardaşım, niye kaçdık biz? Soygun yapdık, para aldık, niye kaçdık biz? Noldu ki hele bir tenemiz gidek bakak şu mezarlığın arkasından hele,

demiş. Gözü açık olana:

— Hele get anla,

demiş. Gelelim bunlara, ölü seheplerine. Bunlar birbirlerine girmişler.

&nbsp;— Şu senin, bu benim,

derken müezzin demiş:

&nbsp;— Beye az verdiniz. Siz çoğ aldınız. Bu gelen adam da bunu duyormuş. Duvarın arkasındamış. Ölü sehebi:

&nbsp;— Al ne iston? Al seye bir küleh,

demiş.

&nbsp;— Aha bu da senin.

Müezzin külehi kapmış. O adam:

— Aboo!

demiş. Kaçmış getmiş. Durumu arkadaşlarına anlatmış.

&nbsp;— Lan arkadaşlar,

demiş,

— Paradan puldan vazgeçek.

— Niye yav?

— Lan arkadaşım, bütün mezardaki ölüler kakmış, bunlar paylaşamollar, meres pölüşollar, benim külehimi de arada aldılar,

demiş.

&nbsp;— Nederse etsinler,

demiş. Bunlar da İstanbul’da zengin olmuşlar.

&nbsp;

&nbsp;

--------------------------------------------------------------

kehke: simit

gevremiş: siyahlaşmış

gevvat: seni yaramaz, hain

&nbsp;

İKİ ARKADAŞ