Bir varmış, bir yokmuş… Bir adamın üç tane oğlu, üç de kızı varmış. Bir gün çocukların babaları çok hastalanır. Ölmeden önce oğullarına:

— Bacılarınızı ilk gelen taliplerine verin, diye bir vasiyet eder.

Bir süre sonra baba ölür. Günler böylece geçip giderken, bir adam gelip evin en büyük kızını ister. Büyük kızı bu adama verirler. Sonra başka bir adam gelip ortanca kızı ister. Onu da ona verirler. Sonunda bir adam daha gelir, bu adama da en küçük kızı verirler. Babalarının vasiyetini yerine getirdikleri için kız kardeşlerini kimlere verdiklerini hiç araştırmazlar. Aylar sonra erkek kardeşlerden biri, kardeşlerini kimlere verdiklerini merak eder. Onları görmek için yola çıkar. İlk önce büyük kız kardeşinin yanına gelir, halini hatırını sorar:

— Kardeşim, biz seni verdik ama nasıl birine verdik, der.

Kız kardeşi de:

— Siz beni çok efendi birine verdiniz, merak etmeyin. Benim kocam Kurbağalar Padişahı, der.

— Kocan, şimdi nerede?

— Kara Bakır Harbi’ne gitti.

İki kardeş böyle konuşurken saatler geçer ve kızın kocasının eve dönüş vakti gelir. Kız bu sırada abisine bir tokat atar ve abisi de elmaya dönüşür. Kız da elmayı saklar. Abisine kocasının bir kurbağa olduğunu göstermek istemez. Kızın kocası kurbağalarla birlikte sürü halinde eve gelir. Bu kurbağalar bahçedeki havuzu geçince yakışıklı delikanlılara dönüşürler. Kocası eve girince:

— Bu evde insan eti kokuyor, der.

Karısı da:

— Bir şey yok, der fakat kocası insan eti kokuyor diye ısrar eder.

Kızı sıkıştırınca dayanamaz:

— Buraya kardeşim geldi, diye anlatır.

Kocası da:

— Kardeşin nerede, diye sorar, onu görmek istediğini söyler.

Bunun üzerine kız elmaya bir tokat atar ve elma kardeşine dönüşür. Kızın kardeşi ile kocası gece boyunca yiyip içip konuşurlar. Sabah olunca kızın kocası yine harbe gitmek için hazırlanır. Kardeşi de Kara Bakır Harbi’ne gitmek için eniştesiyle yola çıkar. Diğer erkek kardeş de ortanca kardeşini ziyaret etmek için kardeşinin evine gider. Halini hatırını sorduktan sonra:

— Kardeşim biz seni kime verdik, der.

Ortanca kız da:

— Siz beni Yengeçler Padişah’ına verdiniz ama o şimdi Kara Bakır Harbi’ne gitti, der.

İki kardeş konuşurken zaman geçer ve Yengeçler Padişah’ının dönüş vakti gelir. Kız bunu fark edince kardeşine bir tokat atar ve kardeşi elmaya dönüşür. Elmayı da bir yere saklar. Kocası eve gelirken yengeç ordusuyla birlikte havuzdan geçer ve hepsi havuzdan çıkınca yakışıklı birer delikanlıya dönüşürler. Kocası içeri girince:

— Bu evde insan eti kokuyor, diye söylenir.

Ortanca kız da:

— Bu evde insan yok, dediyse de kocasını inandıramaz.

Kocası evde insan olduğunu ısrar edince, kız da kardeşinin geldiğini söyler. Kocası da kızın kardeşiyle konuşmak ister. Bunun üzerine kız elmaya bir tokat atar, kardeşi ortaya çıkar. Erkek kardeş eniştesiyle gece boyunca yiyip içip konuşur. Sabah olunca Yengeçler Padişahı, Kara Bakır Harbi’ne gitmek için hazırlanır. Ortanca kardeş de bu yengeçler ordusuna katılır. Diğer erkek kardeş de küçük kız kardeşini ziyaret etmek için evine gelir. Kardeşinin halini hatırını sorduktan sonra:

— Kardeşim biz seni kime verdik, der.

Küçük kız da:

— Siz beni Karıncalar Padişah’ına verdiniz. O şimdi Kara Bakır Harbi’ne gitti, der.

Böylece saatler geçer ve Karıncalar Padişah’ının eve dönüş vakti gelir. Bu durumu fark eden kız, kardeşine bir tokat atar ve kardeşi o sırada elmaya dönüşür. Karıncalar Padişahı ve ordusu bahçeden geçince bir anda yakışıklı delikanlılara dönüşür. Karıncalar Padişahı kıza:

— Bu evde insan eti kokuyor, der.

Kız da kocasının ısrarlarına dayanamaz ve kardeşinin kendisini ziyarete geldiğini söyler. Kocası kardeşini görmek isteyince, kız elmaya bir tokat atar ve kardeşi ortaya çıkar. Kardeşi eniştesiyle gece boyunca yiyip içip konuşur. Sabah olunca Karıncalar Padişahı kara Bakır Harbi’ne gitmek için hazırlanır. Erkek kardeş de eniştesiyle birlikte harbe gider. Böylece Kurbağalar Padişahı, Yengeçler Padişahı, Karıncalar Padişahı, kayınları ve ordularıyla birlikte Kara Bakır denilen yerde toplanırlar. Kara Bakır ile savaşmak için hazırlıklara başlarlar. Bir zamanlar, bir adama, arkadaşı emanet olarak bir sandık vermiş. Bu sandığın içinde ise Kara Bakır isimli bir dev kilitliymiş. Adam bu sandığı emanet ederken:

— Sakın bu sandığı açma, diye tembih eder.

Fakat adam dayanamaz, sandığın içinde ne olduğunu merak ederek açar. Sandığın kapağını açar açmaz içinden çıkan Kara Bakır isimli dev, adamın güzeller güzeli kızını kaçırarak havalanır. Kızı yüksek bir kulenin içine hapseder. Bu kulenin içine hiçbir şekilde girilmiyormuş. Üç kız kardeşin kocaları senelerce Kara Bakır Harbi’ne gelirlermiş. Amaçları devin tılsımını öğrenip, kızı kurtarmakmış. Karıncalar Padişah’ının ordusundan biri, karıncaya dönüşerek kulenin tasları arasından kızın bulunduğu odaya gelir. Odaya girince bir de ne görsün, içeride ayın on dördü gibi güzeller güzeli bir kız. Karınca kıza, buraya nasıl geldiğini sorar. Kız da devin kendisini nasıl uçurarak buraya kaçırdığını anlatır. Bunun üzerine karınca ile kız, devin tılsımını öğrenmek için plan yaparlar. Devin geleceği sırada karınca bir köseye çekilerek saklanır. Kız deve:

— Sen çok iyisin, bana çok iyi bakıyorsun. Ben ne de olsa bu kuleden hiçbir şekilde kaçamam. Senin tılsımın ne, diye sorar.

Dev de her gün:

— Benim tılsımım tahta, benim tılsımım çalı, benim tılsımım su, diyerek kızı oyalar.

Karınca da her gün duyduğu tılsımı karınca, yengeç ve kurbağa ordusuna iletir. Onlar da söylenenleri, işbirliğiyle kulenin içine çıkarırlar, ama bir sonuç elde edemezler. En sonunda dev kıza inanıp, tılsımının bakır olduğunu söyler. Bunu duyan karınca, hemen aşağıdakilere tılsımın bakır olduğunu iletir. Üç ordu, bakırı da bulup kuleye getirirler. Sırrı bozulan Kara Bakır devi yakalayıp, tekrar sandığa kilitleyerek kulede bırakırlar. Bu güzeller güzeli kızı da kuleden alıp, ailesine teslim ederler.

Kara Bakır Harbi