ALTIN OĞLAN İLE GÜL KIZ

Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu çokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken; çok söylemesi günah, az söylemesi sevapmış.

Vaktin birinde bir ülkede üç kız kardeş yaşarmış. Bunların üçü de çok güzelmiş ama en güzelleri en küçük olanı imiş. Bir gün kendi aralarında konuşurlarken büyük kız,

̶ Ben baş vezirin oğlu ile evleneceğim, demiş.

Ortanca kız,

̶ Ben ikinci vezirin oğlu ile evleneceğim, demiş.

Küçük kız da,

̶ Ben padişahın oğlu ile evleneceğim, demiş.

Nihayet bir gün bunların dedikleri gerçekleşmiş. Üçü de istedikleri ile evlenmişler.

Aradan bir zaman geçtikten sonra üç kız kardeş de hamile kalmışlar. Bunlar yine bir arada konuşurlarken büyük kız ile ortancası,

̶ Bizim erkek çocuğumuz olacak, diye böbürleniyorlarmış.

Küçük kız ise,

̶ Benim bir oğlum, bir de kızım olacak. Oğlumu yıkarken üzerine dökülen sular altın olarak yere düşecek, kızımı yıkarken etrafa güller saçılacak, demiş.

Ablaları onun sözleri ile alay etmişler ve bunun asla gerçekleşemeyeceğini söylemişler.

Vakti geldiğinde büyük kız doğum yapmış ve bir kız çocuğu olmuş. Ardından, ortanca kız da doğum yapmış. Onun da bir kız çocuğu olmuş. Sıra gelmiş en küçük kardeşe… Ablaları onun dileğinin gerçekleşebileceğini düşünerek kardeşlerini kıskanmaya başlamışlar. Ona,

̶ Sen çık bacada doğum yap. Biz aşağıdan tutarız, demişler. Ablalarına güvenen küçük kardeş bacaya çıkmış ve ilk doğumunu yapmış. Ablaları birde bakmışlar ki, altın saçlı bir erkek çocuk. Meğer çocuk ikizmiş. Ardından küçük kardeşleri ikinci çocuğu da doğurmuş. Bu da etrafına güller, ışıklar saçan bir kız çocuğu imiş.

İki büyük kız kardeş, nur topu gibi bir oğlan ve bir kız doğuran kardeşlerinin çocuklarını saklamışlar ve onların yerine iki köpek yavrusu getirmişler.

Gidip padişahın oğluna,

̶ karısının köpek yavruları doğurduğunu, söylemişler.

Padişahın oğlu buna çok kızmış. Karısını bir çuvala koydurup kapısının önüne bağlatmış. Her gelen geçenin ona tükürüp birde sopa vurmasını emretmiş Köpek yavrularını da öldürtmüş.

Kötü kalpli iki kız kardeş Altın Oğlan ile Gül Kız'ı bir sepete koyup nehre bırakmışlar. Sepet nehirde akıp gitmiş. Çok uzaklarda ormanlık bir yerde kıyıya yanaşıp, nehirde yüzen ağaç dalları arasına takılmış.

Bir çoban her gün sürüsünü getirip bu bölgede su içirirmiş. Çoban, bir gün bakmış ki bir keçi her gün sürüden ayrılıyor, bir süre kaybolduktan sonra tekrar gelip sürüye katılıyor… Çoban bu keçinin ne yaptığını merak edip hiç araştırmamış. Meğer bu keçi yalnız yaşayan çok fakir, yaşlı bir kadının keçisiymiş.

Kadın bir gün çobana,

̶ Neden benim keçimi her gün sağıyorsun? Biliyorsun ben çok fakirim ve bir tek keçimden başka hiçbir şeyim yok. Onun da sütünü sen sağıp içmeye utanmıyor musun? demiş.

Çoban, yaşlı kadına keçisinin sütünü almadığına dair yeminler etmiş. Fakat keçisinin her gün nehir kıyısında sürüden ayrılıp bir süre kaybolduğunu, sonra tekrar gelip sürüye katıldığını söylemiş,

̶ İşte ne oluyorsa o zaman oluyor, diye de ilave etmiş.

Kadın bunda bir iş olduğunu anlamış. Ertesi gün çoban ile sürüyü takip etmiş. Çoban sürüyü nehre götürdüğünde keçinin sürüden ayrılıp biraz ileride bir yere gittiğini ve orada bir süre durduktan sonra tekrar sürüye katıldığını görmüş.

Sürü nehir kıyısından ayrıldıktan sonra kadın keçinin gittiği yere gitmiş, bir de bakmış ki bir sepetin içinde iki güzel çocuk var. Meğer keçi her gün gelip bu çocukları emziriyormuş.

Kadın çocukları alıp evine götürmüş. Çok fakir olduğundan bunları nasıl besleyeceğini düşünüyormuş. Ama bu kimsesiz yavruların hâllerine acımış ve onları orda da bırakmak istememiş.

Evde ilk işi çocukları yıkamak olmuş. Erkek çocuğu yıkadığında, onun üzerine dökülen suların altına dönüştüğünü görmüş. Buna çok sevinmiş. Sonra kızı yıkamış. Onun üstüne döktüğü sular da gül olmuş. Kadın çocukları doyurup uyuttuktan sonra altınları alıp kuyumcuda bozdurmuş. Aldığı parayla da evin bütün ihtiyaçlarını karşılamış.

Aradan yıllar geçmiş. Kadın zengin olmuş ve çocuklar büyümüş. Fakat bu iki kardeş, sokağa çıkıp komşu çocuklarla oynamak istediklerinde, çocuklar onları aralarına almıyormuş.

Onlara,

̶ Gidin yanımızdan, kimsesiz çocuklar. Sizin ne anneniz var, ne de babanız. Siz nehirde bulunmuşsunuz. Biz sizinle oynamayız, diyorlarmış.

Kardeşler buna çok üzülmüşler ve anne bildikleri, kendilerine bakan yaşlı kadına olanları anlatmışlar. Kim olduklarını, nereden geldiklerini öğrenmek istemişler. Yaşlı kadın onlara, o yaramaz çocuklara aldırmamalarını, kendisinin gerçek anneleri olduğunu ,söylemiş. Fakat çocuklar biraz daha büyüdükten sonra, artık bu söylenenlerin doğruluğuna inanmaya başlamışlar. Gerçek analarını bulmak için bütün ısrarlarına rağmen, yaşlı kadınla vedalaşıp oradan ayrılmışlar.

Az gitmişler, uz gitmişler; dere tepe düz gitmişler. Yolda önlerine bir mağara çıkmış. Bu mağarada yaşamaya başlamışlar. Altın oğlan her gün ormanda avlanır, getirdiklerini kardeşi pişirir ve yaşayıp giderlermiş.

Günün birinde Altın Oğlan yine ava çıkmış. Ormanda gördüğü bir geyiği avlamış. Yaralanan geyik dile gelip ona,

̶ Sen beni nasıl yaralarsın? İnşallah Dilleri Çengi'ye âşık olursun! diye beddua etmiş.

Altın Oğlan bu sözden çok etkilenmiş. Mağaraya dönüp kız kardeşine olanları anlatmış. Dilleri Çengi’yi görmek istediğini söylemiş. Sonra kardeşine kendisini mağarada beklemesini, Dilleri Çengi'yi gördükten sonra tekrar gelip onu alacağını söylemiş. Gül Kız, kardeşine gitmemesi için yalvarmış. Eğer giderse başına türlü belalar gelebileceğini söylemiş. Fakat dinletememiş.

Altın Oğlan, Gül Kız ile vedalaşıp yola çıkmış. Ama nereye gideceğini bilmiyormuş.

Yolda giderken bir kuş tüyü görmüş. Bu tüyü alıp yürümeye devam etmiş. Biraz sonra Anka Kuşu ile karşılaşmış. Anka Kuşu o tüyün kendisine ait olduğunu söylemiş ve onu Altın Oğlan'dan istemiş. Altın Oğlan da ancak bir şartla tüyü kendisine verebileceğini söylemiş. Anka Kuşu şartını sorunca, Dilleri Çengi’ye nasıl gidebileceğini söylemesini istemiş. Anka Kuşu ona gideceği yolu göstermiş. Yolda üç engel ile karşılaşacağını, fakat bunlardan asla şikâyet etmemesini, yoksa Dilleri Çengi'ye ulaşamayacağını söylemiş. Altın Oğlan tüyü Anka Kuşu'na vermiş ve yoluna devam etmiş.

Üç gün üç gece yol aldıktan sonra, bıçaklı bir tarlayla karşılaşmış. Dilleri Çengi'ye gidebilmek için bu tarlayı geçmesi gerekiyormuş. Tarlada yürürken bıçaklar Altın Oğlan'ın ayaklarını parçalıyormuş.

Altın Oğlan,

̶ Bu tarla ne kadar da yumuşakmış, demiş ve tarladaki bıçaklar hemen yok olmuş. Tarla yumuşacık oluvermiş.

Öte yandan Dilleri Çengi sarayına doğru bir delikanlının geldiğini görmüş ve bıçaklı tarlaya bu yolcuyu bırakmamasını emretmiş. Ama bıçaklı tarla,

̶ Olmaz! Bu delikanlı bana çok yumuşak bir tarla olduğumu söyledi. Benim gönlümü hoş etti. Geçmesine izin vereceğim, demiş ve Dilleri Çengi’nin emrine itaat etmemiş.

Altın Oğlan tarlayı geçtikten sonra bir nehirle karşılaşmış. Bu nehrin içi kan, irin ve pisliklerle doluymuş. Altın Oğlan bu nehri de geçmek zorundaymış. Nehre dalmış, yüzerken ağzına, burnuna kanlar, irinler ve pislikler doluyormuş.

Altın Oğlan,

̶ Bu nehrin suyu ne kadar tatlıymış, demiş.

O anda nehrin suyu tertemiz ve berrak olmuş.

Dilleri Çengi, bu defa da delikanlıyı karşı tarafa geçirmemesi için, nehre emirler yağdırmış. Ama nehir, bu delikanlının, kendi suyuna, tatlı dediğini ve gönlünü hoş ettiğini belirterek, Dilleri Çengi'nin emrine itaat etmemiş.

Nehri de geçen delikanlı, bu defa da şiddetli bir fırtına ile karşılaşmış. Bu fırtınada yürümesi imkânsızmış. Rüzgâr, onu yerden yere çarpıyormuş.

Altın Oğlan,

̶ Rüzgâr ne hafif esiyor. Bu hava ne kadar da güzelmiş, demiş.

Derhâl fırtına dinmiş. Etraf güllük gülistanlık olmuş.

Çok öfkelenen Dilleri Çengi, bu defa da havaya emirler vermiş, delikanlıyı bırakmamasını söylemiş.

Hava,

̶ Olmaz! O bana güzel olduğumu söyledi ve benim gönlümü hoş etti. Geçmesine izin vereceğim, demiş.

Sonunda üç engeli de aşmayı başaran Altın Oğlan, Dilleri Çengi'nin sarayına varmış. Sarayın etrafında dolanırken, Dilleri Çengi pencereyi açmış ve Altın Oğlan'ı görmüş. Altın Oğlan öylesine yakışıklı bir delikanlı imiş ki Dilleri Çengi hemen ona âşık olmuş ve dışarı çıkmış.

Altın Oğlan da Dilleri Çengi'yi görmüş ve onun dillere destan güzelliği karşısında büyülenmiş. Dilleri Çengi ona,

̶ Şimdiye kadar benim uğruma nice yiğit delikanlı, bu engelleri aşamayarak öldü. Ama sen bütün engelleri geçmeyi başardın. Artık benimle evlenebilirsin, demiş.

Altın Oğlan ile Dilleri Çengi evlenmişler.

Daha sonra Altın Oğlan, gidip mağarada bıraktığı kız kardeşini de alıp Dilleri Çengi'nin sarayına getirmiş. Dilleri Çengi, Altın Oğlan ile Güz Kız'ın kim olduklarını biliyormuş. Onlara her şeyi anlatmış. Annelerinin kötü durumunu haber vermiş. Üçü birden Padişah’ın sarayına gitmişler.

O sırada Altın Oğlan ile Gül Kız’ın babaları padişahmış. Babalarına olup bitenin hepsini anlatmışlar. Padişah yaptığına çok pişman olmuş. Hemen karısını içinde bulunduğu sefil durumdan kurtarıp ondan af dilemiş. İyi kalpli kadın kocasını bağışlamış ve çocuklarını bağrına basmış.

Daha sonra padişah bu kötü oyunu düzenleyen iki kız kardeşe ceza vermek istemiş.

Bir atı üç gün aç bırakmış; bir ata da üç gün boyunca tuz yedirip hiç su vermemiş. Sonra bu iki kız kardeşin bir bacaklarını aç ata, diğer bacaklarını susuz ata bağlayıp bir tarafa saman, bir tarafa da su koyarak atları serbest bırakmış. Aç at samana, susuz at da suya doğru koşmuş. Atlara bağlı kız kardeşler de bacaklarından ikiye bölünerek ölmüşler. Böylece yaptıkları kötülüklerin cezasını çekmişler. Padişah Altın Oğlan ile Dilleri Çengi için bir saray yaptırıp, kırk gün kırk gece düğün edip onları evlendirmiş. Karısı ile Gül Kızı da sarayına alıp mutlu bir hayat sürmüş.

Onlar ermiş muradına; biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş. Biri bana, biri size, biri de masal sevenlerin başına olsun.

Altın Oğlan ile Gül Kız