Eskiden kadının birinin yedi çocuğu varmış. Kadın yine hamile kalmış. Kaldıkları çadırın dışına bir tarafı al, bir tarafı siyah bir bayrak asmışlar. Al taraf gelirse erkek çocuk, siyah taraf gelirse kız çocuk doğacakmış. Bu sefer siyah taraf gelmiş ve bir kız çocuk doğmuş. Erkek çocuklar da çalışmak için başka bir yere gitmişler. Aradan uzun zaman geçmiş, kız çocuk arkadaşlarıyla oynamak için çocuklara karışır olmuş. Gelgelelim diğer çocuklar:

-Senin kardeşin yok, diye kızı aralarına almak istememişler.

Akşam olunca kız da annesine kardeşleri olup olmadığını sormuş. Annesi de var tabi, demiş. Kız yetişkin olunca kardeşlerini aramak için yollara düşmüş. Uzun uğraşlardan sonra kardeşlerinin evini bulmuş. Önce evi intizama sokmuş. Akşam olup kardeşleri gelince evlerini tanıyamamışlar adeta. Bunu kim yaptı, diye takip etmeye başlamışlar. Kız da evin işini bitirdiğinden çarığının iplerini çözer çözer bağlarmış. Tam o sırada en küçük erkek kardeş kızı yakalamış ve:

-İn misin cin misin, diye sormuş.

O da:

-Ne inim ne cinim. Ben de sizler gibi insanım hem de sizin bacınız Kadıncık’ım,&nbsp;demiş.

Akşam öbür kardeşler de gelince küçük kardeş:

-Yemekleri yemeden bunları yapanı çağırayım, demiş.

Onlar da hayretle:

-İn misin cin misin, diye sormuşlar.

Kardeşleri olduğunu öğrenince çok sevinmişler. Aradan zaman geçmiş ve en büyük ağabeylerini evlendirmişler. Ama gelin kız kardeşlerinin aksine hiçbir işten anlamazmış. Gelin bakmış Kadıncık ile geçinemeyecek gitmiş anasına dert yanmış:

-Benim bir görümcem var, o evde olduğu müddetçe bana huzur yok. İlle de ona bir kulp takalım, demiş.

Annesi de:

-Kızım sen bir goçmar* yavrusu bir de tosgaba yavrusu kavur, görümcene yedir. Bunu yaparsan ağabeyleri onu evden atar, demiş.

Gelin anasının dediğini yapınca Kadıncık’ın karnı günden güne şişmeye başlamış. Ağabeyleri bu durumu görünce kızı hamile sanıp ormana öldürmeye götürmüşler. Hepsi sırayla öldürmeye teşebbüs etmiş fakat hiçbiri öldürememiş. Bunu ancak bulan öldürür, diyerek en küçük kardeşe yumuş* buyurmuşlar. O da öldürememiş ama Kadıncık’ın serçe parmağını kesip kanını gömleğine sürmüş:

-Kaderin neyse çek, diyerek oradan ayrılmış.

Derken ormandan geçen bir atlı Kadıncık’ı alıp doğru evine götürmüş. Adamın anası önce kızı hamile sanıp kabul etmek istememiş. Ancak kız, başından geçen olayları anlatınca anne de kıza inanmış. Oğluna et getirmesini söylemiş ve etin suyunu kıza&nbsp;içirdikten sonra onu baş aşağı tavana asmışlar. Biraz sonra evin içine goçmar ve tosgaba yavruları doluşmuş. Kadın, kızı oğluyla evlendirmiş ve Kadıncık’ın bir oğlu olmuş. Bu çocuk:

-Kadıncık ananın oğluyum, yedi gardaşın yeğeniyim, diye gezermiş.

Bu arada Kadıncık’ın, en büyük ağabeyi için eskiden yaptığı intizar tutmuş. Ağabeyinin ayağına bir yılan kemiği batmış. Ağabeyi çok yerler gezmiş ama kemiği çıkaramamış. Bir yandan da kız kardeşini arar dururmuş. Bir gün çocuklar oyun oynarken:

-Kadıncık ananın oğluyum, yedi kardeşin yeğeniyim, diye bir ses geldiğini duyunca çocuğa evlerini sormuş. Çocuk da doğruca onu evlerine getirmiş. Çocuğun dayısı hiçbir şey demeden ayağını uzatıp kemiği çıkarttırmış. Kemiği çıkartan kadının kız kardeşi olduğunu anlamış ve ondan af dileyip mutlu bir şekilde yaşamışlar.

&nbsp;


&nbsp;*&nbsp;goçmar: Kertenkele.

*yumuş: Talimat, istek.

Yedi Oğlanın Kız Kardeşi