Yazı Mı Seversin Kışı Mı

İki nine varmış. Bunlar yolda gidiyorlarmış. Önlerine bir genç çıkmış. Ninenin birine:

—Nine, yazı mı seversin, kışı mı seversin? demişler.

—Yazı da severim, kışı da severim, demiş.

Ninenin de elinde torbası varmış.

—Nine, getir torbanı, demişler.

Ninenin torbasına altın dolduruvermişler. Torba yerinden hiç kalkmamış, ağırlaşmış. Almış nine omzuna, gitmiş gitmiş gitmiş. Gelini varmış evde. Bir bakmış torbaya, altın. Adamına* söylemiş:

—Senin annen gitti de bir torba altınla geldi. Benim annem de gitse ya. Onun gittiği yolda o da doldursun yarın, demiş.

Ondan sonra o da gidiyor. Gidiyor gidiyor, onun önüne de iki genç çıkıyor. Buna,

—Yazı mı seversin, kışı mı? demişler. Nine de:

—Kışı sevmem, yazı severim, demiş.

O zaman o ninenin torbasına da söylemesi ayıp eşek boku dolduruyorlar. Nine de geliyor eve. Gari evdeki de ötekinin gelini, onun da kızı ya, annesine geliyor, annesinin torbasında yok bir şey.

—Onun annesi altınla geldi, benim annem boş geldi, diye bir kavga yapıyorlar. Masal da burada bitiyor.

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;


* Adam: Koca.

Yazı mı Seversin Kışı mı?