Bir varmış bir yokmuş… Eski zamanda bir ülkede üç kız kardeş yaşarmış. Bu kızların hepsi de padişahla evlenmek istermiş.&nbsp; Üç kardeşten büyük olanı bir gün padişahın yanına gelir. Padişaha:

— Senin askerlerinin hepsinin üstüne oturabileceği bir halı dokusam, benimle evlenir misin, diye sorar.

Padişah da verdiği sözü tutması şartıyla, büyük kızla evlenir. Günler geçer, ama kız halıyı dokumaya başlamaz. Padişah, kızdan halıyı dokumasını ister. Kız:

— Ben bu halıyı dokusam, padişah hanımının halı dokuması senin şanına sığar mı, der.

Bu söz üzerine padişah büyük kızı evden kovar. Bir gün ortanca kardeş de padişaha gelir:

— Ben, senin bütün askerlerine yetecek kadar pilav pişirsem. Bütün askerler bu pilavdan yese, biraz da pilavdan artsa; benimle evlenir misin, diye sorar.

Bu sözü tutması şartıyla padişah ortanca kızla evlenir. Günler geçer fakat kız verdiği sözü tutmaz. Padişah pilavı yapmasını ister. Kız da bunun üzerine:

— Padişahım ben bu pilavı yapsam, sizin şanınıza, şöhretinize sığar mı, der.

Padişah onu da kovar. En küçük kardeş de, padişaha gelir.

— Ben seninle evlensem, Allah bana bir ikiz verse; biri ağlasa gül açılsa, biri ağlasa inci saçılsa benimle evlenir misin, diye sorar.

Padişah evet der gibi başını sallayınca, hemen ekler:

— Ama bunlar ancak Allah verirse olur, yoksa benim elimden bir şey gelmez.

Padişah bu en küçük kardeş ile de evlenir. Bir süre sonra kız hamile kalır. Ay geçer, gün gelir, ikiz çocukları dünyaya gelir. Fakat ablaları bu durumdan hiç memnun değildir. Ablaları çocuklar doğar doğmaz alırlar, yerine iki tane köpek yavrusu koyarlar. Bu iki kardeş hemen padişahın yanına gelip:

— Müjde, müjde! Hanımın iki tane köpek yavrusu doğurdu, diye haber verirler.

Bu durum Padişahın hoşuna gitmez. Kölelerine:

— Gözüm onu görmesin! Yola bir kuyu kazın o kadını da beline kadar gömün, yoldan gelip geçenler ona tükürsün ve onu taşlasın, diye görevlendirir.

Köleler de hemen padişahın emrini yerine getirerek, zavallı kadını beline kadar gömerler. İki kardeş bebekleri sandığa koyup bir dereye salarlar. Derenin kenarında odun toplayan bir ihtiyar bakar ki dereden aşağıya doğru bir sandık geliyor. Sandığı tutup, kapağını açar, bir de ne görsün iki tane küçük bebek. Biri ağlıyor gül açılıyor. Biri ağlıyor inci saçılıyor.&nbsp; İhtiyar, çocukları kucağına alıp:

— Ben bu çocukları ne yapayım ne edeyim, derken bir geyik gelir.

İhtiyar adam bu geyiği de alıp bebeklerle birlikte evine getirir. Geyiğin sütüyle de çocukları besler. Aylar geçer, yıllar geçer çocuklar büyür. Çocuklardan birine Bey Böyrek ismini verir. Artık ihtiyarın ölme vakti yaklaşır. Ölmeden önce oğullarına “Benli Top” isminde bir tay alır. Ellerine biraz da para verir. Oğullarına:

— Bu ata binin, atın götürdüğü yere kadar gidin. Vardığınız yerde, ‘Bey Böyrek buraya bir ev yapacak!’diye tellal edin, der.

Bunlar ata binip giderler. Vardıkları yerde babalarının söylediklerini yerine getirirler. Allah bu iki çocuğa çok kısmet verir, buraya ev yaparlar. Teyzeler, çocukları çekemez. Çocukları kandırıp, birbirini öldürtmeye çalışırlar; ama muvaffak olamazlar. Bey Böyrek ile kardeşi teyzelerinin oyunlarına gelmezler. İki kardeş zamanla çok zengin olurlar. Bey Böyrek çevre padişahlardan birinin kızını ister. Padişah da kızını, Bey Böyrek’e vermeyi kabul eder. Kızın babası çevre padişahlar da olmak üzere bütün ülkeye:

— Bey Böyrek mevlit okutuyor, herkes davetlidir, diye haber salar.

Bey Böyrek, Padişah olan kendi babasını da davet eder.&nbsp; Mevlit günü herkesin önüne altın çanak ve gümüş kaşık konulur. Altlarına da halı serilir. Fakat Bey Böyrek’in babasının altına çul serilir, önüne de bir saksı ile bir bakır kaşık konulur. Padişah da:

— Ben ne yaptım da bana böyle koydular, diye mevlit boyunca düşünür.

Mevlit bittikten sonra herkes altın çanağı, gümüş kaşığı ve halıyı alıp evine döner. Padişah da çulu, saksıyı ve kaşığı alıp giderken; kızın babası:

— Dur bakalım, sana bir şeyler soracağım, deyip durdurur.

Bey Böyrek, kardeşi, babaları ve kızın babası bir araya gelip konuşmaya başlarlar. Bey Böyrek’in babası, başından geçenlerin hepsini birer birer anlatır.

— Ben üç kardeşi aldım, ikisini boşadım, biriyle evli kaldım. O da bana iki tane köpek yavrusu verdi. Ben de ceza olarak onu köpek yavrularıyla birlikte, yolun kenarına, beline kadar gömdüm, diye anlatırken, ikiz kardeşlerden birinin gülümsediğini görüp azarlar.

Ağlamaya başlayan oğlanın gözünden inci saçılır. Padişah, ağlayan kardeşini susturmaya çalışan kardeşi de azarlar. Onun da yüzünden güller saçılır. Bunları gören padişah, bu çocukların kendisinin olduğunu anlar. Çocukların annesini hemen kuyudan çıkartır. Sarayına tekrar getirir, çocuklarıyla birlikte mutlu bir şekilde yaşarlar. Teyzelerine de:

— Kırk katır mı istersiniz, kırk satır mı, diye sorar. Katırların ardına bağlatıp salıverir. Sadece teyzelerden birinin şu sözleri kulaklarda kalır:

— Ben gideyim vur oduna, sen er muradına!

Bey Böyrek