Bir varmış bir yokmuş, köyün birinde Mintik adında bir kız yaşarmış. Bu kız bir gün arkadaşlarıyla dağa, çalı toplamaya gitmek için karar vermiş. Annesine de:

— Anne, ben yarın arkadaşlarla çalı çırpı toplamaya gideceğim, dağda yemek için bana o güzel pasta ve çöreklerinden yapar mısın,&nbsp;demiş. Annesi de:

—Tamam kızım, yaparım, demiş.

Mintik ertesi gün arkadaşlarıyla yola koyulmuş. Daha sonra acıkmışlar. Ama hiçbiri yiyecek bir şey getirmemiş, sadece Mintik hazırlıklıymış. Bütün kızlar afiyetle Mintik’in getirdiklerini yiyip ona hiçbir şey koymamışlar. Herkes çalısını, çırpısını toplarken Mintik de yan gelip yatmış. Kızlar:

— Haydi Mintik, sen de topla, dediklerinde hiç ses çıkarmamış. Kızların işi bittiğinde hâlâ Mintik’in bir şeyi yokmuş.

— Haydi mintik seni bekliyoruz, diyen kızlara Mintik:

— Öyle yağma yok, yiyeceklerimi yerken iyiydi. Şimdi benim çalılarımı da siz toplayacaksınız, demiş.

Kızlar hep birlikte olup toplamışlar ve gidelim demişler. Mintik bu sefer de:

—Bana ne, benim çalımı da siz götüreceksiniz. Ben çok açım, hiç hâlim yok, demiş.

Kızlar bunu da kabul etmişler ve yola koyulmuşlar. Bakmışlar ki Mintik yerinden hiç kıpırdamadan duruyor. Neden gelmediğini sorduklarında:

—Bir şartla gelirim. Beni de sırtınızda taşırsanız, demiş.

Kızlar, Mintik’in bu kaprisleriyle uğraşırken bir de bakmışlar ki hava kararmış. Telaşla köye dönmeye başlamışlar. Uzaktan bir evin ışığını görüp köye geldikleri düşüncesiyle oraya hızla gitmişler. Eve geldiklerinde bakmışlar ki orası köyleri değil. Geldikleri yer ise devin eviymiş. Dev, kızları görünce çok sevinmiş, akşam yemeğim geldi diye.

Kızlar, ev sahibinin insan yiyen bir dev olduğunu anlamamışlar. Dev, kızlara:

—Bu gece de burada kalın, yarın gidersiniz köye, demiş.

Kızlar da çaresiz kabul etmişler. Dev, kızların yatağını hazırlamış ve uyumalarını beklemeye koyulmuş. Bu arada dişlerini bilemeye başlamış. Bunu Mintik görmüş ve uyumamaya karar vermiş. Dev, kızların uyuyup uyumadığını kontrol etmek için sormuş:

—Kızlar, kızlar! Uyudunuz mu? Sadece Mintik’ten ses gelmiş:

—Mintik uyumadı. Dev:

—Ne oldu Mintik? Neden uyumadın, demiş. Mintik:

—Her gece yatmadan önce annem fındık fıstık getirirdi, ben de onları yer, uyurdum. Şimdi ise uyuyamıyorum, demiş.

Dev de Mintik’in istediklerini getirmiş ki bir an önce uyusun da kızları yiyebilsin diye. Mintik, devin getirdiklerini yemiş. Aradan biraz zaman geçmiş. Dev yine sormuş:

—Kızlar, kızlar! Uyudunuz mu? Kızlardan yine sadece Mintik’ten ses gelmiş.

—Mintik uyumadı. Dev yine:

—Ne oldu da uyuyamıyorsun Mintik, demiş. Mintik:

—Her gece annem çeşmeden kalburla ferah ferah su getirir, ben de onu içer uyurdum demiş.

Bunun üzerine dev, kalburu alıp çeşmeye koşmuş. Dev, çeşmede kalbura su doldurmakla meşgulken Mintik kızları uyandırıp onları durumdan haberdar etmiş. Daha sonra kızlar kaçmış. Dev onlara yetişememiş. Eve geldiğinde Mintik’in ayakkabılarını görmüş.

—Sen buraya bir daha gelirsin, bak o zaman seni nasıl yerim, demiş.

Aradan zaman geçmiş. Devin dediği gibi Mintik, ayakkabılarını almaya gelmiş. Dev, Mintik’i yakalayıp bir çuvala koyup ağzını bağlamış. Daha sonra onu ahıra koymuş, akşam yemeğinde oğluyla beraber yemek için.

Ahırda bir yolunu bulup Mintik çuvaldan çıkmayı becermiş. Çuvala ahırdan bir danayı koyup oradan kaçmış. Akşam olduğunda devin oğlu gelmiş.

—Yemekte ne var anne, dediğinde:

—Bir insan yiyeceğiz, demiş.

Oğlu bu habere çok sevinmiş. Ahıra gittiklerinde çuvalda Mintik’i değil de danayı görünce çok şaşırmışlar. Dev demiş ki:

—Mintik yine yapmış yapacağını. Kaderde onu yiyememek varmış oğlum ne yapalım, şansımıza küselim, demiş.

Mintik de bu olaydan sonra bir daha devin bulunduğu o bölgeye uğramamış.

MİNTİK