Sarayın Eşi

Ülkenin birinde fakir, anasıyla yaşayan Ahmet isimli bir delikanlı varmış. Gönül bu ya Ahmet gönlüne padişahın kızına kaptırmış. Anasına:

— Git padişahın kızını bana iste, demiş.

Kadın gitmiş; ama gittiğine gideceğine pişman olmuş; çünkü padişah kadını yaka paça dışarı attırmış. Durumu haber alan Ahmet, göl kenarına gitmiş, kırk gün Allah’a yalvarmış. Kırk günün sonunda gölden Arap çıkmış:

— Dile dileğini vereyim muradını, demiş. Ahmet’in parmağına yüzük takmış.

— Bu yüzüğe bir dil çal, ben hazırım, demiş. Ahmet dilini sürmüş.

— Karnım aç, demiş. Arap:

— Açıl sofram açıl, türlü türlü yemekler saçıl, deyince sofra donanmış. Ahmet anasına gitmiş.

— Ana sofrayı getir, deyince, anası:

— Evde ne var ki ben sofrayı getireyim, demiş. Ahmet de:

— Sen getir, demiş. Anası sofrayı getirince:

— Açıl sofram açıl, türlü türlü yemekler saçıl, deyince sofra donanmış, anası çok şaşırmış, aynı zamanda sevinmiş de.

Bir gün anası komşularını yemeğe çağırmış. Komşular gelmiş, yemiş içmişler ama sofra tükenmemiş. Komşuları kıskanmış ve bu sofrayı çalmışlar.

Ahmet eve geldiğinde sofrayı göremeyince anasına sormuş, anası da:

— Ben kapıyı açık koyup tarlaya gittim, geldim yok, demiş. Ahmet yüzüğe dil çalmış. Arap, Ahmet’e tokmak verip komşularını çağırmasını istemiş.

Komşular da yine yemek verileceğini sanarak hemen gelmişler. Ahmet:

— İn tokmağım, bin tokmağım, deyince komşular dayak yemeye başlamışlar. Ahmet:

— Soframı getirin, demiş, komşular sofrayı getirince tokmak durmuş. Ahmet sofrasını kapıp padişaha gitmiş:

— Biz zengin olduk, kızına talibim, deyince padişah:

— Sarayımın eşini yaparsan kızım senindir, demiş.

Ahmet yüzüğe dil çalınca sarayın eşi hemen yanına konmuş. Gece o gün padişah için bir türlü bitmemiş; çünkü hava o gün hiç ışımamış.

Havaya bakmak için cama çıkan padişah, saraydaki karanlığın sebebin Ahmet’in yaptırdığı yandaki sarayın olduğunu anlamış.

Ahmet kızı almış, gökten üç elma düşmüş; biri söyleyene, biri yazana, sonuncu da okuyana.

Sarayın Eşi