Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellâl iken, köyün birinde bir aile yaşarmış.

Bu ailenin sekiz tane oğlu varmış. Çocuklar da anne, baba da bir kız kardeşlerinin olmasını çok istiyorlarmış. Allah’a, her gün dua ediyorlarmış. Allah da bunların duasını kabul etmiş. Bu aileye bir kız çocuğu vermiş. Allah bu kızı bir dev olarak yaratmış.

Bu ailenin bir ahırı varmış. Bu ahırda da çok hayvan yaşarmış. Her gece bu ahırdan bir hayvan eksiliyormuş. Gece uyumadan önce hayvanları sayıyorlarmış, sabah uyanıyorlarmış ki hayvanlardan biri eksilmiş. Sekiz kardeş aralarında karar almışlar. Demişler ki:

— Her gece birimiz bu ahırda nöbet tutacağız. Bu hayvanlara ne olduğunu bulacağız.

Her gece sırayla nöbet tutmaya başlamışlar. Bir gece, iki gece, üç gece beklemişler ancak bir türlü hayvanlara ne olduğunu bulamamışlar. Evin en küçük oğluna nöbet tutma sırası gelmiş. Gece beklerken bir tıkırtı sesine irkilmiş. Küçük oğlan, beşikteki kız kardeşinin sürünerek geldiğini bir hayvanı canlı canlı yediğini ve yeniden beşiğine gittiğini görmüş. Sabah olmuş. Küçük oğlan anne, babasına:

— Ben hayvanlarımıza ne olduğunu gördüm, demiş.

Anne babası şaşkınlıkla:

— Ne oluyor ki, diye sormuşlar. Küçük oğlan:

— Bizim kız kardeşimiz beşikten sürünerek ahıra geliyor, hayvanın birini canlı canlı yiyor, sonra beşiğine gidiyor, demiş.

Anne baba nasıl olur da el kadar bebek sürünerek koca bir hayvanı yer diye küçük oğlana kızmış, ona inanmamışlar. El kadar bebeğe küçük oğlanın iftira attığını düşünerek aile bireyleri küçük oğlanı dışlamışlar, evden ocaktan kovmuşlar. Küçük oğlan da doğup büyüdüğü yerleri terk etmiş.

Günler, aylar, yıllar geçmiş. Küçük oğlan, doğup büyüdüğü yerleri merak etmiş. Köyüne gitmeye karar vermiş, yola koyulmuş. Köye varmış, sadece kendi evlerinin bacasından duman tütüyormuş. Köyde onların evinden başka duman tüten bir ev yokmuş. Evlerine varmış. Kapıyı çalmış. Kız kardeşi kapıyı açmış. Oğlan:

— Ben senin ağabeyinim, demiş.

Kız, ağabeyini içeriye davet etmiş. Oturmuşlar. Yemişler, içmişler; sohbet etmişler. Kız:

— Ağabey gideyim de atına ot, saman vereyim, demiş. Ağabey:

— Tamam, demiş.

Kız, dev olduğundan atın bir bacağını yemiş ve ağabeyinin yanına gelmiş. Kız:

— Ağabey, senin atının bacağı kaç taneydi, diye sormuş. Ağabey:

— Dört taneydi, demiş. Kız:

— Hıı… Üç taneydi desene, demiş. Ağabey:

— Tamam, üç taneydi, demiş. Ağabey bu konuşmadan hiçbir şey anlamamış. Aradan biraz daha zaman geçtikten sonra kız yine:

— Gideyim de atına su vereyim, demiş. Ağabey:

— Tamam, demiş.

Kız gitmiş atın bir bacağını daha yemiş ve ağabeyinin yanına gelmiş. Kız:

— Ağabey senin atının kaç bacağı vardı, diye sormuş. Ağabey:

— Üç taneydi, demiş. Kız:

— Hıı… İkiydi desene, demiş. Ağabey:

— Tamam, ikiydi, demiş.

Aradan biraz daha zaman geçmiş. Ağabeysine söyleyerek atın kalan bacaklarını da yemiş. Aradan yine zaman geçmiş. Bir şeyi bahane ederek atın kalan kısımlarını yemiş ve ağabeyinin yanına gelmiş. Kız:

— Ağabey senin atın var mıydı, diye sormuş. Ağabey:

— Vardı, demiş. Kız:

— Hıı…Yoktu desene, demiş. Ağabey:

— İyi, yoktu, demiş. Ağabey bu son konuşmada atın kız kardeşi tarafından yendiğini anlamış.

Kız kardeşi, ağabeyinin uyuması için yatak hazırlamış. Kız kardeşim ben uyuduğumda beni yer, diye oğlanın gözüne uyku girmemiş. Kız kardeşi uyuduğunda çabucak hazırlanıp evden kaçmış.

Ağabey yolda giderken de köyde tek başına kız kardeşinin yaşamasının sebebini anlamış. Tüm köylüyü, köylünün hayvanlarını kız kardeşi yemiş. Bir daha da ne köyüne ne de kız kardeşinin yanına uğramış. Canını kurtardığı için Allah’a şükretmiş.

Dev Kız Kardeş