Arslan ile Kedi

Arslanla kedi arkadaş olmuşlar. Arslan:

"Sen de bizim soydansın, ama niye büyüyemedin, böyle küçük kaldın?" diye sormuş. Kedi de:

"Ben insan eline düştüm de büyüyemedim." deyince, arslan:

"Şu insanoğlunu bana bir göster. Nasıl bir şeydir?" demiş. Beraber yola düşmüşler. Kedi önde arslan arkada giderlerken, önlerine bir beygir çıkmış. Arslan sormuş:

"Bu mu insanoğlu?"

"Yok bu değil. Bunun arkasına bir pulluk takarlar, sabahtan akşama kadar çalıştırırlar. İnsanoğlu buna muzurdur[1]."

Azıcık daha gitmişler, önlerine&nbsp;bir camız çıkmış. Arslan yine sormuş:

"Şu mu insanoğlu?"

"Yok bu da değil. Ah insanoğlu böyle olsa. Bunun ardına kızgın güneşte bir düven takarlar, dolandıra dolandıra sabahtan akşama kadar yakarlar. İnsanoğlu buna da muzurdur."

Azıcık daha gitmişler, önlerine bir deve çıkmış. Arslan sormuş:

"Bu mu insanoğlu?"

"İnsanoğlu buna da muzurdur. Buna yükü sararlar, boynuna bir ip takar, o yana bu yana çekerler."

Giderlerken ormanda bir koca herif odun kesermiş, kedi:

"İşte insanoğlu bu." demiş. Arslan, insanoğluna sormuş:

"Sen bana bir çatar mısın, ikimiz bir yenişelim mi?"

"Yenişelim de sen kaçarsın. Ben seni bağlayayım, ondan sonra yenişelim."

"Haydi bağla." demiş arslan.

İnsan, arslanı iple bağlamış, baltayı kafasına geçirip, arslanı oracıkta öldürmüş. İnsanoğlu, işte böyle her mahluka muzurmuş.

[1]Muzur: zarar veren

Arslan İle Kedi