&nbsp;

Köyde bir kadın varmış. Bu kadının da bir sürü çocuğu varmış. Bu çocuklar hem çok küçük hem de çoklarmış. Bundan dolayı bunlara nohut bebekler derlermiş. Anneleri bir gün tandırda ekmek yapıyormuş. Sacdan inen ekmeği bebekler anında yiyip bitiriyorlarmış. Anneleri yapıyor, onlar bitiriyorlarmış. Tarlaya ekmek yetiştirmeye çalışan kadın ekmeği bir türlü biriktiremiyormuş.

Anneleri en sonunda sinirlenmiş ve hepsini tandıra süpürmüş. Oturmuş ve tarla için ekmekleri yapmış bitirmiş. Ekmekleri yapmış ama tarlaya bunları götürecek hiç çocuk kalmamış. Oturmuş kara kara düşünürken paspasın altında kalan nohut bebeklerden biri:

— Üzülme anne, ben götürürüm, demiş. Annesi onu görünce çok sevinmiş:

— Tamam, olur yavrum, demiş.

Çocuk tarlaya gitmiş. Babasına seslenmiş:

— Baba nereden geleyim? Babası:

— Kenardan gel oğlum.

Çocuk ekmeğin kenarını yemiş. Sonra yine sormuş:

— Baba nereden geleyim? Babası:

— Ortadan gel oğlum.

Çocuk bu sefer ekmeğin ortasını yemiş. Sonra yine sormuş:

— Baba nereden geleyim? Babası:

— Öbür kenardan gel oğlum.

Çocuk en son ekmeğin öbür kenarını da yemiş ve tarlada çalışanlara götürecek hiç ekmek kalmamış. Nohut bebeklerden sonuncusu da yine ekmeği bitirmiş. Ama yine de doymamış.

NOHUT BEBEKLER