Çok eskiden deli kız denen biri yaşarmış. Bu kıza, hareketlerinden ötürü deli kız derlermiş. Annesi, babası bu kızı bir tüccara gelin etmiş. Düğün olmuş, evlenmişler.

Tüccar, deli kızdan çok yakınırmış. Çünkü deli kız, hep yemek pişirirmiş. Tüccar da hiç durmadan:

— Ben kazanıyorum, sen yiyorsun, beni batıracaksın, dermiş.

Fakat deli kız laf dinlemezmiş. Bir gün tüccar, yemek pişirmesine mani olmak için kıza:

— Git kına getir. Kınayı yakın ve gezmeye git. Kınayı soranlara:

— Kocam, dükkânında satıyor, dersin. İşlerimiz çoğalır, müşterimiz artar, der.

Adı üstünde deli kız bu ya; bir kazan dolusu kınayı suyla karıştırarak yakınacak hale getirmiş. Ellerine yakınmış, kına bitmemiş. Ayaklarına yakınmış, kına bitmemiş. Bari her yanıma yakınayım demiş ve soyunup her yanına yakınıp kınayı bitirir.

Deli Kız'ın evine güneş girmezmiş. Deli kız, bakmış kına kurumuyor. Evlerin önünde bir deve görür. Gider, devenin sırtına oturur. Güzel sözler söyleyerek deveyi ayağa kaldırır. Deve gezinmeye başlar. Gezinirken, boynundaki çan da ses çıkarır. İşine giden tüccar, evine gelip de karısını bulamayınca herhalde gezmeye gitti, diye düşünür. Bu sırada da herkes çanın sesine, devenin başına birikmiş. Tüccar da topluluğu görür ve o da gider. Tüccar,&nbsp;deli kızı görünce bu kızın gerçekten deli olduğuna karar verip ondan boşanır. Bundan sonra, deli kız fazla zengin olmayan biriyle evlenir. Kocası iyiymiş.

O zamanlar ticaret develerle yapılırmış. İşte böyle bir ticaret kervanı, bizimkilerin evinin yanına konaklar. Daha sonra devenin biri kaçmış; herkes onu arıyormuş. İşte o zaman bizim deli kızın kocası deveyi bulur. Devenin üstü zengin mallarla doluymuş. Deveyi evine alır. Deli kıza:

— Bu deve, bize ölünceye kadar yeter. Artık zengin olduk, sakın soranlara bir şey söyleme. der. &nbsp;

Deveyi keserler, yerler. Kalanını da gömerler, malları da saklarlar.

Bu sırada da tellallar kaybolan deveyi ararlar.

— Deve veya deve eti görenler haber versinler, derler.

Kadınlar konuşurken, deli kız lafa karışır ve kadınlara:

— Ne bileyim bizde deve yok ya, azcık deve eti olacaktı, der.

Tabi deveyi arayanlar bunu duyarlar, deli kızla kocasını yakalayıp, sorguya çekerler.

Adam:

— Etmeyin arkadaşlar; bu delidir, inanmayın sözüne, dediyse de kimse dinlemez.

Evi ararlar yine bir şey bulamazlar. Fakat adamı hapse götürürler. Adam giderken deli kıza:

— Seni deli seni, başıma bu kadar bela getirdin! Bari eve iyi bak. Kapıyı, bacayı, pardıyı*&nbsp;koru. Hırsız falan gelir, der.

Gel zaman, git zaman deli kız yalnızlıktan bıkar. Kocası da hapistedir. Evin pardısını, kapısını, bacasını söker. Yüklendiği gibi hapishanenin yolunu tutar.

— Çekilin, açılın, kocamı göreceğim, der.

Kocasını görünce:

— Al kapını, bacanı, pardını bekle! Bunları bana emanet ettin, ben bıktım artık, der.

Adam da içerden gardiyanlara:

— Gördünüz mü, size dedim de inanmadınız, beni hapse attınız. Deli bu, deli... Der.

Böylece herkes ona inanır ve hapisten çıkarırlar. Deli kızla mutlu bir hayat yaşarlar. Artık deli kız bir daha boşanmaz. Usulsüz hareketlerinden vazgeçip, iyi bir eş olur...

&nbsp;


pardı: Damlı evlerin saçağı.

Deli Kız