Bir varmış, bir yokmuş Allah‘ın günü çokmuş. Bir kadının hiç çocuğu olmazmış. Kadın bu duruma çok üzülürmüş.

Bir gün ağlayarak evinin önünü süpürüyormuş. Bir deşirici* gelmiş ve:

— Kızım neden ağlıyorsun?’ demiş. Bunun üzerine kadın:

— Benim hiç çocuğum olmuyor ona üzülüyorum, demiş. Adam:

— Merak etme ben sana bir elma vereyim, onu ye, senin de çocuğun olur, demiş ve kadına bir elma vermiş. Ama elmayı vermeden önce bir defa kendi ısırmış.

Kadın o elmayı yemiş ve bir zaman sonra çocuğu olmuş. Çocuk yarım doğmuş ama kadın yarım elma yediği için. Kadın çocuğunu Yavrum Yarımcık diye sevdiği için çocuğun adı Yavrum Yarımcık kalmış.

Aradan zaman geçmiş ve Yavrum Yarımcık büyümüş. Bir gün arkadaşlarıyla dağa gitmiş. Gitmişler dağa, akşam olmuş, hava kararmış, karınları açıkmış.

Biraz daha yürümüşler üç tane ev görmüşler; bunlardan birinin bacası tütüyormuş, birinin ışığı yanıyormuş ve birinin de kapısında horoz ötüyormuş.

Yavrum Yarımcık ve arkadaşları karar veremiyormuş hangi eve gitsek diye; horoz öten eve mi gitsek, tütün tüten eve mi gitsek yoksa ışığı yanan eve mi gitsek, diye düşünüyorlarmış. Sonunda:

— Karnımız aç, deyip, tütün tüten eve gitmeye karar vermişler. Gitmişler eve ve bacasına çıkmışlar. Çatıdan biraz toprak alıp bacadan aşağı dökmüşler. İçerden bir ses gelmiş “Kim o?” diye. Çocuklar:

— Ebe biz dışarıda kaldık, karnımız aç, demişler. İçerdeki bir devmiş. Dev:

— Gelin yavrularım, ben size yemek veririm, demiş.

Çocuklar içeri girmiş, dev bunlara yemek hazırlamış. Devin al bir ineği varmış, onu kesmiş çocukların karnını iyice doyurmuş. Dev çocuklara yatak hazırlamış:

— Hadi uyuyun yavrularım, demiş. Dev çocuklar uyuyunca onları yiyecekmiş. Çocuklar bir türlü uyumuyormuş ama dev:

— Yavrum neden uyumuyorsunuz, demiş. Çocuklardan biri:

— Ebe ben uyuyorum, Yavrum Yarımcık uyumuyor, demiş. Yavrum Yarımcık:

— Ebe ben uyuyorum, şu uyumuyor, demiş. Hepsi ben uyuyorum yok şu uyumuyor derken sabah olmuş. Çocuklar devin niyetini anlamışlar ve:

&nbsp;— Ebe biz susadık, demişler.

Dev dereye su getirmeye gitmiş. Kalburu dereye daldırıyormuş, su gelmiyormuş. Bir daha bir daha derken su akıp gidiyormuş kalburun altından.

Dev eve gelmeden çocuklar evden kaçmış. Yolda Yavrum Yarımcık kavalıyla bıçağını devin evinde unuttuğunu hatırlamış ve:

— Arkadaşlar geri dönelim, bıçağımla kavalımı alalım, demiş. Arkadaşları:

— Olmaz biz gelmeyiz, dev bizi yer, demişler. Yavrum Yarımcık tekrara devin evine gitmiş. Bu arada çocuklar köye varmış. Yavrum Yarımcık’ın annesi sormuş:

— Benim oğlum nerde, demiş.

Çocuklar başlarına gelenleri anlatmışlar ve Yavrum Yarımcık’ın kavalıyla bıçağını almak için devin evine gittiğini söylemişler.

Yavrum Yarımcık’ın annesi ağlamaya başlamış oğlunu öldü sanıp. Bu arada Yavrum Yarımcık devin evine gelmiş kavalını ve bıçağını almış. Al ineğin buzağısını ineğin derisinin içine koymuş ve kendi de saklanmış. Dev sudan gelmiş, derinin hareket ettiğini görünce onu Yavrum Yarımcık sanmış ve deriyi ısırmış. O sırada buzağı böğürmüş, dev:

— İşte seni böyle al ineğin buzağısı gibi bağırtırırım, demiş.

&nbsp;Sonra derinin içini açıp bakmış ki Yavrum Yarımcık değil, derinin içindeki al ineğin buzağısı. Aramış evi ve Yavrum Yarımcık’ın saklandığı yeri bulmuş. Yavrum Yarımcık evdeki direklerden birinin tepesine çıkmış. Dev:

— Yavrum Yarımcık sen oraya nasıl çıktın, demiş. Yavrum Yarımcık:

— Demirciye gittim, sac ayağı yaptırdım, onları üst üste koydum, zıpladım çıktık, demiş. Dev demirciye gitmiş, sac ayağı yaptırmış ve eve gelmiş. Koymuş sac ayaklarını üst üste zıplarken düşmüş yere, sacın demirleri batmış her yerine ve ölmüş.

Yavrum Yarımcık inmiş çıktığı direğin tepesinden, devin bütün eşyalarını hayvanlara yüklemiş ve köye gitmiş. Annesi onu görünce çok sevinmiş ve ondan sonra mutlu mutlu yaşamışlar.

*deşirici: Dilenci.

Yavrum Yarımcık