Bir varmış bir yokmuş, bir koyunun altı tane yavrusu varmış. Bu yavrularını her sabah ağıla koyar, otlamaya gidermiş. Sabah gider akşam gelirmiş. Akşam gelince ağılın kapısına vurur:

-Açın kapıyı yavrularım ben geldim, memelerimle süt getirdim, ağzımla su getirdim, boynuzlarımla ot getirdim açın kapıyı,&nbsp;dermiş.

Yavruları da hemen kapıyı açarmış. Kuzuların kimi memelerinden süt emermiş, kimi ağzından su içermiş, kimi de boynuzlarından ot yermiş. Bu durum her gün devam edermiş. Bir gün bir kurt bu koyunu takip etmiş, kendi kendine:

-Bir gün de ben gideyim, koyunun dediklerini diyeyim kapıyı açsınlar, bütün yavruları yakalayıp yiyeyim demiş.

Sabah olmuş koyun yine otlamaya gitmiş. Vakit geçmiş akşam olmuş, kurt koyundan önce davranıp ağıla gelmiş. Demiş ki:

-Açın kapıyı yavrularım ben geldim, memelerimle süt getirdim, ağzımla su getirdim, boynuzlarımla ot getirdim, açın kapıyı.

Kuzular hemen koşup kapıyı açmışlar. Bir de ne görsünler karşılarına kurt çıkmış. Kurt hepsini yakalayıp, alıp gitmiş. Daha sonra koyun ağıla gelmiş, bir de ne görsün yavruları ağılda yokmuş. Koyun yavrularım deyip ağlamaya başlamış, o sırada bir nine koyuna:

-Yavrularını kurt kaçırdı, demiş.

Koyun hemen kurdun yanına gitmiş. Kurda demiş ki:

-Kurt kardeş yavrularımı ver, sana ne vereyim?

Kurt:

-Ben senin yavrularını görmedim, deyip zavallı koyunu korkutmuş.

Koyun korkusundan hemen oradan kaçarak uzaklaşmış. Koyun ağıla gelmiş ve yavrularım diye ağlanıp sızlanmaya başlamış. Bunu gören bir inek, hemen koyunun yanına gelmiş, demiş ki:

-Koyun kardeş niye ağlıyorsun?

Koyun:

-Yavrularımı kurt kaçırdı, ona ağlarım demiş.

İnek:

-Gidip yavrularını getireyim, bana ne verirsin? Demiş.

Koyun:

-Bir büyük bağ ot veririm, demiş.

İnek kurdun yanına gitmiş, kurt ineği de korkutunca inek hemen oradan uzaklaşmış. Koyuna, kurdun korkutucu olduğunu ve korkup kaçtığını söylemiş. Koyun tekrar başlamış ağlanıp sızlanmaya. O sırada koyunu bir at görmüş, demiş ki:

-Koyun kardeş niye ağlıyorsun?

Koyun:

-Yavrularımı kurt kaçırdı, ona ağlarım, demiş.

At:

-Gidip getireyim, bana ne verirsin? Demiş.

Koyun:

-Bir büyük bağ ot veririm, demiş.

At kurdun yanına gitmiş, fakat kurt atı da korkutunca, zavallı at ürkek ürkek koyuna gelip, olan biteni anlatmış. Koyun tekrar yavrularım diye ağlanıp sızlanmaya başlamış. Bu seferde küçük, melez ve zayıf bir dana koyunu görmüş, hemen yanına gelmiş ve demiş ki;

-Koyun kardeş niye ağlıyorsun?

Koyun:

-Yavrularımı kurt kaçırdı, ona ağlarım, demiş.

Dana:

-Gidip getireyim, bana ne verirsin? Demiş.

Koyun:

-Sen küçük, zayıf bir danasın. Koca inek gitti getiremedi, at gitti getiremedi, senin gücün yok kuvvetin yok, sen bu halinle nasıl yavrularımı getireceksin, demiş.

&nbsp;Dana:

Olsun ben getiririm demiş.

Zavallı koyun ne yapsın başka çaresi mi var.

-Tamam dana kardeş, yavrularımı getir sana ne istersen vereceğim, demiş.

Dana hemen kurdun yanına gitmiş. Kurt hemen dananın karşısına çıkmış, dana kurdun hamlesini beklemeden bütün pisliğini kurdun üzerine yapmış. Kurdun bütün vücudu pislik olmuş ve gözleri görmez hale gelmiş. Kurt kendini temizlemeye dururken, dana hemen gidip koyunun yavrularını almış ve oradan uzaklaşarak koyunun yanına getirmiş. Koyun danaya yiyecekler vermiş, karnını doyurmuş, bir bağ da ot vermiş,

-Götür bunu da evinde ye demiş. Dana evine gitmiş, koyun da yavruları ile birlikte ağılda mutlu ve mesut yaşamışlar.

Koyun ve Yavruları