[KARA BÖCEK İLE İNCİ DİŞ SIÇAN]

Bir varmış, bir yokmuş, vakti zamanında bir kara böcük ile kocası inci diş sıçan varmış. Sıçan ile kara böcük dillere destan bir düğünle evlenerek, mutlu bir hayat sürüyorlarmış.

İnci diş sıçan bir sabah uyanmış, karısı kara böcüke:

— İnci dişlim, sırma saçlım köyde bir düğün varmış, ben bugün oraya gidiyorum, bakalım inci dişlerine göre bir şeyler bulabilecek miyim? Sen evimizde beni bekle, demiş.

Kara böcük yöresinde güzeller güzeli olarak bilinir, tanınırmış. Günlerden bir bahar günü süslenmiş, püslenmiş, elini eline vurmuş, eteğini beline vurmuş. Bir koluna bir su kabı, öbür koluna da diğer su kabını alıp düşmüş köy çeşmesinin yoluna. Yolda salına salına yürüyor, bir o yana, bir bu yana bakınıyormuş.

Köyün bütün gençleri ağzı açık onu seyrediyorlarmış. Tam çeşmeye yaklaştığında köy çeşmesinin önü taşan, sudan balçık halinde olduğundan bir anda çamura batmış. Debeleniyor, debeleniyor, bir türlü balçıktan çıkamıyor, debelendikçe daha çok batıyormuş.

Bu sırada padişahın yakışıklı güzeller güzeli oğlu, arkasında bir sürü atlı ile köye düğüne geliyormuş. Ancak kara böcükü çamurun içinde göremediklerinden süratle geçip düğün evine doğru ilerlerken, derinden bir sesle irkilmişler:

&nbsp;Hey atlılar, atlılar,

&nbsp;Gümbürtüsü tatlılar,

&nbsp;Sıçan beye varasınız,

&nbsp;Ballı kaymak yiyesiniz,

&nbsp;Sarı saçlı sümbül hatun,

&nbsp;Çamura çöktü diyesiniz..

Atlılar durmuşlar, bir o yana bakıyorlar, bir bu yana bakıyorlar, sesin nereden geldiğini bir türlü bulamıyorlarmış. Sonunda:

— Sesirgedik* herhâlde, yolumuza devam edelim, deyip tekrar sürmüşler atlarını düğün evine doğru.

Düğün evine gelmişler, oturmuşlar. Hoş beşten sonra, padişahın oğlu, düğün sahibine dönerek:

— Yahu gelirken çok ilginç bir şey oldu, tam köy çeşmesinin önünde derinden bir ses duyduk. Düğün sahibi merakla:

— Hayırdır beyim, neydi ki o, demiş. Padişahın oğlu, valla bir ses:

Hey atlılar atlılar,

Gümbürtüsü tatlılar,

Sıçan beye varasınız,

Ballı kaymak yiyesini,z

Sarı saçlı sümbül hatun,

Çamura çöktü diyesiniz ….

diye bağırıyordu. Ancak baktık, baktık, bir türlü sesin kimden geldiğini bulamadık demiş.

O sırada bizim sıçan bey düğün evinin mutfağında, tam iş üstündeymiş. Bu konuşmayı duyar duymaz:

— Eyvah bu bizim kara böcük, hemen yetişip, onu kurtarmalıyım diyerek, bir duluğuna peynir, bir duluğuna bal doldurup kuyruğunu omuzladığı gibi düşmüş yola.

Çeşmenin önüne gelmiş ki ne görsün, kara böcük çamurun içinde, bir koluyla bir çift gözü dışarıda, debelenip duruyor. Hemen ağzındakileri bir kenara koyup yetişmiş, kara böcükün yanına ve seslenmiş. Sıçan:

— Eliği bağa ver esine. Kara Böcük:

— Giiit, ben saa küstü de Sıçan (2.tekrar):

— Eliği bağa ver esine. Kara Böcük :

— Giiit, ben saa küstü de, Sıçan (3.tekrar) :

— Eliği bağa ver esine. Kara Böcük yine :

— Giiit, ben saa küstü de.

Diye cevap verince, sıçan iyice sinirlenmiş, başlamış kara böcükün üstünde tepinerek:

— Ben de senin canığa pırtı da pırtı da, demiş. Kara böcüğü çamurun içine iyice gömmüş.

Sıçan bakmış ki kara böcük çamurun içinde kayboldu gitti, öldü.

— Çelerdi hanım, çelerdi, iki gözleri birden belerdi, diyerek orayı terk etmiş.

*sesirgemek: Ses duyar gibi olmak.

Kara Böcek ile İnci Diş Sıçan