ALTIN DEDE

Bir varmış, bir yokmuş. Allahın kulu çokmuş. Az söylemesi sevap; çok söylemesi günahmış. Geçmiş zamanlarda, ülkenin birinde kıtlık yaşanıyormuş.

Bu ülkede halk kıtlıktan kırılıp, ekmek yapmaya buğday bulamazken komşu ülkenin bereketten zahire ambarları dolup taşıyormuş. Sokaklarından hep altın suları akar, kadınları süslü püslü gezermiş. Fakir ülkenin adamları onları hayretle seyreder, kıskanırlarmış.

Fakat bu bolluk, bereket ülkesinde çok kötü yürekli bir kadın otururmuş.

Bu kadın çevresindeki bütün insanlarını birbirine düşürürmüş.

Fakir ülkede ise nur yüzlü, iyi yürekli bir ihtiyar varmış. Herkes ona Altın Dede dermiş. Gerçekten de yüreği altın gibiymiş.

Herkese iyilik yaparmış. Başı sıkışan onun yanına gider, akıl danışır; paraya ihtiyacı olan onun yanına gider, para istermiş.

O da başından bir tel kopararak ihtiyacı olanlara verir, muhtaçlar da onu eline alır almaz kıl hemen altın oluverirmiş. Daha çok paraya ihtiyacı olana kulağından bir parça koparır verir ve bu kulak parçası tutanın elinde altın külçesi olurmuş. Kopuk kulağın yerine de hemen bir kulak gelirmiş.

Bir gün zengin ülkedeki kötü yürekli kadın, kendisi gibi kötü yürekli arkadaşlarını yanına çağırmış. Onlara,

̶ Bu Altın Dede denilen adamın bütün altınları bizim olmalı, demiş.

Kadının dört adamı kılık değiştirip hemen Altın Dede'nin ülkesine gitmiş, Altın Dede'nin evini bulup kapısını çalmışlar.

Hiçbir şeyden haberi olmayan Altın Dede her zamanki gibi güler yüzü ile onları karşılamış, içeri almış. Gözleri sahte sahte gülen bu kötü yürekli dört kişiyi misafir etmiş.

Biraz sonra içlerinden biri,

̶ Bize para lâzım, demiş.

Altın Dede de ne bilsin, tutmuş başından birtel çekip adama uzatmış.

Adam saç telini eline alır almaz, saç teli altına dönüşmüş.

Bu sefer öbür adam,

̶ Ama dedeciğim, benim altına ihtiyacım ondan daha fazla, demiş.

Dede de elini kulağına götürüp kulağını kopararak,

̶ Al, demiş.

Kulağı eline alır almaz kulak hemen altın külçesine dönüşmüş.

Bunun üzerine üçüncü adam,

̶ Benim onlardan daha çok paraya ihtiyacım var, demiş.

̶ Sen bilirsin, diye de yakınmış.

Dede de sol bileğini kesip adama uzatmış. Bilek adamın elinde kocaman bir külçe altın hâlini almış.

Dördüncü adam da,

̶ Dedeciğim, benim ihtiyacım inanın ki onların hepsinden çok fazla, diye yalvarmış.

Dede de,

̶ Peki evladım, deyip, kafasını koparıp adama uzatmış. Kocaman kafa adamın elinde koca bir altın külçesi oluvermiş. Başın yeri de hemen yeni bir başla dolmuş.

Kötü niyetli bu dört kişi, aralarında evvelden kararlaştırdıkları gibi hemen topluca Altın Dede'nin başına çuvallarını geçirmişler. Kimi kolunu, kimi boynunu, kimi ayağını koparıp, ihtiyarı oracıkta öldürmüşler.

Fakat ellerindekiler bir türlü altın haline dönüşmemiş. Üstelik önceden aldıkları altınlar da birer et parçası kesilivermiş. Adamlar ne yapacaklarını şaşırmışlar. Bu arada korkudan, can havliyle kaçarlarken kapı, yerinden çıkıp onları yakalayıvermiş.

Bahçedeki bir ağaç da kökünü söküp, bu dört adama yemem diyene kadar dayak atmış. Dayaktan hepsini bayıltmış.

haydutlar ihtiyarın yüreğini çıkarmayı düşünemediklerinden ihtiyar tekrar dirilmiş. Eğer yüreğini çıkarsalarmış ihtiyar daha dirilemez ve bütün vücudu altın olurmuş.

Eski halini alan ihtiyar, hemen bu dört adamı ayıltmış; yüreklerini çıkarıp atarak yerine temizlenmiş birer yürek takmış. Adamlar yeni yürekleri sayesinde hep iyilik yapan, temiz yürekli insanlar olmuşlar.

Bir daha da ülkelerine dönmemişler. Bunları kışkırtan fena yürekli kadın da hırsından çatlayıp ölmüş.

Kötüleri kömür eden Allah, iyilere ömür vermiş.

Gökten üç elma düşmüş: Biri anlatanın, biri dinleyenlerin diğeri de bütün iyi insanların başına olsun.

Altın Dede