APALARIN KRALLIĞI

Bir zamanlar insan ayağı değmemiş, balta girmemiş, kocaman bir orman varmış. Ağaçların başı göğe erer, diplerinden buz gibi sular akarmış. Her türlü hayvan kendine yer bulup geçinip giderlermiş. Bir gün Apalar bu ormana kral olmuş. Varlığını belli etmek, kendilerini saydırmak için karar üstüne karar almışlar.

-Ayaksız solucanlara ayak takılacak, kırkayaklıların da ayakları azaltılacak!

Emir demiri eritmiş. Solucanlar meydanın bir yanına, kırkayaklılar da öbür tarafa toplanılmış, Kral tarihi nutkunu söylemiş.

-Sevgili milletim, biz çağdaş milletiz, sosyal adaletten yanayız. Akıl var, solucanlar ayaksız gezerken, öbürünün kırk ayakla kırk zahmet çekmesi çağ dışı bir olaydır. Şimdi kırk ayaklıdan yirmi ayağını alıp solucanlara takacağız, her ikisi de rahat edecek. Solucan:

-Sayın ve çok çağdaş kralımız ve onun etrafındaki ateş böcekleri! Bizi toprak altından çıkararak hepimize en büyük kötülüğü yaptınız. Belki hepimiz öleceğiz. Bir de ayak takmaya kalkarsanız bırakınız yürümeyi sürünemeyiz bile.

Kral ayağa kalktı, parmağını ileri uzatarak olanca gücüyle bağırdı:

-Hiç kimse akıl yolundan bizi geri çeviremez, hiç kimse çağdaşlığa mani olamaz! Ateş böceklerinin aydınlattığı yoldan yürüyeceğiz.

Kırkayak parmak kaldırdı. Kral yan gözle bakıp:

-Beni memnun edeceğin bir sözün varsa söyle, yoksa sus!

-Sayın kralım, sizin memnun olup olmayacağınızı bilemem. Bakın ben kırk ayağımla çok rahat yürüyorum. Bunun birisini alsan yürümeyi şaşırırım…

Kral iki elini havaya kaldırdı:

-Bu kadar akılsız bir millete ben ne yapabilirim?

Aslan kahkahayı bastı:

-Boa yılanına da boynuz tak, her şey düzene girsin.

Apalar çok kızdı.

-Unutmayın ki ben kralım! Hepiniz bana itaat etmek zorundasınız! Aksi halde…

Sözünü tamamlamadan menan cinleri tahtın her tarafına doldu. Menan dede arkadan başını uzatıp, kralın kulağına fısıldadı:

-Kurulu bir düzen bozuyorsun, senin düzenini bozarlar…

-Kim?

-Mikroplar

-Mikroplar kendine güveniyorlarsa meydana çıksın, hepsini helak edeceğim.

-Helak olmak için kurulu düzeni bozup, kendi düzenini kuruyorsun.

-Bu dünyada sadece benim düzenim var başkası olamaz.

Tam bu sırada kralın sancısı tuttu, feryadı yeri göğü çınlattı. Solucanalar kırkayaklılar dağıldı. İkisi de gülerek kralın ahmaklığını anladılar. Bu arada boa yılanı da boynuzların bitip bitmediğini anlamak için göle baktı. O da böyle bir şeyin olmayacağını bir kez daha anladı. Ateş böcekleri de kralın sancısına hayret kaldılar, böyle bir kralın nasıl böyle bir sancıya yenik düştüğünü anlayamadılar. Aslan büyük bir taşın üstüne çıkıp kükredi:

-Böyle ahmak bir kralın öldüğüne yanmam da bir gün “Burada bir kral yaşadı deyip benim krallığıma gölge düşüreceklerine yandım” diyerek kayadan indi, salına salına ormanın içinde kayboldu.

Apaların Krallığı