Çok eski zamanlarda, ülkenin birinde bir padişah varmış. Bir gün padişah gezmeye çıkmış. Yanında veziri de varmış. Yürüye yürüye bir ihtiyarın yanına varmışlar. Padişah ihtiyara selam vermiş. İhtiyar da padişahın önünde eğilmiş. Biraz konuştuktan sonra padişah, ihtiyara:

— Geç kalmışsın geç! demiş. İhtiyar:

— Er oldu da el aldı, demiş. Bu kez padişah:

— İkiyle aran nasıl, demiş. İhtiyar:

— Üçle aram iyi, demiş. Padişah:

— Sana bir kaz göndersem yolar mısın? demiş. İhtiyar:

— Pek ustasıyım, demiş. Padişah ve vezir bu muhabbetten sonra oradan ayrılmışlar. Biraz sonra vezir, padişaha:

— Padişahım, siz o adamla hangi konuda konuştunuz? Ben hiçbir şey anlamadım, demiş. Padişah buna öfkelenmiş. Vezire:

— Sen nasıl vezirsin? Benim ne konuştuğumu nasıl anlamazsın? Hemen, ne konuştuğumu anla da gel yoksa vezirliğin biter, demiş. Vezir kan ter içinde ihtiyar adamın yanına gelmiş. Ona:

— Aman dede! Padişahımla ne konuştun? Çabuk bana anlat. Yoksa ben mahvolurum, demiş. İhtiyar:

— Anlatırım ama öyle bedava olmaz, demiş. Vezir:

— Padişah sana, geç kalmışsın geç, dedi. Bu ne demek ki diye sormuş. İhtiyar:

— Ver bir kese altın söyleyeyim, demiş. Vezir bir kese altını vermiş. İhtiyar:

— Er oldu da el aldı, dedim. Yani, kızım oldu başkası aldı, demiş. Vezir:

— Padişah ikiyle aran nasıl, dedi. Bu ne demek, demiş. Tabii yine bir kese altını vermiş. İhtiyar:

— Ben de üçle aram iyi dedim. Yani, bastonla geziyorum, demek demiş. Vezir: Hay Allah! Bunları bilmeyecek ne var? demiş. Son olarak vezir:

— Peki. Padişah sana, bir kaz göndersem yolar mısın, dedi. Bu ne demek? demiş. İhtiyar da:

— Pek ustasıyım dedim, demiş. Vezir:

— İyi, güzel de kaz kim oluyor, demiş. İhtiyar adam:

— Ver bir kese altın. Onu da söyleyeyim, demiş. Vezir vermiş bir kese altını. İhtiyar adam:

—O kaz da sensin. Basit sualler için üç kese altının gitti, demiş.

Kaz Yolma