İNCİLİ ÇADIR

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, Allah’ın kulu çok, çok demesi pek günahmış. Bir padişahla karısının büyük bir derdi varmış. Günlerden bir gün padişah odasına oturmuş, derin düşüncelere dalmıştı. Sultan yanına gelerek,

— Ne yapalım, der; derdini veren, dermanını da verir. Sen hele bir yolculuğa çık.

Bunun üzerine padişah, vezirlerini alarak atlara binip yola düşmüşler. Saatleri günler, günleri haftalar, haftaları aylar kovalar. Bir de arkalarına bakarlar ki bir çuvaldız boyu yol yürümüşler. Oturup dinlenmek için bir yerde konaklamışlar. Bir de bakmışlar ki karşı tepeden garip bir şey uçup geliyor. Beklemişler, beklemişler bir de görmüşler ki yaklaşan ateş topacı, nur yüzlü aksakallı bir ihtiyar. Yanlarına yaklaşınca,

— Merhaba padişahım, der.

Padişah hemen ayağa kalkar ve,

— Madem ki benim padişah olduğumu bildin, derdimin de ne olduğunu bilirsin, diye sorar.

— Evet, senin derdini biliyorum. Sonra cebinden bir elma çıkarır, yarısını sen, yarısını da sultan yesin. Dualarınızı da eksik etmeyin, der.

Ortadan kaybolur. Dokuz ay, dokuz gün sonra, nur gibi bir kız bebekleri dünyaya gelir. Çocuk iki üç yaşına gelince, vezirler ilk olarak görmiye gelirler. İçlerinden en yaşlısı, padişahin kulağına eğilerek,

— Bu kız çok güzel, büyüyünce başınıza dert açabilir, der.

Bunun üzerine padişah, yer altında bir saray yaptırır. Dışarı ile bağlantısı olmayan, dışarıdan içeriye ışık sızmayan bu saraya küçük kız ile nedimesi yerleşir. Nedime ona okuma yazma ve daha birçok faydalı şeyler öğretir ama doğadan söz açmaktan bilhassa kaçınır. Aradan uzun yıllar geçmiş, kız on beş yaşında bir dünya güzeli olmuştur. Bir gün et yemeği yerlerken nedime,

— Aman, der. Sakın kemiği boğazına kaçırma.

Bu söz üzerine kız, tutar kemiği pencereden fırlatır, cam kırılır, pencereden içeriye ışık girer. Işığın ne olduğunu unutmuş olan genç kız, onu yakalamak için saatlerce uğraşır, kan ter içinde kalır. Akşam olur, yatarlar ama kızı bir türlü uyku tutmaz. Işığın geldiği yerleri merak eder. Ertesi gece dadısı uykuya yatınca, bir yolunu bulup yer altı sarayından kaçar, dışarı çıkar. Bir de ne görsün? Saraya yakın tepelerin eteğinde yumak yumak ışıklar. Koşa koşa oraya gider, bakar ki bir sürü çadır. Kapısında iki nöbetçinin uyuya kaldığı, her tarafı inci ile donatılmış en süslü çadırın içine girer. Yatakta, çok güzel bir delikanlı yatmaktadır. Bir tarafında dürülü bir gömlek, başucunda altın, ayakucunda gümüş şamdan yanmakta, sofrada bir kişilik yemek ve bir bardak su durmaktadır. Kız, tül gömleğin dürüsünü* bozar, şamdanların yerini değiştirir, yemeklerden yer, yarım bardak da su içer ve eve döner. Bakar ki dadı horul horul uyuyor, o da yatar uyur.

Delikanlı sabahleyin kalkınca bakar ki yemeklerden yenmiş, gömlek bozulmuş, su içilmiş, nöbetçilere bağırıp çağırır. Akşam dağdan bir torba kar getirip başının üzerine asar. Kar eridikçe torbadan akan soğuk su damlaları yüzüne düşer, uyumasına engel olur.

Kız gene gelir, bir önceki gece yaptıklarının aynını yapar, fakat tam gideceği sırada delikanlı kolundan tutar:

— Sen kimsin, is misin cis misin, diye sorar.

Kız da,

— Ne isim ne de cis, seni yaratan Allah’ın bir kuluyum, der.

Geceyi incili çadırda geçirir. Sabahleyin uyanır ki güneş doğmuş, etrafta da ne incili çadır ne de bir kimse var. Meğerse bir başka ülkenin padişahının oğlu, evlenecekmiş. Âdet olduğu üzere güveyi ile arkadaşları, kırk gün kırk gece dağa çıkar eğlenirlermiş. Bugün de kırkıncı gün olduğu için, çadırlar toplanmış, incili çadırda yatan padişahın oğlu da arkadaşlarını alıp memleketine dönmüş. Kız başlar ağlamaya. Neden sonra, oradan geçen bir çobandan, çadırların bulunduğu yerin, “Şehvaneli” olduğunu öğrenir. Bunun üzerine kız, çobana,

— Ne olur çoban, üzerimdeki altınların hepsi senin olsun, bana arkandaki elbiseyle bir koyun karnı ver, der.

Çoban kızın isteklerini yerini getirir. Partal* elbiseleri sırtına, koyun karnını da başına geçirince, olur bir keloğlan. Bizim kaçak kız, düşer yola. Padişahın oğlu da gider, bir arkasına bakar, iç çekermiş. Keloğlan yanına yaklaşınca,

— Adın nedir, diye sormuş.

Keloğlan da,

— Abdal, demiş.

— Nereden gelirsin?

— Şehvaneli’nden.

— Orada ne gördün?

— İncili çadır kurulu gördüm. Tül gömleği dürülü gördüm, gümüş şamdan döner gördüm, içinde bir güzel ah edip, ağlar gördüm, deyince delikanlı,

— Ne deyip ağlıyordu, diye sorar.

Abdal da,

— Uyudum, nittim,

Ben bana ettim,

Gülünen nerkis,

Yarimi nittin, deyince, abdalın çadırına gelen genç&nbsp;güzel kız olduğunu anlar. Birbirlerine sarılıp, muratlarına ererler.

&nbsp;


* dürü: 1, Dürülmüş şey, 2. Armağan, 3. Çeyiz, 4. Düğüne çağrılanlara düğün sahibi tarafından verilen armağan

* partal: Çok kullanılmaktan yıpranmış

İncili Çadır