Bundan yıllar yıllar önce, genç kızların erken yaşlarda&nbsp;gelin olmasının yaygın olduğu zamanlarda, Orta Anadolu’nun bir köyünde doğup büyüyen küçük bir kız varmış. Şehirde zengin bir aileye gelin olarak verilmiş.

Küçük gelin kendinden yaşça çok büyük kocasına zaman geçtikçe alışmış ve onu çok sevmiş.&nbsp; Eşi ve ailesiyle mutlu mesut yaşıyorlarmış. Aile geçimini çiftçilik ve hayvancılıktan sağlıyormuş. Gel zaman git zaman küçük gelin tüm işleri öğrenmiş ve bütün yükü sırtına almış. Ceviz ağacının incecik dallarına çıkar, cevizleri çırpar, tüm hayvanların işlerini yapar, arı gibi çalışırmış. Zaman geçtikçe de yoldan geçen atlıyı atından indirebilecek kadar güçlü kuvvetli cabbar bir gelin olmuş. Geçen zaman içinde biri kız biri erkek iki çocuğu da olmuş.

Zaman geçtikçe yaşı ilerlemiş, bizim küçük gelin, iyi huyu ve merhameti sayesinde köyün mangal yürekli büyük anası olmuş artık. Köydeki tüm öksüz yetim kalan çocukları, aç susuz olanı, yolda belde kalanı, muhtaç kim varsa hepsini doyururmuş.

Yıllar yılları kovalamış büyük ananın yaşlı kocası ölmüş. Genç yaşta dul kalmış fakat eşinin ailesi ondan o kadar razıymış ki evden göndermek istemiyorlarmış. Bu yüzden onu kayınbiraderi ile evlendirmeye karar vermişler. Büyük ana bu eve gelin geldiğinde daha 3-5 yaşlarında olan bu çocuğu kendi elleriyle besleyip büyütmüş. Ama büyüklerine sevgisinden ve saygısından ses etmemiş, ne dedilerse kaderimdir diyerek kabul etmiş. Büyük ana, işinde gücünde, evinde barkındaymış, yine böylece yaşayıp gidiyormuş. Hiç yılgınlık göstermemiş, of dediğini duyan olmamış. Bu evlilikten de zaman içinde iki oğlu olmuş.

Yine bir gün samanlıktaki işleri yaparken yorulup soluklanmak için oturduğu sırada daha önce hiç görmediği aksakallı bir dede yanında belirivermiş. Büyük ana mangal yürekli, cabbar bir gelin olmasına rağmen önce korkmuş. Büyük ananın korktuğunu anlayan dede:

&nbsp; ̶ &nbsp;Korkma, benden sana zarar gelmez, ben sana yardım etmeye geldim, demiş.

Samanlıkta kuytuda bir yer göstererek:

&nbsp; ̶&nbsp; Sana buraya her gün bir altın bırakacağım ama bunu sadece sen alacaksın ve hiç kimseye söylemeyeceksin, demiş ve gösterdiği yere bir altın bırakarak ortadan kaybolmuş.

Büyük ana buna çok sevinmiş, her ne kadar zengin bir evin gelini olsa da sabrının karşılığını bu şekilde aldığını düşünerek kendini avutmuş.

Üç gün beş gün derken günler günleri kovalamış. Hızır Dede her gün bir altın bırakmaya devam etmiş. Ne var ki bir gün büyük ana çok ama çok hastalanmış. Kendisinde ayağa kalkıp altını alacak gücü bulamamış. Aklı altında kalmış, eğer almazsam aksakallı Hızır Dede altınları bir daha bırakmaz diye korkmuş. Büyük oğlunu yanına çağırmış ve altının olduğu yeri tarif edip onu samanlığa göndermiş. Samanlıktaki altını alıp kendisine getirmesini istemiş. Oğul samanlığa gidip annesinin dediğini yapmış, altını alıp annesine getirmiş. Büyük ana ertesi gün oğlunu yine samanlığa göndermiş ama altın yokmuş. İşte o anda büyük ananın aklına aksakallı dedenin söyledikleri gelmiş. Büyük anaya altından kimseye söz etmemesini söylemişti ama o oğluna söylemişti. Büyük ananın aklına uzun zamandır biriktirdiği altınlar gelmiş. Zar zor yatağından kalkmış, altınları biriktirdiği yere gitmiş ama altınların yerinde yeller esiyormuş. Elinde tek bir altını bile kalmamış.

Kendi kendine çok kızmış. Çenesini tutamadığı için bunların başına geldiğini anlamış. O günden sonra ne altın yüzü görmüş ne de ak sakallı dedeyi görmüş.

Hızır Dede'nin Altınları