Bir varmış, bir yokmuş. Çok demesi günahmış. Vakti zamanında yedi kardeş varmış. Bu yedi kardeş evden çıkıp gitmişler. Az gitmişler, uz gitmişler, altı ay bir güz gitmişler. Bunlar ormanın içine küçük bir ev yapmışlar, burada avcılıkla uğraşıyorlarmış. Tavşan ve geyik avlayıp akşama yerlermiş.

Bunların bir de bacıları varmış. Arkadaşlarıyla oyun oynarken çocuklar bu kızı dövmüşler. Kızcağız eve gelip annesine:

— Benim kardeşim yok mu, ağabeylerim olsa beni dövemezler, onlar neredeler, diye sormuş. Annesi de:

— Var. Şu yoldan gittiler, demiş.

Kız o yola düşmüş, giderken ormanın içinde bir ev görmüş, o ve girmiş, evi temizlemiş, yemeği pişirmiş, sobayı yakmış, saklanmış.

Akşam olunca yedi kardeş eve gelmiş. Bakmışlar ki ev temizlenmiş, yemekler yapılmış. Kim yaptı, kim yaptı diye merak ederken, en büyük kardeşleri:

— Yarın sabah birimiz evde bekleyelim, demiş. Sabah olmuş, altı kardeş evden çıkmış, biri evi beklemeye kalmış. Beklerken uyumuş kalmış.

Kız yine ortalığa çıkmış, aynı şeyleri yine yapmış. Akşam olmuş, diğer kardeşler gelmiş. Ne olduğunu sormuşlar, evde kalan kardeş de uyuduğunu, bunları yapanın kim olduğunu görmediğini söylemiş.

Altı kardeş sırasıyla beklemişler ama hepsi de uyumuş, ama yedinci kardeş Sani uyumamış. Kız yine ortalığa çıkınca Sami de ortaya çıkıp sormuş:

— İns misin, cin misin? Kız da:

— Ben sizin bacınızım, demiş.

Günler böyle geçerken bunların bir köpekleri varmış, kız buna her gün bir üzüm verirmiş.

Bir gün yine çağırmış, köpek gelmemiş, üzümü kız yemiş. Köpek bunu görmüş, evin bacasından aşağıya çiş yapmış, ocaktaki ateşi söndürmüş.

Kız telaşlanmış, akşama ağabeylerine yemek yapacak ya. Sonra dışarı çıkmış, ormanda bir duman görmüş, gitmiş o eve. Evden bir yaşlı kadın çıkmış, kadın kıza istediği ateşi vermiş:

— Burası devin evi, buradan hemen ayrıl, demiş kadın. Kız eve gitmiş; ama kız gelirken dev bunu görmüş, eve kadar takip etmiş.

Dev eve gelmiş ama kız kapıyı açmamış. Ağabeylerinden Sani, devin geldiğini bilmiş. Kardeşleri bacılarına bir şey yapmasından korkmuşlar. Sani devi öldürmeye karar vermiş.

Bu arada kız su içerken yılan yutmuş. Gittikçe karnı büyümüş. Ağabeyleri bunu hamile sanıp ormana götürüp bırakmışlar. Bacıları bir gün ormanda gezerken, birden devin korkusundan ağaca çıkmış.

Bir oduncu bunu görmüş. Sonra bununla evlenmiş. Süt kaynatıp yılanı kızın karnından çıkarmışlar. Kızın bir çocuğu olmuş. Aradan aylar geçmiş, çocuk büyümüş. Annesine sormuş:

— Buradan her gün yedi kardeş geçiyor, kim onlar, demiş. Annesi de onlar geçerken, söyle de, demiş:

Algan âşığım algan,

Yedi kardeş yeğeniyim,

Şemsi beyin doğanıyım.

Yedi kardeş yeğenlerini de alıp bacılarının evine gitmişler, yiyip, içmişler. Kardeşler devi öldürmekte kararlılarmış. Bunu nasıl öldürelim diye bir ağanın yanına varıp sormuşlar. Ağa demiş ki:

— Devin bir atı var ki kişnemesi her yere tat verir. Bunu duyan Sani, devin ahırına gitmiş. At, Sani’yi görünce kişneyerek:

— Sani geldi ben gidiyorum, demiş.

Sani hemen saklanmış, dev gelmiş. Dev ata kızmış, “hani Sani” diyerek ahırdan çıkmış. Sani ata binmiş, kaçmış. Sonra demişler ki:

— Devin bir kılıcı var ki çektiğin zaman sesi her yere tat verir. Sani kılıcı da almaya gitmiş. Sani’yi gören kılıç:

— Sani geldi, ben gidiyorum, demiş. Sani kılıcı almış, gitmiş. Sonra ona:

— Devin, kocaman bir çınarı var ki dalları her yere uzanır, demişler. Sani çınarı kesmeye gitmiş, çınarı keserken dev gelmiş, kükremiş. Sani hiç korkmamış, demiş ki:

— Sani öldü de ona tabut yapıyorum, demiş. O zaman dev de başlamış kesmeye. Sani demiş ki:

— O da senin gibi kocaman, bir tabutun içine uzan da ölçüsünü alayım, demiş.

Oydukları çınarın içine dev yatmış, Sani hemen tabutun kapağını kapatmış. Bu masalda burada son bulmuş.

Devin Çınarı