Bir varmış bir yokmuş. Bir ayı ile yavrusu varmış. Bir gün ayı, yavrusuna:

— Senle yayılmaya gidelim, der.

Düşerler yola, giderler giderler. Bir ulu cevizin altına varırlar. Anne ayı çıkar cevize. Başlar cevizleri aşağıya indirmeye. O indirir yavrusu yer, o indirir yavrusu yer. Aşağıya iner. Bir baksa hiç ceviz kalmamış, yavrusuna:

— Cevizleri niye yedin? Diye sorar.

Yavrusu:

— Ben yemedim, diye cevap verir.

Sen yedin, ben yemedim diye kavga ederler. Anne ayı atacağı cevizleri de yemesin diye, yavrusunun üstüne bir taş koyar, yine çıkar ağaca ceviz toplamaya. Yavrusu o çıkarken taşın altından:

— Şu kadarcık cevizi bana zehir ettin, der.

Anne ayı ne kadar ceviz varsa hepsini toplar, aşağıya iner. Cevizleri bir tarafa toplar. Yavrusuna da:

— Kalk bakalım. Şu cevizleri şimdi beraber yiyelim, der.

Bir baksa ki; yavrusu taşın altında ölmüş. Ne cevizden geçebilir, ne yavrusundan. Ama yavrusunu öyle görünce cevizden falan geçer. Yavrusunu sırtına bağlayıp, inleyerek oradan uzaklaşır.

Ayı İle Yavrusu