Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, yedi kardeşin bir kızkardeşleri varmış. Bunlar beraberce ormanda yaşıyorlarmış. Bu yedi kardeş her gün ava gider. Giderken de kızkardeşlerine iyice tembih yaparlarımış:

—Sakın kapıyı kimseye açma diye.

Kızkardeşleri de onlar gidince, evin işini görür, çamaşırlarını yıkar, yemeklerini hazırlar, kardeşlerini pencerede beklermiş. Kapıyı kimseye açmazmış. Kardeşleri de yaptıkları avı, bazen getiriyorlar evde yiyorlar, bazen de pazara götürüp satıyorlarmış. Geçimlerini bu şekilde temin ediyorlarmış.

Bir gün ormanda yaşayan dev, kızı pencerede görmüş. Kızın çok güzel olduğunu görünce, kıza kapıyı açtırıp konuşmak istemiş. Kapıya gelmiş, kapıyı vurmuş. Kız,

—Buyur kimsin? demiş.

—Ben sana kardeşlerinden haber getirdim, kapıyı açta anlatayım demiş. O da,

—Kapıyı açmam demiş.

—Açmazsan, parmağını uzat da kardeşlerinin gönderdiği yüzüğü takayım demiş.

Kız kapının kolundan parmağını uzatmış. Parmağını uzatınca, dev nasıl yüzüğü taktıysa kız oraya bayılmış. Kardeşleri gelmişler, kapıyı vurmuşlar vurmuşlar kapı açılmamış. Kapıyı kırmışlar, bir de bakmış ki, kız ölü. Aslında ölmemiş, bayılmışımış ama bunlar öldü zannetmişler. Marimen* devin, kızın parmağına taktığı yüzük zehirliymiş. Neyse bunlar kız kardeşlerini toprağa vermeye kıyamamışlar. Yedi kardeşin bir kız bacıları olduğu için:

—Bunu ne yapalım, ne yapalım? demişler.

Güzelce tahtadan bir tabut yapmışlar. Tabutun içini naylonla örtmüşler, su girmeyecek şekilde denize bırakmışlar. Kız yüze yüze gitmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Epey bir yol almış. Giderken kayıkçının biri bunu görmüş. Çekmiş kıyıya çıkartmış salı. Açsa baksa ki içinde dünyalar güzeli bir kız:

—Allah Allah kız yaşıyor fakat konuşmuyor.

Bir de sağa sola döndürürken parmağındaki yüzüğü çıkartmış. Kız uyanmış. Kıza soruyor:

—Sen in misin, cin misin?

—Ne inim ne cinim. Seni yaratan Allah’ın kuluyum der.

Bu adam memleketin ağasının oğluymuş. Kızınan bunlar, birbiriyle anlaşmışlar, sevmişler. Babasına anlatmışlar. Ağa bunlara 40 gün 40 gece düğün yapmış. Aradan zaman geçmiş. 6-7 sene geçtikten sonra bir gün derenin kenarında, kardeşleri hem geziyorlar hem de bacılarına acıyorlarmış. Bir de çocuklar oynuyorlarmış. Bir gün çocuğun bitanesi aşık oynuyormuş. Aşığı atınca,

—Çik aşığım çik

&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ağ devenin ağnıyım

&nbsp;&nbsp;&nbsp; Yedi kardeşin yeğniyim diyormuş.

Yedi kardeş birbirine sormuş:

—Bu çocuk birşey söylüyor, ne diyor soralım bakalım demişler.

Marimen daha öncesi kardeşlerini görmüş; fakat utandığından kardeşlerine sahip çıkamamış. Çocuğuna öğretmiş. O yedi kişi geçerken böyle böyle de demiş:

—Çik aşığım çik

&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ağ devenin ağnıyım

&nbsp;&nbsp;&nbsp; Yedi kardeşin yeğniyim.

Durmuşlar, çocuğu çağırıp sormuşlar:

—Yeğenim sen kimin oğlusun.

—Falan adamın oğluyum.

Annenin adı ne şu, babanın adı ne şu:

—Peki oğlum sen bize evinizi gösterebilir misin?

Çocuk,

—Tamam amca demiş.

Götürmüş çocuk yedi kardeşin yedisini de evlerine. Varsalar ki bacıları, öldü sandıkları bacıları. Onlar sarılmışlar, birbirine, sevinçten ağlamışlar, gülmüşler. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;

&nbsp;


* marimen: Meğerse

Yedi Kardeş