55. Keçi Kız

Şimdi bir adamın karısı ölüyor. Karı ölünce bir kız kalıyor. Tekrar adam evleniyor. Evlenince de öteki karıdan da oluyor bir kız. Bu sefer kendi kızı çirkinmiş. Evvelki kadının kızı da güzelmiş. Dünür geliyorlar. Bu diyor ki:

—Hangisine geldiniz? Ona mı, buna mı?

Şimdi kendi kızı çirkin ya, kendi kızını almayacaklar, onu alacaklar diye o karının kızına keçi kürkü giydirmiş, sırtına. Keçinin derisini giydiriyor kızlığına. O, keçi kız oluyor. Bu sefer diyorlar:

—Biz evvelki kıza geldik.

—Hah, keçi, Allah’ın keçisini ne yapacaksınız siz alıp? Alacaksanız aha benim kız bu, diyor.

—Hayır, biz öteki kızı alacağız, diyorlar.

-Bizde başka kız yok ki, aha bu keçi var. Keçiyi mi alacaksın? Keçiyi alacaksanız keçiyi alın, diyor.

Gulileri[1], kazları varmış. Kazları kız güdermiş. Keçi kıza demiş ki:

—Hadi git, kazları yay, demiş.

—Ben ne yiyeceğim? demiş kız da.

—Kazlar ne yiyorsa sen de onu ye, demiş.

Kazların yediği yenir mi? Kazlar ot da yer, bok da yer. Kazların yiyeceğini yedirmiş. Kendi kızına gelince de onu giyindirmiş kuşandırmış, vermiş. Kız bir gün öyle, iki gün öyle, anası da ölünce anasının mezarına varmış, anasının kemiklerini almış, orada bir kovuk çınar varmış, kovuk çınarın içine atmış. Şimdi kaz yayımına gidiyor ya, kaz yayımına gittiği yerde, orada çınar varmış, çınarın kovuğuna atıyor. Çınarın kovuğuna varırmış. Ağlarmış, ağlarmış, ağlarmış.

—Anam kalk. Bana şöyle çektiriyorlar, şöyle çektiriyorlar.

—Hadi kızım, hiç tınlama. Sabret kızım sen.

Anası kızı avutuyor. Eve gitmiş. Şimdi bir de dernek çıkmış.

—Hadi sen kazları &nbsp;yaymaya git. Nereden gideceksin sen derneğe? Ne yapacaksın sen dernekte? demiş.

Buna keçi derisi giydirmiş ya.

—Git, kazlara git sen, demiş.

Kazlara gitmiş. Anası da, o çınarın kovuğundaki karı, o kıza elbiseler almış, giyindirmiş kuşandırmış. Allah tarafından giyinmiş kuşanmış. Derneğe gitmiş. Ötekiler gelinceye kadar kazları bırakıveriyor oradan, hadi onlardan evvela gidiyor, derneğe varıyor. Demişler:

—Dernekte bir güzel kız var, kim ki o kız?

Tanıyamamış. Çünkü keçi kürkü var ya sırtında. Kendi kızını tanıyamamış. Oynamış tüylemiş[2],&nbsp;&nbsp; oynamış &nbsp;tüylemiş, &nbsp;oynamış &nbsp;tüylemiş, &nbsp;oradan &nbsp;kız &nbsp;yine kayboluvermiş. Kazların yanına gelmiş. &nbsp;Dernek dağılana kadar öteki giyimlerini çıkarıyor, koyuyor oraya. Kendi kürkünü giyiyor, eve öyle geliyor.

&nbsp;—Abla, bugün bir kız vardı. Bir güzeldi, bir güzeldi, dünya güzeliydi. Öyle güzeldi. Biz öyle güzel kız hiç görmedik ömrümüzde, hayatımızda, demiş.

—Ya, öylemi? demiş.

—Öyle, çok güzel kız vardı, demiş.

Kız kendisi olduğunu söylemezmiş. Bir gün böyle, iki gün böyle derken analık bir gün bunu gizliyor. Analık gari ya. Şimdi adama dermiş:

—Ay mı güzel, gün mü güzel, sen mi güzel, ben güzel? demiş.

—Ay da güzel, gün de güzel, sen de güzel, ben de güzel, ama benim nar tanem daha güzel, demiş.

Kızın adı Nartane’ymiş. Kızından ötürü,

—Nartane’m daha güzel, demiş.

—Nerede Nartane?

—İşte falan yerde.

Ondan sonra kızı kovalatmış. Oradan kovalatır buradan kovalatır, az sonra denize attırmış.

—Kızı kasanın içine koyacaksın, ondan sonra denize attıracaksın, demiş.

Kasanın içine koyuyor adam kızı denize atmak için, ama adam nasıl atacak? Sen kızını atabilir misin? Atamazsın. Kız o zaman öyle demiş:

—Baba, atma beni denize. Gelirim ben yüze yüze. Atma baba, atma baba! demiş.

&nbsp;

Atıyor babası. Denizden yine kız kasanın içinde yüze yüze yüze ta kenara çıkıyor. Balıkçıların yanına geçiyor. Balıkçılar geliyor yanına, içinde ne varsa. Balıkçıklardan birisi:

—İçi senin, dışı benim, diyor.

Adam dışını güzel görüyor da içindekini görmüyor. İçindeki kız daha güzel.

—Tamam, diyor.

Bir de alsalar baksalar ki, kasanın içinden dünya güzeli bir kız çıkıp geliyor. O da onunla evleniyor. Mutlu mesut yaşıyorlar.

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;


[1] Hindi

[2] Atlamış

Keçi Kız 4