[ARABINI ARAYAN ÇOBAN]

&nbsp;Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir çoban varmış. Bu çobanın çobanlık canına tak etmiş ve:

— Çobanlığı bırakıp ben gideyim. Bahtımı arayayım. Bana güzel hayat verecek, beni bu çobanlıktan kurtaracak bir iş bulayım, demiş. Bu kararını dışarıda verdikten sonra eve gelince karısına durumu açıklamış. Karısı, kendisini ve çocuklarını böyle nasıl bırakacağını ve zaten Allah’ın kendilerine rızıklarını verdiğini ileri sürerek bu duruma mani olmaya çalışır. Çoban bir kere karar vermiş artık. Bunu kafasına koymuş. Yola çıkıp bahtını aramaya çıkmış.

Çoban evden ayrıldıktan sonra bahtını aradığı yolda karşısına bir tilki çıkmış, tilki:

&nbsp;— Nereye gidiyorsun yolcu, demiş. Çoban:

&nbsp;— Ben çobanım. Çobanlıktan bıktım, ben bana rahat yaşamayı verecek birisini bulmaya gidiyorum. Arabımı aramaya gidiyorum, demiş. Tilki de zayıf çelimsiz kılları dökülmüş bir vaziyettedir. Çobana:

&nbsp;— Sana bu hayatı kim verirse söyle de, bana da bir derman söylesin, demiş. Çoban:

— Tamam, demiş gitmiş.

&nbsp;Çoban yine dere tepe gitmiş. Bir dağın başına gelmiş. Burada bir ağaç varmış. Bu ağacın bir yanı meyve veriyormuş, bir yanı vermiyormuş. O da çobana:

— Nereye yolcu, demiş. Çoban aynı cevabı vermiş.

— Arabımı aramaya gidiyorum, demiş. Ağac, durumunu çobana anlatmış. Bir yanının meyve verdiğini, diğer yanının vermediğini, Arabını bulduğunda kendisine de derman söylemesini istemiş. Çoban, ağaca da:

— Tamam, deyip gitmiş.

Çoban bu sefer iyi yol aldıktan sonra ilk konakta dinlenmeye karar vermiş. Yoluna bir saray çıkmış. Burada dinlenmeye karar vermiş. Saraya uğradığında sarayda da durumun iyi olmadığını görmüş. Padişah dışarı çıkarken bu yabancıyı gördüğünde nereye gittiğini sormuş. Çoban:

&nbsp;— Ben çobanım. Şimdiye kadar hep çobanlık yaptım. Ama bıktım. Şimdi Arabımı aramaya gidiyorum, demiş.

Padişah da durumunu anlatıp Arabını bulduğu yerde padişaha da bir çare bulmasını rica etmiş. Çoban yine buna da:

— Tamam, deyip çıkmış.

&nbsp;Çoban bu sefer bir nehrin kenarına gelmiş ve burada uykuya dalmış. Uykuda uzun boylu, sakallı, mübarek bir zat görmüş. Adam uykudan aniden kalkmış ve uyandığında rüyadaki adamın karşısında olduğunu görmüş. Yaşlı adam:

&nbsp;— Ne arıyorsun? Çoban:

&nbsp;— Bahtımı, Arabımı arıyorum, demiş. Bu zat:

&nbsp;— Aradığın benim. Her şey düzeldi, evine git, her şey güzel olacak, demiş. Çoban yolda karşılaştığı padişaha da derman istemiş. Zat, çobana:

&nbsp;— O padişah kadındır. Onun sıkıntılarının bitmesi için bir erkek ile evlenmesi gerekir, demiş. Sıra ağacın derdine gelince onun da dermanı:

&nbsp;— O ağacın altında altın küpü var. O küp oradan çıktıktan sonra o ağacın iki tarafı yeşerir, demiş. Çoban son olarak tilkinin de dermanını sormuş. Zat:

&nbsp;— Onun da dermanı en iyisi bir enayi bulup yemesidir, demiş.

&nbsp;Çoban, mutlu ve mesut bir şekilde evine yol almaya başlamış. İlk padişahla karşılaşmış ve padişaha heyecanla çobana:

&nbsp;— Ne yaptın Arabını bulmuşsun herhalde. Benimkini sordun mu?” Çoban:

&nbsp;— Evet. Padişah:

&nbsp;— Ne imiş? Çoban:

&nbsp;— Sen kadınsın ve senin sıkıntılarını geçmesi için senin bir erkekle evlenmen lazımmış. Padişah, çobana:

&nbsp;— İyi o zaman. Gel sen benim ile evlen. Ülkeyi de sen yönetirsin demiş. Çoban:

&nbsp;— Yok. Ben Arabımı buldum, evime gideceğim, orada her şey yoluna girdi, demiş ve reddetmiş. Bir süre yol aldıktan sonra ağacın yanına gelmiş ve ağaç da dermanını sormuş:

&nbsp;— Ne yaptın çoban? Mutlusun, benim de dermanı mı öğrendin mi, demiş. Çoban:

&nbsp;— Evet. Senin altında bir altın küpü var. Ancak o küp senin altından çıksın ki senin öbür tarafın yeşersin demiş. Ağaç demiş ki:

&nbsp;— Sen çobansın, altını sen al, zengin ol, rahat bir hayat yaşa, demiş. Çoban bunu da reddetmiş ve:

&nbsp;— Benim Arabım memleketimde, demiş. Bu fırsatı da tepip gitmiş.

Yine yol aldıktan sonra son olarak tilkiye rast gelmiş. Tilki yine perişan ve bitkin bir durumda:

&nbsp;— Ne oldu yolcu, dermanını buldun mu, demiş. Çoban:

&nbsp;— Evet buldum. İşte oraya gidiyorum, demiş. Tilki:

&nbsp;— Benim derdime derman söyledi mi senin arabın, diye sormuş. Çoban:

&nbsp;— Evet. Tilki:

&nbsp;— Ne imiş? Çoban:

&nbsp;— Kendine iyi bir enayi bulup ye, demiş. Tilki de:

&nbsp;— Senden daha iyi bir enayi bulunur mu, deyip onu yemiş.

ARABINI ARAYAN ÇOBAN 