&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş Allah’ın kulu çokmuş. Bir karı koca varmış ama bunların çocukları olmuyormuş. Bir gün bunlar heybelere azıklarını koymuş ve yola çıkmışlar. Kadın yolda yılanın yavrularıyla oynadığını görmüş. O kadar çok üzülmüş ki:

— Allah’ım benim yılan kadar bile mi değerim, iyiliğim yok. Bana tek çocuk ver de yılandan olsun, demiş.

Bunun üzerine Allah kadının duasını kabul etmiş ve kadına yılandan bir çocuk vermiş. Kadın kaderine razı olmuş ve yılana bakmaya başlamış. Günler, aylar geçmiş ve yılan büyümüş. Artık annesi ona bakmaktan korkar olmuş. Bu yüzden ona özel bir oda yapmışlar ve yemeklerini üst taraftan atmaya başlamışlar.

Seneler sonra yılan dile gelmiş. Bir süre sonra evlenmek istediğini söylemiş.

&nbsp;Bunu duyan anne ve babası çok üzülmüşler. Bir yılana kim kızını verir diye düşünmüşler. Sonra akıllarına fakir ve karısı olmayan Bostancı isimli bir adam gelmiş. Bu adamın üç kızı varmış:

— Bize kız verse verse ancak o verir, demiş ve büyük kıza dünür gitmişler.

Babası kızı vermiş, kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Yılan ilk gece gelini sokarak öldürmüş.

&nbsp;Sonra adamın ikinci kızını da alarak ona da kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Ama yılan ilk gece bu kızı da sokarak öldürmüş.

Derken en küçük kızı da istemişler. Babası onu da vermiş. O gece kızın rüyasına annesi girmiş ve ona demiş ki:

— Kızım yılanın yedi kat derisi olur. İlk gece önce sen değil o soyunsun, bütün derilerini çıkarmasını bekle ve o görmeden bütün derilerini yak, demiş.

Kız annesinin dediğini yapmış. Derilerinin hepsini yakmış. Odaya girince görmüş ki yılan genç bir delikanlı olmuş. Sonra da çıkardığı derileri geri giymediği için hep öyle kalmış.

Sabah olunca anne ve babası yılanı genç bir delikanlı şeklinde görüp çok sevinmişler.

Bu olaydan sonra gelin ve damada tekrar kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Sonra da gelin ve damat mutlu mesut bir hayat yaşamışlar.

Yılan Çocuk