Vakti zamanın birinde kurtlar yaşarmış. Bu kurtlar üç cins imiş; gölgeler, karalar, sarılar.

Bir gün bu gölgelerden bir kurt ihtiyarlamış ve çok zayıflamış. Acından yürüyemez olmuş. Bir tane kurt onun yanına gelmiş:

— Selamınaleyküm kardeş, demiş.

— Ve aleykümselam, demiş.

— Ne o kardeş, niye yürüyemiyorsun?

— Valla ihtiyarlık bir yandan, açlık bir yandan.

— O zaman sana bir av getireyim, dur.

— Kardeş! Sen bir yanaş hele. Sen kimlerdensin?

— Ben karalardanım.

— Haydi git! Sen korkaklardansın, demiş ve kovmuş. Bir gün yine bir kurt çıkagelmiş. Yaşlı kurda:

— Haydi kardeş, sabah oluyor. Dağa çıkalım. Sabah ezanı okunuyor. Geç kaldık, yürü, deyince:

— Valla kardeş, ben açlıktan ve yaşlılıktan yürüyemiyorum. Hele sen bir gel bakalım, sen kimlerdensin?

— Ben sarılardanım.

— Haydi git! Sen yalancılardansın demiş. O kurdu da kovmuş. Ertesi gün yine bir kurt gelmiş.

— Kardeş bu çalıların dibinde niye böyle yatıyorsun, demiş. O da:

— Ben hem açım hem de yaşlıyım, demiş.

— Kardeş sen kimlerdensin?

— Ben gölgelerdenim.

— Vay gadanı alayım*. Sen bizlerdenmişsin. O zamana kadar kurt demiş ki:

— Dur, senin karnını bir doyurayım.

Tam ava çıkacakken karşıdan bir eşekle bir adam geliyormuş. Bu adam, oğlunun nişanı için on kilogram helva almış ve eşeğe yüklemiş. Eşeğin aynı zamanda yanında bir tane de sıpası varmış.

Kurt çalının dibine pusmuş, sıpayı kapmış. Adam sıpayı kurtarayım derken kurt, eşeği de kapmış. O zaman kurt adama da saldırmış. Adam korkmuş ve yaşlı, kurdun yanına kaçmış. İhtiyar kurda:

— Kardeş ne yatıyorsun. Kalk! Aha sana bir pay. Aha anası aha da danası. On kilogram helvası. Hangisinden yersen ye, demiş.

Yaşlı kurt merhamete gelmiş, genç kurdun elinden eşeği ve sıpayı alıp adama vermiş. İki kurt helvanın yarısını alıp karınlarını doyurmuşlar. Bu masal da böyle bitmiş.

*gada almak: Dert ve üzüntüyü paslaşma.

Üç Kurtlar