Bir varmış, bir yokmuş… Üvey annesinin yanında yaşayan bir kız varmış. Kadın, kıza hiç iyi davranmaz, bazen yemek dahi vermezmiş. Yine bir gün kadın üvey kızına ekmek vermemiş. Kız da derdini, sıkıntısını anlatmak için ahırdaki ineğinin yanına giderek ineğe:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Üvey annem bana ekmek vermiyor, ne yapayım?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Sen hiç korkup canını sıkma, ben sana sütümü veririm yeter ki sen beni em, demiş.

Aradan biraz zaman geçmiş. Kadın kıza hâlâ yemek vermezmiş. Kadın bu sefer de:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ben buna kaç gündür yemek vermiyorum, bu nasıl dayanıyor, neyle karnını doyuruyor, diye düşünmeye başlamış. En sonunda kızı takip etmeye karar vermiş.

Kadın kızı takip edip kızın ahırda ineğin bir tanesini emdiğini görmüş. Hemen kendisini kıza belli etmeden oradan kaybolmuş. &nbsp;Akşam olup kızın babası eve gelince, karısı:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Herif, bugün hocaya gittiydim, o da bana:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Fatma’nın ineğini kesip de yersen yaşarsın, yemezsen kısa bir süre sonra öleceksin, dedi, demiş.

Kadının dediklerini duyan kız, hemen ineğin yanına gidip:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — İneğim seni kesecekler, üvey annem babama söyledi, babam da tamam dedi.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Sen hiç canını sıkma. Baban beni kestikten sonra benim kemiklerimi toplayıp bir dereye göm, demiş.

Adam ertesi gün ineği kesip yemek için hazırlamış. Kadın, istediği olduğu için çok sevinmiş ve hep birlikte ineğin etini pişirip yemişler. Kız da yemekten sonra ineğin kemiklerini toplayıp, kimse görmeden bir dereye gömmüş. Kız ertesi gün tekrar dereye kemikleri gömdüğü yere varmış. Hemen, kemikleri gömdüğü yeri açıp bakmış ki, altın, gümüş, yiyecek, içecek her şey doluymuş.

Bir gün ağanın oğlu atıyla gezerken bir çayda atını sulamak için durmuş. At, su içmeye başlayınca “dürttt” diye bakar, “dürtt” diye bakmaya başlamış. Oğlan da “Ata ne oldu, neden böyle ediyor?” diye suya bakınca suyun içinde bir tane terlik görmüş. Atından inip terliği eline almış ve:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ey Allah’ım! Bu terlik kimin ayağına iyi gelirse ben o kızı alacağım, demiş.

Oğlan, terliği eline alıp atına atladığı gibi terliğin sahibini aramaya başlamış. Elinde terlik atıyla beraber dünyayı dolaşır ama bir türlü terliğin sahibini bulamamış.

Oğlan geze geze Fatma’nın olduğu eve gelmiş. Ağanın oğlanının geleceğini haber alan üvey anne Fatma’yı teknenin altına saklamış. Oğlan terliği evdekilere denetir fakat yine terliğin kimin olduğunu öğrenememiş. Tam o sırada, kadının gölbezi*:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Hev hev… Teknekcik altında, Fatmacık, teknecik altında Fatmacık, diye havlamaya başlamış.

Oğlan ve adamları ilk önce duyduklarına şaşırırlar, ama gölbezin dediğini de dikkate almamışlar. Gölbez yine:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Teknecik altında Fatmacık, teknecik altında Fatmacık, hev hev, der.

Bu sefer oğlan hemen teknenin altına bakar ve Fatma’yı oradan çıkartıp terliği ayağına demiş. Tekliğin Fatma’nın ayağına olduğunu gören oğlan hemen üvey anneyi adamlarına yakalatıp cezalandırmak istemiş. Fatma buna karşı çıkıp:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ne de olsa benim üvey annem, her ne kadar bana kötü davrandıysa da yine de sen ona merhamet et de cezalandırma, demiş.

Oğlan da kızın istediğini yerine getirip kadını cezalandırmaktan vazgeçmiş. Kızı alıp babasının yanına götürmüş. Kırk gün kırk gece düğün yaparak evlenmişler.

&nbsp;


&nbsp;*gölbez: Enik. köpek yavrusu.

Üvey Anne