Yıllar önce köyün birisinde bir anne, bir baba, bir kız yaşarmış. Günün birinde anne ölmüş. Adam yeni bir kadınla evlenmiş. Üvey anne, her işi kıza yaptırırmış.

Bir gün kız derede çamaşır yıkarken, padişahın oğlu kızı görmüş, âşık olmuş. Babasından kızı istemiş, babası da kızı padişahın oğluna vermiş. Kız gelin giderken üvey anne kıza yolda yesin diye, tuzlu bir çörek vermiş. Kız atın üstünde yola çıkmış. Kız, tuzlu çöreği yemiş, susamış:

— Ana bana su ver, demiş. Üvey anne:

— Bir gözünü ver ki, demiş.

Kız dayanamamış susuzluğa, gözünün birini çıkarıp vermiş. Kız biraz sonra tekrar susamış.

— Ana bana su ver, demiş. Üvey anne:

— Öbür gözünü de ver ki, demiş.

Kız öbür gözünü de vermiş. Saraya varmışlar. Padişahın oğlu kızı görünce:

— Ben gördüğümde sen böyle değildin, demiş.

Kız olanı, biteni oğlana anlatmış. Kız, oğlanın eline bir demet gül vermiş:

— Git, çarşıda gül sat satarken de “Bir güle bir göz isterim” de, demiş.

Oğlan köyün meydanına gitmiş, başlamış bağırmaya:

— Bir göze bir gül, bir göze bir gül!

Üvey anne gözün birini oğlana vermiş, oğlan gidip kızın tek gözünü takmış. Tekrar başlamış bağırmaya:

— Bir göze bir gül! Bir göze bir gül!

Üvey anne kızın ikinci gözünü de vermiş. Oğlan kızın diğer gözünü de takmış. Bu arada oğlanın sattığı güller zehirliymiş. Kadın koklayınca ölmüş. Kız ve oğlan da sarayda mutlu bir hayat sürmüş.

BİR GÖZE BİR GÜL