KADI ile SIÇAN

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda ihtiyar bir kadın varmış. Bu kadının on tane mağarası varmış. Buraları hiç silip süpürmezmiş.

Bir gün kendi kendine; “Bugün kalkayım, şu evi bir süpüreyim,” demiş.

Mağarayı süpürürken bir mangır* bulmuş. Bu mangırla gitmiş; bir parça peynir, bir de ekmek almış. O peynirle ekmeğin yarısını yemiş, yarısını da dolaba koymuş.

Dönmüş, dolaşmış, yine acıkmış. Kalan peynir ekmeği yemek istemiş. Dolabı açmış, bir tane sıçan görmüş. Bakmış ki sıçan! Peyniri almış, ayakkabısını çıkarıp:

— Ey seni, demiş, sıçanın kafasını kırmış.

Sonra da:

— Niye benim peynirimi yedin, demiş.

Sıçan da dönmüş, kuyruğunu kadının gözüne vurmuş. Kadını kör etmiş. Kalkmış, gitmiş kadı efendiye… Şikâyete gitmişler.

Kadı efendi:

— Buyurun, demiş.

Kadın:

— Kadı efendi, benim yedi tane mağaram vardı, demiş.

Kadı da:

— Zenginmişsin ya karı, demiş.

Kadın:

— Hiç silip süpürmezdim, demiş.

Kadı efendi de:

— Ne pismişsin ya karı, demiş.

Kadın söylemeye devam etmiş:

— Bir gün, kalktım, süpürdüm.

Kadı efendi:

— Temizlenmişsin ya karı, demiş.

Kadın:

— Bir mangır buldum, deyince kadı efendi:

— Zengin oldun ya karı, demiş.

O da:

— Sonra gittim; peynir, ekmek aldım, demiş.

Kadı:

— Afiyet olsun ya karı, demiş.

Kadın bu sefer demiş ki:

— Sıçan yedi, dövüştük. Ben de ona vurdum, kafasını kırdım.

— Kafasını kınalamışsın ya karı, demiş kadı.

Kadın:

— O da kalktı, kuyruğunu gözüme soktu, demiş.

Kadı:

— Gözünü sürmelemiş ya karı, demiş.

Barışmışlar. Yemiş, içmiş, murazlarına geçmişler...

&nbsp;


* mangır: Bakırdan yapılmış, iki buçuk para değerinde sikke:

Kadı ile Sıçan