Hoca

Bir hoca varmış. Bu hoca evliymiş, ama evli de olsa bir kıza bakıyormuş.

Şimdi ezan vakti gelmeden hoca çeşmenin önüne varırmış.

—La ilahe illallah, la ilahe illallah.

Başlarmış hoca abdest almaya. Kız gelirmiş. Kız oraya çeşmeye geleceği zaman oraya varırmış. Kız dermiş ki:

—Senin hanımın var. Ben sana yakışmam.

—Hayır, hanım deme. Ben seni alacağım.

Bir gün böyle, iki gün böyle. Kız hocadan kurtulamamış. Kız kurtulamayınca bir gün:

—Bir akşam bizim eve gelir misin? diyor.

Gel denilen yere gelinir. Hoca varıyor. Varınca evin içine giriyor.

—Tamam. İkimiz de soyunacağız. Birimiz kancık gibi görüneceğiz, birimiz erkek, diyor.

—Tamam, diyor. Şimdi hocaya:

—Senin ayaklarını ben bağlayacağım. Sen de bana yetişebilirsen, beni tutarsın o zaman, diyor.

Şimdi kız böyle bir köşeden bir köşeye bir gidermiş.

—Hemen ön kesmek yok, dermiş kız.

Hoca da onun arkasından. Hoca yorulmuş, yetişemezmiş kıza, ayağı bağlı. Yorulunca kız hocanın elbiselerini alıyor, kendi elbiselerini alıyor, kaçıyor. Hoca yetişemiyor. Kız giyiniyor. Hocanın elbiselerini alıyor, hocanın evine varıyor. Çalıyor kapısını. Hanımı:

—Kimsin? diyor.

—Aç kapıyı, diyor. Kapıyı açıyor.

—Buyur kocanın elbisesini. Elbiselerini al, diyor.

Alıyor bu. Hoca ne yapsın, arla ayağında terlikler şakır şukur eve varmış. Hemen kadın da sopa hazırlamış kapının arkasına. Hoca varınca:

—Ben dururken sen elin kızıyla oynamaya mı gittin?

Bir sopa hocaya. Hoca hadi bakalım çıksın. Önceden çamaşırlık vardı. Kadınlar orada çamaşır yıkarlardı. Oraya geliyor. Orada da ateş varmış. Arkasını dönüyor, önünü dönüyor, ısınıyor. Çıplak. Hadi sabahleyin de bayrammış.

—Gideyim camiye. Gireyim, yatayım, diyor.

Girmiş camiye, varmış yatakların altına, uzatmış yorganı. Köy bekçisi geliyor. Bir de baksın ki ayakları dışarıda hocanın, ayakları tıkalı. Köy muhtarına diyor:

—Muhtar efendi, kalk. Bizim hocanın ayakları tıkalı, diyor.

Varıyor. E ya bayram. Sabah bayram namazına gelecek adamlar. Varıyor.

—Ne oldu?

—Benim ayağım böyle oldu.

—Hadi Yenice Köye git, başka bir yakın köye. Orada bir cingen var. Onu getir. Çözse çözse o çözer. Biz çözemeyiz bunun ayaklarını.

Bir ata bindiriyor bekçi. Hadi o köye gönderiyor. O köye varıp cingeni alıp geliyorlar, &nbsp;ayaklarını çözdürüyorlar. Çözünce şimdi gari hoca bayram namazına giriyor.

—Elin karısına bakmayın, kızına bakmayın. Namus şöyle böyle, demiş.

Anlatırmış. Oradan namazdan çıkmışlar. Eve varamıyor. Köyden herkes buna et veriyor. Ye diye koyuyor. Eşeğine ardıyor*. Hocanın annesinin köyü başka yerdeymiş. Kadının biri:

—Hoca bu kadar vaaz veriyor. Bakalım bakmayacak mıymış? diyor.

Gitmiş bir çeşmenin önüne, bir kuma girmiş, yata koymuş. Çeşmenin yanına varıyor. Şimdi kurbağa da vak vak ötermiş. Kurbağaya:

—Sus. Al şu beş kuruşu, tut çeneni, demiş.

Ondan sonra inmiş eşekten. Hemen kadının yanına varıyor. Kadın kalkıyor. Ondan sonra alıyor bunu bir sopa, bir sopa, bir sopa. Eşeği de bırakmış, etler de kalmış, hadi köye doğru.

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

*ardıyor: Asıyor, üzerine koyuyor.

Hoca