KUZULAR

Bir varmış, bir yokmuş, iki yavrulan bir annesi varmış. Annesi bırakmış yavrularını, gitmiş dışarı. Gittikten sonra, gelmiş kurt tık tık kapıya, urumuş, urmuş:

—Açın kapıyı, ben geldim, annenizim.

—Ayır, sen annemiz diğilsin bizim, bizim annemizin sesi ince, senin sesin kalın.

Gidermiş, dilini yalarmış yalarmış taşa, gene gelirmiş:

—Aç kapıyı, ben geldim, annenizim.

—Ayır, sen annemiz diğilsin, annemizin sesi bizim ince, sen başkasısın.

—Ayır, annenizim.

Açmamışlar gene. Gene gitmiş. Gene dili yalamış, yalamış yalamış… Gene gelmiş. Dili incelenmiş ama, ayır, demiş, sen annemiz diğilsin, gene. Bizim annemizin ayakları, demiş, beyazdı, demiş, senin ayakların, demişler, kara. Gider bu, ayağını unun içine sokar. Gelir ayağını gösteri. Açarlar kapıyı. Alır kuzuları, yer, gider. Gittikten sonra annesi gelir, yok. Ayde, giderler aramağa. Giderler, ararlar, ararlar, bulurlar. Kuzuları kurttan alırlar, eve gelirler. Bu kadar.

(KK: Feruş Ayaz, Deveci Köyü / Malkara- Tekirdağ, 1950 doğumlu, ilkokul mezunu, ev hanımı, aynı yerde yaşar. Büyüklerinden dinlemiş).

Kuzular