DEV İLE KELOĞLAN

Evvel zaman içinde 

Kalbur saman içinde… 

Develer tellal iken 

Pireler berber iken… 

Ben babamın beşiğini 

Tıngır mıngır sallar iken… 

Babam düştü beşikten 

Anam düştü eşikten… 

Bir ava gittim, bir sinek vurdum… 

Seksen batman et 

Seksen batman yağ elde ettim… 

Derisinden bir alaya çadır yaptım…

Bir Keloğlan varmış. Bu Keloğlan’ın otuz dokuz tane de kardeşi varmış. Bir gün oyun oynarlarken yaramazlık yapmışlar. O sırada anneleri de ekmek pişiriyormuş. Elindeki oklavayı bunlara fırlatmış, hepsini yere sermiş, ama Keloğlan saklandığı yerden çıkmış. Meğer annesi de babasına azık hazırlamış, gönderecek adam arıyormuş. Keloğlan’ı görünce azığı ona vermiş, babasına götürmesi için tembih etmiş.

Keloğlan, yürüye yürüye babasının çalıştığı tarlaya gelmiş. Tarlanın bir ucundan öbür ucundaki babasına seslenip:

— Baba, ne taraftan geleyim, demiş.

Babası da:

— Sağ taraftan gel oğlum, diye bağırmış.

Keloğlan zaten acıkmış, azıktaki ekmeğin sağ tarafını yemiş. Tekrar babasına seslenip:

— Baba, ne taraftan geleyim, diye sormuş.

Bu sefer babası:

— Sol taraftan gel oğlum, demiş.

Keloğlan, bu sefer de ekmeğin sol tarafını yemiş. Babasına yeniden seslenmiş:

— Baba, ne taraftan geleyim?

Babası sinirlenmiş:

— Be hey eşek oğlum! Tarlanın ortasından, kestirmeden gel, demiş.

Keloğlan, ekmeğin ortasını yiyerek babasının yanına gelmiş. Adam, ekmeğin yendiğini görünce Keloğlan’a evire çevire bir güzel dayak atmış. Sonra da:

— Defol buradan git, diye kovalamış.

Keloğlan, oradan ayrılmış. Ortalıkta dolaşırken bir elma ağacı görmüş. Hemen ağaçtan bir elma almak istemiş. Meğerse bu ağaç, bir devinmiş. Dev, Keloğlan’ın ağaca çıktığını görünce hemen yanına gitmiş.

Keloğlan’a:

— Bana bir elma uzatsana, demiş.

Keloğlan da:

— Uzatmam, atarım, demiş.

Keloğlan, hemen bir elma koparıp deve atmış. Dev, mahsustan tutmamış, elma yere düşmüş.

Dev:

— Ben yere düşen elmayı yemem, demiş.

Bunun üzerine Keloğlan, bir elma daha atmış. O da yere düşmüş. Keloğlan, bir elma daha koparmış, kopardığı elmayı deve uzatmış. Uzatmasıyla da dev, bileğinden yakaladığı gibi alaşağı etmiş. Keloğlan’ı daha sonra yemek için torbasına koymuş. Dev, evine giderken sıkışmış. Çişini yapmak için torbayı yere bırakmış. Yere bırakır bırakmaz Keloğlan torbadan fırlamış, çıkmış. Etrafta ne kadar diken varsa torbanın içine doldurmuş. Dev, işi bitince gelmiş, torbayı sırtına almak istemiş, ama ne mümkün… Sırtı, başı, her yeri diken olmuş. Öyle sinirlenmiş ki torbayı kaldırıp yere çalmış.

Canı sıkılmış sıkılmasına da:

— Ben bu Keloğlan’ı nerede bulurum acaba, diye aramaya başlamış.

Keloğlan’ı bir ağacın tepesinde uyurken bulmuş. Hemen yakalamış, evine götürmüş. Fırını yakmak için dışarı çıkınca Keloğlan, fırsat bulup çatıya çıkmış. Dev, geri gelince onu çatıda görmüş.

— Sen oraya nasıl çıktın, diye sormuş.

— Sabun üstüne sabun yığdım, öyle çıktım, demiş o da.

Dev, Keloğlan’ın sözüne inanmış. Sabun üstüne sabun yığarak üstüne çıkmaya çalışmış. Tabii çıkamamış, kayıp düşmüş.

Tekrar sormuş:

— Ay Keloğlan, ben beceremedim. Nasıl çıktın, doğru söyle, demiş.

Keloğlan:

— Tabak üstüne tabak koydum, öyle çıktım, demiş.

Dev, bu sefer ne kadar tabak varsa üst üste koyup çıkmaya çalışmış. Tabaklara basar basmaz hepsini kırmış. Bu da olmayınca yine sormuş. Keloğlan:

— Cam üstüne cam yığdım, öyle çıktım, demiş.

Dev, camları üst üste yığmış. Basar basmaz camlar kırılmış, ayağına batmış.

Keloğlan, bunu görünce başlamış sıralamaya:

— Yatak üstüne yatak koyarak çıktım, demiş, olmamış. Kibrit üstüne kibrit koyarak çıktım, demiş, yine olmamış.

En sonunda:

— Bir çift demiri kızdırdım, iyice kızdıktan sonra üzerine oturdum. Canım öyle bir acıdı ki onun acısıyla sıçradım, buraya oturdum, demiş.

Keloğlan’ın sözüne inanan dev, bir çift demiri iyice kızdırıp üstüne oturmuş. Oturur oturmaz da ölmüş.

Böylece Keloğlan, dev belasından kurtulmuş...

Dev ile Keloğlan