Bir varmış. Bir yokmuş. Evvel saman içinde kalbur saman içinde bir köyde bir kadın ve geçimini sağladığı ineği varmış. Kadın ineğini sağar ve elde ettiği süt ile geçimini sağlarmış. Bir gün, bir tilki süte göz koymuş ve kadının sağmış olduğu sütü tilki düzenli olarak içiyormuş. Kadın bu durumdan o kadar bezmiş ki, aklına gelen bir fikir ile tilkiye pusu kurmuş. Tilkinin geleceği saatte süt kovasının altına bir ip geçirip üzerine taş koymuş. Ertesi gün kadın yine sütü sağar ve hiç şaşırtmayan bir şekilde tilki gelir ve sütü içmeye çalışır fakat kadının kurduğu düzene takılır ve kuyruğu kopar. Tilki acı içinde bağırmaya başlar ve kadından af dilemeye başlar. Kadın bu yaptığını affetmez ve kuyruğunu ona vermez. Tilki ısrarla kuyruğunu isteyince kadın ona şart koyar. Tilki içtiği ne kadar süt varsa ve içtiği kadar sütü kadına getirirse ona kuyruğunu verecektir. Tilki bunun üzerine koşarak ineklerin yanına gider ve onlardan süt ister. İnekler:

— Sana süt verebilmemiz için iyi beslenmemiz gerekiyor. Bize yiyecek getirmelisin, derler.

Tilki bu sefer koşarak otların yanına gider ve ineklerin yemesi için onları istediğini belirtir. Otlar:

— Bizi sulayıp büyütmen gerekiyor. Yoksa sana faydalı olamayız, derler.

Tilki otları sular, büyütür. Ardından bu otları ineklere götürür. İnekler iyice beslenir. Ardından ineklerden aldığı sütü de, ne kadar izinsizce içmişse o kadarını yaşlı kadına verir. Yaşlı kadın da tilkiye kuyruğunu verir. Bunun üzerine tilki akıllanır ve bir daha kimsenin malını izinsizce almaz.

Tilkinin Kuyruğu