TEMBEL AHMET

Zamanın birinde bi tembel Aamet varmış. Bu tembel Aamet çoh fakirmiş. İki dene de öküzü varmış. Tarlasında çift sürermiş. Eskide padişahlar birbirine atlarla, muhafızlarla naame* gönderirlermiş. Orda da Gader’le Gısmet geçiyomuş. Gader yardım ederse çoh zengin, Gısmet yardım ederse insanlar nasibini yermiş. Bunlar birbirine,

— Şu Tembel Aamet’e yardım edek te şunu şu çift çubuh işinde gurtarah, zengin edek, dimiş. Naapalım, naapalıım? Şu tarlanın ortasına bi gömü yapıp ortasına da bi küp altın körleyelim,* dimişler, altını körlemişler. Tembel Aamet çift sürerkene bu altını bulmuş. Tarlanın başına çıharmış:

— Amaa, ben de bal pekmez sandıydım. Bu demirler benim ne işime yarıyacah, dimiş.

Padişahlara naame götüren muafızlar geçerkene Tembel Aamet’in yanına hep uurarlarmış. Ekmek gırıntılarını, kalan gidenlerini verirlermiş. Tembel Aamet muhafızları görünce, çoh şükür garnım doyacah diyi seke seke atlıların yanına varmış. Onlar da Tembel Aamet’e galan gidenleriynen gırıntılarını vermişler. Askerler, tarlanın başında duran küpü görünce,

— Bu ney Aamet? diyi sormuşlar.

O da,

— Tarlada buldum. Nere gidiyonuz? dimiş.

Onlar da,

— Falanca padişaa gidiyoh, dimişler.

— İyi o zaman, alın götürün hediyem olsun, dimiş.

Askerlerin bazısı,

— Biz alah gidek, &nbsp;dimişler.

Bazısı da,

— Bu böyle saf saf duruyo amma hadi padişaha gelir de sorarsa en iyisi götürek, dimişler.

Bunlar bi küp altını padişaa götürmüşler:

— Falanca yerdeki gulun hediye yolladı, dimişler.

Padişah ta,

— Ben bu guluma ne gönderiyim? Para yollasam, zaten o bana göndermiş. En iyisi bi at gönderiyim, dimiş.

Altın üzengili atı, askerlerle yollamış. Tembel Aamet, gene tarlada çift sürerkene askerleri görmüş. Hemen çifti bırahmış. Gırıntı toplamaya askerlerin yanına gopmuş. Gırıntıları bi güzel yimiş. Askerler,

— Aamet! dimişler. Bu atı sana hediye yolladıın padişah yolladı, dimişler.

Aamet,

— Amaan, ben bunda gorharıım! Siz şimdi nere gidiyonuz? dimiş.

Onlar da,

— Falanca padişaa naame götürüyoh, dimişler.

Aamet de,

— Ben buna binemem. Alın bunu da gittiiniz padişaa hediye ediyom. Ona götürün, dimiş.

Bunlardan bazısı gene,

— Biz alak gidek, dimişler.

Bazısı da,

— Yoh yoh, bu öyle saf maf duruyo amma ya padişaa söylerse en iyisi götürek, dimişler.

Atı götürmüşler. Varmışlar,

— Falanca yerdee gulun, bu atı saa hediye etti, dimişler.

Padişah da,

— Ben bu guluma ne gönderiyim. At yollasam, o bana yollamış. Para yollasam atın üzengisiyne eeri altında. En iyisi ben bu guluma gızım Hanım Sultan’ı veriyim, dimiş. Gidin o guluma padişah, gızı Hanım Sultanı sana verdi diyin, dimiş.

Askerler de,

— Eyvaah! Yaktı Hanım Sultanı, dimişler.

Padişah,

— Damadımı getirin, dimiş.

Askerler gopmuş,

— Aamet haydi çifti çubuu bırah. Padişah sana gızını verdi, dimişler.

Aamet de,

— Ben nabacaam* padişaan gızını, bana gırıntı verin garnım acıhtı, dimiş.

Askerler Aameti zorla götürmüşler:

— Gosgoca padişaan huzuruna bunu böyle mi götüreceek. Bunu bi yıhıyalım, saçını sahalını tıraş ettirelim de öyle götürelim, dimişler.

Aamet’i iyice yıhamışlar, saçını sahalını tıraş ittirmişler. Atın üstüne bindirip götürmüşler. Askerler saraya yahlaştıhça oynamaya başlamışlar. Aamet te attan düşmemek için sallanıyomuş. Aamet attan inince, padişaan eniştesi geldi diyi yemek vermişler. Yemekte soona, Aamet’nen Hanım Sultan odalarına çekilmişler. Aamet yataan gıyında oturuyomuş. Hanım Sultan da oturmuş moturmuş, uyhusu gelmiş uyumuş. Hanım Sultan uyuyunca Tembel Aamet, çarşafları birbirine baalayıp gendini peceden aşşaa atmış. Pecenin altı da denizmiş. Yuharı çıhsa çıhamıyo aşşa atlasa denize düşecek Aamet öylece galmış. Orda da Gader’le Gısmet geçiyomuş. Gader, Gısmet’e,

— Altın verdim yiyemedi, semeri altınlı at verdim binemedi, padişaha enişte yaptım gıymetini bilemedi, bari sen şuna yardım et de ahlı başına gelsin, dimiş.

Gısmet te Tembel Aamet’e orta barmaayla barmah atınca Tembel Aamet, peceden içeri girmiş. İçeri girince,

— Altın buldum yiyemedim, at aldım binemedim, padişaan gızını aldım gıymetini bilemedim, diyi padişaan gızını uyhuda uyandırmış.

Bunlar gelin güvey olmuşlar. Ahlı başına gelen Aamet, zabah olunca da padişaan elini öpmüş. Padişah da,

— Kötü diyollardı, nesi var eniştemin, diyi gırk gün gırk gece düün yapmış.

&nbsp;


* naame: mektup

* körlemek: gömmek

* nabacaam: ne yapacağım

Tembel Ahmet