[DİLEĞİ KABUL OLAN KIZ]

Adamın kızı olmuş. Doğum sırasında da hanımı ölmüş. Hanımı ölünce adam demiş ki ben artık evlenmem. Evlenmemiş, evlenmemiş ondan sonra millet toplanmış:

— İlla evleneceksin. Niye evlenmiyorsun, demişler. O da:

— Bu hanımın ayakkabısı. Bu kimin ayağına olursa ben onu alırım, demiş. Artık bunu yaşlılar toplanmışlar, gezdirmişler bu ayakkabıyı köy köy kasaba kasaba. O zaman kimsenin ayağına ayakkabısı olmamış. Eve getirmişler. Kızı demiş ki:

— Baba bunu bana ver, ben giyineyim, annemizden hatıra kalsın. Nasıl olsa kimsenin ayağına da olmadı. Kız ayakkabıyı giyince baba:

— Tamam, ben kızımı alıyım, demiş.

Gitmiş, komşulara söylemiş. Köylüye falan gelin, düğün hazırlığını yapın. Ben kızımı alacam falan. Ondan sonra bunlar telaşlı telaşlı usta getirmişler. Ev, oda falan yapacaklar. Kızı bir gün soruyor:

— Siz böyle telaşlı iş yapıyorsunuz. Bu neyin nesi?

— Senin babanı evlendireceğiz, demişler.

— Kimle? Kadın kim, demiş.

— Ayakkabı senin ayağına oldu. Ondan sonra bu kız da ben nasıl babamı alırım diye ağlamış, figan etmiş öyle böyle. Ondan sonra ustalara gitmiş, yalvarmış:

&nbsp;— Dinle. Bana bir tahta tabut gibi yapın. Beni içine koyun. Böyle bir damın içine eskiden sivik* derlermiş. Beni siviğin başına koyun. Orda ben Allah’a yalvaracağım. İnşallah, Allah dileğimi kabul eder, demiş.

Onu götürmüşler, sivigin başına koymuşlar. Kız yalvarmış Allah’a. Ya Rabbim! Bir yel gele de beni dere kenarına ata. Ondan sonra bir sel de gele, beni alıp götüre. Babam beni görmeye ve benle evlenmeye. Yoksa babam kararlı, benle evlenecek.

Ustalar öyle yapmış, oraya koymuşlar. Kızın dileği kabul olmuş. Yel gelmiş, götürmüş. Sel de gelmiş, bunu almış, uzaklara götürmüş.

Bir gün padişahın oğlu ava gitmiş. Arkadaşlarını toplamış ava gitmiş. Gitmişler ki orda derenin içinde bir şey oynuyor, ama şimdi anlam veremiyorlar. Hani tabutun içinde ya, tabut oynuyor böyle. Anlam verememişler. Adam demiş ki:

— Gideceğiz, buna bakacağız, demiş. Mal ise sizin demiş, cansa benim. Yani benim annem yalnız. Benim sarayımı temizleyemiyor. Hizmetçiye ihtiyacım var, demiş.

Gidip bakmışlar ki bir kız işte. Kızı tanımıyorlar. Tabut aynı elbise gibi olmuş. Getiriyorlar eve. Anası eve getirilmesine izin vermemiş. Tahta parçaları dökülmüş. Annesi:

— Bunu eve getirmeyin. Ben bunu ne yapacağım, demiş. Oğlan da ısrar etmiş.

— İşte evde hizmetçi olarak çalışacak, demiş.

Bu hizmetçi olarak çalışırmış. Fakat kız tabutu çıkarınca üstünden, tabut gibi tahtayı dünya güzeli bir kız olurmuş.

Ondan sonra bir gün bir düğün olmuş, herkes düğüne gitmiş. Bu demiş ki kendi kendine:

— Ben üstümdeki tahta parçalarını çıkarayım, ben de düğüne gideyim. Gitmiş düğünde, herkes oynamış. Padişahın oğlu falan gitmiş, bu da peşinden gitmiş. Gitmiş, bir halaya girmiş, oynamış oynamış. Ama çok güzelmiş. Padişahın oğlu tanıyamamış kızı. Fakat bu kıza vurulmuş:

— Ya Rabbim! Ben bunu nasıl edeyim de bu kızı alayım, demiş. Kendi yüzüğünü parmağından çıkarıp götürmüş, gizlice kızın saçına bağlıymış. Gelmiş akşam eve:

— Bir kız gördüm dünya güzeli. Gidip bana isteyeceksiniz, demiş.

— Nerde bulalım, nasıl edelim?

—Valla, ben gidip bu sefer köy köy gezeceğim. Ben nasıl olsa yüzüğümü bağladım ki belli ola, demiş.

Bir gün gidip aramış. İki gün gidip aramış, tabii bulamış. Ertesi gün yine oğlan, annesine:

—Anne bana hamur işi yap. Ben uzaklara gideceğim. Kız demiş ki:

— Ben de senin ile hamur işi yapayım, sana yardım edeyim, demiş.

Annesi yine bırakmamış, izin vermemiş. Yalvarmış ne olur hamur işi yapayım, demiş. Hamur işi yapınca yüzüğünü çıkarıp hamur işinin içine koyacak ki padişahın oğlu yiyince ağzına gele. Kızın yanında hizmetçi olduğunu bilmiyor ya.

Gitmişler. İşte hamur işi yapınca bunlar uzaklara gitmiş, gezmişler. O arada yemek yemişler bir yerde. Yemek yiyince aniden, nasıl hani, o böreği padişahın oğlu yemiş. Yiyince bu yüzüğü ağzına gelmiş aniden. Yüzüğü ağzına düşünce durumu anlamış.

— Hadi geri gidelim. Çabuk tekrar saraya dönelim, demiş.

— Ne oldu?

— Yok hadi saraya geri dönelim, demiş. Eve gelmiş kıza,

— Üzerindeki tahtaları çıkaracaksın, demiş. Hani tabutun tahta parçaları pardösü gibi olmuş ya. Kıza:

— Bunu çıkaracaksın. Kız:

— Yok çıkarmam. Padişahın oğlu:

— Çıkaracaksın. Kız:

— Çıkarırsam ben çıplağım. Padişahın oğlu:

— Ne olursa olsun. Ben annemi de evden çıkaracağım. Sen bunu çıkaracaksın üstünden. Onu çıkarınca böyle hani dünya güzeli derler ya aniden böyle her taraf aydınlanmış gibi.

Millet toplanmış padişahın sarayı yanıyor diye. Hepsine:

— Yok bir şey yok, demiş, adamlarını geri göndermiş. Ondan sonra da annesine demiş ki:

— Ben bu kızı alacağım. Annesi yine izin vermemiş:

— Sen padişahın oğlusun. Ben öyle dere kenarında bulunmuş kızları senle evlendirmem falan, demiş.

— Üstündeki tahtayı çıkarsın ki sen göresin.

Onu çıkarınca kız gerçekten bir dünya güzeli oluyormuş. Ondan sonra padişahın oğlu bir düğün yapmış. Düğün kırk gün kırk gece sürmüş. İşte burada mutlu sona ermişler.

*sivik: Damların, yüksek duvarların kıyıları.

DİLEĞİ KABUL OLAN KIZ