Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; deve tellal iken, pire berber, bit süvari iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir köyün birinde bir adam varmış. Bu adam çok bilgiliymiş. Dostu düşmanı iyi tanırmış. Bu adamın bir de oğlu varmış. Oğluna hep nasihat edermiş. Bir gün oğlunu yanına çağırmış, ona:

— Oğlum sen sen ol, Köse isimli adamlara yanaşma, demiş. Oğlan babasına bunun nedenini sormuş. Babası:

— Oğlum onlar çok düzenbaz ve yalancı olurlar, demiş.

Bir gün babası oğlunu un öğütmeye yollamış. Giderken yine nasihat etmiş ve Köse isimlilerle iş yapmamasını tembih etmiş. Oğlan nereye giderse hep Köse adlı adamlarla karşılaşmış. Sonunda:

— Aman, ne fark edecek, ben işimi tezden yaptırayım, demiş. Girmiş ununu öğütmüş. Değirmenci çocuğa dönerek:

— Hele bir çöreklik un ver de karnımızı doyuralım, demiş. Oğlan unu vermiş. Değirmenci çöreği yoğurmaya başlamış. Ama sürekli cıvık oldu diye un, katı oldu diye su istiyormuş. Oğlan bakmış ki, un tükenmiş, öğüttüğü unların hepsi çörek olmuş. Değirmenci, oğlana:

— Kim daha iyi yalan söylerse çörekler onun olsun, demiş. Oğlan da buna razı olmuş. Değirmenci başlamış yalan söylemeye:

— Bizim üç yüz arımız vardı. Bir gün saydık ki bir tanesi eksik. Baktık ki topal arı yok, aramaya başladık. Dağa taşa, düze yokuşa, her yere baktık. Vardık ki bir yere, adamın biri bizim topal arıyı yakalamış, çifte koşmuş. Tabii arıyı hemen çiften kurtarıp eve getirdik. Bir de baktık ki bizim arının boynu sakatlanmış. Hemen iyileşsin diye arının boynuna ceviz astık. Ceviz orda bir bitti, amma kırk köye yeterdi. Cevizi düşürmek için taş attık, toprak attık oldu bize kırk dönümlük tarla. Hemen tarlayı ekip biçmeye başladık. Öyle oldu ki, kırk köye yeter buğday veriyordu. Bir gün bu tarladan bir tavşan çıktı. Ben orağı atınca orak tavşanın kıçına saplandı. Tavşan kaçtı, orak biçti; tavşan kaçtı orak biçti. Biz de böylelikle tarlayı biçmekten kurtulduk.

Oğlan, değirmencinin yalanları karşısında hiçbir şey söyleyememiş. Bu kadar yalanın karşısına söyleyecek söz de bulamamış. Çaresiz tüm çörekleri değirmenciye vermiş. Değirmenci kıs kıs gülmeye başlamış.

Oğlan çaresiz eve doğru yola koyulmuş. Eve gelince olanları babasına anlatmış. Babası oğlana hiç sinirlenmemiş. Yalnız ona demiş ki:

— Oğlum, büyük sözü dinlemeyen her zaman yolda kalır, sen sen ol büyük sözü dinle, demiş.

Yalancı Değirmenci