&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; KELOĞLAN


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir Keloğlan varmış. Keloğlan çok tembelmiş. Bütün gün evde yatarmış. Annesi bu duruma çok üzülürmüş. Bir gün dayanamamış:
—A Keloğlum, ya gider çalışırsın ya da sana hakkımı helal etmem, demiş. Keloğlan annesini çok severmiş. Bu yüzden onu daha fazla üzmemek için helallik dileyip iş bulmak üzere evden ayrılmış. Az gitmiş uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Altı ay bir güz gitmiş. Yolda bir yumrukta dağları deviren iri yarı biriyle karşılaşmış. Tanışmışlar.
—Ben Keloğlan, sen kimsin?
—Ben de Dağdeviren. Nereye gidiyorsun?
—İş bulmaya gidiyorum.
—Ben de seninle gelebilir miyim?
—Peki, gel!
Arkadaş olmuşlar. Az gitmişler, uz gitmişler. Bir de bakmışlar ki adamın biri eline aldığı demirleri ağaç dalı gibi kırıyor. Selam vermiş ve selam almışlar.
—Merhaba, ben Keloğlan! Bu da arkadaşım Dağdeviren. Sen kimsin?
—Ben de Demirkıran, nereye gidiyorsunuz?
—İş bulmaya gidiyoruz.
—Ben de sizinle gelebilir miyim?
—Peki gel!
Üç arkadaş yola koyulmuşlar. Bütün gün yürüdükten sonra bir mağaraya rastlamışlar. Gecelemek üzere mağaraya girip hemen uyumuşlar. Sabah olunca üç arkadaş şöyle bir karar almışlar:
— Artık bu mağaradan ayrılmayalım. Birimiz burada kalsın, diğer ikimiz iş bulup çalışsın. Mağarada kalan yemek pişirsin, bulaşık yıkasın, deyip anlaşmışlar. Ve bu iş sıra ile olmuş.
İlk gün Keloğlan ve Dağdeviren çalışmaya gitmiş. Demirkıran evde kalmış. Yemek pişirmiş. Arkadaşlarının gelmesini beklemeye başlamış. Bu sırada boyu bir karış, sakalı iki karış birisi çıkıp gelmiş. Demirkıran şaşırmış.
—Sen de kimsin?
—Ben benim sen kimsin?
—Ben Demirkıran’ım, ne istiyorsun?
—Bir kepçe yemek istiyorum.
—Olmaz, onu arkadaşlarıma yaptım, çabuk git buradan! Boyu bir karış, sakalı iki karış yemek kazanını tuttuğu gibi Dermirkıran’ın başına geçirmiş. Demirkıran yandığına mı üzülsün, yemeğin ziyan olduğuna mı bilememiş.
Arkadaşları geldiğinde neler olduğunu, niçin yemek pişirmediğini sormuşlar. Demirkıran ufacık bir insanın onu alt ettiğini söylemeyi utandığı için uyuyakaldığını, bu yüzden yemek pişiremediğini söylemiş. Keloğlan ve Dağdeviren bunu inanmasa da o gece aç yatmaktan başka yapacakları bir şey yokmuş.
Ertesi gün olunca bu sefer Demirkıran ve Keloğlan çalışmaya gitmişler. Dağdeviren evde kalmış. Yemek yapmaya başlamış. Tam yemek piştiğinde boyu bir karış, sakalı iki karış olan adam gelmiş. Ve bir kepçe yemek istemiş. Dağdeviren ona yemek vermeyince yemek kazanını onun da başına geçirmiş ve kaybolmuş.
Arkadaşları akşam gelince niye yemek pişirmediğini sormuşlar. O da olanları anlatmaya utandığı için bir yalan uydurmuş. Fakat Demirkıran her şeyi bildiği için içinden gülüyormuş.
Üçüncü gün Keloğlan evde kalmış. Dağdeviren ve Demirkıran akşama gene aç kalacaklarından emin bir şekilde çalışmaya gitmişler. Bu sırada Keloğlan da mağarada yemek pişirmeye başlamış. Onun da yemeği tam piştiğinde boyu bir karış, sakalı iki karış çıkıp gelmiş. Selamlaşmışlar.
—Sen de kimsin?
—Ben benim sen kimsin?
—Ben Keloğlan’ım, ne istiyorsun?
—Bir kepçe yemek istiyorum.
Keloğlan, arkadaşları gibi yapmayıp boyu bir karış, sakalı iki karışa yaptığı yemekten verip karnını doyurmuş. Bunun üzerine boyu bir karış, sakalı iki karış Keloğlan’a:
—Sen benim karnımı doyurdun. Oysaki arkadaşların bana bir kepçe yemeği çok gördüler ve cezalarını çektiler. Senin yaptığın iyiliğe karşılık ben de sana bir iyilik yapacağım. İçinde bulunduğun bu mağaranın altında çok büyük bir hazine gizli. Eğer yeri kazarsan onu bulursun ve dünyanın en zengin adamı olursun, demiş ve ortadan kaybolmuş.
Akşam olduğunda arkadaşları gelmişler ve yemeğin hazır olduğunu görünce çok şaşırmışlar. Durumu fark eden Keloğlan, bütün olanları anlatmış. Arkadaşlarıyla birlikte yeri kazdıklarında büyükçe bir sandık bulmuşlar. Sandığın içini açmışlar. Sandığın içi, akla hayale gelmeyen mücevher ve altınla doluymuş.
Dağdeviren ve Demirkıran hak etmediklerini düşünseler de Keloğlan, hazineyi onlarla paylaşmış. Üçü de çok zengin olarak evlerine dönmüşler ve ömür boyu birbirlerinden hiç ayrılmamışlar.
Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine… Gökten üç elma düştü; biri bana, biri anlatana, biri de dinleyenlere…

Keloğlan