GELİN İLE KAYNANA

Bir varmiş, bir yohmiş. Yaşli bir kadın varmiş. Öz oğlnın yanınde yaşarmiş; feket gelini oni heç sevmermiş. Gelın, kocasına diyer:

“Ananı götır, oni bu evde istemırem artıh! Oğlan, artıh dayanamer, çaresız anasını alır dişari bırahır. Anasının gözleri iyi görmer. Diyer:

“Oğlım nere giderıh?”

Oğlan diyer:

“Anacığım! Seni evermağa götırerem.” Anasına der:

“Sen burada bekle, biraz sonra dügün alayi gelecah, seni alacah.”

Köpek sesleri duyıler. Kadin diyer:

“Bele hav hav deme Temmo! Yarına dügünüm olcah, sana da bi parçe et düşer emmo”

O gece yaşli kadın ölmer. Ertesi gün oğli oni alır bir ormana götırer. Anasına diyer:

“Birazdan senın dügünün gelecah…”

Uzahdan kurtların gözleri parler, sesleri duyuler. Anasi diyer:

“Oğlım bu nedır?”

Oğli diyer:

“Bunlar senın dügünün mumlaridır.” Oğlan kaçer, yüskek bi ağace çıhar. Anasi:

“Nere gidersen oğlım” diyer.

Oğlan diyer:

“Senın dügünün geldi. Ben eve giderem artıh.”

Kurtlar geler yaşli kadıni yer, sabah oğlan geldiginde baher ki kurtlar anasıni yemişler. Pişman oler yaptıhlarıne, ama faydesi yohtır…&nbsp;

tezde yer alan Muş masalları