Zamanın birinde üç kardeş yaşarmış. Kardeşlerden ikisi erkek, biri kızmış. Erkek kardeşler her gün ava gider eve yiyecek getirirmiş. Kız kardeşleri evde kalır, yemek yapar, çamaşır yıkarmış.

Kız bir gün dereye çamaşır yıkamaya gitmiş. Kardeşleri kıza bir yumak ip vermiş. Kız ipin bir ucunu beline bağlamış ve yumağı dereye atmış. Kız çamaşır yıkarken bir ayı gelmiş. Ayı, kıza:

— İns misin cin misin sen nesin, demiş. Kız:

— Ne insim ne de cinim ben bir insanım, demiş. Ayı kızı çok beğenmiş ve kıza:

— Gel gidelim, sen benim karım ol, demiş.

Kız kabul etmemiş. Ayı kızı zorla sırtına almış ve inine götürmüş. Kız ayının ininde kalmış, evlenmişler, üç tane de çocukları olmuş. Kardeşleri kızı arıyor bulamıyorlarmış.

Küçük kardeş kızın çamaşır yıkadığı dereye gelmiş. Derede kıza verdikleri yumağı görmüş. Almış yumağı sara sara sara kayanın dibine gelmiş. Orda bir in görmüş. İpi bir kere çekmiş, bir şey olmamış, ikinci defa çekmiş yine bir şey olmamış ve üçüncü de kız inden çıkıp gelmiş. Küçük erkek kardeş:

— Kardeşim sen burada ne yapıyorsun? Seni çok merak ettik, demiş. Kız:

— Sorma başıma gelenleri. Ben derede çamaşır yıkıyordum, bir ayı geldi, zorla beni buraya getirdi, evlendik, üç tane de çocuğumuz oldu, demiş. Küçük kardeşi, kız kardeşini kurtarmaya karar vermiş. Kız:

— Şimdi ayı gelir sana bir kötülük eder, sen saklan, demiş.

Kardeşini saklamış ve akşam ayı gelmiş. Ayı yağ, bal getirmiş. Yemeklerini yemişler. Ayı:

— Burada insan eti kokuyor, demiş. Kız:

— Bizim eve kim gelir, demiş. Ayı:

— Yok, burada insan eti kokuyor, bulursam yerim. Söyle kim geldi, demiş. Kız korkmuş ve:

— Kardeşlerim beni merak etmişler, aramışlar. Küçük kardeşim geldi, ben de korktum sakladım, demiş. Ayı:

— Çıkar öyle ise, o benim kayınım, kayın yenir mi hiç, demiş.

Kız, kardeşini sakladığı yerden çıkarmış. Ayı ona ikramda bulunmuş, hep birlikte yemişler içmişler. Kardeşi iki gün kalmış ayının ininde ve:

— Biz artık gideyim, demiş. Gitmiş köye, anlatmış olanları kardeşlerine:

— Kardeşimizi buldum, bir ayı onu zorla inine götürmüş, evlenmiş onunla, üç tanede kıllı kıllı çocukları olmuş, demiş.

Kardeşler hep birlikte düşünmüşler ne yapsak da kardeşimizi kurtarsak diye. Sonunda ayı ve kardeşlerini eve davet etmeye karar vermişler.

Ayı köpeklerden çok korkarmış. Kardeşler köydeki bütün köpekleri toplayıp evin alt katına koymuşlar. Evin üst katına bir çukur açmışlar ve üstünü kilim ile kapatmışlar.

Kız kardeşleri, ayı ve çocukları ile gelmiş. Erkek kardeşler ayıyı kilimin üstüne oturtturmuş, ayı alt kata köpeklerin arasına düşmüş. Köpekler ayıyı yemiş. Kardeşler:

— Ayıdan kurtulduk ama çocuklar ne olacak, onlardan nasıl kurtulacağız, demiş.

Düşünmüşler sonunda onları da ormana bırakmaya karar vermişler. Ormana göndeririz odun kesmeye, orada kaybolurlar, biz de onlardan kurtuluruz, diye düşünmüşler ve çocukları ormana odun kesmeye göndermişler.

Çocuklar gitmiş ormana, ama odunu kesememişler, başlamışlar ağlamaya. Oradan amcaları geçiyormuş, çocukları görmüş:

— Siz ne yapıyorsunuz burada, demiş. Çocuklar:

— Dayılarımız bizi odun kesmeye gönderdi, ama kesemedik, demiş. Amcaları odunları kesmiş, çocuklara verip eve göndermiş. Erkek kardeşler çocukları görünce çok şaşırmış. Ertesi gün bir daha göndermişler. Yine amcaları odunu kesmiş, çocuklara vermiş. Üçüncü gün yine göndermişler. Çocukları ormana bu kez çocuklar geri dönmemiş. Erkek kardeşler çok sevinmiş çocukların dönmediğine. Kız kardeşleri çok üzülmüş çocukları dönmediği için:

— Türüm türüm, yağım balım çoktu türüm, kastın garezin yoktu türüm, kardeşlerim getirdi seni, köpeklere yedirdi türüm, diye ağlamış.

AYI İLE EVLENEN KIZ