Varmış yokmuş bir padişah varmış. Bu padişahın bir tek kızı varmış. Bu padişah, benim bu kızımın yazısı nasıl, diye baktırır. Cenabı Allah onu onu fakir birisine yazmış, derler. O padişah gazap ediyor:

-Ya Rabbülalemin, ben bir padişah olayım da benim evladım bir fakire düşsün, diyor.

Neyse bir zaman geçer, zengin bir adam bu kızı ister. Kızı verirler, gelini yola çıkarırlar, yan yolda bir fırtına tutar, bir alamet çıkar, ne düğüncü gelini görür, ne de gelin düğüncüyü görür. Cenabı Allah gelinin tahtırevanını götürür, bir denizin kıyısında bırakır. Gelin üç gün orada aç susuz, per perişan kalır. Bir çoban, oraya davarını götürür, gelini görür. Sorar:

-Bacım, sen nerelisin, neyin nesisin, sen buraya neden geldin?

-Kardeşim hiç sorma, ben bir padişah kızıyım. Böyle böyle oldu.

Akşama kadar beraber davar otarırlar, ekmek yerler. Aksam olunca çobanın evine gelirler. Çoban der ki:

-Bacım, sen Allah’ın emriyle beni almazsın, ama dünya ahiret kardeşim ol, gene yanımda dur. Yalnız Allah’ın emriyle beni almaz mısın?

-Alırım, neden almayayım kardeş.

Çoban gider hocayı getirir, Allah’ın emriyle nikahlarını kıydırır, bu kızı alır. Bir zaman sonra bunların bir oğulları olur. Kız der ki:

-Eğer gücenmezsen bu oğlumun ismini ben koyayım.

-Neden güceneyim, nasıl biliyorsan öyle yap.

Kız, çocuğunun adını "Neydim" koyar. Bir zaman sonra bir çocukları daha olur. Kız:

-Gücenmezsen bunun ismini de ben koyayım.

-Sen bilirsin, ben sana gücenmem.

Kız ikinci çocuğunun adını da "Noldum" koyar. Zaman sonra bir çocukları daha olur. Kız:

-Bunun ismini de ben koyayım.

-Sen bilirsin, bana hiç sorma.

Kız üçüncü çocuğunun ismini de "Nolacağım" koyar. Hayli vakit geçer, çoban büyük oğluyla beraber davar otarmaya gider. Kızın babası Padişah, derviş kıyafetinde devriye çıkmış. Oraya dahil olur. O çobana der ki:

-Oğlum, bu gece sen beni misafir etmez misin?

-Dervişim, benim yerim yok, bir tek göz odam var, çocuklarım var, sen sığmazsın.

-Peki oğlum, benim ekmeğim aşım hep yanımda, yalnız bu akşam sizde yatayım.

-Oğlum, bu dervişi götür, evde misafir etsinler.

Çocuk dervişi eve götürür. Ne kız babasını tanır, ne de babası kızını. Kız, çocuklarına seslenir:

-Neydim, sen bu işi böyle yap.

-Noldum, yavrum, sen de bu işi böyle yapma.

-Nolacağim, sen bunu neden böyle yapmadın?

Padişah, “Bu eksik etek, bu çocuklara neden böyle isimler koymuş” diye düşünür. Sorar:

-Evladım, sen neden bu çocuklara böyle isimler koydun?

-Hocam, hiç &nbsp;sorma.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;

-Yok, söyle, neden böyle koydun?

-Ben bir padişah kızıyım. Babam remil baktırmış, ben çok fakire yazılmışım. Beni bir zengin yere verdi. Beni götürürlerken yolda bir fırtına çıktı, ben denizin kıyısına geldim. Bu çoban beni buldu. Allah’ın emriyle de aldı. Onun için de bu çocuklara böyle isimler koydum.

-Sen benim evladımsın, ben seni tanıyamadım.

O zaman sarmaşırlar, ağlaşırlar. Akşam çoban davarını getirdiğinde padişah der ki:

-Evladım, herkesin davarını kendine ver, değneğini at. Ben sizi memlekete götüreceğim.

&nbsp;

Neydim Ne Oldum Ne Olacağım