Bir varmış, bir yokmuş... İki arkadaş hırsızlık yaparlarmış. Akşama kadar çalar çırpar sabaha kadar yer içerlermiş. Fakat yine de hayatlarından memnun değillermiş. Karşılarında da bir oduncu varmış. Günde iki yük odun keser satar akşam olunca da keyfine bakarmış.

Hırsızlar oduncunun bu keyfini kıskanırlar ve eşeklerini çalmaya karar verirler. Baksalar ki oduncu eşeğin birisine binmiş türkü söyleyerek geliyor. Hırsızın biri hemen bir kuyunun başına varıp döğünmeye başlar:

— Yandım anam, öldüm bittim...

Oduncu feryatları duyunca adamın yanına gelir:

— Ne oldu arkadaş niye döğünüp duruyorsun?

— Çok susamıştım eğilip kuyudan su içerken cebimdeki altın dizisi kuyuya düştü. Onun için ağlıyorum.

— Ben sana yardım edeyim. Beline urgan bağlayıp kuyuya indireyim, altınlarını bulunca geri çekeyim.

— Ben korkarım, ne olur kuyuya sen in. Benim her şeyim bu altınlardı. Kurtar beni bu işten!

Oduncu adamın haline acıyarak kuyuya iner. O, kuyuya inince öbür hırsız da ortaya çıkar ipi kesip oduncuyu kuyuda bırakırlar, eşeklerini alıp kaçarlar.

Adam kuyunun içinde bağırırken, yoldan geçen bir ihtiyar sesleri duyarak, gelip bunu kurtarır.

Oduncu kuyudan çıkınca baksa ki ne eşekleri var ne elbiseleri. Başlar döğünmeye:

— Ben ekmek paramı bunlarla kazanıyordum. Şimdi ne yapacağım?

Oduncuyu kuyudan kurtaran adam der ki:

— Şu tepenin arkasında bir çadır var. Vaktiyle o çadırda Mehmet Ağa derler birisi yaşardı. Çok iyilik severdi. Geçenlerde rahmetli oldu. Fakat karısı da iyilikseverdir. Ona git, o sana yardım eder.

Oduncu, Mehmet Ağa'nın çadırına yaklaşınca:

— Ev sahibi diye bağırır.

Mehmet Ağa'nın karısı da:

— Kim o,&nbsp;diye cevap verince oduncu:

— Ben cennetten geliyorum. Beni Mehmet Ağa gönderdi, diye cevap verince, kadın oduncuyu içeri alır. Oduncu kadının verdiği elbiseleri giydikten sonra yanına varır.

— Mehmet Ağa'nın çok selamı var. Dünyada iken birisine kırk altın borcu varmış. Alacaklılar sıkıştırıp duruyor. Borcunu ödeyince gelecek,&nbsp;der.

Kadın hemen sandıktan kırk altını çıkarıp oduncuya verir. Gelirken giymesi için de kocasına elbise verir. Altınları ve elbiseleri alan oduncu oradan uzaklaşır.

Akşam olunca, kadın avdan gelen ikinci kocasına durumu anlatır. Tabii ki adam hemen kadının aldatıldığını anlar.

— Keşke erken gelseydim de bir selam da ben gönderseydim,&nbsp;der.

Karısından adamın gittiği yöne öğrenerek atına bindiği gibi oduncunun peşinden gider.

Oduncu, bir yamaçta eğlenirken dört nala gelen birini görünce şüphelenir.

— Bu adam olsa olsa kadının kocasıdır,&nbsp;diye düşünür. Az ilerdeki bir çobanın yanına varır. Gelen adamın sirkatçi olduğunu söyleyince çoban korkmaya başlar. O zaman çobana der ki:

— Sen kepeneğini bana ver, şu ağaca çık. Ben o adamı hallederim.

Çoban kabul ederek ağaca çıkar. Avcı kepenekli adamın yanına yaklaşarak sorar:

— Hey! Çoban buradan geçen bir adam gördün mü?

Oduncu ağaçtaki çobanı göstererek.

— Şu ağacın başında saklanıyor, der.

Avcı öfkeyle atından inip ağaca tırmanmak ister; fakat çizmeleriyle ağaca çıkamaz.

O zaman oduncu çizmelerini bırakırsa daha rahat çıkacağını söyler. Avcı çizmelerini de bırakarak, ağaca çıkar. Çobanı bir güzel döğer. Bu arada çoban kılığındaki oduncu ,adamın çizmelerini giyer, atına biner ve oradan kaçar. Avcı aşağıya inince baksa ki ne atı var, ne çizmeleri. O zaman karısını aldatanın o olduğunu anlar. Adamı yakalayamayacağını anlayınca evine döner.

Karısı atı ve çizmelerini göremeyince, kocasına sorar:

— Atı ve çizmelerini ne yaptın?

Adam karısına:

— Seni aldatan beni de aldattı,&nbsp;diyecek değil ya:

— Mehmet Ağa'nın arkadaşına yetiştim. Mehmet Ağa'ya gelirken lâzım olur diye, at ile çizmeleri de gönderdim, der.

&nbsp;

&nbsp;

Oduncu