Eskiden padişahın bir oğlu varmış. Oğlunu at alması için saraydan göndermiş. Oğlan at almak için gittiği yerde bir kız görmüş. At almayı falan unutmuş ve babasının yanına dönmüş.

- Baba filan yerde bir kız var onu bana al demiş. Padişah:

- Oğlum o kızı sana vermezler demiş. Oğlan:

- Olsun yine de bir iste demiş.

Padişah gitmiş kızı istemiş. Kızı vermişler ama başına bir “Hedik” koymuşlar ve kızı bir kavak ağacının başına oturtmuşlar.

Aynı çağlarda bir adamın yedi kızı varmış. Baba büyük kızına

- Git de pınardan bir cere su getir demiş.

Kız su getirmek için pınara gitmiş ama oradaki ışığı görünce merak edip başını yukarı kaldırmış. Bir de ne görsün kavağın başında ışık saçan bir kız var. Kızdan öyle çok ışık saçılıyor ki su almak için gelen kız ışıklı kıza demiş ki

- Beni de yanına al

Işıklı kız:

- Olmaz hediğimi kırarsın demiş ve kızı yanına almamış.

Işıklı kız oturup dururken kızın küçük kardeşi gelmiş ve o da kızı görünce aynı şeyleri söylemiş. Işıklı kız onu da yanına almamış. Baba meraklanmış ve bir diğer kızına demiş ki

- Kızım sen git de su getir. Hem ablalarına da bakbakalım nerdeler demiş.

O da gitmiş ve görmüş ışıklı kızı. Demiş ki

- Beni yanına al saçlarını temizleyeyim demiş. Işıklı kız:

- Olmaz hediğimi kırarsın sonra da padişahın oğlu beni almaz demiş. Kız ısrar etmiş.

- Ellemem hediğini demiş. Işıklı kız ikna olmuş ve kavağa

- Eğil kavağım eğil demiş.

Kız kavağa çıkınca ışıklı kız tekrar

- Doğrul kavağım doğrul demiş ve kavak eski haline dönmüş.

O kız da dönmeyince baba bir diğer kızını göndermiş. O kız da kavaktaki kızı ve saçtığı ışığı görünce şöyle demiş.

- Hüsnüm güzel ben güzelim, ben bu suda ne gezerim.

Ve elindeki cereyi yere çalarak oradan uzaklaşmış. Işıklı kızın yanındaki kız ışıklı kızın saçının teline dokununca hedik kırılmış ve kız artık ışık saçmamaya başlamış.

Işıklı kızı almak için gelen padişahın oğlu kızın ışık saçmadığını görünce şöyle demiş

- Bu benim nişanlım değil, ben bu kızı almam.

Ve oradan uzaklaşmış. Buna çok üzülen ışıklı kız

- Hediğimi gırnak aldı, konduğum dallar çürüsün demiş ve kargaya dönüşmüş. O günden sonra karganın konduğu bütün dallar ağaçlar çürümüş.

Karga