Köyün birinde yaşayan çok güzel bir kız varmış. Üvey annesiyle birlikte kalıyormuş. Bir gün annesinden su istemiş. Üvey annesi ona suyu getirmiş fakat suyun içine yılan yavrusu koymuş. Kız suyu içince içine bir şey girdiğini fark eder. Annesine söyler, ama annesi:

— Ağaç parçasıdır, sana öyle gelmiştir, der. Yılan zamanla midesinde büyür ve kızın karnı şişer. Babası ve abisi onun hamile olduğunu düşünürler ve onu öldürmeye karar verirler. Kız yemin eder, ama ona inanmazlar. Babası, abisine:

— Al kızı, bir dağa götür ve orada bırak, der. Abisi kızı dağa götürür, orada bırakır ve geri döner.

Kız bir bahçe görür, bahçenin hemen yanında da bir kuyu. Kız kuyunun yanına gider, midesi bulanır ve kusmaya başlar. İçinden yılan çıkar, kız rahatlar. Sonra bir düğün alayının oradan geçtiğini görür. Düğün de vezirin oğlunun düğünüymüş. Düğünde padişahın oğlu da varmış. Geçerken kızı görür ve ona:

— Sen kimin kızısın diye sorar. Kendi kendine de:

— Ben daha önce böylesine güzel bir kızı nasıl oldu da görmedim diye düşünür. Kız:

— Benim kimin kızı olduğum önemli değil. Beni istiyorsan ben sana varırım, der. Çocuk:

— Bugün beni bekle, ben yarın davul zurna ile gelip seni alacağım, der. Sonra bütün halkı çağırıp düğüne götürür. Bu arada kızın yanına bir göçmen kızı gelir. Göçmen kızı düğün alayından önce kıza yetişir. Göçmen kızının güzelliğine inanamaz ve ona:

— Sen benim kıyafetlerimi giy, ben de seninkileri. Bakalım ben senin kadar güzel olacak mıyım, der. Kızın elbiselerini zorla çıkarır, kendisi giyer, kızı da kuyuya atar. Padişahın oğlu gelir, gözlerine inanamaz.

— Benim gördüğüm kız sen değildin, der. Göçmen kızı da ona:

— Seni beklemekten bu hâle geldim, der. Bu arada kız çiçek olur. Çiçeği alırlar, göçmen kızı çiçeğin kız olduğunu bildiği için çiçeği atmazsanız gelmem, der. Sonunda çiçeği atarlar. Göçmen kızını ata bindirirler. Kız, bir at yavrusu olur, peşlerinden gider. Eve vardıklarında göçmen kızı:

— Atı öldürmezseniz sizinle gelmem, der. Atı da öldürürler. Atın kanı bir kavak ağacı olur.

Göçmen kızı bir gün hamile kalır, bir oğlan çocuğu olur. Göçmen kızı bu kavak ağacının kesilmesini ve beşik yapılmasını ister. Dediğini yaparlar ve marangozun yanına giderler. Marangoz ağaçtan bir beşik yapar.

Bebeği beşiğe koyarlar. Ama sanki bebeğe iğneler batıyormuş gibi bebek beşiğe girdiği zaman sürekli ağlıyormuş. Sadece babası salladığı zaman uyuyormuş. En sonunda Göçmen kızı beşiğin yakılmasını ister. Bu defa beşik dile gelir:

— Ben kuyunun başındaki kızım, beni yakmayın. Gül oldum, attılar. At yavrusu oldum, öldürdüler. Kavak ağacı oldum, kestiler. Şimdi de beşik yaptılar beni yakacaklar.

Paşanın oğlu kıza inanır ve göçmen kızının haddini bildirirler. Bir ata bindirip göçmeni çocuğu ile birlikte evine gönderiler. Kız yine eski haline gelir, kırk gün kırk gece düğün yapıp evlenirler.

Gül Kız