Çoh söylemesi gunaf ımış, az söylemesi sevab ımış. Zamanın birinde bi dağarmenci var ımış. Sekiz tavığı var ımış. Bi dilki gelmiş, kunde dadanmış- birini yemiş, kunde birini yemiş. Demiş ki:

—Dilki bize ne dadandı! Tavıh gomadı bende. Ben, bu dilkiyi gozleyim, ben bunu öldürüyüm.

Ondan sona neyise…Bu gozlemiş dilkiyi, dilkiyi yahalamış pinnikde.* &nbsp;Dilki demiş ki:

—Beni öldürme dağarmenci gardaş da ben seni everiyim.

—Kimi alacan bana?

—Ben sana patişan gızını alacam.

—Deme!

—Vallaha!

—Nasıl olur?

—Ben alırım.

—Tamam.

Dilkiyinen dağarmenci arhadaş olmuşlar. Dilki, patişan gızına dunür getmiş. Demiş ki:

—Ben vezirin oğluna, gızına Allah’an emriyinen dunürüm.

— Sen geldiyisen, vezirin oğlu da gızımı isdiyosa ben de verdim gitdi.

Vermiş, gızını vermiş, bir gunden bir gun olmuş, demiş ki:

—Yav, benim damatım niye gelmiyo? Biz bu damatı niye gormüyoh? Demiş ki:

—Damatın gelecek ya damatıyın çoh gıymetli elbiseleri var. Gorürler de belki bana eziyet verirler deyi gapıya da çıhmıyo, elbiselerini de kimsiye gosdertmiyo.

Ona, demiş şöyle:

—Alelüsül bi elbise kesdirirsen damatın gelecek.

Ondan golay ne var! Patişah damatına bi gat elbise kesdirmiş. Ordan sona, neyise… Bu damatı almış, gelmiş. Damat çekilmiş, oturmuş. Yemişler, içmişler… Demişler ki:

—Bah patişah efendi! Ben duğün edecam, gısa zamanda, ne diyon?

—Tamam, et duğününü.

Geri bunlar dilkiyinen yola çıhmışlar, geliyolar ımış. Demiş ki:

—Sen duğün edecam, diyon ya bizim ev yoh barh yoh! Sen gelini neriye getirecan?

Demiş ki:

—Sen onu düşünme. Ben onu düşünüyom.

Dilkinin ordan sona… Ahlına şeytanlıh düşmüş. Neyise…Bu, duğünü başlatmış. Duğüncüyü almış, patişan evine varmış. Gelini almış – mesela bu koyden başga koye gidiyo. Duğüncü depeden çıhmış. Gopa gopa gopa duğüncünün onüsüre varmış. Deve demiş ki:

—Şo gelen galabalığı gorüyon mu?

—Gorüyom.

—Onlar seni öldürecekler, sahın! Sahlan.

—Neriye sahlanıyım?

—Otla gir. Eline de bir bidon gazza*almış.

—Gir, ben seni sahlarım.

Dev otla girinci dilki elindeki bidonunan gazzayı tüm otluğun edirafına dokmüş. Devi yahmış içinde. Gelini getirmiş, devin evine endirmiş. Gelin bahmış ki ne gozel ev, nasıl eyice! Vezirin oğluna geldim deyi seviniyomuş. Ondan sona bir gunden bir gun olmuş. Dilkinin ahlına bi şeytanlıh gelmiş:

—Dur.. Ben bi yalandan ölüyüm hele! Bunlar bana n’orecekler? Etdiğim eyiliği tahdim edecekler mi?

Yalandan ölmüş. Bi de dağarmenci gelmiş:

—O ne demiş? Hanım, neye ağlıyon?

—Niye ağlamayım? Dilki öldü, ona ağlıyom.

—Ula neyine ağlıyon şu pisin. Dut guyruğundan gıl palayınan*gapıya at. Öyle mi? Öyle…

O zamanaca hemen dilki sıçıramış, gahmış.

—İle mi! Sen bi dağarmenciyidin. Ben, senin adını Şahsen Paşa etdim. Getdim, devi yahdım. Devin evine seni getirdim. Seni ev sabısı*etdim. Patişan gızını aldım da demek eyiliğimin sonu bu mu?

—O zamanaca avrat kusmüş, getmiş.

Gelin:

—Etme dilki gardaş, n’olur eski şeyimizi düşün! Bah ben seni öldürmedim, tavığımı yedin de. Geri benim garımı getir.

Gelin düşmüş yola, gidiyomuş. Geri gopa gopa gelinin arhasından yetişmiş.

—Gel yav! Erkek erkanen doğüşüncü ne der?

İşde, şöyle böyle… Garı garıyınan doğüşüncü… Mecbur bi şey diyecek.

—Ben de herslendim, onu dedim. Gel yav, evine gel.

Gelini geri almış, gelmiş. Zamanın birinde dilki gerçekden ölmüş. Dilkiyi altın tepsiye gomuşlar, ırafa sürmüşler de dilki çürüyenece orda durmuş.

Goğden üç elma düşmüş. Biri söylüyene, ikisi diğniyene..


*pinnik: Kümes

*gazza: Gaz Yağı

*gıl palayınan: Kıl payı

*sabısı: Sahibi

Dağarmenci Şahsen Paşa Masalı