CIVIL CIVIL SULTANIM

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir evin bir tek kızı varmış. Kız o kadar güzelmiş ki, kızını hiç kimse görmesin, duymasın, işitmesin diye babası, evini ıssız bir dağın başında kurmuş. Kızın ismi Sultan'mış. Sultan bir gün inekleri sağmış, sütü pişirmiş; testileri alıp suyun yolunu tutmuş. Çeşmeye varıp, testileri pınarın önüne koyup; dolmasını beklemiş. Beklerken bir kuş gelip pınarın başına konmuş. Kuş kızın çok güzel olduğunu görünce kıza âşık olmuş.

Allah tarafından dile gelerek,

̶ Cıvıl cıvıl Sultanım, demiş.

Kız da,

̶ Ne istersin a canım? diye cevap vermiş.

Kuş,

̶ Kırk gün kırk gece ölü başı bekleyip, kırk birinci günü murada eresin, diye temennisini dile getirmiş.

Kız başından geçen bu olaydan sonra korka korka evine dönmüş. O günden sonra kendisini üzüntülere boğmuş. Ölçüp biçip, hiç durmadan kara kara düşünür olmuş. Fakat bir türlü derdine çare bulamamış. Annesi bu durumun farkına varıp,

̶ Kızım derdin nedir? diye kızına sormuş.

Kız da,

̶ Hiçbir derdim yok, diye cevap vermiş.

Bir gün annesi, Sultan suya giderken onu izlemiş. Kuş tekrar gelip Sultan'la konuşurken annesi her şeyi duymuş. Sultan eve geldikten sonra annesi Sultan'a,

̶ O kuş seninle niye konuştu? diye sormuş.

Sultan annesine baştan beri olup biten her şeyi anlatmış. Annesi de bu durumu babasına söylemiş. Babası bu durum karşısında tek çözümün bu diyardan göç etmek olduğunu düşünerek karısı ve kızını alıp başka bir memlekete göç etmiş.

Üçü birden az gitmişler, uz gitmişler; dere tepe düz gitmişler bir ormana gelip konaklamışlar. Hava kararınca bir fırtına çıkmış. O sırada babası feneri yakmış fakat fırtına nedeniyle fener sönmüş. Bir çare ararlarken, Sultan karşıda karanlığın içinde yanan bir ışık görmüş. Babası ile birlikte ışığa doğru gitmişler.

Işık bir kulübeden geliyormuş. Yaklaştıklarında kulübenin çok farklı bir kulübe olduğunu görmüşler. Kulübenin her tarafı altınlarla kaplı olup alev alev parlıyormuş. Ayrıca kapının üzerinde de, "La ilahe illallah;Hak versin Muhammedün Resulullah" yazıyormuş.

Sultan bu yazıyı seslice okuyunca kapı birden kendiliğinden açılıvermiş. Sultan içeri girmiş. Babası da içeriye girmek isteyince kapı kendiliğinden kapanıvermiş.

Sultan bağırmış, ağlamış ama nafile… Hiçbir şey yapamamış. Kaderine boyun bükmüş ve babasına,

̶ Baba artık sen git. Bu benim kaderim. Annemi al evimize dön. Benim için burada kalmaktan başka yapacak hiç bir şey yok, demiş.

Adam çaresiz bir şekilde ağlaya sızlaya karısını alıp geri dönmüş. Sultan odaya girdiğinde kendisiyle konuşan kuşun orada olduğunu görünce korkusundan tüyleri diken diken olmuş. Sonra kuş kendisine tekrar aynı sözleri söylemiş. Bunun üzerine Sultan ölü başını beklemeye razı olmuş.

Saatler, günler, aylar gece gündüz uyumadan geçmiş. Ölünün başını tam 39 gün beklemiş. Aynı gün dışarıdan bir kervancı geçtiğini görmüş.

Kervancıya,

̶ Ey kervancı nerden gelip nereye gidersin? diye sormuş.

Kervancı,

̶ Ben de bıktım bu kervancılıktan, beni de al içeri, demiş.

Sultan kervancının yalvarışlarına dayanamayarak onu içeri almış. Tam 39 gün uyumadığı için kervancıya,

̶ Ben çok yorgunum, 39 gündür uyku uyumuyorum; sen biraz otur, ben de biraz uyuyayım, demiş. Kervancı da bunu kabul etmiş.

Meğer kervancı erkek kılığına girip kervancılıkla geçinen bir kadınmış. Sultan uykusuzluktan, yorgunluktan deliksiz bir uykuya dalınca kervancı hemen kızın elbiselerini çıkarıp kendisi giymiş. Çantasından çıkardığı kadın elbiselerini de Sultan'a giydirmiş. Kırk gün dolunca kuş birden çok yakışıklı bir delikanlı oluvermiş. Sultan uyurken kervancı kız oturduğu için, delikanlı kırk gündür bekleyen kızı uyumayan kız sanıp, uyuyan kızın kim olduğunu sormuş.

Kervancı kız da,

̶ Bu uyuyan bir kervancı kızıdır, deyip, delikanlıyı kandırmış.

O arada uyanan sultan, kervancı kızın dediklerini duyup hemen,

̶ Ben kervancı kızı değilim. Ben Sultan kızım. 39 gündür uykusuzdum. Kervancı gelince biraz bekle uyuyayım dedim. Bu kadının üzerindeki elbiseler benim elbiselerim, diye söylenmişse de onu inandıramamış.

Delikanlı kervancı kızı ile birlikte yaşamaya başlamış. Sultan da evde bir sığıntı gibi kalmış. Bir gün Delikanlı ile kervancı kız çarşıya alışverişe çıkmışlar.

Çarşıya çıkarken de Sultan'a,

̶ Biz çarşıya çıkacağız; bir isteğin var mı? diye sormuşlar.

Sultan da,

̶ Bana bir sabır taşı ve bıçak almazsanız yollarınıza boz dumanlar çöke, diye beddua etmiş.

Kendi alacaklarını aldıktan sonra kızın istediği sabır taşı ile bıçağı da alıp dönmüşler. Delikanlı Sultan'a bıçak ve sabır taşını verirken bunları ne yapacağını sormuş. Sultan bir şey söylemeyince meraklanıp Sultan'ı takip etmeye başlamış.

Sultan odasına girip taşı yere koyup bıçağı eline alarak,

̶ Babamın ve annemin bir tanesiydim. Nazlıydım. Bir kuş gelip kırk gün ölü başı bekleyeceksin deyinceye kadar neşeli ve mutluydum. Bir belâya uğramayayım diye babam evimizi göçürürken bu eve geldim. 39 gün bekledim, diyerek başından geçenlerin hepsini bir bir sayıp dökmüş.

Bıçağı taşa vurunca taş bu sözlere dayanamayıp paramparça olmuş.

Delikanlı kapının ardından söylenenlerin hepsini duymuş. Bu kızın Bülbülken âşık olduğu Sultan'ın kızı olduğunu anlamış ve kervancı kızını kovarak Sultan'la evlenmiş, muradlarına ermişler.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Cıvıl Cıvıl Sultanım