Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi, günahmış. Bir nine varmış. Bu ninenin yedi oğlu, yedi kızı varmış. Çocukları her gün ava gidermiş. Bir gün biri gelmemiş. Bir gün diğeri gelmemiş. Derken yedisi de kaybolmuş. Fadime ile annesi kalmışlar. Annesi ağlarmış durmadan:

— Fadime, yavrularım nereye gitti, diye.

Bu kadın ağlaya ağlaya ölmüş. Bir tane tazıları varmış. Tazı bu oğlanların yerini bilirmiş. Çocuklar, yedi sene gelmemişler. Tazı demiş ki:

— Fadime, ben kardeşlerini yerini biliyorum. Sen bana yemek koy, bir heybenin iki gözüne kül doldur. Üstüme koy. Ben giderken kül dökülür çizgi yapar. O çizgiyi takip ederek peşimden gel, demiş. Fadime:

— Tamam, demiş.

Bir heybenin iki gözüne kül doldurmuş, sırtına koymuş. Tazı gitmiş, kız gitmiş. Üç, dört günde Kaf Dağı’nın ardında kardeşlerinin yanına varmışlar.

Fadime gitmiş ki kardeşleri bir mağarayı ev yapmışlar, orada yaşıyorlarmış. Mağaraya girmiş, kimse yokmuş. Kardeşlerinin avladığı tavşandan yemek yapmış. Evi temizlemiş, yataklarını yapmış. Sonra da bir turşu küpü varmış, küpün içine saklanmış. Kardeşlerinin yedisi de gelip bakmışlar ki yemek yapılmış, temizlik yapılmış. Oğlanlar:

— Bizim eve biri gelmiş, demişler.

Tazı, dan dan diye gelmiş, demiş ki:

— Biz geldik. Fadime’yi demem. Anneniz sizin için ağlaya ağlaya öldü.

Akşam olmuş, yatmışlar. Sabah olunca da ava gitmişler. Yine Fadime çıkmış yemek yapmış, temizlik yapmış. Tekrar turşu küpünün içine girmiş. Oğlanlar gelmiş, yine her yer temizmiş ve yemekler de yapılmış. Büyük kardeşi demiş ki:

— Ben burada bekleyeceğim, kim ise bulacağım.

Tazıya, bu işi yapanın kim olduğunu sormuşlar. Tazı söylememiş. Oğlanlar her gün takibe başlamışlar. Bir gün kızı yemek yaparken yakalamışlar. Kız:

— Ben, sizin kız kardeşinizim, demiş.

Kardeşleri o zaman anlamışlar. Demişler ki:

— Başımızın üstünde yerin var.

&nbsp;Fadime’yi öpmüşler, ipeklere gömmüşler.

Bir de orada İnci Dağı varmış. O dağda devler yaşarmış. Fadime’ye oradan inci, mercan getirmişler. Bir gün Fadime, işlerini bitirdikten sonra kardeşlerinin verdiği incileri dizmeye başlamış. İnciyi dizerken tazı demiş ki:

— Fadime, bana bir inci ver.

Fadime inciyi vermiş. Tazı:

— Mercan da ver, demiş.

Fadime mercanı vermiş. Tazı üçüncüyü de isteyince Fadime demiş ki:

— Vermeyeceğim, verdiklerimi dişinle kırıyorsun. Tazı demiş ki:

— Sen boğazına diziyorsun, bana yapmıyorsun. Fadime kız, vermezsen ateşini söndürürüm.

O zamanlar ateş yakmaya bir şey yokmuş. Közü, küle gömerlermiş. Onunla yakarlarmış. Tazı dama çıkmış, su döküp ateşi söndürmüş. Kız, kardeşlerine sormuş:

— Burada ateş sönse, ateş yakacak başka ateş var mı? Kardeşleri de:

— Devlerde var. Devlerin de közleri sayılı, kimseye vermezler, demişler.

Kız inci diziyormuş, bir iplik boynundaymış. Oradan koşarak devlere gitmiş. Kardeşleri gelmeden yemek yapacakmış. Gidip bakmış ki devler uyuyormuş. Yedi devin, yedi karısı varmış. Kız demiş ki:

— Tazı, böyle etti. Bana ateş verin. Demişler ki:

— Bu ateş sayılı, nasıl vereceğiz?

Küçük gelin akıllı imiş. Bir makas getirmiş, közden kesmiş. Buna vermiş. Bir kaba koymuş, eline alıp gelirken o ipek iplik bir yere takılmış. Dev uyanmış:

— Burada adam eti kokuyor, buraya yabancı biri gelmiş, demiş. Karıları:

— Gelmedi kimse, demişler. Kızı saklamışlar.

Dev, hâlâ orada insan olduğunda ısrar ediyormuş. Oradan ipeğin ipliğini bulmuş. Oradan sora sora kızın kapısına gelmiş. Fadime bu arada bir ateş yakmış ki ateş neredeyse bacadan çıkacak gibiymiş. Yemeği yetiştireceği için ateşini çok yakmış. Dev, kızın kapısından seslenmiş:

— Ben büyük kardeşinim, ben Mehmet’im. Kapıdan parmağını uzat. Sana yüzük getirdim, yüzük takacağım, demiş. Kız:

— Hayır! Sen devsin.

Değirmen taşını kapının arkasına koymuş. Dev:

— Yok, ben dev değilim, demiş.

Fadime inanmış, parmağını uzatınca dev parmağını koparmış. Fadime oraya düşüp kan içinde kalmış. Kardeşleri avdan gelmişler:

— Kapıyı aç Fadime, biz geldik.

Hiç ses yokmuş. Tazı damda yatıyormuş. Tazı demiş ki:

— Dev, Fadime’nin parmağını ısırdı, Fadime içerde yatıyor.

Bacadan giremiyorlar, ateş yanıyor. Evin penceresi de yokmuş. Küçük kardeşi demiş ki:

— Ben “Yandım!” dedikçe, beni gönderin, demiş.

Bunu bacadan uzatmışlar. “Yandım!” dedikçe daha da uzatmışlar. Aşağı inip bakmış ki bacısı yerde yatıyormuş. Bacısını alıp kenara çekmiş, kapıyı açmış. Kardeşleri içeri girmiş. Kızı ayıltmışlar. Kız başından geçenleri anlatmış. Kardeşleri giyinip, kuşanıp devleri öldürmeye gitmişler.

Devleri öldürmüşler. Devlerin karılarının yedisi de yedi kız kardeşmiş. Bu yedisini, yedi kardeş alıp getirmişler. Fadime, evin tek kızı olunca gelinlerin kaynanası sayılırmış. Kocaları gelinlere demişler ki:

— Fadime ne derse o olacak, demişler.

Aradan beş, altı sene geçince gelinler Fadime’yi iyice kıskanmaya başlamışlar. Yedi gelin, Fadime’yi yok etmeye karar vermişler.

Bunlar pınardan su getirirlermiş. Bu küçük gelinleri pınara gitmiş. Pınarda bir yılan görmüş. Yılanı bir testinin içine koyup eve getirmiş. Fadime, gelinden su istemiş. Gelin de:

— Al, şu testiden iç. Pınardan yeni getirdim, demiş.

Testiden su içerken yılan, Fadime’nin karnına akmış. Yılan büyüdükçe Fadime’nin karnı da büyümüş. Gelinler kocalarına:

— Kardeşinizin karnı büyüyor. Nereden hamile kaldıysa? Bizim başımıza bela olacak, demişler. Kocaları da:

— Hayır, bizim kardeşimiz yapmaz, demişler. Büyük kardeşe demişler ki:

— Alıp bunu Kaf Dağı’nın arkasına bırakacaksın.

Fadime’yi, Kaf Dağı’nın arkasına büyük kardeşi bırakmış. Fadime dağda bir gün durmuş, iki gün durmuş. Bakmış ki bir çadır kurulmuş. Fadime yürüye yürüye çadıra varmış. Çadırın etrafı askerlerle sarılıymış. İçeriye kimseyi almıyorlarmış. Oradan birine sormuş:

— Bu çadırda kim var?

— Burada padişahın oğlu var. Biz de onu bekliyoruz. Gezmeye geldi. Çiçek topluyoruz, eğlendiriyoruz.

Kız gidip bir çamın altına oturmuş. Padişahın oğlu da ava çıkmış. Av sırasında köpek, çam ağacına doğru koşmuş. Padişahın oğlu yanındaki cariyelere:

— Canlı ise benim, yok av canlı değilse sizin, demiş.

Köpeğin gittiği yere varmışlar ki bir kadın. Fadime’nin yüzü solmuş. Bitkin hâldeymiş. Çünkü karnındaki yılan kanını emmiyormuş. Hemen Fadime’yi çadıra koymuşlar. Doktora götürmüşler. Karnındakinin yılan olduğunu söylemişler. Doktorlar, karnındaki yılanı çıkarmışlar. Padişahın oğlu demiş ki:

— Ben bununla evleneceğim.

Fadime de çok güzelmiş. Fadime’yi bir konağa oturtmuş. İki tane oğlu olmuş. Bir günden, bir gün olmuş. Pencereden bakmış ki büyük kardeşi satıcı olmuş, bir şeyler satıyormuş. Kız, kardeşini tanımış. Kardeşi, Fadime’nin öldüğünü sandığı için tanımamış. Kız, çocuklarına demiş ki:

— Şuradaki adamın yanına git, topacını at ve de ki:

&nbsp;“Yedi kardeş yeğeniyim,

Bağ oğlunun doğanıyım,

Dön topacım dön. ”

Çocukları da satıcının yanına gidip topacı atmışlar. Sonra da:

— Yedi kardeş yeğeniyim,&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;

&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bağ oğlunun doğanıyım,

&nbsp;&nbsp;&nbsp; Dön topacım dön, demişler.

Satıcı bu sözlerden kardeşinin orada olduğunu anlamış. Çocuklara:

— Eviniz nerede? Beni evinize götürün, demiş.

Çocuklar bunu eve götürmüşler. Fadime, ağabeyini karşısında görünce sarılıp ağlaşmışlar. Fadime:

— Beni götürüp dağ başına bıraktınız, benden şüphe ettiniz. Oysa karnımdaki yılandı. Padişahın oğlu, beni doktora gösterdi. Karnımdaki yılanı çıkarttı. Benimle evlendi. Ben bir padişah oğlunun karısıyım. Küçük gelinin yalanına inandınız, demiş.

Satıcı, mallarını orada bırakıp evine gitmiş. Demiş ki:

— Kardeşlerim, ben Fadime’yi buldum. Fadime ölmemiş.

Küçük gelin demiş ki:

— Ben ona testi de yılan içirdim. Nasıl ölmemiş?

— Padişahın oğlu ile evlenmiş, iki tane de çocuğu var, diye devam etmiş oğlan.

Sonra da yedi kardeşin yedisi de karısını boşamış. Yedisi de gelip padişahın işçisi olmuş. Bütün kardeşler, eskisi gibi bir araya gelmiş. Yiyip, içip yer dibine geçmişler.&nbsp;

FADİME KIZ