Günlerden bir gün Yahudinin biri Mısır'a gitmiş. Bakmış ki toprak çok bereketli, ortalık sıcak. Canı karpuz istemiş. Yok. Derman için bir tane bulamamış. Sormuş, kimse karpuzu bilmiyor. Hemen kafasını çalıştırmış:

— Ben buraya karpuz ekip satarsam, kısa zamanda zengin olurum. Ve dediğini yapmış. Her bir karpuz olmuş çıkrık kadar. Toplamış, pazara getirmiş. Kimse ne olduğunu bilmez.

Reklâm için bir tanesini kesip dağıtmağa başlamış. Sen misin dağıtan. Karınca sürüsü gibi binlerce fellah, karpuzu kapışmışlar. Yahudi:

— Para, para, dedikçe:

— Şimdi seni param parça yaparız, demişler.

Zamanın vezirine şikâyete gitmiş, o da karpuzu bilmezmiş.

— Getir bir tane görelim, demiş. Evinde iki tane saklıyormuş, hemen alıp gelmiş. Onu da vezir yemiş. Gene para yok. Bu defa Firavuna çıkmış. Son karpuzu da Firavun yemiş ve beğenmiş.

— Seni, demiş, mezarlık bekçisi yaptım.

Bu işin&nbsp;en büyük iltifat olduğunu Yahudi neden sonra öğrenmiş. Gitmiş mezarların otunu temizlemiş, çiçek dikmiş, ağaç dikmiş, etrafını çevirmiş. Hayvanları içeri sokmamış.

Yahudi ne bilsin Mısırların ölüye bu kadar düşkün olduklarını. Her ölü öldükçe Yahudinin serveti biraz daha artmağa başlamış. Öyle ki: Mısır'ın en zengin adamı olmuş. Bir gün vezir ölmüş. Firavun onu Başvezir yapmış. Yahudi Başvezir olunca, zengin olduğu için halkın vergisini affetmiş. Firavuna yıllık gelirinin bir misli fazlasını ödediği için Firavun da Yahudinin ellerinde ölmüş.

Halk kendisinden çok çok memnun olduğu için onu Firavun seçmişler. Firavun olur olmaz, bir ferman ile bütün halkın havasını satın almış. Nasıl mı yapmış bu işi? Fellah paraya düşkün, satacak malı yok. Herkesin evinin büyüklüğü, kapı ve pencere adedine göre hava parası ödemiş bu yeni Firavun. Ve ellerinden sağlam senetler almış. Yaz gelmiş, sıcaklar başlamış. Hava Firavunun olduğu için her kim bir pencere açarsa, tahsildar derhal makbuzu çıkarır, vergisini alır yahut halkı havasızlığa mahkûm edermiş. İtiraz edene senedi gösterilir ve cezaya çarptırılırmış. Firavun böylece verdiğinin bin mislisini çıkartmış. İşte "Hava Parası” tâ o zamandan kalmış.

Karpuzunu yağma eden fellahtan Yahudi öyle bir intikam almış ki sormayın. Halkın parası bitmiş. Hepsi Firavunun esiri olmuş. Firavun gene de öcünü alamazmış.

Her sabah Firavunun askerleri, halkı önüne katar, ellerine birer orak verir, kuru tarlada hava biçerlermiş. Firavun gene bir gün emir vermiş ki:

Memlekette kırk yaşından büyük kimse kalmayacak. Herkes atasını, dedesini kesip başını getirecek.

Emir yerine getirilmiş, lâkin Lokman Hekim'e torunu kıyamamış, onu yeraltında saklamış. Her akşam ona yemek götürür ve dertleşirlermiş. Lokman bir gün torununa:

— Oğlum, hâlâ hava mı ekip biçiyorsun, demiş.

— Evet dede, emre itaat etmeyenin kellesi gidiyor.

— Sen yarın Firavunun karşısına geç, biçtiğin havayı iki eline al savur, sonra tane bulmuş gibi ağzına at, ye, demiş.

Torun dedenin dediğini yapmış. Firavun onu görüp çağırmış.

— Ne yapıyorsun?

— Hiç... Biçtiğim havadan birkaç tane ağzıma attım.

— Sen akıllı bir adama benziyorsun, yarın sabaha kadar bana kırk yalancı bulup getirmezsen kellen cellât.

Torun gene ağlıyarak emri Lokman'a anlatmış. Lokman:

— Korkma, demiş. Yarın kırk saat, al, git. Hiç biri birbirini tutmaz.

Firavun saatlere bakınca kırk yalancı buluşuna hayran olmuş.

— Yarın da bana bir dostunu ve bir düşmanını getirip ispat edeceksin, demiş.

Lokman bu defa da kapıdaki köpeği ile karısını huzura çıkarmasını salık vermiş.

Ertesi gün meclis kurulmuş. Firavun sormuş:

— Hangisi dost, hangisi düşman?

Adam köpeğine bir taş atmış, sonra yanına çağırmış. Gelmiş elini öpmüş. Kadına bir tokat atar atmaz, kadın ağzını açmış:

— Rezil adam, Lokman'ı sakladığını Firavuna söyliyeyim de gör.

Zaten Yahudinin de aradığı Lokman imiş. Böylece dost ile düşman ayırd olmuş.

Hava Parası