Bir varmış, bir yokmuş… Eskiden bir çiftçi varmış. Adamın bir oğlu bir de kızı varmış. Rençberlik yaparak geçinip giderlermiş.&nbsp; Derken harman zamanı olur. Harmanda düven sürerken çiftçi yorulup su ister. Testide de su bitmiştir. Çeşmeye su doldurmaya, oğlan:

— Ben gideceğim.

&nbsp;Kız:

— Ben, diye didişip dururlar.

Babaları:

— Oğlum, sen gitme. Bahçeden elma yiyeceğim derken gelemezsin, dediyse de dinletemez.

Oğlan:

— Ben çabuk gelirim, elma falan yemem, diyerek suya gider.

Oğlan çeşmeye varır. Su doldururken, ağacın başındaki elmaları görür. Nefsi çeker, elma yemek için ağacın başına çıkar. O arada bir heybetli bir dev karısı gelir.&nbsp; Dev karısı oğlanı görür:

— Oğlum, bana ak elinle bir elma verir misin, der.

— Oğlan bir elma atar.

— O yere düştü, der.

— Bir daha atar.

— O çamura düştü, der.

Bir daha atar.

— O eşek satırına düştü, der.

Dev karısının maksadı oğlanı yakalayıp yemekmiş. Dev:

— Oğlum, elmayı ak elinle bana uzat. Ben oradan alayım, der.

Oğlan elmayı uzatıverince elinden tutup indirir. Bunu bir çuvala katar, çuvalı da arkasına yüklenir, yola düşerler. Giderken, giderken... Dev karısının su dökesi gelir. Çuvalı bir kenara koyup bir çalının ardına gider. Çocuğun cebinde bıçak tılsımı vardır. Dev karısının ayrılmasını fırsat bilip onunla çuvalı keser. Çuvalın içine biraz çaltı dikeni doldurur, oradan uzaklaşır. Dev karısı geri dönüp çuvalı yüklenir. Eve giderken, çaltının dikenleri sırtına batar.

— Ak oğlum güzel oğlum cimcikleme, der.

Böyle böyle eve gelip çuvala bir bakar ki içi çaltı dikeni dolu.&nbsp; Hemen geri dönüp, çeşmenin başına gelir. Bakar ki, çocuk da Ben dev karısını atlattım, diye yine elma ağacının başında elma yiyip durur.

Dev karısı başka bir kılıkta görünerek, çocuktan elma ister:

— Ak oğlum güzel oğlum, bana bir elma atı versene.

&nbsp;Oğlan atar. O çamura düştü diğeri pisliğe düştü derken:

— Ak oğlum, şunu ak elinle uzatıver de oradan bari alayım, der.

Çocuk uzatıverince çocuğun elini tutup çeker, yere indirir. Çuvala katar evine götürür. Evindeki odalardan birine bunu koyup kilitler.&nbsp; Dev karısının bir kızı varmış. Kızına:

— Bu oğlanı yarın yatıracaksın ‘Başındaki bitine bakıvereyim.’ derken keseceksin. Ben gelinceye kadar pişireceksin.

— Organlarını da kapıya as. Ben geldiğimde ‘Haap’, deyiverip yiyeceğim, diye tembih eder.

— Tamam mı?

— Tamam.

Dev karısı yine gezmeye gider.&nbsp; Bu konuşmaları oğlan yan odadan duyar. Kıza bir oyun düşünür. Kız annesinin dediklerini bir bir yapmaya başlar. Önce bıçağını, satırını hazırlar. Sonra oğlana:

— Gel senin başına bitine bakıvereyim. Başında bit vardır, onu temizleyeyim.

— Dur! Önce ben seninkine bakıvereyim. Sonra sen benimkine bak.

&nbsp;Kız oğlana inanıp kafasını yere uzattığında, kızı kesip atar. Etlerini bir tencereye doldurup ocağa koyar. Memelerini de kapının arkasına asar. Dev karısı akşam olunca gelir. Bakar ki organlar kapının arkasında asılı.

— Haap, deyip yutuverir.

İçeri girip bakar ki, kızı yok, ocakta bir tencere kaynayıp durur. Tencereye bakar, kızı orada pişmekte. Oğlan ortalıkta yok.&nbsp; Dev karısı öfkelenir.&nbsp; Oğlanı bulmak için hemen yola çıkar. Oğlana yetişir. Oğlan önde o arkada kaç bakalım, kovala bakalım... Oğlan yorulur, büyük bir kavak ağacının başına çıkar. Dev karısı oğlanı oraya sıkıştırır. Oğlanı yakalayıp öldürecek. Oğlana:

— Oğlum hastayım yardım et. Gel yemek yiyelim, şöyle böyle bir şeyler der; ama oğlanı aşağıya indiremez.

— Oğlum oraya ben de çıkayım sen nasıl çıktın, diye sorar.

Oğlan:

— Ben bir demiri kızdırdım arkama koydum hoplayıp çıkıverdim, der.

Ahmak dev oğlana kanar da söylediklerini yapmaya başlar. Demiri kızdırır kızdırır da arkasına koyup bir hoplar... Demir deve çakılıp kalır. Dev ölür, oğlan da kurtulur.&nbsp; O rençper de oğlunu aramaya çıkmış. Geç vakit oğlu önünden gelmiş...

Dev Karısı İle Oğlan 