&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş, bir gün bir kız ormanda gezintiye çıkmış. Ağaçların arasında bir saray görmüş, merak etmiş girmiş içeriye, sonra kapılar kapanmaya başlamış. Kız korkmuş, kapıları açmaya çalışmış, açamamış. Umudu kesilince sarayın içinde gezmeye başlamış, sarayda kimsecikler yokmuş.

Sarayın kırk odası varmış. Merak edip odaların kapılarını açmaya başlamış. İlk açtığı odada elmaslar, ikinci açtığı odada altınlar, sonrakinde mücevherler varmış. Bütün odalar değerli eşyalarla doluymuş.

Kırkıncı odanın kapısını açmakta zorlanmış. Orada da değerli eşyalar göreceğini düşünürken odada bir sandık görmüş ve sandığı açmış. Sandıktan kesik bir baş çıkmış, ama yüzü hiç bozulmamış. Bir delikanlının kafasıymış bu!

Biraz yüzüne kan bulaşmış, saçları durmaktan keçeleşmiş. Bizim kız bunu temizlemiş, saçlarını taramış ve güzelce bir beze sardıktan sonra tekrar sandığa koymuş. Kırk gün boyunca her gün yıkayıp saçlarını taramış ve yerine koymuş.

Günlerden bir gün bizim kızın canı sıkılmış. Pencereden dışarıyı seyre dalar, yoldan geçen göçmen kıza seslenir, sarayda yalnız olduğunu ve canının sıkıldığını söyler, aşağı ip sallandırıp kızı yukarı çeker.

Göçmen kız meraklı gözlerle etrafı süzerken bizim kız, ona, kırkıncı odaya girmemesini söylemiş.

Göçmen kız odaları tek tek açıp bakmış ve ceplerine altınlardan elmaslardan doldurmuş. Kırkıncı odayı da açmış. Bir de ne görsün yakışıklı bir şehzade karşısında duruyormuş. İçinden kızın bu odaya bunun için girmesine izin vermediğini düşünmüş. Şehzade saçını tarayanın kim olduğunu sormuş, o da:

— Bendim sizi temizleyen, demiş ve şehzade göçmen kıza âşık olmuş.

Bizim kız her şeyi içine atmış, bir türlü söyleyememiş şehzadeye.

Göçmen kızla şehzade evlenmişler. Kız, buna çok üzülmüş ama şehzadeyi çok sevdiği için saraydan da ayrılmıyormuş.

Göçmen kız ile padişahın oğluna hizmet ediyormuş. Gel zaman git zaman şehzade bir gün komşu ülkeye gidecekmiş. Göçmen kıza bir şeyler isteyip istemediğini sormuş o da:

— Mücevher istiyorum, demiş. Bizim kıza sormuş. O da:

— Sabır taşı istiyorum, demiş.

Şehzade yola çıkmış, aylar sonra saraya geri gelmiş. Karısına mücevher, bizim kıza da sabır taşı almış.

Bizim kız, her gün şehzadeye olan aşkını sabır taşına anlatıp ağlarmış. Bir gün şehzade kızın odasının önünden geçerken ağladığını ve sabır taşına kendisine olan aşkını ve göçmen kızın şehzadeyi nasıl elinden aldığını anlattığını duymuş ve o sırada da sabır taşının çatladığını görmüş.

Kıza sarılıp onu sevdiğini söylemiş. Çingene kızın yanına gitmişler. Şehzade, göçmen kıza:

— Kırk katır mı istersin kırk satır mı istersin diye sormuş. Göçmen kız da:

— Kırk satırı ne yapayım, kırk katır isterim, demiş. Göçmen kızı bacaklarından kırk katıra bağlayıp ormana sürmüşler. Diğer kız ile şehzade de kırk gün kırk gece düğün yapmışlar.

Kesik Baş