&nbsp;Memleketin birinde küçük bir evde üç kişi yaşarmış. Fakir bir hayat süren Fatma, annesi ve babası çok mutluymuş. Fatma evlerinin önünde oynarken bir karga dala konup:

— Fatmacık Fatmacık; kırk gün ölü başı, kırk gün diri başı bekleyeceksin, deyip sonra uçup gidermiş.

&nbsp;Kuş her gün gelip aynı şeyleri söyleyip gidermiş. Bu böyle her gün devam etmiş. Ailesi bu duruma çok üzüldüklerinden dayanamayıp uzak diyarlara gitmeye karar vermiş. Yüklerini eşeklerine yükleyip yola çıkmışlar.

Az gitmişler uz gitmişler dere tepe düz gitmişler. Yorulmuşlar, suları bitmiş. Gide gide bir sarayın dibine varmışlar. Saray kırk katlı kocaman bir saraymış. Bağırmışlar, bağırmışlar, seslerini kimselere duyuramamışlar:

— Kapıyı çalalım, demişler. Kapı ardına kadar açılmış. Fatma, annesi ve babası içeri girmişler. Babası, Fatma’ya:

— Yukarı çık, kaplarımıza su doldur, gel, demiş. Fatma birinci kata çıkmış, su yok, ikinci kata çıkmış, su yok, üç dört derken kırk kat çıkmış. Annesine babasına seslenmiş:

— Ben buradan inemiyorum, kapılar kapandı, demiş. Suları doldurup balkondan ailesine atmış. O sırada karga yine gelmiş.

— Fatmacık Fatmacık; kırk gün ölü başı bekleyeceksin, kırk gün diri başı bekleyeceksin, demiş. Sonra uçup gitmiş. Ailesi:

— Ha bu kuş böyle deyip duruyordu. Demek bir hikmeti varmış, demişler. Ailesi evlerine geri dönmüşler. Fatma sarayda tek başına kalmış. Sonra kapılar tek tek açılmış ama Fatma ailesine yetişememiş. Fatma da saraya tekrar dönmüş.

Fatma, sarayda odaları tek tek gezmeye başlamış. Odalarda sadece yiyecek varmış. Böyle böyle her oda doluymuş. En son odaya gelince içeride bir bey oğlu yatıyormuş, korkmuş ama başka çaresi yokmuş. Gitmiş yanına onu uyandırmaya çalışmış ama uyanmamış . Günler geçmiş hâlâ uyuyormuş.

Bir gün sarayın pencereden bakarken köle satan birini görmüş. Bana arkadaş olsun diye gitmiş, bir tane köle almış. Arap köle güzel bir köleymiş. Birlerine alışmışlar. Günler geçmiş. Bey oğlu uyanmış, o sırada Arap köle temizlik yapıyormuş. Bey oğlunun odasına girmiş. Bey oğlu ona:

— Beni bu zamana kadar sen mi bekledin, demiş. Arap köle de:

— Evet, demiş. Fatma’nın yaşadıklarını kendi yaşamış gibi anlatmış. Bey oğlu da bu köleye inanmış ve onunla evlenmiş. Fatma da evin hizmetçisi olmuş. Bir gün Beyoğlu başka bir ülkeye gidecekmiş:

— Ne alayım sana, diye Arap kıza sormuş. O da:

— İncik boncuk getir, demiş. Fatma’ya da sormuş. O da:

— Sabır taşı ile sabır bıçağı getir, demiş. Fatma:

— Eğer unutursan gemin denizin ortasında dursun, demiş. Beyoğlu gitmiş. Karısının istediklerini almış, ama Fatma’nın istediklerini almayı unutmuş. Gemisi denizin ortasında durmuş. Aklına gelmiş Fatma’nın dedikleri, hemen geri dönmüş. İstediklerini alırken satıcı:

— Bunu götüreceğin kişiye dikkat, et demiş. Sonra eve gelmiş. Geldiğinde geceymiş. Fatma’nın odasının ışığı yanıyormuş Fatma’nın kapısını dinlemiş.

Fatma her akşam yaptığı gibi o akşam da bütün olup biteni kendi kendine anlatıyormuş. Bey oğlu içeri girmiş ve duyduklarım doğru mu diye sormuş. Fatma da:

— Evet. Size söyleyemedim, utandım. Sabır taşı ve sabır bıçağını da onun için istedim, demiş.

Bey oğlu Arap’tan ayrılıp Fatma ile evlenmiş. Fatma’nın ailesini buldurmuş. Onları saraya davet etmiş. Hepsi orada mutlu, mesut yaşamışlar.

Fatma Kız ile Beyoğlu