Zamanında Mehmet adında bir adam varmış. Bu adamın karısından başka kimsesi yokmuş. Şehrin birine çalışmaya gitmiş. Bu gittiği şehirde yedi sene çalışmış, yedi kuruşun sahibi olamamış. Memlekete ne mektup,&nbsp; ne para ne pul göndermiş.&nbsp; Bu şehirde para biriktiremeyeceğini anlayınca çalıştığı adam cebine harçlığını koymuş ve bir tanıdığının yanına göndermiş. Bu adam şehirden ayrılıp yeni bir şehre gitmiş. Çalıştığı adamın gönderdiği, adamın yanına gitmiş. Gittiği adama durumu anlatmış. Adam:

— Kazandığım elli kuruşun, yirmi beşini sana versem senin işine yaramaz. Yirmi beşini ben alsam benim işime yaramaz. Sen bugün burada misafir ol. Yarın bir arkadaşım gelecek, ona söyleriz yardımcı olur, demiş.

Ertesi gün adam gelmiş. Durumu anlatmışlar. Adam:

— Tamam, benim yanımda çalışsın ama bir şartım var; yedi yıl çalışır, demiş.

Kabul etmişler ve bu adam bunun yanında çalışmaya başlamış. Mehmet yedi sene çalışmış. Yedi senenin sonunda:

— Ağa, yedi sene oldu. Müsaade et, ben artık gideyim, demiş. Ağa:

— Tamam, bir gün daha dur. Yarın git, demiş.

Ağa, Mehmet'e yedi senenin karşılığı üç kırmızı lira vermiş. Bir de çörek yaptırmış.

— Bu çöreği de eve gidince yenge ile yiyeceksin, demiş.

Ağa, çöreğin içine kırmızı liralar doldurmuş. Ertesi gün yola çıkmışlar. Ağa:

— Mehmet, bana bir kırmızı lira ver, sana bir akıl vereyim, demiş. Mehmet kabul etmiş. Ağa:

— Sakın ha, yoldan bir yere sapma. Eğer saparsan seni bir dağda ya keserler ya parçalarlar. Yolda başına bir iş gelirse, yolda ölürsen bir garip ölmüş derler, cenazeni kaldırırlar, demiş. Mehmet:

Tamam ağa, demiş. Mehmet tam atını sürecekken ağa:

— Mehmet oğul, bir kırmızı lira daha ver de sana bir akıl daha vereyim, demiş. Mehmet:

— Tamam, al ağa, demiş.&nbsp; Ağa:

— Gittiğin yerde lâf üzerine gelirse konuş, lâf üzerine gelmezse konuşma, demiş. Mehmet:

— Olur ağa, demiş. Biraz daha gitmişler. Ağa:

— Oğul, bir kırmızı lira daha ver de sana bir akıl daha vereyim, demiş. Mehmet:

— Tamam, al ağa, demiş. Ağa:

— Sabır edersen selameti bulur, sabır etmezsen belanı bulursun; ille, sabır. Tamam, hadi yolun açık olsun, demiş.

Bu konuşmadan sonra Mehmet atını sürmüş, yola düşmüş. Yolda bir kervanla karşılaşmış. Kervancı:

— Kardeş şu dereden git, yoldan gidersen haramiler seni soyar, demiş. Mehmet:

— Ben yoldan gideceğim. Soyarlarsa soysunlar, öldürürlerse yolda öldürsünler. Ben bunun için bir kırmızı lira verdim, demiş.

Mehmet yoldan gitmiş. Haramiler kervanı nereden geçeceğini anlayıp dereye inmiş, kervanı soymuşlar. Kervancı çıplak, Mehmet'in önüne çıkmış. Mehmet'e durumu anlatmış. Mehmet:

— Olur mu, olur, demiş. Yola devam etmiş. Giderken, giderken akşam olmuş, bir konağın önüne gelmiş. Kapının önünde babayiğit bir adam duruyormuş. Selam vermiş. Mehmet:

— Ağa, misafir kabul eder misin, demiş. Adam:

— Başım üstüne, yerin var, demiş.

Mehmet ile adam içeri girmişler. İçerde bir kadın bağlıymış. Adam yemek yapıyor, kadını çözüyor. Yemeği yiyorlar, adam kadını bir iyice dövüp tekrar bağlıyormuş. Sabah olunca aynı şeyler yine yaşanıyormuş. Mehmet hiç ağzını açmıyormuş. Giderken adam sormuş.

— Neden hiç bir şey sormadın, demiş. Mehmet:

— Bunun için bir kırmızı lira verdim. Üzerime lâf düşmezse konuşmam, demiş.

Adam odanın birini kapısını açmış. İçeride kelleler bir tarafta, gövdeler bir taraftaymış. Adam:

— Bu konuyla ilgili bir şey sorsaydın senin de sonun bu olurdu, demiş. Mehmet:

— Olur mu, olur, demiş.

Mehmet buradan da çıkıp yola koyulmuş. Sonunda evine gelmiş. Kapıya vurmuş. Karısı:

— Kim o, demiş.&nbsp; Mehmet:

— Bacım yolcuyum, beni misafir et, demiş. Karısı:

— Benim kocam yabana gideli on dört sene oldu, alamam, demiş.

Mehmet çekilmiş, bir kenara oturmuş. Camdan bir erkekle bir kadının sarıldığını görmüş. Karısının biriyle evlendiğini düşünerek, onları vurmaya karar vermiş. Tüfeğini alıp eve yaklaşırken, ağanın söyledikleri aklına gelmiş.

— Bir altın lira verdik. Dur, bir durumu anlayalım, demiş.&nbsp; Kapıya tekrar vurmuş. Mehmet:

— Bacım aç. Senin ışıktan başka, köyde ışık yok demiş.&nbsp; Oğlan:

— Anne aç, ben varken kimse bize bir şey yapamaz. Benim babam da böyle dışarıdadır, demiş.

Mehmet durumu anlayınca kendini tanıtmış, içeri girmiş. Çöreği yemek için oturmuşlar, çöreği kesmişler ki içi hep kırmızı lira doluymuş. Mehmet:

— Az sabırda, çok keramet vardır, demiş. Ömür boyu mutlu yaşamışlar.

SABIR