Zamanın birinde, bi tosdan böcüğü*&nbsp;var ımış. Durmuş, durmuş…

— Ben yalınıcca ne yaşıyom? Ben de evleniyim, çola çoca garışıyım. Benim de evim barhım olsun, demiş.

Bu, evlenmiye garar vermiş, yola düşmüş. Getmiş, getmiş… Bi sığırcıya ırastlamış. Sığırcıya demiş ki:

— Beni alın mı? demiş.

Sığırcı:

— Alırım, demiş.

Tosdan Böcüğü:

— Neyinen düven*? demiş.

Sığırcı:

— Deynaminen*, demiş.

Tosdan Böcüğü:

— Bırt ben sana varmam, cırt ben sana varmam!, demiş.

Gaçmış ordan. Ordan, neyise… Ecik daha ireli getmiş, bi davar çobanına rastlamış. Çobana sormuş:

— Beni alın mı? demiş.

Çoban:

— Alırım, demiş.

Tosdan Böcüğü:

— Neyinen düven?

Çoban:

— Deynaminen düverim, demiş.

Tosdan Böcüğü:

— Bırt ben sana varmam, cırt ben sana varmam!, demiş.

Ordan da gaçmış. Getmiş, bi guzu çobanına rastlamış. Guzu çobanı da öyle demiş:

— Deynaminen düverim.

Ordan da getmiş. Getmiş, getmiş, bi sıçana rastlamış. Sıçana demiş ki:

— Beni alın mı?

Sıçan:

— Alırım.

Tosdan Böcüğü

— Neyinen düven?

Sıçan:

— Guyruğumunan düverim.

Tosdan Böcüğü:

— Bırt ben sana vardım, cırt ben sana vardım. Bırt ben sana vardım, cırt ben sana vardım.

Bunlar sıçanınan evlenmişler. Sıçanınan evlenmiş… Ecik yemiş, içmiş, oturmuş, durmuşlar… Mazemeleri, yiyecekleri bitmiş. Sıçan demiş ki:

— Felanca koyde bi duğün oluyo, avrat! Ben gidiyim, ecik et müt, kemik memik getiriyim de yiyek. Ne yiyecik? Yiyecamiz bitdi, demiş.

Tosdan Böcüğü:

— Tamam, ben de şu ırman kenarına gidiyim de senin elbiselerini yuyum, demiş.

Neyise… O sıçanın elbiselerini almış, ırman kenarına getmiş. Sıçan da koye getmiş.. Duğün odasına*. Ordan… Bu bir iki depmiş mepmiş, elbiseyi depiklerken*&nbsp;derenin kenarında suya düşmüş. Debelenmiş debelenmiş, çıhamamış. Ordan atlıcılar gidiyomuş.

Tosdan Böcüğü:

— Atlıcılar, tıpırtısı datlıcılar! Duğün odasına varasınız, Sıçan Bağ'a*&nbsp;&nbsp;&nbsp;goresiniz. Saçı sümbüllü, boy’ozel Leyla’tın*&nbsp;suya düşmüş, diyesiniz.

Allah… Oyanı bu yanı bahmışlar. Bu ses ne? Bahmışlar ki: Tosdan böcüğü! Suyun içinde debeleniyo.

— Bacım, elini ver de çıharah.

Tosdan Böcüğü:

— Yooh, demiş. Sıçan Bağ’ı getirin. Beni o çıhartsın, demiş.

Demişler:

— Biz Sıçan Bağ’ı nerden bulacığıh?

Tosdan Böcüğü:

— Duğün odasında.

O koye varmişlar, duğün odasına. Atlarınan duğün odasının gapısının onüne varmışlar, çığırmışlar:

— Arhadaş! Arhadaş!

Arhadaşın biri gapıya çıhmış:

— Ne diyon, arhadaş? demiş.

— Yav, demiş. Burda Sıçan Bağ var ımış. Garısı suya düşmüş, bize çığırdı.

— Atlıcılar! Atlıcılar! Tıpırtısı datlıcılar! Duğün odasına varasınız, Sıçan Bağ’a goresiniz. Saçı sümbüllü, boy’ozel*&nbsp;Leyla’tın suya düşdü, diyesiniz. Garının adı, Leyla’tın, demiş.

O zamanaca sıçan delikden duymuş. Gopmuş, varmış:

Sıçan:

— Ver elini de çıhardıyım.

Tosdan Böcüğü:

— Bırt ben sana kusdüm, cırt ben sana kusdüm!

Sıçan:

— Gız, ver elini de çıhardıyım!

Tosdan Böcüğü:

— Bırt ben sana kusdüm, cırt ben sana kusdüm!

Sıçan herslenmiş*. Çamıra girmiş. Bi eyice depiklemiş… Depiklemiş… Tosdan böcüğünü orda öldürmüş, çıhmış, getmiş.


*tosdan: Gübrede yaşayan bir böceğin yöredeki adı.

*düven: Döversin.

*deynaminen: Değneğimle.

*düğün odası: Düğün sırasında köyün erkeklerinin toplandığı tek odalı yapı.

*depiklemek: Tekmelemek.

*Bağ: Bey.

*Leyla’tın: Leyla Hatun.

*boy’ ozel: Boyu güzel.

*herslenmiş: Sinirlenmiş.

TOSDAN  BÖCÜĞÜ MASALI