Koyunla Çakal

Bir varmış, bir yokmuş. Bir koyunun kuzusu varmış. Koyunun kuzusu acıkmış. Demiş ki:

—Sen burada dur. &nbsp;Ben senin üstünden kapıyı kapatayım. Ben de etlenip sütlenip geleyim, seni besleyeyim, demiş.

Kuzuyu bırakmış eve, kapıyı da kapatmış. Etlenip sütlenmeye gitmiş. Sonra kapıdan takırtı gelmiş. Kuzu,

—Anne, etlendin sütlendin geldin mi? demiş. Meğer gelen annesi değilmiş. Gelen bir çakalmış.

—Evet yavrum, etlendim sütlendim de geldim, demiş. Sesi biraz değişikmiş.

—Anne senin sesin değişik geliyor, demiş. Bir de elini görmüş çakalın.

—Anne senin elin kınalı gibi değil miydi? demiş.

Çakal da anlamış durumu. Gitmiş, elini çamura mamura bulamış. Bir şekilde elini kınalamış gelmiş.

—Bak benim elim de kınalı, diye göstermiş. Kuzu da inanmış, açmış kapıyı. Çakal da kuzuyu görünce yemiş yemiş, bir güzelce karnını doyurmuş. Kapının arkasına kemiklerini yığıvermiş. Sonra annesi gelmiş. Annesi,

—Aç kapıyı yavrum, ben etlendim sütlendim geldim, etlendim sütlendim geldim, demiş.

Açan olmamış. Sonunda kendisi kapıyı açmış. Bir bakmış kuzu ortada yok. Kapıya bir bakmış, arkasında kuzunun kemikleri yığılmış. Koyun bağırmış:

—Benim kuzumu yiyenle ben sağdıç olacağım,&nbsp; çık ortaya! Benim kuzumu yiyenle ben sağdıç olacağım, çık ortaya!

Bunu duyunca çakal ortaya çıkmış. Saklanmış meğer orada. Koyun:

—Ben seninle sağdıç olmak istiyorum, demiş. O da:

—Tamam, olalım, demiş.

Koyun ortaya odun odun getirmiş. Üstüne sacı kapatmış.

—Sağdıç olmamız için senin oraya oturman gerekiyor, demiş.

Çakalı odunun üstüne oturtmuş. Çakal oturunca konuşmaya başlamışlar. Konuşurken çakal dalmış. Çakal dalınca da sacın altındaki odunları yakıvermiş. Çakal hoplayıp zıplamaya başlamış. Koyun bağırmaya başlamış:

&nbsp;—Kuzuyu yemek mi daha iyi, bacaklarının yanması mı? Kuzuyu yemek mi daha iyi, &nbsp;bacaklarının yanması mı? diye dalga geçmiş onunla. Masal da burada bitmiş.

Koyunla Çakal