Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, berberler keli tıraş ederken, diyarın birinde Çoban Ahmet diye biri yaşarmış. Çoban Ahmet’in babası avcıymış. Babası yaşlanıp öleceğini hissettiği zaman oğluna birkaç nasihatte bulunmuş:

— Oğlum, sen de zamanı gelince benim gibi avcı olacaksın. Avcı olduğun zaman şu gördüğün karşı dağa kesinlikle gitme, demiş.

Aradan fazla geçmeden Çoban Ahmet’in babası ölmüş. Çoban Ahmet, babasının ölümüne çok üzülüp kırk gün yas tutmuş. Kırk gün yas tutan Çoban Ahmet, babasının vasiyetini yerine getirmek için avlanmaya başlamış. Ava çıkmaya başlayan Çoban Ahmet’in adı artık, Avcı Ahmet olmuş.

Avcı Ahmet yine bir gün ava çıkmış. Akşama kadar hiçbir şey avlayamayan Avcı Ahmet’in aklına babasının söylediği dağ gelmiş. Babasının o dağa çıkma, demesinin sebebini merak eden Avcı Ahmet, dağa çıkmaya karar vermiş.

Ertesi gün sabah olunca Avcı Ahmet, babasının çıkma dediği dağa doğru çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Gide gide yasak dağın zirvesine çıkmış. Dağın zirvesinde gezinirken çalılıklar arasında bir hareketlilik sezmiş. Avcı Ahmet, okunu yayına yerleştirerek hareketliliğe doğru gitmeye başlamış. Sonunda çalılıkların yanında ilginç bir hareketliliğe şahit olmuş.

Avcı Ahmet, çalılıklar arasında bir siyah yılan ile bir beyaz yılanın kavga ettiğini görmüş.&nbsp; Siyah yılan tarafından kovalanan beyaz yılana acımış:

— Ben şu siyah yılanı vurayım. Çünkü beyaz yılanı çok rahatsız ediyor, deyip yayını gerip okunu fırlatmış.

Ok ne yazık ki siyah yılana değil de beyaz yılanın kuyruğuna isabet etmiş. Yılanlar okun gelmesiyle kavgayı bırakıp biri bir tarafa, diğeri öbür tarafa kaçmış.

Asıl niyeti siyah yılanı vurmak olan Avcı Ahmet, beyaz yılanı vurunca çok üzülmüş. O üzüntü ile evine geri dönmüş. Akşam yemeğini yedikten sonra köylülerle sopbet etmeye&nbsp;gitmiş.

Köyün ortasında&nbsp;köylüler, o gün başlarından geçen anılarınıanlatırlarmış. Fakat Avcı Ahmet üzüntüden ağzını bile açmamış. O güne kadar hiç susmadan konuşan Avcı Ahmet’in suskunluğu bazı köylülerin dikkatini çekmiş. Köylüler, Avcı Ahmet’e:

— Avcı Ahmet, sen niye bu gün hiç konuşmuyorsun? Sanki başından büyük bir olay geçmiş gibi. Bu gün ne oldu? Hadi bize anlat, demişler.

Köylüler odada bunları konuşurken dışarıda da yılanlar, başka bir işin peşindeymiş. Beyaz yılan ile siyah yılan konusu şöyleymiş:

Beyaz ile siyah yılanın babaları düşmanmış. Beyaz yılan, yılanlar şahının kızıymış. Siyah yılan da beyaz yılanlara düşman olan bir yılanın oğluymuş. Siyah yılan, beyaz yılanla evlenmek istiyormuş. Fakat beyaz yılan, siyah yılanı kabul etmiyormuş. Bunun üzerine siyah yılan, beyaz yılanı öldürmeye karar vermiş. Bunları kavga ederken gören Avcı Ahmet de kavgayı acı da olsa sonuçlandırmış.

Kuyruğu kopuk bir şekilde evine dönen beyaz yılan, olayı babasına anlatmış. İşin aslını bilmeyen beyaz yılanların şahı Şahmeran, sinirli bir şekilde iki tane avcı yılanı, Avcı Ahmet’i öldürmeleri için görevlendirmiş. Avcı yılanlar, köy odasının önüne gelerek Avcı Ahmet’in ayakkabılarının içine yerleşmişler. Dışarıda bunlar olurken odanın içinde Avcı Ahmet başından geçenleri anlatmaya başlamış:

— Bu gün filan dağa avlanmak için çıkmıştım. Dağın zirvesinde ilerlerken siyah yılan ile beyaz yılanı kavga ederken gördüm. Siyah yılanın beyaz yılanı kovaladığını görünce, beyaz yılanı kurtarmaya karar verdim. Okumu yayıma yerleştirip siyah yılana nişan aldım. Fakat okum yanlışlıkla beyaz yılana isabet etti. Ben şimdi o beyaz yılana üzülüyorum. Şimdi o zavallı beyaz yılan ne yapıyordur diye düşünüyorum, diyerek başından geçenleri anlatmış.

Avcı Ahmet’in konuşmasını dışarıda duyan avcı yılanlar, durumun aslını anlatmak için padişahları olan Şahmeran’ın yanına gitmişler. Avcı yılanlar, Şahmeran’a:

— Padişahım, durum böyle böyle. Avcı Ahmet, kızını isteyerek vurmamış. Kızını rahatsız eden siyah yılanı vurmak için ok atmış ama ok yanlışlıkla kızına isabet etmiş. Avcı Ahmet, kızınızı yanlışlıkla vurmanın üzüntüsünü yaşıyor, demişler. Olayın aslını öğrenen Şahmeran, avcı yılanlara:

— Avcı Ahmet’e hiç zarar vermeden alıp buraya getirin. Onu ödüllendireceğim, demiş.

Avcı yılanlar hemen yola çıkıp köye gelmişler. Avcı Ahmet’i evinin önünde beklemeye başlamışlar.

Gece ilerleyince köy odası dağılmaya başlamış. Avcı Ahmet başından geçenleri anlatmanın verdiği rahatlıkla evine doğru yola çıkmış. Evine yaklaşınca yılanlar aniden ortaya çıkmışlar. Yılanları birden karşısında gören Avcı Ahmet çok korkmuş. Yılanlar dile gelerek, Avcı Ahmet’e:

— Seni padişahımız olan Şahmeran istiyor, demişler. Avcı Ahmet:

— Padişahınız beni ne yapacak, demiş. Yılanlar:

— Padişahımız seni ödüllendirecek, demişler ve Avcı Ahmet ile yola düşmüşler. Yolda yılanlar ülkesine doğru ilerlerken avcı yılanlar, Avcı Ahmet’e:

— Padişahımızdan ödül olarak ağzına tükürmesini iste, senin için çok iyi olur, demişler. Avcı Ahmet:

— Tamam, demiş.

Aradan bir&nbsp;iki saat geçmiş. Avcı Ahmet ve avcı yılanlar Şahmeran’ın huzuruna gelmişler. Avcı Ahmet, başından geçenleri olduğu gibi aynen Şahmeran’a da anlatmış. Olup bitenlerin aslını bir de Avcı Ahmet’in ağzından dinleyen Şahmeran, Avcı Ahmet’e:

— Dile benden, ne dilersen, demiş.&nbsp;Avcı Ahmet:

— Ben sizden bir şey dilemem, demiş. Şahmeran:

— Çekinme, dileğini söyle, demiş. Avcı Ahmet:

— O hâlde benim dileğim, sizin benim ağzıma tükürmeniz, demiş.

Fakat Avcı Ahmet, tükürme sonucunda başına neler gelebileceğini bilmiyormuş. Şahmeran:

— İyi bir şey iste. Bak, sen çok tehlikeli bir şey istiyorsun. Eğer yanlış bir hareket yapacak olursan bu senin sonun olur, demiş. Avcı Ahmet:

— Yok, padişahım, ben ağzıma tükürmenizi istiyorum, demiş.

Şahmeran, Avcı Ahmet’i bu dileğinden vazgeçiremeyince ağzına tükürmüş. Şahmeran, Avcı Ahmet’e:

— Bu tükürme sonucunda bütün hayvanların konuşmalarını duyacak ve anlayacaksın. Senden başka hiçbir insanoğlu, bu konuşmaları anlayamaz. Eğer hayvanların konuşmalarını ve sana yapılan sihri birine anlatacak olursan ölürsün, demiş.

Avcı Ahmet, Şahmeran’dan ödülünü aldıktan sonra vedalaşarak evine doğru yola çıkmış.

Gece karanlığında yoluna devam ederken iki koyun sürüsü ile karşılaşmış. Koyun sürülerine saldırmaya hazırlanan kurtlar, çoban köpekleri ile pazarlık yapıyorlarmış. Kurtlar, köpeklere:

— Aylardır açız. Ne olur bize bir fırsat verin de şu sürüden bir koyun alıp afiyetlice yedikten sonra yolumuza devam edelim, demişler. Köpekler:

— Yok, size izin vermeyiz ama sahiplerimiz önlerindeki etten bize vermezlerse, siz istediğiniz bir koyunu alıp gidersiniz, demişler.

Bu arada sürünün içinde kuzusunu kaybetmiş bir koyun da:

— Bana yavrumu bulup getirene, yüz koyunluk bir koç vereceğim, diye bağırarak dolaşıyormuş.

Avcı Ahmet büyünün etkisi ile kurtların, koyunların ve köpeklerin konuşmalarını duymuş. Konuşmaların hepsini de anlamış. Avcı Ahmet sonunda çobanların yanına gelerek:

— Selamünaleyküm, demiş. Çobanlar:

— Aleykümselam. Sen iyi bir insansın ki böyle bir ziyafetin üzerine geldin. Gel sofraya otur, demişler.

Avcı Ahmet davet üzerine sofraya oturup bir etli kemik parçası almış. Kemiğin etini yedikten sonra kemiği köpeklere atmış. Kemiği köpeklerin kurtları kovması için atmış. Köpekler kemiği almanın sevinci ile olanca hızları ile pusuda yatan kurtların üzerine gitmişler. Durumdan habersiz olan çobanlar, köpeklerin ilk defa kurt kovalamasına şaşırmışlar. Çobanlar köpeklerin kurtları kovalama olayını Avcı Ahmet’e bağlayarak ona bir hediye vermek istemişler. Avcı Ahmet ilk başta bir şey istememiş. Çobanlar ısrar edince, Avcı Ahmet:

— Sürünün içinde filan koyun var. Onu, kuzusu ile birlikte istiyorum, demiş.

Çobanlar, koyunu ve kuzusunu bularak Avcı Ahmet’e vermişler. Avcı Ahmet, koyun ve kuzuyu alarak evine gelmiş. Evde karısı, koyunla kuzuyu görünce:

— Hayrola bey! Ne oldu da koyunla eve döndün, demiş. Avcı Ahmet karısının bu sualini kısa bir cevapla geçiştirmiş. Çünkü olayı aynen anlatırsa ölecekmiş.

Aradan epey bir zaman geçmiş. Avcı Ahmet’in bir sürü koyunu olmuş. Çobanların hediye ettiği kuzu da yüz koyuna bedel bir koç olmuş. Bir gün Avcı Ahmet’in karısı:

— Bey, yarın babamı ziyarete gidelim. Bu koyunların yüzünden uzun süredir ailemi göremiyoruz, demiş. Avcı Ahmet:

— Tamam, yarın gideriz, demiş.

Sabah olunca Avcı Ahmet arabayı koşmuş, yola düşmüşler.

Avcı Ahmet, kayınbabasına doğru yol alırken at ile tayının konuşmalarına şahit olmuş. At, tayına:

— Yavrucuğum çabuk ol biraz, bana yetiş, demiş. Tay:

— Ben daha küçüğüm anneciğim. Lütfen biraz yavaş git. Çok yoruldum. Daha fazla koşamıyorum, demiş.

At ile tayının konuşmasını duyan Avcı Ahmet gülmüş. Kocasının gülmesine bozulan karısı:

— Niçin gülüyorsun, demiş.

Avcı Ahmet olayı anlatınca öleceğini bildiği için susmuş. Kadın, konuşmayan kocasına:

— Eğer sen niye güldüğünü anlatmazsan, senden boşanırım, demiş.

Olay biraz daha büyüyünce Avcı Ahmet arabayı geri döndürmüş ve tekrar evlerine gelmişler.

Karısı ile Avcı Ahmet artık küsmüşler. Kadın, eşyalarını toplayıp temelli babasının evine gidecekmiş. Avcı Ahmet:

— Acaba söylesem mi, söylemesem mi? Söylesem öleceğim. Söylemesem kadın gidecek, diye düşünürken yüz koyuna bedel bir koç ile bir koyun, Avcı Ahmet’in yanından geçmişler. Koyun bir hendekten atlayarak, koça:

— Beni seviyorsan hendeği atlar, gelirsin. Eğer beni sevmiyorsan atlamazsın, demiş.

Koç ise çok şişman ve kuyruğu çok büyük olduğu için beli veya ayağı kırılabilirmiş. Koç sonunda koyuna:

— Sen benim olmazsan olma. Bana sürüde koyun mu yok, deyip hendeği atlamamış. Bu olaya şahit olan Avcı Ahmet’in kararsızlığı geçmiş:

— Öyle ya! Bana kadın mı yok? Karı giderse gitsin. Ben bu olayı anlatamam. Çünkü daha gencim ve dünyada daha çok şey göreceğim, diyerek olayı anlatmamaya karar vermiş.

Kadın ne yapsa Avcı Ahmet’in ağzından lâf alamayacağını anlayınca evi terk etmekten vazgeçmiş. Avcı Ahmet ve karısı, eski mutluluklarını yakalayarak çoluk çocuk sahibi olmuşlar. Avcı Ahmet ile ailesi; yemiş, içmiş, muradına geçmiş.

AVCI AHMET