Çoban

Bir çoban varmış. Çoban bayıra keçiye gidermiş. Bir kavak varmış orada. Kavağa ekmek torbasını asmış. O gelmiş geri. Kavak büyümüş, uzamış, kocaman kavak olmuş. O zaman fındıklık varmış. Fındık toplamaya giderlermiş.

—Bizi de götürsen fındık toplamaya, demiş piliçler.

—Hadi gidelim.

Gitmişler şimdi. Çıkmış çoban bir sallamış, piliçler alır alır yerlermiş.

—Biz yedik. Biraz daha atıversen bize.

Biraz daha atıvereyim derken pilicin bir gözünü kör etmiş. Fındık vurmuş, bir gözü kör olmuş. Böyle yerken tavuk da demiş:

—Ben de yiyeyim. Bir tane daha at, bir tane daha at!

Onun gözünü de kör etmiş. İkisinin gözü de kör olmuş. Ağlamaya başlamışlar.

—Ne oldu ya?

—Ya senin atıverdiğin fındık bizim gözümüz kör etti. Gidelim ablama deyiverelim seni de bak ne yaptıracağız seni?

—Yahu atıver dediniz, atıverdim. Ne söyleyeceksiniz ablanıza?

—Abla, bu çoban bizim gözümüzü kör etti, fındık atıverdi de.

—Niye kör ettin onların gözünü çoban? demiş.

—Fındık elimden kaydı, demiş.

—Niye kaydın be fındık onun elinden? demiş.

—Keçi kabuğumu soydu ya benim, demiş fındık da.

—Niye soydun be keçi? demiş.

—Çobanım gütmedi ya, demiş.

—Niye gütmedin be çoban? demiş.

—Gelin ekmek yapıvermedi ya? demiş.

—Niye ekmek yapıvermedin gelin çobana? demiş.

—Ayı hamurumu yedi ya, demiş o gelin.

—Niye yedin a ayı bunun hamurunu? Çobana ekmek yapıverecekmiş.

—Samanlık kadar götün var. Ambar kadar karnın var. Şimdi seni de yerim de görürsün, demiş.

Amanın, karı şaşmış. Hiç laf bulamamış. Hadi oradan çoban bir gitmiş bakmış, amanın ekmek yiyecek torba gitmiş kavağın tepesine.

—Eğil kavağım, eğil, eğil! Torbamı alayım da yine doğrul, dermiş. Yalvarırmış yakarırmış, kavak eğilir mi? Torba yukarıda.

—Ben şimdi seni bir nacak* kardeşime deyivereyim de, bir nacak atsın, kestireyim seni de görürsün bak torbayı nasıl alıyorum? demiş.

—Nacak kardeş, şu kavağı kesiver de torbamı alayım, demiş.

—Ben geceleri rahatça yatarken bir de kavak mı keseceğim sana? demiş.

—Dur, ben ateş kardeşe deyivereyim de senin sapını yaktıracağım, demiş.

—Ateş kardeş, şu nacak kardeşin sapını yakıversen bana, demiş.

—Ben burada yeni gelin gibi durup dururken, bir de kuru nacak sapı mı yakıvereceğim sana? demiş.

—Ben seni bir su kardeşe deyivereyim de bir gör, demiş.

—Su kardeş, şu ateş kardeşi söndürüversen bana, demiş.

—Ben burada gelin gibi oturup dururken sana bir de ateş mi söndürüvereceğim? demiş.

—Seni ben bir manda kardeşe deyivereyim, içireyim de bir gör sen, demiş.

—Manda kardeş, şu su kardeşi içiversen bir. Bak söndürüvermiyor ateşi, demiş.

—Ben burada rahatça yatıp duruyorum. Bir de gidip de sana su mu içivereceğim? demiş.

—Seni tüfek kardeşe deyivereyim de seni öldürteyim, demiş mandaya.

—Tüfek kardeş, şu manda kardeşi öldürüversen bana, demiş.

—Ben burada dururken gelin gibi, gidip de bir de manda mı öldüreceğim?

—Dur, sıçan kardeşe deyivereyim de senin kayışını yedireyim, demiş.

—Sıçan kardeş, şu tüfek kardeşin kayışını kemiriversen, demiş.

—Ben burada rahatça yatıp dururum, karnımı doyurdum. Bir de kuru kayış mı kemirivereceğim sana, demiş.

—Seni kedi kardeşe deyivereyim de seni tutturayım, demiş.

—Kedi kardeş, şu sıçanı tutuversen bana, demiş.

—Ben burada ninemin yorganları içinde rahatça, sıcacık yatıp dururken, bir de sıçan tutmaya mı uğraşacağım? demiş.

—Seni bir ablama deyivereyim de sana bir sopa çıkarttırayım, demiş.

—Abla, kedi kardeş senin yorganların içinde yatıp durur, demiş.

—Ha! demiş.

Sopayı kavramış. Kediyi kaçırmış.

—Bu burada yatarken sen neredeydin? diye sopayı veri verivermiş çobana.


* nacak: Balta

Çoban