MACİDE

Bir varmış, bir yohmuş, evvel zaman içinde, halbur saman içinde, cinner cırıt oynarken eski hamam içinde, memleketin birinde bir adam varmış. Adam gariynan gıziynen geçinir gidermiş.

Adamın garisi bir gün gider paşanın gızının cehezini görür, heveslenir gelir gocasını döger, gapiya atar.

-Get Macide’ye paşanın gızının yorğanından getirecehsen! der, adam çıhar gider. Düşünür daşınır, yolda iki adama rastlar, gonuşurlar, adam:

-Gardaş siz nesiz? diye soranda bunlar da:

-Biz hırhızığ anbu eve yeneceğiz, derler. Bu da:

-Beni de yanıza alın der.

-Peki derler.

Adamlar derler ki:

-Aşşağı yenilende ağır ne bulursan oni yuhari ver, biz oni alır seni yuhari çekeriz. Razi olur, getirir Macide’nin babasini ipnen bacadan aşşağı yendiriler. Adam aşşağı yener, o tarafa bu tarafa bahar, ağır heç bi şey bulamaz gider tandır başında bir havan görür. Ağır bir havan, içinde de gehve var, dögülmemiş.

-Eh bunnari yuhari verirsem içinde gehve var, gehveyi dögim de havani yuhari verim, der. Gehveyi pat küt dögim derken hırhızlar gaçar, ev sahapları uyanır.

-Bu ne olir? diye gelirler. Adam:

-Aman ben Macide’nin babasiyem. Anasi paşanın gızının yorğanından istedi, ben de hırhızlarnan arhadaş oldum, bene dediler ki aşşağıda ağır ne bulursan ver. Ben de geldim havanı aldım. Onu yuharı vereceğem, içinde gehve var. Dedim gehveyi dökim de havani ele yuhari verim, siz uyandız, der.

Ev sahaplari getirir buna birez ur ufak verirler.

-Bu işi bir daha yapma, der bırahırlar. Eve gider garisi gızar:

-Yoh, paşanın gızının yorğanından olacahdı. Ben bunları istemem, der adamı gapiya atar. Get paşanın gızının yorganından getirecahsan, der.

Adam gene gahar gelir arkadaşlarını bulur. Derler ki:

-Bele etme, ağır eşya bulursan onu getir. Havan mavan getirme. Adamı başka evin bacasından aşşağı indirirler, bu sefer de gider ki tandır başında ağır heste bir hızmetçiyi yatir. Senelerden ölmemiş. Düşünür:

-Eh ben bundan daha ağır ne bulim, der getirir hızmetçiyi ipe bağlar, bacaya yukarı verim derken heste bağırır, gıjgırır[1], hırhızlar bunun insan olduğunu annar bırahırlar, heste düşer ölür. Ev sahabı da bunun sesine uyanır, bahar ki evin içinde bir adam durir.

-Neyin nesisen nesen? diye sorarlar. Bu da der ki:

-Aman ben Macide’nin babası, anasi paşanın gızının yorğanından istedi. Ben de geldim, hırhızlarnan arhadaş oldum. Onnar da bene ağır ne bulursan ver dediler. Bundan ağır bir şey bulamadım, verdim, onnar da atdi gettiler.

Ev sahapları gahar hizmetçinin cehezinin hepsini neyi var, neyi yok verirler:

-Bir daha bele iş etme! der evine yollarlar.

Adam bunnari eve götürür, garisi gene:

-Yoh ben paşanın gızının yorğanından isterem, der adamı döger kapıya atar. Adam gider gene arhadaşlarını bulur.

-Biz sene bele havan, hızmetçi getir demedih, derler. Ağır eşya ne bulursan oni getir.

Bu sefer de getirir oni paşanın gonağının bacasından aşşağı indirirler. Adam içeri gelir ki paşanın üstünde bir yorgan, yatir. Yorğan ele güzel ki ele ki simlernen altınnarnan işlenmiş. Sevunur ki:

-Eh yorgani buldum. Paşanın üstünden yorgani alır, acır.

-Ey! der ben yorgani aldım bu uyhuda üşür. Duvarda da keveli[2] var, oni alım da üstüne örtim. Alır keveli paşanın üstüne örter, paşa uyanır galhar.

-Sen nesen, neyin nesisen? diye sorar. Adam:

-Aman ben Macide’nin babasıyam. Anasi Macide’ye get paşanın yorğanından getir dedi. Ben de geldim senin üstünde yorgani buldum. Ey yorğani alıp gideceğem sen üşüyecahsan, bari keveli üstüne örtim derken sen uyandın, der. Paşa inanır.

Gahar yorgani gatlar verirler.

-Bir daha bu işi yapma, derler. Hırhızlar çıhar giderler. Adam da verdihleri yorğani birez de ur ufağı garısına getirir. Hanımi da adamı daha gapıya atmaz, yer içer muratlarına geçerler, siz de yiyin için muradınıza geçin.

&nbsp;


[1] Feryat eder.

[2] Deri, kürk.

Macide