Bir varmış, bir yokmuş. Çok söylemek, gayet günahmış. Bir adamın bir kızı, bir oğlu varmış. Bunların da bir üvey anneleri varmış. Üvey anneleri bu çocukları hiç sevmezmiş. Bir gün üvey anneleri kocasına:

— Çocuklarını evden kov, demiş. Kocası:

— Ben çocuklarımı nasıl kovarım? Onlar benim öz çocuklarım, demiş. Kadın:

— Ya onları kovarsın, ya da ben giderim, demiş.

Adamla kadın tartışa tartışa uzun zaman geçmiş. En sonunda kadın kocasını ikna etmiş. Adam çocuklarına:

— Güzel elbiselerinizi giyin, sizi gezmeye götüreceğim, demiş.

Adam çocuklarını almış, ormana götürmüş. Çocuklarına:

— Ben şurada ağaç kesiyorum, diyerek yanlarından uzaklaşmış. Ağacın birine de kabak bağlamış. Kabak, rüzgâr vurdukça takırdıyormuş. Çocuklar ses geldiği için babalarının orada olduklarını sanıyorlarmış.

Uzun bir zaman geçmiş. Çocukların babası gelmemiş. Çocuklardan erkek olanı susamış. Bunun üzerine her ikisi bulundukları yerden ayrılmışlar. Bir göletin yanına varmışlar. Erkek çocuk:

— Göletten su içeyim, demiş. Kız çocuğu:

— Eğer geyik izinden içersen, geyik olacaksın; mal izinden içersen, mal olacaksın; at izinden içersen, at olacaksın; it izinden içersen, it olacaksın. Bu sudan içme, demiş. Erkek çocuk:

— Geyik izinden içeyim, geyik olayım, demiş.

Geyik izinden içmiş, geyik olmuş. Geyik olunca oradan uzaklaşmış. Kız çocuğu orada kalmış. Geyik az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Giderken yolda bir ağacın yanına yanaşmış. Bir bakmış ki tık tık eden bir kabak var. Onu görünce:

— Tık tık eden kabacık,

&nbsp; Bizi azıdan babacık.

&nbsp; Tık tık eden kabacık,

&nbsp; Bizi azıdan babacık, demiş.

Babasının bunları bıraktığını anlamış. Bu arada kız, olduğu yerden hiçbir yere ayrılmamış. Bir müddet bekledikten sonra bir adam gelmiş. Kıza bakmış. Onu çok beğenmiş. Kız da ona bakmış. Adama:

— Sen kimsin, niye bakıyorsun, diye sormuş. Adam:

— Ben bir çobanım. Sen çok güzelsin, onun için bakıyorum. Seni çok beğendim. Bana varır mısın, diye sormuş. Kız:

— Babam gelmedi. Ağabeyim de gelmeyecek. Seninle evlenirim, demiş.

Çoban bu kızı almış, eve götürmüş. Evde adamın bir de karısı varmış. Neyse kız onu görmesine rağmen evlenmeyi kabul etmiş. Kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar. Mutlu bir şekilde yaşamaya başlamışlar. Fakat kızın kuması, kıza sürekli kötülükler yapıyormuş. Onu rahat bırakmıyormuş.

Bir gün gelin ile kuması ırmağa gitmiş. Irmağın kenarına oturmuşlar. Kuma yine bir kötülük düşünmüş. Gelini ırmağa itmiş. İtince gelin ırmağa düşmüş. Büyük bir balık gelmiş. Gelini yutmuş. Gelinin de çocuğu varmış. Korkudan balığın karnında çocuğu doğurmuş. Gelini ırmağa atan kuma oradan ayrılmış. Bir müddet sonra ırmağın kenarına geyik olan erkek kardeş gelmiş. Irmağın kenarındaki ayak izlerine bakmış.

— Şu kardeşimin ayak izleri, şu onun kumasının ayak izleri, demiş. Ayak izlerini bulunca ırmağa seslenmiş:

— Kardeşim, ırmaktan çık, demiş. Kız kardeşi de:

— Çıkamam, alabalık karnındayım. Yavrum da kucağımda, demiş.

Geyik olan erkek kardeş gidip damada haber vermiş. Damadı da bir dalgıç getirmiş. Balığı çıkarmış. Ağzından gelini çıkarmışlar. Kucağında da yeni doğan çocuğu varmış. Gelin, kocasına:

— Beni kumam attı ırmağa, demiş. Bunun üzerine kocası, kumayı kovmuş. Daha sonra ağabeyi de yanlarına gelmiş. Hep beraber mutlu bir şekilde yaşamışlar.

GEYİK