&nbsp; &nbsp; &nbsp; Bir kadının üç tane kızı varmış. Kadın, büyük kızına:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kız kızım yürü git de çeşmeden bir su al da gel, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; Kız da su almak için oluğun başına gelir. Kadının kızlarının üçü de bekâr ve birbirlerine de çok düşkünlermiş. Birisine bir şey olsa dünyaları başlarına yıkılıverirmiş.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Kız su almak için çeşme başına gelip kovalarını doldururken oluğun yanında duran upuzun kavak ağacını görür ve kavak ağacına uzun uzun bakarak:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ben evlensem, bir oğlum olsa bu kavağa çıkıp da ölüverse ben ne yapardım, diyerek oluğun başında ağlamaya başlar. Ortanca kız da kardeşine:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kız ablamız gelmedi. Acaba nerde kaldı? Git bir bak bakalım, der.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Küçük kız oluğun başına gelince bakmış ki, ablası oluğun başında hüngür hüngür ağlıyor. Ablasına:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kız abla ne var burada ne oldu sana, neden ağlıyorsun?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kız ablasınım, benim bir oğlum olsa, şu kavağa çıkıp da ölüverse ne yapardım.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — A ablacığım, ben sana hiç dayanamazdım, der.

Başlamış küçük kız da ablasıyla beraber ağlamaya. Bu iki kardeş de suyun başından bir türlü ayrılamamışlar. Anneleri, kızları merak edip öbür kızına:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kızım kardeşlerine bak da gel. Nerde kaldı bunlar, der.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Kız, oluğun başına gelince bakmış ki, iki kardeşi de kafa kafaya vurmuş ağlıyorlar.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kız abla neden ağlıyorsunuz, der.

Ortanca kız da:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ablamın bir oğlu olsa, şu kavağa çıkınca düşüp de ölüverse ne yapardık?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — A kardeşim, ben siz kadar da dayanamazdım, diyerek küçük kız da orda ağlamaya başlar.

Üç kız kardeş de kafa kafaya vurup ağlarken uzaktan bir atlı gelir. Kızlar:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Şu atlıya soralım, bakalım bizim Mehmetçik nerde? Belki o bilir, derler.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Dayı bizim Mehmetçiği gördün mü?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Gördüm.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Nerde gördün?

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Mehmet de büyük kızın olmayan oğlanın adıymış. Kızların boyunlarında, kulaklarında, kollarında altınlar çok olduğu için atlı da kızları kafaya almaya çalışır.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Gördüm.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ne yapıyor bizim Mehmetçik?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Cehennem kapısında pakla satıyor, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Vayyy… Benim oğlum, benim teyzesinim nasıl pakla satar. Bir de cehennem kapısında. Sen şu altınları oğlana ver. Cehennem kapısında pakla satmasın.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Adam hırsız olduğu için kızların altınlarını alıp oradan kaybolur. Gitti gelmez, uçtu konmaz kızların anaları da oluğun yanına gelir. Anaları bakmış ki, kızlarının üçü de ağlıyor.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ne oldu kızım neden ağlıyorsunuz?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Anne böyle böyle oldu fakat biz Mehmetçiği kurtardık, der hıra kız.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Niye kızım kimi, nerden, nasıl kurtardınız?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Bizim Mehmet gayrı cehennem kapısında pakla satmayacak. Altınlarımızı yolladık Mehmet’e.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kimle, hangi Mehmet’e yolladınız altınlarınızı?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Bir atlı geçiyordu falan yerden, biz de ondan yolladık altınları.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bizim Keloğlan da değirmenciymiş. Kızların altınlarını alıp kaçan adam da Keloğlan’ın değirmenine gelip atını değirmenin kapısına bağlar. Adam Keloğlan’a:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Lan Keloğlan!

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Efendim.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kellerin kafasını yolmaya geliyorlarmış, gelirken yolda duydum. Sen şu kavağın tepesine çık, der.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Hırsız, kendi gocuğunu, pantolonunu, takkesini Keloğlan’a giydirip kavağa çıkartır. Keloğlan’a da:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Seni benim elbiselerimle kimse tanıyamaz, der.

Hırsızın peşinden gelen adamlar da ağaçta Keloğlan’ı hırsızın elbiseleriyle görünce hırsız sanarak Keloğlan’ı hemen aşağıya indirmek isterler. Keloğlan’a:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Çabuk aşağıya in, kaçamazsın.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Keloğlan da aşağıdakilerin kelini yolmak için gelenler olduğunu sanmaktadır. Aşağıdakilere:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Vallahi de yoldurmam, billahi de yoldurmam kelimi, der.

Aşağıdakiler:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Çabuk in aşağı.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Vallahi de yoldurmam, billahi de yoldurmam kelimi.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Keloğlan ile adamlar tartışa dursun hırsız da değirmenin arka tarafından altınları da alarak kaçıp gider. Adamlar sonun da Keloğlan’ı ağaçtan indirmeyi başarırlar. Bakmışlar ki, bu hırsız falan değil. Böylelikle Keloğlan da sopa yemekten kurtulur. Hırsız da altınları keyifle yer.&nbsp;

Hırsız ile Keloğlan