[TÜMEN KUZULARI]

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal iken pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallarken, annem vurdu bir oklava, babam vurdu bir oklava, ben gittiğim bokluğa, boklukta eşelenirken eşelenirken bir tüfek buldum, tüfeğimin sapı yok. Atsan atılmaz, satsan satılmaz. Olsun, dedim tüfeği takıp omzuma, yola koyuldum, az gittim uz gittim, dere tepe düz gittim, acıktım, susadım ama ne yedim ne içtim, ben diyeyim aylarca sen de yıllarca geriye gittim.

Yıllar yıllar önce içinden masmavi bir dere geçen, güzel çam ağaçlarıyla kaplı, renk renk çiçeklerle süslü, havası temiz, hayvanları semiz bir orman varmış. Bu ormanda bütün hayvanlar kardeşçe geçinir, birlikte yaşayıp giderlermiş. Yalnız bir boz ayı varmış ki son günlerde doymak nedir bilmez olmuş. Koyun sürülerine saldırıp ormanda tatsızlık çıkarır, huzursuzluk yaratırmış. Ormanın padişahı aslan, boz ayıyı çok uyarmış, ama her defasında boz ayı inkâr eder:

— Ben oyun olsun diye saldırır gibi yapıyorum, yoksa onları yiyeceğimden değil, dermiş.

Bu ormanda yaşayan Tümen kuzuları ve anneleri ise boz ayının hainliklerinin namını duymuşlar, kendilerine ormanın kuytu köşelerinde korunaklı bir yuva kurmuşlar. Anneleri otlanmaya gittiği zaman kapıyı sıkıca kapatır:

— Sakın ben yokken kapıyı kimseye açmayın yavrularım, ben size yemek bulmaya gidiyorum, der gözü arkada kalmadan gidermiş. Bu günlerce böyle devam etmiş, Tümen kuzuları da anneleri de artık rahatmış, yuvalarına gelen giden yokmuş, ormanın saklı bir yerinde yaşamlarını sürdürüyorlarmış. Ya da onlar öyle sanıyorlarmış.

&nbsp;Boz ayı günlerce Tümen kuzularını uzaktan uzağa gözetlemiş, anneleri günaşırı yuvadan uzaklaşır, bir tehlike olmadığını sezince daha da fazla uzaklaşırmış.

&nbsp;Gün gelmiş, boz ayı o etli, semiz kuzuları aklından çıkaramaz olmuş, düşündükçe iştahı kabarırmış. Annelerinin yine yuvadan uzaklaştığı bir gün bir ağacın arkasına saklanıp beklemiş, anne gelmeyince kapıya dayanıp seslenmiş:

— Açın kapıyı Tümen kuzucuklarım ben geldim.

Kuzular, boz ayıyı anneleri sanmışlar ve kapıyı açmışlar. Aç ayı, bütün yavruları yemiş, üzerine bir rehavet gelip de çöküverince oracığa yığılıvermiş. Kuzuların annesi geldiğinde kapıyı açık, boz ayıyı ise yerde uyuklar halde görünce durumu anlamış. Kaçmış gitmiş, çok ağlamış, çok üzülmüş ama yapacak bir şey yokmuş. Ayıya bir ders vermeye karar vermiş.

Bir gün boz ayının kapısını çalmış, olanları bilmezden gelip:

— Ayı kardeş, ben yavrularımı kaybettim, bulamıyorum, herhalde beni bırakıp gittiler, bu ıssız yerde senin de ailen, dostun yok. Benim de yok. Gel seninle kardeşlik olalım. Sen benim canımı bağışla, ben de sana senden korkmadan yoldaşlık yapayım.

Boz ayıya mantıklı gelmiş, herkese saldırdığım için hiç arkadaşım kalmadı. Herkes benden kaçıyor, koyunla birlikte olursam herkesin düşünceleri değişir, yine bana yaklaşırlar ben de onları haklarım, diye düşünmüş. Bu arkadaşlık teklifini kabul etmiş.

Tümen kuzularının annesi, bir gün boz ayıya:

— Gel kardeşlik, senle bir sele örelim, o seleyle ben sana dereden balık tutarım, sen de afiyetle yersin, demiş. Ayıya bu da mantıklı gelmiş, kabul etmiş. Yalnız koyunun bir şartı varmış.

— Kardeşlik, ben örmeye başlayacağım sen yorulma ama biraz üreyince sen içine gir, sen içten ben dıştan öreyim ki çabuk bitsin. Ayı sele örmekten ne anlar.

— Tamam, demiş. Ayı içinden:

— Ben içine gireyim de o dışardan, içini nasıl görecek, ördüm sanır. Ayı seleye girmiş, koyun hızlı hızlı örüyormuş, sele bitmek üzereymiş ayı dışarısını göremez olmuş.

— Kardeşlik beni ne zaman çıkaracaksın bitmedi mi daha?

— Merak etme ayı kardeş, ben seleye bir delik açacağım bitirince, oradan rahatlıkla çıkarsın.

&nbsp;Ayı kabul edip biraz daha uzanmış. Uyuyayım bari, içerisi zaten karanlık. Boş boş vakit de geçmiyor diye düşünmüş ve uykuya dalmış. Bir süre sonra paldır küldür bir sesle irkilmiş. Yuvarlanıyormuş.

Koyun seleyi bitirmiş, bir de tekme sallamış, ayıyı dereye yuvarlamış. Ayı o zaman anlamış ki oyuna geldi. Ama yapacak bir şey yok, Tümen kuzucukları geri gelmez, ormanda yaptığı hainlikleri de geri alamaz, pişman olmuş olmasına da yaptıklarının cezasını da canıyla ödemiş.

Boz ayı bir annenin canını zamanında öyle bir yakmış ki, bu yangını; değil kendisinin ölümü, o güzel ormanın serin deresi bile söndüremezmiş.

Tümen Kuzuları