AVCI MEHMET

&nbsp;

Bir varmış, bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Yaşlı annesiyle birlikte yaşayan bir Avcı Mehmet varmış.

Bir gün Avcı Mehmet ava giderken yolda çocukların eziyet ettiği bir kedi yavrusu görür. Çocukların yanına varır:

"Size birer tane ceviz versem kediyi bana verir misiniz?"

Çocukları kediyi ne yapsınlar, alıp, kediyi Avcı Mehmet'e verirler. Avcı Mehmet kediyi alarak evine getirir. Ertesi gün tekrar ava giderken, çocukların bu defa bir köpek yavrusu ile oynadıklarını görür. Çocuklara yine birer tane ceviz vererek köpek yavrusunu kurtarır. Kedi ile köpek yavrusunu evinde besler.

Dağda avlandığı başka bir gün kara bir yılanın güzel bir yılanı kovaladığını görür. Güzel yılana acıyan Avcı Mehmet silahını doğrultarak kara yılana doğru ateş eder; fakat her zaman attığını vuran Avcı Mehmet yanlışlıkla güzel yılanı vurur. Yılan yaralı olarak oradan kaçar. Avcı Mehmet yaptığına çok pişman olur. Üzüntü içinde evine döner.

Güzel yılan da yılanlar sultanının kızıymış. Avcı Mehmet'in kendisini yaraladığını babasına anlatır. Çok öfkelenen yılanlar sultanı iki yılanı Avcı Mehmet'i öldürtmek için görevlendirir.

Yılanlar Avcı Mehmet'i öldürmek için yola çıkarlar. Avcı Mehmet de kahvede bir köşeye çekilip üzüntülü bir şekilde otururken onun bu durumunu gören arkadaşları yanına gelirler:

"Hayrola Avcı Mehmet, ne oldu sana, niye böyle üzüntülüsün?"

"Sormayın arkadaşlar! Bugün çok kötü bir şey yaptım. Güzel bir yılanı kara yılanın elinden kurtarayım derken, yanlışlıkla güzel yılanı vurdum. Üzüntüm bundandır."

"Nasıl olur Avcı Mehmet! Sen attığını vuran bir kişisin. Böyle bir yanlışlığı nasıl yaptın?"

"Ben de bilmiyorum, oldu bir kere."

Yılanlar da bu konuşmaları dinliyorlarmış. Avcı Mehmet'in sultanın kızını yanlışlıkla vurduğunu öğrenince geri dönerek durumu yılanlar sultanına bildirirler. Yılanlar sultanı adamlarına emreder:

"En yakın iki arkadaşı kılığına girerek Avcı Mehmet'i bana getirin!"

Yılanlar, arkadaşları kılığında Avcı Mehmet'in evine gelirler:

"Haydi bugün ava gidelim!"

Avcı Mehmet "Kusura bakmayın canım bir yere gitmek istemiyor" dediyse de arkadaşları ısrar edince onlarla ava diye yola çıkar. Arkadaşları onu yılanlar sultanının huzuruna çıkartırlar. Olanları bir de Avcı Mehmet'ten dinleyen yılanlar sultanı onu sarayında birkaç gün misafir eder. Bu arada sultanın kızı da iyileşir. Avcı Mehmet ile arkadaş olurlar.

Bir gece Avcı Mehmet'e:

"Babam seni mükafatlandıracak, "Dile benden ne dilersen" derse sen de "Dilinin altındaki mavi boncuğu isterim" de diye, tembih eder.

Ertesi gün yılanlar sultanı Avcı Mehmet'i huzuruna çağırır:

"Avcı Mehmet, sen kızımı kurtardın. Ben de bu iyiliğin altında kalmak istemem, dile benden dünyalığını vereyim."

"Sağlığını dilerim efendim!"

"Benim sağlığımın sana ne faydası var? Dilediğini söyle.

"Dilinin altındaki mavi boncuğu isterim."

Yılanlar sultanı bu istek karşısında şaşırır. Bunu kızının tembihlediğini anlayarak, kızına bakar. Kızı da:

"Mavi boncuk benden de mi kıymetli babacığım" deyince yılanlar sultanı boncuğunu Avcı Mehmet'e vermeye mecbur olur. Boncuğu verirken de şunları söyler:

"Bak Avcı Mehmet! Bu boncuk sihirli bir boncuktur. Boncuğu yaladığın an karşına bir Arap çıkar ve her istediğini yapar. İnşaallah onu hayırlı işler için kullanırsın."

Avcı Mehmet boncuğu alarak evine gelir. Annesine der ki:

"Anneciğim falan sultanın kızını bana iste."

"Nasıl olur oğlum. Biz fakiriz, koskoca sultan kızını bize verir mi? Sonra biz ona nasıl bakarız?"

"Anne sen merak etme, kızı iste gerisine karışma."

Kadın oğlundan kurtulamayacağını anlayınca sultanın kızını istemek için saraya gider. İki gün boyunca sultanın adamları kadını içeri almazlar. Dilenci sanarak üç beş parça eşya verip gönderirler. Üçüncü gün kadın "Ben dilenci değilim, padişahımızı görmek istiyorum" deyince, adamlar kadını padişahın huzuruna çıkarırlar. Padişah kadını görünce sorar:

"Sen benim huzuruma çıkmaya nasıl cesaret ettin, ne istiyorsun?"

"Efendim Allah size uzun ömürler versin. Benim avcı bir oğlum var. Ne kadar söylediysem de dinletemedim. Çaresiz huzurunuza geldim. Allah'ın emri, peygamberin kavli kızınızı oğluma istiyorum."

Padişah duydukları karşısında şaşırır."Ben kızımı veririm, ama bazı şartlarım var. Oğlunuz bu şartlarımı yerine getirirse kızım onundur."

"Nedir şartlarınız?"

"Şu karşıdaki dağı görüyor musun?"

"Evet efendim."

O dağ benim sarayımın güneşini engelliyor. O dağı yok edecek, bir de benim sarayım gibi bir saray isterim."

Kadın eve dönerek olanları oğluna anlatır.

"Ay oğul, ben sana demedim mi? Kocaman padişah kızını hiç bize verir mi?"

"Anne, ne istedi, sen onu söyle."

"Sarayın karşısındaki dağın kaldırılmasını istiyor. Bir de kendi sarayı gibi bir saray yapmamızı istiyor."

"Anne sen üzülme, onların istedikleri bunlar olsun."

Annesi yatınca oğlan hemen boncuğu çıkartarak dilini sürünce karşısında kocaman bir Arap belirir:

"Emret ağam!" der.

Oğlan Arap'tan padişahın sarayının karşısındaki dağı kaldırmasını ve padişahın sarayından daha güzel bir saray yapmasını ister, yatar uyur. Uyandıklarında bir de ne görsünler, dağ yerinden gitmiş kendileri de çok güzel bir sarayın içindeler. Oğlan hemen annesini padişaha gönderir.

"Ben onların dediklerini yaptım. Git kızı iste!"

Kadın güzel kıyafetler içinde daha padişah kalkmadan saraya varır:

"Padişahı görmek istiyorum!"

"Padişahımız henüz kalkmadı."

"Padişahımız uyanınca sarayın balkonundan dışarı baksın!"

Adamlar gidip padişahı uyandırarak kadının dediklerini söylerler. Padişah da balkona çıkınca gördükleri karşısında hayrete düşer. Koskoca dağ gitmiş, yerine kendisininkinden daha büyük bir saray gelmiş. Hemen kadını huzuruna çağırır:

"Bu işi nasıl başardınız?"

"Bu işi oğlum başardı. şimdi kızınızı istiyorum."

"Bende bu kadar büyük bir işi bir gecede başaran delikanlıya kızımı veriyorum."

Kadın hemen sarayına giderek oğluna haber verir. Kırk gün kırk gece düğün yaparak padişahın kızı ile Avcı Mehmet evlenir.

Bunlar mutlu bir şekilde yaşayıp giderken, Avcı Mehmet abdest almak için boncuğu ağzından çıkarır ve rafa koyar. Sonra da boncuğu orada unutur. Boncuğun marifetini bilen bir Yahudi de ona sahip olmak istiyormuş. Bir gün satıcı kılığında saraya gelir. Avcı Mehmet'in karısına bir şeyler satarken raftaki boncuğu görür, sattığı eşya karşılığında boncuğu ister. Kadın da ne bilsin, eski bir boncuk diyerek satıcıya verir.

Ertesi sabah kalktıklarında ne görsünler! Sarayın yerinde yeller esiyor. Eski evlerinde uyanmışlar. Her şeylerini kaybetmişler. Oğlan hemen boncuğu beller, yerinde yok. Karısına sorar. O da boncuğu satıcıya verdiğini söyleyince oğlan her şeyi anlar. Yahudi o gece Arap'a dağı eski yerine getirttirir. Avcı Mehmet'in sarayını da yok ettirir.

Avcı Mehmet üzüntü içinde sokaklarda dolaştıktan sonra eve gelip beslediği kedi ile köpeği de göremeyince bir kat daha üzülür."Düşenin dostu olmazmış. Kedi ile köpek bile beni terk etmiş" diye düşünür.

Biz gelelim kedi ile köpeğe... Kendilerini çocukların elinden kurtaran ve besleyen Avcı Mehmet'in durumuna üzülen kedi ile köpek ne yapıp yapıp boncuğu Yahudi'den almaya karar verirler. Evden ayrılarak Yahudi'nin sarayına giderler. Kilerde yakaladıkları bir fareye tembih ederler.

"Kuyruğunu pekmeze ve karabibere batırıp, Yahudi'nin burnuna süreceksin."

Fare kediden kurtulmak için dediklerini hemen yapar. Yahudi karabiberin etkisiyle hapşırınca boncuk düşer. Kedi boncuğu kaptığı gibi oradan uzaklaşır. Köpekle birlikte Avcı Mehmet'in yanına gelirler. Avcı Mehmet eski dostlarını görünce sevinir. Kedi ile köpek boncuğu ona verirler.

Boncuğa tekrar kavuşan Avcı Mehmet hemen boncuğu yalayarak Arap'ı çağırır. Tekrar padişahın sarayının karşısındaki dağı kaldırttırır. Yerine de eski sarayını yaptırır. Yahudi'yi de yakalatarak padişahın huzuruna çıkarır. Yahudi yaptıklarını anlatınca, padişah kendi cezasını da kendisinin vermesini ister:

"Kırk eşkin at mı istersin, kırk keskin kılıç mı?"

Yahudi cevap verir:

"Kırk keskin kılıcı ne yapayım. Kırk eşkin at verin ki buradan gideyim."

Padişahın adamları Yahudi'yi kırk atın kuyruğuna bağlayarak atları dağa sürerler. Yahudi de parçalanarak cezasını çeker.

Her şeyine tekrar kavuşan Avcı Mehmet padişaha da baş vezir olur.

Yerler, içerler muratlarına geçerler.

&nbsp;

&nbsp;

Avcı Mehmet