KORKUSUZ AHMET

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde bir oğlan ile kız kardeşi varmış. Bunların anaları da, babaları da yokmuş. Oğlanın adı Ahmet, kızın adı Ayşe’ymiş.

Bir gün oğlan, kıza demiş ki:

–Kardeşim, git bana dışarıdan bir tas su getir.

–Ben korkarım abi, bu saatte dışarı gitmem.

Neyse oğlan kendi gidip suyunu almış. Tam odaya girdiği sırada, kapının ardına saklanan kız kardeşi bağırmış:

–Pöh!

–Bu neydi şimdi?

–Eee seni korkutmaya çalıştım.

–Bu mu korkutmak? Bunun nesinden korkuyum ben?

O gece oğlan düşünmüş taşınmış, kendisini korkutabilecek insanların olduğu bir yere gitmeye karar vermiş. Sabah olmuş, kararını kız kardeşine de söylemiş. Kız kardeşi:

–Aman abi, benim kimsem yok. Burada yalnız başıma ne yaparım?

–Hayır, ben gideceğim. Beni korkutacak insanların olduğu bir yere gideceğim. Buralarda mutlu değilim artık.

Ahmet evden çıkmış gitmiş. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş, sonunda uzak bir memlekete varmış. Buranın da bir padişahı varmış elbet. Oğlan bir kahveye misafir olmuş. Bakmış ki ahali başına bir siyah bez parçası bağlamış. Dayanamayıp sormuş:

–Bu başınızdaki siyah bezler de nedir?

–Biz yaslıyız oğul.

–Hayırdır, derdiniz nedir?

–Padişahımızın sarayına akşam giden sabah ölü çıkıyor. Sebebini kimse anlayamadı. Biz de ölenler için yas tutuyoruz.

–Bu sefer de saraya ben gitmek istesem izin verirler mi?

–Oğlum, sen güzel bir çocuksun, yazık olur sana. Oraya giren sağ çıkmıyor.

–Hayır, ben sarayınıza gideceğim. Benim hiçbir şeyden korkum yok. Ölümden bile korkmam.

Neyse oğlanı saraya götürmüşler. Oğlan, sarayda bir odaya çekilip beklemeye başlamış. Az durmuş uz durmuş, masanın başında otururken otururken bir tıkırtı duymuş. Derken sesler iyice artmış. Ahmet hemen yerinden kalkıp sesin geldiği tarafa bakmış. Bir de ne görsün? Bir tabut orta yere düşüvermiş. Daha öncekiler sesleri duyup üstüne de bu tabutu görünce korkudan ölürlermiş. Ahmet tabuttan hiç korkmamış. Gidip kapağını açmış. Bakmış ki bir kızın cenazesi balık gibi uzanmış tabutta yatıyor. Sonra kızın parmağındaki yüzüğü fark etmiş:

–Kız ölmüş, ama parmağındaki yüzüğünü çıkarmayı unutmuşlar, demiş içinden.

Sonra oğlan, kızın parmağındaki yüzüğü çıkarıp kendi parmağına takmış. Bir anda odadaki gürültü kesilivermiş. Yüzüğün tılsımı buymuş.

Sabah olmuş, imam efendi elinde kefenle odaya girmiş. Bu odaya giren sabaha ölü çıkıyor ya hani, imam efendi de oğlanı yıkayıp kefenleyecekmiş. Bir de bakmış ki oğlan yaşıyor. İmam efendi sormuş:

–Sen yaşıyor musun?

–Evet, ölmedim.

–Nasıl hayatta kaldın?

–Ben hiçbir şeyden korkmam. Dün gece de buranın tılsımını bozdum. Artık buraya giren ölmeyecek.

–Aman oğlum, sen gözü açık birine benziyorsun. Gitme, bu şehirde yaşa hep.

–Hayır, ben korkuyu aramaya gidiyorum.

–Oğlum bu odaya diri giren ölü çıkıyordu, buradan bile korkmadın. Daha neyden korkacaksın ki?

–Olsun, ben korkuyu aramaya gidiyorum.

Ahmet oradan çıkıp başka bir memlekete varmış. Buranın ahalisi de pek dertliymiş. Oğlan yine bir kahvede otururken konuşulanlara kulak misafiri olmuş:

–Benim anam hamama gitti, gelmedi.

–Benim hanım hamama gitti, gelmedi.

–Benim kız hamama gitti, gelmedi.

Oğlan bunları dinledikten sonra demiş ki:

–Ey ahali, müsaadeniz olursa ben şu hamamınıza bir gireyim.

–Oğlum, sen daha gençsin. Oraya giren çıkamıyor.

–Ben buralara korkuyu aramaya geldim zaten. Hamamdan mı korkacağım?

–Eee ölümden de korkmuyor musun?

–Hayır, niye korkayım?

–İyi, gel öyleyse.

Ahmet’i hamama götürmüşler. Oğlan içeri girip bakmış ki, içeridekiler hep taş kesilip kalmış. Az durmuş uz durmuş, akşam olup karanlık bastırmış. Biraz sonra göbek taşının üstüne bir körpe çocuk gelmiş, ban ban ağlamaya başlamış. Oğlan kendi kendine:

–Bu körpe çocuk burada ne arıyor, demiş.

O sırada şıkır şıkır şıkır takunya sesleri duyulmaya başlamış. Oğlan bakmış ki kefenli bir kız sallanarak geliyor. Dikkatlice bakınca kızın kolundaki kocaman altın bilezik gözüne ilişmiş. Kız yaklaşmaya başlamış. Oğlan da kıza seslenmiş:

–Gelin kız, çabuk gel, çocuğun ağlıyor.

Bunu der demez oğlan dizine kadar taş kesilmiş.

Oğlan bakmış kız hâlâ yavaş yavaş geliyor, bir daha seslenmiş:

–Gelin kız, çabuk gel, çocuğun ağlıyor.

Ahmet bu sefer de göğsüne kadar taş kesilmiş. Oğlan bakmış ki olacak gibi değil, iyice taş kesilmeden bir çare bulmak istemiş. Kefen giymiş kız biraz daha yaklaşınca kızın koluna sarılıvermiş. O sırada kızın kolundaki kocaman altın bilezik yere düşmüş. Bilezik kızın kolundan düşer düşmez hamamda ne kadar taş kesilmiş insan varsa canlanmaya başlamış. Ahmet dışarı çıkıp ahaliye seslenmiş:

–Gelin bakalım; analarınızı, hanımlarınızı, kızlarınızı içeriden alın.

Ahali korkuyu yenip hamama doluşmuş, herkes kaybettiği yakınına sarılıp hasret gidermiş. Sonra oğlana sormuşlar:

–Bu işi nasıl başardın?

–Ben hiçbir şeyden korkmam. Bugün buranın tılsımını bozdum. Artık buraya giren kaybolmayacak, geri çıkacak.

–Yav bu hamamı sana verelim, senin olsun. İstediğin kızla da everelim seni. Buraya yerleş.

–Hayır, ben korkuyu aramaya gidiyorum. Hadi kalın sağlıcakla.

Ahmet o memleketten de çıkmış, az gitmiş uz gitmiş deniz kenarına ulaşmış. Bakmış ki adamın biri bir sürü koyun getirmiş bağırıyormuş:

–Alın anam babam, koyunları kesin! Para pul istemiyorum.

Koyunu alan kesmiş, alan kesmiş, derken adamın hiç koyunu kalmamış. Daha sonra adam, deniz kenarında hazır bekleyen gemiye binmiş. Ahmet de yeni yerler görmek için o gemiye atlamış hemen. Koyunları dağıtan adam, bu geminin sahibiymiş. Gemileri sürekli denizin ortasında battığından adam da hayır dua almak için her gün koyun dağıtıyormuş. Gemi yine tam denizin ortasına gelmiş, bir anda sağa sola yalpalamaya başlamış. Bakmışlar ki bir denizkızı gemiyi yakalamış, devirmeye çalışıyor. Millet panik yapmış. Ahmet hemen koşup denizkızını itmek istemiş. O sırada denizkızının boynundaki gerdanlık kopup suya düşmüş. Gerdanlık düşer düşmez gemi düzelmiş, sallanma bitmiş. Ahmet gemidekilere demiş ki:

–Bunun tılsımı boynundaki gerdanlıktaydı. Gerdanlığını koparıp tılsımını bozdum. Artık hiçbir gemiyi batıramaz.

Gemidekiler Ahmet’e ricacı olmuşlar:

–Aman oğlan, sen pek yiğit birine benziyorsun. Gitme, yanımızda kal. Bu gemiyi sana verelim, bizi sen taşı bundan sonra.

–Olmaz! Ben korkuyu aramaya gidiyorum.

Ahmet gemiden inince az gitmiş uz gitmiş, sonunda bir grup haramiyle karşılaşmış. Haramiler oğlana sormuş:

–Oğlum niye geldin buraya?

–Korkuyu aramaya geldim.

–Korkuyu aramaya mı geldin? Bizi görenler korkudan ölürler, sen bunu bilmez misin? Ne cesaretle geldin bizim yanımıza?

–Ben sizden korkmuyorum ki.

–Peki, o zaman şurada bizim kabristanımız var. Oraya git, bir un helvası pişir. Un helvasının kokusunu alan ölülerimiz kabirlerinden çıkıp yanına gelirler hemen. Bakalım onlardan da korkmayacak mısın?

–Korkmam tabii. Verin kazanı, verin kepçeyi, verin unu, verin yağı, verin şekeri.

Ahmet malzemeleri almış, kabristana varmış. Hemen orta yerde bir ateş yakıp un helvası pişirmeye başlamış. Kabirlerde yatan ne kadar insan varsa kalkıp yürümeye başlamış bir anda. Hepsi de doğruca Ahmet’in yanına gelmiş. Oğlan kendi kendine demiş ki:

–Bunlar helva yemeye mi geliyor, adam yemeye mi, belli değil. Dirisi beni yiyemedi ki ölüsü yesin.

Oğlan almış kepçeyi eline, yanına kim geldiyse kafasına yapıştırıvermiş. Kabirden çıkan cenazeler bir bir kaçışmaya başlamış. Ahmet cenazelerden korkacağına, cenazeler Ahmet’ten korkmuş. Hepsi de geldiği gibi kabrine geri dönmüş.

Oğlan işi bitince haramilerin yanına geri gelmiş. Haramiler oğlanı sağ salim karşılarında görünce şaşırmışlar:

–Sen ne korkusuz adammışsın. Biz sana altınlar, inciler verelim, burada kal.

–Hayır, ben korkuyu aramak için gideceğim. Allah’a ısmarladık.

Oğlan giderken giderken kocaman bahçesi olan bir saraya varmış. Buranın bahçesinde türlü türlü meyveler yetişirmiş. Oğlan kendi kendine demiş ki:

–Bu bahçede uyuyup sabahı edeyim. Beni korkutacak bir şey bulamadım. Yakında evime gidiyim, bacım daha fazla yalnız kalmasın.

Oğlan bahçedeki bir ağacın altına oturmuş, kız kardeşine durumunu anlatan bir mektup yazmış. Mektubun sonuna da bir dörtlük eklemiş:

Ateşim var külüm yok

Bülbül olsam dilim yok

Ayşe bacım geliyom

Hiç ölümden korkum yok

Oğlanın mektup yazmak için altına oturduğu ağaç, bir elma ağacıymış. Oğlan elmalardan birini yemek istemiş. Tam elmaya uzandığı anda, elma dile gelip konuşmuş:

–Yeme beni, yerim seni!

Oğlan hemen elini geri çekmiş. Bu sefer nar ağacının yanına varmış. Tam narı koparacağı sırada nar dile gelip konuşmuş:

–Kopartma beni, koparırım seni!

Oğlan pek şaşırmış bu işe:

–Bunlarda bir hikmet olsa gerek, demiş kendi kendine.

Sonra da bahçeden çıkıp doğruca saraya girmiş. Bakmış ki içeride bir sofra kurulmuş. Sofrada üç çorba, üç kaşık, üç dilim ekmek varmış. Karnı acıkan oğlan hemen sofranın başına oturmuş. O sırada sofradan bir ses yükselmiş:

–Yeme beni, yerim seni!

Oğlan sofrayı bırakıp ikinci kata çıkmış. Orada üç sürahi dolusu şerbet ile üç bardak görmüş. Tam şerbeti bardağa koyup içecekmiş ki bir ses duymuş:

–İçme beni, içerim seni!

Oğlan şerbetlere de dokunmamış. Tekrar sofranın bulunduğu alt kata inmiş. O sırada açık olan pencereden içeriye bir güvercin girmiş, gelip sofranın başına oturmuş. Güvercin bir silkinip kanat çırpmış, güzel bir kıza dönüşüvermiş. Derken bir tane daha, bir tane daha güvercin gelmiş. Onlar da silkinip kanat çırpmış ve güzeller güzeli birer kız olmuşlar. Böylece sofrada üç tane güzel kız oluvermiş. Sonra da aralarında konuşmaya başlamışlar:

–Ben bir sarayı zapt etmiştim. Üstüme bir kefen giyip tabuta giriyor, kendimi pat diye tabutla ortalık yere atıyordum. Beni gören bütün adamlar korkudan çatlayıp ölüyordu. Sonra bir gün bir yiğit geldi, benden hiç korkmadı. Hatta parmağımdaki yüzüğü çıkarıp tılsımımı bozdu.

–Ben bir hamamı zapt etmiştim. Göbek taşına ağlayan bir çocuğu koydum, kendim bir kefen giydim. Sonra da hamama gelen herkesi taşa çevirdim. Ama bir gün bir yiğit geldi, benden de ağlayan çocuktan da hiç korkmadı. Hatta kolumdaki altın bileziği çıkarıp tılsımımı bozdu.

–Ben denizi zapt etmiştim. Denizden geçen gemileri tutup yere çalardım. Gemi oracıkta dağılıp giderdi, insanlar da denize yaklaşmaya korkardı. Sonra bir gün bir yiğit geldi, benden hiç korkmadı. Hatta boynumdaki gerdanlığı koparıp tılsımımı bozdu.

Ahmet, bunların hepsini saklandığı yüklüğün ardından duymuş. Sonra da meydana çıkıp demiş ki:

–Hepinizin tılsımını bozan bendim. Senin parmağındaki yüzüğünü, senin kolundaki bileziğini ben çıkardım. Senin de boynundaki gerdanlığı ben suya düşürdüm. Çünkü ben bu dünyada hiçbir şeyden korkmam.

Üç kız da oğlanı görünce tanımışlar. Oğlana demişler ki:

–Ay oğlan, sen bizim oyunumuzu bozdum. Biz artık kimseye kötülük yapmayacağız. Ya bizi öldür, ya da memleketine götür.

–Eee ben sizin üçünüzü de götürüp ne yapacağım?

–Üçümüz de emrine amadeyiz. Artık sen ne istersen onu yap.

–Eee olur o zaman. Haydi, düşün yola.

Bizim Ahmet üç kızla birlikte az gitmiş uz gitmiş, sonunda bacısının yanına gelmiş. Bacısı bakmış ki abisiyle üç tane dünya güzeli kız gelmiş. Abi kardeş sarılıp hasret gidermişler. Sonra oğlan üç kıza demiş ki:

–Ben birinizle evleneceğim. Diğer ikinizi de çok yakın iki arkadaşıma nikâhlayacağım. Şimdi beni hanginiz korkutursa onunla evleneceğim.

İlk gün saraydan gelen kız uğraşmış, oğlanı korkutamamış. İkinci gün hamamdan gelen kız uğraşmış, o da oğlanı korkutamamış. Üçüncü gün denizdeki kıza sıra gelmiş. Kız kendi kendine demiş ki:

–Oğlanın önüne bir tencere koyayım, içine de bir tane serçe koyayım. Gel sana çorba pişirdim, derim. Oğlan tencerenin kapağını açınca serçe uçuverir, oğlan da korkar.

Kız hemen planını uygulamış. Çorba pişirdiğini söyleyip oğlanı sofraya çağırmış. Sonra oğlana demiş ki:

–Haydi Ahmet, buyur yemeğe başla. Çorban soğumasın. Benim ellerim kirlendi, tencereden çorbayı sen dolduruver tabağına.

Aslında oğlan, denizden gelen kızı pek beğenmiş, ona âşık olmuş. Kızın bir plan yaptığını da anlamış. Ama diğer kızlara ayıp olmasın diye böyle bir sınav yapmak istemiş. Tencerenin kapağını açıp serçenin fırladığını görünce mahsustan korkmuş gibi yapmış. Hatta inandırıcı olsun diye ayılıp bayılmış. Böylece sınavı, denizden gelen kız kazanmış.

Sonra, denizden gelen kızla Ahmet’e kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Diğer iki kızı da Ahmet’in arkadaşları nikâhlamış. Bu masal da burada bitmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım tahtına.

KORKUSUZ AHMET