KEDİ KIZ

Bir varmış, bir yokmuş. Memleketin birinde üç kardeş varmış. Bunların üçü de bekârmış. Üçü de evlenmek istiyormuş. “Kimin kızını alalım, kimin kızını alalım,” diye düşünmeye başlamışlar.

Sonunda; “Havaya üç ok atalım. Oklar nereye düşürse o evin kızını alalım,” diye karar vermişler.

Havaya üç ok atmışlar. Okun biri bir bacaya, biri bir bacaya düşmüş. Biri de gitmiş bir kayaya düşmüş. Okları bacalara düşen oğlanlar gitmişler, o evin kızını almışlar. Düğün dernek etmişler. Gelinleri alıp eve getirmişler. En küçük oğlan da kayanın olduğu yere gitmiş ki kayada bir kedi oturuyor!

— Benim nasibime de bu kedi çıktı, demiş.

Kediyi almış kucağına, eve getirmiş. Aradan biraz zaman geçmiş. Kedi evde yatağın üstüne çıkıp anca mışıl mışıl uyuyormuş. Öbür gelinler iş, güç yapıyormuş, çalışıyormuş. Ama bu sürekli yatıyormuş.

Küçük oğlan, kediye kızmış, söylenmiş.

— Olmaz, bulunmaz olasıca! Şansıma nereden çıktın? Herkes ev işi yapıyor, çalışıyor. Sen burada yatağın üstünde uyuyorsun! Getirmez olaydım, demiş.

Kedi de demiş ki:

— Bir canından bin canına kurban olduğum. Ondan kolay ne var? Git, kayaya vur. Üç ihlas-ı şerif oku. Bir tekme vur! Bir lebbeyk çıkar. “Ak maymunun şah maymuna selamı var, saray kalıbını vereceksin!” de!

Oğlan, kedinin dediğini yere varmış. Onun dediği gibi seslenmiş. Saray kalıbını istemiş, getirip vermişler. Oğlan da almış, gelmiş. Getirmiş, ev yapacağı yere kurmuş. O koyduğu yere bir güzel konak yapılmış.

Oğlanın babası konağı görünce merak edip gelmiş.

— Oğlum, evin çok güzel olmuş. Hayırlı, uğurlu olsun. İyi has da bir de hamamı olsaymış, iyi olurmuş, demiş.

Oğlan:

— Nasıl yapayım hamamı baba, demiş.

Böyle demiş, ama bir yandan da; “Nasıl yaparım?” diye düşünüyormuş. Aklına kedi gelmiş. Yanına varmış. Kedi bunu görünce bir sıkıntısı olduğunu anlamış.

— Bir canından bin canına kurban olduğum. Yine ne düşünüyorsun, demiş.

O da:

— Babam böyle böyle dedi. “Bir de hamam olsaymış iyi olurmuş.” dedi, demiş.

Kedi:

— Ondan kolay ne var? Git, kayaya var! Üç ihlas-ı şerif oku! Bir tekme vur! Bir lebbeyk çıkar! “Hamam kalıbını vereceksin!” de, demiş.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Oğlan kayaya varmış. Kedinin dediklerini yapmış, kalıbı da almış, gelmiş. Hamamı da kurmuş.

Bir gün kedi gelinin eltileri düğüne gidiyormuş. Kedi:

— Ben de gideceğim, demiş, kedi kürkünü çıkarmış.

Kocasına da tembih etmiş ki:

— Aha şuraya kürkümü koyuyorum. Anam gelirse kürkümün yerini söyleme, yakar. Kürkümü yaktırırsan beni bir daha bulamazsın. Başımı alıp giderim. Ayağına demir çarık giyersen, ucu eğilirse; eline de demir asa alırsan, ucu eğilirse beni anca o zaman bulursun. Yoksa bulamazsın, demiş.

Kedi gelin düğüne gitmiş. Orada eltileriyle yemek yemişler, eğlenmişler.

Bir de kedinin anası çıkıp gelmiş. Oğlana:

— Kedi nerede, nereye gitti, demiş.

Oğlan da:

— Düğüne gitti, demiş.

Kedinin anası:

— Kürkünü ne yaptı, diye sormuş.

O da:

— Ne bileyim ne yaptı? Aha şu direğin arasına koymuştu, bilmiyorum, demiş.

Kadın hemen oğlanın dediği direğin arasına elini sokmuş, kürkü almış, orada yakmış. Kürk yanınca kokusu kedinin burnuna gitmiş.

— Kürküm yandı benim! Ben giderim o zaman, diye feryat figan etmiş. Başını alıp gitmiş, kaybolmuş.

Şimdi bu oğlan, ayağına demir çarık giymiş, eline de demir asa almış, çıkmış dağ, taş kediyi aramaya gitmiş. Bir çeşme görmüş, onun başına oturmuş. Orada bakmış ki çarığının altı delinmiş, asasının da ucu biraz eğilmiş. Az sonra çeşmeye bir kız gelmiş. Çeşmede su dolduruyormuş. Oğlan bakmış ki kız, kediye benziyor.

Kıza:

— Sen o suyu ne yapacaksın, diye sormuş.

Kız da:

— Ablam abdest alacak, ona götüreceğim, demiş.

Oğlan:

— Ver de bir su içeyim ibriğinden, demiş.

Kız ibriği vermiş. Oğlan ibrikten suyu içmiş. Parmağında da kedinin yüzüğü varmış. Kız görmeden o yüzüğü ibriğin içine bırakmış. Neyse… Bu kız suyu alıp gitmiş. Kızın ablası ibrikten abdest alırken yüzük avucuna düşmüş. Kedi bakmış ki bu yüzük kendi yüzüğü!

Kıza:

— Çeşmenin başında biri var mıydı? Bu ibriği senin elinden kim aldı, diye sormuş.

O da:

— Bir oğlan çeşmenin başında oturuyordu. Benden su istedi, ben de verdim. İbriği o aldı, su içti, demiş.

Ablası:

— Git, onu buraya sesle, demiş.

Kedi ağlamaya başlamış. Anası, kızın ağladığını görünce meraklanıp:

— Niye ağlıyorsun, demiş.

Kız da:

— Damadın gelmiş de çeşmenin başındaymış ana, demiş.

Anası:

— Söyleyin de gelsin, demiş.

Kız:

— Yok, gelmesin! Gelirse sen onu yersin, demiş.

Anası:

— Yemem, yemem! Sesleyin gelsin, demiş.

Seslemişler, kızın anası oğlanın eline bir sepet vermiş.

— Bu sepeti kuş tüyüyle dolduracaksın, yoksa seni yerim, demiş.

Oğlan başlamış düşünmeye...

— Ben bunu nasıl doldururum, bir sepet kuş tüyünü nerede bulurum? Nereden alırım, diye diye geziyormuş.

Kedi demiş ki:

— Bir canından bin canına kurban olduğum. Ondan kolay ne var? Üç ihlas-ı şerif oku. Bir ağacın dibinde otur, gelen kuşlar doldurur. Alır, getirirsin, demiş.

Oğlan da kedinin dediği gibi yapmış. Bir sepet kuş tüyünü kızın anasına getirmiş.

Kızın anası, kediye:

— Bunu sen öğrettin; ıldır mıldır kanlar kusasıca, demiş, beddua etmiş.

Kızın anası, oğlana bu defa da kirli, kara bir torba vermiş.

— Bunu iyice yıkayıp bembeyaz edip getireceksin, demiş.

Oğlan yine derin derin düşünmüş.

— Ben bunu nasıl ağartıyım, beyazlatayım, diyormuş.

Kedi, oğlanı böyle görünce:

— Ne düşünüyorsun? Git, bir ırmağın kenarına! Irmağın içine torbayı sok! O yana, bu yana çalkala! O zaman beyazlanır. Sen de alır, gelirsin, demiş.

Oğlan, kedinin dediği gibi yapmış. Torba bembeyaz olunca torbayı alıp getirmiş.

Kedinin anası torbayı görünce kedinin yardım ettiğini anlamış.

&nbsp;Kıza:

— Bunu sen öğrettin; ıldır mıldır kanlar kusasıca! Bu sefer sizi yiyeceğim, demiş.

Ondan sonra oğlana demiş ki:

— Atla itin önünde bir çuvaldız var. Onu alıp gel, yoksa seni yerim!

Oğlan yine düşünmeye başlamış.

— Ben nasıl getireyim? İt beni ısırırsa, demiş.

Kedi, oğlanın derdini anlamış.

— Ondan kolay ne var? Atın önünde et, itin önünde ot var. Eti al, ite ver; otu da al, ata ver. Çuvaldızı alıp gel, demiş.

Oğlan, kedinin dediği gibi yapmış, çuvaldızı alıp gelmiş.

Anası yine:

— Bunu sen öğrettin; ıldır mıldır kanlar kusasıca! Bu sefer sizi yiyeceğim, demiş.

Ondan sonra kedi gelinle oğlan buradan kaçmanın yolunu aramışlar.

— Ne yapıp edelim de kaçalım, demişler.

Kedi, oğlana:

— Bir kalıp sabun al, bir baş bıçağı al, bir tarak al, bir ibrik de su doldur! Buralardan geçip gidelim, demiş.

Oğlan, kedinin dediklerini yapmış. Bunlar yola çıkmışlar. Kızın anası da arkalarına düşmüş. Kedi arkasına bakmış ki anası yıldırım gibi geliyor.

Oğlana:

— Sabunu at, demiş.

O da atmış. Dağ, taş sabun olmuş. Kızın anası kayıp düşmüş. Ama yine kalkmış, arkalarına düşmüş. Bunlara iyice yaklaşmış.

Kedi bu sefer:

— Bıçağı arkana at, demiş.

Oğlan da atmış. Dağ, taş bıçak olmuş. Kızın anasının ayaklarını kesmiş. Ayağa kalkmış, yine bunlara yaklaşmış.

Kedi bunu görünce bu sefer de:

— Tarağı at, demiş.

Oğlan tarağı atmış. Dağ, taş tarak olmuş. Kadın, ayağına diken bata bata geliyormuş. Yine yaklaşmış bunlara. Kedi, bu defa oğlana demiş ki:

— Suyun çoğunu arkana, azını da önüne dök!

Oğlan da yanlışlıkla suyun çoğunu önüne, azını da arkasına dökmüş. Oğlan dökmüş, amma dağ, taş su olmuş. Önü de göl olmuş. Kadın yine kurtulmuş, bunların dibine kadar yaklaşmış.

Oğlan:

— Ne yapalım? Bizi yakalayacak, demiş.

Kedi de:

— Şimdi ben bu suda bir topak taş olayım. O gelir, sana yalvarır: “Nasıl geçtin?” diye sorar, demiş.

Kedi gelin hemen bir topak taş olmuş.

Kadın, oğlana:

— Canım, ben sizi yemeyeceğim. Ama karşıya nasıl geçtin, diye sormuş.

Oğlan da:

— Aha şu taşa bastım, geçtim, demiş.

Kadın taşa basınca sendelemiş, sallanmış. Kedi, anasını suya vermiş. Onlar da kurtulmuşlar. Yemiş, içmiş, muratlarına geçmişler...

Kedi Kız