Bir yaşlı kadın varmış. Kadın ebeymiş. Üç tane kızı varmış. Çocukları küçük yaştayken kocasına kaybetmiş. Üç kızıyla bir evde yaşarmış.

Bir gün ülkenin padişahı dört bir yana haber yollamış:

— O gün akşam hiç kimse ışıkları yakmasın, diye. Ebe kadının bir hastası çıkmış. Oraya gidecekmiş. Kızlarına:

— Salon ışıkları yakmayın, padişahın kesin emri var, sonra bize ceza verir, diye tembih etmiş.

Kızlar anneleri gittikten sonra ışıkları yakıp aynanın karşısına geçmişler. Bir güzel süslenmişler.

Padişah faytonla mahalle mahalle gezermiş o sırada. Bu kızların oturduğu evin ışıklarının yandığını görmüş. Hemen oraya vezirini ve vekilini göndermiş. Vezir ve vekil o eve gitmişler, kapıyı çalmışlar.

Kapıyı bu kızar açmış. Vezir ve vekil kızların güzelliğine hayran kalmış. Büyük kız ve ortanca kız özür dilemişler. Küçük kız kibirlenmiş. Büyük kız vezire:

— Vezirim, beni alırsanız, emrinize amade olurum, siz ne derseniz onu yaparım, demiş. Ortanca kız vekile:

— Vekilim beni alın, size nur topu gibi yavrular veriyim, köleniz olayım, demiş. Küçük kız ise:

— Ben bu kızların en güzeliyim. Padişah beni alırsa onunla gül bahçesine giderim. Onun koluna da bohçamı atarım. O taşır, demiş.

Vezir ve vekil büyük kızla, ortanca kızı affetmiş. Küçük kızın söylediklerini de padişaha anlatmışlar.

Birkaç gün sonra ebe kadının kapısı çalınmış. Jandarmalar gelmişler. Padişahın ebe kadını çağırdığını haber vermişler. Kadın kızlarının ışığı yaktıklarını duymuş. Korka korka padişahın yanına gitmiş.

Padişah kadına kızları istediğini söylemiş. Kadın çok sevinmiş. Kızları vermiş. Eve gelmiş. Kızlara anlatmış. Kızlar da çok sevinmiş.

Eve arabalar gelmiş, kızları almış saraya götürmüş. Padişah büyük kız ile veziri; ortanca kız ile de vekili evlendirmiş. İkisine çifte düğün yapmış.

Padişah küçük kızı da görmeden zindana attırmış. Bunun sebebi de kızın kibirlenip o sözleri söylemesiymiş. Padişah kıza çok içerlemiş:

— Ben onun hizmetçisi miyim, diye kıza ceza vermiş.

Küçük kız dediklerine pişman olmuş. Vezire, vekile yalvarmış ama nafile. Padişahın kesin emri varmış. Küçük kızın ablaları kızın bu durumuna çok üzülmüşler. Ablaları bir çare düşünmüşler. Padişahtan habersiz kızı zindandan çıkarırmışlar; yerine başka bir kızı koymuşlar. Çünkü padişah kızın yüzünü hiç görmemiş. Kızı zindandan çıkarmışlar. Büyük ablanın odasına saklamışlar.

Küçük kız bir gün bahçeye çıkmış. Elma kesiyormuş. Padişah mahallede gezerken kızı görmüş. Kız da padişahı görünce, aklı şaşmış yakışıklılığından, bıçakla elini kesmiş.

Padişah arabadan inmiş, kıza bir mendil uzatmış. Kız mendili almış. Padişah kızın nerde oturduğunu sormuş. Kız ablasında kaldığını saklamış. Çünkü ceza alacaklarından korkmuş. Yerinin meçhul olduğunu söylemiş. Kaçıp gitmiş.

Kız günlerce yataktan çıkamamış. Üzüntüden hasta olmuş. Ağlaya ağlaya gözyaşı kurumuş.

— Ben böyle yakışıklı bir padişahın arkasından nasıl böyle konuştum, diye iç çeker olmuş.

Kızın ablaları, bir araya gelmişler. Kızın durumunu padişaha bildirmeye karar vermişler. Padişah bunu duyunca kızı zindandan kaçırdıkları için öfkelenmiş. Sonra kızın yanına gitmeye karar vermiş.

Kızın yanına gidince elindeki mendilden bahçedeki kız olduğunu anlamış. Kızı affetmiş. Padişahla kız evlenmişler. Mutlu olmuşlar.

Padişah İle Üç Bacı