&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zamanda, küçük bir yerde, bir kadın ve kocası yaşarmış. Bu kadınla kocasının büyük bir derdi varmış. Çocukları olmuyormuş. Çocuk sahibi olmayı çok isteyen adam, bir gün eşine:

— Ben tarlaya gidiyorum. Ben dönene kadar bir çocuk doğurmazsan gözüme görünme, demiş.

Ne yapacağını bilemeyen kadın, kümesten yakaladığı bir horozun tüylerini yolmuş ve onu kundağa belemiş. Eve döndüğünde beşiği dolu gören adam çok mutlu olmuş. Horozu oğulları saymış, büyütmüşler. Horoz, tıpkı bir insan gibi büyümüş. Konuşmayı filan da bilirmiş. Bir gün adam, horoz çocuğa:

— Oğlum, benim falanca adamdan alacağım var, git onu al da getir, demiş. Çocuk hemen yola çıkmış. Az gitmiş uz gitmiş, giderken yolda bir tilki ile karşılaşmış. Tilki onunla gelmek isteyince horoz çocuk tilkiyi kanadının altına almış.

Biraz daha gitmiş ve bu sefer de bir kurtla karşılaşmış. Kurt da onunla gelmek isteyince onu da kanadının altına almış. Yoluna devam etmiş ama önüne bir göl çıkmış. Masal bu ya, karşıya geçebilmek için gölün sularını da içmiş ve karnına almış. Gölü geçmeyi de başaran çocuk, sonunda varacağı yere varmış ve:

— Üürü üüüüü! Babamın parasını verin, demiş. Adamın parayı vermeye niyeti yokmuş, çocuğu tutmuş ve kümese kapatmış. Çocuk da kanadının altındaki tilkiyi ortaya çıkarmış. Tilki kümesteki bütün tavukları yemiş, çocuk da kümesten çıkmış ve yine parayı istemiş.

Adam bu kez de onu ağıla kapatmış. Horoz çocuk, ağılda da kanadının altındaki kurdu ortaya çıkarmış. Kurt bütün ağılı afiyetle boşaltırken o da yine adamın karşısına geçmiş ve parayı istemiş.

Adam bu sefer de onu sandığa kapatmış. Çocuk, sandıktaki altınları almış ve karnındaki göl suyunu da boşaltmış. Evi su basmış. Dışarıya çıkan horoz çocuk:

— Üürü üüüüü! Babamın parasını aldım, demiş. Ve evine doğru yola çıkmış. Bu masal da burada bitmiş.

Horoz Çocuk