Bi yine bir padişahımız var. Padişah oğullarından hangisinin sultan olması gerektini düşünmeye başlamış. Acaba hangisini sultan yapayım? İki oğlu varmış. Bunların hangisi sultan olsun diye düşünmüş. Veziri demiş:

- İmtian etsene demiş.

Onları biraz para vermiş. At vermiş. Oğullar, demiş:

- Şimdi bu parayla vatana, millete hayırlı bi şeyler yapın. Kimin padişah olacağını, ya da şehir şehir gezin demiş. En güzel şeyleri alın gelin bana, demiş.

Padişahın oğulları yola çıkmış. Birinci oğul bi şehre varmış. Bi şehre değil de bi vadiye varmış. Yemyeşil, vadiler içinde çok güzel, cennet misali bi yermiş.

- Ben bu evi saray yapsam, demiş, babamın verdiği parayla. Çok güzel olur demiş.

O sarayı yaptırmış. İçini çeşit çeşit eşyalarla döşemiş. Dönmüş babasının yurduna. İkinci oğlu ise köy köy dolaşmış. Dolaşırken bi köye denk gelmiş. O köyde halk alıyomuş.

- Neden alıyosunuz? Diye sorunca, suyumuz yok demiş. Suyumuz çok uzak yerden geliyo demiş. Onun için suyumuz yog olduğundan üzülüyoz demiş.

Padişan olu da bi kanal yaptırmış. Suyu köye getirmiş. Kay halkı o kadar sevinmiş ki, duva etmişle. İşi bitince padişan ikinci oğlu da köyüne, yurduna dönmüş. Babasına varmış:

Baba biz vazifemizi yapdık demiş. Padşah:

- Hadi madem gidelim demiş.

Padişahla oğulları gidiyo. Birinci oğlunun yapdıkları yere varınca viran olmuş. Ev yıkılmış, içindeki eşyaları fareler yemiş. Harap ve bitap düşmüş. Odan üzülmüş padişah parası yabana gitti diye. Öteki köye vardıklarında, sultanım çok hoş geldiniz diye. Köylüler sevgiyle karşılamışlar. Hizmet etti için, halka hizmet eden Hakk’a hizmet eder diye. Sultan ikinci küçük olunu padişah yapmış.

- Sultan sen olacaksın demiş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerefetine. Gökten üş elma düşmüş, biri dinliyenin biri anlatanın bir de herkezin başına.

[Padişah ve Oğulları]