Evvel zamanda bir padişah varmış. Bunun dünyaya hiç çocuğu gelmemiş. Bir gün padişah lalasıyla gezmeye çıkıp bir çeşme başına gelirler. Orada abdest alıp namaz kılarlar. Bir de bakarlar ki bir derviş gelir. Derviş:

Esselâmunaleyküm Padişahım, der.

Padişah da:

Sen benim Padişah olduğumu bildin, derdimi de bilirsin, der.

Derviş koynundan bir elma çıkarır, söyler:

— Senin derdin çocuğun olmamasıdır. Al bu elmayı yarısını kendin yersin, yarısını karma yedirirsin. Vakti gelince senin bir çocuğun olacak ama yirmi yaşına kadar senin, yirmi yaşından sonra benim olacaktır, de­yip gider.

Padişah oradan kalkar, sarayına gelir, elmayı keser. Yarısını kendi yer, yarısını da karısına yedirir. O gece karısı gebe kalır. Vakit gelir, dokuz ay on gün olunca bir oğlan çocuğu doğurur. Padişah çok sevinir, büyük donanmalar yapar. Çocuk büyümeye başlar. Beş altı yaşına gelir. Okur, yazar. On üç on dört yaşına girer. Başlar gezip yürümeye. En sonra çocuk ava gider.

Bir vakit geçtikten sonra artık çocuk yirmi yaşına doğru gelir. Babası oğlunu evlendirmeye kalkar. Bir kız bulurlar, düğün yaparlar. Güveği girdiği gece o derviş gelir. Oğlanı kaptığı gibi gider. Bir dağ başına bırakır, otur burada, der, gider.

Oğlan korkusundan orada oturur. Bir de bakar ki üç tane güvercin gelir. Orada bulunan bir su kenarına inerler. Soyunup üçü de birer kız olurlar. Orada yıkanırlar. Oğlan da gider kızlar yıkanırken birinin urbasını alır saklar. Bunlar sudan çıkarlar. İkisi urbasını giyip uçarlar.

Öbür kuş da sudan çıkar bakar ki urbası yok. Öteyi beriyi ararken oğlanı görür. Anlar ki urbasını o oğlan saklamış. Yalvarır yakarır. Urbasını ister. Oğlan vermez.

Kız der ki:

Seni buraya kim getirdi?

Bir derviş getirdi.

O derviş, benim babamdır. Şimdi gelir seni şu ağaca saçlarından asar. Elinde kamçı ile seni döver; öğ­rendin mi, diye sorar. Sen de öğrenmedim dersin, der.

Oğlan kızın urbasını verir. Kız yine güvercin olur, kaçar gider.

Oğlan bakar ki derviş geliyor. Elinde de bir kamçı var. Gelir gelmez oğlanı saçından ağaca asar. Elindeki kırbaçla döver, sonra da:

— Öğrendin mi, diye sorar.

Oğlan:

Öğrenmedim, deyince bırakır gider.

Ertesi gün yine gelir, oğlanı döver, sonra bakar ki bunun öğreneceği yok. Salıverir. Oğlan da oralarda do­laşıp dururken güvercin gelir oğlana der ki:

Al bu kuşu sakla. Yine babam gelip sana, şu kız­ların hangisini istersin? diye sorarsa sen de beni gös­ter. Eğer beni tanımazsan kuşu koynundan çıkar, bu kuş her kime giderse onu isteyeceğini söyle, der.

Gü­vercin gider. Ertesi gün o derviş kızlarını alıp getirir, oğlana sorar:

Bu kızların hangisini beğenirsin?

Oğlan da kuşu çıkarır:

— Şu kuş hangisine giderse ben onu isterim, der.

Kuşu salıverin Kuş da gider oğlana tembihleyen kızın üstüne konar. Derviş o kızı oğlana verir ama kızın anası bunu istemez. Meğer bu kızların anası büyücü olduğu için kızları da büyü yapmasını bilirlermiş. Oğlan kızı alıp giderken bir de bakar ki kızın anası geliyor. Hemen kız oğlana bir tokat vurur. Oğlanı büyük bir bahçe yapar. Kendine de bir tokat vurur, bahçıvan olur. Bir de anası gelir:

Bahçıvan buradan bir kız ile bir oğlan geçti mi?

diye sorar.

Bahçıvan da:

— Daha pırasalarım olmadı, ufaktır der.

Karı:

Canım bahçıvan sana pırasa sormuyorum. Bir kız ile bir oğlan diyorum.

Bahçıvan da:

Canım ıspanak dikmedim. Bir iki ay sonra gel, der.

Karı bakar ki bu laf anlamıyor. Döner gider. Bi­raz sonra bakar ki anası gitti. Bir tokat bahçeye, bir tokat da kendine vurur, bahçe yine oğlan; kendi yine kız olur.

Tekrar yola çıkarlar. Bir de karı arkasına bakar ki oğlan ile kız gidiyor. Hemen karı yine geri döner. Bunların arkasına düşer. Kız bakar ki anası yine geliyor. Hemen oğlana bir tokat vurup bir fırın yapar. Kendi de fırıncı olur. Karı gelir fırıncıya:

—Fırıncı, buradan bir oğlan ile bir kız geçti mi? der.

—Daha ekmekler pişmedi, yeni saldım. Yarım saat sonra gel de vereyim, der.

—Canım sana ekmek sormuyorum. Oğlanla kızı soruyorum.

—Benim de karnım aç. Biraz bekle pişsin de be­raber yiyelim.

Karı bakar ki bu laf anlamıyor. Döner gider. Kız kalkar fırına bir tokat atar oğlan yapar. Kendi de kız olur. Yine kaçarlar. Karı bakar ki yine gidiyorlar. Anlar ki o gördüğü bahçıvan ile fırın oğlan ile kızdır.

Yine döner bunların ardına düşer. Kız bakar ki anası yine geliyor. Hemen oğlana bir tokat atar, göl yapar, kendi de ördek olup suda yüzer. Anası gelir bakar ki bir büyük göl. Bir aşağı bir yukarı koşar. Hiçbir ya­nını bulamaz ki öbür yana geçsin. En sonunda geçemeyeceğini anlayınca döner gider. Kız anasının gittiğini görünce yine göle bir tokat vurur, oğlan yapar. Kendi de kız olup yine yola devam ederler.

Gide gide oğlanın memleketim yakın varırlar. Orada bir hana girerler. Oğlan kıza der ki:

— Sen burada otur. Ben gideyim sana urba ile araba getireyim, seni de götürürüm, der.

Giderken önüne yine o derviş çıkar. Bunu kapınca doğru babasının sarayına götürür. Güveyi girdiği odaya bırakır. Bir de oğ­lan kendini yatağında bulur, gelin de yanında yatıyor: Acaba ben rüya mı gördüm. Bu nasıl iştir, diye düşünür.

Handaki kız bakar ki oğlan gelmiyor. Bir iki saat bekler. Hey gidi hayırsız hey! Beni burada bıraktı da gitti. Şimdi gelmiyor, diye oradan güvercin olur gelir, oğlanın yattığı odanın penceresinden:

— Behey hayırsız! Elin kızını aldın da hanlarda bı­raktın, şimdi burada yatıyorsun, der gene hana girer.

Oğlanın aklı başına gelir. Anlar ki o gördükleri şey rüya değil, gerçektir. Hemen oradan kalkar bir araba alıp doğru hana gelir, kızı arabaya koyup saraya getirir. Öbür kızı anasının evine gönderip dervişten aldığı kızı kendine nikâh eder. Kırk gün kırk gece yeniden düğün yaparlar. Onlar ermiş muradına, biz de çıkalım damın kiremidine...

[Şehzade ile Peri Kızı]