Bir varımış bir yokmuş. Padişahın üç oğlu varımış. Bu üç oğlunu padişah:

- Bene en çok hankiniz seve diye sormuş. Bene ne kadar seversiniz demiş. Olanın biri demiş ki:

- Ben seni altın kadar severim demiş. En büyük olan baba ben seni altın kadar severim demiş. Sora küçük olu demiş ki:

- Ben seni yağlar ballar kadar severim babacım demiş. En küçük olan demiş ki:

- Ben seni baba demiş tuz kadar severim demiş.

Olanda tuzu çok severimiş kendisi. Olu tuz kadar severim deyince demiş ki padişah:

- Alın buna cellata götürün. Kessinler bunu demiş.

Götürmüşler cellata. Orda çocuğu kesmek yerine bi guzu kesmişler. Çocuğun elbiselerini gana bulamışlar. Babasına getirmişler. Gelinceye gadar o çocuğu kesen adama babası ödüllendirmiş. Altınlar vermiş padişah ya paralar altınlar vermişler. Baya çocuk büyümüş. Zaman geşmiş. Şimdik okumuş gaymakam olmuş. Sora buna yemek hazırlamış çocuk. Kendi kafasına göre yemek hazırlatmış. Tabi çocuk doğma büyüme yerini biliyo ya babasının.

- Gidin demiş jandırmaya filan yerde filan kişiyi getirin gelin.

Jandırma göndermiş. Gelmiş babası. Gelinceye gadar. Yemekleri goymuşlar. Bütün yemekler tuzsuzmuş. Babası padişah ya:

- Ooooo bu yemekler niye tuzsuz deye bağırıp kalkmış.

- Bu böle demişler.

- Babası ben istemem böle yemek demiş.

Sora gelmiş olan kendisini takdim etmiş.

- Baba ben senin olunum. Bilmem kaç yılında sen bene tuz kadar severim deye git cellete götürde kes demişdin ya. Ben senin olunum. Ben sana tuzun ne gadar kıymetli olduğunu öğrenmen için çağırdım demiş. Bu sefer babası demiş ki:

- Gine yok demiş öğretmen olsan da gaymakam da olsan cumhurbaşkanı da olsan gine de adam olamazsın sen demiş oluna. Değil mi ki sen beni buraya candırmaynan getirtmedin mi demiş? Sen usulen babamı getirip gelin deyebilirdin demiş.

[Tuz Kadar]