Bir varmış, bir yokmuş… Zamanın birinde... Bir adam varmış. Onun ilk hanımı ölmüş, ondan bir kız kalmış. Adam ikinci evliliğini yapmış. Ondan da, bir kız çocuğu olmuş.&nbsp; Böyle geçinip giderlerken bir gün, hanımı:

— Ben bu kızından bıktım, usandım. At bunu bir kenara, der.

Adam:

— Yahu Hanım, atılır mı? O da benim evladım, dediyse de dinletemez.

Hanımı:

— Olmaz, o duracaksa ben giderim! Ben giderim, diye basar yaygarayı.

Adam:

— Yuvam, ailem bozulacak. En iyisi mi bunu bir kenara atayım, diye düşünür.

Nihayet, adam kızını dağa koymaya karar verir. Bir gün:

— Kızım, haydi oduna gidelim, diyerek; hayvanı semerler.

Baltayı alır. Bir de içinde su taşıdıkları, su kabağını alır. Kızı ile beraber dağa çıkarlar. Babası:

— Kızım, sen şurada dur. Ben şu karşıdan odunu keseyim. İşim bitince ben sana seslenirim. Hayvanımızı sarar gideriz, diyerek kızı oraya koyar.

Biraz ileriye ormanın içine gider. Kabağın içindeki suyu boşaltıp, bir dala asar, oradan çekip gider. Boş kabak rüzgârla ‘tak tak tak’ sesler çıkarır. Kız, babam odun kesiyor sanıp beklemeye devam eder.&nbsp; Kız orada dururken epey bir zaman geçer. Hava kararmaya başlar.

— Babam çok gecikti. Varıp bir bakayım, diyerek sesin geldiği yere gider.

Varıp bakar ki boş kabak tak tak edip durur. Kız öte arar beri arar; ama babasını bulamaz. Durumu anlayan kız:

— Tak tak eden kabacık, beni avutan babacık, diye ağlamaya başlar.

Ağlaya ağlaya eve dönmek için yola çıkar. Yolda giderken karanlık bastırır, çaresiz kalır. Karanlıkta nereye gideceğini bilemez. Korkuyla ne yapacağını düşünürken, karşıda bir ışık görür.&nbsp; Sevinerek oraya varıp bakar ki, üç tane kedi, tıpış tıpış ellerliyle ekmek yapıyorlar. Kız onları görünce:

— Tıpış tıpış ellerinizle, güzel güzel ekmek mi yapıyorsunuz, diye seslenir.

Kediler, kıza:

— Gel bakalım hanım, gel, diyerek bir oturağın üstüne oturturlar.

Hoş beşten sonra kıza burada ne aradığını sorarlar. Kız:

— Böyle böyle oldu. Babam beni aldattı. Evde bir üvey anam var. Onun da bir kızı var. Anam, beni evde istemedi. Ondan bu işler başıma geldi, diye bir bir anlatır.

Olanları dinleyen kedilerin anası:

— Gidin, şu altın suyunu getirin. Şu kızın, başını saçlarını yıkayalım, der.

Gedip altın suyunu getirirler. Kızı bir hamam ettirirler. Saçlarını altın suyunda yıkarlar. Kızın saçları, dipten başa kadar, şangır şungur altın olur. Kızın ağlamasını durdurup, karnını doyururlar.

— Kızım, sen bu gece burada yat. Sabah evine göndeririz, deyip kızı orada misafir ederler.

Sabah olunca, kızı kaldırıp;&nbsp; güzel elbiseler giydirirler.

— Sen evinizi bulmak için, şu yolu salma. Bu yoldan git, diye tembih edip uğurlarlar.

Kız yola çıkar, giderken giderken, karşıda evlerini görür. Evlerinin önündeki horozları kızın geldiğini görünce:

— Fatma Ablam geliyor altınlı maltınlı! Fatma Ablam geliyor altınlı maltınlı, diye ötmeye başlar.

Bunu üvey anne duyar. Horozu:

— Sus! Sen ne diyorsun? Ben, onu başımdan atasıya ne çektim, diye azarlar.

Horoz yine:

— Fatma Ablam geliyor altınlı maltınlı, diye ötmeye devam eder.

Kadın horoza kızıp:

— Konuşma, senin kafanı uçurum, falan dediyse de, horoz aynı şekilde öter.

Bu arada kız da evlerine gelir. Kadın karşısında, saçları dipten başa kadar altın olan üvey kızını görür. Hoşbeş edip, kızı içeriye alır. Derken kızın babası da eve döner. Evde kızını bulan baba sevinerek onu kucaklar. Bunları gören adamın karısı:

— Demek sen, kızının her tarafına altın takmak için dağa götürmüşsün. Her tarafı altınlı geldi. Benim kızımı da götür. Altın tak gel, diye söylenmeye başlar.

Adam:

— Hanım, bundan benim haberim yok. Etme gitme, böyle olmaz, bunu ben yapamam. Biz bunu hor gördük attık. Bu Allah’ın bir hikmeti!falan dediyse de karısını inandıramaz.

Kadın:

— İlla benim kızı da götüreceksin, diye tutturur.

Sonunda karısına bir türlü laf anlatamayan adam, öbür kızını da götürmek zorunda kalır. Neyse adam, bu kızını da dağa odun kesmek amacıyla götürür. Aynı şekilde, kabağı dala asar; kızı bırakıp gelir. Kız orada bekler bekler babası gelmez.

— Babam nerede kaldı, akşam oluyor, deyip tak tak eden yere varır.

Bakar ki orada bir kabak asılı, babası yok. Ağlamaya başlar. Ağlaya ağlaya yola çıkar. Gelirken karanlık çöker. O da, ışıkları görüp oraya varır. Bakar ki, orada kediler, ekmek yapmak için hamur yoğurup durur. Onlara:

— Bak şu pislere, pis ellerinizle hamur mu yumuruyorsunuz? Çekin pis elinizi oradan…, diye seslenip, onları hor görür.

Kızın bu sözlerine kediler çok kızar; ama yine de:

— Geç şuraya kahpe kız, deyip kızı içeri alırlar.

— Buraya neden geldin, diye sorarlar.

O kız da:

— Böyle böyle oldu. Babam beni buraya koydu, gitti, diye olanları bir bir anlatır.

Kedilerin anası:

— Getirin şu bakır suyunu da, şunu bir yıkayın, der.

Bakır suyunu getirip, kızın saçını yıkarlar. Bakır suyuna batırılan kızın saçları, dipten başa bakır olur. Şangır şungur bakır… Kediler ona da yemek falan verirler; ama kız beğenip yemez. Neyse kızı orada yatırıp, sabah uğurlarlar. Kız yola çıkar, gide gide evlerini ileride görür. O eve gele koysun. Evdeki horoz yine ötmeye başlar:

— Ayşe Ablam geliyor, bakırlı makırlı! Ayşe Ablam geliyor, bakırlı makırlı!

Bunu duyan kadın, horoza:

— Sus utanmaz. Benim kızımla alay mı ediyorsun? Ben kızımı altın toplamaya gönderdim, diye çıkışır.

Bu arada kız da eve gelir. Bakarlar ki, gerçekten kızın her tarafı bakır. Kadın, o zaman horozun kabahatinin olmadığını anlar. Bu sefer kadın:

— Sen öbür kızını altın yaptın, benim kızımı bakır yaptın, diye söylenmeye başlar.

Kocası:

— Karı, bu senin benim bildiğim bir iş değil. Bunları ben yapamam. Bu Allah’ın bir işi… Bize bu bir ibret… Biz Fatma’yı hor gördük attık. Allah onu ödüllendirdi. Bu kızımızı da, bize ibret olsun diye bakır yaptı, diye anlatır.

Bu duruma akıl sır erdiremeyen kadın, Fatma’nın da, Ayşe’nin de başından geçenleri bir bir anlattırır. Böylece geç de olsa doğruyu öğrenip, kocasının, haklı olduğunu anlar. Fatma’nın getirdiği altınlarla zengin olurlar. Çocuklarıyla birlikte mutlu mutlu yaşayıp dururlar.

Altınlı Fatma İle Bakırlı Ayşe  