Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ülkenin birinde çok zengin bir padişah yaşarmış. Ama padişah çok mutsuzmuş. Çünkü bir türlü erkek çocuk sahibi olamıyormuş. Doğan tüm çocukları kız imiş ve padişah da çok üzülmekteymiş.

Padişahın karısı yine hamile imiş ve bu sefer çocuk erkek olacak ümidi ile hazırlıklara başlanmış. Eğer bu çocuk da erkek olmazsa padişah başka biri ile daha evlenir diye karısı korkmaktaymış.

Günler geceleri, geceler ayları kovalamış ve bebek doğmuş. Ancak beklenildiği gibi olmamış ve yine bir kız evlat dünyaya gelmiş. Çaresiz kadın, ne yapacağını şaşırmış. Doğumu yaptıran ebe ile ikisi, bebeğin kız olduğunu gizlemeye karar vermişler ve padişaha bir oğlu olduğunu söylemişler.

Bu güzel haberi alan padişah ülkede aylarca şenlikler düzenlemiş. Zaman geçtikçe çocuk büyümekte ve tam bir erkek gibi yetiştirilmekteymiş. Annesi evladından kız olduğunu saklamakta ve çocuk da bu durumun farkına varmamaktaymış. Her geçen gün daha iyi kılıç kuşanır, daha iyi ata biner olmuş. Ülkede en hızlı ve usta ata binen o olmuş.

Gün gelmiş ve çocuğun sünnet olma zamanı gelmiş. Bu durumda anneyi bir telaştır almış. Eğer hemen bir şeyler yapmazsa çocuğun kız olduğu ortaya çıkacakmış. Doğum yaptıran ebeyi bulmuş ve beraber kızı ile konuşup gerçeği anlatmaya karar vermiş.

Kızına olan biten her şeyi bir güzel anlatmışlar ve onun bu diyardan uzaklara kaçıp gitmesini söylemişler. Yoksa annesinin de kendisinin de başına kötü şeyler gelebilirmiş. Kız atına atladığını gibi yıldırım hızıyla uzaklaşmış. Dağlar tepeler atlamış ve sonunda bir kulübede yaşlı annesiyle yaşayan bir kıza rastlamış. Durumu onlara anlatmış. Onlar da hemen kızcağızı yanlarına almışlar. Evdeki yaşlı kadının haline padişahın kızı çok üzülmüş ve bu hastalığın bir ilacı olup olmadığını sormuş. Onlar da:

— Evet çaresi var ama ona ulaşmak imkânsız. Çünkü Kaf Dağı’nın ardında, devin bahçesindeki elmalardan yemesi gerek. Ancak oraya ulaşmak çok zor. Oraya giden bir daha geri gelemezmiş. Bunu duyan padişahın kızı:

— Ben oraya gidebilirim ve elmaları size getirebilirim, demiş. Yapma, geri dönemezsin, deseler de onları dinlememiş ve bu zorlu yolculuğa çıkmış.

Kız, az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş ve karşısına dikenli otlardan oluşan kocaman bir tarla çıkmış. Otlar dile gelmiş:

— Yabancı, seni buradan geçirtmeyiz, geri dön, demişler. Kız, atından inmiş ve eğilip otları sanki çiçek gibi koklamış:

— Mis gibi ne güzel kokuyorsunuz sizler, demiş. Bunu duyan otlar dikenlerini içlerine çekmiş ve ona yol vermişler. Biraz daha gitmiş ve önüne suları etrafa pis kokular saçan bir çeşme gelmiş. Yoluna devam edebilmesi için bu çeşmeyi geçmesi gerekiyormuş. Tekrar atından inmiş, eğilip kana kana çeşmenin suyundan içmiş ve:

— Ne kadar tatlı bir su bugüne kadar hiç böyle güzel bir su içmemiştim, demiş. Bunu duyan çeşme:

— Geç bakalım, kimse bana böyle güzel sözler söylememişti, demiş. Yoluna koyulan kızın karşısına bu sefer de suları gürül gürül akan bir dere gelmiş. Aman vermez dereden geçmek imkânsız gibiymiş. Kız dereye seslenmiş:

— Güzel dere sen ne uysal, ne kadar hoş akmaktasın. Sanki uçsuz bucaksız deryalar gibisin, paksın, temizsin, demiş. Dere bu sözleri işitince

— Buyur geç yolcu, demiş ve suları sakin sakin akmaya başlamış. Padişahın kızı atıyla derenin üzerinden geçmiş ve yoluna devam etmiş.

Aylar yıllar süren bu uzun yolculuğun sonunda devin evi görünmüş. Ama bu sefer de karşısına iki kanatlı bir kapı çıkmış. Kapının bir kolu yerde yatmakta, diğer kolu ise ayakta durmaktaymış. Yıllardır aynı şekilde duran kapılar artık çok yorulmuşlar.

Padişahın kızı yatan tarafı ayağa kaldırmış, ayaktakini ise yere indirmiş. Bunu yaptığı için kapılar ona teşekkür etmiş ve evin bahçesine girmesine izin vermişler.

Dev, bahçenin bir kenarında uyumaktaymış. Kız elma ağacına yanaşıp daldan üç tane elma almış. Tam işini bitirmiş, dışarı çıkacakken dev uyanmış. Kız atına atlayıp dörtnala koşmaya başlamış. Dev kapılara seslenmiş:

— Yakalayın, geçit vermeyin atlıya, diye. Kapılar ise:

— Sen yıllarca bizi yordun, o bizi dinlendirdi. Buyur, geç yolcu, demişler ve yol vermişler.

&nbsp;Dev bunu görünce şaşkınlıktan ne yapacağını bilememiş ve atlının dereye doğru yaklaştığını fark ederek dereye seslenmiş:

— Dere sakın aman verme bu atlıya, tut onu, salma. Dere hemen sularını dizginlemiş, atlı geçerken de şunları söylemiş:

— Dev! Sen yıllarca bana eziyet ettin, bir çift güzel söz söylemedin. Atlı bana çok iyi davrandı, buyur geç atlı. Dev iyice çılgına dönmüş ve çeşmeye seslenmiş bu sefer de:

— Çeşme! Pis kokulu sularınla atlıya geçit verme sakın. Çeşme de hemen sularını güzel kokular saçarak akıtmaya başlamış ve:

— Buyur atlı, geç yolumdan. Dev senin dediğini yapmayacağım, atlı bana çok iyi davrandı, demiş. Dev son çare dikenli çalılara seslenmiş:

— Dikenli otlar! Sakın ola bu atlının geçmesine izin vermeyin. Dikenlerinizi atının ayaklarına şiddetle batırın. Otlar devi dinlememiş ve dikenlerini içlerine çekip şöyle söylemişler:

— Dev o atlı bizi kokladı ve mis gibi koktuğumuzu söyledi. Sen yıllarca bizi aşağıladın, hor gördün hep dikenlerle karşılık vermemize neden oldun. Şimdi seni dinlemeyeceğiz. Buyur geç atlı! Yolun açık olsun!

Atlı tüm engelleri atlamış. Ancak dev sinirinden yerinde duramıyormuş ve atlının arkasından bir beddua etmiş:

— Hey atın üstündeki! Kız isen erkek ol! Erkek isen kız ol!”

Bu beddua ile padişahın kızı bir anda erkek oluvermiş. Dağlar tepeler aşmış ve yaşlı kadınla kızının yanına varmış. Tüm olanı biteni başından geçenleri anlatmış.

Kadına devin bahçesinden aldığı elmaları yedirmişler ve kadın bir anda iyileşivermiş. Bu sevinç içinde kız ile oğlan birbirlerine âşık olmuşlar. Padişahın yanına hep beraber dönmüşler ve kırk gün kırk gece düğün yapıp mutlu bir hayata başlamışlar.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…

Güzel İşlerin Sonu