Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle çok zengin bir ağa varmış. Ağanın çok sadık, akıllı bir köpeği varmış.

Ağanın köpeği çok besili bir köpekmiş. Ağanın atıklarını köpeğe veriyorlar, ayrıca köpeğe özel yemekler alıyorlarmış. Bu köpeği gece salıp gündüz bağlıyorlarmış.

Bir gün kurt ağanın çiftliğinin önünden geçerken, bakımlı, besili ve boynundan bir ağaca bağlı köpeği görmüş. Köpeğin yanına gitmiş, köpeğe:

— Merhaba, köpek kardeş, demiş. Köpek de:

— Merhaba, kurt kardeş. Hayırdır, ne arıyorsun buralarda, dermiş. Kurt da:

— Seni böyle besili, bakımlı görünce sana özendim. Yanına uğrayayım dedim, demiş. Köpek de:

— Vallahi benim ağam yemeğinin yarısını kendisi yer, yarısını bana verir. Ayrıca özel yemeklerim de var. İstersen gel, beraber bekçilik yapalım. Bu çiftlikte kurt var dedikleri zaman kimse bu çiftliğe de yanaşamaz, demiş.

Köpek, yalnız kalıp sıkılmamak için kendine arkadaş bulmuş. Kurt ile sohbet ederken kurt, köpeğin ensesindeki kızarıklığı görmüş ve köpeğe:

— Ensen neden böyle kızarmış, diye sormuş. Köpek de:

— Ya, beni gündüz bağlayıp akşam salıyorlar. Tasmam beni çok sıkıyor, ondan kızarmıştır, demiş. Kurt da köpeğe:

— Köpek kardeş, besilisin, bakımlısın ama özgür değilsin. Ben böyle yaşayamam ki. Ben serbest olmazsam yaşayamam, demiş ve oradan ayrılmış.

Kurt ile Köpek 