Bir varmış bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi, gayet günahmış. Bir ananın, bir babanın bir kızı varmış. Bir has bahçeye gider, her gün bahçe beklermiş. Bir kuş gelirmiş:

— Ah kız sana, vah kız sana! Kırk gün, kırk gece meyyit* başı bekleyeceksin, dermiş.

Kızın annesi, babası çok huzursuz olmuş. Her gün kuşun konduğu ağaçları kesmişler, has bahçeyi kurutmuşlar. Günün birinde:

— Göçüp gidelim buralardan, demişler. Hayvana bir şeyler yükleyip, göçüp gitmişler.

Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe dümdüz gitmişler. Bir konağın önüne varmışlar. Dolanmış, çevrinmiş*, bakmışlar. Bir kapı bulmuşlar. Annesi, babası itelemiş; kapı açılmamış. Kız iteleyince kapı açılmış, kız içinde kalmış. Kıza:

— Ne yapalım, kızım? Senin kaderin de buymuş. Dolan, bir bak. İçerde ne var, ne yok, demişler.

Evde bir anahtar takılıymış. Onu alıp kapalı kapıları açmış. Odaların kiminde can, kiminde mal varmış. Birini de açmış ki bir meyyit yatıyormuş. Kız gelip annesine, babasına anlatmış. Annesi, babası:

— İyi yavrum. Ne yapalım? Senin kaderin buymuş. Allah büyüktür, demişler. Kız:

— Atın torbasını verin de size altın vereyim, demiş.

Torbayı alıp doldurmuş, pencereden atmış. Annesi, babası ağlayarak gitmişler. Konakta her şey varmış. Kaz varmış, tavuk varmış… Kız her gün işe&nbsp;güce bakmış. İbadet etmiş. Kırk günü tamamlamış. Günlerden bir gün kızın canı sıkılmış.

— Şu pencereden bir bakayım, hiç mi can şenliği yok, demiş.

Tam kız pencereden bakarken Turna Dağı gibi bir yerden bir göç geliyormuş. Kız bağırmış, bağırmış. Onları yanına getirmiş. Pencerenin önüne gelmişler. Kız:

— Bana bir can şenliği verin, ben de size ağır para veririm, demiş.

Hemen bir kız uzatmışlar. Kız parayı verip onları yollamış. Kıza demiş ki:

— Bugün efendinin günü. Sen burada dur. Ben bir abdest alayım. Şu kazı, culuğu* yemliyeyim, geleyim, demiş.

Kız gidince meyyit doğrulmuş. Başında duran kıza:

— İn&nbsp;misin, cin misin, demiş. O da:

— İnim de, cinim de. Seni, beni yaratan Allah’ın kuluyum, demiş.

— Kırk gündür beni bekleyen sen misin, demiş. O da:

— Evet, demiş.

Kız gelmiş ki meyyit doğrulmuş, öteki kızla evlenmişler bile. Her şey bitmiş. Kız çok üzülmüş. Yanmış, ağlamış. Adı Kel Kız kalmış, ötekinin adı da Gül Kız olmuş. Sabah olmuş. Meyyit evin eksiğini görmeye çarşıya gidecekmiş. Gül Kız ısmarıçlarını* ısmarlamış. Sürmesini, altınını, elbisesini istemiş. Kel Kız’a da sormuş:

— Sen bir şey demiyor musun, demiş. Kel kız:

— Yok, efendi. Benim bir tek isteğim var. Onları alırsan yeter. Bir iğne, bir sabır taşı, bir de baş bıçağı al, demiş.

— Tamam, demiş. Kel Kız tekrar:

— Eğer almadan gelirsen yoluna boz dumanlar çöksün, gelemeyesin, demiş.

Adam çıkmış yola. Çarşıya varmış. Gül Kız’ın eksiklerini almış. Kel Kız’ınkini alırken dükkâncı demiş ki:

— Sen bunları alma, bunlar iyi değil, demiş.

Adam yola çıkmış ki boz dumanlar yolu sarmış. Adam yürüyememiş.

— Kel Kız’ın bana kargışı* tuttu. En iyisi geri dönüp alayım, demiş.

Geri gitmiş, almış. Tekrar eve dönmüş. Adam herkesin ısmarıçlarını vermiş. Kel Kız bir odaya girmiş.

— İğne sen şurada dinle. Baş bıçağı sen de şurada bilen. Sabır taşı sen de sabret, demiş ve anlatmaya başlamış.

Başından geçen her şeyi anlatmış. Laf bitince sabır taşı ortadan ikiye ayrılmış. Kel Kız:

— Sabır taşı, sen sabredemedin de ben nasıl sabredeyim, demiş ve baş bıçağını almış. Kel Kız bıçağı boğazına çalacağı* zaman adam içeri girmiş, bileğinden tutup bıçağı elinden almış.

— Hâlin böyleydi de niye anlatmadın, demiş. Kel Kız:

— Ne anlatayım? Her şey oldu&nbsp;bitti, demiş.

Adam olan biteni anlamış. Gül Kız’ı göndermiş, Kel Kız’la evlenmiş. Yiyip, içip muratlarına geçmişler.

*meyyit: ölü

*çevrin-: Çevreyi dolaşmak.&nbsp;

*çal-: Kesmek üzere sürmek

*culuk: Hindi

*ısmarıç: Sipariş

*kargış: Beddua

GÜL KIZ İLE KEL KIZ