ÜÇ KURT

Vakti zamanında üç tane kurt yaşarmış. Bunların yediği içtiği ayrı gitmezmiş, ama ikisi hırsızlık mırsızlık demez, çalar çalar yerlermiş. Bir tanesi de hiçbir şey yemezmiş.

Bir gün, diğer kurtlar buna sormuşlar:

— Biz ne bulursak yiyoruz. Sen niye bir şey yemiyorsun?

O da:

— Siz harama bakmadan çalıp çırpıp yiyorsunuz. Ben haram yemem, demiş.

Diğer iki kurt yiyedursun, bu aç açına dolanıp duruyormuş. Her neyse... Bir gün aç durmuş, iki gün aç durmuş. Ama açlıktan da gırtısı kararmış*. “Ötekiler çalıp çırpıp yiyor, ben böyle aç açına dolanıyorum. Böyle durulmaz. Açlıktan öleceğim; varayım, gideyim de köyün kenarına durayım. Belki bir nasibim çıkar,” diye düşünmüş.

Varmış köyün kıyısına. Harmanda bir toklu* görmüş. Toklu, bunu görünce kaçmaya başlamış.

Kurt:

— Gitme toklu kardeş, seni yiyeceğim, diye arkasından bağırmış.

Toklu da ona:

— Beni yiyecektin de niye birdenbire yemedin, izin aldın, demiş.

Kurt:

— Rızasız lokma haramdır. Kendisinin izni olmadan başkasını yiyemem, demiş.

Bunun üzerine toklu:

— Toklu eti sası* olur. Varayım, gideyim, evden tuz getireyim de tadıyla, tuzuyla beni ye, demiş.

Toklu hoplaya zıplaya oradan ayrılmış. Bir daha gelir mi? Gelmez. Etti bir.

Kurt durmuş, durmuş, gelen giden yok. “Hele biraz daha bekleyeyim,” der demez karşıdan bir keçi çıkmış.

Keçiye:

— Keçi kardeş, buraya doğru gel! Seni yiyeceğim, demiş.

Keçi:

— Madem yiyeceksin, niye bana danışıyorsun? Başka kurtlar bize saldırır, hemen yer, demiş.

Kurt:

— Ben haram yemem. Eğer gönlü olursa kendisini yerim, yoksa yemem, diye cevap vermiş.

Keçi:

— Madem sen haram yemeyen birisin, ben de yeni ikiz yavruladım. Varayım, gideyim de gıdiklerimi* getireyim. Beni ye, onları da yanına azık al, demiş.

Keçi de hoplamış, zıplamış köye kaçmış. Tabii kurt onu da yiyememiş. Etti iki.

Kurt yine beklemeye başlamış. Beklemiş, beklemiş… Kendi kendine; “Bir daha bakayım, belki bir şey karşıma çıkar da şu açlık belasından kurtulurum,” demiş.

Derken, atı görmüş, bu sefer ata bağırmış:

— At kardeş, gitme, seni yiyeceğim!

At da ona:

— Sen niye diğer kurtlar gibi beni bir anda yemedin de benden izin istiyorsun, demiş.

Kurt:

— Haram mala el sürmem. İznin olursa seni yiyeceğim, demiş.

At:

— Madem sen Allah’ı, kitabı bilen birisin, ayağımın altında berat yazılıdır. Şu derin hendeğe gir, ayağımın altındaki beratı oku, sonra da beni ye, demiş.

Kurt hendeğe girmiş. At, bu sırada arka ayaklarını iyice yukarı çekmiş. Sonra da kurdun alnının çatına bir çitme* atmış, oradan kaçmış. Kurdun belini, bıkınını kırmış.* Etti üç.

Kurt oradan daha kalkamamış. O sırada diğer iki kurt, bunun yanına gelmişler. Kurdu o vaziyette görünce:

— Bu hâlin ne? Belin bıkının da kırılmış, sana ne oldu böyle, demişler.

Kurt, başından geçenleri anlatmış:

— Sormayın kardeşler, sormayın. Bir kuzu geldi, yiyemedim. “Bir tuz getireyim de…” dedi, öylece gitti. Bir keçi geldi, beni kandırdı. “Sana yeni doğmuş gıdiklerimi getireyim,” dedi, gelmedi. Sonra bir at geldi. O da beni kandırdı, çitmeyi vurdu, bu hâle getirdi, demiş.

Diğer kurtlar, bu anlatılanları duyunca başlamışlar:

Vay, gözün kör olmayaydı

Eline geçmiş bir kuzu

Ne edecektin tadı tuzu

Yiyeydin de yanının üstüne yataydın

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 

Eline geçmiş bir keçi

Ne edecektin üçü beşi

Yiyeydin de yanının üstüne yataydın

Kalaydı bir kuru kıçı

&nbsp;

Eline geçmiş bir at

Ayağında yazılıymış berat

Okuyup da molla mı olacaktın bre kavat 

— Sana iyi oldu. Sen burada geber, demişler.

Kurt orada ölmüş. Diğer kurtlar onun etini yemişler, içmişler, muratlarına geçmişler...

&nbsp;


* gırtısı kararmak: Boğazından bir lokma geçmemek.

* toklu: Bir yaşında erkek koyun.

* sası: Lezzetsiz.

* gıdik: Keçi yavrusu.

* çitme: At tekmesi.

* bıkın: Belin yen tarafları.

Üç Kurt