Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, Bu sözün önü var, arkası yok; gömleğimin yeni var yakası yok… Sabır da bir huydur, suyu var tası yok. De gel sabreyle sabreyle… İyi ama susuzla sabırsız ne yapar? Ya bir kuyu kazar, ya dolaşır çarşı pazar; ben de aç karın, yüksek nalın çıktım pazara, Mevlam uğratmasın iftiraya nazara…

Bir kaz aldım karıdan, boynu uzun borudan! Kendisi akça pakça, eti kemiğinden pekçe, ne kazan kaldı ne kepçe! Kırk gündür kaynatırım kaynamaz. Hay dedim, huy dedim; bu ne pişmez şey dedim. Bir iken iki olduk, üç iken dört olduk; anan soylu, baban boylu derken kırk olduk; kırkımız kırk ateş yaktık!… Kırk gündür kaynatırım kaynamaz. Baktım ki olacak gibi, sofraya konacak gibi değil, eğil dağlar eğil dedik; onumuz hu çekti, onumuz su çekti; onumuz un, odun çekti; haydan geleni huya sattık, unu bulguru suya kattık. Suyu kazana, kazanı yeniden ocağa attık; vay ne kaynattık ne kaynattık… De şimdi kaynar mı, kaynamaz mı? Derken efendim bu kez başını kaldırıp bize bakmaz mı!..

Gayrı pabucunu bırakıp kaçan kaçana! Kanadını kaldırıp uçan uçana! Eh, bir ben miyim kırk kişinin gevşeği? Çıkardım ahırdan boz eşeği vurdum sırtına palanı, çektim yedi yerden kolanı; bindirdim üstüne doksanlık anamı. Boynuna mavi bir boncuk takmadım ama, koynuna koydum bir sabırtaşı. Sabırtaşı, sabırcıktaşı deyip geçmeyin öyle! Ne anamın aşı, ne gözümün yaşı. İtler işin başı, tandırın başı, masalın başı, bu sabırtaşı! Verilecek kuluna vermiş, bize de versin Yaradan; haydi dedikoduyu kaldırıp aradan, dinleyin şimdi; sabırlı kim, sabırsız kimdi…

Pimpirikli mi pimpirikli bir kadın varmış. Bu kadının Gülşen diye bir kızı olmuş bu kadın Gülşen’i herkesten saklar kimseciklere dokundurtmazmış. Kızı evden dışarı çıkmaz, bahçeye çıkınca bile birisi onu görecek diye korkarmış. Her ay başı bu kadın komşu köyün pazarına gidip bahçeden çıkardıkları mahsulleri satarmış. Pazara gittiği bir gün yolda çok çok esmer, iri yarı, kıllı, pis kokulu, sert bakışlı bir canavarla karşılaşır. Kadın çok korkar canavara ‘nereye gidiyorsun.’ Diye sorar. Canavar ‘karşıdaki köye gidiyorum.’ Der. Kadın çok korkar, ne yapacağını şaşırır ve ona ‘sakın benim evime geçme, bir tane garip saf bir kızım var. Evde tek başına çok korkar onu kendimden bile sakınırım lütfen bize geçme.’ Der. Canavar da ‘tamam söz senin evine geçmeyeceğim. Senin evin nerede bana tarif et de sana geçmeyeyim.’ Kadın çok sevinir, o an ki sevinçle evinin adresini verir. Canavar direkt kadının evine doğru koşar. Evi bulur. Kapıyı çalar. Gülşen kapıyı açar. Çok korkar ‘sen kimsin, burada ne işin var, çabuk git yoksa bağırırım.’ Der. Canavar da ‘korkma, güzel kız. Beni annen sana göz kulak olayım diye gönderdi, benim nazlı kızımı bir tek sen korursun dedi.’ Der. Gülşen rahatlar, ‘öyle mi, buyurun o zaman benim anam beni her zaman düşünür sağ olsun.’ Der. Canavar içerir girer girmez kapıyı kilitler. Gülşen’e işkence eder, ona yemek yaptırır. Canavar karnını doyurduktan sonra sıkılır ve Gülşen’e ‘kalk oyna.’ Der. Gülşen kalkar oynamaya. Oynarken yüksek sesle şarkı söyler. ‘benim güzel marangoz komşum, gel gör şu halimi, yoksa bu canavar beni yer bitirir.’ Diye söyleyip durmuş. Marangoz komşusu sesini duymuş hemen baltayı alıp geçmiş eve bakmış Canavar ve Gülşen. Hemen Canavara saldırmış onu öldürüp kesmiş ve etini canavarın eşiyle çocuklarına göndermiş. Canavarın eşi çok sinirlenmiş eşinin intikamını almak için bohça hazırlamış ve köy köy dolaşmaya başlamış. Her gitti köyde sormuş ‘buraya bir canavar gelmiş onu da öldürmüşler, bu hikayeyi bana anlatırsanız size bohçamdan çok güzel şeyler veririm.’ Demiş. Her köyde bunu söylemiş en son Gülşen’in köyüne gelmiş. Gülşen tandırda ekmek yaparken Gülşen’in yanına gelmiş ve sormuş: ‘buraya bir canavar gelmiş ve ölmüş haberin var mı?’ diye. Gülşen heyecanlanmış ‘evet bana geldi, zorla dans ettirdi beni sonra marangoz komşum geldi onu öldürdü.’ Canavarın eşi çok şaşırmış sonunda kocasını öldürenleri buldu o an ki sinirle Gülşen’i tandırın içine atıp onu yakmış. Gülşen’in annesi görür ve çığlık atar. Canavarın eşi kaçarken marangoz komşuları canavarın eşini yakalar. Onu Gülşen’in annesine getirir gözü yaşlı kadın ne yapacağını şaşırır. Ona der ki: ‘siz benim yavruma acımadınız, ona eziyet ettiniz yetmedi öldürdünüz. Ben senin yavrularına acıyorum. Var git yavrularının yanına onlara analık et ben yavrusuz kaldım, onlar anasız kalmasın ama Allah şahidimdir ki seni bir daha buralarda görürsem gözünün yaşına bakmam kendi ellerimle alırım canını.’ Canavarın eşi büyük bir sevinçle ‘Allah razı olsun senden gidiyorum bir daha da gelmeyeceğim söz.’ Der. Canavarın eşi kendi yoluna gider. Bizim ana da kahrından iki hafta sonra ölür.

Gülşen