Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; deve tellâl iken, pire berber iken bir Keloğlan varmış. Bu Keloğlan mektebe gidermiş. Bir gün hocası Keloğlan’ı yanına çağırıp üç tel vermiş:

— Bu teller sihirlidir. Başın sıkışınca bunları birbirine sürteceksin evladım, demiş.

Keloğlan sihirli telleri cebine koyup şehrin yolunu tutmuş. Maksadı iş bulup para kazanmakmış. Şehre varınca ilk iş, sarayın kapısına dikilmiş. Kapıdakilere:

— Bana bir iş verin, çalışayım, demiş.

O günlerde de sarayın bahçıvanı ölmüşmüş. Keloğlan’ı hemen bahçıvan olarak işe almışlar. Ertesi gün sarayda çalışmaya başlamış.

Padişahın üç tane kızı varmış. Üçü de birbirinden güzelmiş. Lâkin büyüğünün yaşı geçmiş, ortancanın geçmek üzere, küçüğü ise daha taze imiş.

Keloğlan her sabah padişaha üç tane gül götürürmüş. Güllerden biri solmuş, biri solmak üzere, biri de tomurcuk olurmuş. Padişah bu işten bir şey anlamazmış. Bir gün karısına nedenini sormuş. Sultan da:

— Bizim üç tane kızımız var. Büyüğün vakti geçti, ortancanınki geçmek üzere, küçük de tam evlenme çağında. Keloğlan her sabah bu güllerle bize bunu ima ediyor, demiş.

Padişah düşünmüş, taşınmış. Kızlarını evlendirmenin bir yolunu aramış. Sonunda tellâl bağırtıp ülkenin her yanına haber salmış.

Evlenmek isteyenlerin sarayın önünden geçeceğini, kızlarının da ellerindeki gümüş topu kime atarsa onunla evleneceğini söylemiş. Böylece kızları istediği adamlarla evlenebileceklermiş.

Kızların gümüş topları atacakları gün gelmiş. İsteyenler sarayın önünden geçmeye başlamışlar. Büyük ve ortanca kız, ellerindeki topları gözlerine kestirdikleri zengin ve yakışıklı iki delikanlıya atıp eşlerini seçmişler. Ama sıra küçük kıza gelince kız kimseye top atmamış. Padişah buyruk vermiş, kenarda köşede kalan kimse olmasın diye. Oradan bir tanesi:

— Keloğlan var, demiş.

Hemen Keloğlan da girmiş sıraya, o anda da küçük kız elindeki topu Keloğlan’a atmış. Keloğlan, topu havada yakalamış. Nihayet küçük kız da evleneceği adamı seçmiş, onu da Keloğlan ile evlendirmişler.

Aradan çok zaman geçmiş. Padişah bir gün rüyasında savaşa gittiğini görmüş. Kan ter içinde korkuyla uyanmış. Bir zaman sonra da padişahın rüyası gerçek olmuş. Ülkede savaş çıkmış. Küçük kız babasının huzuruna çıkıp Keloğlan’ın da savaşa katılmak istediğini söylemiş. Babası önce kabul etmemiş:

— Bunca delikanlı varken ne işi var o kelin harpte, diye terslemiş. Çok ısrar edince:

— İyi öyleyse, topal ata binsin de gelsin, demiş.

Keloğlan topal atıyla orduya katılmış. Onu görenler bu hâline gülmüşler. Keloğlan vazgeçmemiş. Padişahın ülkesi savaşı kaybetmek üzereymiş. Keloğlan dayanamamış. Bir kenarda cebindeki tüyleri çıkarıp birbirine sürmüş. Karşısına aksakallı bir dede çıkıvermiş. Ne istediğini sormuş. Keloğlan da bir at, bir kılıç, bir de kalkan istemiş. İstedikleri hemen gelmiş. Atıyla düşmanın ordusunu yarmış. Kimini kılıçtan geçirmiş, kimini önüne katıp sürüklemiş. Padişah bu yaman askeri imrenerek izlemiş.

Aradan aylar geçmiş. Padişah çok hastalanmış, yataklara düşmüş. Gelen hekimler ancak aslan sütü içerse iyileşeceğini söylemişler. Bu haberi alan üç damat, hemen aslan sütü bulmak için yola koyulmuşlar.

Keloğlan az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Bir pınarın başında soluklanmak için durmuş. Orada bir ihtiyar, pınardan su içiyormuş.&nbsp; Keloğlan ihtiyara derdini anlatmış. Padişahın ağır hasta olduğunu, kendisinin de aslan sütü aradığını söylemiş.

İhtiyar da bu pınardan bir aslanın su içtiğini sonra da ilerideki çayırda uyuduğunu söylemiş. Aslan uyurken korkmadan sağabileceğini söylemiş. Az vakit sonra bir aslan pınarın başına gelmiş, suyunu içip çayırda uykuya dalmış. Keloğlan fırsat bu fırsat gidip aslanı sağmış, sütünü alıp yola koyulmuş.

Keloğlan, padişahın huzuruna çıkıp getirdiği aslan sütünü hekimlere sunmuş. Sütü hemen padişaha içirmişler. Padişah iyileşmiş. Keloğlan’ın yaptığı bu iyiliğe şaşırmış. Padişah, artık yaşlandığını düşünmüş. Bundan böyle de ülkeyi Keloğlan’ın yöneteceğini söylemiş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Padişah İle Keloğlan