MİYESE HANIM

Bir varmış bir yokmuş, bir adamın bir kızı varmış. Bu adamın kızı her gün medreseye gidermiş. Bu kıza her gün tanımadığı bir adam diyormuş ki:

-Ah Miyese Hanım, vah Miyese Hanım.

Bu kız sıkıntıya girmiş, sararıp soluyormuş. Annesi diyormuş ki:

-Ne oldu kızım? Niye öyle günlerdir sararıp soluyorsun?

Diyor ki:

-Anne köylüden birisi bana her gün diyor ki “Ah Miyese Hanım, vah Miyese Hanım.”&nbsp;

-Kızım git de ki “Bana ne olmuş bir elim yağda bir elim balda.”

Kız gider adama der ki:

-Sen bana niye öyle diyorsun? Bir elim yağda bir elim balda.

O adam da diyor ki:

-Sen yedi sene bir ölünün başını bekleyeceksin Miyese Hanım.

Bu kız gider annesine babasına diyor ki:

-Ana yedi sene bir ölünün başını bekleyecekmişim.

Annesi diyor ki:

-Herif gel biz kaçak. Bir kızımız var, şimdi elimizden almasınlar.

Bunlar kalkıyorlar, arabaya binip gidiyorlar. Gidiyorlar, gidiyorlar yolda öyle bir fırtına çıkıyor ki göz gözü görmüyor. Neyse az daha gidiyorlar, bir tane mağara. Annesi vuruyor kapıya, babası vuruyor kapıya kapı açılıyor. Kız içeri düşer düşmez kapı kilitleniyor. O arada ağlıyor ve diyor ki:

-Anne bir dur bakayım, ne var ne yok?

Kız kalkıyor, oraları arıyor, bakıyor. Bir tane direkte kırk tane anahtar. Etrafında kırk tane kapı. Hepsini açıyor. Birinde yağ çeşmesi, birinde bal çeşmesi, birinde altın akıyor.

Son kapıyı açıyor, bir tane cenaze var. Gidip anasına diyor ki:

-Anne siz beni kendi ellerinizle getirdiniz, buraya koydunuz. Siz gidin.

Kız yedi sene cenazenin başını bekliyor. Alıyor dizini başına, oturuyor.

Tam yedi sene geçtikten sonra pencerede mağaranın önünden geçen kızları görür. Onlara bir kese altın sunarak yanına bir tane arkadaş vermesini ister. İple keseyi sarkıtır, sonra da bir tane kızı yukarıya çeker. Miyese Hanım kıza diyor ki:

-Kıyafetlerimizi değiştirelim.

Miyese Hanım çingene kızı olur, çingene kızı da Miyese Hanım olur.

Miyese Hanım, yiyecek bir şeyler getirmeye gidiyor, cenaze bu sırada uyanıyor. Çingene kızına, yani Miyese Hanım’a:

-Yedi sene benim başımı bekleyen Miyese Hanım sen misin?”

O da diyor ki:

-Evet.

Cenaze diyor ki:

-Ya içerideki kim?

-Benim canım sıkıldığı için, yanıma aldım.

Cenaze kalkıp dışarıya gidiyor. Diyor ki:

-Ben çarşıya gideceğim. Miyese Hanım’a ne alayım?

-Üst, baş, öteberi.

Sonra çingene kızına yani asıl Miyese Hanım’a soruyor. O da diyor ki:

-Habur sabur, hermet, bir tane de kara saplı bıçak.

Adam gidip istediklerini alıyor. Geldiğinde çingene kızınınkileri unutur. Tekrar geri döner. Onunkileri de alıp gelir. Çingene kızı bir köşeye çekilip habur sabur, hermeti duvara dayar, kara saplı bıçağı yanına alır. Başından geçenleri tek tek anlatır.

Habur sabur birden patlar. Kız kara saplı bıçağı alır, tam kendine saplayacakken adam gelir bıçağı elinden alır. Der ki:

-Ben sizi yanlış anlamışım. Yedi sene benim başımı bekleyen asıl Miyese Hanım senmişsin.

Çingene kızının yanına gider. Kızı beyaz kısrağın kuyruğuna bağlar, ormana salar. Miyese Hanım’ı da yanına alır. Kırk gün kırk gece düğün ederler.

Miyase Hanım