İLİK YİYEN KIZ

Bir varmış bir yokmuş. Vakti zamanın birinde bir Padişah varmış. Bu Padişah’ın güzel mi güzel bir kızı varmış. Kız öyle güzelmiş ki, güzelliğinden ötürü, Padişah, onu yedi kat perde altında büyütmüş. Kızın hizmetine de bir Lala vermiş. Lala ne hikmetse, kıza sadece ilik yedirirmiş. Her gün usanmadan bıkmadan kemikleri parçalarmış, iliklerini çıkarırmış.

Birgün Lala, kızı yanına çağırmış;

-Gel de bak! Bundan sonra ilikleri sen çıkaracaksın, öğren, demiş.

Kız ne yapsın, derdini kime yansın? Bu işi mecbur kabul etmiş.

Ertesi gün Lala bir sürü kemiği getirmiş, kızın önüne atmış. Kız, uğraşmış, didinmiş iliği bir türlü çıkaramamış. Evirmiş çevirmiş, sonra da kaldırıp atmış. Olacak ya... Kemik fırlamış gitmiş camı kırmış. Cam kırılınca güneşin şavkı pencereden içeri düşmüş. Kız hiç güneş görmedi ki ne bilsin… Işığı kucaklamaya başlamış. Tam bu sırada Lala’sı içeri girmiş, kızın tuhaf hareketlerini görmüş. Kendi kendine: “Artık her şeyi anlatmanın zamanı geldi.” demiş.

Kıza;

-Bak kızım, bu güneş... Sen bunun ne olduğunu bilmezsin. Hadi sana göstereyim, demiş.

Kızı almış, pencerenin yanına götürmüş.

-Şu gördüğün cennet gibi yer, babanın has bahçesidir. Şurası yoldur. Şuradan çarşıya inilir. Karşıdaki çadır da başka bir padişahın otağıdır. Bu çadırların birinde Şehzade, öbüründe de yaverleri yatmaktadır. Bu Şehzade evlenecekmiş de eksik görmeye* gelmişler, demiş.

Kız, Lala’sını dikkatlice dinlemiş. Bir yandan da merak etmeye başlamış. Gece yarısı süslenmiş-püslenmiş; sessizce Şehzade’nin otağına gelmiş. Şehzade o sırada uyuyormuş. Kız, Şehzade’nin çerezinden yemiş, şerbetinden içmiş, Şehzade’yi de yanağından öpmüş, eve gelmiş.

Sabah olmuş, Şehzade uyanmış. Bakmış ki, ne şerbet var ne de çerez! Hemen Yaverbaşı’nı çağırmış;

-Bunları kim yaptı? Yapsa yapsa yaverler yapmıştır, diye azarlamış.

Yaverbaşı da;

-Aman Şehzade’m nasıl olur? Senin çerezini kim yiyebilir, şerbetini kim içebilir? Sen bunları gördün mü? diye sormuş.

-Görmedim amma, bu işi başka kim yapacak? Onları hemen cezalandır, diye emretmiş

Yaverbaşı çok üzülmüş. Bir türlü akıl erdirememiş. Bakmış ki, yaverler boşu boşuna cezalanacak, Şehzade’ye bir teklifte bulunmuş.

-Bak Şehzadem, bunların günahını alma! Gariplerin bir şeyden haberi yok. Bu gün bekleyelim. Aynı hırsızlık bu gece de olursa, o zaman karar verelim, demiş.

Şehzade, Yaverbaşı’nın sözleri üzerine biraz yatışmış, biraz da düşünmüş. Yaverbaşı’nın teklifini kabul etmiş.

Akşam olmuş. Kız yine giyinmiş, kuşanmış, Şehzade’nin çadırına gitmiş.

Yine çerezinden yemiş, şerbetinden içmiş. Şehzade’yi de yanağından öpmüş, geri gelmiş.

Şehzade, sabahleyin aynı şeyleri görünce yine Yaverbaşı’nı çağırmış;

-Gördün mü yine aynı şey oldu? Bu sefer affetmem, demiş.

Yaverbaşı da;

-Aman Şehzadem! Bir kere daha deneyelim. Parmağınızı kesip biraz tuz basalım. Tuzun acısı sizi uyutmaz, siz de bu sayede kimin yaptığını görürsünüz, demiş.

Şehzade, Yaverbaşı’nın dediğini yapmış, ama gece yarısı olunca, uyku ağır basmış, uyumuş. Kız o gece de süslenmiş-püslenmiş, Şehzade’nin çadırına gelmiş. Aynı şeyleri yine yapmış. Tam Şehzade’nin yanından geçerken Şehzade onu kolundan yakalamış. Bakmış ki, ayın on dördü gibi bir kız... “Aya doğma ben doğacağım. Güne çavma* ben çavacağım.” diyor. Orada kıza âşık olmuş. Oturmuş konuşmuşlar. Hoş-beş derken kız, geceyi Şehzade’nin yanında geçirmiş.

Sabah olmuş, Yaverbaşı, Şehzade’nin yanına gelmiş;

-Şehzade’m hırsızı buldun mu, demiş.

O da;

-Yaverlerimin boş yere günahını almışım. Bu işi ben yapıyormuşum da haberim yokmuş, diyerek Yaverbaşı’nı başından savmış.

O geceden sonra kız, her gece Şehzade’nin çadırına gitmeye başlamış. Bu arada Şehzade’nin o memlekette kalma zamanı bitmiş.

Yaverbaşı, Şehzade’nin yanına gelmiş;

-Şehzade’m! Gitme zamanımız geldi, gecikmeyelim. Bizi merak ederler, demiş.

Şehzade’nin canı sıkılmış:

-Tamam Yaverbaşı, yarın gideriz, demiş.

Demiş amma, aradan üç-beş gün geçmiş. Yaverbaşı’nı oyalamış durmuş. Bakmış ki, Yaverbaşı ısrar edip duruyor;

-Bu gece yola çıkacağız. Benim çadırım kalsın, öbürünü sökün, demiş.

Kız, o gece de Şehzade’nin yanına gelmiş. Tabi yaverlerin bu işten haberi yok... Kız, sabaha karşı uyanmış. Bakmış ki, Şehzade yanında yok. Hemen kalmış eve gelmiş, pencerenin önüne oturmuş. Öyle düşünüp dururken, Lala’sı içeri girmiş.

Kız;

-Lala! Şurada iki çadır vardı. Biri gitmiş, biri kalmış. Çabuk o çadırı sökün buraya getirin, demiş.

Lala çok diretmiş ama çaresi yok, çadırı söktürtmüş.

.....................................

Aradan günler geçmiş aylar geçmiş. Kız, bir türlü Şehzade’yi göremiyormuş. Hasretinden deliye dönen kız, giyinmiş, kuşanmış onun arkasına düşmüş. Giderken giderken yolda bir keşişe rastlamış.

Keşişe demiş ki:

-Şu altınları al da, elbiselerini bana ver!

Keşiş, razı olmamış.

-Olmaz, veremem! Karabaş duyarsa beri öldürür, demiş.

Kız, yalvarmış yakarmış, sonunda Keşiş’i razı etmiş. Altınları verip, elbiselerini almış. Hemen giyinip yoluna devam etmiş.

Kız yollarda gidedursun, Şehzade de kızı bir türlü unutamamış. Yaverbaş’nı ikide bir arkaya baktırıyormuş;

-Yaverbaşı, bir kere daha bak hele! Gelen giden var mı, diye sorup duruyormuş.

Sonunda Yaverbaşı birini görmüş;

-Şehzade’m arkadan bir Keşiş geliyor, demiş.

Yolda durmuş, Keşiş’in gelmesini beklemişler. Keşiş yanlarına gelince;

-Keşiş efendi! Yol boyunca neler gördün, diye sormuşlar.

O da;

Bardağı kurulu gördüm,

Şerbeti durulu gördüm,

Yar kendine uymuş da;

Kendimi kaçar gördüm.

diyerek cevap vermiş. Bunun manasını çözen Şehzade: “İşte bu benim.” deyip orada bayılmış.

Kafile Keşiş’i de alıp yoluna devam etmiş. Sonunda Şehzade’nin babasının sarayına varmışlar. Meğer saray ahalisi düğün için bütün hazırlıkları yapmış da, Şehzade’yi bekliyorlarmış. Şehzade’yi hamama götüreceklermiş. Şehzade, Keşiş’i de hamama davet etmiş.

Keşiş;

-Aman Şehzade’m! Ben soyunup yıkanamam. Karabaş beni öldürür, demiş.

Şehzade Keşiş’i yine de yanından ayırmamış. Kendisi yıkanırken Keşiş de bir köşede oturmuş onu seyretmiş.

Düğün bitmiş... Gerdek gecesi Şehzade Keşiş’in de yanında bulunmasını istemiş. Keşiş, helâya gitmek için izin istemiş. Şehzade bu durumdan şüphelenmiş. Beline ip bağlayıp müsaade etmiş. Keşiş kılığındaki kız, helâya girince belindeki ipi çözmüş, ibriğe bağlamış. Kendini pencereden aşağıya atmış. Şehzade bekleye bekleye usanmış. İpi çekmeye başlamış. “Tangur! Tungur!” ibriğin geldiğini görmüş. Keşiş’i aramaya başlamış. Bir türlü bulamamış. “Bir de pencereden dışarı bakayım bari!” diye düşünmüş. Pencereden bakmış ki, Keşiş ağaca takılı duruyor. Başı-gözü açılmış, sırma saçları ay ışığında parıl parıl parlıyormuş. Keşiş’in sevdiği kız olduğunu anlamış. O da kendini pencereden aşağıya atmış.

Bu arada gelin de Şehzade’yi beklemiş, durmuş. Gelen giden olmayınca Şehzade’yi aramaya başlamış. Bir de ne görsün!.. Şehzade ağaca takılı duruyor; yanında da bir kız var. Gelin de acısından kendini aşağıya atmış. Başka bir ağacın dalına da o asılı kalmış. Üçü de sabaha kadar ağaçta bekleye bekleye ölmüş.

Sabah olup da güneş doğunca, üçünü birden ağaçta asılı görmüşler. Ağlamışlar, feryat-figan etmişler.

O sırada, iki sevimli kuş ötüşe ötüşe gelip ağaca konmuş. Oynayıp şakalaşmaya başlamışlar. Biraz sonra, şakayı kavgaya bozmuşlar. Dövüşürken biri ölmüş. Bunu gören öbür kuş, hemen bir dal getirmiş, ölü kuşun üzerine sürmüş. Kuş, silkinerek canlanmış. Padişah da olup biteni pencereden seyrediyormuş. Kuşların bu yaptıklarını görür görmez; hemen aynı ağaçtan bir dal kopartmış, keşiş kıza, oğluna, bir de gelinine sürmüş. Üçü de anında dirilmiş.

Oğluna tekrar kavuşan Padişah, Şehzade’nin isteği üzerine keşiş kızı oğluna nikâhlamış. Gelinini de vezire vermiş, kırk gün kırk gece düğün yapmış.

Onlar yiyip içip muratlarına geçmişler. Sizler de yiyip içip muradınıza geçin!

&nbsp;


* eksik görmek: düğün alış-verişi yapmak

* çavmak : gözden kaybolmak (Parçada : güneşin batması)

İlik Yiyen Kız