Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Bir sığırcıyla bir kızı varmış, bir de ailesi varmış.

Gel zaman, git zaman bu sığırcının karısı ölmüş. Kızı kalmış, sığırcı da evlenmiş ve evlenince bir kız da yeni karısından olmuş. Kadın her gün kendi kızını yanına alıyormuş, öbür kadından kalan kızı sığıra yolluyormuş. Bir kuru ekmek koyuyormuş çantalarına. Bir de eline yün ip verip akşama kadar eğirmesini istiyormuş.

Bir gün kız yünü eğirirken yün yuvarlanıp elinden gitmiş, yer altında bir deliğe düşmüş. Kız bakmış ki orada bir nene oturuyor. Nene:

— Kızım in de sen al, demiş. Kız inmiş, o kuyudan almış. Nene:

— Kızım bir başıma bak, başım kaşınıyor. Kız başına bir bakmış ki yılan çıyan kaynıyor. Neneye:

— Nene başına kurban olayım hiçbir şey yok.

— Bir de turşu küpüme bak.

— Turşu küpüne de kurban olayım, nene hiçbir şey yok.

— Kızım, ben uyuyacağım, iki tane kız gelecek, ikisinde de tepsilerde su gelecek. Gelince beni uyandır, demiş. Bu beklemiş gelince de kadına çağırmış. Nene:

— Soyun kızım, seni çimdireceğim, demiş.

Bu kız karaymış. Çok kararmış güneşten. Analığı bunu her gün sığıra yolladığı için. O kadın bu kızı bir çimdirmiş, bembeyaz olmuş. O kırmızı suyla yanaklarını yıkamış, gözlerine de bir siyah çekmiş. Bunu bir süslemiş ama melekler gibi olmuş. Oradan ipini de almış, gitmiş. Akşam gelmiş, analığı görmüş; kıskanmış:

— Sen ne oldun da böyle oldun? Sığıra kızım gidecek, sen gitmeyeceksin artık.

— Gitsin daha iyi, demiş kız da.

Eline yünü vermiş, çörekler yapmış, börekler yapmış, göndermiş. Kız ip eğirirken aynı bunun ki gibi yumağı oraya gitmiş. Oraya gidince eğilmiş bakmış ki bir nene:

— Nene ver, demiş.

— İn de sen al.

— Cadı! Versen ne var ki, demiş. Vermemiş kadın. Kız inmiş, almış. Nene:

— Başıma bak, demiş. Başına baksa ki yılan, çıyan. Kadını azarlamış:

— Başına baba çıksın.

— Turşu küpüme bak.

— Turşu küpüne de baba çıksın, demiş. Orda laflar söylemiş. Nene:

— Kızım ben uyuyacağım, iki tane kız gelecek, o zaman beni uyandır, demiş.

Su gelmiş, kız onu uyandırmış. Kadın kızı soyundurmuş, kara suyla bir çimdirmiş. Kara kara etmiş. Bir de bunun alnına bir büyük sivilce koymuş.

Eve gelmiş. Babası kızdan korkmuş. Bir çirkin, bir çirkin annesi ne olduğunu sormuş. Kız her şeyi anlatmış. Ana, kızını kimselere göstermemiş.

Güzel kıza padişahın oğlu âşık olmuş. Dünür yollamış, bu kızı almış. Analık, güzel kızı gösterip gelin giderken çirkin kızı göndermiş. Bu kızı da ekmek tandırının içine koymuş, üstüne de bir tepsi koymuş. Tepsiye de yemi serip horozu koymuş. Şimdi gelinciler gelirken horoz:

— Çekme anam tandırda, ayakları gölgede, diye ötüyormuş. Gelinciler:

— Bu horoz niye ötüyor?

— Anam bizim horoz böyle insan gibi konuşuyor, demiş.

Onlar da bilmeyip alıp gelini götürmüşler. Gelinin yüzü kapalıymış. Akşam olunca güvey, gelinin yüzünü açmış:

— Allah’ım bir çirkin. Bu benimki değil! Sen kimsin?

— Böyle böyle annem onu sakladı, beni verdi.

— Ben asla kabul etmem, bugün dur; seni yarın götüreceğim. Bu kız da hiç durmadan sivilceyi kaşıyor. Padişahın oğlu sivilceyi görmemiş:

— Sen ne yapıyorsun, neyi kaşıyorsun, diyor?

— Anam kara üzüm verdi, yiyorum da ondan.

— Kara üzümden böyle ses çıkmaz.

&nbsp;Bir de alnına bakıyor ki kocaman sivilce. Bunun kolundan tutup sürükleyerek getiriyor. Orada horozu kaldırıyor ki güzel kız orada. Öbür kızı bırakıyor, güzel kızı götürüyor. Düğün edip muradına eriyor.

Sığırcının Kızı