[BUMBUM]

Bir varmış, bir yokmuş, çok eski günlerde bir delikanlı varmış, ağzını açtığında sanki gök gürlermiş. Öylesine yüksek sesle konuşurmuş ki damları titretirmiş. Bu yüzden ona “Bumbum’’ adını vermişler. Fakat o köyde herkes onun gibi yüksek sesle konuştuğu için onun bu kusurunu kimse yüzüne vurmuyormuş. Köy diğer köylerden çok uzakta yamacın dibinde imiş. O köyden hiç yabancı geçmiyormuş.

Köy çorakmış, az şey yetişiyormuş. Bumbum her gün aç kalıyormuş. Günün birinde daha fazla kazanmak üzere şansını denemek istemiş. Bu nedenle de yollara düşmüş. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Altı ay bir güz gitmiş. Kocaman bir ovaya gelmiş. Orada tarlada hasat yapan köylüler ile karşılaşmış. Onlar bir araya toplanıp yemek yiyorlarmış. Bumbum onlara seslenmiş:

— Kardeşler bu ülkenin adı ne?

Sesi öylesine gürültülü çıkmış ki köylüler gök gürlüyor sanmışlar. Yemekleri öylece bırakıp ekinleri korumak için telaşa kapılmışlar. Bumbum durmadan aynı soruyu soruyormuş. Fakat köylüler konuşacak zaman bulamıyorlarmış. Bumbum’un sesini gök gürlemesi sandıklarından ekinlerin ıslanmasından korkuyorlarmış.

Bumbum onlardan yardım alamayacağını anlayınca yoluna devam etmiş. Bu kez bir tepede koyunlarını otlatan bir çobana denk gelmiş. Çobana:

— Hey, dostum bu köyün adı ne?

Çocuğun sesi öylesine yüksek çıkıyormuş ki zavallı çoban bir fırtına yaklaştı sanarak köpeğini ve sürüsünü dilini şaklatarak çağırmış. Sürüyü sağ salim köye götürmek istiyormuş.

Bumbum çobanın peşinden koşmuş fakat onu kaybetmiş. Zavallı Bumbum öylesine yorulmuş ki olduğu yere yığılıp birkaç saat uyumuş. Uyandıktan sonra birkaç köyden geçmiş. Fakat her yerde aynı sefalet ve yoksulluk varmış. Bu yüzden ülkenin padişahının sarayının bulunduğu yere doğru adımlarını yöneltmiş. Kentin kapısından içeri giren Bumbum, yaya bir adamı durdurarak:

— Arkadaş bu ülkenin adı ne diye sormuş.

Normal sesle konuşmuş ancak o zamana kadar böylesine gür bir ses duymamış olan kentlinin ödü kopmuş. Bütün sokak birden karışmış. Herkes korkunç bir kasırganın geleceğini sanarak evlerine koşmuş.

Bu arada Bumbum sesinin herkesi korkuttuğunu anlamış. Bu kes susmayı denemiş. Bumbum halktan başkentin nerede olduğunu öğrenerek oraya doğru yol almış. Başkentte hiç konuşmadan ekmeğini kazanmak için ne iş verdilerse yapmış. Odun toplamış, ocak temizlemiş, padişahın eşyalarını onarmış. Burada da sefalet içinde olan köylüleri görmüş.

Padişah, halkının sızlanmasından çok öfkeliymiş. Gerçekleri bildirecek on iki kadılık bir heyet toplamıştı. Padişah adamları arasından hep sağır ve kekemeleri seçmiş. Tam on bir kişi toplamıştı. Kimseyi korkutmamak için dilsiz taklidi yapan Bumbum, kente vardığında el işaretiyle derdini anlatmış. Bunun üzerine padişah on ikinci kadı olarak dilsiz bildiği Bumbum’u seçmiş. Saray halkı ve kentin ileri gelenleri toplanmışlar. Padişah kadılara dönerek konuşmaya başlamış.

— Ey kadılar! Halk doyuncaya kadar yiyor değil mi?

Onun bu sorusunu duymayan sağırlar ellerini kulaklarına koymuşlar. Kekemeler itiraz etmek istediler ama dertlerini anlatamadılar. Bumbum şaşakalmış. Derin bir nefes almış. Padişah sorularına devam ediyormuş:

— Halk her susadığında içecek buluyor değil mi?

Hiçbir şey duymayan sağırlar başlarını sallamışlar. Ancak kimse onların neden baş salladığını anlayamamış. Onaylamışlar mı idi yoksa hayır anlamında mı baş sallıyorlardı. Bumbum iyice sinirlenmiş, burnundan soluyormuş. Artık bu kadar maskaralığa dayanamayan Bumbum olanca sesiyle:

— Yalan, diye haykırmış. Yalan halk yoksulluktan kırılıyor. Yarı aç geziyor, hepsi bir deri bir kemik…

Bumbum öylesine yüksek sesle bağırmış ki sesi adeta bir patlama yaratmış. Padişahın zaten harap sarayı başlarına yığılmış. Şamatayı duyan halk kaza yerine vardığında padişahlarını kurtarmak için büyük çaba harcamışlar ama o ölmüş.

&nbsp;Halk, daha sonra ahali kendilerini kurtarmak isteyen Bumbum’un yanına yardıma koşmuşlar ve onu kurtarmışlar. Bumbum’u kendilerine padişah yapmışlar.

Kaderini değiştirmek için köyünden uzaklaşan Bumbum, sonunda muradına erişmiş. Ülkedeki herkesi fakirlikten kurtarmış.

Bumbum