Şimdi, eveli bi vezirin üç gızı vamış. Gardeşleri, küçük gız gardesini sevmezmiş. Küçük gızı hep dışlarlarmış. Babası da küçük gızı severmiş. Gızlar, küçük gız gardeşimiz şöle yaptı böle yaptı diye hep şikâyet ederlermiş. İşte bir gün babası paralarını, altınlarını her şeylerini goyuyor gızın yanına. Adamlarına:

— Bu kızı dağın birine bırak gel, diyor.

Goyuyoru bubası oraya dağa. Orda ekmeni her şeyi bittiğinde bi çoban görmüş. Çobana:

— Beni eve götür diyoru. Ben açım, çok acıktım diyoru.

Çoban anasına gidiyoru:

— Böle böle bi gız var getircen, diyor.

Anası diyoru:

— O gızı buraya getirme, bizi sevmez diyoru. Buraya gelmez diyoru. Dünya güzeli bi gız diyoru.

Oğlan da götürüyor kızı eve. Orda evleniyollar, beğeniyollar birbirlerini. Oğlan:

— Bi ev yapalım, diyoru.

Bi yol kenarına bi ev yapmaya çalişiyollar.

— Ben evi büyük yapcan, diyoru. Otel yapcan, diyoru oğlan.

Yıllar geçiyor, günler geçiyor. Üç dene çocukları oluyor. Üç dene çocuklarının isimlerini Neydim, Nuldun, Nolcan goyuyor. E günler geçiyor vezir tatile çıkıyor. Otel arıyor. Çobanın oteline götürüyollar. Varıyor çobanın oteline, yerleşiyor. İşde çocuklar geliyor:

— Hoş geldin, diyorular.

Elini öpüyor vezirin. Vezir isimlerini sormuş. Başlıyor:

— Neydim, Nolcan, Noldum, demişle.

Vezin çocukların isimlerini duyunca annelerine soruyor. Anneleri geliyor, Yüzüğünü gösteriyor. O yüzükte babasının işareti varmış. Vezir, bu benim kızım diye sariliyollar, seviniyollar, torun torba sahibi oluyollar. Mutlu mesut oluyollar.

&nbsp;

[Vezirin Kızları]