Bir varmış, bir yokmuş… Eskiden bir padişahla üç tane veziri varmış. Padişah, bir gün toplantıda vezirlerine der ki:

— Bu dünyada Hızır varmış, derler. Bu Hızır gerçekten var mıdır?

&nbsp;— Vardır, padişahım.

— Bunu kim bulur, kim görür, kim getirir?

Bunu okumuşlar hocalar getirir.

Öyleyse bunu bilecek hocayı bulun getirin diye padişah emir verir. Vezirler ülkenin dört bir yanına dağılarak ünlü hocaları toplayıp, getirirler. Padişah, hocalara sorar:

— Hızır var mıdır?

— Vardır.

— Benim vezirler de ‘Hızır vardır, bunu hocalar bilir bulur.’, dediler. Sizi onun için topladık. Hızır’ı bulun, bana bir gösterin.

Hocalar aralarında dilleşirler, söyleşirler. Aralarından en velisini:

— Bu, bulur, diyerek padişaha gösterirler.

Hoca padişahtan kırk gün mühlet ister. Padişah da hocaya kırk gün müsaade verir. Kırk gün olur. Hızır’ı bulup gelecek olan hoca gelmez. Ne Hızır var ne de bir şey. Padişah vezirlerine sorar:

— Ne oldu, hoca halen gelmedi? Alın gelin bakalım şu hocayı.

Vezirler, hocayı alıp getirirken, arkalarına fesli ve sarıklı, zebil bir çocuk düşer. Giderlerken arkadan:

— Aslı hu nesli hu, der.

— Aslı hu nesli hu, derken derken hocayla beraber vezirler padişahın huzuruna girer.

Hocayı bir sandalyeye oturturlar. O çocuk da kapıya gelip arada bir:

— Aslı hu nesli hu, der.

Padişah, hocaya sorar:

— Ne oldu, hoca?

Hoca konuşamaz. Gözlerini göğe dikip boyna titrer. Padişah önceden:

— Hızır gelmezse seni öldürürüm, dedi ya..

— Hoca hani Hızır, niye yalan söyledin, diye çıkışır.

Hoca korkudan yine konuşamaz. Öyle gözü göğe dikilidir…

— E, biz bu adama bir ceza verelim; ama ağır bir ceza verelim,&nbsp; diyerek padişah vezirlerine sorar. Birinci vezir:

— Bunu fırına atalım, orda kaynasın, cayır cayır yansın gitsin, der.

Çocuk kapıdan:

— Aslı hu nesli hu, der.

Padişah, ikinci vezire sorar:

— Ne edelim?

— Kıyık kıyık kıyalım. Köpeklere yedirelim.

Çocuk yine:

— Aslı hu nesli hu, der.

Ondan sonra sıra üçüncü vezire gelir.

— Sen ne dersin üçüncü vezir?

— Yahu padişahım, her şey olur. Hızır olmaya varmış; ama o dilediğine görünürmüş. Herkes göremezmiş. Bu adamı affedelim gitsin.

Çocuk o esnada yine:

— Aslı hu nesli hu, der.

Padişah:

— Şu çocuk ne der, diye sorunca, çocuk konuşmaya başlar:

— Padişahım birinci vezirin babası fırıncıydı, fırında pişirmeyi bilir. İkinci vezirin babası kasaptı, keser, asar, satardı. Kazançları haramdı. Üçüncü vezir ise helâl süt emmiş, helâl lokmayla beslenmiş, Bismillah’la, besmeleyle kazanılmış bir adam evladı. Vezir ararsan üçüncü vezir, Hızır ararsan benim.

O arada gözü göğe dikili, titreyip duran hoca, zarpadar ayağa kalkar. Padişah hocanın kalkışına gözünü dikip ona bakarken Hızır o zaman kaybolur. Bunun üzerine padişah, üçüncü veziri baş vezir yapar. Hocaya da bir kese altın verip uğurlar.

Aslı Hû Nesli Hû