Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, uzak bir ülkede bir padişah yaşarmış. Bu padişahın üç oğlu varmış. İki büyük oğlu birbiriyle hiç anlaşamayan kavgacı insanlarmış. Küçük oğlan ise dürüst ve iyi kalpliymiş.

Gel zaman git zaman padişah yaşlanmış ve ölüm korkusu yüreğine yerleşmiş. Ülkesini düşünmek için vezirlerini çağırtmış. Vezirlerden çoğu ülkenin üç şehzadeye eşit paylaştırılmasını söylemiş. Ancak padişah tahtını küçük oğluna bırakmak istiyormuş. Vezirler ise adil bir karar olmadığı için karşı çıkmışlar. Yaşlı ve bilge bir vezir ise bir fikir öne sürmüş.

Bu fikri çok seven padişah hemen uygulamaya başlamış. Üç oğlunu da yanına çağırmış ve onlara birer tohum vermiş. Bu tohumları bir ay içinde yeşertenin padişah olacağını söylemiş.

Bütün kardeşler tohumlarını yeşertmek için çalışmaya başlamışlar. Büyük kardeşlerin tohumları yeşermeye başlamış. Ancak küçük kardeşin tohumu yeşermemiş.

Bir ay sonra padişah oğullarını huzuruna çağırmış. Büyük kardeşlerin tohumları yeşermiş ve güzelce büyümüş. Küçük oğlunun tohumunu yeşertemediğini gören padişah onu sultan ilan etmiş.

Tohumu yeşeren kardeşler buna karşı çıkmışlar. O zaman padişah demiş ki:

— Benim verdiğim tohumların içi yanıktı. Sizler hile yaptınız, yalan söylediniz ve tohumları değiştirdiniz. O ise dürüst davrandı ve imtihanı geçti.

Bilge vezirin aklı sayesinde padişah ülkesini emanet edeceği veliahdını bulmuş. Diğer kardeşler de yalanlarının cezasını çekmişler.

Üç Tohum