Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, diyarın birinde bir dul kadın ve iki kızı varmış.

Kadın, bu kızlardan ikisi de öz kızı olmasına rağmen büyük kızını severken küçük kızından nefret edermiş. Bütün işleri bu küçük kızına yaptırırmış.

Bir gün küçük kızı su getirmesi için çeşme başına göndermiş. Bu küçük kız o kadar iyiymiş ki kimseyi kıramazmış.

Çeşme başında testilere su doldururken yaşlı bir kadın gelmiş, su istemiş. Küçük kız hemen vermiş. Kadın bu iyiliğin karşılığında benden ne dilersin diye sormuş. Kız bir şey istememiş. Ama kadın demiş ki:

— Sana bir hediye vermek istiyorum. Bugünden sonra ne zaman konuşursan ağzından inci dökülecek.

Kız eve gelmiş. Annesine olanları anlatmış. Kız konuştukça ağzından inci dökülüyormuş.

Annesi hemen kızının dediği yere büyük kızını göndermiş. Kız gitmiş. Kardeşinin anlattığı kadın yokmuş. Genç bir kadın varmış. O su istemiş ama büyük kız ona su vermemiş.

Eve gelmiş, olanları anlatmış. Bugünden sonra ne zaman konuşsa ağzından yılan çıkar olmuş.

Kadın sinirlendiği için küçük kızını evden kovmuş. Küçük kız çaresiz ormana gidip bir ağacın dibinde yaşamaya başlamış.

Küçük kız çaresiz ormanda dolaşırken bir şehzade görmüş. Şehzadeye olanları anlatmış. Şehzade kızın bu hâlinden çok etkilenmiş. Ağzından incilerin dökülmesi şehzadenin çok hoşuna gitmiş. Hemen bu kızla evlenmiş. Bir ömür mutlu yaşamışlar.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Bu masalda burada bitmiş.

İncinin Kerameti