ÇOCUĞUN RÜYASI

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bir medresede hocanın biri talebelerini okuturken demiş ki:

— Oğlum, bir rüya görürseniz sakın onu “Allah hayırlara getirsin.” demedikten sonra kimseye anlatmayın.

Aradan hayli bir zaman geçmiş, çocuğun biri bir rüya görmüş. Sabahleyin anasının yanına varmış hemen:

— Anaa, ben bu gece bir rüya gördüm!

— Anlat bakalım oğlum, ne gördün?

— Anlatmam.

— Anlatsana oğlum!

— Yok, anlatmam.

Anası sinirlenmiş, bunu bir güzel dövmüş. Çocuk ağlayarak babasının yanına varmış. Babası demiş ki:

— Niye ağlıyorsun oğlum?

— Baba ben bu gece bir rüya gördüm. Anam rüyanı anlat dedi anlatmadım, anlat dedi anlatmadım, o da beni dövdü.

— O zaman bana anlat oğlum.

— Yok, sana da anlatmam.

— Niye?

— Anlatmayacağım işte.

— Sen bizimle alay mı ediyorsun?

Babası da sinirlenip çocuğa iki tokat atmış. Çocuk daha çok ağlayarak mektebe kadar gitmiş. Hocası oğlana sormuş:

— Niye ağlıyorsun oğlum?

— Hocam, bu gece bir rüya gördüm. Anam rüyanı anlat dedi anlatmadım, babam rüyanı anlat dedi anlatmadım. İkisi de beni dövdüler. Ondan ağlıyorum.

— Rüyanı bana anlatabilirsin oğlum.

— Yok, sana da anlatmayacağım.

Bu söz üzerine hocası da oğlanı bir güzel dövmüş.

Oğlan bakmış ki olacak gibi değil, memleketinden firar etmiş. Giderken giderken bir kervana denk gelmiş. Kervancı sormuş:

— Niye ağlıyorsun oğlum?

— Dün gece bir rüya gördüm. Anam rüyanı anlat dedi anlatmadım, babam rüyanı anlat dedi anlatmadım, hocam rüyanı anlat dedi anlatmadım. Onlar da kızıp beni dövdüler. Ondan ağlıyorum.

— Gel oğlum bana anlat rüyanı.

— Yok, sana da anlatmam.

— Oğlum sen bizimle eğleniyor musun?

Kervancı da kızıp oğlana iki tokat atmış. Sonra da yoluna devam etmiş. Bir süre sonra kervancının canı sıkılmış:

— Bu oğlanın gördüğü rüyadan bana ne fayda var? Anlatmadı diye boşuna dövdüm çocuğu. Gideyim de helalleşeyim.

Kervancı dönüp çocuğun yanına geri gelmiş. Oğlan hâlâ bir taşın üstünde oturup ağlamaktaymış. Kervancı oğlana demiş ki:

— Oğlum hakkını helal et, ben seni haksız yere dövdüm.

— Yok, helal etmem!

— Niye?

— Eğer beni kervanına alıp gittiğin yere götürürsen, o zaman hakkımı sana helal ederim.

— Eee öyleyse bin şu ata.

Kervancı oğlanı da kervanına alıp yoluna devam etmiş. Az gitmişler uz gitmişler, sonunda bir memlekete varmışlar. Kervancı çocuğu şehrin ortasına bırakıp kendi yoluna gitmiş. Oğlan bir köşede oturup dururken bir tellalın sesini duymuş. Tellal bağırıyormuş:

— Padişahımızın kızları seyrana çıkacak. Herkes evine girsin, dışarıda kimse kalmasın!

Bizim oğlan meraktan minarenin alemine çıkıp saklanmış. Biraz sonra padişah kızlarını da yanına alıp bahçesine gitmek üzere dışarı çıkmış. Yürürken kızların biri minareye saklanan oğlanı fark etmiş:

— Babaa!

— Ne oldu kızım?

— Senin sözünü dinlemiyorlar. Minarenin aleminde bir oğlan var.

Padişah bakmış ki kız doğru söylüyor. Hemen askerlerini göndermiş:

— Tez gidip yakalayın şunu! Sonra da zindana atın, demiş.

Askerler oğlanı yakalayıp zindana atmışlar.

Aradan günler geçmiş. Oğlanın zindana atılması padişahın küçük kızının içine dert olmuş:

— Bu memleketin çocuğuna benzemiyordu. Elin garibini zindana attırdık. Aç mı, susuz mu acaba? Ben şu oğlana biraz yemek götüreyim, demiş kendi kendine.

Küçük kız o günden sonra kendi ne yerse bir tabak da oğlana götürmeye başlamış. Oğlan da sevine sevine yemekleri yiyormuş.

Aydan ay geçmiş, yıldan yıl geçmiş, kâfirin biri bu memlekete savaş açmaya karar vermiş. Haber gönderip demiş ki:

— Memleketinize üç tane at salıyorum. Tay hangisi, tayın anası hangisi, tayın ninesi hangisi? Bunu bilen olursa savaşmayacağım, yoksa bu memleketi yerle bir edeceğim.

Hem atlar hem de kâfir padişahın mesajı, bizim padişaha ulaşmış. Padişah hemen memleketindeki bütün seyisleri toplamış. Seyisler bir türlü işin içinden çıkamamışlar:

— Tay olan şu!

— Yok yok, tay olan bu!

— Bence anası şu!

— Yanılıyorsun, bence şu!

Seyisler kendi aralarında kavgaya tutuşmuşlar, hepsi de kendisinin haklı olduğunu söylüyormuş. Padişah ne yapacağını bilememiş.

Bu arada akşam olmuş, padişahın küçük kızı yine bizim oğlana yemek getirmiş. Oğlan, kızın yüzünün asık olduğunu görünce sormuş:

— Bugün canın niye sıkkın senin?

— Hiç sorma, böyle böyle oldu. Eğer babam bu üç attan tay hangisi, tayın anası hangisi, tayın ninesi hangisi bulamazsa savaşa gireceğiz.

— Ondan kolay ne var? Üçünü de ayrı ayrı ahırlara bağlayın. Sabahleyin üçünü birden dışarı çıkarın. İlk kişneyen en büyük, son kişneyen en küçüktür.

Kız hemen babasının yanına varmış:

— Baba, benim aklıma bir şey geldi.

— Aman çabuk söyle küçük kızım, zaten sen çok akıllısın.

— Atların üçünü de ayrı ayrı ahırlara bağlayalım. Sabahleyin üçünü birden dışarı çıkaralım. İlk kişneyen en büyük, son kişneyen en küçüktür. Üzerlerine işaret koyarız.

— Tamam kızım hemen yapalım.

Küçük kızın dediğini yapmışlar. Ahırdan çıkınca ilk kişneyeni en büyük, ikinci kişneyeni ortanca, üçüncü kişneyeni ise en küçük olarak işaretleyip kâfir padişaha göndermişler.

Kâfir padişah ertesi gün elçisini göndermiş:

— Tamam bildiniz, sizinle savaşmayacağım, demiş.

Aradan birkaç yıl daha geçmiş. Kâfirin yeminine güven olur mu hiç? Kâfir padişah yine haber göndermiş:

— Gökte kaç yıldız var? Bana bütün yıldızların mevcudunu söyleyin. Bunu bilen olursa savaşmayacağım, yoksa bu memleketi yerle bir edeceğim.

Padişah hemen memleketindeki bütün müneccimleri çağırtmış. Ama hiçbiri gökteki yıldızları sayamamış.

Akşam olmuş, padişahın küçük kızı yine bizim oğlana yemek getirmiş. Oğlan, kızın dertli olduğunu anlamış hemen:

— Canın niye sıkkın senin?

— Hiç sorma, böyle böyle oldu. Eğer gökte kaç yıldız olduğunu bilemezsek savaşa gireceğiz.

— Ondan kolay ne var? Eğer baban beni zindandan çıkarırsa gökteki yıldızların toplamını ona söylerim.

Kız hemen babasının yanına gelmiş:

— Babaa!

— Söyle akıllı kızım.

— Minareye saklanıp bize baktığı için bir oğlanı zindana attırmıştın ya hani, o oğlan “Beni zindandan çıkarırsanız gökteki yıldızları sayabilirim.” diyormuş.

— Aman kızım ne duruyoruz, hemen çıkarsınlar oğlanı.

Padişah askerlerine emir vermiş, hemen oğlanı zindandan çıkarıp huzura getirmişler. Padişah sormuş:

— Eee oğlum, gökteki yıldızların hepsini nasıl sayacaksın?

— Padişahım bir tellal çıkarın, memlekette ne kadar eşek varsa saraya getirsinler. İçlerinden birini seçeceğim.

Padişah hemen bir tellal çıkartıp kararı halka ilan etmiş. Memlekette ne kadar eşek varsa toplayıp saraya getirmişler. Oğlan içlerinden en tüylü olanını seçmiş. Sonra da padişaha:

— Ben şimdi kâfir padişahın yanına gidiyorum. Sen ona haber sal, “Benim en akıllı elçim geliyor, sana yıldızların sayısını söyleyecek.” deyiver. Gerisini bana bırak.

Oğlan eşeğe binip kâfir padişahın memleketine doğru yola çıkmış. Bizim padişahın gönderdiği ulak atla gittiği için, oğlandan önce kâfir padişaha ulaşıp haberi iletmiş. Kâfir padişah da memleketin girişinden sarayına kadar halı döşetmiş, bizim padişahın gönderdiği en akıllı elçiyi beklemeye başlamış.

Oğlan az gitmiş uz gitmiş kâfir padişahın memleketine ulaşmış. Sonra da saraya kadar döşenen halının üstünde eşeğiyle ilerlemiş. Onu görenler gülüşmeye başlamışlar:

— Şu eşeğin sırtındaki adama bak! Şimdi bu adam, bizim düşmanımızın en akıllı elçisi mi? Altındaki eşek, bundan daha akıllı görünüyor, demişler.

Oğlan sonunda kâfir padişahın sarayına ulaşmış. Kâfir padişah sormuş:

— Sen, padişahının en akıllı elçisi misin?

— Evet, öyleyim.

— Peki, gökte kaç yıldız olduğunu bana söyleyebilecek misin?

— Söyleyeceğim elbet. Ama benim de sana bir sorum var. Eğer sorumu bilirsen sana gökte kaç yıldız olduğunu söylerim.

— Sor bakalım.

— Beni buraya kadar getiren eşeğin üzerinde kaç tüy var? Sen tüylerin sayısını söyle, ben de sana hemen gökteki yıldızların sayısını söyleyeyim.

— Yav, bu eşeğin üstündeki tüy sayılır mı hiç?

— Peki, Allah’ın gökteki yıldızı sayılır mı hiç?

— Aferin oğlum, beni alt ettin. Küçük kızımı sana veriyim, damadım ol.

Oğlan bu teklifi kabul etmiş. Kâfir padişahın kızını da yanına alıp yola düşmüş. Az gitmiş uz gitmiş, sonunda bizim padişahın sarayına dönmüş. Artık savaş olmayacağının müjdesini vermiş, herkes pek sevinmiş. Padişah demiş ki:

— Madem kâfir padişah sana küçük kızını verdi, ben de sana küçük kızımı vereyim, akraba olalım.

Oğlan bunu da kabul etmiş, hemen toy kurulmuş. İki padişahın kızıyla oğlanın düğünü kırk gün kırk gece sürmüş. Düğün bitince oğlanı iki kızla aynı odaya koymuşlar. Oğlan demiş ki:

— Ben bir abdest alıyım. Biriniz suyumu dökün, biriniz havlumu tutun.

Oğlan abdest aldıktan sonra demiş ki:

— Ben bir rüya gördüydüm.

Kızların ikisi birden:

— Allah hayırlara getirsin, demişler.

Oğlan da rüyasını anlatmış onlara:

— Rüyamda sağ omzumdan güneş, sol omzumdan ay doğduydu.

Oğlan böyle deyince kâfir padişahın kızı demiş ki:

— Demek ki o rüyada sağ omzundan doğan güneş benmişim, sol omzundan doğan ay ise sizin padişahın kızıymış. Baksana kız ayın on dördü gibi parlıyor, benden çok daha güzel. Allah ikinizi mesut etsin.

Kâfir padişahın kızı böyle deyip aradan çekilmiş. Oğlanla bizim padişahın küçük kızı mutlu mesut yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

ÇOCUĞUN RÜYASI