Eski zaman içinde, kalbur saman içinde, çok eski zamanlarda... Bir padişah varmış. Padişahın bir tek kızı varmış. Bu kız pek kıymetliymiş.&nbsp; Kız beş yaşına basar. Bunu yetiştirip, büyütmek için hizmetçi tutmak isterler. Tellallar çağırtılır. Herkes bu işe talip olur; ama aralarından güngörmüş bir nine seçilir. Bu nine padişahın kızını el bebek gül bebek büyütmeye başlar. Sarayda günler böyle geçerken nine boş kaldığında elini başına koyar düşünürmüş. Hep düşünceli bir hali varmış. Kız büyüyüp aklı erdikçe ninedeki bu durumu sezer. Bu halin sebebini sorar:

— Nineciğim, sen niye düşünüyorsun? Ben seni her zaman düşünceli görüyorum?

— Kızım benim ‘tasam’ var.

— Nine, tasa neye derler bana bir anlat.

— Bu bir kuştur. Bu meraktan falan ileri gelen bir şey değildir.

— Nineciğim, sen bana bu kuşu alıp gelir misin?

— Getiririm kızım; amma seni çok tasalara düşürür.

— Hayır, nineciğim illa bu kuşu bana getir, diye diretir.

Nine gider. Bu kız çocuğuna kuşu alıp getirir. Kuşun da nine gibi düşünceli bir hali vardır. Bu kuşu kafese koyarlar. Burada durdukça durdukça aradan birkaç sene geçer. Bir gün Tasa kuşu dile gelir:

— Ablacığım, ben de dışarıdaki kuşlar gibi uçsam, ötsem, dağlara taşlara gitsem olmaz mı? Ne olur beni salıver, diye yalvarır.

Kız kuşun dileğine dayanamaz. Kafesten salıverir.&nbsp; Aradan az geçer, uz geçer, bir zaman sonra kuş geri gelir. Padişahın kızını uyurken alıp götürür. Kız bir zaman sonra uyanır. Kendisini bir dağın başında bulur. Tasa kuşu:

— Bacı, işte öğren ‘tasa’ diye buna derler. Daha ileride senin başına ne tasalar getireceğim, deyip uçar gider.

Kız orada yapayalnız kalır. Orda dururken, dururken akşam olur. Kız korkmaya başlar. Ne kadar olsa dağda bir kız çocuğu. Dağda taşta vahşi hayvanlar, kurtlar kuşlar uluşmaya bağrışmaya başlar. Bir çeşme başına gelir. Oradaki ağacın başına çıkar.&nbsp; Orada uyur kalır. Neyse sabahleyin, bir padişahın oğlu şehzade ava çıkar. Gezerken bu çeşmenin başına varır. Fakat oğlanın atı çeşmeye yanaşmaz, ürküp su içmez.

— Acaba bu hayvan niye yanaşmıyor, diye çevresine bakar.

Bir de ne görsün, ağacın başında yetişkin güzel bir kız. Şehzade, kızı görür görmez âşık olur. Buna sorar:

— İn misin, cin misin?

— Hayır, in de değilim, cin de değilim. Sizin gibi bir insanım.

Şehzade, kızı ağaçtan indirir. Alıp memleketine götürür. Bununla evlenir. Aradan az geçer, uz geçer… Üç çocukları olur. Böyle mutlu mutlu geçinip giderken bu kuş bir gece yine gelir. Bunlar uyurken çocukları alır, bir yere götürüp bırakır. Kızın ağzına da bir kan çalıverir. Kızı uyandırır:

— Bacım ‘tasa’ diye buna derler, deyip uçup gider.

Neyse sabah olur. Kalktıklarında şehzade bir bakar ki, karısının ağzı kanlı… Çocukları bir ararlar, çocuklar yok.

— Bu çocukları bu karı yemiş galiba, ağzında da kanı var, diye düşünür.

Şehzade telaşla anasının, babasının yanına varır.

— Anneciğim, gelinin bu gece çocukları yemiş, der.

Annesi, babası:

— Sen, ne diyorsun oğlum? Hiç Âdemoğlu çocuğunu yer mi? Olmaz böyle şey, diye çıkışırlar.

— Hayır, yemiş. Çünkü ağzında kanı var, deyince:

— Sen bunu, nereden bulduydun? Nereden aldıydın? Nereden getirdiydin, diye sorarlar.

Bir dağ başından getirdiğini öğrenince:

— Öyleyse bu vahşi bir insan, bir hayvan, derler.

Bir hayvandan olmuş sanırlar.

— Sen bunu nereden bulduysan, nereden aldıysan oraya götür. Başından at, derler.

Neyse şehzade karısını bir mecine dağın başına alır götürür. Sırtını başını da soyup, çırılçıplak salıverir. Kadıncağız, oralarda dolaşırken, dolaşırken, üstü başı da yok... Oralarda bir yere de varamaz. Oralarda dolaşırken bir çobana denk gelir. Çobandan çamaşır ister.&nbsp; Çobana:

— Kardeşim, ne olur üstündeki çamaşırların bir kısmını bana versen. Ben giysem olmaz mı, diye yalvarır.

Neyse çoban, kızın haline acır. Üzerinden biraz çamaşırı soyunup kadına verir. Kadın bunu giyer, olur bir oğlan. Gide gide gider, bir şehre varır. Öyle ya başıboş, karnı aç, bir iş yeri açılmayınca olmayacak... Bir terziye varır:

— Amca, beni yanına çırak almaz mısın? Karın tokluğuna çalışırım. Senden para pul istemem; yalnız karnımı duyuruvereceksin.

Terzi:

— Olur, alalım, der.

Neyse terzi dükkânına çırak durur. Oğlan kalacak yeri olmadığından geceleri dükkânda yatar.&nbsp; Bir gece bu Tasa kuşu buraya da çıkar gelir. Oğlan uykudayken bu kuş orada ne kadar kumaş varsa hepsini yırtar, ele alınmaz bir hale koyar. Oğlanı kaldırır. Dükkânın halini göstererek:

— Bak, ‘tasa’ diye buna derler, deyip pencereden uçup gider.

— Hey Yarabbi! Ben patrona ne cevap vereceğim, diye düşünürken sabah olur.

Dururken patron gelir. Bakar ki, dükkânda yırtılmadık dağılmadık hiçbir şey kalmamış. Oğlanı eline alıp bir güzel döver.

— Sen bana yaramazsın, deyip oğlanı kovar.

Oğlan yeni bir iş bulmak için yola düşer. Öyle ya karın doyacak… Giderken giderken bir cam dükkânına varır.

— Amca, beni çırak olarak almaz mısın, diye sorar.

Ne bilsin her zaman bu Tasa kuşunun gelip gelip başına bela olacağını! Camcı oğlana acıyarak yanına çırak alır. Camcıda çalışmaya koyulur. Oğlan geceleri dükkânda yatar.&nbsp; Böyle camcıda çalışırken çalışırken bu Tasa kuşu bir gece yine gelir. Çırak orada uyurken içeride ne kadar cam varsa hepsini kırıp şırkar. Çırağı kaldırıp:

— Bacı, işte ‘tasa’ dedikleri budur. Daha ben sana ne tasalar getireceğim, deyip uçup gider.

Sabahleyin patron gelir, dükkânda camların hepsi kırık, ayak basacak yer yok. Oğlanı bir güzel döver. Oradan kovar aşırır. Padişahın kızı, elini başına koyar şimdi ne yapacağını düşünür. Çaresizlik içinde gezerken yorulur bir yerde uyuyakalır. Kız uykudayken Tasa kuşu gelip kızı uyandırır:

— Bacım, şimdiye kadar sana çok tasalar ukbalar getirdim. Artık sen ‘tasa neye derler?’ öğrendin. Şimdiden sonra senin kulun kölen olacağım, diyerek bunu alıp götürür.

Bir şehirde büyük bir apartmana indirir. Oradaki çocuklarını gösterir. Sarmaş dolaş olurlar. Şehzadenin de yolu buralara düşer. Orada karısı ve çocuklarına tesadüf edince aklı suya erer. Yaptıklarına pişman olur. Kavuşmanın mutluluğuyla şehzade, karısını çocuklarını bağrına basar.&nbsp; Tasa kuşu da bunlara o apartmanı verip vedalaşıp ayrılır. &nbsp;Şimdi orada yaşayıp dururlar.

Tasa Kuşu