BÖCEK HANIM

Bir varmış, bir yokmuş. Bir böcek varmış.

Bir gün bu böcek:

‒ Ben evlenmeye gideceğim, diyor.

Kendiyle evlenecek bir koca bulmak için yola koyuluyor. Gide gide bir çiftçiye rastlıyor.

Çiftçi, böceğe:

‒ Nereye gidiyorsun, diye soruyor.

Böcek de:

‒ Bir koca bulup evlenmeye gidiyorum, diyor.

Çiftçi:

‒ Benimle evlenmez misin, diye soruyor.

Böcek:

‒ Tabii evlenirim. Peki, seninle evlenirsem, beni yürütmek için ne kullanırsın, diyor.

Çiftçi de:

‒ Kırbacımı kullanırım, diyor.

Böcek:

‒ Öfff! Ben seninle evlenmem. Senin gibiler ne ki evleneyim, diyor.

Tekrar yola koyuluyor. Gide gide bir fareyle karşılaşıyor.

Fare:

‒ Böcek, böyle acele acele nereye gidiyorsun, diye soruyor.

Böcek:

‒ Bak hele bana böcek diyor, diye kızıyor.

Fare:

‒ Peki ya ne diyeyim, diyor.

Böcek de:

‒ Sen bana; “Ayağındaki terliği tak tak eden, sırtındaki kamburu Allah vergisi olan, boyuna göre elbisesi Şam’dan ısmarlanan Böcek Hanım!” diyeceksin, diyor.

Fare:

‒ Peki nereye gidiyorsun, diyor.

Böcek:

‒ Benimle evlenecek koca bulmaya gidiyorum, diyor.

Fare:

‒ Benimle evlenmez misin, diye soruyor.

Böcek de:

‒ Seninle evlenirim de beni yürütmek için ne kullanırsın diyor.

Fare:

‒ Ben kuyruğumu sürmeye batırıp gözlerine sürme çekerim, diyor.

Böcek, bunu kabul ediyor; farenin evine gidiyor, evleniyorlar.

Üç gün sonra böcek, fareye:

‒ Ben dereye çamaşır yıkamaya gideceğim, diyor.

Fare de:

‒ Sen çamaşırlarını yıka! Ben de falanca yerde bir düğün var; oraya gidip yememiz için kemik getireyim, diyor.

Fare düğüne gidiyor, böcek de çamaşırlarını yıkamaya gidiyor. Böcek çamaşırları yıkayıp bitiriyor. Akşam üzeri eve dönerken yolda atın ayağının bastığı yerde meydana gelmiş bir çukura düşüyor. Ne kadar uğraşsa da çukurdan çıkamıyor. Oradan geçen bir atlı görüyor.

Atlıya:

‒ Atlı! Atlı!.. Eğer filanca eve gidersen orda Abdülbaki isminde bir kocam var. Ona de ki; “Böcek Hanım çamura saplanmış diyordu!” de, diyor.

Atlı söylenenleri duyuyor; ama kimin söylediğini, sesin nerden geldiğini anlamıyor. Yoluna devam ediyor. Az sonra düğün evine varıyor.

Düğünde bir ara:

‒ Filanca yerden geçerken bir ses duydum. bana; “Atlı! Atlı!.. Eğer filanca eve gidersen orda Abdülbaki isimli kocam var. Ona de ki; ‘Böcek Hanım çamura saplanmış.’ Gelsin beni kurtarsın.” diyordu, diyor.

Fare, halının altından atlının dediklerini duyuyor. Bağıra bağıra böceğin olduğu yere geliyor.

Elini böceğe uzatıp:

‒ Böcek Hanım, elini uzat da seni ordan çekip çıkarayım, diyor.

Böcek Hanım:

‒ Hayır, ben sana küstüm, diyor.

Fare yine:

‒ Böcek Hanım, elini uzat seni ordan çekip çıkarayım, diyor.

Böcek yine:

‒ Vermiyorum işte, ben sana küstüm, diyor.

Bu sefer fare çok kızıyor, Ayağını kaldırıp böceğin üstüne basıyor. Basar basmaz böcek toprağa yapışıyor.

Fare sinirli sinirli:

‒ Küsersen küs, diyor, ordan uzaklaşıyor.

Masalımız burada bitti…

Böcek Hanım