Bir zamanlar bir oduncu bir de aslan varmış. Adamın biri odun kesmek için ormana gitmiş. Bir ağacın yanına gelmiş. Tam ağacı kesmiş, devirecekken yanına bir aslan gelmiş ve:

— Ademoğlu niye geldin buraya? Ne yapıyorsun, diye sormuş. Adam:

— İşte şu gördüğün ağacı kesiyorum, demiş. Aslan:

— Ben bu kuvvetimle bu ağacı deviremiyorum da sen nasıl devireceksin, demiş. Adam:

— Ben çok güçlüyüm, kuvvetliyim, demiş. Aslan:

— Eğer o kadar güçlüysen gel ikimiz dövüşelim de hangimizin güçlü olduğunu görelim, demiş. Adam:

— Peki. Dövüşelim, demiş. İkisi dövüşürken adam:

— Kuvvetim evde kalmış, gidip onu getireyim, demiş. Aslan:

— Peki. Git getir, yoksa eğer yenilirsen, kuvvetimin yarısı evdeydi, der yenilgiyi kabullenmezsin, demiş. Adam kuvvetinin yarısını getirmek için bir yere saklanmış ve tekrar geri gelmiş. Aslan:

— Gücünü alıp geldin mi, demiş. Adam:

— He alıp geldim, demiş. İkisi tekrar dövüşmeye başlar başlamaz adam:

— Aslan kardeş, şimdi de kuvvetimin birazı evde kalmış, alıp geleyim, demiş ve gitmiş biraz sonra yoldan geri dönüp gelerek:

— Sakın kaçıp gitme ha, demiş. Aslan:

— Yok. Ben kaçmam, özüm sözüm birdir, demiş. Adam:

— Yok. Ben sana inanmıyorum, en iyisi seni bağlayıp gideyim, demiş. Aslan:

— Peki. Bağla, demiş ve kendini bağlatmış. Adam onu sıkıca bağlamış, ağaçtan bir değnek koparıp, aslana vurmaya başlamış. Aslan:

— Sevgili insanoğlu bana vurma bundan böyle bir daha insanoğlu ile karşılaşmam, diyerek yalvarmaya başlamış.

Adam aslanın yalvarışına bakmadan vurmaya devam etmiş. O sırada bir kaplan çıkıp gelmiş. Bu durumu görünce de korkup ağaca çıkmış. Demiş ki:

— Ey aslan! Bu insanın sana vurmasına neden izin veriyorsun? Aslan:

— Aklın varsa insanlarla karşılaşma! Seni de bağlayıp döverler, demiş.

Kaplan da kaçmaya başlamış. Adam da aslanı bırakmış ve ağacı kesmeye devam etmiş.

Oduncu ve Aslan