[NİNENİN EVİ SAZDAN, DEDENİN EVİ TUZDAN]

Bir varmış bir yokmuş, köylerden birinde bir nineyle bir dede varmış. Ninenin evi sazdan, dedenin evi tuzdanmış. Bir gün, nine çorba yaparken evde tuz kalmadığını görmüş. Dededen tuz istemeye gitmiş:

—Dede, acık tuz versene, çorbama koyayım, demiş. Dede:

—Benim tuzum bana zor yetiyor, veremem, demiş. Nine:

— Hadi be dede, demiş, yalvarmış yakarmış ama nafile. Dede tuz vermemiş. Nine, çaresiz, çorbasını tuzsuz içmiş.

Bir yağmurlar yağmış, bir yağmurlar yağmış; dedenin evi erimiş. Dede hem evsiz kalmış hem de çok acıkmış. Ninenin kapısını tıklatmış:

— Nine çok üşüdüm. Acık gelivereyim mi, demiş. Nine:

— Olmaz. Sen bana tuz vermedin; ben de seni eve almıyorum, demiş. Dede çok yalvarmış:

— Hadi be nine, demiş. Nine dayanamamış:

— Sen bana tuz vermediydin ama iyi madem hadi gel, demiş.

Dede içeri girmiş. Biraz oturmuş, ocağın başında ısınmış. Biraz sonra çok acıktığını fark etmiş:

— Nine, ben çok acıktım. Acık çorbandan versene, demiş. Nine:

— Olmaz. Sen bana tuz vermediydin. Ben de sana çorba vermiyom, demiş. Dede:

— Hadi be nine. Çok acıktım. Öleyim mi açlıktan? Acık ver şu çorbandan, demiş. Nine yine dayanamamış ve:

— Sen bana tuz vermediydin; tuzsuz çorbam var. Al bakam, demiş, dedeye bir tas çorba vermiş. Dede çorbayı da içince uykusu gelmiş. Nine dedeye bir döşek sermiş. Dede de yatmış. Uyuyacak uyumasına ama… Dışarıda yağmur, fırtına… Üşümüş. Bir türlü uyuyamamış. Dede:

— Nine çok üşüdüm. Acık yanına gelivereyim mi, demiş. Nine:

— Sen bana tuz vermediydin. Ha yat bakalım şimdi soğuk döşekte, demiş. Dede yine yalvarmış:

— Hadi be nine. Çok üşüdüm. Acık gelivereyim, demiş. Nine dayanamamış:

— Hadi gel bakam, demiş. Dede, ninenin arkasına sokulmuş, uyumuşlar. Mutlu mesut yaşamışlar. Masal da burada bitmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Ninenin Evi Sazdan Dedenin Evi Tuzdan