Bi tane kız varmış. Bu kız yedi kardeşin tek bacısıymış ve çok güzel bi kızmış. Bu kızı kardeşinin hanımları evde istemiyomuş. O yüzden her gün evde bu kıza yedikleri yemeklerin, bulaşıhların artıhlarını veriyolarmış. Kıza türlü eziyet ediyorlarmış ama kız, kardeşlerimin huzuru bozulmasın, boşanmasın diye susuyomuş. Kızın yemeklerine yılan, çayan atmışlar. Bu kız öyle olmuş ki, hamile gibi olmuş. Kızın karnı iyice büyüyünce gelinler kocalarına demişler ki:

— Bacınız hamile, başkasından çocuh peydahladı, o bize artıh yaramaz. Ne yapacahsanız yapın, demişler.

Kardeşleri kızı beze sarmışlar, beyaz bi devenin üstüne bindirmişler ormana götürmüşler, gurda kuşa yem olsun diye bırahmışlar. Gızın güççük kardeşi de çoh iyiymiş. Ona da haber vermiyolar. Oolan eve geliyo soruyo:

— Bacım nerde, nooldu? diyo.

— Gayboldu, sevdiiyle mi gitti, kimle gittiyse bilmiyoh, diyolar.

Deve gızı götürdükçe, çırptıkça çırptıkça kızın karnındaki yılan çayan bir bir dökülmüş. Dökülmüş, dökülmüüş kızın karnı boşalmıış. Yine çok güzel bi kız olmuş devenin üstünde. Ormanda bi ormancı bu kızı görmüş:

— Seni kim bağladı böyle devenin üstüne? diye sormuş.

Kızın bağını çözmüş. Kızı evine götürmüş. Ormancı kıza dimiş ki:

— Seni kim böyle bağladı?

O da diyo ki:

— İşte kardeşlerimin hanımları bana böyle böyle iftira attılar. Onlar da beni deveye bağladır. Deve beni çırptıkça karnımdaki yılan çayan, bulaşık suları döküldü. Çırpıldım yine böyle güzel bi kız oldum, diyo.

O da diyo ki:

— Tamam diyo. Benle evlenirsen ben seni götürüyüm, diyo.

Kız da,

— Tamam, diyo.

Kızı evine götürüyo. Bunlar evleniyolar, bi tane oolu oluyo ormancıdan bu kızın. Annesi çocuuna her gün&nbsp;tembih ediyo:

— Sen burda aşıh [Eskiden aşıh oyunu oynallarmış, kemiinen] oyna diyo. Ama mani söyleyerek oyna, diyo.

O da diyo ki:

— Ne söyleyim?

— Yedi gardaşın yieniyim, ağ devenin büveniyim*, hüt* aşşıım hüt de at aşşığı, diyo.

Gızın küçük gardeşi de ordan geçiyomuş. O çocuun söyledii tekerleme dikkatini çekiyo, diyo ki:

— Çocuh sen ne diyosun? Bi daha söylesene dediin tekerlemeyi, diyo.

— Yedi gardaşın yieniyim, ağ devenin büveniyim, hüt aşşıım hüt, diyo.

— Bunu sana kim dedi, diyo.

O da diyo ki:

— Annem dedi.

— Senin annen nerde çocuh? Hadi beni ona götür, diyo.

Çocuh alıyo, annesine götürüyo. Varıyo, bahıyo ki kız kardeşi,

— Hani gardeşlerim senin gaybolduunu söylüyodu, diyo.

— Hayır, diyo. Yengelerim bana bulaşıh suyunu verdiler, soona da garnım şişti. Bana iftira attılar. Abilerim de beni devenin üstüne baaladılar. Karnımdakiler döküldü, bu ormancı da beni buldu, kurtardı. Onla evlendim bi de çocuum oldu. Sizi de bulmayı çoh istiyodum. Çocuuma öyle tekerleme söyletiyodum. Bir gün bu yoldan geçeceeniz benim içime doğuyodu, diyo.

Öyle deyince abisi, kardeşine sarılıyo. Eve gidiyo, kardeşlerine durumu anlatıyo. Gelinleri babasının evlerine salıyolar. Yiyip içip muratlarına eriyolar.

&nbsp;


* büven: Devenin ayak kemikleri

* hütmek: Ütmek, kazanmak


&nbsp;

Yedi Kardeşin Bir Bacısı-II