Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle uzak diyarda zengin bir adam varmış. Bu adam oğlunu evlendirmek için harekete geçmiş. İstediği gelin de kendi evine yakışacak aklı başında, en önemlisi de geçinmeyi bilecek bir gelinmiş.

Gelin ararken tanıdıkları buna bir kız önermişler. Adam kızı görmüş ve beğenmiş. Oğluma yakışır, deyip kızı evine gezmeye götürmüş. Evin odasını önceden bir altınla doldurmuş. Kızı alıp bu odaya sokmuş. Kıza:

— Kızım bu altınlar bize ne zamana kadar yeter, demiş. Kız da altınların heyecanıyla:

— Babacığım bu altınlar sizi de beni de öldürür, demiş. Adam bu sözü duyunca:

— Bu kız geçimi bilmez, deyip kızı evine yollamış. Sonra tekrar oğluna kız aramaya koyulmuş.

Bir gün ticaret amacıyla bir köye gitmiş. Misafir kaldığı evin büyük kızını beğenmiş. Onu da alıp evine gezmeye götürmüş. Bu kızı da altın dolu odaya sokmuş ve aynı soruyu sormuş. Kız:

— Baba, bu harca harca bitmez, çocuklarıma yeter, demiş. Adam bu kızdan da istediği cevabı alamayınca, kızı babasının evine yollamış. Artık umudunu kesmiş ve:

— Kaderde varsa o gelir, bizi bulur, demiş.

Bir gün adamın evine bir aile misafir olmuş. Adamın oğlu misafirlerin kızını beğenmiş. Adam alıp onu da altın dolu odaya götürmüş. Kıza:

— Kızım, bu altınlar bize ne zamana kadar yeter, demiş. Kız:

— Efendim bunların üstüne konmadıkça çabuk biter, demiş. Adam

— Bu kız oğlumu geçindirir, deyip kızı babasından istemiş. Böylelikle istediği gelini bulmuş.

Bu kızı babasından istemiş. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Mutlu bir şekilde yaşamışlar.

Altın Davası