YILAN BEY 

Zamanın birinde bir ağa varmış. Bu ağanın ne yaparsa yapsın çocuğu olmuyormuş. Karısıyla hep Allaha dua ederlermiş:

“Allah’ım çocuğumuz olsun da nasıl olursa olsun” derlermiş.

Bir zaman sonra ağanın karısı hamile kalmış. Tam dokuz ay on gün geçmiş, çocuğun zamanı dolmuş ama çocuk doğmamış. Ağa kendi köyünde, çevre köylerde ne kadar ebe kadın varsa sıra sıra getirtiyormuş. Ebeler ne yaparlarsa yapsınlar çocuğu doğurtamıyorlarmış. Doğurtamayan ebeleri cezalandırıyormuş.

Üvey kızıyla yaşayan bir kadın varmış. Üvey kızını hiç sevmiyormuş. Bu durumu kızından kurtulmak için bir fırsat bilmiş koşa koşa ağanın yanına gitmiş:

- Ağam, benim bir kızım var. Doğurtsa doğurtsa benim kızım doğurtur senin hanımını, demiş.

- Ne duruyorsun getir o zaman kızını gelsin doğurtsun hanımımı.

Kadın gelmiş üvey kızına haber vermiş. Kız ağlaya ağlaya ağanın evinin yolunu tutmuş. Biliyormuş ki eğer gitmezse, kaçsa ağa yakalar öldürtür. Gitse kadını doğurtamazsa yine ağa kendisini öldürürmüş. Mecbur kalıp gitmiş. Yolda bir yaşlı kadına rastlamış. Yaşlı kadın kızın ağladığını görünce,

- Niye ağlarsın güzel kız? Seni ağlatan derdini söyle hele belki dermanı bendedir, demiş.

- Nine derdim büyüktür. Sen bana derman olamazsın ama yine ben sana anlatayım.

Ve olan biten her şeyi anlatmış. Yaşlı kadın:

- Kızım, ağanın karısının karnındaki bebek değil yılandır. Onlar Allahtan hayırlısını değil sadece çocuk istemişler. Allah da onlara yılandan bir evlat vermiş. Sen ağanın hanımın bacakları arasına bir kâse süt koy. Yılan o sütün kokusunu alıp çıkar, demiş.

Bunu der demez bir anda ortadan kaybolmuş. Kız ağanın evine gitmiş. Yaşlı kadının dediğini yapmış. Ağanın hanımının bacakları arasına bir kâse süt sıcak süt koymuş. Sütün kokusunu alan yılan kendi kendine annesinin karnından çıkmış. Bu durum karşısında ağa da karısı da hayret etmişler. Sonra ettikleri dua akıllarına gelmiş.

“Eğer biz Allahtan hayırlısını isteseydik böyle olmazdı. Allah bize yılan bir evlat vererek bizi cezalandırdı” demişler.

Çok pişman olmuşlar ama daha iş işten geçmiş. Ağa bu olayı kimseye anlatmaması için kızı sıkıca tembihleyip evine göndermiş. Ağa da hanımı da,

“Daha yılan da olsa evladımızdır” demişler.

Bu durumu kabul etmişler. Ama herkesten sır gibi de saklamışlar. Aradan yıllar geçmiş, gel zaman git zaman o küçük yılan büyümüş, olmuş bize kocaman bir yılan bey. Yılan bey daha evlilik zamanının geldiğini söylemiş babasına:

- Baba beni evlendir, demiş.

Ağa kimseye duyurmadan başka bir ağanın kızını almış yılan beye. Ama yılan bey ilk geceden kızı sokup zehirlemiş, öldürmüş. Ağa başka bir ağanın kızıyla evlendirmiş. Onu da ilk geceden yılan bey öldürmüş. Bu defa ağa oğluna, köylünün kızlarını almaya başlamış. Kimi alsa, yılan bey ilk geceden öldürüyormuş. Durumun daha farkına varan köylüler kızlarını saklamaya, köyden kaçırmaya başlamış. Yılan beyi doğurtan kızın üvey anası bunları görünce, hemen kızından kurtulmak için ağanın evine gitmiş:

- Ağam benim kızımın güzelliği üzerine güzellik yoktur. Oğluna benim kızımı al” demiş.

Ağa, bu teklifi makul bulmuş.

- Kızını getir o zaman evlendirelim benim oğlanla, demiş.

Kız, tabi bu haberi alınca, dünyası yıkılmış. Çünkü ağanın oğlunun kara bir yılan olduğunu biliyormuş. Ağlaya ağlaya, bizim yılan beye gelin gitmiş. Ona geçen defa yol gösteren yaşlı kadın yine karşısına çıkmış. Kız, yaşlı kadını görünce:

- Nine ayağının altını öpeyim bana bir yol göster. Ağanın o yılan oğluyla beni zorla evlendiriyorlar, demiş.

- Güzel kızım, sen hiç korkma. O kara yılan aslında suratı aydan aydınlık çok güzel bir adamdır. Sen ilk gecenizde kırk gömlek üst üste giy. Yılan bey sana soyun diyecek. Sen de ona bir gömlek sen çıkar, bir gölek ben çıkarayım diyeceksin. O her bir gömlek çıkardığında sen de bir gölek çıkaracaksın. Yılan bey en son gömleğini çıkardığında içinden çok güzel bir delikanlı çıkacak. Ama sakın unutma önce o bir gömlek çıkaracak sonra sen çıkaracaksın. Sen eğer ondan önce çıkarırsan, seni de zehirler öldürür.

Kız tamam demeye kalmadan bir bakmış ki yaşlı kadın yine ortadan kaybolmuş. Ağanın evine gitmiş. Yılan beyle düğünleri olmuş. Kız odaya çıkmış. Yılan bey meydana çıkıp:

- Çıkar üzerindeki elbiseyi, demiş.

- Önce sen bir gömlek çıkar sonra ben bir gömlek çıkarayım.

Yılan bey kabul etmiş. İlk önce kendisi bir gömlek (deri) çıkarmış. Sonra kız bir gömlek çıkarmış. Sırayla bir yılan bir kız gömlek çıkarmış. Böyle böyle son gömleklerine gelmişler. Yılan bey yine:

- Çıkar gömleğini, demiş.

- Olmaz önce sen çıkar.

Kırkıncı gömleğini yılan bey çıkarmış. Çıkarır çıkarmaz yaşlı kadının dediği gibi içinden çok güzel, ayın on dördü gibi bir delikanlı çıkmış. Kız hayrete düşmüş. Hayatında bu kadar güzel bir adam görmemiş. Kız da yılan bey de birbirlerine o dakika sevdalanmışlar. O günden sonra mutlu mesut yaşayıp, muratlarına ermişler.

Yılan Bey  