Evvel zaman içinde, halbur saman üstünde, dağdan aç bir kurt inmiş. Bakmış ki bir koyun yayılıyor, kurt koyuna:

— Koyun kardeş seni yiyeceğim, demiş. Koyun da:

— Biraz oynayayım da beni öyle ye, demiş. Bir oraya bir şuraya hoplamış, koyun kaçmış, kurtulmuş. Kurt beriye gelmiş, bakmış ki bir keçi yayılıyor. Keçiye:

— Keçi kardeş ben seni yiyeceğim, demiş. Keçi de:

— Şu sürüde üç tane oğlağım var, beni yersen onlar nerede kalır? Gideyim onları da getireyim de bizi beraber ye, demiş.

O da kaçmış kurtulmuş. Kurt beriye gelmiş, bakmış ki bir katır yayılıyor, katıra:

— Katır kardeş seni yiyeceğim, demiş. Katır da:

— Benim etim gayet serttir. Bir satır getireyim de onunla ye beni, demiş ve o da kaçmış kurtulmuş. Kurt beriye gelmiş, bakmış ki bir at yayılıyor. Ata:

— At kardeş seni yiyeceğim, demiş. At da:

— Ayağımın altında bir berat var, onu oku da öyle ye beni, demiş. At ayağını kaldırıp da kurda öyle bir tekme vurmuş ki, kurt altı ay bir güz baygın yatmış. Kurt uyandığında yeşillenmiş görmüş.

Vardın buldun bir koyun,

Ye etini doyum doyum,

Sana neydi oyun,

Köçek mi olacaktın, 

Koyun oğlu koyun, …

Vardın buldun bir keçi,

Ye sallansın kuru kılı,

Sana neydi üçü beşi,

Sürü mü kuracaktın, 

Keçi oğlu keçi …

Vardın buldun bir katır,

Ye etini hatır hatır,

Sana neydi satır,

Köftelik mi dövecektin, …

Vardın buldun bir at,

Ye etini yan gel de yat,

Sana neydi berat,

Okuyup da hoca mı olacaktın,

Bunları söyledikten sonra kurt, açlıktan oracıkta ölüvermiş.

KURT’UN SONU