
Bir varmış bir yokmuş. Bir köyde bir tane perili ev varmış. Bu eve giren bir daha çıkamadığı için, bu eve perili ev denirmiş. Köyde fakirlik içinde yaşayan üç kardeş varmış. Bunların annesiyle babası ölmüş. Büyük kardeşle ortanca kardeş, ne kadar açgözlüyse küçük kardeş de o kadar mütevazıymiş. Bir gün, fakirlik en büyük kardeşin canına tak etmiş:

— Şu perili eve bi de ben giriyim. Sanki hayat mı yaşıyom? Ölürsem de ölürüm, demiş.

Eve gitmiş, içeri girmiş. Peri buna,

— Dile benden ne dilersen, demiş.

— Dünyanın en zengin insanı olmak istiyom, demiş.

Peri adamın kıyafetlerinden çorabına kadar altın yapmış. Evin içini mücevherlerle donatmış. Büyük kardeş, zenginliğin tadını tadar tatmaz da hem altınları geri almış hem de zindana attırmış. Aradan biraz zaman geçmiş, büyük kardeş geri eve dönmemiş. Ortanca kardeş, evin abisi olmuş. Bu çocuk, bir gün küçük kız kardeşine,

— Abim gitti gelmedi. Artık perili evde, nasıl zengin bir hayat yaşıyorsa, demiş. Ben de gideceğim orda rahat bir hayat süreceğim. Sana abilik yapmaktan, para kazanmaktan yoruldum, demiş.

Bu çocuk da gitmiş, perili evin kapısını çalmış. Kapı açılmış, peri kızı çocuğu karşılamış:

— Dile benden ne dilersen, demiş.

— Hizmetçilerim olsun, çok param olsun, zengin bir hayat yaşamak istiyom, demiş.

Peri kızı hemen altından bir taht yapmış. Envayi çeşit yiyecek dolu bir masa oluşturmuş. Çocuğa hizmet edecek halayıklar yapmış. Çocuk oturuyomuş, hizmetçiler yemek getiriyomuş. Çocuk istediği rahatlığa ulaşır ulaşmaz peri kızı onu da zindana attırmış. Aradan zaman geçmiş, ortanca kardeş eve gelmemiş. Küçük kız kardeş, kimsesiz, yapa yalnız kalmış. Evdeki yiyecekler de bitmek üzereymiş. Küçük kız düşünmüş taşınmııış, en sonunda aklına bi fikir gelmiş. Perili eve gidip de dönmeyen çocukların evlerine gitmeye karar vermiş. Her gün bir eve misafir olmuş. Perili eve gidip de dönmeyenlerin aileleriyle konuşmuş. Perili eve niçin gittiklerini sormuş. Biri demiş ki:

— Benim kızım bir göz oda dolusu oyuncak bebek istedi.

Biri demiş ki:

— Benim beyim zengin olmak istedi.

Biri de demiş ki:

— Benim karım mücevher, pırlantalar istedi.

Kız düşünmüş taşınmış perili eve gitmeye karar vermiş. Eve girince perilerin başı,

— Dile benden ne dilersen, demiş.

Küçük kız,

— Bu eve girenler ne dilerse gerçekleştiriyor musun, demiş.

— Gerçekleştirmeye mecburum, çünkü ben perilerin başıyım, demiş.

— O zaman benim dileğim, bu kapıdan içeri girip senden dilek dileyen herkesi serbest bırakmandır, demiş.

Perilerin başı her dileği gerçekleştirdiği için bu dileği de gerçekleştirmiş. Kendisi için değil de başkaları için bir şey isteyen ve perili evin sırrını çözen bu kızın güzel yüreğine karşılık da zindandaki herkesi salıvermiş. Küçük kız abilerine kavuşmuş. Olanları abilerine anlatmış. Abileri yaptıklarından pişman olmuşlar. Bencillikten vazgeçmişler. Küçük kzı da abilerini affetmiş. O günden sonra perili ev de, sıradan bir eve dönüşmüş.

Perili Ev