Zabuşan Mehmet

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir padişah varmış. Bu padişahın üç tane de oğlu varmış. Padişahın oğulları evlenme çağına gelmişler. Çocuklarını yanına çağırmış. Onlara demiş ki:

— Evlatlarım, büyüdünüz, evlenme çağına geldiniz, ben sizleri evlendirmek istesem kimle evlenmek istersiniz?

Büyük oğlan söz alarak büyük vezirin kızıyla evlenmek isterim, demiş. Ortanca oğlan da söz almış ben de küçük vezirin kızıyla evlenmek isterim. Küçük oğlan gelmiş. Küçük oğlanın makamda gözü yokmuş.

— Babacığım ben bir ok atacağım, okum kimin kapısına düşerse o evin kızıyla evleneceğim, demiş.

Babası bu duruma çok şaşırmış. Emin misin oğlum? Sonra pişman olmayasın. Karşına çirkin, fakir biri çıkar, benden söylemesi. Sonuna katlanmak zorunda kalırsın. Ama Zabuşan Mehmet fikrinden vazgeçmemiş:

— Olsun babacığım, sonucuna razıyım. Okum kimin kapısına düşerse onunla evleneceğim, demiş.

Padişah da bunu kabul etmek zorunda kalmış.Tellallar hemen işe koyulmuşlar.

— Duyduk duymadık, demeyim. Büyük oğlan büyük vezirin, ortanca oğlan küçük vezirin kızıyla evlenecekler. Bu sebeple kırk gün kırk gece düğün yapılacak, yemek içmek padişahtan. Herkes davetli.

Ellerinde davullar. İkinci ilanı duyurmak için de padişahın üçüncü oğlu da okunu atacak, ok kimin kapısına düşerse o evin kızıyla evlenecek.

Seslerinin çıktığı kadar halka duyurmuşlar padişahın fermanını. Padişahın iki oğlu için düğün kurulmuş. Herkes yiyor içiyor. Her tarafta zurnalar çalıyormuş. Alabildiğine şaşaalı bir düğün oluyormuş.

Bu arada Zabuşan Mehmet de okunu atmış. Ok şehrin dışında bir köhne köpekliğine düşmüş. Mehmet mahcup bir şekilde okunu almış. Geri dönmüş, tekrar atmış. Aynı yere düşmüş. Padişah, oğluna:

— Bu son şansın, demiş. Oğlu tekrar atmış. Yine aynı yere düşmüş. Zebuşan Mehmet okunu almak için eğilmiş okunu almış. Atına bineceği sırada bir maymun peyda olmuş. Zebuşan Mehmet’in peşine düşmüş.

Mehmet bu durumdan çok rahatsız olmuş. Kendi kendine abilerim vezirin kızlarını aldı, küçük oğlu da bir maymun aldı, derler demiş.

Ne yaptıysa maymundan kurtulamamış. Gizlice saraya getirmiş. Dolaba kilitleyip iyice saklamış. Maymun delikten Mehmet'i izlemiş.

— Ne o Zebuşan Mehmet, ne düşünüyorsun? Hiç duymamış. Yine aynı ses aynı şeyleri söylemiş. Zabuşan Mehmet sinirli bir sesle:

— Kes sesini, başımın belası. Bir sen eksiktin, şimdi tamam oldu, diye cevap vermiş. Ama çok şaşırmış bu maymun nasıl konuştu diye. Hemen heyecanla dolabı açmış.

— Sen benim düşüncemden ne anlarsın, da ne yapabilirsin. Maymun:

— Sen hele bir de derdini. O da:

— Derdim ne olacak. Kardeşlerimin evlenmelerinin karşılığında eğleniyorlar. Maymun getirdin diye bana laf ediyorlar, demiş. Maymun:

— İlk gördüğü köhne köpekliğe var, orada Meymuna Hanım’dan selam getirdim diye seslen. Karşına yaşlı bir kadın çıkar. Ona Meymuna Hanım'ın selamı var. Cariyeleri istiyor de, demiş.

Zebuşan Mehmet ata atlar, soluğu orada alır. İki kere seslendikten sonra yaşlı bir kadın çıkmış. Ona ne istediğini sormuş. Meymuna Hanım cariyelerini istemiş. Otuz dokuz tane karınca peyda olmuş.

Zabuşan buna da çok kızmış. Sarayın yolunu tutmuş. Ama nafile. Karıncalar birden sarayın kapısına gelmişler.

Zabuşan Mehmet atından çabucak inerek karıncalardan önce kapıları kapatmış. Ama karıncalar birer güzel kız olmuş. Dolaptaki maymunu çıkarmış.

Maymun, postundan sıyrılmış güzel&nbsp;hâliyle ortaya çıkmış. Ayın on dördü gibi güzel bir kız. Otuz dokuz cariye, emret, der gibi bakmış. Uzun süre birbirlerine bakmış. Hep birlikte has bahçeye çıkmışlar.

Bunları gören vezirin kızları çok kıskanmışlar. Zabuşan Mehmet sevincinden uçacakmış. Bundan sonra mutlu bahtiyar yaşamışlar.

Zabuşan Mehmet