&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Zamanın birinde bir padişah varmış. Bu padişah, halkı denetlemek için vezirini de yanına alıp tebdîl-i kıyafetle bir köye gelerek o köyün ağasına misafir olur.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Ağa, misafirlerine elinden geldiği kadar hürmette bulunur. Koyunlar, kuzular keserek ikramlarda bulunur. Bu durum karşısında padişah:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ahmet Ağa, bu kadar israfa ne gerek var, diye sorar.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Ahmet Ağa da bu lafı duyunca padişaha açılıp bir tokat patlatarak:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Sen hane sahibinin işine niye karışıyorsun, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Padişah bu duruma çok bozulur fakat tebdîl-i kıyafetle buraya geldiği için de bir şey söyleyemez. Misafirlerin gitme zamanı gelince padişah:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ahmet Ağa, ben İstanbul’da oturuyorum. İstanbul’a işin düşünce hiç çekinmeden bana gelebilirsin, der ve vedalaşıp ayrılırlar.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Aradan zaman geçer, Ahmet Ağa’nın İstanbul’a bir işi düşer. İstanbul’a gidip işini bitirdikten sonra padişahı ziyaret etmek ister. Sorup soruşturur ve padişahın oturduğu yeri bulur. Fakat padişahın oturduğu yere gelince şaşırıp kalır. Orası bir ev değil, tam bir saraydır. Ağa, kapıdaki nöbetçilere adını söyler ve nöbetçiler de ağanın geldiğini padişaha haber verirler. Padişah, Ahmet Ağa’yı karşıladıktan sonra sarayına buyur eder. Padişah, daha sonra Ahmet Ağa için deniz kenarında kocaman bir sofra kurdurur. Padişah, vezirini bir köşeye çekerek:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ahmet Ağa, beni evinde tokatladı. Ona bir oyun oynayıp benim de onu tokatlamam gerek. Ben yemek sırasında tabakları, çatalları, kaşıkları sofradan yere atmaya başlayacağım. Sen de Ahmet Ağa’nın kulağına, şuna söyle de atmasın dersin. Ahmet Ağa, tabakları, kaşıkları atma dediğinde ben de ona bir tokat atacağım. Böylece ödeşmiş olacağız, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Sonra Ahmet Ağa, padişah ve vezir birlikte yemek yemeğe geçerler. Yemek yerken padişah tabakları tek tek atmaya başlar. Ahmet Ağa bu durum karşısında hiç sesini çıkartmaz. Padişah çatalları atmaya başlar fakat Ahmet Ağa yine sesini çıkartmaz. Padişah kaşıkları atmaya başlar fakat Ahmet Ağa yine sesini çıkartmaz. Bunun üzerine vezir eğilerek Ahmet Ağa’nın kulağına:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ya Ahmet Ağa, padişaha söyle de tabağı, kaşığı atmasın. Bak bunlar altından, gümüşten yapılmış, deyince Ahmet Ağa açılarak vezire bir tokat vurur ve:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; — Hane sahibinin işine karışılmaz, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Böylelikle padişah da Ahmet Ağa’ya tokat atamadığıyla kalır.

Padişah ve Ağa