Zamanın birinde, Kader ile Tecelli arkadaş olmuşlar. Bir gün Tecelli, Kader’e:

— Sen bir dur. Ben şu demirciye yardım edeceğim, der.

Demirci, günlük çalışır çalışır, bir sarı lira kazanır; akşam getirir,&nbsp; hamına verirmiş. Ertesi gün:

— Çok çalışacağım. İki sarı lira getireceğim, der.

Çalışır, iki sarı lira kazanır, eve gelir. Evde hanım yok. Alıp sarı liraları tencerenin içine koyar. Adam:

— Hanım komşuya gitmiştir. Varıp çağırayım, deyip komşunun yolunu tutar.

Bu sırada karısı da başka bir yoldan eve gelir. Karşılaşamazlar.&nbsp; Adam komşuya varıp sorar:

— Komşu, bizim hanım sizde mi?

— Az önce eve gitti.

Adam karısını araya dursun evlerine komşularından biri gelir.

— Abla, bana bir tencere lazım, der.

Karısı kapaklı tencereyi, komşuya verir.

— Al işini gör de getir, der.

Derken adam, har har eve gelir:

— Karı, bugün kazandığım iki altını şuradaki tencerenin içine koymuştum. Onu nereye kaldırdın, diye sorar.

— Ulan şaşkın adam, komşu geldi. Tencere istedi. Ben de tencereyi ona verdim.

— Eyvah! Gitti paralar.

Kadın:

— Adam, beni kandırma. Bir yanlışın var galiba, diyerek adama inanmaz, gidip komşuya sorar.

Komşusu:

— Hayır,&nbsp; tencerede para mara yok, der.

Kadın kocasına söylenmeye başlayınca adam:

— Bak Hanım, yarın üç sarı lira kazanacağım. Gözlerine sokacağım, der.

Ertesi gün sabah erkenden gider. Geç zamana kadar çat pat çalışır çalışır üç tane sarı lira kazanır. Adam paraları avucuna alıp köyün yolunu tutar. Köyün ortasından çay akarmış, üstünden köprüyle geçerlermiş. Adam koşarak eve giderken köprünün ortasında ayağı takılıp düşer. Paralar “cup” çayın içene gider.

— Eyvah! Gitti paralar, deyip boynu bükük eve gelir.

Hanımı sorar:

— Hani paralar adam?

— Ah hanım, böyle böyle oldu. Paraları elime alıp geliyordum. Köprüde ayağım takıldı düştüm. Paraları çaya düşürdüm.

Kadın:

— Ulan şaşkın adam, beni mi kandırıyorsun, diyerek yine kocasına inanmaz.

Adam:

— Hanım işte böyle oldu. Takdir böyleymiş.diye karısına dil döker; ama nafile.

Adam iyice hırslanıp:

— Bak hanım, yarın dört sarı lira kazanacağım. Sana, şunları bunları alacağım, der.

— Haydi, bakalım pek de umamıyorum ya.

Yarın adam yine çalışır, çalışır dört sarı lira kazanır. Gelirken:

— Çocuklar bir haftadır etsiz. Bir kilo et alayım, diye kasaba uğrar.

Eti alıp mendilin içine sarar. Mendilin ucuna da, kalan paraları bağlar. Eti götürürken, yolda su dökesi gelir. Eti oraya koyup bir çalının ardına gider. Bu sırada, yukarıdan bir karga gelip, et mendilini kapıp gider.&nbsp; Kader, Tecelli’ye:

— Dur! Adamın canına tak dedirttin, artık ben yardım edeceğim, der.

Adam, eve gelir:

— Hanım böyle şöyle oldu, dediyse de hanımını inandıramaz.

Karısı:

— Halen kandırırsın beni. Karşındaki çocuk mu, diye çıkışır.

Adam bir gün daha çalışır. Kazandığıyla bir balta, bir urgan, bir de merkep alıp gelir.

— Kadın, ben demir işini bıraktım. Yarın oduna gideceğim. Odunculuk yapacağım, der.

Ertesi gün ormana gider. Bir meşe ağacını beğenir.

— Bundan on yük odun çıkar. Birer liradan, on sarı lira, diye düşünüp kesmeye başlar.

Pat küt çat meşeyi devirir. Ağacı odun ederken,&nbsp; ucuna doğru geldiğinde kargaya kaptırdığı mendilini görür. Bir baksa ki, mendilin içindeki etleri karga yemiş, mendil parayla sallanıp durur.

— Şansa bak, yahu diye sevinerek paraları alır.

Odunu merkebe yükleyip köyün yolunu tutar. Gelirken pazara uğrar. Pazardan üç balık alıp eve gelir. Hayata odunları yıkıp karısına seslenir:

— Hanım, hani ben bir et aldım, paraları da mendilin ucuna sardım demiştim ya. Bu gün onu buldum. Eti kargalar yemiş. Mendil, kestiğim meşenin ucunda takılı kalmış parada ucunda çıkılı. İşte paralar.

Kadın gözlerine inanamaz,

— Doğruymuş yahu, diye de sevinir.

— Hanım, gelirken üç balık aldım. Temizle de çocuklara pişirelim, der.

Kadın balıkları temizlerken karınlarını yarar. Bakar ki, üç sarı lira. Haa, adamın dediği doğruymuş.

— Bak düşen paraları bu balıklar yutmuş, diye kocasına haber verir.

O sırada tencereyi alan komşu gelir:

— Komşu işim bitti. Kusura bakma, bu paralar tencerenin içindeymiş, deyip tencereyi verir.

Kadın kocasına yaptıklarından utanır. Adamın kazandıklarıyla mutlu mutlu yaşarlar. Kader, adama böyle yardım etmiş, Tecelliye kalsa, adam yandı.

Kader İle Tecelli