Bir varmış, bir yokmuş, fakir bir kocakarı varmış. Bir gün ev süpürürken beş para bulmuş, bununla pekmez almış, rafa koymuş, kedi pekmezi dökmüş, o da kedinin kuyruğunu koparmış.

Hikâye bu kadar basit, fakat anlatılışına gelelim; çocukları gülmekten kırar geçirir. Onları, mahkemeye, Kadı'nın önüne çıkarır. Kedi, kocakarıdan dâvacı olur. Kedi:

Kadı efendi, ben bu kocakarıdan dâvacıyım, kuyruğumu kopardı.

Kadı öfke ile kocakarıya sorar:

— Neden bu zavallı hayvanın kuyruğunu kopardın?

Kocakarı:

— Dur anlatayım Kadı Efendi, diye başlar, sonra devam eder:

— Ev süpürdüm Kadı.

— Arıca oldun karı.

— Beş para buldum Kadı.

— Zengin oldun karı.

— Pekmez aldım Kadı.

— Şirin oldun Karı.

— Rafa kodum Kadı.

— Uzun boylu oldun karı.

— Kedi döktü Kadı.

— Kısmetinden çıkmış karı.

— Ben de kedinin kuyruğunu kopardım Kadı.

— Ödeştiniz karı.

Kadı hükmünü verir ve dâva da burada biter.

[Kadın ile Kedi]