Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, cinler cirit oynarken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle ülkenin birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahın üç tane oğlu ile sarayının önünde büyük ve güzel bir bahçesi varmış. Bu bahçede bulunan her derde derman bir elma ağacı, her yıl güzel elmalar verirmiş. Bu elmalar ise hastalara ilaç niyetiyle hediye edilirmiş. Fakat tam elmalar kızarmaya, her yıl, başladığında bahçeye gelen bir dev, bu elmaları yer, gidermiş.

Padişah bir gün oğullarını yanına çağırmış, onlardan bu elmaları korumalarını ve bu devi öldürmelerini, istemiş.

O gece bahçede saklanan büyük oğlan devi beklemiş ama dev gelince korkmuş, arkasına bakmadan saraya kaçmış. Gelince babasına ok attığını fakat vuramadığını söylemiş. Yalan konuşmuş.

İkinci gece bekleyen ortanca oğlan korkup kaçmış. O da babasına aynı yalanları söylemiş.

Üçüncü gece devi bekleyen küçük oğlan ise korkusuzca yayını gerip okunu atmış ve devi yaralamış. Dev oradan uzaklaşıp gitmiş. Oğlan elmaları toplayıp getirmiş, sonra da saraya gidip olanları ağabeylerine anlatmış.

Ertesi sabah üç kardeş kan izlerini takip ederek devi bulmaya çalışmışlar. İzler gide gide bir kuyunun başına çıkmış.

Önce büyük oğlanın beline bir ip bağlayıp kuyuya indirmişler ama o daha kuyunun yarısına gelmeden:

— Yanıyorum, diye bağırınca geri çekmek zorunda kalmışlar. Sonra ortancayı indirmişler. O ise daha kuyunun ağzında iken:

— Donuyorum, diye bağırmaya başlamış ve onu da geri çekmişler. Sıra kendisine gelen küçük oğlan ağabeylerine:

— Ben yanıyorum da desem donuyorum da desem sakın çekmeyin, demiş ve kuyuya inmiş.

Dibe varıncaya kadar yanıyorum, donuyorum, diye bağırsa da kimse onu çekmediği için dibe ulaşmış.

Orada pek çok oda varmış. Bunlardan birini açınca devin orada uyuduğunu görmüş ve hemen öldürmüş. Sonra yan yana duran üç odayı açınca birbirinden güzel üç kız görmüş.

Bunları da yanına alıp, ağabeylerine seslenerek önce büyük kızı, sonra ortanca kızı, ipe bağlayıp yukarı göndermiş. Sıra küçük kıza gelince, oğlana:

— Önce sen çık, eğer beni gönderirsen ağabeylerin seni burada bırakıp giderler, demiş.

&nbsp;Ama oğlan ağabeylerinin böyle bir şey yapmayacaklarını söylemiş. Bunun üstüne kız saçından iki tel kopararak oğlana vermiş.

— Ağabeylerin seni burada bırakacak olursa bu iki teli birbirine sürt. O zaman biri ak, biri kara, iki koyun çıkacak. Ak koyuna binersen yukarı çıkarsın ama kara koyuna binersen daha da aşağı inersin, demiş.

&nbsp;Telleri alan oğlan, kızı yukarı göndermiş. Ağabeyleri de onu kuyuda bırakıp gitmişler.

&nbsp;Bir süre çaresizlik içinde kalan oğlanın aklına kızın verdiği teller gelmiş ve telleri birbirine sürtmüş.

Kızın dediği gibi ortaya biri ak&nbsp;biri kara, iki koyun çıkmış. Ama oğlan kendisini hangisinin yukarı çıkaracağını unutmuş ve kara koyuna binip daha da aşağı inmiş.

Orada yaşlı bir kadına nereden su bulabileceğini sormuş. Kadın bütün suları bir devin içtiğini ve onlara sadece senede üç gün su verdiğini söylemiş. Bu suyu da ancak ona bir kız verdikleri zaman verdiğini söylemiş.

Bu yüzden padişahın kızı hariç hiç kız kalmamış o ülkede.

Oğlan bunu duyunca devle savaşmaya karar vermiş ve devle savaşıp kazanmış.

Padişah, kızını kurtardığı için oğlana bir dileği varsa yapacağını söylemiş. Oğlan da kuyudan çıkıp sarayına gitmeyi dilemiş. Padişah oğlana yardım edip onu yukarı göndermiş.

Oğlan hemen ağabeylerinin yanına gitmiş ve babasına her şeyi anlatmış. Babası da kuyudan çıkan küçük kızla onu evlendirmiş ve kırk gün&nbsp;kırk gece düğün yapmışlar.

Üç Oğlan