[TUŞAK KIZ]

Bir varmış, bir yokmuş. Köyün birinde bir kadın varmış. Bu kadının hiç kızı olmuyormuş. Bir tane oğlu olmuş. Kadın kız çocuğu istiyormuş ve hep dua ediyormuş. Bir gün yine dua etmiş. Demiş ki:

— Allah’ım ne olur bana bir kız ver de tek tuşak*&nbsp;olsun, demiş. Aradan zaman geçmiş. Allah kadının duasını kabul etmiş ve kadının bir kızı olmuş. Bu kız tuşak imiş. Bu kız biraz büyümüş ve annesinin “hüüüüp” etmiş, elini yemiş. “Hüüüüp" etmiş ayaklarını yemiş. “Hüüüüp“ etmiş bütün vücudunu yemiş ve annesini bitirmiş.

Tuşak kız biraz daha büyüyünce babasını yemiş, bitirmiş. Sonra gün geçtikçe bütün köylüyü yemiş bitirmiş. Ağabeyi de:

— Bu kız beni de yiyecek, deyip köyü terk etmiş. Bu kız daha da büyüyünce hayvanları da “hüüüüp” etmiş, yemiş, bitirmiş. Köyde tek bir canlı bile bırakmamış. Bir tek kendisi kalmış.

Aradan seneler geçmiş. Ağabeyi kaçıp gittiği yerde evlenmiş. Ağabeyinin karısı:

— Kocacığım senin hiç mi akraban yok, demiş. O da "Bir tane Tuşak Kız kardeşim var." diyememiş:

— Bir kız kardeşim var, demiş. Karısı köye gitmek istemiş kardeşini görmek istemiş. O da karısını kıramadığı için:

— Gidelim, demiş. Sonra ne oluyorsa tek gitmeye karar vermiş. Heybesini hazırlayıp kız kardeşinin yanına gitmek için yola koyulmuş.

Aradan zaman geçmiş, ağabeyi köye varmış ve eve gelmiş. Kapıyı çalmış. Kardeşi kapıyı açıp:

— Hi hi gardaş sen mi geldin, deyip gülmüş. Ve hemen “hüüüüp” etmiş. Heybesindekileri yemiş.

— Hi hi gadaş, atını ahıra bağlayalım, demiş. İçeri girmişler. Oturuyorlarmış ama ağabeyi hâlâ korkuyormuş. Beni de yiyecek diye. Tuşak kız demiş ki:

— Hi hi gardaş! Gel tandırda ısınalım. O da:

— Yok bacı, üşümüyorum, demiş. Sonra kız:

— Gel atına bakalım, demiş. Ahıra gitmişler. “Hüüüp” etmiş atın bir bacağını yemiş.

— Hi hi gardaş! Atının üç bacağı mı vardı, demiş. Ağabeyi de beni yemesin diye:

— Yoktu bacı, demiş. Sonra Tuşak kız üç bacağı da yemiş.

— Hi hi gardaş! Atının ayakları yok muydu, demiş. Ağabeyi korkusundan yine:

— Yoktu bacı, demiş. Tuşak kız öyle deyince atın her yerini “hüüüp” etmiş yutmuş. Sonra Tuşak kız:

— Hi hi gardaş! Atsız mı geldin, demiş. O da:

— He bacı, demiş. Sonra Tuşak kız yine:

— Gel tandırda ısınalım, demiş. O da:

— Yok bacı, demiş. Sonra Tuşak Kız ağabeyine yaklaşmış. “hüüüüp” etmiş, burnunu yutmuş. “Hüüüp” etmiş, kulağını yutmuş. Sonra ağabeyi Tuşak kıza demiş ki:

— Bacı sen beni yiyeceksin yemeye, ben bir tuvalete gideyim de bari öyle ye, demiş. O da:

— Hi hi gardaş! Ya kaçarsan, demiş. Ağabeyi de:

— Yok bacı, ben kaçmam, demiş. Tuşak kız kabul edip ağabeyinin beline urgan ipi bağlamış. Ağabeyi tuvalete gitmiş, urganı çözüp kaçmış.

Tuşak kız bu olayı anlayınca peşinden koşmuş. Ağabeyi arkasına bakmış ki Tuşak Kız toz dumana katmış geliyor. Ağabeyi koşarken nasıl korktuysa önüne çıkan ilk ağaca tırmanmış. Tuşak kız hoplamış çıkamamış. Sonra elinde bir altın balta ve bir keser ile gelmiş. Ağaca vura vura kırmaya çalışmış. Yıkılmasına az bir şey kalmış, bir daha vursa yıkılacakmış. Tuşak Kız uzakta bir toz görmüş:

— Hi hi gardaş! O görünen ney, demiş. O da:

— Hiç bacı toz, demiş. Hâlbuki o aslanla kaplanın koşarken çıkardığı tozlarmış. Tuşak kızın ağabeyinin aslanı ile kaplanı varmış. Gelmeden önce karısını tembihlemiş:

— Eğer aslan ile kaplan sızlanırsa onları çöz bırak, demiş. Aslan ile kaplan sahiplerinin darda olduğunu hissedince sızlanmış ve gelmişler. Sonra Tuşak kızın ağabeyi:

— Aslan tut, kaplan yırt, demiş. Tuşak Kızı aslan tutmuş, kaplan yırtmış ve onu cevzalandırmışlar. Böylece Tuşak Kızın ağabeyi kurtulmuş. Aslanı ile kaplanını alıp kulaksız ve burunsuz evin yolunu tutmuş. Ve burada masal bitmiş.

&nbsp;*&nbsp;tuşak: canavar (?)

TUŞAK KIZ