Eski zamanlarda yaşlı ve fakir bir kadın varmış. Bu kadın oğluyla yaşarmış. Günü gelip çocuk evlenme çağına gelmiş. Ama elde avuçta bir şey yokmuş. Kadın çaresiz halkın arasına karışıp para istemeye başlamış. Aldığı paraları ödünç alıyormuş. Neyse, bu kadın aldığı paralarla çocuğunu evlendirmiş. Çocuk gelinin kucağında bir gece yatmış. Ertesi gün:

— Ana ben borcumu ödemek için çalışmaya gideceğim, demiş.

Bu çocuk gurbet ellerde tastamam on beş yıl çalışmış. On beş senede on beş lira kazanmış. O zamanda bu para çok kıymetliymiş. Ağasının yanına gidip hesabını görmüş ve yola koyulmuş. Bir dağda ilerlerken eli asalı bir ihtiyar görmüş. Gidip şu ihtiyara yetişeyim diye düşünmüş ama bir türlü ona yetişemiyormuş. Sonunda kestirmeden önüne çıkmış. Selam vermiş ama ihtiyar selamını almamış. Çocuk:

— Amca, bari selamımı alsan, demiş.

Adam asasına dayanıp:

— Benim her konuşmam beş lira, demiş.

Çocuk çıkarıp beş lira vermiş. Adam:

— Sabrın sonu selamettir, deyip devam etmiş.

Bir müddet gittikten sonra çocuk bakmış ki adam yine susmuş. Çocuk:

— Niye konuşmaz oldun amca, demiş. Adam da:

— Bana bak evlat, ben sana her konuşmam beş lira demedim mi, deyince çocuk çıkarıp beş lira daha vermiş.

Adam bu defa:

— Güzel, güzel değil; gönle sığan güzel, deyip yine susmuş.

Biraz daha gidince yol ikiye ayrılıyormuş. Adam:

— Bak evlat, gözünü yumup elini cebime sok. Ben seni denedim, demiş.

Çocuk elini adamın cebine sokunca bir tomar gök şeritli para çıkarmış. Adam bu arada kaybolmuş. Meğer ihtiyar Hızır Peygamber’miş. Çocuk bundan sonra yoluna yalnız devam etmiş. Bakmış ki ilerde bir çınar dibinde bir Arap, bir güzel kız, bir de yakışıklı delikanlı varmış. Ne olur ne olmaz diye selam vermiş. Arap selamı alıp:

— Gel yanıma otur, demiş. Çocuk oturunca:

— Bu güzel kız bana mı düşer yoksa şu yakışıklıya mı?” diyince Hızır’ın sözü aklına gelmiş:

— Güzel, güzel değil; gönle sığan güzel. Bu kız hiçbirinize düşmez, demiş.

Arap bunun üzerine:

— Aferin evlat, kız delikanlıya düşer deseydin şu öldürdüğüm adamlardan farkın kalmayacaktı, şimdi gidebilirsin, diyince yola düzülmüş. Gide gide evlerine varmış. Pencereden bakınca bir de ne görsün? Anası alt köşede yatıyor, karısı da üst köşede çok yakışıklı bir oğlanla yatıyormuş. Çocuk beyninden vurulmuşa dönmüş. Silahını çekip tam vuracağı sırada Hızır’ın, sabrın sonu selamettir, sözü aklına gelmiş. Hele şunları bir uyandırayım demiş. Kapıyı çalınca kadın kocasının geldiğini anlamış. Kalk oğlum baban geldi, demiş. Adam hemen çocuğuna ve karısına sarılıp Hızır’ın sözünü hatırlamış.

[Fakir Oğlanın Sabrı]