Yılan

Vaktiyle bir adam varmış. Bu adam dağa gitmiş. Dağda odun ederken bir de bakmış ki çamın doruğunda koca bir yılan sarlaşmış,[1] kuyruğunu sarmış çatuğa.[2] Gövdesi aşağı sallanmış. Yılan lisana gelip:

—Ey âdemoğlu, beni buradan indir, demiş.

İnsanoğlu hiçbir şey söylemeyip gene odun kesmeye başlamış. Yılan gene:

—Beni buradan indir, demiş.

İnsanoğlu:

—İndirirsem beni sokarsın.

O da tekrar:

—İndir beni, sokmam seni, demiş.

İnsanoğlu aşağıdan yukarı bir sırık uzatmış, yılan ona sarlaşarak aşağı inmiş. Sonra yılan boynuna dolanarak ağzını hırtlağının[3] altına dayamış.

—Yaa! Şimdi ben seni sokayım mı, demiş.

—Deminden sokmam diyordun. Şimdi niçin sokuyorsun?

Yılan:

—Benimle gelirsen sokmam.

—Peki.

Yılan düşmüş önüne “Gel bakalım arkam sıra.” demiş.

Bu yılan, yılanlar padişahının kızıymış. Bunlar gide gide yılanlar padişahının köşküne yaklaşırken yılan durmuş ve insanoğluna:

—Ben seni babamın evine götürüyorum. Babam der ki “İnsanoğlu dile benden dileyeceğini!” Sen de dersin “Sağlığını dilerim.” Böyle böyle üç defa der. Gene gene “Sağlığını dilerim.” de.

Böyle yola revan olup varmışlar padişahın evine. Yılanlar padişahı sormuş:

—Dile benden dileyeceğini!

O da “Sağlığını dilerim.” demiş. İkincisinde gene böyle demiş. Üçüncüsünde “Kızımı vereyim sana.” demiş. Tekrar “Sağlığını dilerim.” demiş ve kapıdan çıkmış.

Yılanlar padişahı kızına sormuş:

—Bu kim?

—Ben filan yerde çamın doruğunda kaldım. Yere düşeydim kırk parça olurdum. O sırada bu insanoğlu geldi, beni oradan kurtardı. O suretle ben de aldım buraya geldim.

Böyle söyleyince “Çağır bu insanoğlunu.” demiş. Gidip insanoğlunu çağırmış. Gene “Benden dile dileyeceğini!” diyerek sormuş. İnsanoğlu da gene “Sağlığını dilerim.” demiş. Bu sözü söyleyince “Al şunları. Bunlar sana yeter.” demiş. Verdiği bir kirli fes, bir kirli kese, bir de kaval. Bunların üçünü vermiş. İnsanoğlu bunları alıp gitmiş, evine bırakmış.

Yarisigün[4] bir yük odun yükletmiş, şehre gitmiş. Bir yük odunu bir altına vermiş. O altını kirli keseye koymuş. Köye dönmüş, evine girmiş.

“Bir kere bakayım şu altın cebimde duruyor mu?” diye bakmış ki kese altınla dolmuş. O altınlarla gitmiş koca bir kumbara almış. Kesenin içindekileri ona koymuş. İçinde bir kese bereketi bırakmış. O kese akşamdan sabaha kadar gene dolmuş. “Bu bereketli bir kese.” diyerek hiç bir iş görmemiş. On beş yirmi gün böyle devam etmiş. On beş yirmi gece içinde bu koca kumbarayı doldurmuş, zengin olmuş.

Gece rüyasında&nbsp;İstanbul’da bir padişah kızı görmüş. Üçüncü gece gene görmüş. Sabahleyin “Ben bu kızın yanına gideyim.” diyerek kirli keseyi almış, kumbaradaki altınları da ceplerine doldurmuş; çıkmış gitmiş İstanbul’a. Orada gezerken rüyasında&nbsp;gördüğü kızı görmüş ve yanına varmış. Kız da rüyasında&nbsp;bu delikanlıyı görmüş. O da onu gördüğü gibi ikisi birbirine vurulmuşlar[5] ve kol kola girip köşke çıkmışlar. Orada bir masa çevirip rakı içmeye başlamışlar. Biraz içtikten sonra delikanlı “Nasılsın?” diye sorduğu zaman “Gene eskisi gibiyim.” demiş. Biraz daha içtikten sonra gene sorduğu zaman oğlan keseyi çıkarıp şangır şangır köşkün ortasına fırlatmış. O zaman kız keseyi alıp besleklerine:[6]

—Atın bunu damlanın[7] altına, demiş.

Orada akşamdan sabaha kadar baygın yatmış, kendinden haberi yok. Sabahleyin uykudan uyanır gibi uyanmış, kalktığı gibi memleketine gelmiş.

Bu adam fakir olmuş, davar gütmeye mecbur kalmış. Evdeki kavalını alıp çıkmış kıra. Kırda kaval çalarken karşısına iki Arap çıkmış. Araplar “Ne emrin var?” diyerek yanına gelince “Gidin filan kasayı soyun da gelin.” demiş.

Oradan çabuk kaybolmuşlar, on dakika sonra bir milyon parayla gelmişler. Delikanlı davarı filan bırakmış, o parayı aldığı gibi kavalı beline sokup gene gitmiş İstanbul’a. Orada gene kız delikanlıyı görmüş ve kolundan tutup köşküne götürmüş. Orada gene bir masa çevirip içmeye başlamışlar. Biraz içtikten sonra delikanlı “Nasılsın?” diye sormuş.

—Nasıl olacak? Eskisi gibiyim, demiş.

Bir daha içmeye başlamışlar. Sonra gene sormuş. Delikanlı kavalı çıkarmış, parayla birlikte köşkün ortasına fırlatmış. Kız kavalı almış ve öttürmüş. Karşısına iki Arap çıkmış.

—Bu adamı Kaf Dağı’nın arkasına bırakın, demiş.

Hemen aldıkları gibi Kaf Dağı’nın arkasına bırakmışlar. Orada bu delikanlı üç gün üç gece yatmış ve bir sabahleyin uykudan uyanır gibi uyanmış. Kendine gelince görmüş ki dağlık, çamlık bir yerde. Nereye gideceğini bilememiş. Sonra giderken bir kestane ağacı görmüş. Oradan almış iki kestane yemiş. Bunun kulaklarının arkasında iki boynuz bitmiş. Her birisi birer arşın. Giderken çamların arasından sığmamış ve canı çok sıkılmış. Önünde bir incir ağacı görmüş. İki tane yemiş ondan ve boynuzları dibinden kaybolup gitmiş. Şimdi kaval ile kirli kesenin çaresini düşünmeye başlamış.

Oradan beş on kestane ve beş on tane de incir alarak yola revan olmuş. Varmış gene İstanbul’a, o kızın köşkünün altına. “Kestaneci geldi!” diye bağırmaya başlamış. Kız bunu işitmiş ve besleklerine “Gidin, kestane getirin.” demiş.

Hemen kestaneyi getirip yukarı, kıza vermişler. Kız yemiş bunları. Kızın kulağının arkasında iki boynuz bitmiş, her birisi birer arşın.

Delikanlı bırakmış gitmiş. Kız ne edeceğini şaşırmış. En baş doktoru getirmişler, doktor “Ben buna el vurmam.” demiş. Nerede bir derin hoca varsa getirmişler. Okuya okuya boynuzun birisini kesmiş. Kestiği gibi boynuz hemen iki fazla büyümüş. Çarşıya bir tellal salıvermişler. “Filan padişahın kızında iki boynuz bitmiş. İyi edene ve bunun dermanını bulana ne dilerse verilecek!” diye bağırmış. Delikanlı hemen “Ben bunun dermanını bulurum.” demiş.

Bunu aldıkları gibi köşke getirmişler. Bu delikanlı başka çeşide girmiş, kız bunu bilememiş. Delikanlı, “Ben seni iyi ederim.” demiş. Kız da “Ben de sana dilediğini veririm.” demiş. O zaman delikanlı “Burada kimse kalmasın.” deyip kıza:

—Hamama gideceksin, terleyeceksin, kalıba vurulacaksın.

Bu suretle oğlanla kız hamama girmişler. Biraz terledikten sonra kalıplamaya başlamış. O suretle “Bu kalıpla üç gün gezeceksin.” demiş. Kız hamamdan çıkmış. Dışarda gezerken kimseyi yanında getirmemiş, gelenleri de yanından kovmuş.

—Aman kalıbımı bozarsınız, yanaşmayın yanıma! demiş.

O suretle üç gün sonra hamama girmişler. Bir, iki, üç kalıp vurarak “Bana dilediğin şeyleri söyle.” demiş.

Kız da:

—Sana vereceğim şunlar. Bir kirli kese, bir kaval, kendimle birlikte hibe ediyorum, demiş.

Demesiyle bir iki defa daha kalıba vurarak buna iki incir yedirmiş. Yedikten sonra parmağını boynuzuna vurarak boynuzlarını düşürmüş ve kızı iyi etmiş. Sonra köşke gelmişler. Birbirlerine nikâh yaptırarak kırk gün kırk gece düğün etmişler.

Onlar ermiş muradına, biz de erelim muradımıza.

&nbsp;

&nbsp;


[1] sarlaşmak: sarılmak.

[2] çatuk: yol, ağaç gibi ikiye ayrılan şeylerin ayrılma yeri, çatal.

[3] hırtlak: gırtlak.

[4] yarisigün: ertesi gün.

[5] vurulmak: âşık olmak.

[6] beslek: hizmetçi.

[7] damla: saçak altı.

&nbsp;

Yılan