EN GÜZEL KIZ

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken... Uzak ülkelerin birinde bir padişah varmış. Bu padişahın kırk tane de oğlu varmış. Gelin görün ki padişah artık yaşlanmış. Tacını, tahtını çocuklarından birine bırakmak istiyormuş. Ama oğullarının arasında ayırım yapamıyormuş.

— Hangisine bıraksam, kime versem, deyip duruyormuş.

Bir gün, çocuklarını toplamış.

— Oğullarım, artık yaşlandım. Tacımı, tahtımı birinize bırakmak istiyorum. Düşündüm, taşındım, şuna karar verdim: Ülke ülke gezin, dolaşın! Hanginiz en güzel kızı gelin olarak getirirse tacımı, tahtımı ona bırakacağım, demiş.

Çocuklar:

— Tamam, madem öyle, bize müsaade et, gidip bulalım, demişler.

Ama ayrılırken babaları demiş ki:

— Size birkaç tembihte bulunacağım. Yolda önünüze kırmızı yapraklı bir ağaç çıkacak. Sakın bu ağacın altında oturmayın! Sonra sarı bir kaya göreceksiniz. O kayanın da dibinde uyumayın!

Çocuklar yola koyulmuşlar. Gide gide kırmızı yapraklı ağacın altına gelmişler. Öyle yorulmuşlar, öyle yorulmuşlar ki… Hem de çok acıkmışlar, uykuları da gelmiş. Oturmuşlar; “Uyuyalım mı, uyumayalım mı? Uyuyalım mı, uyumayalım mı?” derken uyuyakalmışlar. En küçükleri uyumamış. Ağabeyleri uyurken o nöbet tutuyormuş. O sırada yanına bir kadın gelmiş; çocukların hepsinin ağzına zehir koymuş. Küçük oğlan, kadın gider gitmez hemen ağızlarındaki zehri almış, atmış. Hepsini uyandırmış.

Tekrar yola düşmüşler. Bu sefer de sarı kayanın dibine gelince yine uykuları gelmiş, dayanamayıp uyumuşlar. Küçük oğlan yine uyumamış, başlarını beklemiş. Aynı kadın yine gelmiş, yanında da bir cüce varmış. Oğlan, kadın ve cüceyle mücadele etmiş, zehirleri ağızlarına koyamadan sabah olmuş. Kadınla cüce çekip gitmişler. Oğlan da peşlerine düşüp onları takip etmiş.

— Bunlar nedir, neyin nesidir? Bizden ne istiyorlar, diye merak etmiş.

Gide gide bir mağaraya gelmişler. Onlar mağaraya girince o da onların ardından mağaraya girmiş. Bir de ne görsün? Kırk tane kapı... Birini açmış, mücevherler; öbürünü açmış, altınlar… Her birinin arkasından türlü türlü güzellikler çıkıyormuş. En son kapıyı açmış. Açar açmaz karşısına kırk tane kız çıkmasın mı? Hemen gitmiş, ağabeylerini alıp getirmiş. Kızları bekleyen cadı kadını öldürmüşler. Kızların en büyüğü, büyüğüne olmak üzere her biri sırayla birer tane almışlar, ama en küçük oğlana da en çirkin kız düşmüş.

Oğlan, kızı istememiş.

— Hayır, ben bu kızı almam. Ben gidip en güzel kızı bulacağım, demiş.

Ağabeyleri ülkelerine dönerken o da başka diyarlara doğru yola çıkmış. Yolda bir karıncaya rastlamış. Karınca, ne yaparsa yapsın sudan karşıya geçemiyormuş. Oğlan, karıncayı eline alıp karşıya geçirmiş.

Karınca da demiş ki:

— Şu ayağımın tekini al, ne zaman başın sıkışırsa bunu yakarsın, ben hemen yanında oluveririm, sana yardım ederim, demiş.

Oğlan, tekrar yola devam etmiş. Biraz gitmiş, bir güvercine rastlamış. Güvercinin yumurtası yere düşmüş, bir türlü ağaca çıkaramıyormuş. Oğlan, bu defa da güvercinin yumurtasını alıp ağaca çıkarmış.

Güvercin de ona kanadından bir tüy vererek:

— Ne zaman başın sıkışırsa bunu yak, ben sana yardıma gelirim, demiş.

Kanadı da alan oğlan, yine yola koyulmuş. Bu sefer de bir kayıkçıya rastlamış. Bir ırmak kıyısında oturmuş, balık tutuyormuş. Oğlanın dikkatini çekmiş. Öyle güzel bir balık tutmuş ki balıkçı, balığı öldürmeye kıyamıyormuş. “Acaba suya mı atsam?” diye düşünüyormuş.

Oğlan, hemen balığı satın almış, suya bırakmış. Balık, suya girdikten sonra tekrar suyun yüzüne çıkarak:

— Sen beni azat ettin. Ne zaman gelir, suya seslenirsen ben sana yardıma gelirim, demiş.

Balıkçı, kayığıyla oğlanı karşıya geçirmiş.

— Sen burada ne arıyorsun, diye sormuş.

— Dünyanın en güzel kızını arıyorum. Bulabilirsem babam tacını, tahtını, her şeyini bana bırakacak, demiş.

Balıkçı:

— Sana bir şey söyleyeyim mi? Şu ormanı geç, orada bir ülke var, o ülkenin padişahının da bir kızı var. O kız, dünyanın en güzel kızıdır. Ama huysuz bir annesi var, inşallah sana verirler, demiş.

Oğlan bunu duydu ya, durur mu? Koşarak ormanı geçmiş, o ülkeye gelmiş ki kocaman bir saray… İki tarafında iki tane taş… Ne işe yaradığını bilmeden taşın birine oturmuş. Meğerse taşlardan biri dünür taşı, biri de dilenci taşıymış. Oğlan, yanlışlıkla dilenci taşına oturmuş. Hemen kapı açılmış, kapının önüne biraz erzak bırakmışlar, kapıyı tekrar kapatmışlar. Oğlan vaziyeti anlamış, hemen dünür taşına oturmuş. Kapı açılmış, içeriden biri çıkmış, bunu alıp padişahın huzuruna götürmüş.

Padişah, oğlana bakmış.

— Demek kızıma dünürsün, demiş.

— Evet, kızınıza talibim, ama önce görmek istiyorum, demiş o da.

Kızı getirmişler. Kız o kadar güzelmiş ki sanki ayın on dördü… Onu görenler o anda konuşmayı unuturmuş. Oğlan, kıza hayran hayran bakmış. Öyle dalmış ki padişah seslenince irkilmiş.

— Bizim isteklerimiz var. Eğer o istekleri yerine getirirsen kızı sana veririz. Seni bir odaya hapsedeceğiz, kırk çeşit buğdayı birbirine katacağız. Eğer maharetin varsa üç gün içerisinde bunları birbirinden ayırıp kırk torbaya koyacaksın, demiş.

Oğlan, kabul etmiş, ama ne yapacağını bilemeden odaya girmiş. Biraz uzanmış, nasıl yapacağını, ne edeceğini düşünmüş. Aklına birden karınca gelmiş. Karıncanın ayağını yakmış, karınca yanında bitivermiş.

— Dile benden ne dilersen, demiş.

Oğlan:

— Bu buğdayları ayırmam lazım, nasıl yapacağımı bilemiyorum, bana yardım eder misin, demiş.

Karınca:

— Ooo, ondan kolay ne var, demiş.

Bir anda etraf karınca yuvasına dönmüş, her tarafta karınca varmış. Karıncalar, buğdayları ayırıp torbalamışlar. Padişah gelmiş, bir de ne görsün?! Bütün buğdaylar ayrılmış.

Padişah:

— Bunu nasıl yaptın, diye sormuş.

Ama oğlan:

— Orasını karıştırma, nasıl yaptıysam yaptım, demiş.

Dışarı çıkmışlar. Padişah, bu defa da uzun bir ağacı göstermiş.

— Bu ağacın tepesine kadar şu kahve fincanını çıkartıp soğumadan tekrar indirirsen kızımı sana veririm, demiş.

Oğlan, ağaca şöyle bir bakmış, ağaç o kadar yüksekmiş ki bulutların arasında kayboluyormuş. Fincanı eline almış, yavaş yavaş ağaca çıkmaya başlamış. O arada güvercin aklına gelmiş. Güvercinin tüyünü yakmış, güvercin hemen orada bitivermiş.

— Dile benden ne dilersen, demiş.

Oğlan da:

— Bu kahve fincanını ağacın tepesine çıkarmam lazım, demiş.

Güvercin:

— Ondan kolay ne var, güvercinlerle biz çıkartırız, demiş.

Kahve fincanını alan güvercinler, oğlanı da arkalarına alıp ağacın tepesine çıkartmışlar. Oğlan, ağacın tepesinden ilerlere bakınca kendi ülkesini görmüş. Kardeşleri düğün yapıyormuş. Aşağıya inmişler.

Padişah:

— Tamam, kızımı sana veriyorum, demiş.

Ama huysuz annesi:

— Hayır, benim de bir dileğim var, onu da yaparsa kızı verelim. Ormanın dışındaki ırmağa yirmi yıl önce benim bir yüzüğüm düşmüştü, onu bulursan olur, demiş.

Oğlan gitmiş, ormanı geçmiş, ırmağın kıyısına gelmiş. Kara kara düşünmeye başlamış. O arada küçük balık görünmüş.

Küçük balık, oğlana:

— Dile benden ne dilersen, demiş.

Oğlan:

— Böyleyken böyle, işte o yüzüğü istiyorum, demiş.

Balık:

— Eğer bu ırmakta ise buluruz, demiş.

Bütün balıklar yüzüğü aramış, kuytu bir köşede bulmuşlar, getirip oğlana vermişler. O da götürüp kızın annesine yüzüğü teslim etmiş.

Yüzüğü gören kızın annesi:

— Hayır, bu benim yüzüğüm değil, demiş.

O arada kız çıkagelmiş:

— Neden yalan söylüyorsun anne, o senin yüzüğün değil mi? Aynısından bende de var. Ben bu genci çok sevdim, başkasıyla evlenmem, onunla gideceğim, demiş.

Bunun üzerine kimse ses etmemiş. Oğlan, kızı aldığı gibi kendi ülkesine doğru yola çıkmış. Sarı kayanın dibine gelince oğlan, kıza:

— Burada uyumayalım, dediyse de derdini bir türlü anlatamamış. Kız, yatmış uyumuş, oğlan beklemeye başlamış. Az sonra cüce gelmiş. Önce oğlana saldırmış, onu etkisiz hâle getirdikten sonra kızı alıp gitmiş. Oğlan, kızın arkasından ülke ülke dolaşmaya başlamış. Her gittiği yerde:

— Az önce geçti, yetişemedin, demişler.

— Ben o kızı gördüm, ama sen onu öylece alıp gidemezsin. Cüce, kıza büyü yaptı. Cüce ölmeden götürürsen kız ölür. Önce cüceyi öldürmen lazım, ama cücenin canı öyle kolay çıkmaz. En iyisi ben kızı seninle görüştüreyim, sen onunla konuş. Cücenin canının nerede olduğunu öğrensin.

Kızı, oğlanla görüştürmüşler. Oğlan:

— Sen cüceye çok iyi davran, onun canının nerede olduğunu öğrenmeye çalış. Canım nerede derse orayı alla pulla, bana da haber ver, demiş.

Kız giyinmiş kuşanmış, az sonra cüce gelmiş. Cüceye çok iyi davranmış.

— Aman cücem, canım cücem. Sen çok iyisin, seni sevmeye başladım. Sen ölümsüzsün değil mi, demiş.

Cüce ona güvenir mi? Tabii ki güvenmemiş.

— Benim canım süpürgede, demiş.

Kız inanmamış, ama yine de süpürgeyi allamış, pullamış, süslemiş, gidip gelip seviyormuş.

Cüce, bu sefer gerçeği söylemiş.

— Demircinin dolabında altın bir kutu var. Benim canım orada. Kutunun içinde üç tane civciv var, o civcivler ölürse ben de ölürüm, demiş.

Kız, bunu hemen oğlana anlatmış. Oğlan, gidip demircinin yanında işe girmiş, çalışmaya başlamış.

Demirciye:

— Evim barkım yok, yatacak yerim de yok. Ben burada kalsam nasıl olur, diyerek izin istemiş.

Demirci:

— Tamam, demiş.

Akşam olunca demirci, dükkânı kapatıp gitmiş. Oğlan, hemen dolabın içindeki kutuyu çıkartmış, kapağını açmış ki üç tane civciv... Bu civcivler sihirli oldukları için hemen bağırmaya başlamışlar. Oğlan, hemen birinin kafasını koparmış, cücenin canı ayaklarından gitmiş. İkincisinin kafasını koparmış, cüce yere düşmüş. Üçüncüsünü koparınca cüce ölmüş. Oğlan, kızı alıp kendi ülkesine götürmüş. Babası da onu bekliyormuş, oğlunun nasıl bir kız getireceğini merak ediyormuş. Oğlunun getirdiği kızı görünce:

— Tacımı, tahtımı, varımı, yoğumu sana bıraktım oğlum. En güzel gelini sen getirdin, demiş.

Kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar... Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine…

En Güzel Kız