Sabır Taşı

Bir varmış, bir yokmuş... Bir ananın bir babanın bir kızı varmış. Kız her gün mektebe gidermiş. Yolda bir kuş önüne çıkıp:

–Ananla baban seni bir ölüye verecekler, dermiş.

Kız buna çok üzülmüş. Bal gibi sararmış solmuş. Anasıyla babası kızın bu durumuna çok üzülmüşler:

–Ay kızım yediğini yiyen, giydiğini giyen yok. Sen niye böyle sarardın soldun? diye sormuşlar. Böyle günler aylar geçmiş. Anası dayanamamış ve:

–Ey herif! Biricik kızımızı bir ölüye mi vereceğiz? Alıp, kaçalım gidelim buradan, demiş.

Evlerini toplayıp yola çıkmışlar. Az gitmişler uz gitmişler. Bir pınarın başında durup, ekmek yemişler. Tekrar yola koyulmuşlar. Altın tasları varmış. Onu pınarın başında unutmuşlar. Biraz yol gittikten sonra, tası pınarın başında unuttukları akıllarına gelmiş. Kız:

–Anam koca, babam koca deyip atılmış tası almaya varmış. Tası alıp dönünceye kadar önünde büyük bir bina çevrilmiş. Kız, bunu geçememiş. Kız, bir kapıyı açmış. Elleri bağlı Araplar yatarmış. Başka bir kapıyı açmış. Kırk ölü yatarmış. Diğer bir kapıda da bir ölü yatarmış. Bu arada kıza:

–Aman kırk ölünün kapısını açma. O bir ölünün başında kırk gün kırk gece bekle, demişler. Kız:

–Bu benim kaderim zaten. Bunu bana bir kuş söylediydi, deyip ölünün başında beklemeye başlamış.

Gece gündüz, ölünün başında bekleyip, sineklerini kovalamaya başlamış. Kız kırk dese ölü dirilecekmiş. Ama kızın bundan haberi yokmuş. Kırkıncı gün, bir çingen kızı hayır istemek için kapıya gelmiş. Kız çingeni yanına çağırmış:

–Gel, şu ölünün başında biraz bekle. Sineğini kovala da, ben gül bahçelerinden gül toplayıp geleyim, deyip oradan gitmiş.

Kız gelinceye kadar ölü dirilmiş. Bakmış ki başında bir çingen kızı bekliyor. Bu arada kız gül bahçesinden dönünce oğlan:

–Bu kim? diye çingen kızına sormuş.

–Dilenci mi, çingen mi? Ne bileyim? deyip kızı oradan kovdurmuş. Kızın da kırk gün beklediği boşa gitmiş. Çingen kızı oğlanı almış başa geçmiş. Kızı da yanlarında hizmetçi yapmışlar. Aradan zaman geçmiş. Oğlan pazara gitmiş. Evdekilere bir isteklerinin olup olmadığını sormuş. Kız:

–Bana bir ustura bıçağıyla sabır taşı alıver. Eğer alıverirsen, yolun aydınlık olsun. Eğer alıvermezsen, dumanla toz olsun, demiş

Oğlan pazara gitmiş. Kızın siparişini unutmuş. Dönerken ortalık bir duman bir toz. Kızın dedikleri aklına gelmiş ve hemen geri dönüp siparişleri almış. Eve gelmiş. Kıza vermiş. Oğlan akşam olunca, dışarıya oturmaya çıkmış. Kapıyı da iyice vurmalarını söylemiş. Kız da sabır taşını eline almış, başından geçenleri bir bir sabır taşına anlatmış. Sabır taşı kızın başından geçenlere dayanamamış, dağılmış tuz buz olmuş. Kız bunu görünce bıçağı alıp karnına saplamak istemiş. Tam bu sırada oğlan bileğinden tutup kızı engellemiş. Olanları öğrenen oğlan, sabah olunca çingen kızını yakalayıp:

–Kırk nacak mı istersin, kırk katır mı istersin? diye sormuş.

–Kırk nacağı ne yapayım, kırk katır isterim. Hiç olmazsa biner anamın babamın köyüne giderim, demiş.

Çingen kızını katırlara bindirmişler yollamışlar. Kızla oğlan ermişler muradlarına...

Sabır Taşı