Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Evli bir çift varmış. Bu çiftlerin hiç çocuğu olmamış. Devrin doktoruna, büyücüsüne, ebesine gitmişler; ama çare bulamamışlar.

Bir gün bir hocanın yanına gitmişler. Hoca bir buğday tanesini alıp sacda kavurmalarını istemiş ve o zaman çocuklarının olacağını söylemiş.

Çift de bu öneriye uymuş. Çift, işi sağlama almak için kırk buğday tanesini sacda kavurmuş. kırk çocukları olmuş.

Çift bundan kurtulmak için buğday tanelerini tekrar saca dökmüşler. Bir buğday tanesi süpürgeye takılmış, o buğday da çocuk olmuş. Çocuğu büyütmüşler.

Çocuk, tarlaya babasına yemek götürmüş. Babası yemek yerken kendi de tarlada çalışıyormuş. Babası, çocuğun üstünün kirlendiğini görerek üstünü yıkaması için çeşmeye göndermiş.

Çocuk üstünü yıkamış. Çeşmenin yanında bir elma ağacı varmış. Ağaca çıkıp elma yemeye başlamış. O sırada yanından bir cadı geçiyormuş. Cadı, çocuktan elma istemiş. Çocuk, cadıya elmayı vermiş. Cadı hemen çocuğu yakalamış. Torbaya koymuş almış ve götürmüş. Çocuk, bağırmaya, çırpınmaya başlamış. Cadıya:

— &nbsp;Tuvaletim geldi, demiş.

Cadı, çocuğu bırakmış. Çocuk bu durumdan faydalanarak kaçmış. Ama cadı bir kez daha yakalamış. Koymuş torbasına, kulübesine götürmüş.

Cadı, çocuğu pişirip yemek için odun kırmaya başlamış. Çocuk da cadıya yardım etmek için almış baltayı, odunları kırmaya başlamış.

Birkaç odun kırdıktan sonra baltayı cadının kafasına vurmuş, cadı ölmüş. Çocuk kulübedeki bütün yiyecekleri evine götürmüş. Ailesiyle mutlu mesut geçinmişler.

Buğday Çocuk