KEÇİNİN YEDİ YAVRUSU VE KURT

Bir keçinin yedi yavrusu varmış. Bir kulübede yaşarlarmış. Anne keçi her gün sabah­leyin erkenden kalkar dağdan ot toplamak için çıkar, gidermiş. Yavruları da annesinin kulübe­sinin içinde beklermiş. Kapıyı kitler, içerde oynarlarmış. Anne keçi evden çıkarken yavrula­rını hep tembihlermiş:

— Aman yavrularım sakın ola kapıyı kimseye açmayasınız, ne olur ne ol­maz diye. Onlar da annelerinin sözünü tutar, kapıyı kimseye açmazlarmış:

— Ben gelirsem, size ben geldim yavrularım. Sırtımda ot, mememde süt getirdim, derim. O zaman kapıyı açarsınız dermiş. Onlar da:

— Olur, derlermiş. Yavrular annelerinin sözünü dinler. Öylece yaşayıp giderlermiş.

Oyun oynarken bir gün anne keçi kulübeden ayrılmış. Dağa ot toplamaya git­miş, yine. Orada gizlice bir kurt anneyi izlemiş. Anne gider gitmez, kulübenin kapısına yaklaşmış. Annenin tabii uzaklaştığını gördü ya:

— Açın yavrularım ben geldim, diye kapıya tah tah vur­muş. Yavrular korkmuşlar:

— Hayır sen annemiz değilsin. Biz sana kapıyı açamayız, demişler. Onun üzerine kurt oradan ayrılmış gitmiş. Akşam olunca anneleri gelmiş. Aynı sözü söyle­miş. Yavrularım açın ben geldim diye. Onlar da kapıyı açmışlar. Olanı annelerine anlatmışlar. Anneleri durumu anlamış, demiş ki:

— Çok iyi yapmışsınız yavrularım. Sakın açmayasınız, demiş. Bir gün sonra yine anne koymuş, gitmiş. Yalnız o gün kurt akşamleyin anneyi izlemiş, kapıya geldiğini annenin açın yavrularım sırtımda ot getirdim, mememde süt getirdim dediğini duymuş. O gün anne gitti ya gene gelmiş kapıya:

— Açın yavrularım! Mememde süt getirdim. Sırtımda ot getirdim, ben geldim, demiş.

— Yoooh. Sen annemiz değilsin, biz sana kapıyı açamayız diye bağırmışlar. Kurt yine koymuş, gitmiş. Akşam olmuş, anneleri gelmiş. Gelen kimse tabii onun kurt olduğunu söylememişler de:

— Yine birisi geldi, senin sözlerini söyledi. Biz gene kapıyı açmadık demişler.

—Aferin yavrularım. Hele ki açmamışsınız. Ben bu sefer geldiğimde ayağımı uzatırım kapının arasından. O zaman bilirsiniz ki, ben geldim. Kapıyı açarsınız, demiş. Bunlar da:

— Olur, demişler.

Neyse anne gene gitmiş otlan toplamaya. Kurtta bir yer­den annenin gittiğini fark edince çıkmış, gelmiş. Yine demiş:

— Yavrularım! Açın ben gel­dim.

—Yoooh! Annemiz değilsin.

—Niye, anneniz olsa nasıl. Ayağını annemiz uzatırdı, de­mişler kapının arasından.

Kurt hemen ayağının birisini kapının arasından içeri girdirmiş. İncelemiş, bakmışlar:

— Yoooh! Bu annemizin ayağı değil. Annemizin ayağı beyazdı, demişler. Bunun üzerine kurt hemen oradan ayağını çekmiş. Doğru değirmene gitmiş. Çuvalın içine ayaklarını batırmış, una iyice bezemiş. Tekrar gelmiş, kapıya vurmuş:

— Ben geldim yavrula­rım, demiş. Ayağımı kapıdan uzatıyorum, demiş. Kapıdan ayağını uzatmış. Onlar da bakmışlar ki beyaz, anneleri sanmışlar. Kapıyı açmışlar. Kapıyı açar açmaz kurt birer birer yavruları tüm tüm yutmuş. Bir tanesi saklanmış. Onu bulamamış. O da öyle korkmuş ki hiç sesini çıkarmamış.

Kurdun karnı doydu ya, gitmiş dereden bir de güzel su içmiş. Kulübenin yakınında oraya yatmış, uyumuş. Neyse akşam olmuş. Anne gelmiş. Bir bakmış ki kulübenin kapısı açık. Öyle bir korkmuş ki içeriye dalmış:

— Yavrularım neredesiniz, diye bağırmış. Hiç ses yok. O korkan, saklanan yavaşça çıkmış:

— Anne ben buradayım, demiş. Hep üzülerek anlat­mış:

— Kardeşlerimi kurt yedi. Bir ben kaldım, demiş. Anne deliye dönmüş, içerden bıçağı kapmış doğru derenin kenarına gitmiş. Gitmiş ki derenin kenarında kurt horul horul uyuyor. Hemen hart hart karnını kesmiş. Yavrularını hep çıkartmış. Hepsi sağ çıkmışlar, oynaşmaya başlamışlar. Tabii böyle şeyde (kurdun karnında) kaldıkları için nasıl ezilmişler imiş. Anneleri de kendilerini kurtardı diye sevinmişler. Anneleri demiş ki:

— Toplayın taşları getirin, bakayım demiş. Taşları toplamış, getirmişler. Kurdun karnına doldurmuşlar. Onu da bir güzel dikmiş. Bunlar evlerine doğru yol alırken kurt uyanmış. Kalkmış ki, yürüye. Pat oraya düşmüş ve orada ölmüş. Çocuklar da bir daha annelerine söz vermişler, hiç kimseye aldanmayacaklarına kapıyı açmayacaklarına. Ondan sonra mutlu hayatlarını sürdürmüşler.

Keçinin Yedi Yavrusu ve Kurt 