Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde bir köyde bir nine yaşarmış. Ninenin kocası öldüğünden her işini kendi görürmüş. Bu ninenin arıları varmış. Arılarını besler onlara bakar ve arılardan geçini sağlarmış. Arıları nineye kovan kovan bal verirmiş.

Günlerden bir gün nine yufkasını açmış. Yağını hazırlamış. Kovandan bal alayım da yağla balı katık edip yiyeyim diye düşünmüş. Arıların yanına gitmiş. Bir de ne görsün petek petek ballarının hiçbiri ortada yokmuş. Ağlamış. Dövünmüş. Kim benim gibi yaşlı kadının ballarını yer diye düşünmüş. Aklına bir şey gelmiyormuş. O gün tereyağını ekmeğine sürmüş, yemiş. Vardır bunda da bir hayır demiş. Gece bu olayı düşüne düşüne uykuya dalmış. Bir gün iki gün derken kovandan balı çalınıp durmuş. Nine hayretler içinde kalmış. Artık bu işe bir hal bulmalıymış. Arıların ötesine bir tabure çekmiş ve arıları izlemeye koyulmuş. İkindine doğru hain mi hain bir tilki kovana yanaşmış. Balları afiyetle yemiş. Bunu gören nine:

— Demek balımı bu kurnaz tilki yiyormuş da haberim yokmuş. Kıran tıkılsın senin içine! Ah tilki, vah tilki!&nbsp;diye söylenmiş.

Nine akşam evinde kara sakız hazırlamış. Ertesi gün tilkinin gelmesini bekleyedurmuş. Tilki gelmeden evvel kara sakızı koca bir taşa sürmüş. Bunlardan haberi olmayan tilki kovandan balı almış. Taşa oturmuş balı afiyetle yemiş.

Tilki kalkacağı sırada: ‘

— Ah!&nbsp;diye inlemiş. Kurnaz tilkinin kuyruğu kara sakıza yapışmış. Nine kuyruğu almış. Allamış pullamış. İncik boncuk takmış. Elinde sallandırmış. Nine tilkiye:

— Kuyruğun bana kaldı mı? Balım da bana kaldı mı? demiş. Tilki ağlasa da sızlasa da nine kuyruğunu vermemiş. Bu masal da burada sona ermiş.

Nine ile Balları