KARANLIK EFENDİ

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken; ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir memlekette iki kardeş yaşarmış. Kardeşlerden biri çok zenginmiş. Diğeri ise yoksul ama iyi niyetli gariban bir adammış. Bir gün zengin olan kardeş, evlenme çağına gelen oğluna kız aramaya başlamış. Kardeşinin çok güzel bir kızı varmış ama adam tenezzül etmediği için konuyu bile açmamış.

Aradığı gelin adayını bulabilmek için arkadaşı olan bir hamamcının yanına giderek ona,

̶ Hamama gelen müşterilerin arasında uzun boylu, sarışın; ela gözlü gelinlik bir kız görürsen bana haber ver, diye ricada bulunmuş.

Hayırlı bir işe vesile olmak isteyen hamamcı da arkadaşının bu teklifini kabul etmiş ve o günden sonra hamama gelen kızları alıcı gözle incelemeye başlamış.

Günlerden bir gün, adamın fakir olan kardeşinin kızı hamama gelmiş. Kızı tanımayan hamam sahibi bakmış ki tam tarife uygun çok güzel bir kız.

Araştırmış ve kızın kim olduğunu sonunda öğrenmiş. Bir de bakmış ki arkadaşının kardeşinin kızı değil miymiş? Hemen arkadaşına haber yollayarak olanları anlatmış.

Çaresiz kalan zengin kardeş, istemeye istemeye kardeşinin kızını oğluna istemiş. Teklifi kabul edilince de çok geçmeden nişan olmuş, hediyeler alınmış. Aradan bir süre geçtikten sonra adam artık sokağa çıkamaz olmuş. Çünkü arkadaşları onunla alay ederek,

̶ Sen çok zenginsin. Koskoca bir ağasın. Nasıl olur da fakir bir adamın kızını alırsın? demişler.

Bu alaylara çok içerleyen adam, bunun üzerine cariyelerinden birini göndererek, nişanı bozduklarını ve hediyeleri alıp gelmesini söylemiş. Cariye gidip kapıyı çalmış; kız kapıyı açar açmaz da kulağındaki küpeyi çekip almış. Bir şey söylemeden geri dönmüş. Kızın hüngür hüngür ağlaması üzerine babası yanına gelip durumu öğrenmiş. Çok sinirlenen baba yemin ederek,

' ̶ And olsun ki yarın sabah namazına giderken karşıma çıkan ilk adama seni vereceğim, demiş.

Ertesi gün sabahleyin camiye giderken yolda acayip kılıklı bir adamla karşılaşmış. Verdiği sözü hatırlayarak adamı durdurmuş ve ona,

̶ Kızımı sana vereceğim, demiş.

Afallayan adama durumu izah etmiş. Adam da bu teklifi sevinerek kabul etmiş. Kızın babasına, O zaman yarın size bir araba gönderir, kızınızı aldırtırım, demiş.

Ertesi gün de çok güzel atlarla çekilen şahane bir arabayı eve göndermiş. Ancak ne gelin damadı görmüş; ne da damat gelini görmüş.

Masal bu ya aradan birkaç gün geçtikten sonra düğün dernek yapılmış ve evlenmişler. Fakat bu evlilikte garip giden bir şeyler varmış. Adam akşamları evde hiç ışık yaktırmazmış. Adam gece karanlıkta gelir, hiçbir şey söylemeden ve gün ağarmadan tekrar çıkıp gidermiş. Kız adını sorduğunda ise

̶ Benim adım, ‘Karanlık Efendi’ dermiş.

Bir gün zengin olan kardeşin karısı ucuzundan bir elbiselik kumaş alarak kızı düğüne çağırtmış. Çağrı için eve giden cariye, kızın yeni evine gitmiş. Ancak evin güzelliği karşısında şaşırıp kalmış. İçerdeki cariye ve hizmetlileri görünce şaşkınlığı bir kat daha artmış. Kızın huzuruna çıkıp hediyeyi göstererek durumu anlatmış. Kız da çok adi olan kumaşı kadının yanında keserek kapının önüne paspas yapmış.

Cariye hemen eve koşup hanımına olanı biteni anlatmış.

Gece olmuş, Karanlık Efendi gelmiş. Kız olup biteni kocasına söylemiş. Adam da,

̶ Ben sana yarın bir araba göndereyim. En güzel kıyafetlerini giy. Yanına da üç kese altın al. Birini arabadan inince atarsın ki fakir fukara toplasın. Birini, gelin ile damadın üzerine atarsın, diğerini de çıkarken atarsın, demiş.

Kız düğün günü süslenmiş püslenmiş, düğün evine gitmiş. Karanlık Efendi'nin dediği gibi arabadan inerken bir kese altını oradaki fakirlerin üzerine atmış. İçeri girmiş; bir kese altını da gelin ile damadın üzerine atmış. Bu sırada kızın güzelliğini gören damat bayılmış. Kendine geldiğinde yanındaki gelini kovmuş,

̶ Ben eski nişanlımı isterim, diye tutturmuş. Kız hiç aldırış etmeden çıkıp gitmiş. Çıkarken de ortalığa bir kese altın daha serpmiş.

Gece olmuş, Karanlık Efendi gelmiş. Kız durumu anlatmış. Zengin adamın oğlu da bu yaşadıklarından sonra,

̶ Benim nişanlımı benden habersiz bir başka adama vermişler, diyerek kadıya başvurmuş.

Kadın kocasına,

̶ Amcam çok zengindir. Kadı oğlan lehine karar verirse ben ne yaparım? diye sızlanınca adam karısına,

̶ Sen hiç üzülme; ben hallederim, diyerek, cebinden çıkardığı bir kalemle avucuna bazı şeyler yazmış.

Ay ışığında eline ne yazdığını bilmeyen kadın kocasını uğurladıktan sonra, her şeye kolayca çare bulan benim kocam gerçekte kim acaba, neyin nesi? diye düşünüp durmuş.

Gel zaman, git zaman mahkeme günü gelmiş. Kadı’nın huzuruna çıkmışlar. Kız da oğlan da derdini anlatmış. Kadı’nın önünde oğlanın yalan konuşmasına sinirlenen kız bağırmaya başlamış. Onu yatıştırmak isteyen Kadı, elini kaldırarak sakinleşmesini söylemiş. O anda kız Kadı’nın elindeki yazıyı görerek karşısında duran genç ve yakışıklı adamın kendi kocası olduğunu anlamış.Kadı adamı idam cezasına çarptırmışsa da kızın ısrarları üzerine cezasını hafifletmiş ve onu sürgüne göndermiş.

Kız ve Karanlık Efendi bu olayın olumlu bir şekilde sonuçlanması üzerine çok sevinmişler. Kurbanlar kesmişler, sadakalar dağıtmışlar ve daha mutlu bir hayat yaşamaya başlamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Karanlık Efendi