Bir varımış bir yoğumuş. Bunu dimek hiç yoğumuş. Bi adamınan garı varımış. Köyün birinde yaşallarımış*. Çok fakirimiş. Adam çok merak iderimiş:

—Allah’ım ben de Hecaz’a gitsem, Hecaz’a gitsem dirimiş.

Herkes gidir diye çok isterimiş. Akşam zabah namaz gılarımış. Yatar kakar Hecaz’a gider gelirimiş. Adam üryasında* her gün Hecaz’a giderimiş. Ondan sona bu davar gütmüş, sığır gütmüş para biriktirmiş. Garısı,

—Herif, bunnan Hecaz’a gidilir mi? dimiş.

—Olsun avrad, her gün bana hecaz görikir dimiş. Her gün üryamda varıp gidip, Mekke yüzümü sürürim dimiş.

—Hadi hayırlısı ya herif, sen hecaza gidemen dimiş. Zamanında sen çok hırsızlık ittin dimiş. Tavuk cücük* çaldın dimiş. Onun bunun gelinine gızına baktın dimiş. Olmaz dimiş.

—Avrad, cahillik de ittimidi Allah beni gusura gomaz. Her gün üryamda hecaz göririm.

—Yok, olmaz herif. Sen zamanında elin ırzınnan, namusunnan oynadın. Horoz gomadın, girmedik dam bırakmadın.

Neyse yazlı gışlı davar gütmüş hecaza gitmek için. Avradı da,

—Böle mi herif olur. Hiç yanımda durmin dimiş.

—Avrad, ben hecaza gidecem dimiş.

Gidecen, gidemecen. Neyse gel olmuş git olmuş bi kimseler gelmiş. Davarlar yayılırımış, adam da dineğinen* yeri deşerimiş.

—Selamünaleyküm.

—Aleykümselam.

—Hayrola gardaş?

—Hayır, gardaş dimiş.

—Niye böle yeri didin dimiş.

—Her gün üryamda gardaş hecaza gidirim gelirim.

—Allah dileğini gabul iylesin dimiş kimseler.

—Param yetmir. Şu gadar param eksik dimiş.

Bu kimseler, adam görmir ya, bi deste para bırakmış. Bu adam Allah’ın yolunda yuvarlanır, hecazı istir dimiş. O adam, kimseler de Peygamberimizmiş (s.a.v.). Destenen* para bırakmış. Üstüne de biraz toprak yitmiş. Adam didikle didikle ore* oymuş. Oyakana* para çıkmış. Adam destenen parayı alır gelir:

—Avrad avrad gördün nü hecaza gidemen didinidi. Bak yeri deşeken Cenab-ı Allah yere bi deste para goydu.

—İyi, herif.

Neyse bi hafta geçmiş. Hecaz günü gelir hecaza gidir. Garısını da götürir. İkisi birlikte gidiller geliller hacı oliller. Adam da genç. Daha 20-25 yaşlarında. Hemi herif hemi avrad.

Hecazdan geldikten sona avradın bi çocuğu olir. Dünyalar güzeli, nur topu gimi oğlan. Fakir amma hecaza gitti. O çocuk büyür, güzel bir deliganlı olir. Bi de fakir sığır güdenin gızı var. Suya gelir. Öle oğlan daş atir. Gız dönir, ırbiğinda* suyu oğlanın üstüne dökir:

—Niye bana daş atin?

O da,

—Gız sana yanığım dir.

—Ne zaman gördün de bana yanıksın dir.

Neyse oğlan bi daha daş atir.

—Sen niye bana daş atin dir.

—Ben sana yanığım gız dir. Ben seni alacam.

Neyse gız da buna vurulir ya. İkisi birbirlerine vurulirler. Gız,

—Senin baban ne iş yapar?

—Benim babam fakir. Zamanında davar gütmüş. Sonunda da Allah onu hecaza göndermiş. Anamda babamda hecaza gittiler. Şimdi de Allah’a şükür halimiz vaktimiz yerinde. Gendi gendimize gavrulup geçinip gidirik.

Oğlan,

—Senin baban ne iş yapar?

—Benim babam da sığır güdir. Ben de sığır güdenin gızım.

—Olsun, ben sığır güdenin gızı olsan alacam.

Gelir anasıgile babasıgile. Babası da,

—Oğlum sen kimi istersen alırım dir.

—İstersen ekmek deşirenin gızı olsun.

Gidiller bu gızı istiller. Adam dir:

—Zamanında ben de fakiridim. Hecaza gitmenen zengin olunmaz ya. Gızını bizim oğlana vir. Düğün idelim, mürvetlerini görelim.

Virirler. Onlar yidi gün yidi gece düğün idiller. Onlar erir muradına, biz çıkirik kerevetine.

&nbsp;


* yaşallarımış: Yaşarlarmış

* ürya: Rüya

* cücük: Civciv

* dinek: Değnek

* destenen: Desteyle

* ore. Orayı

* oyakana: Oyarken

* ırbik: İbrik

Hacı