Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken memleketin birinde bir Keloğlan varmış, bir de fakir annesi.

Bir gün bu Keloğlan yolda gezerken bir tellalın duyuru yaptığını görmüş. Tellal uzak diyarlardan yük getirmek için birine ihtiyaç olduğunu söylüyormuş. Bu sırada Keloğlan da lafa karışarak:

— Ben bu iş için gönüllüyüm, demiş.

Tellal onu görünce dalga geçerek, bu işin tehlikeli olduğunu söylemiş. Ama Keloğlan bu işi başaracağını söylemiş.

Keloğlan annesiyle vedalaşarak ertesi gün kafileyle yola çıkmış. Uzun bir yol aldıktan sonra biraz dinlenmek istemişler. Dinlendikten sonra tekrar yola koyulmuşlar.

Bir müddet gittikten sonra önlerine bir kuyu çıkmış. Kafilenin başında bulunan kişi, Keloğlan’a kuyuya girmesini söylemiş. Keloğlan kuyuya girmiş. Önüne bir saray çıkmış. İçinde güzel bir kız ve çok kötü görüntüsü olan bir de kurbağa varmış. Dev, Keloğlan’a:

— Hangisi daha güzel, demiş. Keloğlan:

— Gönül kimi severse güzel odur, demiş. Daha sonra dev tekrar:

— Hangisi daha güzel, demiş. Keloğlan:

— Gönül kimi severse güzel odur, demiş. Bunun üzerine dev, Keloğlan’a

— Buradan çıkan ilk insan sen olacaksın, demiş.

Yüklü altın vererek oradan çıkmasını sağlamış. Keloğlan daha sonra dışarı çıkarak kafilenin yanına gitmiş. Kafiledekiler Keloğlan’ın kuyudan çıkmasına çok şaşırmışlar. Keloğlan altınları alarak annesinin yanına gitmiş. Altınlarla zenginlik içinde mutlu yaşamışlar.

Keloğlan ile Kuyudaki Dev