&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ODUNCU VE KIZLARI

&nbsp;

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer berber iken pireler tellal iken köyün birinde üç kızı bir karısı olan bir oduncu yaşarmış. Oduncu, sabah odun kesmek için dağa giderken hanımına demiş:

— Hanım hanım! Bugün benim yemeğimi büyük kızım getirsin.

O da:

— Peki bey, demiş.

Oduncunun karısı:

— Peki çocuk seni nasıl bulacak?

Oduncu:

— &nbsp;Ben giderken yola darı bırakacağım, darıları takip edip peşimden gelsin, demiş.

Tam güneş tepeye ulaştığında oduncunun karısı büyük kızını babasına yemek götürmesi için göndermiş. Kız yolda giderken bir bakmış hiçbir yerde darı yok. Ormanda yaşayan kuşlar darıları toplamışlar. Kız akşama kadar orası burası derken tam hava kararacağı vakitte bir ışık görmüş.

— Eyvah!, kayboldum, bari gideyim ışık olan yerden yardım isteyeyim.

Gitmiş küçük bir kulübe. Kulübenin kapısını çalmış, içerden bir ses:

— Gel, demiş.

Kız içeri girmiş, masada oturan yaşlı bir tane adam. Üstü başı perişan, yaşlı. Bakmış içeride ocağın başında duran üç tane hayvan var. Birisi horoz, birisi köpek, birisi de inekmiş. Kız demiş ki:

— Ben işte ormancının, oduncunun kızıyım. Kayboldum. Bu gece burada misafir olabilir miyim?

Adam da:

— Sormam lazım, demiş.

Yaşlı adam hayvanlara dönmüş demiş ki:

— Bu kız bugün burada misafir olabilir mi?

E masal bu ya. Hayvanlar da:

— Tabi kalabilir, demiş.

Adam demiş ki:

— Bir şartla kalabilirsin, bize yemek yapman lazım.

Kız da:

— Tabi, demiş, yemek yaparım.

Hemen başlamış yemek yapmaya. Yemeği yapmış masayı hazırlamış. İhtiyar adamla bir güzel karınlarını doyurmuşlar. Hayvanlara hiçbir şekilde hiçbir şey vermemiş kız. Sonra ihtiyar adam demiş ki:

— Üstte iki tane yatak var. Birini kendin için birini de benim için hazırla.

Onu da hazırlamış. Birinde kız yatmış diğerinde adam. Kız uyuduktan sonra ihtiyar kalkmış kızı yatağından alıp evin mahzenine kitlemiş. Oduncu akşam evine geldiğinde karısına demiş:

— Hanım hanım! Nerde kız niye bana yemek getirmedi?

O da demiş:

— Ben gönderdim, gelmedi mi?

Adam demiş:

— Gelmedi. Neyse ben onu yarın bulurum, demiş.

Ertesi gün yine evden çıkarken demiş:

— Bugün yemeğimi ortanca kızla gönder. Bugün de mercimek bırakacağım yola mercimekleri takip etsin.

Yine oduncu gitmiş. Yine güneş tam tepeye geldiğinde kızı çıkmış yola. Ama o da ne? Mercimekleri kuşlar ayıklamış. Bu kız da kaybolmuş. Bu kızda ormanda dolaşırken aynı kulübeyi görmüş. Aynı kulübede aynı şeyler yaşanmış. Bu kız da izin istemiş kalmak için, onlara yemek hazırlamış. Ortanca kız da ihtiyara kendine yemek hazırlamış hayvanlara hiç yemek vermemiş. Ortanca kız da uyuyunca yaşlı adam yine almış onu da mahzene kilitlemiş. Neyse üçüncü gün sabah artık oduncu demiş:

— Hanım bugün yemeği küçük kız getirsin. Bugün yolu bulması için bezelye bırakacağım daha iri taneli beni çabuk bulur bu, demiş.

Yola çıkmışlar adam bezelyeleri tek tek bıraka bıraka gitmiş. Öğlen vakti geldiğinde kız yola çıkmış. Aa bezelyeler yok. Yine onları kuşlar toplamışlar. Küçük kız da gezinirken aynı kulübeyi bulmuş. O da içeri girmiş, O da demiş:

— Burada kalabilir miyim?

Tabi ki yine hayvanlara sormuş adam:

— Bizce mahsuru yok, burada kalabilir, demiş hayvanlar.

—&nbsp;O zaman bize yemek yapmalısın, demiş adam.

Kız gitmiş önce ihtiyar için yemek yapmış masayı kurmuş ihtiyara yemesini söylemiş. Daha sonra da hayvanlar için bir şeyler hazırlamış. Onların da işte güzel güzel yemekler koymuş önüne,&nbsp;onların da karnını doyurmuş. Sonra yatmak için herkes kendi yatağına yatmış. Gece böyle bir gürültüler olmuş. Ev yıkılıyor gibi çatı uçacak gibi çat çut sesler. Kız tabi biraz da korkudan hiç gözünü açmadan sabahı etmiş. Sabah bir uyanmış akşam yattığı yerde değil. Akşam bir kulübedeydi sabah sarayda. Her yer güzel. Başında üç tane uşak. Bir tane yakışıklı bir prens. Sormuş:

— Siz kimsiniz?

Ben demiş akşamki ihtiyarım. Kız:

— Nasıl olur, demiş.&nbsp;Akşam böyle değildiniz.

— Ben, demiş yıllar önce yaptığım bir hatadan dolayı bana ceza verdiler ve böyle bir büyü yaptılar. Üç uşağımı hayvana çevirdiler beni de ihtiyar bir adam haline koydular. Sarayımı da küçük bir kulübe yaptılar. Ve bu büyünün bozulması için iyi kalpli güzel bir kızın hem benim karnımı hem de uşaklarımın karnını doyurması gerektiği söylendi. Bugüne kadar da bunu yapan tek kişi sensin ve sen bu büyüyü bozdun demiş.

Daha sonra da kızla evlenmiş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

Oduncu ve Kızları