Bir varmış, bir yokmuş… Eskiden Tembel Ömer diye birisi varmış. Bu adam gerçekten de tembel mi tembel, şaşkın mı şaşkınmış. Hiçbir geliri de yokmuş. Bazı bir oduna gider, üç beş çırpı getirir, onunla idare olurmuş. Bir eşekçiği varmış. Bu eşeği de ona anası vermiş.&nbsp; Bir gün kadın oğluna:

— Oğlum kalksan da, şu eşeğinle biraz odun getirsen onunla idare olsak, der.

Tembel Ömer eşeği alır, padişahın sarayının yakınına oduna gider. Eşeğe sarmak için biraz çalı çırpı toplar. Eşeğin bir yüzünü sarar, öbür yüzüne geçerken, diğer yüzü yıkılır. Odunu saracağım diye öyle uğraşır. Öyle ya şaşkın adam eşek mi sarabilir? Bunu saraydan padişahın karısı görüp:

— Şu adam ne kadar şaşkın, der.

Padişahın kızı:

— Hayır anne, adamın karısı yok. Adamın şaşkını olmaz. Adamı adam eden kadındır, der.

Karıyla kızı biraz müdafaa ederler. Kadın:

— Ben bunu, akşam babana bir söyleyeyim de gör, der.

Akşam olur. Kadın padişaha:

— Bugün kızın benimle yar yar yarıştı. Buradan şaşkın bir adam geçti. ‘Bu adam şaşkın’ dedim. Kızın da: ‘Hayır bu adam şaşkın maşkın değil karısı yok.’, dedi, diye hayıflanır.

Padişah:

— Sen dur karı!&nbsp; O adama ‘Temel Ömer’ derler. Ben kızı ona vereyim de, gözü bir açılsın. Adam mı şaşkınmış, kadın mı, der.

Neyse padişah Tembel Ömer’i çağırtır:

— Bu kızı sana vereceğim, der.

Kızı da ses çıkaramaz.

— Böyle böyle… dedi ya.

Padişaha karşı konmaz ya... Onun dediği olacak.&nbsp; Padişah bir güzel düğün edip, kızı Tembel Ömer’e verir.&nbsp; Tembel Ömer’in, bir dağ kelifciği varmış. Oraya gelini götürüp indirirler.&nbsp; Tembel Ömer, kelifin bir tarafına yatar; bir tarafına işer. Sürüne sürüne öteye beriye gider. Adamın dışarıya çıkacak hali yok. O gelinceğiz, o kelifin içini temizleyip, pırıl pırıl parlatır. Yıkar, yerleştirir, orayı bir ev haline koyar.&nbsp; Yemek vakti olduğunda, sofrayı Ömer’den uzak bir yere serer.

— Ömer gel ekmek yiyelim, deyince adam sürüne sürüne sofraya varır.

Kadın bir yol sofrayı öbür tarafa çeker:

— Adam gel yemeği burada yiyelim, deyince sürüne sürüne oraya da varır.

Ömer’e böyle böyle biraz can gelir, ayağa kalkar. Bir gün oraya bir kasap gelir. Mal alır, onu bir başka köye sürüverecek birini arar. Kadın der ki:

— Ömer şu kasabın mallarını, köyden çıkarıp, şu köye kadar sürüvereceksin. Tamam mı?

— Tamam.

Öyle ya malları sürerken mal öte kaçacak, beri koşacak, çevirecek. Böylelikle adam ayaklanacak. Neyse, Ömer malları sürüp köyden çıkarır. Kasap da ona ücretini verir. Kadın böyle böyle kocasını ayağa kaldırır.&nbsp; Bir gün karısı

— Ömer, sana bir eşek alıversem, dağdan odun çeker misin, diye sorar.

Ömer:

— Çekerim, der.

Kadın, sözüm yabana, buna bir eşek alıverir. Adam dağdan odun getirmeye başlar. Odun getirir getirir satar. Bir gün kendi kendine:

— Yarın kar kış gelecek. O zaman oduna gidemem. Şimdiden odunun birazını köye getireyim. Birazını da, dağda bir karaltıya yığayım. O zaman oradan getirir, satarım, diye düşünür.

Her gün, iki yük odun keser. Bir yükünü köye getirip satar; bir yükünü de dağda bir karaltıya yığar. Böyle, böyle epey bir para kazanır. Epeyce de odun biriktirir.&nbsp; Derken kış gelir. Kar,&nbsp; kış, buz soğuk... Köylüler bu havada oduna giderler. Akşama kadar,&nbsp; bir yük odunu zor bulurlar. Tembel Ömer ise, hemen varıverir, hazır odundan sarar gelir. Kuru olduğu için de, daha pahalıya satar.&nbsp; Bunu gören köylüler:

— Ulan! Bir Tembel Ömer böyle böyle yapsın. Daha çok para kazansın, diye Ömer’i kıskanırlar.

— Ne yapalım bu adama?

— Dağdaki odununu yakalım

Bir gün gidip, Ömer’in dağdaki odununa, bir ateş koyuverirler. Cayır cayır odun yanıp gider. Ömer ertesi gün, eşeği alır; odun almaya varır. Bakar ki odunlar yanmış kül olmuş. Odunların yerinde, taştan küf gibi bir şeyler kalmış. Onlardan bir avuç alır eve getirir:

— Ay karı, odunu yakmışlar da, işte külceğizi kalmış, diye söylenir.

Karısı:

— Hani bakayım, der.

Ömer’in elindekilerin ham maden olduğunu anlar.

— Bunlardan başka var mı orada, diye sorar.

Çok var.

— Öyleyse varıver eşeği al, orada bundan ne kadar varsa, hepsini heybelere doldur gel.

Ömer gider. O küf gibi taşları toplar, heybelere doldurup doldurup getirir. Kadın bu altını satar. Çok para kazanır. Bundan Ömer’in haberi olmaz.Bir gün, Ömer’in karısı:

— Ömer, odun satar geçinirdik. Odunu da yaktılar. Sen bir ay gurbete gitsen, çalışıp gelsen, deyip kocasını İstanbul’a gönderir.

Neyse Ömer gurbete gider. Bir zaman çalışıp köyüne döner. Ömer köye gelince, kelifçiğini arar; ama kelif melif bulamaz. Orada gördüklerine sorar:

— Arkadaş, Tembel Ömer’in evi neresi?

— Sus len, Tembel Ömer yok artık. Ona ‘Ömer Bey’ diyeceksin. O padişahın kızını aldı. Artık o, Ömer Bey oldu.

Kime sordu ise, böyle cevaplar alır. Yolda birine:

— Arkadaş Ömer Bey’in evi neresi, diye tekrar sorar.

Yoldaki adam:

— İşte şu bina, diye gösterir.

Ömer bir bakar, burası yedi sekiz katlı, yüksek bir apartman. Meğer burayı Ömer gurbette iken, karısı altınların parasıyla yaptırmış.&nbsp; Neyse, Ömer Bey apartmana çıka çıka çıkar. Bakar ki, karısı oturup durur. Karısı hemen Ömer’i karşılar. Sarmaş dolaş olurlar. Derken karısı Ömer’e olanları anlatır. Bir gün, padişahın kızı babasını evine davet eder. Padişah karısını da alıp kızının evine gelir. Kız misafirlerini yedirip içirip ağırladıktan sonra babasını karşına alıp şöyle der:

— Eee Baba! ‘Adamı adam eden karısıdır’ dediysem de inandıramadım. Bak sizin beğenmediğiniz, “Bu adam mı olur!” dediğiniz Tembel Ömer, çalıştı kazandı adam oldu. Tembel Ömer, artık Ömer Bey oldu.&nbsp;

Tembel Ömer