Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde biri kız, biri erkek iki çocuk öksüz kalmış, analıkları da bunları evden kovmuş. Bunlar yolda giderken bir göle rastlarlar, bu gölün suyunu içen geyik olurmuş. Erkek kardeş susayınca bu gölden su içer ve geyik olur. Kız, kardeşini bırakmaz. Kardeşi:

— Nereye gidelim? Horoz ötene mi; tütün tütene mi? Diye sorar.

Horoz öten köy kendi köyleriymiş. Tütün tüten köye giderler ve orada acıkırlar. Kız; erkek kardeşine:

— Sen beni bekle, ben şu kapıyı çalıp ekmek isteyeyim, der.

Kapıyı çalar, içeri girer, içeridekiler ekmek yapıyormuş, kıza ekmek verirler. Kız:

— Bir de kardeşim var, gölden su içip geyik oldu.

Ekmek veren kadın:

— Sana da kardeşine de bakarız, seni oğluma alayım, der.

Kız:

— Kardeşime ömür boyu bakarsanız, oğlunuza varırım, der.

Kız oğlana varır, meğer bu oğlan padişahın oğluymuş. Aile, kızın geyik olan kardeşine de bakar.

Bir gün bir cadı kadın gelir.

— Benim bildiğim güzel bir yerde eğlence var.” diyerek kızı alıp götürür ve göle iter, kız da hamiledir.

Cadı kadın, kendi kızını giydirip, padişahın evine getirir.

— İşte gelininiz, der.

İki üç gün sonra kızın kardeşini de kovdurur. Geyik:

— Kardeşimin atıldığı göle gidip geleyim, öyle kovun, der.

Geyik göle varır.

— Bacım, nerdesin? Düşman beni kovuyor, der.

Kız:

— Düşman beni itti, balık beni yuttu, bebek karnımda bana ne diyorsun, der.

Geyik, eve gelir. Sabah olur. Geyik giderken padişah, arkasına adamlarını takarak bu geyiğin gittiği yeri öğrenmesini ister. Adam takip eder, kızın geyiğe söylediklerini duyar ve padişaha anlatır.

Padişah, köylerdeki bütün adamları toplayıp gölü ayıklatır. Balıklar meydana çıkar. Balığın içindeki gelin de:

— Ben buradayım, diye bağırır.

Kızı çıkarırlar. Cadı kadınla kızını katırların kuyruğuna bağlayıp mezarlığa götürürler, mezar taşlarına çarpa çarpa, katırlar ikisini de öldürürler. Onlar ermiş muradına…

İki Kardeş