Evveli bi padişah varımış. O padişan iki tane gızı varmış.

O gızlarına:

— Gızım sen beni nasıl seviyorsun?

Babam ben seni, demiş:

— Lokum gibi severim, demiş.

Biri demiş:

— Ben seni duz gibi severim babam, demiş.

— Ula gızım nasıl seversin?

— Duz gibi severim babam, demiş.

—Ule gızım sen beni duz gibi nası seversin?

— Duz gibi severim babam, demiş.

Sona varmış çağırın adamları, demişler.&nbsp;Padişah

— Gızı alın gidin filan yerde kesin bu gızı, demiş.

Onlar o gızı götürmüş. Adamlar gidmişler gidmişler bi derede kaplumbağa bulmuşlar. Gocaman bi kaplumbağa kesmişler. Gız yalvarmış onlara. Gızı kesmemişler kaplumbağayı kesmişler. Kaplumbağanın ganını sürmişler gızın elbiselerine. Almışla gidmişler babasına:

— Aha bak kesdik gızı, demişle.

Gız gide gide gide gide bi Yörük evine varmış.

— Beni misafir kabul eder misiniz?

— Gel gızım gel, gabul ederiz, demiş.

Bi oğlan varmış. Yörüğün çocuğu yokmuş. O da o oğlanı büyütmüş. Oğlanla kızı evlendirmiş. Onlara bir ev yaptırmış, köyün içinde bir taneymiş. Ev çok güzel. Ev hem güzelmiş hem evin içi parayla döşenip dururmuş. Üç tane çocukları olmuş. Büyüğün adını “Ne Oldum”, ortancanın adını “Ne Olacam”, küçüğün adını “Ne Olmuş” goymuşlar. Sonra oraya padişah keşfe gelecek olmuş.

Padişah:

—Kimin evi iyi kimin evinde oturayım, demiş.

— Filan yerde oturalım, o köyün en güzel eviymiş, demişler.

Ordan varmışla adama söylemişle.

— A demiş garı.

Hemen garısının babası olduğunu anlamış emme ötekilerin bildiği yokmuş.

— Buyurun getirin, demiş yemek hazırlayalım, demiş.

Padişah gelmiş, padişahı oturtmuşlar. Böle yemekler çeşit çeşit hazırlanıp durmuş. Duz gatmamış hiçbirine. Duz gatmamış, bazısında hafif varmış, bazısında hiç yokmuş. Oturmuş adam.

Gadın:

— Ne Oldum su al gel gızım, Ne Olcam sabun al gel eline su dök gızım, Ne Olmuş bunu böyle et gızım hep böyle, diyormuş.

Padişah duzlu yemeklerden yemiş, duzsuzlara hiç el salmamış. Evine varmış dönmüş.

— Ekmek yediğim filan yerdeki evin beyini çağırın, demiş.

Sonra ordan çağırmışlar bunlar. O adam varmış.

— Sen bu çocuklan adını neden böyle goydun?

— Ha padişahım, demiş sen bunu mu anlamak istiyon?

— Onu anlamak isteyom, demiş.

— Evveli bir dene senin gibi bi padişah varmış, demiş. Sen beni nasıl seversin diye gızına sormuş, demiş. Küçük gız, ben tuz gibi severim babam seni, demiş. Kesin diye adamlarıylan göndermiş. Filan yere göndermiş. O gız yalvarmış adamlara. Adamlar gızı kesmemişler, demiş. Tın tın giderken bi yörük evine uğramış, demiş. O yörük evinde benim gibi bi oğlan çocuğu da varmış, demiş. Beni onunla evlendirdi, demiş. Üç dene çocuğumuz oldu, demiş. Bundan çocukların adını Ne Oldum, Ne Olcam, Ne Olmuş goyduk, demiş.

— Öyle mi oğlum?

— Öyle, demiş.

— Hadi filan yere git gadını da al gel bura, demişle.

Evine hemen yatağından kalkmış döşek atmış. Gadın hemen gızını oturtmuş.

Gızına:

— Sen benim gızımsın, demiş. Seni kesmemişler, demiş. Bütün malım mülküm yerim yurdum senin, demiş.

[Tuz Kadar]