KILLI GUDDUZ

Bir varmış, bir yokmuş… Köyün birinde bir nene yaşarmış, bir de ineği varmış. Bu ineğin sütünü sağarmış, ondan yoğurt yaparmış, bununla geçimini sağlarmış. Bir gün yine sütünü sağmış, kedi gelmiş, sütü içmiş, kaçmış. Nene tekrar geliyo, bakıyo, süt yok. Tekrar sağıyo, bakıyo,yine yok süt. Bir iki derken,

— Ben saklanayım, bakayım benim sütümü kim içiyor?

Bir bakıyor kedi içiyo. Kaçarken bunu yakalıyor. Yakalıyo ve kuyruğunu kesiyor. Bu sefer kedi başlıyo ağlamaya,

— Nene ne olur bana kuyruğumu ver, ben köye gidersem bana kuyruksuz derler, yani kıllı gudduz derler.

Başlıyor ağlamaya.

—Yok, diyor nene.

—Git, benim sütümü getir, ben de sana kuyruğunu vereyim.

Kedi de gidiyor ineğin yanına.

—İnek, inek, ne olur bana süt ver, götüreyim, neneye vereyim, nene de bana kuyruğumu versin, ben de köye giderken bana gıllı gudduz demesinler.

İnek de diyor ki.

—Yok… Bana ot getir, ben de sana süt vereyim.

Gidiyo otun yanına, çayıra gidiyor. Diyor,

—Nolur bana ot verin.

—Yok, diyor, köyün güzel kızları gelip burda oynarsa ben de size ot veririm.

—Tamam, diyor.

Gidiyor, kızlara yalvarıyor, kızların gönüllerini alıyor. Sonunda geliyor kızlar oynamaya, çayırlıkta oynamaya. Sonra otları alıyo ordan, götürüyo ineğe veriyo. İnek de ona süt veriyo. Sütü götürüyo, neneye veriyo, nene de ona kuyruğunu veriyo. Köye giderken de artık kimse ona bir şey demiyor. Kıllı gudduz artık demiyolar. Artık normal kedi oluyor. Çünkü kuyruğunu da takıyorlar…

Gıllı Gudduz