&nbsp;

[KILLI DERVİŞ]&nbsp;

Bir varmış, bir yokmuş. Eski zamanda bir köyde, bir ana ile kızı yaşarmış.

Bir gün bu kızın göğsünde bir yara çıkmış. Ama bu yara, daha önce emsali görülmemiş bir yara imiş. Yarayı görenler hayret ediyormuş. Yaranın ne olduğunu kimse bilemiyormuş. Bunun üzerine kızın anası, yarayı bilene kızını vereceğini köye duyurmuş. Civarda kızın yarasına bakmayan hekim, âlim kalmamış ama kimse yaranın ne olduğunu bilememiş.

Bu olayı duyan Kıllı Derviş, kızı görmek için gitmiş ve bu yaranın ‘bit kanı’ olduğunu söylemiş. Ana, verdiği sözü tutmuş ve kızını Kıllı Derviş’e vermiş.

Kıllı Derviş, kızı almış, evine götürmüş. Kıllı Derviş’in çok esrarlı davrandığını gören kız, ürkmüş ama onunla yaşamaya mecburmuş.

Kıllı Derviş’in evi, kırk kapılıymış. Kız, bu odalarda ne olduğunu çok merak ediyor ama bir türlü öğrenemiyormuş. Bir gün Kıllı Derviş uyurken, anahtarların şapkasının altında olduğunu gören kız, gizlice anahtarları almış. Kıllı Derviş, bunun farkına varmış ama belli etmemiş, uyuyormuş gibi davranmış.

Bütün odaları gören kız, bir odada kanları, diğer odada insan kemiklerini görmüş ve çok korkmuş. Daha sonra geriye anahtarları yerine koymuş. Tam bu sırada Kıllı Derviş uyanmış. Kızın benzinin sarardığını görünce ne olduğunu sormuş. Kız gerçekleri söylemekten kaçınmış:

— Anamı özledim, demiş. Kıllı Derviş:

— Öyleyse ananı çağıralım da gelsin, gör, demiş. Anasını çağırmak yerine Kıllı Derviş, onun kılığına tılsımla girmiş. Kız, ilk başta anasını görünce şaşırmış:

— Ana, gözlerin Kıllı Derviş’in gözlerine ne kadar da benziyor,&nbsp;demiş. Anası ise:

— Yok kızım, sen Kıllı Derviş’in gözlerine alışmışsın. O yüzden sana öyle geliyor, demiş. Buna inanan kız, bütün gördüklerini, anası sandığı Kıllı Derviş’e anlatmış.

Artık kendisinin nasıl biri olduğunu öğrenen Kıllı Derviş, kızı öldürüp yemeye karar vermiş. Kızın temizlenmesi için onu hamama götürmüş. Kıllı Derviş’in kendini de yiyeceğini anlayan kız, ondan kurtulmanın yollarını ararken hamamda Çingenelerin yıkandığını görmüş ve onların birinden yardım istemiş.

Çingene, ona ancak baş Çingenenin yardım edebileceğini, derdini ona anlatmasını söylemiş. Kız, baş Çingeneyi bulmuş ve başından geçenleri bir bir anlatmış. Kızın yaşadıklarına üzülen baş Çingene, ona yardım edeceğini söylemiş.

Çingene alayına katılıp gizlice hamamdan çıkan kız, kaçmış kaybolmuş. Çingene gençlerinden biri ile evlenmiş. Ama hâlâ Kıllı Derviş’ten korktuğu için evlerinin Kıllı Derviş’in ulaşamayacağı bir yerde olmasını istiyormuş. Kocasına söylemiş ve kocası evi denizin ortasına yaptırmış.

Bu arada Kıllı Derviş, hamamın kapısında bir beklemiş, kimse yok; iki beklemiş, kimse yok; derken akşam olmuş. Artık beklemekten usanan Kıllı Derviş, hamama girmiş ki ne kız var, ne de Çingeneler. Uzun yıllar kızı aramış ama bulamamış. Bu sürede de kızın bir oğlu, bir kızı olmuş. Kıllı Derviş’i çoktan unutmuş.

Bir gün, bu kızın oğlu, sürüyü otlatırken Kıllı Derviş gelmiş ve çocuğa çok merak ettiği denizdeki evi sormuş. Çocuk da anlatmaya başlamış:

— Bir Kıllı Derviş varmış, insan yermiş. Anam, onun elinden kaçmış ve babamla evlenmiş. Çok korktuğu için de babamdan evi denizin ortasına yapmasını istemiş, demiş.

Aradığı kızı bulan Kıllı Derviş, çok sevinmiş ve hemen bir tılsımla sürüdeki keçinin içine girmiş.

Akşam olmuş, sürü eve gitmiş. O güne dek sürüye hiç saldırmayan kapıdaki kaplan ve aslan kudurmuş adeta. Evin hanımı, kaplan ve aslanı zor zapt etmiş. İçeri girince, herkes uyuduktan sonra tılsımını bozan Kıllı Derviş, sessizce eve girmiş ve evin beyinin uykusunu, çanak kırılıncaya dek uykusundan uyanmasın diye, yeşil çanağa yazmış. Daha sonra kızı uykusundan uyandırmış.

Uykudan uyanan kız, karşısında Kıllı Derviş’i görünce o kadar korkmuş ki, dudağı yarılmış. Bağırmış, çağırmış ama bey uyanmamış. Kıllı Derviş:

— Boşa bağırma, ben onun uykusunu yazdım, demiş.

Daha sonra kızın kendisiyle gelmesini istemiş. Kız, mecburen kabul etmiş. Kapıdaki aslan ve kaplandan geçemeyeceklerini anlayan Kıllı Derviş, evin çocuklarını onların önüne atmış.

Kız, çocuklarının parçalandığını görünce içi yanmış. Tam dışarı çıkacakken kız, eşikte duran Kıllı Derviş’i, arkasından aslan ve kaplanın önüne itmiş. Aslan ve kaplan Kıllı Derviş’i hemen parçalamışlar.

Kız, Kıllı Derviş’ten sonsuza dek kurtulduğu için çok sevinmiş ama bir yandan da çocuklarına ağlıyormuş. Beyini uyandıramayacağını bildiği halde çok uğraşmış. Çünkü başka çaresi yokmuş. Tam o sırada, gölden bir balık çıkmış ve kadına:

— Hanımım, yeşil çanağı kır, demiş. Yeşil çanağın kırılmasıyla uyanan bey, olan biteni sormuş. Çanak kırılınca çocuklar da eski sağlığına kavuşmuş. Hanımı da olanları bir bir anlatmış.

KILLI DERVİŞ