Bir tembel Ahmet varmış. İş yapmayı hiç sevmezmiş. Yaptığını da karısının zoruyla yaparmış. El, oduna gidermiş; Ahmet yatarmış. El ekin ekermiş; bu, evde yatarmış. El, harmana inermiş; bu, daha ekini biçecek olurmuş. El, kar yağmadan ekini ekmiş; Ahmet ekmemiş.

Gitmiş, karla anlaşmış. Kar:

Ben gelmeden sana haber veririm. Sen beni gözle, takip et, demiş. Ahmet de onun rahatlığıyla yatmaya devam etmiş. Bir gün karısı:

— Ahmet herkes ekin ekiyor. Sen daha burada yatıyorsun. Yarın kar yağar. Tembel Ahmet:

— Hanım, ben karla anlaştım. Sus sen! Kar, bana söyleyecek ne zaman yağacağını. Ben o zaman ekinimi ekeceğim. Karısı da çaresiz:

— Peki, öyleyse, demiş.

Yüksek dağların başına yağmış kar. Tembel Ahmet hiç aldırmamış. Karısı anlamış.

— Ahmet, kar yüksek yerlere yağdı, buraya gelecek, demiş. Ahmet:

— Yok, o bana söyleyecek. Birkaç gün sonra daha aşağılara, tepelere yağmış. Tembel Ahmet yine aldırmamış. Karısı:

— Ahmet, el ekin ekiyor. Tembel Ahmet:

— Kadın, sen acele etme. O gelip bana söyleyecek. Birkaç gün sonra kar, daha berideki ovalara yağmış. Karısı:

— Ahmet, kar yağacak, ekin ekemeyeceksin sen, deyince:

— Karının aklına bak! Ben ekeceğim… Konuştuk, arkadaş olduk, demiş Ahmet. Karısı:

— Peki, demiş yine çaresiz.

Sabahtan kalkmışlar ki kar kapıyı kilitlemiş. Dışarı çıkılacağı yok… Karısı:

— Hani gelip sana söyleyecekti, demiş. Tembel Ahmet kızmış. Küreği alıp kara girişmiş.

— Kalleş arkadaş, hani sen bana söyleyecektin, demiş. Kar:

— Eee, arkadaş ben şu dağın başına yağdım. Gördün mü? Ahmet:

— Gördüm. Kar:

— Aşağıdaki tepelere yağdım. Gördün mü? Ahmet:

— Gördüm. Kar yine sormuş:

— Ovalara yağdım. Gördün mü?

— Gördüm, deyince Ahmet. Kar:

— Ben sana söyleyerek geldim. Sen anlamadın. Ben daha ne yapayım, demiş. Ahmet de o yıl açlık içinde bir yıl geçirmiş. Sonra da akıllanmış ve çalışkan olmuş.

TEMBEL AHMET