Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemek günah, az söylemek sevapmış. Vakti zamanında bir padişah varmış. Onun da bir oğlu varmış. Bir gün padişah:

— Ben oğluma dünyanın en güzel atını alacağım, demiş. Çevre köyleri dolaşmışlar. Buna bir at almışlar ki rüzgâr gibi uçuyormuş. Yalnız bir dev karısı bu atın ününü duymuş. Dev karısı:

— Falan padişahın atını çalıp getirene bin altın vereceğim, demiş.

O demiş ki, ben getireceğim, o demiş ki, ben getireceğim. Dev karısı bir şartı olduğunu söylemiş. Bu atı çalıp getirmezlerse köylerini yerle bir edecekmiş. Bu şartı kabul etmişler. Bunların hepsini bir odaya almış.

Atı çaldırmak için günde birini göndermiş. Yalnız adamlar kapının önüne varmadan at kişniyormuş Padişahın adamları da bu adamları orada yakalıyormuş. Öyle öyle derken bakmışlar ki hiç köy, kasaba kalmayacak.

Bir gün padişah atın seyisi Keloğlan’ı yanına çağırmış. Dev karısının yanına gidip atın seyisi olduğunu, atı çalacağını ve kendisine vereceğini, söylemesini istemiş.

Keloğlan gelip dev karısına padişahın dediklerini söylemiş. Ancak dev karısının da kendisiyle gelmesini istemiş.

Sarayda katran kazanlarını kaynatmışlar. Kara sakızı eyerin üstüne dökmüşler. Keloğlan atı gidip getirmiş. Dev karısına ata binmesini söylemiş. Dev karısı ata binmiş. Ama çabalamış, kalkamamış. Padişahın adamları dev karısını tutmuşlar:

— Sen bizim bu kadar köyümüzü imha ettin, demişler. Dev karısını atın kuyruğuna bağlamışlar. Sürükleye sürükleye onu iyice yormuşlar. Sonra da zindana kapatmışlar.

Padişahın Atı İle Dev Karısı