Evvel zaman içinde devrin padişahının bir veziri varmış. Çok bilgili bir devlet adamı imiş. İnsanlar bu vezire akıl danışırlarmış. Söylediği sözlere değer verilir, nasihatleri dinlenirmiş.

Adamın birinin de bir oğlu varmış, bu oğlan hayattan hiç zevk almazmış. Sorumluluklarını bilmezmiş. Hayatını nasıl idare edeceğini de bilememiş.

Babası oğlunun bu durumu karşısında çaresiz kalmış. Bu vezire götürmeye karar vermiş:

— Elbet bir yol gösterir, demiş. Vezirin yaşadığı sarayda çok güzel bir bahçe varmış. Bu bahçeye giren bir daha çıkmak istemezmiş. Vezir, bu gencin eline bir kaşık su vermiş ve:

— Bu bahçeye gireceksin. İstediğin gibi gez, dolaş ama elindeki kaşığın içindeki suyu dökme, demiş.

Genç, elindeki kaşıkla beraber bahçeyi gezmeye başlamış. Gördüğü güzellikler karşısında hayran kalmış. Çiçeklerden, ağaçlardan gözünü alamamış.

Genç, bahçeyi gezdikten sonra vezirin yanına gelmiş. Kaşıktaki suyun döküldüğünü gören vezir gence şu nasihatte bulunmuş:

— Hayat güzel bir bahçedir. Önemli olan ise elindeki bir kaşık suyu dökmeden dünya nimetlerinden yararlanmak, o güzellikleri görebilmektir. Hem hayatı yaşamak gerek hem de insanın kendisini koruması gerekir, demiş.

Genç adam bunu anlamış. Bu görüşmeden sonra hayatına yön vermiş. Mutluluk içinde yaşayıp gitmiş.

Vezir ile Genç  