Evvel zaman içinde bir padişahın üç kızı varmış. Bu kızlara devler âşık olmuş. Devler bu kızların üçünü de alıp gitmiş.

Bir süre sonra kızların kardeşleri, kızları devlerin elinden kurtarıp bir konağa koymuşlar. Kapısını, bacasını sürüp kilitlemişler. Sonra bu üç kardeş devler ile savaş etmeye gitmiş. Kavga ederlerken kardeşlerden birini devler öldürmüş.

Bu arada, bir yiğit geçiyormuş oradan. Bir ağlama, bir feryat sesi içeride. Bu yiğit kızlarının küçüğünün kapısını yıkıp kırmış, kızların içine girmiş. Kızlardan küçüğü ağlıyormuş: “

— Niçin ağlıyorsun, seni kim ağlattı, demiş kıza, yiğit. Kız:

— Devler ile kardeşlerim bizim yüzümüzden savaş ediyorlar. Kardeşlerimden birisi şehit oldu, ona ağlıyorum.

— Nerede savaş ediyorlar, diye sormuş, yiğit oğlan.

— Aha! Şu dağın arkasında, demiş kız. Gitmişler. Oğlan devlerin üçünü de kızın kardeşlerinin önünde öldürmüş. Devlerin kulağını da kesip cebine koymuş. Kızın kardeşleri:

— Haydi, bizim evimize gidelim, bizim evimiz var. Kızın kardeşleri ve oğlan gelmişler ki kızın kapısı kırık, yıkık.

— Vay! Biz senin yüzünden gittik, kardeşimizi de şehit verdik; sen kötü işler mi yaptın, diye kızın üzerine yürümüşler.

— Durun! O kapıyı ben yıktım, demiş oğlan. Geldim, küçük bacınız ağlıyordu. ‘Niye ağlıyorsun?’ dedim. Niye ağlamayayım? Küçük kardeşim şehit oldu, ona ağlıyorum, demişti. Bu kapıyı ben yıktım, demiş.

Diğer kız kardeşleri de bu kıza sahip çıkmamış. Kızı, kuyunun içine atmışlar, babalarının evine gitmişler. Oğlanlar da gitmişler. Padişah küçük kızını sormuş. Kapısı kırılmıştı, kötü işler yapmıştı; biz de bırakıp geldik, demişler. Padişah:

— Benim kızımı bulana şu kadar altın vereceğim, şu kadar şunu vereceğim, şu kadar bunu vereceğim.

Padişah, herkesi davet etmiş. Devleri öldüren oğlan, devlerin kulaklarını ayakkabısının içine koymuş. Gelmiş, yemiş, içmiş. Daha sonra demiş ki:

— Padişahım, sen hizmetçileri hiç terbiye etmemişsin. Adamın ayakkabısını silkelerler de öyle verirler ayağına. Hizmetçi ayakkabıyı silkeleyince devlerin kulağı çıkmış.

— Devleri öldüren bu, bu kızımı bulur, demiş padişah. Oğlana bu görevi vermiş. Oğlan bir süre sonra kızı bulup getirmiş. Padişah demiş ki:

— Uzak bir oda verin, gitsin oğlan ile orada otursun. Oğlanla ikisini bir oturtmuşlar. Bu arada diğer kızlar da evlenmiş. Derken padişah kör olmuş:

— Geyik yerse, padişahın gözü açılır, demişler. Padişahın has güveyleri geyik avlamaya gitmişler. Oğlan, dağın başına çadır kurmuş. Keçileri kesip geyik eti diye bunlara vermiş. Getirmişler eti ne işe yaramış ne de Padişah’ın gözü görmüş.

Oğlan geyik alıp kesmiş, getirip kıza vermiş. Kız pişirmiş, babasına götürmüş:

— Babama geyik eti getirdim, demiş.

— Götür götür. Has güveyilerim getirdi. Ne açıldı gözüm ne de gördü, demişler. Anası acımış:

— Aman etmeyin, getirsin de kızı yedirsin. Getirmişler, neyse anasının hatırı için yemiş adam. Azıcık gözü açılmaya başlamış.

“Aboo! Gözüm açılıyor! Kızım bundan daha var mı, demiş.

— Çok var baba, demiş. Bu kız pişirmiş getirmiş, pişirmiş, getirmiş. Padişah’ın gözü açılmış. Padişah, küçük damadına:

— Dile, ne dilersen vereceğim.

— Dileğim, diğer güveylerin gelsinler, üstlerini çıkarsınlar. Diğer damatlar, denileni yapınca küçük damat demiş ki:

— Bunlar benim kölem olsun! Bir de damga basmış oğlan. Bir tane de tarla istemiş padişahtan. Padişah:

— O tarlaya sahip olan, her şeyin sahibi olsun, demiş ve vermiş tarlayı. Oğlan da devlerin kıllarını kesmiş. O kıllar tutuşunca her dilek kabul olurmuş. O kılları yakmış, tutuşturmuş, üflemiş. Padişah’ın konağından daha güzel bir konak olmuş.

Kız ve oğlan bu konağa girmişler. Padişah sonradan düğün yapmış bunlara. Diğer güveyler köle olmuş. Oğlan kızı almış, kırk gün kırk gece düğün etmişler.

Padişahın Kızı