Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde üç kardeş varmış. Üçünün de nasibi kapalıymış. Akşam bunlar gelip annelerine:

— Bizim nasibimiz niye açılmıyor, ne yapacağız, demişler. Anneleri:

— Biriniz dağa gidin, biriniz çöle gitsin, biriniz de Uludağ’a gitsin, demiş. Uludağ’a giden bakmış ki bir ev var. Oraya yerleşmiş. Diğer kardeşleri de gelmiş, orada yaşamaya başlamışlar. Bu üç kardeşin bir de kız kardeşleri varmış adı da Mevlüde imiş.

Kızlar ip eğiriyormuş. Mevlüde bir kabahat işlemiş. Diğer kızlar ona beddua etmiş. Birisi:

&nbsp;— Anan öle, demiş. Birisi de:

&nbsp;— Baban öle, demiş. Mevlüde:

— Benim bir anam bir de babam var. Başka kimsem yok, danamız var evde o ölsün, demiş. Bir kadın:

— Niye senin kimsen yok? Uludağ’ın tepesinde üç kardeşin var, demiş. Kız koşarak eve gelmiş ve:

— Anne, anne bütün kızların kardeşi varmış. Benim de Uludağ'da üç kardeşim varmış. Niye onları bana göstermedin, demiş kızmış ve:

— Onları görmeye gideceğim, demiş. Anasına, külden binek yaptırmış ve:

— Böylece oraya sorunsuz giderim, demiş. Bineğe binmiş hiç durmadan giderek Uludağ'a ulaşmış. Kardeşlerinin evinin kapısının önüne gelmiş. Kapıyı aralamış. İçeri girmiş.

Kız yemek pişirip, temizlermiş sonra da dolaba saklanırmış. Her gün böyle yaparmış. Kardeşler bu durumdan şüphelenmişler.

&nbsp;Her gün geliyorlar ki evde yemek pişmiş. Küçük kardeşi, ağabeylerine:

— Siz gidin çalışın, ben evde durup bunu kimin yaptığını bulayım, demiş. Kız saklandığı yerden çıkmış. Yemeği pişirmiş. Evi temizlemiş. Dolaba girerken erkek kardeşi bunu yakalamış:

— Sen insan mısın, cin misin, demiş. Kız:

— Ben Allah'ın bir kuluyum, ben Mevlüde kız kardeşinizim, demiş. Akşam olunca diğer kardeşleri de gelmiş. Sarım düğüm olmuşlar beraber yaşamaya başlamışlar.

Bu üç kardeşin tarlaları varmış. Her gün bu tarlaya çalışmaya gidiyorlarmış. O gün de gitmişler. Bunların bir tazısı varmış. Kapılarının önünde yatarmış. Mevlüde tazıya üzüm vermemiş, tazı küsmüş. Gitmiş tandıra işemiş. Mevlüde tandırı kurutmak için ateş aramış, bulamamış evde. Ateş aramaya çıkmış. Bir yere gelmiş. Ateş bulmuş. Orada bir dev varmış. Devi görünce korkmuş. Dev:

— İnsanoğlu korktu, demiş. Kız kaçmış, dev kızı kapının önünde yakalamış. Kız baş edememiş. Dev kızın parmağını tutup emmiş. Kız evine girmiş, kapıyı kilitlemiş. Oraya bayılmış.

Kardeşler eve gelmişler ki kapı kilitliymiş. Küçük kardeş bacadan içeri girmiş. Kız kardeşi baygın yatıyormuş. Kardeşlerini ayıltmışlar. Mevlüde başından geçenleri anlatmış. Kardeşler:

— Bu devi gidelim, öldürelim, demişler.

Devin olduğu yere gelmişler. Devi öldürmüşler. Bu devin karıları varmış. Kardeşler, bu devin karılarını alarak evlerine gelmişler. Devin karılarıyla evlenmişler. Devin karıları:

— Bunlar kocamazı öldürdü. Biz de bunların bacılarına bir kötülük edelim, demişler. Mevlüde’ye yemek yedirmişler. Mevlüde’nin karnı şişmiş, hastalanmış. Kardeşi Mevlüde’yi hamile kaldı diye bir köyün başına bırakmış. Mevlüde:

— Beni bırakıp nereye gidiyorsun, gitme, demiş. Kardeşi, Mevlüde’yi bırakmış köyün başına.

Mevlüde orada iyileşmiş. Bakmış ki kimse yok. Mevlüde, kardeşine beddua etmiş ve:

— Ben o kadar cefa çektim. Beni burada nasıl bıraktın. Kustuğum kemikler ayağına batsın, demiş.

Gün gelmiş kardeşi, Mevlüde’yi bıraktığı yere gelmiş. Orada kemik ayağına batmış. Köyün içine gelmiş kardeşini bulmuş. Ayağına batan kemiği çıkarmışlar.

Evlerine gelmişler. Bütün kardeşler bir arada mutlu mesut bir şekilde yaşamışlar.

Mutlu Aile