Bir zamanlar bir yaşlı adamın üç gızı varmış. Adam gitmiş Horozoğlu denilen bir memlekette arkadaşında mührünü bırakmış. Aradan aylar geçmiş. Oturmuş kara kara düşünmeye başlamış. Büyük gızı:

— Babacığım niye düşünüyorsun ? diye sormuş.

— Horozoğlu’nda mührüm kaldı, demiş.

— Ondan kolay ne var ben gider alır gelirim, demiş.

— Hadi gızım geyin bi gat elbise de git bakalım, demiş. Fakat gızına şu cevabı söylemiş:

— Yolu yarılayınca orda bir köprü var, o köprüden her adamı geçirmezler. Gız da ben geçerim diyerek yola çıkmış. Ata binip tüfeğini almış ve yola goyulmuş. Gide gide köprüye varmış. Orada birkaç kişi önüne çıkmış.

— Hey deliganlı geri dön. Ya canını ya malını ver.

O da gorkup geri dönmüş. Geri döndüğünde ya gızım ben sana demedim mi ki gidemesin. İkinci gız da aynı gorkuyu yeyip geri dönmüş. Sıra gelmiş en küçüğüne. O da yola koyulmuş ve köprüye gelince adamları saymayıp geçmış ve Horozoğlu denilen memlekete gitmiş. Gitmiş babasının mührü olan eve misafir olmuş. Evde de bir ana bir oğul varmış. Birkaç gün kaldıktan sonra oğlan, bu gız mı oğlan mı diye şüphelenmiş. Anasına demiş ki:

— Ana bu gıza benziyor, gulağında küpe izi var. Parmağında yüzük izi var, ama bu söylenenleri gudup oluyor. Gidip gıza gaber veriyor. Anası da demiş ki:

— Oğlum de ona ki bizim burada misafirin altına gül sererler, eğer gülleri tez solarsa anlarsın ki gızdır.

Sabah yakın guduk gidip Gül Hanıma taze gül getiriyor. Sabahtan bakıyorlar ki misafirin gülleri solmamış. Anası oğlum birde hemama teklif et o zaman anlarız. Hemama gittiklerinde ev sahibi misafire teklif etmiş o da:

— Ben garibim önce sen gir hemama ben de senden öğreneyim demiş ve oğlan hemama girmiş. Misafir geriden mührü alıp geçmış. Oğlan geldim gız giderim Horozoğlu’ndan mührü aldım giderim.

Horozoğlu'nun Horozları