&nbsp;

[ALTIN KIZ İLE KARA KIZ]

&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir adam, karısı ve bir kızı yaşarmış. Adamın karısı ölünce, adam yeniden evlenmiş. Adamın bu kadından da bir kızı olmuş. Kadın üvey kızını hiç sevmiyormuş ve evin bütün işlerini ona yaptırıyormuş. Bir gün adama:

&nbsp;— Kızını götürüp ormana atacaksın, demiş. Babası çaresiz kızını ormana bırakmış ve ona:

&nbsp;— Kızım, sen beni burada bekle. Ben odun toplayıp geleceğim, demiş. Kız akşama kadar babasını beklemiş ama adam gelmemiş. Kız iki gözü iki çeşme ağlamaya başlamış. Ağlarken uzakta bir ışık olduğunu fark etmiş. Sevinçle koşarak ışığın olduğu tarafa doğru gitmiş. Oraya vardığında küçük bir kulübe görmüş. Kapıyı çalmış, içerden yaşlı bir kadın çıkmış. Kız kadını görünce çok korkmuş. Bunu gören kadın onu hemen içeri almış. Bu kız çok iyi kalpli bir kızmış. Kadın onu eve alınca, içeri girer girmez bütün işlerini yapmaya başlamış. Sabah olmuş kadın, kıza:

&nbsp;— Ben tarlaya gidiyorum, ineklerime iyi bak, demiş. Akşam döndüğünde ineklerin yanına gitmiş ve onlara sormuş:

&nbsp;— Bu ablanız size iyi baktı mı, demiş. İnekler cevap vermiş:

&nbsp;— Bu ablamız çok iyi, bize çok güzel baktı. Onu çok sevdik, demişler. Bunu duyan kadın kızın yanına gitmiş. Ona:

&nbsp;— Kalk kızım, seninle bir yere gideceğiz, demiş. Ve kızı alıp bir dere kenarına götürmüş. Kıza:

&nbsp;— Sen otur, benim uykum var, dizine yatacağım. Bu dereden bir simsiyah, bir bembeyaz, bir de altın gibi sarı bir su gelir. Altın gibi olan su gelince beni uyandır, demiş. Kadın uyumuş. Biraz sonra suyun geldiğini gören kız heyecanla:

&nbsp;— Nine, nine uyan! Altın gibi su geliyor, demiş. Kadın uyanmış ve kızı bu suya batırmış. Sudan çıkan kız, altın gibi olmuş. Sonra bu kızı alıp babasının evine götürmüş.

Kızı gören üvey annesi ve kardeşi bunun nasıl olduğunu kıza anlattırmışlar. Üvey anne kendi kızının da böyle altın gibi olmasını istiyormuş ve adama onu da ormana götürüp bırakmasını söylemiş.

Bu kız da aynı kardeşi gibi o kulübeyi bulmuş. Yaşlı kadın onu da içeri almış. Ancak bu kız çok tembelmiş, kadına hiç yardım etmiyormuş. Yaşlı kadın ona da ineklere bakmasını söylemiş. Akşam geldiğinde ineklere yine sormuş ama bu kez inekler şikâyet etmişler:

&nbsp;— Öbür ablamız çok iyiydi, bu ablamız çok kötü. Bize hiç bakmadı, demişler. Kadın bunu duyunca hemen kızın yanına gitmiş, onu da alıp dere kenarına götürmüş. Ama ona:

&nbsp;— Sen otur, benim uykum var, dizine yatacağım. Dereden simsiyah su gelince beni uyandır, demiş. Kız altın olacağını düşünerek sevinçle bekliyormuş. O sırada su gelmiş:

&nbsp;— Nine nine uyan, simsiyah su geliyor, demiş. Kadın uyanmış ve kızı bu suya batırmış. Sudan çıkan kız simsiyah olmuş. Sonra bu kızı da evine bırakmış. Kız, altın gibi olduğunu sanarak seviniyormuş. Anne bu olaya çok üzülmüş.

&nbsp;Bir gün altın kızı istemeye gelmişler. Ama anne kendi kızını altın kızın yerine onlara vermiş. Kızı ata bindirmişler. O sırada bir horoz:

&nbsp;— Altın kız evde, kara kız ata bindi gidiyor, diye ötmeye başlamış. Kimse horoza inanmamış ve onu taşlamaya başlamışlar.

Oğlan kızı eve götürünce bir de ne görsün o gerçekten kara kızmış. Kızı alıp hemen annesine götürmüş ve altın kızı geri istemiş. Böylece altın kız yaptığı iyiliklerin ve iyi kalpliliğinin mükâfatını her yerde almış ve bir ömür boyu mutlu yaşamış.

Altın Kız ile Kara Kız