[ŞAHMERAN İLE FAKİR ODUNCU]

Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok konuşması günahmış. Bir oduncu varmış. Bu oduncu bir kadının bir oğluymuş. Oduncu bir gün ormana odun kesmeye gitmiş.

Giderken yağmur yağmaya başlamış. Yağmur durana kadar bir kayanın arkasına gizlenmiş. Kayanın dibinde biraz durduktan sonra kaya yavaş yavaş açılıp merdiven olmuş.

Oduncu bu merdivenden yavaş yavaş aşağıya inmiş. Merdivenin sonunda da büyük bir ev varmış. Evin içine girmiş. Evin odalarını geziyormuş. Bir odada bal kuyusu dolu, diğer odada yılanlar varmış. Adı Şahmeran imış. Yani yılanların şahıymış. Şahmeran yılanlarına:

— Bu gelen misafire dokunmayın, demiş.

Yılanlar oduncuya beş, altı ay hizmet etmişler. Aradan bir sene geçmiş. Oduncu bu yerin altından sıkılmış, yeryüzüne çıkmak istiyormuş. Oduncu annesini özlemiş. Bu isteklerini Şahmeran’a demiş. Şahmeran, oduncuya:

— Eğer ben seni dışarı çıkarırsam ben yaşamam. Beni görenin sırtı yılanların sırtı gibi olur, bu yüzden seni buradan çıkaramam, demiş.

Oduncu hiç sesini çıkarmamış. Şahmeran konuşmalarında haklıymış. Bu konuşmadan sonra üç, dört ay geçmiş. Oduncunun artık dayanacak gücü kalmamış. Yeryüzüne çıkmak istiyormuş. Şahmerana çıkarmasını yine dile getirmiş. Şahmeran da:

— Cuma namazını kılayım da seni çıkartayım, demiş. Şahmeran namazını kılmış, oduncunun yanına gelmiş. Yılanlarına:

— Bunu girdiği yerden geri çıkartın, demiş.

Yılanlar bu oduncuyu almışlar, girdiği kayadan geri çıkartmışlar. Oduncu evine gitmiş ki annesi ölmüş. O zamanlarda da padişah hastalanmış. Bütün hekimler toplanmışlar, padişahın hastalığının çaresini bulamıyorlarmış. Uzun süre düşünmüşler. Demişler ki padişah nasıl iyi olur? Hep beraber:

— Eğer padişah şahmeranın etini yerse iyi olur, demişler. Şahmeranı kim bilir diye birbirlerine sormuşlar:

— Şahmeranı görenin sırtı yılanınki gibi olur, demişler. Ülkede herkesi saraya çağırmışlar:

— Herkesi soyup gövdesine bakacağız, demişler. Ülkede herkes gelmiş, oduncu saraya gitmemiş, çünkü biliyormuş eğer giderse şahmeranı bulup öldüreceklerini. Herkese bakmışlar. Kimsenin sırtı yılan derisi gibi değilmiş. Birkaç gün sonra fark etmişler oduncunun saraya gelmediğini.

Oduncuyu bulup saraya getirmişler, soymuşlar. Oduncunun sırtı yılan derisi gibiymiş. Oduncuya:

— Eğer şahmeranı alıp getirmezsen seni öldürürüz, demişler. Oduncu ormana gitmiş. O kayanın dibine oturmuş. Kaya yine açılmış. Şahmeranın yanına inmiş. Derdini anlatmış. Şahmeran:

— Ben sana demedim mi, demiş. Oduncu:

— Beni çıkarma buradan sen yaşa, demiş. Şahmeran yılanlarına dönerek:

— Yeryüzünde insanoğluna bir şey yapmayın, demiş.

Şahmeran ile oduncu kayanın dibinden çıkmışlar. Saraya doğru yol almışlar. Şahmeran yolda, oduncuya:

— Şimdi oraya gideriz, beni üçe bölerler. Kafamı oradakiler, ortayı padişah, kuyruğunu da sana verirler. Sen sakın kuyruğumu yeme, kuyruğum zehirlidir. Onlar görmeden kapları değiştir, kafamı sen ye, demiş.

Şahmeran ile oduncu saraya gitmişler. Şahmeranın dediği gibi vücudunu üçe bölmüşler. Kazanlarda kaynatmışlar. Oduncu onlar görmeden kapları değiştirmiş. Padişah ortayı, oduncu kafayı, diğerleri de kuyruğu yemişler.

Padişah şahmeranın etini yiyince hastalığından kurtulmuş. Padişah oduncuya altınlar verip ülkenin veziri yapmış.

ŞAHMERAN İLE FAKİR ODUNCU