Evel zaman içinde kalbur saman içinde, bir kişi varmış. Bu kişinin de üç oğlu varmış. Adam ihtiyarladıktan sonra oğlunun birisini çağırmış. İlk önce malları paylaştırmış yani, malları ne varsa, malları paylaştırmış. Şimdi, adamın çalışma durumu galmayınca oğlanın birisini çağırmış en büyük olanı.

Demiş ki:

̶&nbsp; Oğlum benim bir şeyim yok, kudretim kalmadı. Bana bakın.

Oğlu:

̶&nbsp; Hayır, olmaz demiş.

Çekmiş gitmiş. O, ortancı oğlunu çağırıyo. Diyo ki:

̶&nbsp; Oğlum ben bu duruma düştüm, çalışamaz hale geldim, bana bakın, demiş.

Oğlu:

̶&nbsp; Olmaz, demiş. Ben bakamam sana, demiş.

Ufak oğlanı çağırıyo.

Aynı şekilde o da ben sana bakamam abim gil baksınlar filan diyo. O da basıp gidiyo. Şimdi, adamcık ne yapsın? Bu durumda ne yapacak, adam bi plan düşünüyo. Diyo ki ben bunlara bi plan yapayım. Şindi birisine bir gürlen hazırlıyo. Gürlen, yani en eveli zamanda altın ve yahut da para gonup gömü yapılan bir gürlen buluyo. Bir de boynuz buluyo. Yani geçi boynuzu ve yahut da öküz boynuzu buluyo içine koyuyor. İçine de yazıyor.

Şindi, oğlanı çağırıyor, büyük oğlana diyor ki:

̶&nbsp; Ben zamanında çalıştığımda size vermediğim bi küp, bi gürlen altın var, öbür ki gardaşların duymasın. Onu sen, bene bakarsan, onu sen al, diyo.

Ortanca oğlunu çağırıyo:

̶&nbsp; Oğlum ben size bölüştürdüğüm mallardan bi gürlen altın yaptıydım size onu vermedim. Ben ölünce onu sen al diyo.

O da aynı şekilde iki eline sarılıyo. Böle alttan geliyo. Napsın adam? Güççük oğlanı çağırıyo:

̶&nbsp; Ona da aynı şekilde bi gürlen altın, tabi üş beş kilo, altı kilo, yedi kilo var, diyo.

O da iki ele sarılıyo. Buna bakıyorlar. Hemen babası vefat ediyo bir gün. Tabi büyük oğlan geliyo. O altını tarif ettiği yere, ortanca oğlan geliyo, küçük oğlan geliyo. Hepsi de orda.

̶ Yav sen niye geldin?

̶&nbsp; E babam bana böle böle, dedi.

Öbür kişi de:

̶&nbsp; E babam bene de söyledi.

Öbür kişi de söylüyor:

̶&nbsp; Lan bana da söyledi.

Allah Allah nedir bu hikmet ya? Hemen bakıyorlar, gazıyorlar. Hakkaten bir gürlen çıkarıyorlar, alıyollar ellerine, sokuyorlar ellerine bi dene boynuz, içinde de bi tane kâğıt.

“Ölmeden eveli mal bağışlayanın bu guyunun bilmem neresine gitsin” yazıyormuş. Çocuklar o an hatalarını anlamış ve pişman olmuşlar. İşte bu kadar.

İhtiyar Adam ile Üç Oğlu