AKIL OKULU

Bağdat’ta yaşayan bir zenginin altı yedi tane oğlu varmış. Bir gün birisi buna demiş ki:

-Mısır’a akıl okulu diye bi okul açılmış. Bu çocuhları götürsen de oraya versen orda ohusalar, akıl sahibi olsalar demiş.

Adam demiş ki:

-Akılın okulu olur mu? Akıl Allah’ın verdiği bir nimet.

Olurdu olmazdııı, nihayet adam demiş ki:

-Öyleyse ben gidiyim onu bi görüyüm geliyim demiş.

Evinden çıkmış Bağdat’la Kahire arasını at üstünde kat etmiş ve nihayet Kahire’nin yakınlarına gelmiş. Orda, çeşme başında oturan bir adam görmüş. Hem orda çantasındaki nevalelerden bir şeyler yemek hem de atını sulamak için adamın yanına varmış. Orda dinlendikten sonra adam demiş ki:

-Benim gözlerim görmüyor. Ne olur, Allah rızası için bana yardımcı ol. Beni şehrin içine götür.

Bu da,

-Tamam demiş.

Atına bindirmiş bu körü, kendi de atı çekerek şehre girmiş.

-Tamam, artık geldik şehrin içine, attan in demiş.

[Âmâ] adam,

-Biraz daha ileri, biraz daha ileri diye diye şehrin ortasına kadar gelmiş.

Oraya gelince,

-Artık şehrin ortasına geldik atımdan in demiş adam.

Âmâ adam,

-Yetişin ey ahali! Benim âmâlığımdan yararlanarak atımı elimden almak istiyor diye basmış bağırtıyııı.

Beriki adam şaşırmış.

-Yahu at benim. Ben seni Allah rızası için bindirdim, getirdim.

-Yooh, benim atımı elimden almak istiyo, bu sadece çekiciydi, yol gösterendi demiş.

Olduydu, olacaadı bunu yahalamışlar.

-Utanmıyor musun, bir âmânın atını elinden almaya diye bunu suçlamışlar.

İş mahkemeye aksetmiş. Mahkemeye aksedince, mahkemenin kadısı mübaşire demiş ki:

-Git demiş, bana bir tane saraç[1] getir. Bir tane baytar getir, bir tane de nalbant getir demiş.

Mübaşir gitmiş bunları toplayıp getirmiş. Kadı saraca demiş ki:

-Bu atın koşumlarını incele. Bu koşumlar nere yapısı?

Saraç incelemiş, demiş ki:

-Efendim, bizim Mısır’da bunlar yok. Bunlar Bağdat’da yapılıyor.

-Tamam, sen gidebilirsin demiş.

Baytar’a demiş:

-Bu atı incele, bu at nerede yetişiyor, cinsi nedir?

-Baytar bunu incelemiş demiş ki:

-Bu at Bağdat’ta yetişiyor, bizim burda yok demiş.

Ona da gidebilirsin demiş. Nalbanda demiş:

-Bunun ayaandaki nalı bi incele bahıyım, bu nal nerenin nalı diye sormuş. Adam bakmış,

-Bu nal bizim burda kullanılmaz. Bu ancak Bağdat’ta kullanılır demiş.

Ona da,

-Gidebilirsin deyip, âmâya çıkışmış.

Âmânın yalancı olduğu ortaya çıkmış. Kadı, atı geri bizim Bağdatlı’ya vermiş. Şimdi bizim adamın gafası garışmış. Merak etmiş demiş ki:

Kadı efendi, siz bu şekil mahkeme usülünü nerden öğrendiniz?

O da demiş ki:

-Bizim burda akıl okulu diye bi okul var, ordan öğrendim demiş.

-Tamam demiş artık ben de çocuhlarımı bu okula verebilirim.

Çocuklarını göndermiş, orda okutmuş. Çocukları da devlet adamı olmuş. Yani eğitim, şart olmuş.

&nbsp;


[1] Saraç: Atın eyer takımını, koşumlarını ve dizginini yapan kişi.

Akıl Okulu