Bi padişan üş tane kızı varmış. Bi gün padişah otururken dimiş ki, kızlarını yanın a almış, büyük kızına sormuş:

- Kızım demiş, beni ne kadar seviyosun dimiş?

- Baba, seni dünyalar kadar seviyorum demiş. Ortan kızına sormuş:

- Kızım sen beni ne kadar seviyosun dimiş,.

- Canım kadar seviyorum demiş.

Mutlu olmuş padişah. En küçük kızına sormuş:

- Beni ne kadar seviyosun kızım demiş.

- Baba seni tuz kadar seviyorum demiş.

U zaman padişah tuzu küçümsemiş, kızına demiş ki, hani redditniş unu. Cellatlana demiş ki:

- Götürün bunu kesin, ganlı gömleni bana getirin dimiş.

İki cellat götürmüş bunu bi dan başına, gıyamamışla. Dimişle ki:

- Sen, anadan doğan bi bebek nası elbise buluyosa sen de bulusun, gömleni çıka bize ve, biz unu, bi yakamızı ganadalım, yahut bi guş öldürelim, unun ganına bulayalım, bubana götürelim. Sen bu yerleri terk it dimişle, yaşa dimişle.

Neyse, ganlı gömle bubasına getirmişle, iş bitmiştir dimişle gari. Niyse, az durmuş, çok durmuş, gızı, memleket memleket, aşırı gitmiş. Gidince, böle hani evlenmiş, barklanmış, çocuk çolun sahibi olmuş. Bi yemek verilmiş ama parayla değil. Dışarıdan gelen misafirlere, hani parasız yemek verilmiş. Böle böğün böle, yarın böle dekene, bu yemek veme olayı, ta padişan gulana gadana gitmiş. Dimiş ki:

- Bi yerde yemek verilipdurumuş, bi de ben gitcen u yere demiş.

Niyse padişah bi gün olmuş,kalkmış gitmiş. Padişan gelceni duyan gızı, aşçılara söylemiş:

- Bugün demiş a’dan z’ye dimiş, her türlü yemekle yapılcek, ama içine bir tek tuz katılmıycek dimiş. Tabi, bunu aşçıla dimiş ki:

- Niden?

- Siz nedenin sormayın bene dimiş. Her şey tuzsuz olcek dimiş.

Neyse, padişah gelmiş, sofralar donadılmış, oturmuş padişah, yemeklen görüntüsü çok güzel. Bi almış duz yok, öbürkünden almış, duz yok. Undan almış duz yok. Hindi gızı da gelmiş, oturmuş.

- Padişam demiş, yemediniz ya dimiş.

- Yaramı deşdin dimiş.

- Noldu dimiş.

- Yemekle çok güzel dimiş, fakat tuzu mu unutulmuş bilmiyorum dimiş. Hiş birinde tuz yok dimiş.

- Ya padiaşm dimiş, babacım dimiş, tuzun önemi var mı sizin için dimiş.

- Var var dimiş. Ben üç gızımı kenarıma aldım dimiş, beni ne gadar seviyosunuz diye sordum. Biri dünya kadar dimiş, biri can kadar seviyo, en küçük gızım da tuz kadar seviyo. Tuz kadar seviyo didi için dimiş, unu küçümsedim, kestirdim dimiş. Unun için dimiş, kıymetini bilmemişim dimiş.

- Baba dimiş, ben ölmedim. O cellatlana dimiş, elinden geleni, yardımı it, bugün, sırf dimiş, senin için dimiş, bu yemekleri hazırlattım ben tuzsuz dimiş. Tuzun kıymetini anla dimiş.

Undan sona sar sarmeleş olmuşla, birbirlerine gavuşmuşla.

[Tuz Kadar]