KONUŞAN BEBEK

Bir varmış, bir yokmuş... Bir beyin üç oğlu varmış. Oğlanlar evlenmek için ok atarlarmış. Ok nereye giderse oradaki kızla evlenirlermiş.

Babaları oğullarına “Haydi yavrularım ok atılacak.” demiş. Birinin okuna bir kız çıkmış. Ötekine de bir kız çıkmış. En küçük oğlanın avına da bir akrep çıkmış. Babası der ki:

—Olmadı bir daha at. Aboo... Benim oğlum akrebi mi alacak?

Oğlan bir daha atmış. Yine akrep çıkmış. Üçüncüsünde de akrep çıkmış. Babası oğluna demiş ki:

—Olmaz oğlum. Sen bununla evlenemezsin.

—Dur baba! Belki bunda da bir hayır vardır.

Oğlan akrebi alıp eve gelmiş. Odaya koymuş. Toy düğün yapılmış. Güveyi getirip kapıdan içeriye tıkmışlar, kapıyı basmışlar. Oğlan baksa ki, doğan aya “Doğma ben doğacağım.” diyor gibi kız parıl parıl parlıyor. Bu kız peri kızıymış. Kız oğlana demiş ki: “Şu babanın bohçası, şu kardeşlerinin bohçası, şu amcanın bohçası...”

Oğlan bohçaları anasına iletmiş. Baksalar ki, bir akrep bu kadar bohça göndermiş. Diğer oğlanların karıları hiçbir şey göndermemiş. Anası oğluna demiş:

—Oğlum gelinimizi görmek istiyoruz.

—Tamam ana.

Oğlan doğru akrebin yanına gelmiş:

—Karıcığım seni anam babam görmek istiyor.

—Beni gösterme. Başıma düşman çoğaltma. İkimiz birbirimize yeteriz.

Kız ne yapmışsa kocasını ikna edememiş. Davet için hazırlık yapmışlar. Oğlanın anası babası davete gelmiş. Baksalar ki, dünya güzeli bir kız. Kızın güzelliği karşısında kadın ne yapacağını şaşırmış. Kadın kocasına demiş ki:

—Bey, bu kız tam sana layık.

—Eee... Ne yapalım?

—Valla bey, oğlundan yerine getiremeyecek şeyler iste. Getirmezse cellat et.

Babası oğlunu yanına çağırtmış:

—Bana bir halı getireceksin. Köy üzerinde oturacak, halının yarısı boş kalacak.

Oğlan kara kara düşünüp eve gelmiş. Kocasının düşünceli olduğunu anlayan kız derdini öğrenir:

—Git filan yere. Orada bacım Ayşe’den en küçük halıyı iste. Sana verir.

Oğlan karısının tarif ettiği yere gider ve Ayşe’yi çağırır:

—Ablan sizin küçük halıyı istiyor.

—Tamam, biraz bekle getireyim.

Oğlan halıyı alıp babasına getirir. Babası köyü halının üzerinde oturtur. Halının yarısı boş kalır. Babası oğluna bir şart daha koşar:

—Bana bir salkım üzüm getireceksin. Herkes yiyecek hiç eksilmeyecek.

Oğlan yine kara kara düşünerek eve varmış. Karısı kocasının derdini bildiği için tekrar bacısına yollar:

—Git bacım şimdi üzüm topluyor. Ondan bir salkım iste al, gel.

Oğlan karısının tarif ettiği yere gitmiş. Ayşe’yi çağırmış. Ondan bir salkım üzüm istemiş. Üzümü alıp gelmiş. Babasına vermiş. Herkes bu salkımdan yemiş. Yenildikçe yenilenmiş. Babası bir başka istekte bulunmuş:

—Oğlum, bana sakalı iki karış, boyu bir karış konuşan bir bebek getireceksin.

Oğlan kara kara düşünerek eve gelmiş. Karısı, kocasının düşünceli hâlinden dertli olduğunu anlar ve bacısına gönderir: “Git bacımın şimdi sancısı başlamıştır. Biraz bekle. Çocuk doğunca al, gel.”

Oğlan doğruca karısının tarif ettiği yere gider. Çocuğun doğumunu bekler. Biraz sonra çocuk doğar. Oğlana çocuğu verirler. Oğlan çocuğu alır, gelir. Babasına götürür. Oğlan babasından bütün ahalinin gelmesini ister. Bütün ahali gelir. Oğlanın babası çocuğa der ki:

—Konuş bakalım.

Bir halının yarısına oturulup yarısı boş kalır mı? Dizlerine kadar taş kesilesin. Hiçbir salkım üzümü bütün millet yer de üzüm eksilmez mi? Beline kadar taş olasın. Sakalı iki karış, boyu bir karış konuşan bir bebek gördün mü? Her yanın taş kesilsin.

Konuşan Bebek