&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Üç tane çocuk böyle oynarken ormanın derinliklerine dalıyorlar. Bir tanesi akıllıymış, ekmek kırıntıları atıyormuş. Atıyo ama ekmek kırıklarını da kuşlar muşlar yiyormuş. Bunlar baya bir gidiyorlar. Sonra hava kararıyo, geri dönüş yolunu bulamıyolar. Ondan sonra, diyor ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ben ekmek attım ama ekmek yok, kuşlar yemiş. Arkasına dönüp bakıyo ekmek mekmek yok.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Ondan sonra gecenin bir yarısı olmuş. Karanlıkta ne yapalım? Ne edelim? İlerde bir ışık görüyorlar. Orda bir ev var. Oraya gidiyorlar. Orası da devin eviymiş. Kadını dev değilmiş insan yemezmiş ama dev insan yermiş. Sonra bu çocukları görünce hanımına, diyo ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Bunları yiyecem, bunları kesicem.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Dev bunları kesmeye karar vermiş ama hanımı kestirmemiş. Sonra onları yediriyo, uyutuyo. Devin de kendisinin üç tane kızı varmış. Kızları ayrı odaya, o misafir erkek çocukları ayrı odaya yatırmış. Dev, şimdi bunların odasını biliyo ya bunları gece olunca, herkes uyuyunca, (çocuklar uyuyunca) kesip yiyecek. Yani kesecek bunları. Ertesi gün de yiyeycek, hanımına pişirtecek. Sonra küçük çocuk (akıllıymış o misafir çocuk) demiş ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Abi abi, demiş. Kalkın, demiş.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ne oldu? Demişler.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Biz, demiş kızların odasına geçelim. Kızları buraya gönderelim.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Niye?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — İşte ben öyle istiyorum, demiş. Yapalım, demiş.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Çocuklar kızları kaldırıyorlar. Kendileri kızların yataklarına giriyo, yatıyo. Kızlar da oğlanların yatağına gidiyorlar. Yer değiştiriyor bunlar. Herkes uyudu diyerekten[1] dev geliyo, oğlanları kesiyorum diye (misafir çocukları,) kendi kızlarını kesiyo, öldürüyo. Ondan sonra sabah olmadan, bu çocuklar daha gün ışımadan kaçıyorlar. Ormanın derinliklerine kaçıp yine kayboluyorlar. Şimdi çocuklar, dev görürse kızlarını kestiğini yine bizim peşimize düşer diye korkuyolar. Dev uyanıyor hanımına, diyor ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Hanım, git diyo. Etleri pişir ben çocukları kestim, diyo.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ne yaptın? Diyo.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Çocukları kestim, diyo.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Diyo ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Niye kestin onları? Hani söz vermiştin, kesmeyecektin? Diyo.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Hanımı gidiyo oğlanların odasına, ana bakıyo ki kendi kızları. Diyo ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; —&nbsp;Sen naptın naptın? Bizim çocukları sen kesmişsin, diyo.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Ondan sonra dev bir daha deliriyor. Düşüyo bunların peşine ama bunlar sabah olmuş, kaçmışlar. Yolunu bulup kendi evlerine ulaşmışlar. Dev bunları göremiyor. Sonra dev pişman oluyo. Yani gece yaptığı işten pişman oluyo. Kendi kızlarını kesmiş çok üzülmüş.

&nbsp;

&nbsp;


[1] Diyerek

Dev ile Erkek Kardeşler