Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellâl iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, köyün birinde Edik ile Bedik adında bir karı koca yaşarmış. Bunların hiç çocukları olmuyormuş. Bir gün evlerine bir derviş misafir olmuş. Bu karı koca, gelen dervişin dertlerine çare bulabileceğini düşünerek, dervişe danışmaya karar vermişler. İkisi de dervişin yanına gidip:

— Derviş baba, bizim hiç çocuğumuz olmuyor, demişler. Derviş bunun üzerine, bu umutsuz çifte:

— Ben size şimdi bir dua edeceğim, Allah’ın izini ile çocuğunuz olacak. Bir tabak mercimeği yastığınızın altına koyun. Sabah kalktığınızda bir sürü çocuğunuz olacak, hatta çocuktan bıkacaksınız, demiş.

Dervişin bu sözlerini duyan karı koca, çok sevinmiş. Gün bitmiş, akşam olmuş. Edik ile Bedik, yastıklarının altına bir tabak mercimek koyup uyumaya başlamışlar. Sabah olduğunda bir de bakmışlar ki, evin içi küçük küçük çocuklarla dolu. Fakat çocukların boyu, çok küçükmüş ve hepsi de yürüyebiliyormuş. Bunu gören Edik ile Bedik, çok sevinmişler.&nbsp;Bedik, sevinçle tarlaya çalışmaya gitmiş. Edik de evde ekmek pişirmeye başlamış. Pişirdiği ekmekleri bir kenara koyuyormuş. Fakat ekmekler bir bir tükeniyormuş. Çocuklar, kadın ikinciyi pişirmeden yaptığı ekmeği yiyip bitiriyorlarmış. Akşam olana kadar uğraşmasına rağmen sonuçta bir tane bile ekmek kalmamış. Kadın sinirlenmiş ve kendi kendisine sormuş:

— Bunlar ne böyle? Ben bunlarla mı uğraşacağım?

İçinden bunları geçirdikten sonra karınca kadar küçük olan çocukları, ekmek yaptığı ocağın içine süpürmeye başlamış. Sinirlenip bunu yaptıktan sonra şöyle bir sağına, soluna bakıp:

— Bir tane bile kalmadı ki babasına yemek götürsün, demiş.

Oysa çocuklardan bir tanesi, terliğin içine girip saklanmış. Kadının sözlerini duyan çocuk, annesine seslenip:

— Anne, ben buradayım; anne, ben buradayım, demiş.

Bunları söyleyip yerinden çıkmış ve annesinin yanına gitmiş. Bir tane çocuklarının kaldığını gören Edik, çok sevinmiş ve kocasına yemek hazırlamaya başlamış. Hazırlanan yemeği alan çocuk, tarladaki babasına götürmüş. Ekmeği eşeğin üzerine koymuş, kendisi de eşeğin kulağına girmiş. Tarlaya yaklaştığı zaman babasına sormuş:

— Ortadan mı geleyim, kıyıdan mı? Babası:

— Ortadan gel oğlum, ortadan, demiş.

Bedik, bunları söylemiş. Sağına, soluna bakmış fakat oğlunu görememiş. Çocuk bir kere daha sormuş:

— Ortadann mı geleyim, kıyıdan mı? Babası yine oğluna:

— Ortadan gel oğlum, ortadan, demiş.

Bunun üzerine oğlan, babasının yanına gidip eşeğin kulağından çıkmış. Babası yemeği eşeğin üzerinden indirip yemeye başlamış. Bu sırada oğlan babasına:

— Sopayı ver de öküzlerle şu tarlayı süreyim, demiş.

Sarı öküz yatıyorken, diğeri de ayaktaymış. Oğlan sarı öküze sopayla dürtünce, öküz ayaklanmış. Öküz kalkıp daha bir adım bile atmadan, tuvaletini yapmaya başlamış. Yaptığı pislik, oğlanın üzerine düşüvermiş. Oğlan neredeyse karınca kadar olduğu için, pisliğin altında kalmış. Babası bunları görünce, oğlunun öldüğünü düşünüp hemen koşmuş. Sopanın demir ucuyla pisliği karıştırıp bakmış, oğlunu bulamamış. Tam umudunu kesmişken oğlu, seslenmiş:

— Buradayım baba, buradayım.

Sesin geldiği yere bakıp oğlunu gören adam çok sevinmiş. Yediği yemeklerin kaplarını eşeğin üzerine koyup, oğlunu eve doğru yolcu etmiş.&nbsp;Oğlan yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Yolda sürüsüyle birlikte bir çobana rastlamış. Küçüklüğünden faydalanıp çobanla biraz dalga geçmeye karar vermiş. Eşeğin kulağından çobana seslenmiş:

— Çoban, çoban! Sürüne kurt geldi.

Çoban etrafa bakmış, kimseleri görememiş. Ortalıkta eşekten başka bir şey yokmuş. Çocuk tekrar bağırmış:

— Çoban, çoban! Sürüne kurt geldi.

Bu sözleri duyan çoban, yine kimseyi göremeyince etrafa seslenmiş:

— Benimle dalga mı geçiyorsun? Kimsen ortaya çık, demiş.

Bu sözlerden sonra oğlan, eşeğin kulağından çıkıp kendisini çobana göstermiş. İyice sinirlenen çoban, oğlanı kovalamaya başlamış. Oğlan kaçıp çoban kovalarken oradan uzaklaşmışlar. Bu arada oğlanın şakası gerçek olmuş ve çobanın sürüsüne kurt gelmiş. Bunu fark eden oğlan, hemen koşup sürüyü kurtarmış. Çoban da oğlanı affedince, eşeğin kulağına girip tekrar yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş, sonunda evine varmış. Annesi heyecanla oğluna sormuş:

— Babana yemeğini götürdün mü, oğlum? Oğlan:

— Evet anne, götürdüm, demiş.

Yemeğin yerine ulaşacağından hiç umudu olmayan anne, bu duruma çok sevinmiş. Oğluna sevinçle:

— Aferin oğlum, demiş.

Akşam olunca, Bedik tarladan evine gelmiş ve hemen karısıyla oğlunun yanına gitmiş. Oğluna baktıktan sonra oğlunun gün boyu kendisi için yaptıklarını düşünmüş ve karısına dönüp:

— Allah’a bin şükür, bize bir evlat verdi, demiş.

Hepsi de sevinçlerinden birbirlerine sarılmış ve hayat boyu böyle mutlu kalmışlar.

EDİK İLE BEDİK