İYİLİK İLE KÖTÜLÜK

Bir varımş, bir yokmuş. Evel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir "İyilik" ile bir "Kötülük" varımış. Bunnar, çilelerinden bıkıyor, ikisi de bir olup:

— Haydi, dünya yolculuğuna çıkak, diyorlar.

İkisi de azzıklarını alıyorlar, çıkılarını bağlıyarlar, sularını alıyorlar, bunnar yola çıkıyorlar. Az gediyorlar, uz gediyorlar, dere depe düz gediyorlar, bunnar acıkıyorlar. Kötülük diyor ki:

— İyilik, önce senin azzığını yiyek içek, ondan sonra da benim azzığı yiyek, diyor.

— Olur, tamam, diyor.

İyilik'in azzığını yiyorlar, suyunu içiyorlar, bunnar yola goyuluyorlar. Gediyorlar, gediyorlar, iyilik susuyor:

— Kötülük, bana bir bardak su ver, diyor.

— Vermem, diyor.

Bunnar, biraz daha gediyorlar, iyilik gene isdiyor:

— Ulan kötülük, bana bir bardak su ver, diyor. Kötülük:

— Vermem -diyor- gözüyün birini oyup verirsen, veririm, diyor.

Susundan ölüyor tabiî iyilik. Neyise, gözünün birini oyuyor, veriyor. Kötülük, buna bir bardak su içiriyor. Gene gediyorlar, iyilik gene susuyor:

— Kötülük, bana bir bardak su ver, diyor.

— Öbür gözünü de verirsen veririm, diyor.

İyilik, öbür gözünü de çıkarıyor veriyor, bir bardak su içiyor.

Şimdi, bunnarın yolu ayrılıyor. İyilik’in gözü görmüyor, her yer garannık. Bir yere varıyor, bir maya ağacının dibine oturuyor. O da "cinni maya"yımış. Neyise oriye oturagalıyor, orda da cinner varımış. Cinner, akşam olunca, ortaya çıkıyorlar. Bunnar gendi aralarında gonuşurlarımış. İyilik de o mayanın dibinde amma, cinner bunu görmemişler. Cinner, içlerindenârı diyorlarımış kine:

— Yahu, bu körlerin de heç akılları yok. Şu "cinni maya" nın yaprağını ıslayıverseler de gözlerine çalsalar, hemen gözleri açılır. Şu daşın altını da galdırsalar, bütün dünyaya yetecek su çıkar, diyorlar.

Az ilerde de, "körler ülkesi" varımış. Bu körler ülkesinde de, ne su varımış, ne de başga bişe. Orada su gıtlığı varımış.

Neyise İyilik, bu gonuşmaların hepisini duyuyor. Hemen, maya yaprağından goparıyor, tükrüğüyünen ıslıyor, gözüne çalıyor, gözü açılıyor. Bu, çıkısına maya yaprağını dolduruyor, aşşâ iniyor. Körler ülkesine gediyor bu, bağırıyor orada:

— Göz dokduru, göz dokduru, &nbsp;diye bu dolanıyor, oraları geziyor. Bunu içeri çığırıyorlar. İyilik:

— Bir bardak su getirin, diyor.

— Suyumuz yok, diyorlar

— Su olmazsa, gözünüzü açamam, diyor.

Bunnar, inanmıyorlar tabii. İyilik, padişahın evine varyor. Padişahın gizi da kötümüş. Neyise, padişah:

-Gızımın gözünü iyi eden mi? diyor.

— İyi ederim, diyor iyilik de.

— İyi edemezsen, seni idam ederim, asdırırım, seni öldürürüm.

— Tamam.

Niyese, İyilik içeri varıyor:

— Bir bardak su verin bana, diyor.

Buna, bir bardak su veriyorlar. İyilik, maya yaprânı ıslayıveriyor, gizin gözüne çalıyor. Gızın gözleri ayna gimi parlıyor. Öbür gözüne de çalıyor, o da öyle oluyor. Padişah diyor ki:

— Dile benden, ne dilersen?

— Bana, gırk gazma, gırk kürek, seksen de insan ver, çalışacak, diyor.

— Niyedecân?

— İrelde bir daş var, onu galdırdınmiyin, bu ülkeye yetecek gadar su var.

Neyise, padişah bunun istediğini veriyor, gediyor bu. Oradaki daşı işçilerinen barabar olup galdırıyor. Şimdi, bungulduyor su, ülkeye doğru geliyor. Su gelince de, oğlan bütün körlerin gözünü iyi ediyor.

Sonra, İyilik, Kötülük’ü aratdırıyor, buluyor. Bunu, yapdıklarından dolayı idam etdiriyor. İyilik de padişahın gızıyınan evleniyor, muradına eriyor.

&nbsp;

İyilik ile Kötülük