Bir varmış, bir yokmuş. Derken evvel zaman içinde bir Memmet varmış. Ona herkes “deli” dermiş.

Bu Memmet dediğini yaparmış, ne derse o dediğinden bir milim bile şaşmazmış. Zaten köylü de bu yüzden deli dermiş.

Günlerden bir gün Memmet’in annesi hasta olmuş. Annesi:

— Oğlum, eğer öküzü kesip bana yedirirsen iyileşirim, demiş. Deli Memmet bakmış annesi iyi hasta, teklifi kabul etmiş.

— Anne bak, keser öküzü yediririm sana. Yalnız, iyileşirsen sabana seni koşarım, demiş. Annesi çaresizlik içinde ileriyi düşünmeden bu isteği kabul etmiş.

Aradan zaman geçmiş, anne öküzü yemiş ve iyileşmiş. Bahar gelmiş. Deli Memmet:

— Anne hadi çift sürmeye gidiyoruz, demiş. Annesini de almış, gitmiş tarlaya, çifti sürmeye başlamış. Oradan bir adam geçiyormuş. Bakmış, duruma çok şaşırmış. Gelmiş Memmet’e:

— Ne yapıyorsun, demiş. Memmet de olanı biteni anlatmış. Adam ilerideki köyün ağasıymış.

— Bak! Şu gördüğün sığırlar benim. Gel, sana bir hayvan vereyim, demiş. Tutmuş Memmet’i götürmüş.

— Bak! Şu tepedeki boğa, al senin olsun, demiş.

Tabii bu boğa çok deli bir boğaymış. İpe sapa gelmezmiş. Bizim Memmet uzun kovalamacadan sonra bu boğayı tutmuş. Eve zar zor götürmüş. İyice bağlamış. Akşam üstü gelip bir bakmış ki hayvan yorgunluğu geçince iyice kudurmuş.

Tabii hayvan deliyse bizim Memmet boğadan iki kat daha deliymiş. Memmet boğaya az ot vermiş. Günlerce aç bırakmış. Az su vermiş, susuz bırakmış. Tabii boğayı evcilleştirmiş. Boğa artık çifte koşuluyormuş.

Ağa bunu görmüş, çok hayret etmiş. Ağa bu adama kızını da vermiş. Ağanın kızı öyle tembelmiş ki dillere destanmış.

Deli Memmet kızı isteyerek almasa da, almış bir kere. Kızı eşeğe bindirmiş, yola koyulmuş. Yolda giderken eşek tökezlemiş. Deli Memmet:

— Bak bir daha tökezlersen kulağını keserim, demiş eşeğe.

Eşek laftan ne anlasın, bir daha tökezlemiş. Mehmet tutmuş eşeğin kulağının birini kesmiş. Memmet, öbür kulağını da kesmiş. Eşek bir daha tökezleyememiş. Bunu gören ağa kızı bayağı şaşırmış.

Eve gelmişler. Bir gün, iki gün, üç gün geçmiş, kız yer içer yatar olmuş. Memmet demiş ki:

— Bundan sonra iş görmeyene aş da yok. Akşam gelmiş, annesine sormuş.

— Kim ne iş gördü? Annesi:

— Oğlum her işi ben gördün, demiş. Kıza akşam yemek vermemiş. İkinci gün gelmiş:

— Kim ne iş gördü? Annesi:

— Gelin bir odayı süpürdü, ben de geri kalan her işi gördüm, demiş. Deli Memmet:

— Öyle mi? O zaman ona bir odalık az bir yemek ver, demiş. Bir gün sonra yine gelip sormuş Deli Memmet:

— Kim ne kadar iş gördü? Annesi:

— Valla oğlum gelinim maaşallah her işi gördü, demiş. Memmet:

— Öyleyse gel, otur, bizimle beraber ye, demiş. Kız iyice düzelmiş.

Bir gün kızın babası gelmiş. Kızım öldü mü kaldı mı bir göreyim diye düşmüş yollara. Gelmiş bir de bakmış ki, kızı oradan oraya koşuyor, hiç boş durmuyor. Durmadan çalışıyor.

— Kızım ne oldu sana? Sen iş yapmazdın, demiş. Kızı:

— Baba, Deli Memmet iş yapmayana yemek vermiyor. Al şu sarımsakları soy da akşama aç kalma, demiş. Çok geçmeden Deli Memmet gelmiş. Bir bakmış ki ağa sarımsak soyuyor.

— Ne yapıyorsun ağam sen soyma. Ağalar sarımsak soyar mı hiç?

Ağa bu duruma çok sevinmiş. Neyi var neyi yok hepsini Deli Memmet’e vermiş. Memmet zengin olmuş ama yine de annesi hariç, iş görmeyene yemek vermiyormuş. Yalnız Memmet, ağa olduktan sonra köylü gün görmüş rahata kavuşmuş. Herkes bolluk içinde yaşamaya başlamış.

Deli Memmet, annesi ve karısı, rahat biçimde yaşamış, ömürleri boyunca mutlu olmuşlar.

DELİ MEMMET