&nbsp;Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, uzak bir ülkede bir kadın yaşarmış. Bu kadının dokuz tane oğlu varmış, ama hiç kızı yokmuş. Kadın bir tane kızı olsun istiyormuş. Oğulları da bir tane kız kardeşleri olsun istiyormuş.

Kadının oğulları avcıymış, ava gider, iki ay gelmezlermiş. Bir gün kadın yine hamile kalmış. Oğlanlar ava giderken annelerine:

&nbsp;— Anneciğim, doğum yaptığında kız kardeşimiz olursa dama beyaz bayrak as, eğer yine erkek kardeşimiz olursa kara bayrak as, o zaman anlarız ve erkek kardeşimiz olursa eve gelmeyiz, demişler. Onlar ava gitmiş.

&nbsp; Gel olmuş, git olmuş, kadın doğum yapmış. Kadının kızı olmuş, çok sevinmiş ve tüm komşuları evine gelmiş. Kadın:

— Dama beyaz bayrak asın, oğullarım kız kardeşlerinin olduğunu anlasın, demiş.

Komşularından biri fesatmış. Kadının dama kara bayrak asmış. Zaman geçmiş, oğlanlar avdan dönüyormuş, eve yaklaşmışlar ve kara bayrağı görmüşler:

— Eyvah! Yine erkek kardeşimiz olmuş, demişler.

Eve gitmeyip tekrar ormana dönmüşler. Aradan yıllar geçmiş. Kız büyümüş, çok güzel bir genç kız olmuş. Annesi kıza dokuz tane erkek kardeşi olduğunu söylememiş. Bir gün kız, komşularıyla yün eğirirken komşularına dert yanmış:

— Keşke benim de kardeşlerim olsaydı, demiş. Komşuları:

— Senin zaten dokuz tane erkek kardeşin var, demiş. Kız şaşırmış ve:

— Benim dokuz kardeşim yok, ben kimseyi bilmiyorum, demiş. Eve gitmiş. Annesine:

— Anneciğim benim kardeşlerim mi var, neden bana söylemedin, demiş. Annesi:

&nbsp;— Ah! Kızım! Benim başıma gelen kimsenin başına gelmedi, demiş ve olanları anlatmış. Kız ağlamaya başlamış ve:

&nbsp;— Anne ben ağabeylerimi görmek istiyorum. Ne yap ne et, bana onları göster, demiş. Annesi:

&nbsp;— Onlar ormanın içinde avcılık yapıyor, oralara gidemezsin, demiş. Kız yalvarmış annesine ve annesini ikna etmiş. Annesi kıza külden bir eşek yapmış:

— Bu eşeğe bindiğinde “deh deh” de, sakın “çü deh” deme, yoksa eşek bozulur, kül olur sakın unutma, demiş.

&nbsp;Kızına yolluk hazırlamış ve kız yola koyulmuş. Kız “deh deh” diyerek gidiyormuş, unutmuş annesinin sözlerini “çü deh” demiş. Eşek bozulmuş, kül olmuş. Kız eve dönmüş, annesine anlatmış:

&nbsp;— Ben unuttum “çü deh” dedim, demiş. Annesi kıza tekrar külden eşek yapmış. Yine “çü deh” dememesi için sıkı sıkı tembihlemiş.

Kız tekrar binmiş eşeğe, “deh deh” diyerek gidiyormuş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş, bir eve varmış. Kapıyı çalmış, kimse ses vermemiş. Evde kimse yokmuş. Kız eve girmiş, anlamış buranın kardeşlerinin evi olduğunu. Evi temizlemiş, yemek yapmış ve kardeşlerinin gelmesini beklemiş.

Akşam olmuş kardeşleri eve yaklaştığında evde ışık yandığını ve bacada duman tüttüğünü görmüşler. Korkmuşlar. Eve geldiklerinde tüfeklerini çıkarmışlar ve kapıyı açmışlar. İçerde çok güzel bir kız görmüşler. Kıza:

— İns misin, cin misin, demişler. Kız:

&nbsp;— Ne insim ne cinim, Allah’ın yarattığı bir insanım, sizin kardeşinizim, demiş. Oğlanlar şaşırmış:

&nbsp;— Nasıl olur bizim kız kardeşimiz yok, demişler. Kız her şeyi anlatmış, sarılıp hasret gidermişler. Ormanda hep birlikte yaşamaya başlamışlar. Oğlanlar ava gidiyor, kız evde kalıyor, onların yemeğini yapıyor, evi temizliyormuş. Oğlanlar:

— Biz ava gittiğimizde sen evde sıkılma, demişler kardeşlerine ve onun yanına bir köpek bırakmışlar. Kız bir gün evi temizlerken yerde bir yemiş bulmuş ve köpeğe:

&nbsp;— Al bunu ye, demiş. Köpek:

— Şimdi işim var, sonra yerim, demiş. Kız köpek öyle deyince yemişi kendi yemiş. Sonra köpek gelmiş:

&nbsp;— Ver de yemişi yiyeyim, demiş. Kız:

— Sen gelene kadar ben onu yedim, demiş. Köpek sinirlenmiş. Kızın yemek pişirmek için yaktığı ateşin üstüne su döküp söndürmüş.

Kız, ben şimdi kardeşlerime nasıl yemek yapacağım diye üzülmüş ve köz bulmak için dışarı çıkmış. Az gitmiş uz gitmiş. Işık yanan bir ev görmüş. Bu ev devin eviymiş. Kapıyı çalmış ve kapıyı iki tane kadın açmış. Kadınların kolu bacağı yarımmış, dev yemiş. Dev insan eti yiyormuş. Kız:

&nbsp;— Bana biraz köz verir misiniz, kardeşlerime yemek yapacağım, demiş. Kadınlar:

— Tamam veririz, ama sen buradan hemen git, burası devin evi, dev senin kokunu alırsa seni yer, demişler. Kıza bir de tarak vermişler:

— Dev senin kokunu alır da peşine düşerse bu tarağı onun önüne at, demişler. Kız közü almış ve yola koyulmuş. O sırada dev çıkmış evden:

— Burası insan eti kokuyor, demiş. Kadınlar:

— Ne insan eti, burada sadece biz varız, demişler. Dev inanmamış, evin etrafına bakınmış ve kızın koştuğunu görmüş. Dev de hemen kızın peşinden koşmuş. Dev kıza yaklaşınca kız tarağı devin önüne atmış ve her taraf diken olmuş. Dev geçememiş. Kız evine koşmuş ve kapıyı kapatmış. Bu sırada dev de dikenlerden kurtulmuş ve kızın evinin önüne gelmiş:

&nbsp;— Ne olur aç kapıyı, ben sana kötülük yapmayacağım sadece parmağına yüzük takacağım, demiş. Kız:

&nbsp;— Yok olmaz, git buradan, demiş. Dev ısrar etmiş:

— Ben seni sevdim, seni yemeyeceğim, demiş. Kız yine inanmamış. Dev:

— Tamam o zaman sadece parmağını uzat yüzük takıp gideceğim, demiş. Kız uzatmış parmağını kapının arasından, dev kızın parmağını ısırmış. Kız bayılmış, dev de kızın parmağını yemiş ve gitmiş.

Akşam olunca kızın ağabeyleri gelmiş. Eve yaklaşınca ışığın yanmadığını görmüşler. Korkmuşlar, acaba kardeşimize bir şey mi oldu diye.

Kapıyı çalmışlar, kimse açmamış kapıyı. Kapıyı kırıp içeri girmişler. Kardeşlerini baygın görünce köpeğe sormuşlar ne oldu diye. Köpek devin geldiğini ve kardeşlerinin parmağını yediğini anlatmış onlara.

Oğlanlar kız kardeşlerini uyandırmışlar. Ona da sormuşlar ne oldu diye. Kız köpeğin ateşi söndürdüğünü ve ateş bulmak için orman gittiğini, devin evine vardığını anlatmış.

Oğlanlar köpeğe cezasını vermişler. Gidip devi oradan kovalamışlar. Yanındaki kadınların hepsini kurtarmışlar. Kız kardeşlerini de alıp annelerinin yanına dönmüşler. Orda hep birlikte mutlu mutlu yaşamışlar.

KÜÇÜK KIZ KARDEŞ VE KÜL EŞEK