Bir varmış, bir yokmuş… Çok uzun yıllar önce bir yörede Ahmet adında çok fakir bir adam yaşarmış. Ahmet’in üç tavuğu varmış. Bu üç tavuğun yumurtasını satar, çoluğunun çocuğunun geçimini kıt kanaat sağlamaya çalışırmış. Böyle böyle geçinmeleri gün geçtikçe zorlaşır. Bunun üzerine Ahmet

Varıp gurbete gideyim. Biraz para kazanayım diye gurbetin yolunu tutar.

Giderken giderken tabi yolda susar. Yol kenarında bir çeşmeden su içer. Orada bir kama bıçak görür. Kamayı alır bakar ki üzerinde ‘Doksan dokuz kanlı’, yazılı kama bıçağı alıp, çayıra saplar. Kendisi de oraya uzanıp yatar. Oranın yakınlarında devler varmış. Bu devler içeceği suyu bu çeşmeden büyük meşinlere doldurur giderlermiş. Devin birisi yine meşini alır su doldurmaya gelir. Bakar ki biri orada yatar, yanında bir kama bıçak çakılı üzerinde “Doksan dokuz kanlı” yazıyı görünce korkar. Tam o sırada devin kığıştısına adam uyanır. Bakar ki görülmedik bir şey korkuyla:

— Allah, Allah, Allah diye yerinden doğrulur. Dev de bunun büyük bir yiğit olduğunu sanarak. Ona burada ne aradığını sorar. O da çoluk çocuğunun geçimini sağlamak için para kazanmaya çıktığını anlatır. Dev de:

— Gel sen bizimle çalış sana kazandığın paranın iki katını verelim, deyince adam sevinir.

Beraber devlerin yaşadığı mağaraya varırlar. Orada bir dev daha vardır. Bunlar beraber yaşamaya başlarlar. Bir iki gün geçer. Ahmet Ağa:

— Bugün suyu ben getireyim, diye teklif eder.

Devler de:

— Sen bu kocaman meşini nasıl taşırsın, olmaz falan dedilerse de Ahmet Ağa inat eder.

— Getiririm, deyince meşini verirler suya gönderirler.

Ahmet Ağa yüz elli iki yüz kiloluk suyu nereden taşısın? Meşinin içine beş on kilo su doldurup getirir.&nbsp; Devler:

— Len arkadaş hani getirdiğin su, diye sorunca Ahmet Ağa:

— Ulan arkadaşlar siz bununla nasıl geçim yürütürsünüz? Yolun yarısına gelince susadım bir içtim işte meşinde bu kadar su kaldı, der.

— Devler birbirlerine bir bakışırlar.

— Bu bizden de beter bir içmede meşindeki suyu bitirmiş diye düşünürler.

Ertesi gün oduna gidecekler. Ahmet Ağa:

— Bugün oduna ben de gideyim diye onlara katılır.

Birlikte urganları alıp, yakındaki bir koruluğa varırlar. Ahmet Ağa:

— Her gün böyle odun taşımayla baş mı olur? Siz bir durun, deyip urganı alır orada kurumuş bir meşe kütüğüne urganın bir ucunu bağlar, büyük bir koruluğu urganla çevirir öbür ucunu da oradaki bir kuru kütüğe bağlar.

Durumu gören devler:

— &nbsp;Arkadaş ne yaparsın sen böyle, diye sorunca Ahmet Ağa:

— Koruluğu eve götüreceğim, deyip urganı bir asılır.

Urganın iki ucundaki kuru kütükler çatır çatır göçer. Devler korkarlar:

— Aman arkadaş dur, deyip elinden urganı alırlar.

— Bu koru bize her zaman lazım, deyip biraz odun yükleyip inlerine dönerler.

Akşam olup yatarlar. Devler bir yere çekilip:

— Arkadaş bu adam beter bir adam, biz bununla baş edemeyiz. Bak bir meşin suyu bir seferde içti. Elinden almasak koruluğu götürecekti. Biz buna yeterince altın verip başımızdan savalım, diye kararlaştırırlar.

Sabah olunca Ahmet Ağa’ya:

— Ahmet Ağa sağ ol bizim işimizi gördün. Bizim işimiz bitti. Al sana bir torba altın. Bunu götür çoluğunla çocuğunla ye, derler.

Bir torba altını gören Ahmet Ağa sevinir. İçinden de:

— Yaptığım planların da çok faydası oldu, diye düşünmüş.

Ahmet Ağa bir torba altını alıp çıkaracağında:

— Ağalar siz de Pazar gün gelin de, size bir tavuk vereyim. Hediyem olsun, diyerek ayrılır.

Gele gele evine gelir:

— Ooo! Ahmet Ağa hoş geldin beş gittin; artık zengin biri olarak yaşamaya başlar.

Neyse Pazar gün olur. Devlerden biri Ahmet Ağa’dan tavuk almak için yola çıkar. Giderken yolda bir çobana rast gelir.&nbsp; Ahmet Ağa’nın orada ne yapacağından korkan dev, bu çobanı yanına arkadaş almayı düşünür. Çobana:

— Arkadaş burada bizim Ahmet Ağa var ya bana arkadaş ol da oraya gidelim, deyince çoban:

— İşte Ahmet Ağa’nın evi şurası, diye gösterir.

Dev:

— Aman arkadaş ben bu adamdan korkuyorum gel birlikte gidelim, diyince çoban içinden:

— Kocaman dev Ahmet Ağa’dan neden korksun ki, diye düşünerek birlikte giderken, dev belindeki urganın bir ucuna da çobanı belinden bağlar.

Çoban:

— Ulan arkadaş sen hiç korkma o bizim memleketin en korkak adamıdır, dediyse de dev inanmaz.

— Ulan arkadaş senin bildiğin gibi değil. O bizim bir meşin suyu bir içmede bitirdi. Koyuversek koca koruyu alıp götürecekti, diye çobana yalvarır.

Çoban da onu kıramaz, Ahmet Ağa’nın evine gelirler.

Ahmet Ağa devin geleceğini bildiği için evin damına bir el değirmeni kurar evin damında beklemektedir. Gelip Ahmet Ağa’ya:

— Leyn Ahmet Ağa! Misafirin var. Arkadaşa söz vermişsin, tavuk almaya geldi, deyince değirmenin başında hazır duran Ahmet Ağa:

— Be hey anasını… tavuğunu, deyip değirmeni kayır kayır çevirmeye başlar.

Bunu duyan dev:

— Allah Allah, deyip çobanı da belinde urganla sürüyerek kaçar.

Tabii koca devin ardında sürünen çoban ölür. Dev har soluk mağaraya iner. Arkasından küt çobanın cesedi düşer. Bunu gören öbür dev:

— Bu da ne arkadaş, diye sorar.

— Arkadaş korktuğumuz başımıza geldi. Oraya vardım. İşte bu çobanı da yanına arkadaş olarak aldım. Hatta kaçar falan diye belinden urganı bağladım. Ahmet Ağa’nın evine vardık. Çoban “Leyn Ahmet Ağa misafirin var” deyince Ahmet Ağa “Be hey anasını tavuğunu, deyip başladı dişlerini çatırdatmaya. Ben de hemen kaçtım. Elinden zor kurtuldum. Kaçmasam beni yiyecekti, der.

Dün oradan geçtim. İkisi geçinip gider. Yazık çobancağız ölmüş.

Devleri Korkutan Korkak