Eski zamanlarda bir çoban yaşarmış. Davar yayarmış. Hanımı bir gün:

— Herif, evde yiyecek bir şey kalmadı. Evi desen zaten doğru düzgün eşyamız bile yok, demiş. Keloğlan elindeki tek koçunu satmayı düşünmüş. Koçu bir güzel boyamış. Kendine alıştırmış. Keloğlan “bürp” deyince koç arkasından gidiyormuş. Keloğlan çarşıya gitmiş. Yolda çörekçiye rastlamış. Çörekçi:

— Koç satılık mı, Keloğlan?

— Satılık, ağa.

— Ne istiyorsun?

— Karnım doyana kadar çörek yedirirsen veririm.

— Kabul. Gel, ye.

Çoban bu, doyar mı? Yiyor da yiyormuş. Çörekçide çörek kalmamış. Keloğlan daha doymamış. Çörekçi:

— Oğlum, yediğin çörek koçun fiyatını iki misli geçti. Keşke parayla alsaydım, demiş. Keloğlan:

— Vermezsen verme, canın isterse, demiş. “Bürp” deyip koçunu almış, gitmiş. Giderken börekçiye rastlamış. Börekçi:

— Koç satılık mı, Keloğlan?

— Satılık, ağa.

— Ne istiyorsun?

— Doyana kadar börek yedirirsen veririm.

Börekçi kabul etmiş. Keloğlan yemiş, yemiş; doymamış. Börekçi:

— Keloğlan yediğin börek, koçun parasını geçti. Yeter artık yeme, demiş. Keloğlan:

— Canın isterse, ben de koçumu alıp giderim, demiş. “Bürp” demiş koçunu alıp gitmiş. Yolda çaycıya rastlamış. Çaycı:

— Toklu satılık mı, Keloğlan?

— Satılık, ağa.

— Ne istiyorsun?

— Kanana kadar çay içirirsen veririm.

Çaycı da kabul etmiş. Keloğlan çayı içmiş de içmiş. Bu durumu gören çaycı:

— Yedekte su kalmadı Keloğlan, hâlâ çaya kanmadın, demiş.

— Sen bilirsin, ben de giderim, demiş. Keloğlan, “bürp” deyip, koçunu alıp gitmiş. Çarşıda giderken kucağında çocuk olan bir hanım, Keloğlan ile koçunu görmüş. Çocuk:

— Anne, şu koçu bana al. Annesi:

— Keloğlan, koç satılık mı?

— Satılık, hanım.

— Ne istiyorsun?

— Şu ak gerdandan bir öptürürsen koçu sana vereyim. Hanım kızmış:

— Git, ben ağa karısıyım. Sen kim oluyorsun da bana böyle bir şeyi söyleyebiliyorsun, demiş.

Keloğlan omuz silkmiş, “bürp” deyip tokluyu götürmüş. Çocuk kendini yerlere atmış.

— Anne, tokluyu aaal, diye ağlıyormuş. Kadın ne yapacağını şaşırmış.

Sonra Keloğlan’ın dediğini kabul etmiş. Ama bu sefer Keloğlan:

— Yook, beni eve çağırmazsan vermem, demiş.

Kadın:

— Eve götüremem, demiş.

Çocuğu yine ağlayınca kadın mecburen kabul etmiş. Keloğlan akşam kadının evine gitmiş. Biraz oturduktan sonra bakmış ki çörekçi de gelmiş, börekçi de gelmiş, çaycı da gelmiş. Meğer kadın bunları da evine alıyormuş. Akşam kadının kocası da gelince her biri bir yere saklanmış. Keloğlan biraz durmuş ama canı sıkılmış:

— Ben çıkacağım, demiş. Çörekçi Keloğlan’a:

— Çıkma, dur, demiş. Keloğlan:

— Para ver ki çıkmayayım, demiş.

Çörekçiden para almış. Aynı korkuyu yaşayan börekçi ve çaycı da Keloğlan’a para vermişler. Keloğlan biraz daha durmuş ama sonunda “bürp” deyip koçuyla beraber oradan kaçmış, meydana çıkmış. Kadının kocası bunu görmüş:

— Keloğlan, burada ne işin var?

— Ooo, bir ben değilim ki! Çörekçi de burada, börekçi de burada, çaycı da burada. Para ver, yerlerini söyleyeyim.

&nbsp;Ondan da biraz para almış. Sonra “bürp” deyip, toklusunu alıp gitmiş. Koçu çarşıda satmış. Elindeki paralarla hem evinin eşyasını almış hem de çeşit çeşit yiyecekler almış.

KELOĞLAN