Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Pireler berber, develer tellâl iken…

Bir keçi, iki de yavrusu varmış. Bunlardan birinin adı Şıngıl, diğerininki Mıngıl imiş. Bu keçi sürekli:

— Ben evde yokken kimseye kapıyı açmayın, diye yavrularına öğüt verirmiş.

— Eğer ben, “Mememle süt getirdim, ağzımla ot getirdim” dersem kapıyı açın, dermiş.

Keçinin bu sözlerini kurt duymuş. Keçi yine bir gün yavrularını eve bırakıp gitmiş. Bunu gören kurt, keçi gittikten sonra kapıyı çalmış.

— Tık tık tık…

— Açın kapıyı yavrularım ağzımla ot, mememle süt getirdim.

Yavrular kapının altından bir bakalım demiş ve ayaklarının siyah olduğunu görerek:

— Bizim annemizin ayakları beyazdı, seninkiler siyah, demişler.

Bunun üzerine kurt bir değirmene varmış. Ayaklarını bir güzel una bulamış, tekrar keçilerin evine gitmiş:

— Tık tık tık…

— Açın kapıyı, yavrularım. Ağzımla ot, mememle süt getirdim.

Bakmışlar ki ayakları bembeyaz, kesin annemiz demiş ve kapıyı açmışlar. Kapıyı açmalarıyla kaçmaları bir olmuş. Ama kurt, Şıngıl’ı yemiş. Mıngıl ise tandırın içine kaçmış. Gözü doymayan kurt biraz beklemek ve gelecek olan annelerini de yemek istemiş.

Bir süre sonra anneleri gelmiş. Tabi durumu anlamış. Çok zeki olduğundan bunu anladığını hissettirmemiş. Kurda:

— Kurt kardeş, otur sana çörek yapayım da ye, demiş.

Bir süre sonra da kurdu, kendine yardım etmesi için yanına çağırmış. Kurdun bir anlık boşluğunu yakalamış ve kurdu tandıra itmiş, düşürmüş. Kurt yanmış ve ölmüş. Mıngıl ise tandırın deliğinden çıkarak kurtulmuş. Bu olay Mıngıl için büyük bir ders olmuş ve annesiyle mutlu bir ömür geçirmişler.

ŞINGIL İLE MINGIL