Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu, dağdan taştan çokmuş. Çok demesi günahmış. Bir zamanlar köyün birinde çok çocuklu bir aile yaşarmış. Bir gün baba çift sürmeye gider. Anne de ekmek yapıyormuş. Yapıyormuş ama anne yapıyormuş, çocukları kapıyormuş. Bir türlü ekmek birikmezmiş. Anne bu duruma çok kızar. Çocukların hepsini tandıra atıp yakar. Ama oğlunun birisi; Mıstılıcık küllenin deliğine kaçar. Yanmaktan kurtulur. Annesi de biraz sonra ağlamaya başlar.

— Ah bir çocuğum olsaydı da, babasına azık götürseydi, diye. Annesi ağlarken;

Mıstılıcık:

— Anne ben buradayım, diye bağırır.

Anne çok sevinir:

— Oğlum hadi oradan çık da, babana azık götür, der.

Annesi; ekmek, peynir, ayran falan koyar. Mıstılıcık'ı tarlaya yollar. Tarlada babası çift sürmektedir. Mıstılıcık uzaktan bağırır:

— Baba, nereden geleyim?

— Sağ taraftan gel!

Mıstılıcık ekmeğin sağ tarafını yer, tekrar sorar:

— Baba, ne taraftan geleyim?

— Soldan gel oğlum!

Mıstılıcık ekmeğin sol tarafını da yer. Yine sorar:

— Baba, ne taraftan geleyim?

— Ortadan gel oğlum!

Mıstılıcık, ekmeğin ortasını da yer. Derken babasının yanına varır. Babası bakar ki ekmek yok, o da kalanları yer. Sonra Mıstılıcık'a:

— Oğlum şu tepenin ardında su var, hadi bana su getir, der.

Mıstılıcık:

— Tamam, der.

Testiyi alır, çeşmenin başına varır. Suyu doldurur. Bir de bakmış ki; çeşmenin başında elma ağacı var.

— Dur çıkayım da şu elmadan birkaç tane yiyeyim, der.

Mıstılıcık, elmalardan yerken ağacın altına bir dev gelir. Mıstılıcık'a:

— Bir elma at da yiyeyim, der. Mıstılıcık da bir tane atar.

— O, suya düştü bir tane daha at.

Bir tane daha atar.

— O da çamura düştü, bir de elinle uzat.

Mıstılıcık elini uzatınca dev Mıstılıcık'ın elinden tutup ağaçtan indirir. Torbasına koyup, doğru evinin yolunu tutar. Eve varınca eşine bağırır.

— Hanım hanım! Bir oğlan getirdim. Bu oğlanı pişir de, akşama yiyelim.

Mıstılıcık'ın yanında bıçağı varmış, torbayı keser. Dev evden gidince torbadan çıkar. Devin karısını kazana koyup kaynatır. Dev, akşam eve gelince bakmış ki et pişmiş, oturmuş. Bir güzel hepsini yemiş. Mıstılıcık da tavanda bir yere saklanmış; devi seyreder. Dev etlerini yedikten sonra, kemikleriyle oynamaya başlar.

— Şu da Mıstılıcık'ın cüzdan kemiği, şu da Mıstılıcık'ın cüzdan kemiği.

Dev yediğinin ağırlığı ile derin bir uykuya dalar. Mıstılıcık da kaçar kurtulur. Bu masal da burada biter.

Mıstılıcık