YILANLA ADAM

&nbsp;Bir varmiş, bir yohmiş. Allah’in kuli çohmiş. Adamın biri yolda gidiyor, bahıyor ateş bir ormana girmiş, orman yaniyor. İçinde de bir ilan vardır, bağırıyor: “Meni kurtarın, meni kurtarın!” Adam de şevkete geliyor gidiyor ilani kurtariyor. İlan birden onın boynına dolanır:

“Seni ısıracağım.” diyor.

Adam:

“Eman, hevar! Etme, eleme! Sen ateşte yaniyordın, men seni kutardım. Niye meni ısıracahsın?” diyor.

İlan: “İmkani yoh, seni ısıracağım” diyor.

Adam baher çara yoh der:

“O zaman-karşımıza ne çıharsa kim çıharsa- üç kişiden soralım. Onler aramızi bulsın.” İlan:

“Teman” der.

Giderler okıze ras gelırler. Okıze derler:

“Bir şerietımız var.”

Ökız diyor:

“Söyleyın.”

Adam anlatır, der:

“Hel mesele bele… Sen ne dersen?” Ökız der:

“Men daha buzağken meni anamın altına götırerlerdi, süt içmah için. Daha ağzıma süt gelmedan yüzüme bi tokat vurırlerdi, bırahmırlardi süti içem. İnsana itibar yohtır, hema ısır.”

Kaldi iki tene. Gidiyorler bir ata ras gelırler. Ata de eyni hikayeyi izah ediyorler. At, onlara der ki:

“Menım sahabım, meni götüriyordi dağa, odın sırtıma yükliyor getiriyordi. Eve gelınce üzerimdeki semeri kaldırır-sırtım hep yara idi- bi ilaç vurmadan salıverırdi. Ahşama keder sinekler meni yerdi…İsır, heç affetme!”

Kaldi bi tene. Gidiyorler, gidiyorler bi tıkliye ras geliyorler. Tıkli der:

“Her ola, nedır?”

&nbsp;Eyni, tıkliye de durumi izah ederler.

Tıkli der :

“Şeriat binici olmaz, in aşaği, şeriatınızi yapam.”

İlan iniyor. Tıkli adama diyor:

“O nedır senın elınde?”

Adam diyor:

“Deynektır.”

Diyor:

“Senın önındeki nedır?”

Adam diyor:

“ilandır.”

Diyor o zaman:

“Vur, öldır. İlan senın düşmanındır.”

Adam, elındeki degnekle vurer, ilani öldırer.

Burda da mesele bitiyor…&nbsp;

Yılanla Adam