Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ülkenin birinde bir padişah yaşarımış. Padişahın da üç tane gızı varımış. Padişah bu gızlarını yanına çağırmış:

— Gızlarım beni ne gadar sevirsiz, dimiş.

En büyük gızı,

— Baba seni gucak dolusu sevirim, dimiş.

Ortanca gız,

— Dünyalar gadar.

En küçük gız da,

— Duz gadar sevirim, dimiş.

Bu duz gadar sevirim&nbsp;diyen gızı&nbsp;mahsene gapattırmış.

Aradan yıllar geçmiş, bu gızın üçü de evlenmiş. Babalarını tek tek eve davet itmişler. En büyük gızına gitmiş, goç, goyun kesmiş, hazırlamış. Ortanca gıza gitmiş, o da diğer gız gibi hazırlamış. Sıra en küçük mahsene gapattığı gıza gelmiş, duz gadar sevirim diyen gıza. Gız ablalarından daha güzel yemekler hazırlamış; ama duzsuz hazırlamış. Padişah kaşığı alır, yemeklerden birer birer tadar. Tattıkdan sonra,

— Hani gızım bunun duzu, dir.

Gız da,

— Ya baba duzsuz yemek yenir mi, dir. Sen beni duz kadar sevirim didiğim için mahsene gapattın, dir.

Padişah bunu affeder. Gızlarının çocoklarını evlendirir. En küçük gızının çocuğunu davulunan, zurnayınan gelin ider. 40 gün 40 gece torunlarına düğün yapar. Duz kadar sevirim diyen gızının değerini anlar, daha çok sever. Onlar erer muradına biz çıkalım kerevetine.

Üç Gız