&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir gün bir padişah bir köye gider, bir evin kapısını çalar. Karşısına bir hamile kadın çıkar.&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Padişah kadına:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— Beni içeri al, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Kadına ben padişahım demez, gariban bir kılıkla köye gitmiştir. Kadın da içeriye almaz. Der:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ben şimdi seni içeriye alsam köylü laf eder, benim kocam ölmüş, ama istersen dama yatak sereyim damda yat.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Adam da kabul etmiş, damda yatmış. Adam damda otururken gece yarısı bacadan bir adamın içeri girdiğini görür. Ondan sonra padişah küplere biner.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Kadın beni içeri almadı da niye o adamı içeri aldı, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Padişah orda bekler. Belli bir saat sonra içeri giren adam tekrar bacadan yukarı çıkar. Padişah da adamı yakalar.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Sen nasıl içeri girdin, ben senden önce geldim kadın beni içeri almadı, seni nasıl içeri aldı, der. Adam da yalvarır:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;—Beni bırak gideyim, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Padişah:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— Kesinlikle bırakmam, sen niye içeri girdin, demiş.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Adam da:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— Kadın doğum yaptı, ben geldim bebeğin alın yazısını attım, demiş. İçeri giden adam, Allah tarafından gönderilen bir melekmiş. Padişah merak eder:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — O zaman söyle bakayım, bu bebeğin alın yazısı nedir?

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Adam (melek):

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— İşte bu çocuk yirmi beş yaşına geldi mi onu kurt yer, demiş. Padişah orda üzülür, adamı (meleği) bırakır. Melek kaybolur. Padişah sabah gider, kapıyı çalar, girer kadının yanına. Kadın, bebeği ile beraberdir. Padişah der ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— Ben falan ülkenin padişahıyım, eğer kimsen yoksa seni ve bebeğini alayım, sen gel kızım ol, bebeğin de torunum olsun.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Bebeği ile kadını alır, ülkesine götürür, ama çocuğun yanında her zaman korumalar vardır. Orada çocuğu korur. Çocuk büyür, genç delikanlı olur. Bir gün gelir, çocuğu evlendiriyorlar. Padişah korumalara der ki:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— Damadı alın, gemiye bindirin, denizin ortasında bekleyin. Olmaya kurt gele, çocuğu yer. Korumalar da:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— Tamam, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Çocuğu götürürler, denizin ortasında bekletirler. Giderler gelin tarafına, gelini getirirler. Akşam padişah çağırır:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Damadı alın, getirin, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Damadı alıp getiriyorlar, damadı içeri koyuyorlar. Kapının arkasında yine korumalar bekler. Herhangi bir şey olmasın, kurt gelmesin diye korumalar bekler orda. Sabah padişah gider, kapıyı çalar. Gelin çıkar ki gelinliği, üstü başı hep kan. Padişah korkar, geline:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;— Ne oldu? Diye sorar. Gelin de:

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; — Ben kurt oldum, çocuğu yedim, der.

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Bunu Allah emrettiği için çocuğun sonu budur. Padişah üzülür, ama yapacak bir şey yoktur. Ben ne yaptıysam da çocuğu kurtaramadım, der. Alın yazısına engel olunamayacağını anlar.

Alınyazısı ve Padişahın Çabası