Bir varmış, bir yokmuş. Bir bacı, kardeş varmış. Bunlar çok saflarmış. Kız kardeş evlenip başka bir köye gitmiş. Oğlan da evlenmiş. Zaman geçmiş, bu oğlanın karısı kocasının önüne her gün kepekten ekmek yapıp getiriyormuş. Bir gün bu oğlan karısına sormuş:

— Hanım bizim kalabalık bir nüfusumuz da yok. Neden sen bana hep kepek ekmeği getiriyorsun, bizim ince unlar ne oluyor, demiş. Karısı da:

— Bey, senin bacın öte köyden öksürüyor. Unun incelerini uçuruyor, kalınları kalıyor, demiş.

Adam da biraz saf olduğu için inanmış. Bir gün bu kafasına takılmış. Bacısının yanına gitmiş. İşte, hoş beş etmişler. Bacısının da bir oğlu varmış, çok cingöz, akıllı bir çocukmuş. Adı da Tecer imiş. Sonra adam bacısına sormuş:

— Bacı, bizim çok bir nüfusumuz yok ama biz hep kepek ekmeği yiyoruz. Nedendir acaba, demiş. Kardeşi:

— Unu iyi öğütemiyorsundur, demiş.

— Yok, bacı iyi unu öğütüyorum ama yine de kepek ekmeği yiyorum, demiş. Adam devam etmiş:

— Karım diyor ki, “Senin bacın öte köyden öksürüyor. Unun incelerini götürüyor, kalınları kalıyor.” demiş. Neyse, o gece yatmışlar.

Sabah kalkınca Tecer, ben dayımla gideceğim, diye arkasına düşmüş.

— Neyse, hadi git, demişler.

Beraber köylerine doğru yol almışlar. Evlerine varmışlar. Yiyip içmişler. Arkasından dayısı uyumuş. Tecer uyanıkmış. Tecer bir de bakmış ki avluların ışığı yanıyormuş. Ne var acaba, diye merak etmiş. Bakmış ki yengesi un eliyor, hamur yoğuruyormuş. Az daha kafasını uzatıp bakmış ki ocağın başında bir adam oturuyormuş. Tecer:

— Allah, Allah! Bu adam kim acaba? Dayımın yanına geldiyse neden içeri girmiyor, demiş. Gizlice biraz daha yaklaşmış ki yengesi bu adama ekmek yapıp yediriyormuş. Yengesiyle oynaşıyorlarmış. Yengesinin oynaşıymış.

Sabah olmuş, dayısına demiş ki:

— Dayı, senin karının sevgilisi var.

Dayısı inanmamış, çift sürmeye gitmişler. Akşam eve gelmişler. Bakmışlar ki yine kötü yemekler yapmış. Adam yorulmuş, yine uyumuş. Tecer bakmış ki yengesi yine o adama güzel yemekler, helvalar yapıyormuş.

Sonra kadının oynaşı demiş ki:

— Bana hanımlar, öğle yemeği getirmiyor. Sen tavuk kes, bir şeyler hazırlayıp getir, demiş.

Adamın da iki karısı daha varmış. Tecer bunu duymuş. Kadın:

— Ben senin tarlayı nasıl bulacağımı bilmiyorum, demiş. Adam da:

— Ben bir kilo salatalık alırım. Soya soya giderim, sen de salatalığın kabuklarını takip edip gel, demiş. Bunu Tecer duymuş. Tecer gelip yatağına yatmış. Kadın da gelip yatmış. Sabah olmuş. Yine çift sürmeye gitmişler. Tecer:

— Dayı, çabuk bana iki, üç kilo salatalık al, demiş.Dayısı:

— Oğlum, ne yapacaksın üç kilo salatalığı? Bir kilo alalım, ikimize yeter, demiş.

Neyse salatalığı almışlar. Tecer, salatalığı soyup soyup yere atıyormuş. Önde de dayısı gidiyormuş. Tarlaya varmışlar, öğlen olmuş. Dayısı:

— Oğlum, hadi ekmeğimizi getir de yiyelim, demiş. Tecer:

— Dur dayı, dur. Birazdan yemek gelecek, demiş.

Kadın yola çıkmış. Gitmiş, gitmiş, bakmış ki salatalıklar ikiye ayrılıyormuş. Ancak bir tarafta daha çok salatalık varmış.

— Bak, oynaşım ben anlayayım diye, daha çok salatalık soymuş, demiş. Salatalığı çok olan yola girmiş. Gitmiş, gitmiş, Tecer ile kocasının olduğu tarlaya gelmiş.

Tecer bağırmış:

— Getir yenge, getir.

Kadın mecburen getirmiş, yiyip içmişler. Kadın:

— Ama şuradaki adama öğlen yemeği getiren olmamış, ona da verelim, demiş. Tecer:

— Yok yenge, yok. Onun iki tane karısı var getirselerdi, demiş. Neyse, yengesi arkasına baka baka gitmiş. Akşam olmuş, eve gitmişler. Tecer artık alışmış, uyur gibi yapıyormuş. Yengesi yine avluya çıkmış. Yiyecek içecek hazırlıyormuş. Oynaşı gelmiş:

— Niye öğle yemeğini getirmedin, demiş. Kadın da:

— Onlar daha çok salatalık soymuşlar. Ben de sen soymuşsun diye, oraya gittim, demiş. Sonra da:

— Tecer beni gördü, dönemedim, demiş. Oynaşı da:

— Yarın ben ne yaparım, bak! Donumla, gömleğimi öküzün üstüne sararım. Alabula öküz görünce gel, demiş.

— Tamam, deyip anlaşmışlar. Tecer yine bu konuşulanları duymuş. Sabah olmuş, yine herkes çift sürmeye gitmiş. Öğlen olmuş. Tecer:

— Öğlen sıcağı oldu. Şu alttan donunu, gömleğini çıkar, demiş. Dayısı yok, dese de Tecer çıkarttırmış.

Tecer kendisininkini de çıkartmış. Öküze sarmış. Yengesi gelmiş. Bakmış ki o yanda da ala bula öküz, bu yanda da alabula öküz varmış. Ama bu yandaki daha alabula duruyormuş. Kadın:

— Bunu daha belli olsun diye, benim sevgilim yapmıştır, demiş.

&nbsp;Gitmiş ki Tecer ile kocası. Geri dönememiş de öğlen yemeğini yine onlara vermiş. Yemeği yemişler, kadın:

— Ama şu adama da yemek verelim, demiş. Tecer:

— Yok yenge, onun iki tane karısı var. Ne gerek var, ona yemek vermeye, demiş.

Kadın yine üzüle üzüle eve gitmiş. Akşam olmuş. Yine oynaşı gelmiş.

— Niye öğle yemeği getirmedin, demiş. O da:

— Onlar da donlarını, köyneklerini öküzü güneş yakıyor diye, öküze sarmışlardı, demiş.

Adam yorulmuş ocağın başında uyumuş. Yengesinin de bir işi çıkmış, avludan dışarı gitmiş. Tecer hemen koşa koşa avluya varmış. Kadın helva yapacakmış, bunun için yağ eritmişmiş. Bu yağı alıp adamın ağzına, gözüne dökmüş. Adamın kulaklarını kesip saklamış. Geri gelip yatağına yatmış. Ondan sonra helva yapmaya yengesi gelmiş. Yağ yok, yeniden yağ koyup helvayı yapmış. Oynaşı çağırmış. Bakmış ki adamın ağzı, gözü yanmış.

— Ne kadar obur adammış. Yağı yerken ağzını gözünü yakmış. Hiç kaynar yağ içilir mi, demiş.

Kadın çaresiz kalmış. Kocası da saf olduğu için Tecer’i çağırmış.

— Tecer, Tecer! Evimizin önüne bir adamı öldürüp atmışlar. Ne yapalım, demiş. Tecer:

— Yenge gel, götürüp evinin önüne bırakalım, demiş.

Sonra götürüp adamı kapısının önüne bırakmışlar. Sabah adamın karıları kalkıp bakmışlar ki kocaları ölmüş. Ağlayıp sızlamışlar.

— Vay kocamız, vay kocamız, diye.

Ölüyü yıkayan hocalar bakmışlar ki adamın kulakları yok. Kadın, Tecer’e :

— Tecer, ben bu adamın ölüsüne nasıl gideceğim, demiş.

Yani kendini suçlu hissediyormuş. Tecer de:

— Gel yenge. Ölüye gidenler başını kâmil kâmil bağlarlar ya, ben senin başını bağlayayım, demiş.

— Peki Tecer, nasıl ağlayacağım, demiş.

— “Oy, oy! Başımdaki çıngıl püsküle bakın, bakın da ağlayın. Çıngıl püskül ne diyor? Napacan sen, diyor.”diye ağla demiş Tecer. Yengesi:

— Tamam, demiş.

Tecer, adamın kulaklarını yazmayla birlikte yengesinin başına bağlamış. Üstüne de atkıyı atmış.

— Yenge bak, bu atkıyı eve varınca omzuna at. Sonra da sırayla boyunlarına sarıl sarıl ağla, demiş.

O arada da yıkayanlardan haber geliyor ki kocanızın kulakları yok diye. Kadınlar ağlamışlar. Sonra Tecer’in yengesi gitmiş.

— Başımdaki çıngıla, püsküle bakın, bakın da ağlayın.

Kadınlar demiş ki:

— Bu kadın ne diyor? Bakalım başında ne var?

Bakmışlar ki başına adamın kulaklarını sarmış. O zamana kadar kadını döve döve öldürmüşler. Tecer’in dayısı da kurtulmuş. Yiyip, içip muratlarına geçmişler.

TECER