Bi var ımış, bi yoğ umuş. Zamanın birinde bi koylü var ımış. Koylünün de bi oğlu var ımış Mısdıcıh adında. Demiş ki:

—Oğlum, ben çifte gidiyom, benim azığımı getir.

Anası ekmek ediyomuş.

—Tamam baba. Sen get, ben alır, gelirim.

Demiş anası, bazlamayı etmiş:

—Oğlum, bah, -oğlan da bek ekmek yer imiş- sahın demiş. Yemeden get, demiş.

—Tamam.

Tarlıya varanaca acıhmış. Tarlanın gıyısına varmış, bahmış ki babası çit sürüyo:

—Baba, nerden geliyim?

—Gıyıdan gel. Bazlamanın gıyısını yemiş.

—Baba, nerden geliyim?

—Ortadan gel. Ortasını yemiş.

—Baba nerden geliyim?

—Gıyıdan gel. Gıyısını yemiş.

—Baba, nereden geliyim?

—Ortadan gel. Ortasını yemiş. Neyise… Bu babasının yanına varmış. Varmış ki bazlama bitimiş. Demiş ki:

—Keloğlan, hani azıh?

—Ula baba, gıyıdan gel, dedin, gıyısını yedim. Ortadan gel, dedin, ortasını yedim. Acıhdıyıdım. Ben n’orüyüm!

Ordan sona neyise… Bu, öyleyse, demiş, ben gidiyim, şu eşmeden bi su içiyim. Bi de elimi yüzümü yuyum, geliyim, demiş. “Tamam,”demiş. Babası demiş ki:

—Bah Keloğlan, gara oküzün altına varma, gara oküz başına sıçar.

Tamam, demiş. Nası şeytdiyse babası gidinci gara oküzün altına varmış, gara oküz Keloğlan’ın başına sıçmış. Babası gelmiş, demiş ki:

—Oğlum, ben sana demedim mi gara oküzün altına varma, gara oküz başına sıçar, deyi. Yalınız, şu eşmiye var. Başını yu, yoharı doğrulmadan geri gel, yoharı bahma.

Orda da devin elması var ımış. Eşmiye varmış, elini yüzünü yumuş. Gafasını neyini yumuş. Babam, “yoharı doğrulma.” dedi, demiş. “Niye dedi. demiş. Şöyle yoharı doğrulmuş, bahmış ki bir elma var ki gıpgırmızı, hal hal ahıyo. Keloğlan durur mu! Keloğlan başına çıhmış. Ordan sona bi de dururken dev gelmiş. Dev:

—Keloğlan, bana bi elma at.

Bi elma atmış.

—O çamıra düşdü. Keloğlan, bi elma at.

—O suya düşdü. Keloğlan, bi elma at. O çamıra düşdü.

Keloğlan’ı böyle oyalamış.

—Keloğlan, bi de elininen uzat.

Keloğlan eliyinen uzadıncı Keloğlan’ı gapmış golundan, torbanın içine sohmuş. Keloğlan’ın ağzını gozünü bağlamış. Almış, gotürmüş sırtında. Ordan sona, gotürmüş, eve varmış. Demiş ki:

—Gızım- gızının birinin Eşe’yimiş adı, biri Fatma’yımış- “Eşe’yinen Fatma, Size Keloğlan’ı getirdim. Bah! Ben gelenece bunu bişirin, yen, bişirin yiyek.

—Tamam baba. Neyise… Bu Keloğlan, ağzını açıncı Eşe’yinen Fatma’yı gazana gomuş, gaynatmış, bişirmiş. Şoruya bi gazan gomuş, gendi gine getmiş, elmanın başına çıhmış. Gine varmış ki Keloğlan elmanın başında:

—Keloğlan, bi elma at. Bi elma atmış.

—O çamıra düşdü. Bi elma at. O suya düşdü. Bi elma at. O yere düşdü. Keloğlan:

—Ya! Beni yiyecan.

—Yoh vallaha yemiyecam. Bu sefer heç ellemiycam seni Keloğlan.

Neyise… Gine Keloğlan elini uzadıncı gine Keloğlan’ı gapmış bu. Bu sefer torbuya goymuş, torbayınan şeye gotürmüş. Evine gotürmüş. Yolda çişi gelmiş devin. Sen, demiş, “şurda Keloğlan’ı goyumda ben bi çiş yapıyım”. Neyise…Keloğlan’ı oruya goymuş. Keloğlan, dev gidinci torbadan çıhmış torbanın bir tiken doldurmuş, daş doldurmuş. Dev gelmiş:

—Immh! Keloğlan bi de etliyimiş ki. Keloğlan, ireli var. Kemiklerin bana batıyo. Keloğlan, etin bana batıyo. Keloğlan’ı eve gotürmüş. Oruya varmış, demiş ki:

—Keloğlan, bu sefer seni yiyacam. Keloğlan da hotlayıncı şeye çıhmış, çantıya.*Torbayı açmış ki Keloğlan yoh. Keloğlan çantada.

—N’orüyon Keloğlan orda?

—N’orüyüm, sen beni yiyecadin, ben de hotladım çatıya çıhdım.

Gel en Keloğlan. Şöyle olur böyle olur.

—Yoh, enmem, demiş.

—Niye enmiyon?

—Sen beni yen.

—Yemem Keloğlan. Nası çıhdıysan söyle de ben de öyle çıhıyım.

—Gab üsdüne yığdım, gabı gab üsdüne yığdım. Hotladıyıdım, çıhdım. Gabı gab üsdüne yığmış, gabı gab üsdüne yığ… Hotlamış. Düşmüş, golu gırılmış.

—Keloğlan, nası çıhdın? Söyle!

—Yukü yuk üsdüne yığdım, yukü yuk üsdüne yığdım. Hotladım, çıhdım. Yukü yuk üsdüne yığmış, yukü yuk üsdüne… hotlamış, devin baca gırılmış.

—Keloğlan, nası çıhdın oruya? Söyle, ben de çıhıyım.

Ah dutsa Keloğlan’ı yiyecek ya. Keloğlan da demiş ki:

—Çit demirini gızdırdım. Eliminen dutdum. Sacayı da gızdırdım, boynuma geçirdiyidim. Hotladıyıdım, çıhdım.

Çit demirini gızdırmış. Sacayı da gızdırıp da boynuna geçirinci dev olduğu yerde gıvrılmış. Devin evi Keloğlan’a galmış. Babası bütün devin evine hep, eşyasına, altınına, ahcasına hep sağab olmuşlar. Ordan sona babasına demiş ki:

—Baba, bah. Sen beni şeye salmıyodun, eşmiye. Yoharı doğrulmadan gel diyodun. Bah ben sana devin evine aldım, devi öldürdüm. Ben seni ev barh sabısı[*]et-adamın da evi barhı yoğumuş-

Burada böyleliğinen bitmiş.


*çantıya: çatıyla tavan arasındaki bölüm

*sabısı: sahibi

KELOĞLAN’INAN DEV MASALI