Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellâl iken, horozlar berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, evvel zaman içinde, köyün birinde yedi erkek kardeş, bu kardeşlerin annesi babası ve ninesi yaşarmış. Günün birinde erkek kardeşler analarından bir kız kardeş doğurmasını istemişler. Fakat anaları buna razı olmamış:

— Zaten biz çok kalabalığız, karnımızı da zor doyuruyoruz, bir çocuğa daha nasıl bakarım, diye oğullarına söylemiş. Oğulları analarına küsmüş ve hepsi de birlikte dağa çıkmışlar. Dağa çıkan kardeşler hep bir ağızdan demişler ki:

— Ana! Biz dokuz ay sonra karşı dağdan bu evin damına bakacağız. Sen bize bir kız kardeş doğur. Eğer doğurduğun çocuk erkek olursa evin damına kırmızı bayrak as. O zaman biz yine gelmeyip dağda kalacağız. Ama eğer kız doğurursan evin damına beyaz bayrak as, biz o zaman eve döneriz. Hep birlikte mutlu mutlu yaşarız.

Gel zaman git zaman dokuz ay geçmiş. Kadın, bir kız çocuğu dünyaya getirmiş. Ertesi gün kadın evin damına beyaz bayrak asmış ki oğullarım gelsin diye. Ama bu çocukların ninesi beyaz bayrağı indirip onun yerine kırmızı bayrağı asmış. Dağdan evin damına bakan kardeşler kırmızı bayrağı görmüşler ve eve gitmemişler.

— Nasıl olsa erkek kardeşimiz oldu, o büyür anamıza babamıza bakar. Bize ihtiyaçları kalmadı, demişler.

Aradan yıllar geçmiş. Bu kardeşlerin anası ve babası ölmüşler. Köyde yaşlı bir nine ve küçük bir kız tek başlarına kalmışlar. Küçük kız:

— Nine benim başka kardeşlerim yok mu, diye sormuş.

Ninesi bütün olup bitenleri ve yaptıklarını anlatmış. Kıza:

— Senin yedi tane abin var. Onlar dağlarda gezerler. Sen doğmadan önce analarına bir söz verdiler. Eğer doğacak çocuk erkek olursa bir daha eve gelmeyeceğiz ama kız olursa geleceğiz, dediler ve dağa çıktılar. Sen doğdun ama ben onlara senin erkek olduğunu söylediğimden abilerin geri gelmedi.

Küçük kız, nenesine neden böyle bir şey yaptığını sorar. Nenesi de kardeşlerinin çok olması nedeniyle ailede geçim sıkıntısı yaşandığını söyler.

— Belki onlar giderse ailemizin daha iyi olacağını düşündüğüm için yaptım, der. Ama bu yaptıklarımdan çok pişmanım. Çünkü şimdi koca evde sadece sen ve ben varız. Abilerin burada olsaydı bize bakarlardı, der.

Bunun üzerine küçük kız abilerini aramaya çıkar. Dağda abileri bu kızı bulur ve kim olduğunu, bu yaşta oralarda ne işi olduğunu sorarlar. Kız:

— Benim yedi tane abim bu dağlarda yaşarmış, onları arıyorum, der.

Abileri bu kızın kardeşleri olduğunu anlarlar ve köye geri dönerler. Yedi kardeş dağlarda en usta avcılar olmuşlardır sadece ninesi ve kardeşini değil bütün köylüyü avladıkları hayvanlarla beslemişler. Nine ise bütün yaptıklarından pişman olup torunlarından özür dilemiş. Daha sonra bütün aile mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmüş.

Yedi Kardeş