HIRSIZ TİLKİ İLE NENE

Bir vardır, bir yohtır. Bir nene vardır, bir de geçisi. Hergün geçisini sağiyor, süti eve bırahiyor. Bir tıkli ona musellet olır, gizlice gelır, sütıni içiyor. Nene, tıkliye bir tuzah kurmak istiyor. Kapinın arhasıne sahlaniyor. Tılki gelende kuyruğıne bi “das” vurup kuyrığını kesiyor.Tılki kaçıp gidiyor. Arkadaşlari onla alay eder:

“Kolo koto nerden gelersen?” diyorlar, bunun üstüne tılki, neneye geler, kuyruğıni geri istiyor.

Nene diyor:

“Get menim sütümi getir, kuyrığını verem.” Tılki gidiyor:

“Geçi geçi man süt ver” diyor.

Geçi:

“Get mana ot getır” diyor.

Gidiyor ırğate diyor:

“Irğat ırğat mana ot…”

Irğat diyor:

“Get mana su getır.”

Çeşmeye gidiyor diyor:

“Çeşme çeşme mana su …”

Suyı çeşmeden alıyor veriyor ırğate. Irğatten ot alıyır veriyor geçiye. Geçiden de süt alıyor veriyor Nene’ye. Nene, tılkinin kuyrığını süsliyor püsliyor. İncik boncıh takıyor veriyor tılkiye. Tılki arkadaşlarının yanına gidiyor. Herges heyran kaliyor.

Diyorler:

“Nerden aldın bu kuyrığı?”

O diyor:

“Gittim ahşamdan sabahe kadar kuyrığımı suya koydım. Sabah olande bahtım kuyrığım bele olmiş.”

Tılkilerin hepsi koşar gider kuyrığını suya sohar. Sabah olande hepsi buz tuter.

Avciler gelır. Bazısi kaçar, kuyrığı kopar. Bazısi de kaçamaz, yahalanır.

Bu masal da burada biter. Rehmet anletanın ve dinleyanın anasına-babasına…

Hırsız Tilki ile Nene