Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde, deve tellâl iken, pire berber iken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir horoz varmış. Kurnaz mı kurnaz olan bu horoz, bir gün çöplükte eşinirken, ayağına bir diken batmış. Uzun zaman uğraşmış ama dikeni çıkaramamış. Sonra aklına, o yakınlarda oturan bir nine gelmiş. Gidip o yoksul ihtiyarın kapısını çalarak:

— Nine ayağıma bir diken battı. Canım çok yanıyor. Ne olur şunu bir çıkarıver, diye yalvarmış.

Onun hâline acıyan ihtiyar kadın da çıkarmış ve o sırada ekmek pişirmek üzere yaktığı ocağa atmış.

Aradan birkaç gün geçince, horoz gelip ninenin kulübesinin kapısını çalmış ve dikenini istemiş. Nine de:

— Ben onu ekmek pişirdiğim ocağa attım, yandı gitti, kül oldu, demiş.

Bunu duyan horoz, büyük bir arsızlıkla:

— Ben onu bunu bilmem. Ya dikenimi geri verirsin ya ekmeği, diyerek nineyi zorlamış.

Onunla başa çıkamayacağını anlayan ihtiyar da ekmeği verip kurtulmuş.

Ekmeği alan horoz, büyük bir keyif içinde yola koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş ve önüne çıkan bir evin kapısını çalıp içeriye girmiş. Elindeki ekmeği ev sahibi kadına verip daha sonra gelip alacağını söyleyerek oradan uzaklaşmış. Bir zaman sonra da geri dönüp, ekmeğini istemiş. Kadın da ona:

— Ekmeğini koyun yedi, deyince:

— Ben anlamam ya ekmeğimi verirsin ya da koyununu alırım, demiş.

Çaresiz kalan kadın koyunu vermek zorunda kalmış. Koyunu alan horoz yine yollara düşmüş. Gide gide bir derenin kenarında bulunan sevimli bir eve varmış. Kapıyı çalıp beklemiş ve çıkan ev sahibine koyununu verip:

— Daha sonra gelir alırım, diyerek oradan uzaklaşmış.

&nbsp;Aradan günler aylar geçmiş. Bir gün geri dönen horoz, gelip koyununu istemiş. İstemiş istemesine ya, evdekiler:

— Sen artık gelmezsin diye, koyununu kesip yedik, demişler.

Bunun üzerine tepinmeye başlayan horoz:

— Ya koyunumu geri verin ya da ineğinizi alırım, demiş.

Ev sahipleri önce vermek istemeseler de horoz o kadar çok söylenmiş ki sonunda vermek zorunda kalmışlar. İneği alan horoz, gide gide bir köye varmış. O sırada köyde bir düğün yapılıyormuş. Hemen düğün evine gidip ineğini orada bırakmış ve akşama da dönüp ineğini geri istemiş. Düğün sahibi:

— Yemeğimiz yetmedi de. Senin ineği kesip konuklara yemek yaptık, deyince öfkeden ter ter tepinen horoz:

— Ya ineğimi verirsiniz ya da gelini alırım, demiş.

Düğün sahipleri, her ne kadar yalvarıp yakarmışlarsa da horoza söz dinletememişler ve gelini ona vermek zorunda kalmışlar. Gelini alan horoz, keyifli türküler söyleyerek yoluna devam ederken çok güzel kaval çalan bir çobana rastlamış. Bir zaman hayran hayran onu dinledikten sonra da:

— Aman çoban kardeş, ben bu gelini sana vereyim, sen de kavalını bana ver, demiş.

Bu alışverişten çok memnun olan çoban da hemen kabul edip gelini alarak uzaklaşmış. Kavalı alan horoz sevincinden hemen oradaki bir ağaca çıkmış, bir yandan kaval çalıp bir yandan da şu şarkıyı söylemeye başlamış:

&nbsp;

Bir dikene bir ekmek aldım,

Düttürü düüt, düttürü düüt.

&nbsp;

Bir ekmeğe bir koyun aldım,

Düttürü düüt, düttürü düüt.

&nbsp;

Bir koyuna bir inek aldım,

Düttürü düüt, düttürü düüt.

&nbsp;

Bir ineğe bir gelin aldım,

Düttürü düüt, düttürü düüt.

&nbsp;

Bir geline bir kaval aldım, 

Düttürü düüt, düttürü düüt.”

Horoz ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş. Biri horoza, biri çobanla geline, biri de bu masalı dinleyenlerin başına. İşte böyle:

Eğer arsızsa bir kişi

Kurnazlığa vurup işi

Başkalarına zarar verse bile

Kılıfına uydurur her işi…

KURNAZ HOROZ