&nbsp;Bir zamanlar çok fakirlik varmış. Bir adam, fakirlikten can boğazına çıkınca gidip, Rızıkdağıtan’ı bulmaya karar vermiş. Herkese rızkını veriyor da bana niye vermiyor, beni de Allah yarattı, diyerek yola çıkmış. Tüm köylü bu adama gülmüş. Adam aldırmamış. Yolda bir kurda rastlamış. Kurt:

— Ey insanoğlu! Nereye gidiyorsun?

— Çok fakirim de Rızıkdağıtan’ı bulmaya gidiyorum. Herkese veriyor da bana niye vermiyor, benim ne günahım var diye soracağım. Kurt:

— Eğer bulursan benim hastalığımın dermanını biliyor mu diye sorar mısın? Çok şiddetli başım ağrıyor, dayanamıyorum.

— Tamam, demiş. Adam yürümeye devam etmiş. İleri de bir yılana rastlamış. Yılan da dile gelmiş:

— Ey insanoğlu! Nereye gidiyorsun? Adam, kurda söylediğinin aynısını söylemiş. Yılan:

— Eğer bulursan; benim midem kazınıyor, bir ilacı var mı? Sor da iyileşeyim.

— Tamam, demiş. Adam yine yürümeye devam etmiş. Biraz ileride bir nenenin evine rastlamış. Neneye misafir olmuş. Neneye de nereye gittiğini söyleyince nene:

— Benim taş ocağım niye yanmıyor diye sorar mısın? Neden herkesin dumanı yukarı çıkıyor da benimki geriye gelip ateşimi söndürüyor? Adam:

— Tamam, sorarım.

&nbsp;Adam yoluna devam etmiş. Dağlarda kırk haramiler varmış. İnsanları vurup, kırıp, soyup öyle yaşarlarmış. Bu kırk haramilerin bir başı varmış, ona harami başı derlermiş. Onların yanına gitmiş. Haramilerin bir kardeşleri ölmüş. Bu otuz dokuz haramiden hiçbiri onun malını kabul etmiyormuş:

— Biz kardeşimizin malına hainlik etmeyiz, diyorlarmış. Harami başı adamın nereye gideceğini öğrenince şöyle demiş:

— Bir sor ki biz bu malları ne yapacağız?

— Tamam, bunu da sorarım.

&nbsp;Yoluna devam ederken namaz kılan bir ermişe rastlamış. Ermiş adam yetmiş senedir aynı taşın üstünde namaz kılıyormuş. O kadar çok namaz kılmış ki taşta alnının ve dizlerinin izi varmış.

Ermiş her gün bir nar yiyerek yaşarmış. Tanrı tarafından her gün ağaçta bir nar yetişirmiş. O gün iki tane nar bitmiş. Ermiş narın bir tanesini saklamış, diğerini ikiye bölerek yarısını adama vermiş. Ermiş, adamın nereye gideceğini öğrenince şöyle demiş:

— Ben kesin cennete gideceğim de cennette hangi köşk nasibimdir bir sor. Adam:

— Tamam sorarım.

&nbsp;Adam yürü yürü bir dağa çıkmış. Dağda bir adama rastlamış. Adam paçalarını çekmiş yukarı, dağdan gelen suyu pay ederek ayırıyormuş. Uzun yolculuğundan sonra adam:

— Sen kimsin?

— Ben Rızık Dağıtan’ım, demiş. Adam heyecanlanmış. O zaman sormuş:

— Ben ne zamandır seni arıyorum. Benim arkım hangisidir? Niye sen bana bir damla su bağlamıyorsun? Benim suyum niye yok? Rızık Dağıtan:

— Bana Allah’tan yeni emir geldi, senin arkına şimdi su bağlayacağım.

Rızık Dağıtan, adamın arkına öyle bir su bağlamış ki fışkırır olmuş. Rızık Dağıtan:

— Unutma, senin emanetlerin var, demiş.

Adamın aklına soracağı sorular gelmiş. Soruları bir bir sormuş. Rızık Dağıtan:

— Kurda söyle, beyinsiz bir adamı yerse hastalığı iyileşir. Yılanın da midesinde şamşırah taşı* var. Yılanın beline değnekle vurup o taşı al. Taş o kadar değerli ki bir şehri satın alır. Nenenin de bacasında hazine var, onu çıkarırsan taş ocağı yanar. Haramilere de söyle artık çalmasınlar. Allah onları affetti. Çünkü onlar kardeşlerinin malına ihanet etmediler. Ermiş olan dedeye de söyle, köşkünü kaybetti. Çünkü Allah ona o gün iki nar verdi. Birini misafire vermek yerine sakladı. Bir yetmiş sene daha ibadet etse cennete giremez.

&nbsp;Adam geri dönmüş. Ermiş dedeye olanları anlatmış. Dede başını taşa vurmuş, ama ne çare geri dönüşü yokmuş. Haramilerin yanına varınca şöyle demiş:

— Eğer tövbe ederseniz sizin günahlarınız afvolacak, kurtulacaksınız. Harami başı:

— Sen arkına suyu bağlatmışsın, bak bu ilk nasibindir, kardeşimizin malları senindir.

— Oooo ben onları neden yük edeyim ki, arkıma suyu bağlattım nasıl olsa.

— Etme eyleme senin arkının suyu budur, al götür.

— Hayır bir de onları mı yük edeceğim, demiş.

Nenenin yanına gitmiş. Bacasındaki hazineyi çıkarmış. Nene:

— Oğlum, senin arkına suyu budur. Bana azıcık ver gerisi senin olsun.

— Bir tane bile yük etmem, ben arkıma öyle bir su bağlatmışım ki!

— Senin Allah belanı versin. Çok pişman olacaksın.

Adam yoluna devam etmiş. Yılanın yanına varmış. Değnek ile yılana vurmuş, şamşırah taşını çıkarmış. Yılan:

— Ey insanoğlu! Bu taşı al cebine koy, işine yarar. Senin arkının suyu budur.

— Onu da almam yük etmem. Ben arkıma suyu bağlattım.

Sonra kurdun yanına gelmiş. Kurt başından geçen her şeyi anlattırmış. Kurt:

— Ey insanoğlu! Senden beyinsizi olur mu?

Kurt adamı afiyetle yemiş ve hastalığından kurtulmuş.

* Şamşırah taşı: Çok değerli bir taş türü.

Rızık Dağıtan ile Fakir Adam 