Bir varmış, bir yokmuş; &nbsp;evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ormanların orta yerinde küçücük bir köy varmış. Bu köyde küçük bir aile yaşarmış. Bu aile bir anne ve babadan oluşuyormuş. Baba her gün ormana gider, odun toplarmış. Topladığı odunları Karagöz adındaki eşeğin sırtına yükleyip köye getirirmiş.

Günlerden bir gün şafak sökerken orman yoluna koyulmuş. Eşeği ve kendisi sakin sakin ilerliyormuş. Akşam olmadan odunları toplayıp köye dönmüşler. Döndüklerinde bir de ne görsünler. Köy baştan başa dumanlarla kaplanmış. Köyden hiçbir ses seda gelmiyormuş. Sonra oduncu hızla kendi evine doğru koşmuş. Çok şükür ki hanımı yaşıyormuş. Ona köyde ne olup bittiğini sormuş. O da:

— Sorma başımıza gelenleri bey! Köyü cadılar bastı. Ortalığı yakıp yıkmaya başladılar. Sonra bizim bahçeye geldiler. Bizim yeni yeşeren ceviz ağacını gördüler. Cevizdeki dalları sayıp senin yedi tane çocuğun olacak deyip gittiler.

Aradan yıllar geçmiş. Daha sonra oduncu ve karısının yedi oğlu olmuş. Bu çocuklar arasında birer yaş fark varmış. Her bir çocuk doğduğunda da ceviz ağacının birer tohumu açıyormuş. En küçük çocuğun on yedi yaşını doldurduğu gün, aniden cadılar tekrar köye gelmişler, yedi çocuğa o evden bir kız kardeşleri olana kadar ayrılmaları gerektiğini söylemişler.

Birkaç hafta sonra çocuklar köyü terk edip çok uzaklardan bir konağa yerleşmişler. Gitmeden önce annelerinin doğuracağı çocuk erkek olursa ceviz ağacına bir tırpan, kız olursa bir teşi* bağlamaları gerektiğini söylemişler. Kız kardeşleri olmazsa eve dönmeyeceklermiş.

Günlerden bir gün anneleri doğum yapmış, ancak babaları teşi yerine yanlışlıkla ağaca tırpan asmış. Bunu gören yedi kardeş yasa boğulmuşlar. Bir daha eve dönmeyeceklerini düşünmeye başlamışlar.

Aradan yıllar geçmiş oduncu, kızı büyüyünce ona her şeyi anlatmış. Kız yedi abisinin olduğunu duyunca çok sevinmiş. Babasına kardeşlerine nasıl ulaşacağını sormuş. Babası, ulaşmanın sadece bir yolu olduğunu söylemiş. Yedi dağ ötesinde, küçük bir evde, bir dede yaşıyormuş. Bir&nbsp;dede çamurdan eşekler yapıyormuş. Ancak çamurdan yapılan eşekler kızcağızı ağabeylerine götürebilirmiş.

Adam, oduncuya bir eşek yapmış. Oduncu, kıza eşeği vermiş. Dedeye, ne yapmaları gerektiğini sormuş. O da kızın eşeğe bineceğini ve gözlerini hiç açmaması gerektiğini söylemiş.

Kız eşeğe binmiş ve yola koyulmuş. Ama önünde bir kuş ötünce korkmuş ve gözlerini açmış. Anında eşek bir toz yığınına dönüşmüş. İkinci defa dedeye gidip eşek yaptırmışlar. Ama bu sefer de kız gözlerini açmış ve eşek yine toz bulutuna dönüşmüş.

Üçüncü defa, dedenin yanına gittiğinde şansının artık son olduğunu öğrenmiş. Bu defa da gözlerini açarsa şansını kaybedecekmiş.

Kız, bu sefer söz vermiş. Babasına gözlerini siyah bir bezle kapatmasını söylemiş ve yola koyulmuş. Bu defa gözlerini açmamış, kardeşlerinin oturduğu konağa gelmiş. Ancak konak çok berbat bir hâldeymiş. Çok uzun zamandır, evlerine bir kadın eli değmediği belliymiş.

Kız oraları silmiş, süpürmüş ve güzel yemekler yapmış. Kardeşlerinin yolunu beklemiş. Kardeşleri gelmiş ve evi böyle görünce daha çok şaşırmışlar. Aynı zamanda çok da sevinmişler. Ertesi gün, sabah kahvaltısından sonra kardeşlerini evde yalnız bırakıp ormana gitmişler. Kız da bahçeye gezinmeye çıkmış. Büyük bir saray görmüş, bu iki başlı devin sarayı imiş.

Dev, kızı esir almış. Bu dev insanların kanını emerek yaşıyormuş. Kız ile bir anlaşma yapmışlar. Kız her gün ağabeyleri gittikten sonra seslenecekmiş. O da parmağını uzatacakmış.

Bir gün, iki gün dev böyle devam etmiş. Bir iki hafta sonra yedi kardeş, kız kardeşlerinin durumunu hiç beğenmemiş. Kız günden güne zayıflıyormuş. Daha sonra kız kardeşlerine neden bu hâle geldiğini sormuşlar. Kız her şeyi anlatmış.

Kardeşleri, devi öldürmeyi düşünmüşler. Ancak devi sadece bir darbeyle öldürmeleri gerekiyormuş. Kardeşler sabahleyin erkenden devi beklemeye başlamış. Sonra küçük kardeşleri devi tek bir darbeyle öldürmüş.

Bütün kardeşler sevinç içinde birbirine sarılarak evin yolunu tutmuşlar. Babaları ve anneleri kaç yıldır onların yolunu gözlüyorlarmış. Sonunda kavuşmuşlar ve ömürleri boyunca mutlu bir hayat sürmüşler.

*teşi: Yün eğirmeye yarayan tahta araç.

 Ceviz Ağacı