HELVACI GÜZELİ 

Evel varımış, bir varımış, çok söylemesi günahımış. Bir köyde, bir imam varımış. Bir de orada bir adam varımış. Bu adamın bir gizi, bir oğlu , bir de avradı varımış. Bunnar Hacc'a getmek isdiyorlarımış. Diyorlarımış ki:

— Allah, biz bu gızı, kime amanat etsek de getsek? En iyisi köyün imamına amanat edek, demişler.

Bunnar, garı goca, oğlannarını da alıp, Hacc'a gedicilerimiş. Köyün imamına, gızlarını amanat etmişler. Demişler ki:

— Gizi içeriden çıkartma (harçlığını da bol bol vermişler gizin) , pencereden gonuş,gızın isdâni getir çarşıdan. Biz gelenâdar*, sahip ol gıza, demişler.

— Olur, demiş imam.

Bunnar, getmiş Hacc'a. Bu hoca, bir gün böyle, iki gün böyle, deken gıza âşık oluyor. Demiş ki:

— Sen,beniyinen iyi olacân?

— Nasıl olur, öyle şey olur mu? demiş gızı.

— Yok, benînen* iyi olacaksın.

— Olacaksın, olmıyacaksın derken, bakmış ki hoca, gene gızdan yüz bulamamış. Bir gün gene, bir cadı garısı varımış. Demiş ki:

— Get, şu gıza de ki; 'Padişah ilan verdi, herkes mecburen hamama gelecek, dedi,' de, demiş.

— Olur, demiş garı.

Garı gelmiş, demiş ki:

— Gızım, padişah ilan verdi, bütün millet, genç gızlar, avratlar, mecburen hamama gelecek, demiş. Gız:

— Olur, sen gel, beni götür ebe, demiş.

Garı gelmiş, gızı hamama eletmiş, gızı içeri goymuş ki, ondan başga hiç kimse yok!

— Hanı ebe, herkes gelecek diyordun? demiş.

— Şimdi gelecekler gızım.

Garı, çıkmış getmiş ki, hoca gizin garşısına çıkmış. Giz bakmış ki, gurtulacağı yok. Hocaya demiş ki:

— Gel, evelâ ben seni banyo yaptırım, ondan sonra olur, demiş.

Giz, hocayı otuddurmuş, gafasını sabınnarkan, sabınnarkan, sabınnarkan, şimdi ordan eline bir çıbık almış amma, hocaya yanaşmış. Ver Allah ver... Hoca, gözünü açdıkca, sabin gözünü yakanmış, gız buna vururumuş. Hoca gözünü açarımış, giz vururumuş. Sonunda giz gaçmış, varmış içeriye dikilmiş. Gapıyı da üzerinden örtmüş. Hoca, gizi gaçırınca:

— Başga olacak dâl*, bir mekdup yazım bunun babasına, demiş. Hoca, mektubu yazmış,Hac'daki gizin annesînen babasına demiş ki:

— Siz getdiniz, gızmız köyün nâdara* genci varışa, hepiciğini eve alıyor. Baş gelemiyom gızınıza, demiş.

Mekdup, gizin anasînen, babasının eline geçmiş. Babası okumuş ki, durum böyle böyle. Gizin gardaşına demiş ki:

— Get, bacını öldür, gannı köynani bana getir, demiş.

Gizin gardaşı, genegeri* köye gelmiş. Bacısına demiş ki:

— Bacım, böyle böyle.

—Yok gardaşım, öyle bişe yok, demiş gız.

— Bacım, sen bu eveden gaç. Sırtında köynâ de çıkart, bana ver, demiş oğlan.

Oğlan, bacısının köynâni almış. Bu, bir davşan vurmuş, köynâni davşan ganına belemiş, babasına götürmüş. Gelelim biz şimdi gıza. Giz, gaçmış gaçmış getmiş, başga bir memlekete. Ormannığa varmış, ikindin olmuş. Çıkmış ağacın başına. Bakmış ki, ordan bir avcı gediyor. Oda, padişahın oğluyumuş, avdan geliyorumuş. Padişahın oğlu, gafasını galdırıp ağacı dânemiş* ki, orada gözel bir gız var! Buna:

— İs misin, cis misin, demiş.

—İsimde, cisimde, demiş gız.

Padişahın oğlu:

— İn de seni eve götüreyim, demiş.

Gız ağaçdan inmiş, padişahın oğlu, bunu terkisine almış, eve eletmiş. Bakmış ki giz çok güzel, hemen bunînen evlenmiş. Galan*, bunnar garı-goca olmuşlar. Bunun, üç tene oğlu olmuş. Bu üç oğlandan sonra, tabii aradan epeyce bir zaman geçmiş. Padişahın oğlu demiş ki:

— Hanım, memleketine göndereyim mi seni? Ananı, babanı özledin mi? demiş.

— Özledim, gönder, demiş giz.

— Pekiyi.

Padişah, bunun yanma başveziri vermiş, bir tabir da asger vermiş, bunu yollamış. Bunnar, gona gona gederlerimiş, yolları çok uzağımış. Bunnar, ağşam oluşun
bir yere gonaklamış. Gonakliyeşin, bu başvezir demiş ki:

— Beniyinen iyi olacân?

— Yok, imkânı yok olmam, demiş giz.

— Öyleyise, çocuğunun birini keserim!

— Kesersen kes, olmam.

Başvezir, çocuğun birini kesmiş. Sabah olmuş, ordan gene, eşyalarını yükletmişler. Gene bir yere varmışlar, gene ağşam olmuş, orada gonaklamışlar. Gene, bu başvezir demiş ki:

— Benînen iyi olacân, demiş gıza.

— Olmam, iyi olmam, demiş gız.

— O zaman, ikinci çocuğunu da keserim!

— Kesersen kes!

Adam, onu da kesmiş. Bunnar, bir gonak daha gonaklamışlar. Başvezir, gene gızınan iyi olmak isdemiş. Gız, gabul etmiyeşin, adam üçüncü çocuğu da kesmiş.
Bu son gonaklamada, galan gızın çaresi galmamış. Demiş ki:

— Şuraya, bir tuvalete gedîm de, geri gelirim, demiş.

— Gaçan, demiş başvezir.

— O zaman, belime bir ip bağla, demiş.

Başvezir, bunun beline bir ip bağlamış. Avrat, açcık* ireli* varışın, orada da bir ağaç varımış. Giz, belindeki ipi çözmüş, o ağaca bağlamış. Ondan sonra, gaça gaç. Vezir, ipi çekerimiş, ip sert gelirimiş. O da gızın belinde bağlı sananmış. Vezir, sabaha garşı, varmış bakmış ki, ne görsün? Avrat gaçmış getmiş, ip bir ağaçda bağlı duruyor!

Bu gız, gaçmış gaçmış, hava da galan ışınmış, bir çobanın yanına varmış. Çobana demiş ki, parası da varımış cöbünde:

— Şu, sırtıyın pırtısînen*, bir kötü goyun kes, bunun garınım bana ver, demiş. Giz, buna biraz para vermiş, çobanın sırtının pırtısını geymiş. Garının derisini
de gafasına geymiş. Olmuş bir Keloğlan! Kimse bilmiyor, bunun gadın olduğunu.

Düşmüş şimdi yola.

Gede get, gede get gendilerinin memleketine varmış. Bu, orada bir helvacı yanına çırak olmuş. O gadar güzel helva yapanmış ki, bunun adı; "Helvacı Güzeli"
olmuş. Geldi Helvacı Güzeli, getdi Helvacı Güzeli, derken bu gocası olan padişahın oğluyunan, Başvezir de tüccarlığa çıkmışımış. Mal alırlar, mal satarlar, derken onnarın memleketine varmışlar. Oraya varmışlar. Akşam olmuş, bu gızm babasıgile, bunnar misafir olmuş. Ağşam olmuş, şimdiki gimi gahve yok, bişe yok ya, hep bir eve toplanırlarımış. Herkes, bunun babasıgilin evine toplanmış. Bu , Helvacı Güzeli de gelmiş, şöyle oturmuş. Busalı:

— Herkes,birer hikâye annatsın, demişler.

Derken, derken sıra Helvacı Güzeli'ne gelmiş. Helvacı Güzeli demiş ki:

— Ben hikâyeyi annatdım miyi, kimse yerinden gıpırdamıyacak. Tuvaletine gedecek olan getsin gelsin. Ben, gapıyı kitleyip anakdarı alacâm, demiş.

— Tamam, demişler.

Gapıyı kitlemiş bu, anakdarı eline almış, gapının ağzına oturmuş. Başından geçnnerin hepisini başlamış annatmaya. Demiş ki:

— Benim anam, babam, gardeşim Hacc'a getdi. Beni, köyün imamına emanet etdiler, diyesin, hoca demiş ki:

— Benim tuvaletim geldi, ben dışarı çıkacâm, demiş.

— Duuur, altına et, demiş giz.

Giz, gene annatmasına devam etmiş:

— Bunnar Hacc'a getdi, beni hocaya amanat etdiler. Hoca, bana; 'Beniyinen iyi olacân, dedi. Ben de olmadım. Beni, oyununan hamama çağıtdırdı. Orda, hamamda, gene; 'Beniyinen iyi olacân,' dedi -demiş-. Banyo yapdırmak bahanesiynen, bunun başına çaldım sabim, çaldım sabini, vurdum sopayı - demiş-. Ondan sonra da gaçdım, eve geldim. Bu, babamın arkasından bir mektup yazmış. Mektup, babamın eline geçmiş. Babam, gardaşımı göndemiş. Gardaşım da beni öldürmeye gıyamadı. Benim köynâmi aldı, bir davşan vurdu, onun ganına beledi. Gannı koynâmi, babama götürdü. Ben de evden gaçdım. Epiye uzak gedişin, bakdım ki, ağşam olucu, bir ağacın başına çıkdım, Oradan bir avcı geçiyordu. O da padişahın oğluyumuş. Beni aldı, evine götürdü. Bunînen evlendik, üç tene çocuğumuz oldu.

Bu arada, vezir demiş ki:

— Benim tuvaletim geldi, dışarı çıkıcîm.

Giz, ona da demiş ki:

— Altına yap (vezir, durumu hemen annamış). Gocam, dedi ki bana; 'Hanım, memleketini özledin mi, seni göndereyim mi?' dedi. Beni, başvezirinen gönderdi.
Yola geldikçe, vezir bana; 'Beniyinen iyi olacân,' dedi. Ben olmadıkça, o çocuğumun birini kesdi. Bu arada, vezir yerinde duramaz olmuş- Ondan sonra, veziri
gandırdım, oradan gaçdım. Geldim buraya, bir helvacı yanına çırak durdum. Adım, Helvacı Güzeli oldu. İşde, o da benim, demiş, giz gafasmdakı deriyi meriyi çıkarıvermiş:

— Şu babam, şu gardaşım, şu gocam, şu vezir, şu da hoca, demiş.

Abarın, şimdi orada millet birbirine girişmiş. Padişahın oğlu vezire, babası hociye, derken geri bunu padişahın oğluna vermişler.

Yemişler, içmişler, murazlarına geçmişler. Siz de geçin.

*açcık: Azıcık, biraz, çok az.

*benînen: Benimle.

*dâne- : Temaşa etmek, bakmak, seyretmek.

*dâl: Değil

*galan: Artık, başka, sonra.

*gelenedâr: Gelene kadar.

*genegeri: Yeniden, tekrar.

*ireli: İleri.

*nâdara: ne kadar.

HELVACI GÜZELİ 