Bir varmış bir yokmuş, evel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pire berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, diyar diyar köylerin birinde padişah varmış. Bu padişah ile veziri bir gün bahçede dolaşırlarken, sohbet ediyorlarmış ama bu sıralar padişah çok üzgünmüş. Bahçede dolaşırlarken karşılarına bi derviş çıkmış.

- Derviş, neden üzgünsün padişam demiş.

- Benim çocum yok da ondan çok üzgünüm demiş.

- Üzülme, demiş. çocun olur Allah’ın izniyle.

Bir elma vermiş.

- Bu elmayın yarısı vezirin hanımı, yarısın da senin hanımı yesin. Kabunu da ata yedirin demiş.

Şindi ata yedirmişler. Aylar geşmiş, yıllar geşmiş, padişahın nur topu bir oğlu, vezirin nur topu bi kızı olmuş. Atın da bi tayı olmuş. Bunlar güzel güzel yaşarlarken vezir aniden hastalanmış. Vezir vefad edince, padişah bunları bakmayı unutmuş. Onları hatta saraydan kovmuş ama gizli gizli padişağın oğluyla o küçük kız oyunlar oynuyorlarmış. Günler geşmiş, yıllar geşmiş, padişaın oğlu prens olmuş. O kız çocu da güzelleşmiş. Babasına söylemiş:

- Babacım ben vezirin kızıyla evlenmek istiyorum.

Padişah önce sinirlenmiş, izin vermemiş. Bunlar, atın tayına bindilerse uşmuşlar, gitmişler. Dere tepe düz gitmişler, altı ay bi güz gitmişle. Bi şehre varmışlar. O şehirde düğünlerini yapmışlar, evlenmişler ama bu sırada padişah da çok üzülmüş. Onları çağırmış. Geri getirmiş, hatasını anlamış. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş, biri dinliyenlerin başına, bir anlatanın başına, bir de gönüllleri sevgiyle dolan herkesin başına.


Şindi:Şimdi

Padişahın ve Vezirin Çocukları