PADİŞAHIN KIZI İLE ÇOBAN

Günün birinde bir padişah varmış. Bu padişahın da bir kızı varmış. Padişah kızını Allah’ın emri ile kocaya vermiş. Kız kocasına götürülürken devenin sırtındayken&nbsp;rüzgâr kızı uçurup Cebeli Dağı’nın sırtına bırakmış. Rüzgâr alıp götürünce padişahın kızı kendi kendine:

— Beni kurtlar, kuşlar yemesin, deyip, ağacın başına çıkmış. Orada o geceyi sabah etmiş.

Sabah olunca, bir bakmış yok, iki bakmış yok, gelen yok, giden yok. Oraya on beş yirmi günde bir çoban uğrarmış. Çoban gelince kız:

&nbsp;— Kardeş, ne olur azığından üç tek bana da ver de yiyeyim. Çoban da vermiş. On beş yirmi gün sonra çoban yine gelmiş. Padişahın kızı ona:

&nbsp;— Çoban arkadaş, senden bir isteğim var. Çoban:

&nbsp;— Söyle bacım. Kız:

&nbsp;— Beni köyüne götürür müsün? Çoban:

&nbsp;— Yok hanımım yok, ben seni köyümüze götüremem. Kız:

&nbsp;— Çok ekmeğini yedim, hakkın bana geçti, senden bir ricam daha var. Çoban:

&nbsp;— Söyle hanımım, söyle. Kız:

&nbsp;— Allah’ın emriyle, peygamberin kavliyle, beni kendine eş edinir misin? Çoban:

&nbsp;— Yok hanımım, yok. Ben seni alamam. Kız:

&nbsp;— Çoban arkadaş, dinle beni, bir isteğim daha olacak. Çoban:

&nbsp;— Buyur hanımım, buyur. Kız:

&nbsp;— Çoban kardeş, sen aç ben de aç, sen tok ben de tok, sen susuz ben de susuz, sen uykusuz ben de uykusuz, Allah’ın emri ile beni kendine eş edin. Böyle der demez, çoban yumuşamaya başlamış, kabul etmiş. Kız:

&nbsp;— Çoban arkadaş, yumuşadın ama benim de bir şartım var. Çoban:

&nbsp;— Söyle, şartın ne imiş? Kız:

&nbsp;— Evlenirsek ve çocuğumuz olursa çocukların ismine sen karışmayacaksın, isimlerini ben koyacağım. Çoban:

&nbsp;— Tamam. Akşam olsun sığırları toplayayım seni köye götürüp nikâh kıyayım.

&nbsp;Akşam olunca köye gitmişler. Nikahları kıyılmış. Çoban yine çobanlık etmeye devam etmiş. Yıllar sonra çoban çobanlık yaparken yanına atlı bir dede gelmiş. Dede:

&nbsp;— Evladım, beni Tanrı misafiri eder misin? Çoban:

&nbsp;— Akşam olsun, sığırı toplayıp seni de götürüp Tanrı misafiri ederim.

Akşam olunca çoban dedeyi de alıp evinde misafir eder. Karısı çocuklardan bir şeyler isterken şöyle seslenir:

— Ne İdim, şunu getir. Ne Oldum, bunu getir. Ne Olacağım, bunu getir.

&nbsp;Kız ile çobanın üç oğlu olmuş. Kız çocuklarına “Ne idim, Ne oldum, Ne olacağım, isimlerini koymuş.

&nbsp;Neyse çocuklar yiyecekleri getirmişler. Dedeyi yedirip&nbsp;içirip yatırmışlar. Sabah olmuş, dede uyanmış. Gideceği zaman çobana sormuş:

&nbsp;— Evladım ben bu çocukların isimlerinden hiçbir şey anlamadım. Ne idim, Ne oldum, Ne olacağım… Bunlar nasıl isimler, bunu bana anlatır mısın?

&nbsp;Kız, bu sırada dedeyi tanımış. Dede, aslında kızın padişah olan babasıymış. Ama padişah kızını tanımamış. Çoban, dedeye:

&nbsp;— Bu isimleri ben koymadım, karım koydu, gel bir ona soralım. Dede de kıza:

&nbsp;— Evladım, bu isimler ne biçim isimler, bunu bana bir anlatır mısın? Bunu duyan kız, dedenin boynuna sarılmış:

— Ben bir padişah kızıydım, bir de şimdi bak; Ne idim? Ne oldum? Ne olacağım?” demiş.

&nbsp;Dede de bunları duyunca, kızını tanıyıp ona sarılmış. Onlar ermiş muradına Allah bizi de erdirsin muradımıza.

Padişahın Kızı ile Çoban 