PADİŞAH OĞLU

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda zengin bir padişah varmış. Bu padişahın bir de oğlu varmış.

Bir gün, padişahın oğlu, babasına:

— Babacığım, bana bir gemi yaptır! Uzak diyarlara gitmek, denizlerde gezmek istiyorum, demiş.

Padişah, oğlunun arzusu üzerine bir gemi yaptırmış. Padişahın oğlu, yanına kırk arkadaşını almış, gemiye binmiş. Bunlar, uzun bir zaman denizin üstünde yol alıp durmuşlar.

Denizin ortasında bir saray varmış. Denizde yollarına devam ederken o saraya doğru, o tarafa doğru çekildiklerini hissetmişler.

Geminin kaptanı, padişahın oğluna:

— Efendim, böyle giderse gemimiz batacak, demiş.

Padişahın oğlu:

— Madem batacağız, herkes birbiriyle helâlleşsin, diye seslenmiş.

Az sonra da gemi batmış. Padişahın oğlu, nasılsa bir tahta parçası bulup ona tutunmuş; bir sağa, bir sola derken denizin üstünde oraya, buraya doğru gitmiş. Sonunda bir ada görmüş, çok sevinmiş. Akşama doğru adaya çıkmış. Etrafına bakmış, kendinden başka kimse yokmuş. Adada çeşit çeşit ağaçlar varmış. Birinin tepesine çıkmış, orada sabahlamış.

Aradan bir zaman geçmiş… Padişahın oğlu, kıyıda otururken ta uzaktan bir geminin geldiğini görmüş. Tekrar ağacın başına çıkmış, oradan gözetlemeye başlamış. Gemi iyice kenara yanaşmış. İçinden birkaç tane adam inmiş, adaya çıkmışlar. Adamlar, yanlarında bulunan gencin birini yaka paça tutup yakındaki mağaranın önüne gelmişler. Genci o mağaranın içine hapsetmişler. Yanına da biraz yiyecek, öteberi koyup tekrar gemiye binip gitmişler.

Padişahın oğlu, adamlar gittikten sonra ağacın başından inmiş, mağaraya gitmiş. Genci hapsettikleri mağaranın ağzını açmış, önüne bir merdiven çıkmış. Merdivenden inmiş, inmiş, bakmış ki o genç, güzel bir kıraatle Kur’an okuyor. Padişahın oğlu, bir ara durmuş, dinlemiş. Sonra da yanına girmiş. Delikanlıya demiş ki:

— Senin burada ne işin var?

Delikanlı önce korkmuş, sonra da:

— Sen kimsin, nesin? Burada ne işin var, diye sormuş.

Padişahın oğlu, başından geçenleri anlatmış. Delikanlı, bunları duyunca biraz rahatlamış, başlamış anlatmaya:

— Benim babam padişahtır, hem de çok zengindir. Ben tek evlat olduğum için üzerime çok titrerdi. Memlekette ne kadar hacı hoca varsa hepsine benim geleceğimi sordurdu. Hepsi de; “Padişahım, senin oğlun bir adada bir padişahın oğlu tarafından öldürülecek,” dediler. Bunun üzerine babam beni korumak için buraya getirdi, demiş.

Padişahın oğlu, bunları duyunca kendi kendine yemin etmiş ki; “Ben bu delikanlıyı öldürmeyeceğim.”

Bundan sonra bu mağarada sanki iki kardeşmiş gibi yaşamaya başlamışlar, gül gibi geçinip gidiyorlarmış.

Bir gün, delikanlı hastalanmış. Padişahın oğlu da ona yardım etmek istemiş. Raftan ekmek bıçağı almak isterken ayağı kaymış, delikanlının üzerine düşmüş. Elindeki bıçak da delikanlının karnına saplanmış, delikanlı orada ölmüş.

Padişahın oğlu dışarı çıkmış, sahile doğru yürürken delikanlıyı buraya getiren geminin adaya doğru geldiğini görmüş. Adanın öbür tarafına kaçmak istemiş. Bir de bakmış ki bütün deniz, kara olmuş. Hemen kaçmaya başlamış. Günlerce, aylarca yürüdükten sonra çok büyük bir saraya varmış. Padişahın oğlu, kapıyı çalmış. Kapıyı on, on beş yaşlarında bir genç kız açmış. Kız, padişahın oğlunu üstü başı perişan görünce oğlana acımış. İçeri almış, önüne yiyecek, içecek koymuş. Padişahın oğlu karnını doyururken birdenbire etrafında kırk tane kız peyda olmuş.

Padişahın oğlu, içlerinden en büyüğüne:

— Siz kimsiniz, burada ne işiniz var, diye sormuş.

En büyük olanı:

— Bizim babamız padişahtır. Bizi felaketlerden korumak için buraya getirdi. Senede bir defa onun ziyaretine gideriz. Şimdi onun mektubu geldi, yarın ziyaretine gideceğiz. Senin de gördüğün gibi kırk tane odamız var. Hepsinin anahtarını sana teslim edeceğiz. Biz gittikten sonra ne yaparsan yap, ama sakın kırkıncı odayı açma, demişler.

Kızlar gittikten sonra padişahın oğlu merakından odaları açmaya başlamış. Birinci odayı açıp bakmış ki cennet gibi bir bahçe… Sular şırıl şırıl akıyor, çeşit çeşit ağaçlar, türlü türlü çiçekler varmış. Her açtığı oda ötekinden daha güzelmiş. “Bunların hepsi iyi güzel de acaba kırkıncı odada ne vardı?” diye düşünmüş.

Padişahın oğlu; “Açsam mı, açmasam mı?” diye düşünürken dayanamamış, kırkıncı odayı açmış. Odadan çok kötü kokular geliyormuş. Öyle kötü kokuyormuş ki insanın dayanmasını çok zormuş. Yine de içeri girmiş. Büyük bir atın yem yediğini görmüş. Ata yaklaşmak istemiş. Usulca yanına gitmiş, atı okşamaya başlamış. Bu, atın çok hoşuna gitmiş.

At, başını sallayıp:

— Sırtıma bin, gözünü de kapat, demiş.

Padişahın oğlu, hemen sıçradığı gibi atın üstüne çıkmış. Gözünü kapattığı gibi at havada uçmaya başlamış. Padişahın oğlunu kendi memleketine getirmiş. Annesi, babası çok sevinmiş. Bayram ilan etmişler, bir daha da birbirlerinden ayrılmamışlar.

Padişah Oğlu