Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken zamanın birinde dertli bir padişah varmış. Ne yapmışsa derdinin dermanını bulamamış. Yaşlı bir veziri padişaha demiş ki:

— Padişahım ben senin derdinin dermanını biliyorum, demiş. Padişah:

— Nedir, demiş. Vezir:

— Dünyada idaresinden aciz, fakir bir adam bulup iç etten giydiği gömleği değiştirirsen bu derdin gider, demiş.

Kalkmışlar, atlarına binmişler. Birer kese altın almışlar yanlarına. Yaz kış demeden gezmişler. Gezerlerken bir gün bir sulağın başına gelmişler. Atlarını sulamışlar. Abdest alıp namaz kılmışlar, yemeklerini yemişler. Bakmışlar ki bir ses gelmiş, bir ihtiyar sırtında bir kucak odun taşıyormuş.

Padişah ile vezire yaklaştığı zaman omzundaki odunları taşın üstüne indirmiş. Alnındaki teri sıyırmış:

— Ya Rabbi, hiçbir gamım kederim yoktur. Sana âşık olduğum günden beri, demiş. Padişah ile vezir yaşlı adamı karşılamışlar:

— Selamünaleyküm ya Oduncu Baba, demişler. Oduncu Baba:

— Aleykümselâm oğlum, demiş. Padişah:

— Hayat seni üzüyor herhâlde Oduncu Baba, demiş. Oduncu Baba:

— Yok, oğlum ben hâlimden memnunum, demiş. Padişah:

— Seninle şu etin üstünde giydiğimiz içlikleri (gömlekleri) değiştirelim mi, demiş. Oduncu Baba:

— Oğlum benim gömleğim yok demiş. Padişah bunun üzerine Oduncu Baba’ya:

— Benim yüreğimi okşar mısın, demiş. Oduncu Baba adamın derdini anlamış. Kendi kendine demiş ki:

— Ey derdini gizleyen derviş, gel de senin derdine bir derman bulayım, demiş. Padişahın kalbini sırtını okşamış. Padişahın derdine derman bulmuş. Padişah elini cebine sokup bir kese altın çıkarıp Oduncu Baba’ya vermek istemiş. Ancak Oduncu Baba:

— Oğlum canın sağ olsun. Altının ne önemi var, deyip yerden bir taş almış, üflemiş altına dönüşmüş ve:

— İnsan nefesini altın etmeli, demiş. Bu masal da burada bitmiş.

Oduncu Baba ile Padişah