[TOMBUL BÖCEK İLE SAĞIR SÜLEYMAN]

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken küçük bir köyde yaşayan tombul böcek varmış.

Bir gün tombul böcek bahçede çalışırken yorulmuş, ceviz ağacının altına uzanıp yatmış. Tam uykuya dalacağı sırada başına bir yaprak düşmüş, birden sıçramış:

— Aman Allah’ım, Allah’tan başıma taş düştü, demiş. Kalkmış ağacın altından başlamış koşmaya… Korku ve talaş içinde söylene söylene yürüyormuş, bir de bakmış ki karşıdan çoban geliyor. Çoban:

— Tombul böcek ne bu telaş, nereye gidiyorsun? Tombul böcek:

— Ah ah, sorma. Tombul tombul tona gidiyorum, altmış iki şana gidiyorum, Allah’tan başıma taş düştü, er aramaya gidiyorum. Çoban:

— Bana gelir misin ? Tombul böcek:

— Ne ile döversin? Çoban:

— Elimdeki sopam ile. Tombul böcek:

— Ben sana varamam da varamam. Canımı çıkartırsın, demiş. Hemen oracıktan uzaklaşmış. Gitmiş gitmiş. Nefes nefese kalmış ki tam o sırada fare ile karşılaşmış. Fare sormuş:

— Bu ne telaş Tombul böcek, nereye gidiyorsun? Tombul böcek:

— Tombul tombul tona gidiyorum, altmış iki şana gidiyorum, Allah’tan başıma taş düştü, er aramaya gidiyorum. Fare:

— Bana gelir misin? Tombul böcek:

— Ne ile döversin? Sağır sultan:

— Kuyruğum ile. Tombul böcek:

— Ben de sana vardım, gittim.

İkisi el ele tutuşmuş, farenin evine doğru yola çıkmışlar. Gitmişler gitmişler, bir değirmenin kuytu köşesindeki farenin evine varmışlar. Mutlu bir yaşam başlamış. Güle oynaya yaşarken, zaman gelmiş evde yiyecek azalmaya başlamış. Sağır sultan:

— Yarenim, tombulum, yiyeceğimiz azaldı, gideyim de yiyecek getireyim değirmenden olur mu? Tombul böcek:

— Olur, sultanım ben de gideyim çamaşırları yıkayayım çeşmede.

Fare değirmenin, tombul böcek de elinde çamaşır sepetiyle çeşmenin yolunu tutmuş. Gitmiş gitmiş, çeşmenin önüne gelmiş. O da ne her yer çukur olmuş. Hayvanların ayakları nasıl da çukurlaştırmış. Şuradan atlayayım da çeşmenin yanına varayım derken birden elindeki çamaşır sepeti dengesini bozmuş. Tombul böcek kendini çukurda bulmuş. Başlamış bağırmaya:

— İmdat, imdat! Kimse yok mu?

Tam bu sırada bir grup atlı geçiyormuş oradan. Tombul böcek sesini duyurmak için var gücüyle bağırmaya başlamış:

— Atlılar, atlılar, şakırtısı tatlılar, söylen Sağır Süleyman’a, avradın çamura çöktü.

Atlılar şaşkın şaşkın etraflarına bakmışlar, bu ses nereden geliyor diye ama görememişler. Tombul böcek bağırmaya devam etmiş. Atlılar atlarını sulayıp değirmene varmışlar. Değirmenciyle hoşsohbetten sonra birisi demiş ki:

— Ya arkadaş, çeşmenin orada birisi bize:

— Atlılar atlılar, şakırtısı tatlılar, söylen Sağır Süleyman’a, avradın çamura çöktü, diye bağırıyordu. Tam o sırada değirmenden un çalan fare sözü duyunca heyecanla un torbasını bırakıp:

— Bu benim tombulum, demiş. Çeşmenin başına koşmuş, koşmuş, kan ter içinde varmış. Bu sırada tombul böcek bağırmaktan hâlsiz düşmüş, çok beklemiş, çabuk gelmedi diye üzülmüş, ağlamış, çok da kızmış. Bu sırada Sağır Süleyman’ın sesini duymuş.

— Ver elini tombulum. Tombul böcek kızgın kızgın bakmış:

— Ben sana küseneç! Sağır Süleyman:

— Ver elini sultanım. Tombul böcek:

— Ben sana küseneç! Sağır Süleyman kızmaya başlamış:

— Ver elini çekenek! Tombul böcek yine:

— Ben sana küseneç! Sağır Süleyman:

— Ben de seni basanaç da basanaç, demiş. Masalımız da burada bitmiş. Fazla nazın ve inadın sonu böyle olurmuş. Sakın siz böyle olmayın.

Tombul Böcek ile Sağır Süleyman