Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Az söylemek, sevap; çok söylemek, günahmış. Günlerden bir gün iki ülkenin padişahlarının çocukları, birbirleriyle evlenmiş. Birkaç sene çocukları olmayınca Allah’a dua etmeye başlamışlar:

— Allah’ım! Bize bir çocuk ver, ondan sonra istersen kapıdaki kara köpeğe verelim, diyerek eksik dilekte bulunmuşlar.

Bu dilekten çok az bir zaman sonra prenses hamile kalmış ve bir kız çocuğu doğurmuş. Çocuk büyüyüp okul çağına gelmiş. Günlerden bir gün, çocuk okula giderken kara köpek yolunu çevirip:

— Seni alacağım, annenle baban seni bana verecekler, demiş.

Bu olay üzerine çocuk çok korkmuş. Önce anne ve babasına her şeyi anlatmayı düşünmüş. Fakat daha sonra köpeği bir daha görmeyince bundan vazgeçmiş. Fakat olaydan üç gün sonra, kara köpek tekrar kızın yoluna çıkmış. Yine aynı şeyleri söyleyip kızı korkuttuktan sonra, kızın eline biraz taş verip:

— Al bunları, cebine koy. Akşam soyunurken aklına gelirim, demiş.

Akşam olup da kızın yatacağı zaman geldiğinde, elbisesini çıkartırken taşlar yere dökülmüş. Bunun üzerine annesi şöyle sormuş:

— Kızım, sen koskoca bir padişahın kızısın. Cebine para dolduracağına niye taş dolduruyorsun? Kız korka korka cevap vermiş:

— Anneciğim, bir kara köpek her gün yolumu çevirip sizin beni ona vereceğinizi söylüyor. Akşam hatırlayayım diye de cebime taşları o doldurdu.

Bunun üzerine prenses ve padişah konuşup yıllar önce ettikleri dua nedeniyle kızlarını o köpekle evlendirmeye karar vermişler.

Güzel kız, alınan karara ve erkenden evlendirildiğine çok üzülmüş. Fakat anne ve babasına karşı çıkamamış. En sonunda köpekle evlenip saraydan ayrılmış. Güzel kızın bu gidişine ailesi de çok üzülmüş. Fakat ellerinden hiçbir şey gelmiyormuş. Bu evliliğin asıl kötü yanı, kızın bir köpekle evli olduğunu bilmemesiymiş.

Köpek, kızla evlendikten sonra onu alıp karanlık sarayına götürmüş. Güzel kızı bir odaya bırakıp, yanına da bir düzine anahtar atıp gitmiş. Köpek sarayda kızın yanına geldiğinde bir delikanlıya dönüşüveriyormuş. Bu nedenle kız onun bir köpek olduğunu anlayamıyor, hiçbir şeyden şüphelenmiyormuş. Fakat bir gün, kocasının evden çıktıktan sonra bir köpeğe dönüştüğünü ve etrafını koklayarak ilerlediğini görmüş. Bunun üzerine korkan ve her şeyden şüphelenmeye başlayan kız, anahtarları alıp evde dolaşmaya başlamış. Anahtarların her biri bir kapıyı açıyormuş. Açılan odalar çok karanlıkmış ve hepsinden yardım çığlıkları duyuluyormuş. Bu sesleri duyan kız, çok korkmuş ve kapıların hepsini tekrar kilitleyip anahtarları yerine bırakmış.

Kocası eve geldiğinde kızın heyecanlı tavırlarını görünce, odaları açtığını hemen anlamış. Bunun üzerine kıza bağırmaya, ona saldırmaya başlamış. Güzel kız çok korkmuş ve ağlayıp bağırarak saraya, ailesinin yanına kaçmış. Kız evine gittikten sonra bir tüccarın yanına giden köpek, tüccara şöyle söylemiş:

— Ben şimdi her tüyü altın gibi parlayan, çok güzel bir ata dönüşeceğim. Sen beni alıp padişaha götürecek, ucuza satacaksın.

Bunları der demez de bahsettiği gibi güzel bir ata dönüşüvermiş. Tüccar, atı götürüp padişaha sunmuş. Atı çok beğenen padişah, fiyatı da uygun görünce hemen satın almış.

At kılığında saraya giren köpek, gece herkes uyuduktan sonra kızın odasına gitmiş ve kıza şöyle söylemiş:

— Buraya kaçtın diye, benden kurtulduğunu sanma. Ne yapıp, edip seni yiyeceğim.

Kız çok korkmuş. Fakat sabahı beklemiş. Gün doğar doğmaz, babasına gidip atı satmasını istemiş. Babası kızını kırmamış ve atı götürüp satmış. Fakat köpek yılmamış. Ertesi gün, bir katır olarak aynı yolla saraya girmiş. Yine gece yarısı kızın odasına gidip aynı sözleri söylemiş.

Bu sefer daha çok korkan kız, anne ve babasının odasına gidip başlarında ağlamaya başlamış. Göz yaşı annesinin yüzüne damlayınca, prenses uyanmış ve kızına şöyle söylemiş:

— Niye ağlıyorsun güzel kızım? Sende bir dert var, hadi annene söyle.

Bunun üzerine kız, bütün olanları anlatıp ahırdaki katırın aslında elinden zor kurtulduğu kara köpek olduğunu söylemiş. Annesiyle kızı konuşurken bütün olanı, biteni dinleyen padişah, hemen kılıcını alıp keskinleştirmeye başlamış. Kılıcını beline saklayıp ahıra doğru gitmiş. Ahırdaki kaşağılardan birini alıp katırın başına varmış. Kaşağı ile kaşıma bahanesi ile katıra iyice yaklaştıktan sonra, kılıcını çıkartıp boynuna bir darbe indirivermiş. İkinci darbede tekrar cana gelecek olan köpek, bir kere daha vurmasını istemiş. Fakat padişah bu oyuna gelmemiş ve köpeğin ölmesini seyretmiş.

Bu olaya en fazla padişahın kızı sevinmiş. Sevinçlerini kırk gün, kırk gece şenliklerle kutlamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Padişahın Kızı ve Kara Köpek