Yaşadığı yörede yollar üzerine hanlar ve çeşmeler yapmakla meşhur bir bey varmış. Bu bey bazen tebdil-i kıyafetle yaptırdığı hanlara gider, insanları ziyaret edermiş.

Bir gün yine bir handa insanları izlerken içeriye nurani yüzlü yaşlı biri girer. Giyimi, güzel konuşması ve tavırları beyi etkiler ve bey onu sarayına davet eder. Sarayda yaşlı misafirin dikkatini beyin asık suratı çeker. Beye “Sizin meyveniz yok mu beyim?” der. Bey hüzünlenir çünkü misafiri çocuğu olup olmadığını sormaktadır. Bey de hangi hekime gitse bir çare bulamadığını anlatır. Bunun üzerine misafiri Bey’e:

-Konağının bulunduğu ulu dağın arkasında bir pınar vardır. O pınara gidip su içecek, yıkanıp geleceksiniz. Fakat pınara varana kadar eşinle beraber olmayacaksın. Bunu yaparsan Mevla sana bir çocuk verir inşallah, der.

Bey, eşiyle yola çıkıp dağları aşar. Yolculuk umulandan uzun sürer, pınar bir türlü görünmez. Yola çıktıklarından beri günler geçmesine rağmen bir türlü pınara ulaşamazlar. Bir gün bey ve eşi, dinlenmek için çekildikleri bir mağarada şeytan burunlarına üfler ve beraber olurlar. Olan olmuştur artık, belayı çağırmak kolay göndermek zordur ama beyin bundan haberi yoktur. Ertesi gün kısa bir yürüyüşten sonra pınara varırlar. Pınardan su içip yıkanırlar, dönüş yolculuğu gidişe göre çok kısa sürer. Eve dönüp eşinin hamile olduğunu anlayınca beyin keyfi yerine gelir.

Aradan dokuz ay geçer ama bir türlü doğum gerçekleşmez. Doğumu gerçekleştiremeyen ebeler tek tek kellesinden olurken şehirde bir tek ebe kalır. Onun de rüyasına handa beyle sohbet eden adam girer ve ona:

-Yarın doğum yaptırmak için askerler seni almaya gelecek. Gebe kadının bacakları arasına bir kova süt koy ve kasıklarına bastır, der.

Sabah asker sesiyle uyanan kadın, doğum yaptırmak üzere saraya götürülür. Eğer doğumu yaptıramazsa o da diğer ebeler gibi kellesinden olacaktır. Aklına adamın söyledikleri gelir. Kovayı getirir getirmez kadın doğum yapar. Ama doğurduğu bebek değil kara bir yılandır. Bey şaşırmış şaşırmasına ama yılan da olsa evlat evlattır, diyerek onu odaya hapseder. Doğumu yaptıran hemşirenin de olayı kimseye anlatmasın diye kellesini vurdurur.

Yılan günden güne serpilir, yaşı gelince babasına beni evlendir diye haber gönderir. Babası şehirde yaşayan hangi kızı yanına gönderse yılan onu sokup öldürür. Şehirde neredeyse kız kalmaz, kızı olanlar da aynı akıbetten kızlarını korumak için başka diyarlara göç etmeye başlar. Doğumu yaptıran kadının da genç bir kızı vardır. Annesinin ölümünden sonra babası evlenmiş, üvey annesi onu inim inim inletmekteymiş. Beyin oğluna gelin arandığını duyunca kızı onlara teslim etmeye karar verir. Kız ölmeden son kez anamı göreyim diye askerlerden izin isteyip annesinin mezarının gider. Nurani yüzlü adam burada kızın karşısına çıkıp:

- Kızım, git konu komşudan kırk kat elbise bul, üst üste giyin. O yılan sana elbiseni çıkar, dediğinde nazlan ki önce o çıkarsın. Onun üzerinde kırık kat elbise vardır. Önce o çıkaracağı için elbisesi senden önce bitecektir, der.

Kız komşulardan, akrabalardan kırk kat elbise bulup askerlerin kolları arasında saraya varır. Yılan kıza elbiseni çıkar, deyince o da önce sen çıkar ki ben çıkarayım der. İnatlaşmalar, kavgalar neticesinde yılan kırk kat elbisesini çıkarınca altından yakışıklı, genç bir delikanlı çıkar. Haberi alan bey yaptıklarına pişman olur.

[Yılan Doğuran Kadın]