Bir varmış bir yokmuş. Eskiden bir anne bir baba ve ve kızları varmış. Adamın hanımı vefat etmiş. Kızı henüz küçükmüş. Aradan zaman geçer ve komşusunun kızı adamın kızıyla görüşür ve babasının hakkında soru sorar. Soru şöyledir; “Baban evlenmeyecek mi?” Kız bunu babasına sorar.

— Baba evlenmeyecek misin?

Baba der ki:

— Sen küçüksün ev işlerini yapamazsın. Kız susar ve cevap veremez. Ertesi gün komşu kız kıza sorar

— Baban ne söyledi?

— Ben küçükmüşüm. Ev işlerini yapamazmışım. Komşu kadın der ki:

— Ben sana öğretirim. Babana benim öğrettiğimi söyleme.

Kız gider ve babasına:

— Ben büyük oldum baba der. Babası da:

— O halde ben de evlenebilirim der ve kızına sorar “Peki kiminle evleneyim”. Kız:

— Komşu kızıyla baba der. Sonra baba evlenir. Evlendikten az bir zaman sonra komşu kadın kıza kötü davranmaya başlar. Kızın babasına gider ve kızını evden atmasını ister. Baba şaşırır ve sinirlenir.

— Allah’tan kork! Kızı nereye atarım der.&nbsp; Komşu kızı der ki:

— Nereye atarsan at. Bu evde ya ben olurum ya kızın.

Baba kızını alıp oduna gider. Baba kızına der ki

—Burda bekle ben işimi halledince seni almaya gelecem.

Kız oturdu ve babasını beklemeye başladı. Bekledi... Bekledi… Bekledi… Karanlık çökmüş akşam olmuştu. Kızın babası hâlâ gelmemişti. Kız, çakalların ayıların seslerini duyuyordu. Çok korkmaya başlamıştı. Korunmak için üstüne çalı attı ve sabahı beklemeye başladı. Sabah oldu ve ava çıkan birkaç genç, kızı gördü. Gençler şaşırıp kaldı. Kızın güzelliğine hayran kaldılar. İçlerinden birisi onunla konuştu. Kız ona her şeyi anlatınca genç adam kızın hâline üzülüp onu yanına aldı ve onu kollayıp ona baktı. Kız iyice büyümüş ve çok güzelleşmişti. Genç ona âşık oldu ve kıza onunla evlenmek istediğini söyledi. Kız bunu kabul etti ve evlendiler. Kızın babasına gelince karısı onu bırakıp gitmiştir. Baba bir başına kalmıştır. Ve o zaman ne kadar büyük bir hata yaptığını anlayıp pişman olmuştur. Ama artık iş işten geçmiştir.

Kötü Komşu Kadın