Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde bir koyun varmış. Bu koyunun da iki güzel kuzusu varmış. Bu kuzulardan birinin adı Fatma diğerinin adı Ayşe’ymiş. Bu koyun her gün otlamaya çıkarmış. Giderken de kuzularına sıkı sıkı tembih edermiş ki:

-Sakın benden başkasına kapıyı açmayın. Ben gelince: Ayşe Fatma Kuzular, açın yavrum ben geldim, memelerim sütle dolu derim demiş. Böylece bu koyun her sabah otlamaya çıkar, akşam olunca da eve gelirmiş. Eve geldiği zaman da -Ayşe Fatma Kuzular, açın yavrum ben geldim, memelerim sütle dolu dermiş. Durumun bu şekilde olduğunu onu takip eden bir kurt öğrenmiş. Kuzuların anaları sabah olunca yine otlamaya çıkmış. Bu kurt eve gelmiş. Kapıdan seslenmiş:

-Ayşe Fatma Kuzular, kapıyı açın yavrularım, memem sütle dolu demiş. Ama kuzular:

-Sen bizim anamız değilsin. Bizim anamızın sesi daha ince demişler. Böylece kapıyı kurda açmamışlar. Kurt da kapıyı bu şekilde açtıramayacağını anlamış. Gitmiş kireç tozu yutmuş. Böylece sesi incelecekmiş ki, kuzular inansın da kendisine kapıyı açsınlar. Kireç tozunu yuttuktan sonra yine kuzuların bulunduğu yerdeki eve gelmiş. Kapıyı çalmış

-Ayşe Fatma Kuzular, kapıyı açın yavrularım, memem sütle dolu demiş. Kuzular da içeriden:

-Senin sesin anamızın sesine benziyor, ama bir de kapının altındaki boşluktan bize ayağını göster demişler. Kurt da bunun üzerine kapının altındaki boşluktan ayağını bu kuzulara göstermiş. Bu defa kuzular:

-Sen bizim anamız değilsin, anamızın ayağı daha beyaz, demişler.

&nbsp;Kurt da bunun üzerine gitmiş ayaklarını unun içerisine sokmuş. Ertesi gün yine bu evin önüne gelmiş, kapıyı çalmış:
-Ayşe Fatma Kuzular, açın yavrularım Kapıyı ben geldim, memelerim sütle dolu demiş. Kuzular da:

-Sesin anamızın sesine benziyor. Kapının altından bize ayağını göster demişler. Kurt kapının altından ayağını bu kuzulara göstermiş. Kuzular, kapının altından uzatılan kurdun ayağına bakmışlar; analarının ayağı gibi bembeyaz olduğunu görünce kapıyı açmışlar.

&nbsp;Kapı açılır açılmaz, kurt içeri girmiş ve iki kuzuyu da hemen orada yemiş. Kapıyı da kapatıp gitmiş.

&nbsp;Akşam olmuş, kuzuların anası eve gelmiş.

-Ayşe Fatma Kuzular, kapıyı açın yavrularım, memem sütle dolu, ben geldim demiş ama kapı açılmamış. Zorla kapıyı açıp içeri girmiş ki ne göre? Kurt iki yavrusunu da yemiş. Ana koyun ağlamış, ağlamış ama elinden bir şey gelmemiş. Artık ne yapıp edip bu kurttan İntikamını almaya karar vermiş. Aramış taramış bu kurdun izini bulmuş.

&nbsp; Bir gün kuzuların anası kurda haber göndermiş:

-Ana koyun seni evde yemeğe davet ediyor, diye. Kurt bu işe çok sevinmiş. Kendi kendisine:

-Şunun hem kuzularını yedim, hem de beni eve davet ediyor. Madem öyle ben de giderim onu da yerim,&nbsp;demiş.

Daveti kabul ettiğine dair haberi ana koyuna haber salmış.&nbsp;&nbsp;Ana koyun da kurt gelmeden hazırlıklarını yapmış. Yemekleri pişirmiş, hazır etmiş. Bir de derince bir kuyu kazmış. İçini de ateşle doldurmuş. Üzerine de bir tahta koymuş. En üste de bir çul örtmüş.&nbsp;&nbsp;Kurt gelmiş. Koyun, teker teker yemeklerini onun önüne çıkarmış. Kurt da içinden:

-Önce şunları yiyeyim, sonra koyunu yerim,&nbsp;demiş. Böylece önüne gelen her yemeği yemeye başlamış. Tam bu sırada koyun, kurdun altındaki çulu çekmiş. Kurt da doğru içi ateşle dolu kuyunun içine düşmüş. Düşer düşmez de:

-’Yandım Allah!’ diye bağırmaya başlamış. Bunu duyan ana koyun da:

-Yandım Allah der misin, Ayşe’mi Fatma’mı yer misin? demiş.

&nbsp;Böylece ana koyun iki kuzusunun da intikamını almış. Zalim kurt da hak ettiği cezayı bulmuş.

&nbsp;&nbsp;Allah her zalimi cezalandıra; yavrularımızı da kötülüklerden esirgeye.

Ayşe Fatma Kuzular