Kamıştan At

Behlül Dânâ, kamıştan bir değneğe at diye biner o yana bu yana seyidirmiş. Kardeşi Harun Reşit:

– Ağa etme. Benim gururumla oynama. Beni küçük düşürme. Değnekten at olur mu?

– Atla arkama yum gözlerini.

Harun Reşit, değnekten atın arkasına gözlerini yumup atlamış. Gözlerini açtığında hiç tanımadığı bir yerde bulmuş kendisini. Dolaşırken bir ihtiyara:

– Harun Reşit’in ülkesi nerede biliyor musun, demiş.

– Bilmiyorum ama Senget’te 100 yaşında bir ihtiyar var o bilir.

Harun Reşit Senget’e varıyor. Saçları bembeyaz bir ihtiyar. Ona sormuş. O da bilmediğini, fakat, Uluborlu’da 200 yaşında bir ağabeyinin olduğunu, onun bileceğini söylemiş.

Oradan Uluborlu’ya varmış. Saçları ala kırlı bir ihtiyar. Ona sormuş. O da bilmediğini ama Keçiborlu’da 300 yaşında bir ağabeyinin olduğunu, onun bileceğini söylemiş.

Keçiborlu’ya varmış. Saçı, sakalı simsiyah bir ihtiyar. O da:

– Ben de bilmiyorum. Ama, buraya cuma günü bir hoca gelir. Ona soralım, deyip, misafiri olmasını istemiş. Otururken, Harun Reşit:

– Ben gelirken senin kardeşlerini gördüm, birinin saçları bembeyazdı, birininki de ala kırlı, sen onlardan yaşlısın, ama senin saçların simsiyah, bunun sebebini bana söyler misin?

Adam hanımını çağırmış:

– Git aşağıdan bir kavun al gel, misafirimizle yiyelim demiş.

Kadın, gitmiş bir kavun getirmiş. Adam:

– Bu ham başka getir demiş.

Kadın, o kavunu götürüp, bir kavun daha getirmiş. Onu da ham deyip, kadını tam kırk kere aşağıya kavun almaya yollamış. En son getirdiği kavunu alınca:

– Hah bu iyi deyip, kesip yemişler. Sonra Harun Reşit’e dönüp:

– Git bak aşağıya. Kavun yığılı değil. Kavunun hepsi bu yediğimiz. Ama bu kadın insan evladı. Hiç itiraz etmedi. Kırk kere aşağıya indi çıktı. Yine aynı kavunu getirdi. Senget’deki biraderin hanımı olsa hemen itiraz ederdi,

–Aşağıda kavun yığılı değil, al zıkkımlan, derdi. Uluborlu’dakinin hanımı olsa bir iki kere iner çıkar, sonunda o da:

–Başka kavun yok al ye, derdi. İnsanı kocatan, saçlarını ağartan hanımıdır demiş.

Cuma günü olunca hoca gelmiş. Bütün ahali abdest alıp cami önüne birikmiş. Derken bir toz bulutu hâlinde, kamıştan atına binmiş, Behlül Dânâ gelmiş. Orada camide vaaz vermiş. O zaman Harun Reşit:

– Ben ettim sen etme, deyip, Behlül Dânâ’dan özür dilemiş. Tekrar kamıştan ata binip memleketine dönmüş.

&nbsp;

*Senget: Senirkent (Isparta’nın ilçesi)

Kamıştan At