ZAMAN İÇİNDE ZAMAN

Bir varmış, bir yokmuş. Vakti zamanında bir padişah yaşarmış. Yanındakilerle konuşur, danışır, bazen de şakalaşırmış.

Bu padişahın aklı başında bir veziri varmış. Padişah ne zaman böbürlense, ne zaman uçup kaçsa:

— Padişahım, zamanın içinde zaman halk olur, dermiş.

Padişah da her seferinde:

— Hiç öyle şey olur mu? Zamanın içinde zaman nasıl halk olur, diye karşı çıkarmış.

Padişah ile bu vezir, bir gün ormana gezmeye gitmişler. Orada bir pınara rastlamışlar. Pınarın başında bir müddet oturmuşlar, dinlenmişler.

Kalkacakları sırada padişah:

— Ben bir su içeyim, demiş.

Padişah, suyu içip kafasını kaldırmış ki yanında kimsecikler yok. Üstü başı da padişah üstü başı değil. Kendi kendine; “Bir su içeyim dedim. Bu iş nasıl oldu,” demiş. Nerede olduğunu bilememiş. Etrafa bakarken bir keçi yolu görmüş. “Şu yolu takip edip gideyim, bakalım beni nereye götürecek,” diye düşünmüş.

Yolu takip etmiş. Gide gide bir köye varmış. Köyde birine rastlamış.

Adama:

— Burası neresi, diye sormuş.

&nbsp;Adam:

— Burası İsfahan şehrinin bilmem neresi, demiş.

Padişah:

— Ben çok acıktım, ne yapacağız, demiş.

Adam:

— Şu karşıki ormandan odun kesip getirirsen ben de sana yemek veririm, demiş.

Padişah:

— Tamam, demiş.

Ormana gitmiş, odun kesmiş. Sonra da yüklenip getirmiş. Köylüye odunu teslim etmiş. O da yemeğini vermiş.

Böyle böyle aradan on sene geçmiş... Padişahın omuzları yara olmuş, padişahlık gitmiş.

Bir gün, ağasının yanına varıp:

— Ağam, böyle olmayacak. Evlensem nasıl olur, demiş.

Ağası da:

— Bak! Orada bir çeşme var. Çeşmeye gideceksin! Çeşmeden bir su içeceksin! Orada kadınlar var. O kadınlar sularını doldurup evlerine giderken hangisi geri dönüp bakarsa onun peşine git, demiş.

Kadınların biri dulmuş. Suyu doldurup giderken arkasına dönüp bakmış. On adım gitmiş, arkasını dönüp bir daha bakmış. On adım gitmiş, arkasını dönüp yine bakmış. Padişah, bu kadının arkasından gitmiş. Zaman içinde evlenmişler. Bunların dört tane çocukları olmuş.

Bir gün, hava çok sıcakmış. Karısına demiş ki:

— Hazırlık yap da ormana gidelim. Çoluk çocuk biraz hava alsınlar.

Bunlar ormana varmışlar. Ormanda gezerken yanlarına bir yılan gelmiş. Yılan, gözlerinin önünde bir dağ keçisini yutmuş, ama boynuzlarını yutamamış. Yılan, bunları önüne katmış, köye kaçırtmış. Köyde herkes bunların hâline bakıyormuş, ama bir şey anlamıyormuş.

Aklı başında bir adam demiş ki:

— Bu yılana bir şey yapmak lazım. Herkes kendi sanatını ortaya koysun.

Padişah olan adam, elinde testeresiyle gelmiş. Yılan, elinde testere olan adamı itekleyip duruyormuş.

Demişler ki:

— Bu yılan seni istiyor.

Yılan, ağzındaki keçinin boynuzlarını işaret ediyormuş. Padişah olan adam, hemen keçinin boynuzlarını kesmiş, yılan da keçiyi yutmuş. Yılan, yine testeresi olan adamı işaret ediyormuş. Adamı ormana götürmüş. Oraya varmış ki ormanda bir yılan daha yatıyor. Onun ağzındaki keçinin boynuzlarını da kesmiş. Yılan, halka biçimine gelmiş. Padişah olan adam, o halkanın içine girmiş. Yılan, iki tane çekirdek vermiş, kaybolmuş. Böyle böyle yılanlar adama iki tane çekirdek verip kayboluyormuş. Adam, bu çekirdekleri avucunda tutmuş. Geri dönerken pınarın başına oturup dinlenmiş. Kendi kendine; “Bir su içip de gideyim,” demiş.

Suyunu içip başını kaldırdığında bakmış ki vezir karşısında duruyor. “Aradan ne kadar çok zaman geçmiş,” diye düşünmüş.

Vezire dönüp:

— Benim padişahlığımda gözün mü var? Beni yıllarca bu dağın başına attın. Elin köyünde omuzlarım çürüdü, demiş.

Vezir de demiş ki:

— Benim bir günahım yoktur padişahım. Sen sadece su içtin, doğruldun. Benim bir suçum yok, ama “Cenab-ı Allah, zaman içinde zaman halk eder,” derdim. Sense hiç inanmazdın. Şimdi inandın mı padişahım?

Padişah, inandığını söylemiş. Bir daha vezirin dediklerine itiraz etmemiş...

Zaman İçinde Zaman