Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde bir aile varmış. Bunların bir oğlu, bir de kızı varmış. Mutlu&nbsp;mesut yaşayıp gidiyorlarmış. Aradan zaman geçmiş, bir gün çocukların anneleri ölmüş. Ölünce adam da evlenmiş, çocuklara bir üvey anne getirmiş. Kadın, bunları gün geçtikçe istememeye başlamış.

— Götür, at; bunları sat. Ben bu çocukları istemiyorum, demiş kocasına. Kocası da:

— Nereye götüreyim? Yazık, günah, demiş.

Kadına ne kadar ısrar ettiyse de baş gelememiş. Kadın bir gün adama:

— Ya ben kalırım ya da çocuklar, demiş.

Adam çaresiz, çocuklarından vazgeçmiş. Çocukları almış.

— Ormana odun kesmeye gidelim, demiş. Ellerine balta alıp gitmişler. O gün hava hem çok rüzgârlıymış hem de çok soğukmuş. Adam çocuklarına:

— Siz burada oturun, ben biraz odun kırayım, demiş.

İki tane ağacı birbirine bağlamış. Rüzgâr estikçe bu ağaçlar ses çıkartıyormuş. Bu çocuklar da babaları odun kesiyor sanıyorlarmış. Babalarını oldukları yerde beklemişler, beklemişler. Sonunda uykuya dalmışlar. Bir ara uyanmış&nbsp;bakmışlar ki hava kararmış ama hâlâ ses geliyormuş. Babalarının odun kesmeye devam ettiğini sanmışlar. Uyumaya devam etmişler.

Çocuklar sabaha kadar orada kalmışlar. Sabah gözlerini açtıklarında, yanlarında kimse yokmuş. Kalkıp sesin geldiği yöne doğru gitmişler. Çünkü sabah da sesler gelmeye devam ediyormuş. Sesin geldiği yere vardıklarında bakmışlar ki ses ağaçlardan geliyormuş. O an, babalarının kendilerini terk ettiğini anlamışlar. Kız, oğlandan biraz daha büyükmüş. Kız, oğlana:

— Demek ki üvey annem bizi buraya bıraktırdı. Başımızın çaresine bakalım, deyip yola koyulmuşlar. Gitmişler, gitmişler… Yolda giderken oğlan çok susamış.

— Bacı susadım, bacı susadım, demiş. Ablası:

— Az dur. Bak, karşıda dumanlar çıkıyor, köpekler havlıyor. Köy var, demiş.

Oğlan duramamış. Bir bakmışlar ki yağmur yağmış. Yoldan geyik geçmiş. Geyiğin izine de su dolmuş. Oğlan o sudan avucu ile almış, içmiş. Geyik olmuş. Kız bakmış ki kardeşi geyik oldu:

— Bak, ben sana biraz sabret demedim mi, demiş. Oğlan:

— Ne yapayım? Dayanamadım, demiş.

Bunlar el ele tutuşup uzaktaki köye doğru gitmişler. Köye geldiklerinde o köyün köpekleri, bunları görünce havlamış. Orada köyün adamları, padişaha:

— Padişahım, bir kız çocuğu ile bir geyik geliyor köye, demişler. Padişah:

— Hemen alın&nbsp;gelin. Benim konağıma gelip benim misafirim olsunlar, demiş. Hemen almışlar, konağa çıkarmışlar:

— Kimsiniz, nesiniz, diye sorunca padişah, kız da anlatmaya başlamış:

— Babam bizi odun kesmeye ormana getirdi. Bizi bıraktı, gitti. Biz de bir yer ararken erkek kardeşim çok susadı. Geyiğin izinden su içti. Geyik oldu, demiş. Padişah:

— Tamam, siz burada kalın. Artık burası sizin eviniz, demiş.

Yemişler, içmişler; orada kalmışlar.

Aradan zaman geçmiş, kız büyümüş. Çok güzel bir kız olmuş. Padişah, oğluna bu kızı almış. Kırk gün, kırk gece düğün yaptırmış. Davul, zurna çaldırmış. Düğün olmuş, akşam yatacakları zaman geyik oğlan:

— Ben bacımla yatarım, demiş.

Çünkü hep bacısı ile yatarmış. Hiç ayrılmıyormuş.

— Olmaz. Bacın evlendi, deseler de geyik oğlan kabul etmemiş. Onların ayak tarafında yatıyormuş. Her gün geyik oğlan:

— Bu bacımın ayağı, bu eniştemin ayağı, diye uyuyormuş.

Bunlar çok mutlu yaşamışlar.&nbsp;Aradan zaman geçmiş. Bir gün üvey anneleri, ormana bıraktırdığı çocuklarının yaşadığını duymuş. Geçen zamanda kendisinin de bir tane kızı olmuş. Çıkmış, gelmiş. Saraya misafir olmuş.

&nbsp;— Ben bu kızın annesiyim. Bu da kardeşi, demiş. Padişah:

&nbsp;— Hoş geldin, sefa geldin, demiş. Bunları da ağırlamış, ikramlarda bulunmuş. Burada birkaç gün kalmışlar. Bu üvey anne bunların rahatlıklarını, huzurlarını, mutluluklarını yine kıskanmış.

— Ben, bu kızı öldürmeliyim ki benim kendi kızımı padişahın oğluna vereyim, diye düşünmüş. Geyiğin bacısı da hamileymiş. Bir gün dere kenarında çamaşır yıkamaya gitmişler. Üvey annesi:

— Altınını, incini çıkar da suya düşmesin, demiş.

Geyik de tabi bacısı ile berabermiş. Zaten bacısından hiç ayrılmıyormuş. Altınını, incisini aldıktan sonra çamaşır yıkarlarken üvey annesi bu kızı suya itmiş. Geyik hemen fark edememiş. Bacısını göremeyince:

— Bacım nerede, diye sorduysa da kimse bir şey söylememiş. Kardeşini bulamamış.

Üvey anne akşam eve gelince kendi kızına, o kızın elbiselerini giyindirmiş. Altınlarını takmış. Padişahın oğlunun odasına göndermiş. Akşam yatacakları zaman kız:

— Bu geyik bizimle yatmasın, demiş. Kocası:

— Nasıl olur? Sen geyiksiz yatmazdın, demiş.

— Olsun. Her gün bizimle yatıyor, artık istemiyorum, demiş.

Geyik oğlanı ikna edememişler, yine onlarla yatmış. Geyik oğlan:

— Bu eniştemin ayağı, bu yad ayağı, diyormuş. Padişahın oğlu:

— Allah, Allah! Bu niye böyle diyor ya, hep “bacımın ayağı” derdi, demiş. Kız:

— Bilmem. Geyik aklı işte, demiş.

Padişahın oğlu, durumu anlayamamış.&nbsp;Aradan zaman geçmiş kız, annesine:

— Bu böyle olmayacak. Bu geyiğin de başını kaybedelim, demiş. Annesi bir plan yapmış:

— Sen hastalan, yat. Geyiğin etini yersem iyi olurum, de. Geyiği kestirelim, demiş.

Sabah olunca kız yatağın altına kuru yufkayı sermiş. Döndükçe, ekmekler çıtırdamaya başlayınca:

— Ben çok hastayım, kemiklerim kırılıyor. Geyiği kesin, yiyeceğim. Yoksa iyi olmam, demiş. Kocası:

— Nasıl olur? Sen kardeşinin gözünden gözüne inanıyordun. Nasıl kestirirsin, nasıl yersin? Sen deli misin, demiş.

— Olsun. Ne yapayım? Çok hastayım. Onu yersem, iyi olurum, demiş.

Padişahın oğlu, “Geyik kesilsin” diye emir vermiş. Ocak yanmış, dışarıda sular hazırlanmış. Geyik oğlan, eniştesine:

— Enişte bana biraz müsaade eder misin? Şu deniz kenarına biraz gidip geleceğim, demiş. Padişahın oğlu:

— Tabi, müsaade senin. Git, gel, demiş.

Bu geyik oğlan koşa koşa giderken eniştesi merakından geyiği takip etmeye başlamış. Denizin kenarında geyik oğlan:

— Bacı, bacı, can bacı. Kolları mercan bacı. Sularım kaynıyor, tuzlarım dövülüyor. Beni kesecekler. Ben ne yapayım, can bacı, demiş. Denizden bir ses gelmiş. Bacısı:

— Kardeş&nbsp;kardeş&nbsp;can kardeş. Dişleri mercan kardeş. Alabalık yuttu beni, bey oğlu kucağımda. Ya ne yapayım, can kardeş, demiş. Padişahın oğlu bütün bunları duymuş. Hemen:

— Çabuk, oltacılar gelsin. Denize olta atsın, balığı çıkarsınlar, demiş.

Hemen oltacılar gelmiş. Alabalığı çıkarmışlar. Hemen karnını yarmışlar ki kız balığın karnında doğum yapmış. Kucağında da nur topu gibi bir oğlan çocuğu varmış. Oğlunu ve karısını alıp eve getirmiş. Dünyalar onun olmuş, çok sevinmiş. Padişahın oğlu, habercileri ile saraya haber göndermiş:

— Üvey anne ile kızını kaçırmayın, bir odaya kilitleyin, demiş.

Cariyeler anne ile kızı bir odaya kilitlemişler. Padişahın oğlu; geyik oğlan, karısı ve çocuğuyla gelince üvey anneyle kızı çok şaşırmışlar. Padişahın oğlu iki tane katırın birini aç, birini de susuz bırakmış. Üç gün aç&nbsp;susuz kalan katırlar çılgına dönmüşler. Üç gün sonra anne ile kızı katırların kuyruğuna bağlamışlar. Bir kamçı vurmuşlar. Böylece cezalarını almışlar.

Bundan sonra padişahın oğlu, kız ve geyik oğlan mesut&nbsp;mutlu olmuşlar. Yiyip&nbsp;içip muratlarına ermişler.

Geyik Oğlan