Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde, bir Celali Pehlivan varmış. Çok meşhur bir pehlivanmış. Avcılığa çok meraklıymış. Bir gün ava gidecekmiş. O zaman hanımı da hastaymış. Celali Pehlivan, hanımına:

— Hanım, çok hastaysan ava gitmeyeyim, yanında durayım, demiş.

— Yok, çok hasta değilim. Git hevesini al. Gez de gel, demiş. Pehlivanın hanımı hasta diye sağdan&nbsp;soldan hanımlar yanına toplanmışlar. Bakmışlar ki kadın çok perişan. Pehlivan:

— Öyle bir yere gideceğim ki mezar olmasın. Ölümsüz bir yere gideceğim, demiş. Pehlivan, hanımını da alıp o memlekete gitmiş. Bakmış ki hiç mezar yok. Pehlivan:

— Burada duralım, demiş.

Meğer o köy halkı hasta olan insanları, nasıl hayvanlar hasta olduklarında kesiyorlarsa kesiyorlarmış. Murdar olmasın diye de etlerini yiyorlarmış. Pehlivan içi rahat olarak ava gitmiş. Köy kadınları:

— Pehlivan evde yok. Adama zahmet olmasın, biz keselim karısını, demişler. Kadını kesmişler, kazana doldurmuşlar. Kaynatırken pehlivan avdan gelmiş. Pehlivan:

— Ne bu, diye sormuş kadınlara.

— Ya, hiç sorma. Geldik ki hanımın çok perişan. Biz de murdar olmasın diye kestik. Etini pişiriyoruz ki yiyesin, demişler. Pehlivan:

— Allah, Allah! Bunu da mı görecektim? Onu kaldırıp götürün, ben yemem, demiş. Oranın halkından hiç kimse, “Karın öldü.” diye baş sağlığına gelmemiş. Celali Pehlivan'ın Mehmet adında bir oğlu varmış. Pehlivan, oğluna:

— Oğlum, ben bu memlekette daha durmam, demiş.

O köyden kalkıp yola koyulmuşlar. Atlarla bir gün, iki gün gittikten sonra bir yere çadır kurmuşlar. Bu pehlivanın oğlu da pehlivanmış. Bunlar gidip bir bezirgânı soymuşlar. Bezirgân gitmiş padişaha:

— Padişahım sen misin, yoksa başka bir padişah mı beni soydurmak için emir verdi? Beni kaç kere orada soydular, demiş. Padişah iki yüz tane asker toplamış ve emir vermiş:

— Gidin, onu kolundan bağlayın; alın, gelin, demiş.

Celali Pehlivan kalkmış, iki yüz askerin başını birden koparmış. Bir tanesi palas pandıras kaçmış. Padişaha gitmiş, meseleyi anlatmış. Padişah bu sefer daha çok asker göndermiş. Celali Pehlivan yatıyormuş, oğlu uyanıkmış. Askerleri görünce hiç babasını uyandırmadan kendisi kalkmış, askerlerin kafalarını kopartmış. Bu sefer padişaha haber gitmiş ki:

— Üç yüz değil, beş yüz asker göndersen fayda etmez. O canavar gibi hepsini yiyor.

Bu sefer padişah mektup yazmış:

— Celali Pehlivan gel, sen benim büyük kardeşim ol, ben de senin küçük kardeşin olayım. Köşküm sana helâl olsun. Buyur gel, demiş. Bunlar kalkıp gitmişler. Hoşlaşmışlar, beşlemişler. Padişah köşkü gezdirmek istemiş. Pehlivan:

— Yok, ben pehlivanım. Orası sana ait, istemem, demiş.

O kadar yer&nbsp;yurt vermişler; hiçbirini istememiş. Bir yerde birini bulduğu vakit soyup soğana çeviriyormuş. Bütün milleti yıldırmış. Bir gün bir mal sürüsü çıkmış. Onların peşine gitmiş, ertesi gün gelememiş. Oğlu:

— Babam gelirdi, ne haber var ne bir şey. Ben gideyim, babama bakayım, demiş. Oğlan silahını kuşanmış, düşmüş yola. Ters yöne gitmiş. Babası doğuya gitmiş. Oğlu da tutmuş, batıya gitmiş. Bakmış ki üç kişi geliyor o yandan, bu yana doğru. Adamlar:

— Selamünaleyküm, demişler. Oğlan:

— Aleykümselam, demiş. Adamlar:

— Nereye gidiyorsun, diye sormuşlar. Oğlan da durumu anlatmış, babamı aramaya gidiyorum, demiş. Adamlar:

— Ya, nereye gidiyorsun? Bu yol, gider gelmez yol. Burada bir Arap var, gidenleri hep keser, demişler. Oğlan:

— Benim dedem pehlivandı. Babam Celali Pehlivan, ben de pehlivanım. Biz kimseden korkup geri dönmeyiz, demiş.

Bu adamların içinde Âşık Aydın diye, hünerli biri varmış. Âşık Aydın bu oğlana:

— Ben seni sevdim, beni kendine kardeş kabul eder misin, demiş. Oğlan:

— Ederim, demiş.

Diğer adamlar yollarına devam etmişler. Bu oğlan ile Âşık Aydın da yollarına devam etmişler. Karşılarına bir kule çıkmış. Âşık Aydın:

— İşte bu kule, Arap’ın kulesi. Burada adam yaşatmıyorlar, demiş. Gitmişler, bir bakmışlar ki bir mor kuzuyu ağaca bağlamışlar. Pehlivan Mehmet:

— Bak, sen böyle diyorsun ama bu adam iyi adammış ki kuzuyu buraya bağlamış. Gelen misafirleri kessin, yesin diye. Hadi kes şu kuzuyu, bakalım, demiş.

Kuzuyu kesmişler, pişirmişler. Tam yiyecekken bir de bakmışlar ki ne görsünler? Biri geliyor merdivenden aşağı; ama merdivenler gıcır gıcır ediyor. Arap:

— Arısını öldürün de balını öyle yiyin. Kuzuyu kesmekle olmaz, demiş. Mehmet Pehlivan:

— Peki, in aşağı, demiş.

Arap aşağı inmiş. Mehmet Pehlivan ne yapıp edip Arap'ı yıkmış. Ellerini bağlayıp yukarı çıkarmışlar. Mehmet Pehlivan:

— Hani kuzunun eti, demiş. Kardeşi Âşık Aydın:

— Yandı, demiş. Mehmet Pehlivan:

— Öteki kuzuyu kes, bakalım, demiş.

Âşık Aydın, öteki kuzuyu kesip pişirirken Mehmet Pehlivan uzanmış, yatmış. Yorulmuş, adamla güreşirken. Pehlivan uyurken Arap ellerinin, ayaklarının iplerini açmış. Mehmet Pehlivan’ı uyurken öldürecekmiş. Tam o sırada Celali Pehlivan çıkagelmiş. Celali Pehlivan, “Oğlum nerede?” diye çok merak etmiş. Baba oğul birbirine kavuşmuş. Mehmet Pehlivan bir bakmış ki Arap ellerini çözmüş, onlara saldıracak. Arap'ın ellerini tekrar bağlamış. Âşık Aydın, Celali Pehlivan'a:

— Senin oğlun aşağıda Arap'ı yıktı, ellerini bağladı ve buraya getirdi. Oğlun yattı, bana:

— Kuzuyu kes, pişsin, dedi. Eti koydum, pişerken de sen geldin.

Celali Pehlivan, Arap'ı çağırarak onunla güreşmiş ve onu yıkıp boğazına basmış. Arap:

— Maşallah, sübhanallah! Senin oğlun senden de kuvvetli, demiş. Kan kardeşi olmuşlar. Âşık Aydın'ı da alıp dördü birlikte padişahın yanına geliyorlarmış. Padişahın, Güleser Hanım adında dünya güzeli bir kızı varmış. Güleser Hanım, hizmetçilerine:

— Celali Pehlivan'ın oğlu Mehmet Bey bu yana doğru geliyormuş. Kim bana geliyor, diye haber verirse pembe nakışlı fistanımı ona vereceğim, demiş.

Hizmetçilerden biri Mehmet Pehlivan'ı görerek hanımına gidip haber vermiş. Güleser Hanım da balkona çıkarak:

— Ey Mehmet Bey! Buyur bir kahvemi iç de ondan sonra git. Ben davet ediyorum, davete icabet Allah'ın emridir, demiş. Mehmet Pehlivan kahve içme teklifini kabul edip saraya gelmiş ve kız ile birlikte kahvelerini içerken birbirlerine âşık olmuşlar. Mehmet Bey, gece yarısı Güleser Hanım'ın yanına gelerek:

— Kalk. Benim babam pehlivan, senin baban padişah. Biz birbirimizle evlenelim dersek, belki aralarında düşmanlık olur. Biz kaçıp uzaklara gidelim. Belli bir zaman aradan geçsin, onlar da evlat hasretine dayanamayıp bize düğün yaparlar, demiş.

Hiç yatakları bozulmadan kalkıp kıble yönüne doğru gitmeye başlamışlar. Bir de bakmışlar ki karşılarında uçsuz&nbsp;bucaksız bir çöl. Çölde de bir sürü çadır kuruluymuş. O kadar çokmuş ki gökteki yıldız sayılır, çöldeki çadırlar sayılmazmış. Bir de bakmışlar ki çok nakışlı bir çadır var. O çadıra gitmişler. O çadıra gittikleri gibi kız tarafı gelmiş, kızı almış; oğlan tarafı gelmiş, oğlanı almış. Padişaha:

— Padişahım, bir dünya güzeli geldi ki aya, güneşe; sen doğma, ben doğayım, der. Hemen padişah fikrini bozmuş.

— Erkek konuğu siz öldürün. Kızı da ben alırım, demiş.

Bakmış ki oğlan kolay kolay öldürülecek biri değil. Padişah, Mehmet Pehlivan'a:

— Sen hoş geldin, sefalar getirdin. Ben seni çok sevdim. Yarın bir panayırımız var. Oraya sen de geleceksin, ben de geleceğim, demiş. Mehmet Pehlivan:

— Niye, diye sormuş.

— Cirit var. Mehmet Pehlivan:

— Efendim, beni götürmezsen çok iyi olur. Ben biraz kötü atarım. Birine bir şey olur, sebep olurum. Padişah:

— Yahu, olursa olsun. Sen bana bak. Sana bir şey diyemezler, demiş. Padişahın okçuları varmış. Mehmet Bey'i okla öldüreceklermiş. Mehmet Bey gelen oku tutmuş, geleni attan sallayıp atmış. Panayır bozulmuş, en meşhur silahşorları öldürmüş. Padişah:

— Aferin, iyi silahşormuşsun, demiş.

Toplantı yapmışlar. Bunu nasıl öldürelim, nasıl öldürelim, diye düşünmüşler. Demişler ki:

— Bir mektup yazalım. Mehmet Bey size zahmet şu mektubu okur musunuz, diyelim. Geriye dört tane pehlivan hazırlayalım, hemen kollarını tutsunlar. Bağladıktan sonrası kolay.

Mehmet Pehlivan'a gitmişler. Eline bir mektup vermişler. Okumaya başlayınca geriden dört pehlivan kollarını tutmuş, ellerini bağlamışlar. Doğru zindana götürmüşler. Zindana atınca padişah emir vermiş:

— Nerede, ne kadar âşık varsa gelsin, saz çalsınlar. Mehmet Pehlivan’ı kırk gün içerisinde öldürsünler. Âşıklar saz çalarken şunları söylesinler: “Güleser’i senden alacaklar, Güleser'i senden alacaklar. Seni öldürecekler.”, diye diye üzüp üzüntüden öldürsünler. Günde bir lokma ekmek verin. Hem açlıktan hem de âşıkların laflarından ölsün.

Âşık Aydın, hem oğlanın babası hem de kızın babası, annesi ağlıyorlarmış

&nbsp;—&nbsp; Bizim çocuklar gitti. Ne olacak, ne olacak,&nbsp;diye ağlıyorlarmış. Âşık Aydın, elini:

—&nbsp; Bismillah,&nbsp;deyip bir yere vurdu mu, bir tepeye gidermiş. Âşık Aydın:

— Sağa gittim, yok; sola gittim, yok. Doğuya gittim, yok; batıya gittim, yok. Bir de kıbleye doğru gideceğim, demiş.

Âşık Aydın, kıbleye gitmek için yola çıkmış. Güleser Hanım bir oğlanı çağırıp:

— Oğlum, buraya gel. Sana bir altın vereceğim. Buraya bir âşık gelecek, kısa boylu adı Âşık Aydın. Onun geldiğini duyduğun zaman gel, bana haber ver. Sana bir altın daha vereceğim, demiş. Âşık Aydın geldiği gibi padişah karşılamaya gitmiş. Padişah:

— Selamünaleyküm, demiş. Âşık Aydın:

— Aleykümselam. Padişah:

— Ne için geldin? Benim düğünümü duydun da mı geldin, demiş. Âşık Aydın:

— Evet, duydum da geldim. Ben öyle dertli söylerim ki unuttun mu? Padişah:

— Tabii, iyi yaptın da geldin, demiş.

Çocuk gitmiş, kıza haber vermiş. Senin dediğin kısa boylu Âşık Aydın geldi, demiş. Ondan sonra kız, padişaha bir yazı yazmış:

— Şimdiye kadar âşıklarına çaldırdın, çaldırdın; dinledim. Bugün benim için hangi âşık geldiyse bana gönder, çalsın. Ben de teselli olayım, demiş.

Âşık Aydın'ı padişah, Güleser Hanım'ın yanına yollamış. Âşık Aydın karşısında Güleser Hanım'ı görünce şaşırmış ve:

— Bu ne hâl Güleser Hanım, demiş. Güleser Hanım:

— Sorma, demiş. Başından geçenleri bir bir anlatmış. Âşık Aydın padişahın yanına gitmiş ve padişaha:

— Bana izin ver memlekete gideceğim. Söz düğüne kadar geleceğim, demiş. Padişah da:

— Peki, demiş ve Âşık Aydın'ı yollamış. Âşık Aydın gidince oğlanın ve kızın babalarına haber vermiş:

— Oğlunuz ve kızınız çölde. Gidin, kavuşun, demiş. Âşık Aydın önde, oğlanın ve kızın babaları arkada yola koyulmuşlar. Âşık Aydın:

— Çöl beyinin başında, altından yapılmış bir kırgın taş var. Onu bana vereceksiniz, demiş. Oğlanın ve kızın babası:

— Tamam, bizi oraya kavuştur da, demişler.

Sonunda Mehmet Bey'in ve Güleser Hanım'ın bulunduğu çöle gelmişler. Âşık Aydın, çöl padişahının yanına gitmiş. Padişah, Âşık Aydın'ı Mehmet Pehlivan'ın yanına bir şeyler söylemesi için götürmüş. Öyle söylemiş, öyle söylemiş ki. Tabii, Mehmet Pehlivan da Âşık Aydın'ı tanıdığından söylediklerine gülümsüyormuş. Padişah kızmış bu duruma.

— Sen ne söyledin ki o güldü? Hani ağlayacaktı, hani ölecekti, demiş. Âşık Aydın:

— O ölür&nbsp;ölür, demiş.

Kapıda iki tane cellât duruyormuş. Padişah:

— &nbsp;Cellât,&nbsp;dedi mi gelip keseceklermiş. Âşık Aydın’ın laflarıyla ölmezse öldüreceklermiş. Âşık Aydın, kızın ve oğlanın babalarına:

— Siz cellatları öldürün. Yerlerine geçin, içeri girersiniz, demiş. Celali Pehlivan içeri girip çöl padişahının başını sıkıştırmış. Kılıcını çıkarıp hepsini öldürmüş. Oğlanı ve Güleser Hanım’ı da alıp hepsi yola koyulmuşlar. Yolda giderken Âşık Aydın geriden geliyormuş. Celali Pehlivan ile padişah Âşık Aydın'a:

— Gelirken bizden önde geliyordun da şimdi neden geride kaldın, demişler. Âşık Aydın:

— Tabii, kalırım. Söz verdiniz altın kırgılı taşı bana verecektiniz, demiş.

Kırgın taşı, Âşık Aydın'a vermişler. Gidince de Mehmet Bey'le Güleser Hanım'ı evlendirirmişler. Herkes ermiş muradına.

&nbsp;

MEHMET PEHLİVAN İLE GÜLESER HANIM