GÜDÜK AMCA

Bir zaman bir adam balık satarmış. Gitmiş bir köve, doldurmuş bir araba balık. Balıkları satmağa gidermiş bir köve. Giderken giderken yolda da bir tilki yatırmış, kapamış gözlerini, bayılmış, baygın baygın yatırmış.

&nbsp;— Aman, demiş, atayım bunu arabaya da alayım bu tilkiyi de demiş, yüzeyim de demiş, derisini satayım, kürk yapayım hanımlara.

Atar arabaya, gider. Aaa, tilki gene bir canlanır arabanın içinde, atmış, atmış, atmış balıkları arabadan yere. Adam hiç bakmamış arkasına. İner aşşağa, bir toplar balıkları, gelir eve. Güzelcene onları dizer evin içine. Hep böyle evin tavanlarına dizer, sıralar böyle. Çıkar gene dışarı, gider, kurdu görür.

Kurda, demiş,

— “Hiç gelmesin ya bana oturmağa, gezmeğe” demiş.

— Gelemem be arkadaşım, demiş, çok açım, demiş, içim bayılır, demiş, hiçbir şey bulamadım yemeğe.

— Olsun, demiş be, gel, gel, demiş, bana, demiş.

— Geleyim, demiş.

Gelmiş. Oturmuşlar.

— Ama, demiş, hiç yukarı bakma, gözüne çepel kaçar, demiş.

—&nbsp; Aman, demiş, bakmam be. Usulacık bir bakmış böyle kurt balıklara.

— Oh, demiş, ağzının suyu akmış kurdun.

— Nereden be adaşım, demiş, bu balıklar sana, demiş.

— A be demiş, ben, demiş, göle girdim, demiş, gölde tuttum, demiş.

— Aman bana da tutalım be arkadaşım, demiş.

— E tutalım, demiş. Hadi gidelim, tutalım, demiş.

Giderler.

— Ama demiş, ben, demiş, sana, demiş, küpü bağlacam, demiş. Bana gene, demiş, kabağa bağlacam, demiş.

Giderler, küpü bağlar kurdun kuyruğuna, girerler balık tutmağa. Ona (kendisine) gene kabağa bağlar kurnaz tilki. Güldür, güldür, güldür küp dolarmış su.

— A be, dermiş, çok dolar, dermiş, içine. Balıklar girer, balıklar dolar, dermiş.

— A daha biraz derin yerine git. Derin yerine gider, gene küpe güldür, güldür, güldür sular dolarmış.

— A be, dermiş, çok doldu, çok ağar. Doldu, dermiş, doldu, balıklar doldu. Aman, ağar ağar, ağar ağar çıkarmış. Çıkalım, demiş.

Çıkarken çıkarken kurdun kuyruğu, bir kopar kuyruğu… Ooh çıkarlar.

— Ah, demiş, kuyruğum koptu.

— E napayım, demiş, balıklar ağar geldi, kopardı kuyruğunu, demiş.

Ondan sonra çıkarlar, giderler bir tepeye. Tepede otururlar bir ağacın altına. Oturduktan sonra ağacın altında, armut gene nasıl böyle süzülürmüş ağaçta… Armut, böyle sapsarı… Oturukan, oturukan, kurdun karnı aç, gene bir bakmış yukarı.

— Ooo, sapsarı armutlar…

— Aman, demiş, bu armutları ben, demiş, sen, demiş tilkiye, koparamasın, demiş. Ben bunları, demiş, bir sallacam, hepsi yere düşçek, demiş. Ben, demiş, ağaçta sallarken sen armutları toplacan, demiş. Ben seni, demiş, bağlayım öteki ağaca, demiş, ben armutları silktikten salcam seni, demiş, toplaciz, demiş.

Bağlar onu kuyruğundan, tilkiyi. Sallar, sallar, sallar armutları, toplar kurt armutları, topladıktan sonra giderken

— “Aydi”, demiş, avcular gelir, demiş.

Tilki o yanı, bu yanı, o yanı, bu yanı… Bir de onun da kuyruğu kopar.

— Sen, demiş, beni, demiş, küpe bağladın, koparttın ya, demiş, kuyruğumu. Ben de senin kuyruğunu koparttım, demiş.

Giderler, giderler, giderler, bir yere oturular.

— Eee, demiş, sen beni böyle yaptın, ben de seni yaptım, demiş.

Orda olur, biter, gider.

Tilki ile Kurt