AYAĞINA DİKEN BATAN HOROZ

&nbsp;

Bir varmış bir yokmuş... Zamanın birinde, köylerden bir köyde allı pullu bir horoz yaşarmış. Her gün vakitli vakitsiz öter, köylüleri tatlı uykularından uyandırırmış. Köyün içinde kral gibi dolaşır, kendini tüm horozlardan yakışıklı ve büyük görür, önüne gelenle didişir dururmuş. Tavukları çöplüklerden kovalar, *dur dünek bilmezmiş.

— Bütün çiftliklerin sahibi benim, diye böbürlenirmiş. Kendini açıkgöz sanırmış, ama biraz aptalcaymış.

Allı pullu horoz, fırıncının çöplüğünde eşinirken ayağına diken batar. Acılar içinde kıvranarak fırıncıya gider. Fırıncı dikeni çıkardıktan sonra:

— Fırıncı Abla, dikenim burada dursun. Ben sonra gelip alırım, diyerek oradan ayrılır.

Bir süre sokak aralarında dolaştıktan sonra fırıncıya gelir:

— Fırıncı Abla, dikenimi almaya geldim, der.

— Kusura bakma horoz kardeş, yakacağım bitti. Senin dikeni yaktım, demiş.

Allı pullu horoz çok kızar:

— Pır pır uçarım, bir tane ekmeğini alır kaçarım, diyerek bir ekmek alıp kırlara doğru gider. Kırlarda karşılaştığı çobanın yanına varır:

— Çoban kardeş, şu ekmeğim biraz sende kalsın. Ben sonra gelir alırım, diyerek ekmeği çobana bırakır.

Çoban da:

— Çabuk gel. Hava serinleyince koyunlar durmaz. Sonra beni bulamazsın, der.

Horoz:

—Sen merak etme çabuk gelirim, der.

Fakat kırların güzelliğine dayanamaz. Gölgeler uzayıp gün kısalır. Bir pınardan su içerken kendini suda görüp aklı başına gelince çobana gider. Çobanı bir dağ başında bulur.

— Çoban kardeş, ekmeğimi almaya geldim, der.

— Kusura bakma horoz kardeş, sen gittin, gelmedin. Ben de acıktım ekmeğini yedim. Artanını da köpeğime verdim, demiş.

Öfkelenen horoz:

— Pır pır uçarım, bir tane koyununu alır kaçarım, diyerek bir koyunu alıp kaçar.

Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Gide gide ağızla burun arası kadar yol gitmiş. Derken bir köye varmış.

O köyde de davullu zurnalı düğün oluyormuş. Hemen düğün evine varır. Düğün sahibi horoza yer gösterir, yedirir içirir. Davetliler çoğalıp yemekler azalınca düğün sahibini bir telaş alır. Sonunda horoza rica eder:

— Koyunu bana sat düğünden sonra borcumu öderim, dermiş.

Horoz kabul eder, koyunu düğün sahibine verir. Düğün bitince horoz hemen adamın kapısını çalar:

— Koyunun parasını istiyorum, der.

— Horoz kardeş düğün daha yeni bitti. Param da kalmadı. Birkaç gün sonra vereyim, demiş.

Horoz dinlemez, çok öfkelenir:

— Pır pır uçarım, ak duvaklı gelininizi alıp kaçarım, diyerek gelini kaptığı gibi dağlara doğru kaçar. Bir pınar başında saz çalan bir âşıkla karşılaşır. Selam verip yanına oturur.

Âşık türküsünü bitirdikten sonra horoza sorar:

— Ne o horoz kardeş? Nereden geliyorsun, bu gelin de kim?

Horoz başından geçenleri anlatınca âşık, bunun aptal birisi olduğunu anlar:

— Bu gelini bana verir misin? diye sorar

— Sazını bana verirsen, gelini sana veririm, der.

Âşık sazı vererek gelini alır. Horoz da sazı eline alıp, bilir bilmez çalmaya başlar:

— Bir dikene, bir ekmeği değiştim.

Bir ekmeğe bir koyunu değiştim.

Bir koyuna, bir gelini değiştim.

Bir geline, bir sazı değiştim...

&nbsp;

*Dur dünek bilmemek: Dur durak bilmeden; dinlenmeden&nbsp;manasında bir deyim.

Ayağına Diken Batan Horoz