Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar bir yörede yaşayan dul bir kadın ve kadının küçük oğlan çocuğu varmış. Birlikte bir evde yaşıyorlarmış.

Kadın oğluna herhangi bir kötülük yapılmasın diye evin tüm pencerelerini kapatmış, küçücük bir pencere bırakmış. O camı da güneş ışığı ve ses girmesin diye isle sıvamış. Bu şekilde aradan yıllar geçmiş, oğlu büyümüş, genç bir delikanlı olmuş.

Bir gün, delikanlı yemek yerken, yemeğin içinden çıkan kemiği alıp fırlatmış. Tesadüfen kemik camı kırmış ve içeriyi güneş ışığı sızmış. Delikanlı şaşırmış. Annesine bunun ne olduğunu sormuş. Annesi, içeri sızan şeyin güneş ışığı olduğunu söylemiş.

O esnada, delikanlının kulağına davul sesi gelmiş. Delikanlı, ısrarla bunun ne olduğunu sorunca; annesi bunun davul sesi olduğunu söylemiş. Annesi, ağanın oğlunun gurbete gittiğini, davulla onu yolcu ettiklerini söylemiş ve beraber törene katılmak için gitmişler. Eve döndüklerinde delikanlı da gurbete gitmek istediğini söylemiş. Annesi:

— Oğlum etme, eyleme. Sen dünya yüzü görmemişsin, gitme, dese de oğluna engel olamamış.

Delikanlı, gurbete gitmek için yola çıkmış. Yolda giderken, yaşlı bir adamla karşılaşmış, selamlaşmışlar. Yaşlı adam, delikanlıya adını sormuş. Delikanlı, adının olmadığını söylemiş. Adam şaşırmış.

Delikanlı adama hayat hikâyesini anlatmış. Adam, delikanlının huyunu çok beğenmiş. Bir müddet beraber yolculuk yaptıktan sonra, adam çocuğa bir ad koymak istemiş ve adının “Saadet Pehlivan” koymuş. Sonra, delikanlıya bir kılıç vermiş ve delikanlıya:

— Hangi şartlarda olursa olsun, sana söyleyeceğim sırrı kimseye deme, demiş. Söyleyeceklerinin dışına çıkmamasını istemiş. Adam, delikanlıya:

— Şayet, söylediklerimi açıklarsan, otuz dokuz gün bitkin bir şekilde yatarsın, kırkıncı gün ölürsün, demiş. Delikanlı, kabul edince:

— Sana verdiğim kılıcı belinden hiç çıkarmayacaksın. Sıkıştığın zaman, kılıcı belinden çıkarıp ’Yetiş ya şıhım!’ dersen bütün tehlikeleri bu sayede bertaraf edersin. Bu kılıcı senden alıp suya atarlarsa güçten düşersin. Buna çok dikkat etmen gerek, demiş.

Tekrar bir müddet yolculuk ettikten sonra, ayrılık noktasına gelmişler ve ayrılmışlar.

Saadet Pehlivan yolda giderken bir kızla karşılaşmış ve kıza âşık olmuş. Kız da Saadet Pehlivan’a âşık olmuş. Evlenmeye karar vermişler ve evlenmişler. Yerleşim alanı dışında bir ev yapmışlar ve orada hayatlarını devam ettirmişler.

Gündüzleri Saadet Pevlivan ava gittiğinde cadı kadın gelmiş. Pehlivanın hanımına:

— Tanrı misafiri kabul eder misin, demiş. O da buyur etmiş. Cadı kadın, Saadet Pehlivan’ın hanımına:

— Senin kocan seni sevmiyor, aldatıyor, demiş. Kadın, nedenini sorunca, cadı kadın demiş ki:

— Eğer seni sevseydi; sırrını sana açıklardı. Hanımın aklını çeldikten sonra akşam üzeri oradan ayrılır gibi yapmış, bir yerde gizlenip Saadet Pehlivan’ın gelmesini beklemiş. Saadet Pehlivan akşam eve gelmiş. Bakmış hanımının suratı asık.

— Ne oldu, diye sorunca hanımı başlamış:

— Sen beni sevmiyorsun, diye ağlamaya başlamış. Saadet Pehlivan bir anlam verememiş. Hanımı biraz durduktan sonra:

— Sen beni sevseydin sırrını söylerdin, demiş. Saadet Pehlivan, hanımını ikna edemeyince sırrını söylemiş. Cadı kadın, o esnada saklandığı yerden bunları dinliyormuş ve pehlivanın sırrını duymuş.

Onun yenilmezliğinin sırrı olan kılıcı, onlar uyurken çalmış ve evin ilerisindeki denize atmış. Sabah Saadet Pehlivan’ın eşi kalkınca pehlivanın bitkin hâlde olduğunu görmüş. Etrafına bakındıktan sonra kılıcın olmadığını fark etmiş. Kılıcı bulmak için dört bir yana haber salmış. Aradan otuz dokuz gün geçmiş kılıç bulunamamış.

Saadet Pehlivan ölecekken bir delikanlı gelip kılıcı bulduğunu ama kılıcı ne yaparsa yapsın sudan çıkaramadığını söylemiş. Saadet Pehlivan güçsüzlükten konuşamıyormuş. Kendini biraz zorladıktan sonra delikanlıya kılıcı:

— Yetiş ya şıhım, diyerek çekmesini söylemiş. Delikanlı, kılıcı öyle deyip çekince, kılıçla beraber suyun üstüne fırlamış. Kılıcı, son nefesini vermek üzere olan Saadet Pehlivan’a yetiştirmiş.

Kılıcı beline takar takmaz, Saadet Pehlivan, şahadetini getirerek ayağa kalkmış. Eski gücüne tekrar kavuşmuş.

Hanımı, sırrını söylemesi için ısrar ettiğinden dolayı çok pişman olmuş. Sonra, hayatlarına kaldıkları yerden mutlu, mesut devam etmişler.

Saadet Pehlivan