&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Köyün birinde bir çocuktan nohut varmış, ufacıkmış. Bir gün oluyor ki köyün anneleri babaları çifte gidiyorlar. Çifte gitmekte olsun diyor ki:

—Oğullarım şu ekmeği hanginiz tarlaya götüreceksiniz?

—Peki, diyor ben götürürüm. Peki, o zaman kadıncağız biraz hamur yoğuruyor, hemen ekmek açmaya başlıyor. Ekmek açmaya başlayınca onun da bir sürü nohuttan çocuğu varmış. Kadın ekmeği atıyor, öteki ben katıyor, öteki diyor, ben katıyor. Hiç ortada ekmek kalmıyor. Kadın elindeki oklavayı çekiyor, ona vuruyor, hepsini düşüre düşüre kalmakta olsun. Hemen kadıncağız ekmeği eyvah eyvah! Hiç çocuğum kalmadı diyor, bir tanesi kalsaydı da bu ekmeği babasına götürseydi. Çocuğun bir tanesi kapının arkasından diyor ki:

—Anne ben buradayım.

—Amaan kuzum, diyor. Neyse kadıncağız bir azık ediyor, ekmeği içine koyuyor, ekmeği çocuğa veriyor. Bu çocuk varıyor, babasının yanına babası çift sürüyor. Çığırıyor:

—Baba, diyor.

—Ne var kuzum? diyor.

—Tarlanın ortasından mı gelem kıyısından mı kenarından mı geleyim? diyor.

—Kuzum, kıyısından gel, diyor. Kıyısından ekmeği ısırıyor, baba diyor:

—Ne var kuzum? Tarlanın ortasından mı geleyim, kıyısından mı, kenarından mı, geleyim? diyor.

—Ortasından gel, diyor.&nbsp;Ekmeğin ortasını ısırıyor. Baba diyor:

—Ne var? Tarlanın ortasından mı gelem, kıyısından mı geleyim, kenarından mı? diyor.

—Kuzum kenarından gel, diyor. Ekmeğin kenarından ısırıyor. Isırmakla olsun varıyor, babasının yanına çıkınını koyuyor. Öküzleri alıyor, hemen:

—Baba ver, ben süreyim.

—Oğlum, al öküz pislerse diyor, kara öküzün pisinin altında kalırsın, diyor.

—Yok baba, diyor. Ben sürerim bunun elinden mesesi alıyor, kalkıyor bunu sürmeye (…) Al öküz pisleyeveriyor, kara öküzün pisinin altında çocuk kalıyor. Eyvah! diyor mesesinin ucuyla pisliği deşiyor, çocuğu çıkarıyor. Hadi oğlum, seni eşeğe bindireyim de sür eve neyse bu çocuk kalkıyor, eşeğe biniyor, yola çıkıyor, eve gitmekte olsun hemen tutuyor, eşeğin kulağının içine giriyor, yoldan bir yolcu geçiyormuş, türkü söylemeye başlıyor. Bakıyorkine başıboş eşek, eşekten bir ses geliyor:

—Nerdesin çık dışarı, diyor. Lan çocuk çık dışarı, diyor. Beni&nbsp;dövecen demi döversen babama derim, diyor.

—Oğlum, seni dövmeycem çık, diyor. Çıkmam, diyor. Oğlum sen nerdesin hah aradı, bul gelin, bu çocuğu götürelim, bir yere eşeğini alalım, diyor. Hadi bakalım, eşeği al da seni bir (…) Neyse kalkıyor, bu çocuk uğraşıyor, bu adamla epey uğraşıyor. Hemen ileri veriyor, eşeğin üstüne sıçrayıveriyor. Anne diyor:

—Vardın mı&nbsp;ne yaptın oğlum? diyor.

—Vardım, babamın ekmeğini verdim.

—Nasıl verdin? diyor. Bağırdım: Babacığım tarlanın kıyısından mı, ortasında mı, kenarından mı geleyim? dedim. O kıyısından gel dedi, diyor. Ekmeğin kıyısından yedim, diyor. Tekrar bağırdım, diyor. Babacığım&nbsp;tarlanın ortasından mı gelem, kıyısından mı geleyim, kenarından mı? diyor. Kuzum ortasından gel, diyor. Ekmeğin ortasından ısırdım, diyor. Tarlanın ortasından mı&nbsp;gelem, kıyısından mı geleyim, kenarından mı geleyim? diyor. Kuzum kenarından gel, diyor. Ekmeğin kenarından ısırdım, diyor.

—Sonra ne yaptın oğlum?

—Sonra çiftimizi sürdüm, geldim, diyor. Ben de bundan sonra ekmekler, yemekleri&nbsp; götürcem, diyor. Masal burada bitiyor.

&nbsp;

Nohuttan Çocuk Masalı