Bir gün bir çocuğu anası tuza göndermiş. O zaman tuza, “heç” derlermiş. Çocuk unuturum korkusuyla:

— Heç&nbsp;heç,diye söylenerek yola koyulmuş. Yolu bir dere kıyısından geçiyormuş. O anda balık tutmakla uğraşan biri, çocuğun:

—&nbsp; Heç&nbsp;heç,&nbsp;dediğini duyunca sinirlenmiş.

— Ulan, heç deme! Beşi&nbsp;onu bir; onu beşi bir,&nbsp;desene, demiş.

Çocuğa bir de tokat vurmuş. Bunun üzerine çocuk, “heç”i unutup balıkçının dediğini söylemeye başlamış. Az gitmiş, uz gitmiş. Bu sefer bir cenazeye rastlamış. Çocuğun bu sözlerini duyan cemaatten biri yanına gelmiş:

— Ayıptır&nbsp;oğlum. Hiç böyle söylenir mi? Allah rahmet eylesin,&nbsp;deyiver, demiş.&nbsp;Çocuk bu defa da:

— Allah rahmet eylesin,&nbsp;sözünü ezberleyerek yoluna devam etmiş. Önüne bir köpek ölüsü çıkmış. Çocuk, köpeğin başında bu sözleri söyleyince oradan geçen biri:

— Ne pis kokuyor denir, köpeğe. Allah rahmet eylesin denmez, demiş.

Çocuk bu sefer bu sözleri tekrarlayarak yürürken bir kadın bu sözleri duymuş ve sinirlenmiş:

— Ohhh, hoşuma gitti,&nbsp;desene demiş ve çocuğu azarlamış.

Çocuk kadının dediği bu kelimeleri tekrarlayarak çarşıya doğru yürümeye devam etmiş. Yolda bir anlaşmazlıktan kavga eden iki kişiye rastlamış. Çocuğunun yanlarında:

—&nbsp; Ohhh, hoşuma gitti, diye söylenmesi bunların canını sıkmış:

— Oğlum, dövüşmeyin ağalar, ayıptır,&nbsp;desene, demişler.

Çocuk bir zaman da bu kelimeleri söylenerek yol almış. Bu sırada çocuk boğuşan itleri görüp:

—&nbsp; Dövüşmeyin ağalar, ayıptır,&nbsp;demiş. O sırada yoldan geçen birisi:

— Öyle denmez. Hooşt bırak, hoşt bırak,&nbsp;desene, demiş.

Çocuk sonunda çarşıya gelmiş. Bu sırada çocuk bir ayakkabıcı dükkânın önünden geçerken ayakkabıcının, elindeki deriyi dişiyle tutup aşağıya doğru sıvazlayarak düzelttiğini görmüş. Çocuk:

— Hoşt bırak, deyince ayakkabıcı sinirlenip yerinden fırlamış ve çocuğa bir tokat atmış.

Çocuk bu hücum karşısında şaşırmış:

— Ne diyeyim ya, diye sormuş. Ayakkabıca da:

— Hiç. Ne diyeceksin? Doğru yoluna git, diye cevap vermiş.

Çocuk hemen kendini toplamış. Annesinin, kendisinden “heç” (tuz) istediğini hatırlamış. Koşup tuzcu dükkânına tuz almaya gitmiş.

HEÇ (HİÇ)