Bir varmış, bir yokmuş. Vaktin bir zamanında bir padişah varmış. Bu padişahın hiç evladı olmamış. Aradan zaman geçmiş, yıllar sonra padişahın bir kızı olmuş. Padişah ülkesinde her şeyin yolunda gidip gitmediğini kendi gözleriyle görmek için zaman zaman tebdil-i kıyafet halkın içinde dolaşırmış.

Padişah hem halkının durumunu görmek hem de yeni doğan kızının hevesi ile hava atmak istemiş. Bir gün lalasıyla giderken bir nehrin kenarına varmışlar ki bir adam kalemini suya batırıyor, kâğıda yazıyor yazıyor, nehre atıyormuş. Padişah:

— Ne yapıyor bu, demiş.

— Ne yazıyorsun, diye sormuşlar.

— Cenab-ı Allah’ın emri ile Ahmet’in oğlunu, Mehmet’in kızına; Mehmet’in oğlunu, Ahmet’in kızına yazıyorum. Yani kim, kiminle evlenecekse bunları yazıyorum, demiş. Padişah:

— İyi peki. Falan memleketin padişahının kızı olmuş, onu kime yazdın, demiş.

— Evet, onu da yazdım. Bu yazdığım oydu işte. Onu falan beldede falan balıkçının çocuğuna yazdım, demiş. Padişah sinirlenmiş:

— Şuna bak ya, bir padişahın kızı bir balıkçının oğluna yazılmış. Bu olur mu, demiş kendi kendine. Neyse “Tamam” diyorlar, oradan çıkıyorlar. Lalasına:

— Lala, yaz bunun tarihini de bir yerde dursun, demiş.

Aradan yıllar geçmiş. Padişah balıkçının oraya gidip kızıyla evlenecek oğlanı görmek istemiş. O memlekete varmışlar. Padişah gelince halk:

— Bunu kim misafir eder, kim misafir eder? İşte falan balıkçı misafir eder, demişler.

Bu balıkçının hiç çocuğu olmazmış. Balıkçı nehrin kenarında gezerken nehrin yüzünden bir çekmece gelmiş. Oradakiler merakla çekmeceye bakmış, balıkçı:

— Arkadaşlar şu gelen cansa bana; malsa, paraysa size, demiş. Onlar da “Tamam” demişler. Nihayet çekmeceye dalga vururken, vururken kıyıya getirmiş. Bunu buluyorlar, alıyorlar ki bir oğlan çocuğu. Çocuk, başparmağını ağzına almış, eme eme geliyor. Sandığın içine hiç su değmemiş. Bu çocuğu alıp balıkçıya vermişler, o da alıp evine getirmiş.

— Hanım, bak Allah bize bir çocuk verdi. Bize çocuk vermiyordu, demiş. Bu çocuğu büyütmüşler. Cenab-ı Allah bu çocuğun rızkını öyle bir bol yaratmış ki, ne derse o oluyormuş. Balıkçı o kadar zengin olmuş ki işte bu yüzden padişahı balıkçının evinde ağırlamaya karar vermişler.

Yalnız çocuk, o kadar terbiyeli, o kadar sükûnetli ki başını yerden kaldırmıyormuş. Oğlan, ağırlayıp izzetleyince padişah anlıyor.

— Evet, lala. İşte bu, o yazılan çocuk, demiş. Padişah bir mektup yazmış. O mektupta da şunlar yazıyormuş:

— Ben kırk, elli gün gezeceğim. Vezirim sen isen ben varmadan bu gönderdiğim adam hemen geldiği dakikada kellesini kesip kayıp edeceksin.

Padişah yazdığı mektuba tuğrasını vurmuş, mührünü vurmuş. Sabah olunca:

— Bu, padişah mektubudur. Bunun için bana ehl-i temiz bir adam lâzım. Bu saraya gidecek teslim olacak. Bunu kim götürür, demiş.

— Bir adam buluruz, demiş orada bulunanlar. Balıkçı:

— Bu delikanlı benim oğlum, götürürse bu götürür, demiş. Padişah:

— Tamam, götürsün. O götürsün, demiş.

Mektubu bu oğlana vermişler. Bu oğlan mahcup bir delikanlıymış. Hiçbir yer bilmiyormuş. Bir at vermişler. Ona binmiş. Bir zaman gittikten sonra saraya ulaşmış. Saray, delikanlının memleketine çok uzak bir yerdeymiş. O yana dolanmış, bu yana dolanmış oğlan bir yer bulamamış. Yorgun uykusuz padişahın bahçesi olduğunu bilmeden oraya girmiş, ağacın dibine yatmış. Yorgun olduğu için yatınca uyuyup kalmış.

Bu arada padişahın kızı sabah erken kalkmış. Camı açmış bakmış ki bahçede bir babayiğit, güzel bir delikanlı yatıyormuş.

— Şaşılacak şey, bizim bahçemize kimse giremez, demiş. Usulca kimseye ses etmeden bahçeye inmiş. Kız bahçeye inmiş, oğlanın sağına soluna bakarken ceketinin cebinde bir mektup olduğunu görmüş. Usulca uyandırmadan mektubu çekip almış. Bakmış ki babasının yazısı, mührü, tuğrası var. Hemen zarfı hafifçe açmış.

— Vezirim; bu gönderdiğim adamın, vardığı dakikada hiç hesap sormadan kellesini kesip kaybedesin, diye yazdığını okumuş. Mektubu alıp hemen eve çıkmış. Öyle bir mektup yazmış ki aynı babasının yazısını tutturarak:

— Vezirim benim yolum biraz fazla sürecek, bu gönderdiğim çocuğa kızımı verdim. Vardığı dakikada kırk gün, kırk gece düğün yapacaksın. Ben varmadan bunları gerdeğe vereceksin, diye yazmış. Bu arada mektubu aynı yerine koymuş, oğlanı uyandırmadan kaçmış. O arada oğlan gözünü açmış ki gün kabarmış. Hemen kalkmış. Kapıdaki muhafızlar bunu yakalamış.

— Nerden geliyorsun, sen kimsin, diyorlar.

— Ben padişahın mektubunu getirdim. Bunu vezire vereceğim, demiş. Delikanlıyı alıp götürmüşler. Mektubu vezire vermiş. Vezir mektubu okumuş. Hemen tellalları çağırttırıp her tarafta kırk gün, kırk gece düğün başlatmış. Öyle bir düğün yapmış ki dillere destan olmuş. Padişah gelmeden de bunları gerdeğe vermiş.

Aradan zaman geçmiş. Bir de haber gelmiş ki padişah geliyormuş. Padişahı kim karşılayacak, diye düşünürlerken içlerinden biri:

— Damadı karşılasın, demiş.

Damadı ve vezirleri önde, kız arkada padişahı karşılamışlar. Padişah:

— Bu kim, demiş.

— Damadın padişahım. Senin dediğinden beş misli fazlasını yaptım. Dillere destan bir düğün ile onları evlendirdim, demiş veziri.

— Şu benim yazdığım mektubu bir getir bakayım, demiş padişah. Vezir:

— Hay hay, padişahım, demiş. Mektubu padişahın eline getirip tutuşturmuş. Mektubu açıp okuyor ki:

— Vezirim, bu gönderdiğim mektup ile adamın vardığı dakikada hemen düğününü kuracaksın; kırk gün, kırk gece düğününü yapacaksın. Ben gelmeden gerdeğe vereceksin.

Yazılanları okuyunca padişah, çaresiz sesini çıkaramamış.

Aradan zaman geçmiş ama padişah durumu hâlâ kabullenemiyormuş. Bir gün:

— Vezirim, çabuk millete tellâl çağırttır. Falan yüksek mevkiiyi biliyor musun? O ovanın yüzüne herkes birer kucak, birer araba odun yığacaklar, demiş.

Padişahın emri ile oraya dağlar gibi odun yığılmış. Padişah içinden:

— Dur, ben onu ateşe attırayım da neyse görsün vaziyeti, demiş. Padişah odunları tutuşturmuş. Her tarafına birer bekçi dikmiş.

— Buraya gelen, ben padişahın damadıyım, derse bile tutup içine atacaksınız, demiş.

Bu arada kız önceki mektuptan haberi olduğu için durumu anlamış, üzülmüş. Her an kocasının başına bir şey geleceğinden korkuyormuş. Padişah damadını çağırttırmış. Kız durumdan şüphelenip kocasının peşinden gitmiş ve konuştuklarını duymuş. Padişah:

— Ateşi yaktırdım. Git, bir bak; bekçileri kontrol et, demiş damadına. Delikanlı:

— Tamam baba, demiş. Oğlan saraydan çıkmadan kız koşup oğlanı yakalamış. Şöyle olurdu, böyle olurdu diye oğlanı oyalamış. Babasının kendini öldürteceğini söyleyememiş. Şöyle, böyle derken kız yarım saat, bir saat, üç saat eğlemiş. Üç, dört saat geçince padişah:

— Şimdiye kemikleri bile kalmamıştır. Bu kadar saattir yandı. Şuradan gidip bir bakayım, demiş. Pijamayla koşarak gitmiş. Muhafızlar:

— Tutun geldi, demişler. O, padişah olduğunu söylediyse de hiç anlamamışlar. Padişahı kaldırıp ateşe atmışlar. Padişah cayır cayır yanmış. Bir de sabah olmuş, padişahın yandığı haberi yayılmış.

— Ne olacak, padişahın yerine kim geçecek, demişler.

— Kim olacak ya, padişahın damadı, denmiş. Balıkçının oğlunu oraya padişah seçmişler. Bunlar burada yiyip, içip muratlarına ermişler.&nbsp;

&nbsp;

BALIKÇININ OĞLU