Bir varmış, bir yokmuş… Ülkenin birinde hali vakti yerinde, sürüleri olan iki çocuklu mutlu bir aile yaşarmış. Baba sürüleri güdermiş. Bir gün sürüleriyle dağa giderken yoluna yaşlı aksakallı bir ihtiyar çıkmış. İhtiyar çobana:

— Yaşlılığında mı vereyim gençliğinde mi, diye sormuş.

&nbsp;Çoban korkmuş ve ne cevap vereceğini bilemeyerek evinin yolunu tutmuş. Aynı ihtiyar üç kere daha çıkmış çobanın karşısına… Haliyle bu durum karşısında çobanın davranışlarında tuhaflıklar oluşmuş ve karısı bu değişmelerin farkına varmış.

Kocasına davranışlarının sebebini sormuş. Çoban da olanı biteni bir güzel anlatmış. Çobanın karısı bunun için:

— Gençliğimde ver, yaşlılığımda çekemem de, demiş eşine… Çoban bu tuhaf olaylar sürerken bir kere daha karşısında bulmuş aksakallıyı ve konunun ne olduğunu bile öğrenemeden aynı soruyu sormuş ihtiyar. Çoban da eşinin ona söylediklerini tekrarlayınca ihtiyar bir anda kaybolmuş ortalıktan.

Aradan zaman geçmiş, felaketler baş göstermiş. . . Bir sel, fırtına başlamış ki çobanın sürülerini almış götürmüş. Ardından beklemediği bir anda yangın çıkmış ve evi, tüm varlığı yanmış, kül olmuş çobanın.

Her şeyini kaybeden çoban burası artık bize haram deyip ailesini de alır başka memleketin yolunu tutar. Gittikleri yerde kervanlar geçerken konaklamaktadır ve böylece kendilerine iş kapıları açılmıştır. Kadın kervanların çamaşırlarını yıkamakta, eşi ise gündelik işlerde çalışmaktadır.

Bir gün çocuklar damda oynarken bir kervancı başı kadını kaçırır. Baba eve gelince çocuklarını ağlarken bulur. Çocuklar babalarına oyun oynarken gördüklerini anlatırlar.

— Burada da yaşayamayacağız, diyen baba başka memlekete doğru çocuklarını alıp yola koyulur. Önlerine aman vermez bir dere gelir ve yola devam etmek için karşıya geçmek zorundadırlar. Dereyi hep beraber geçemeyecekleri için birini bu tarafta bırakıp diğerini sırtına alır ve karşıya geçirir. Onu karşı tarafa bırakır ve diğerini alır sırtına. Tam derenin ortasına gelince kıyıdaki çocuğu bir kurdun kaptığını görür. Bir telaşa kapılır ve bu telaşla kucağındaki yavrusunu da suya kaptırır.

Çaresizlik ve üzüntü içerisinde kahrolmaktadır baba… Baba artık hayattan el etek çekmiş ve dağlarda yaşamaya başlamıştır.

Bu arada çocukların akıbeti ne oldu dersiniz? Kurdun kaptığı çocuğu avcılar kurtarır ve onu evlatları olarak büyütürler. Suya düşen çocuk ise balıkçıların ağlarına takılır ve ona da kurtulur. Balıkçılar da onu alıp büyütürler. Böylece iki kardeş de birbirinden habersiz büyürler.

Gelelim kaçırılan anneye… Anneyi kaçıran adam bir memlekete vali olmuştur, hali vakti yerindedir.

Gel zaman git zaman kader bu ya iki kardeş de valinin emrinde nöbet tutan asker olmuşlardır. O gece valinin eşinin kapısında nöbete durmuşlardır.

O memlekette insanlar bir deli olduğundan yakınmaktadır ve vali de bu adamı yakalatır. Onun bakımını yaptırır. Adamın deli olmadığı anlaşılır. Valinin bahçesinde bahçıvan olarak çalışmaya başlar. O gece adam da bahçıvan evinde yatmaktadır.

&nbsp;Gece uzun diyerek askerler sohbet etmeye, kendi hayatlarından konuşmaya başlarlar. Konuştukça kardeş oldukları ortaya çıkar ve birbirlerine sarılıp hasret giderirler. Tüm bunları duyan kadın içerden çıkar ve:

— Yavrularım ben de annenizim, diye onlara sarılır. Askerleri içeri alıp konuşmaya başlarlar. Bu sırada vali de odaya gelir ve haliyle durumu yanlış anlar. Kadın her şeyi açıklar ve tüm bu olup bitenleri dışarıda dinleyen çocukların babası da duymuştur. Adam koşarak gelir:

— Ben de sizin babanızım, der ve tüm yaşananları konuşur ve birbirlerine sarılırlar.

Vali yaptıklarından dolayı cezalandırılır ve hapse atılır. Çocukların babası o şehre vali olur ve mutlu mesut bir hayat sürerler…

Yaşlılıkta mı Gençlikte mi?