&nbsp;

&nbsp;

[MİNTİK KIZ]

&nbsp; Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi pek günahmış. Bir köyde komşu kızları toplanıp madımak toplamaya gidermiş.

Komşulardan birinin tek kızı varmış. Adı da Mintik Kız imiş. Mintik Kız çok küçükmüş. Ancak kızların arkası sıra gidebilecek yaştaymış. Bir gün, madımağa giden kızları görünce heveslenmiş:

— Anne, ben de gideceğim. Anne, ben de gideceğim, demiş. Annesi:

— Kızım, sen küçüksün. Gidemezsin, dolanamazsın, gelemezsin, demiş. Kız:

— Yok, anne ben de gideceğim, demiş. Mahalleden aynı yaşta üç küçük kız bir olmuşlar. Anneleri azıklarını vermiş, büyük kızların arasına karışıp gitmişler.

O yana, bu yana gitmişler, madımak toplamışlar. Öğlen olmuş. Bir suyun başına varmışlar. Hep beraber, yemeklerini yemişler. Yemekten sonra küçük kızlar uyumuş. Büyük kızlar demişler ki:

— Bunlar uyusun. Biz gidip biraz daha madımak toplayalım. Sonra da gelir, bunları buradan alır, köye döneriz.

Kızlar gitmekte olsun, küçük kızlar uyanmışlar. O tepe şu yana, bu tepe şu yana… Kızları aramış, bulamamışlar. O arada büyük kızlar da gelip küçüklere bakmışlar. Onlar da küçükleri bulamamışlar. Birbirlerini bulamayınca, büyük kızlar eve gelmiş; küçük kızlar dağa, dereye düşmüşler.

Şu yan senin, bu yan benim dolaşırlarken gece olmuş. Bir de yağmur başlamış. Kızlar bir ışık görmüşler:

— Şu ışık görünen yere gidelim, misafir olalım. Bize de ekmek verirler, demişler.

Işığa yaklaşmışlar. Bir tepede bir pencere görünüyormuş. Yaklaşınca anlamışlar. Görünen şey büyük bir kapısı olan kocaman bir binaymış. O yana dolanmışlar, bu yana dolanmışlar. Girecek yer bulamamışlar. Evvelden binaların pencereleri, duvarlarda değil; yukarıda, bacanın ortasında olurmuş. Işık görünen pencereye tırmanmışlar. Cama vurmuşlar, üstten aşağı… Devin eviymiş orası. Dev:

— Kim o, demiş. Mintik Kız:

— Ben Mintik Kız’ım. Bunlar da arkadaşlarım. Madımak topluyorduk. Evimizi kaybettik, yolda kaldık, dağda kaldık, demiş. Dev sevinmiş:

— Yolunuza kurban olayım. Sizin ayaklarınızı seveyim, demiş ve sevinerek kapıyı açmış. İçeri almış, bunlara bakmış ki kebaplık çocuklar…Dev bunlara, yedirip içirmiş. Mintik Kız öbürlerine:

— Kızlar uyumayın. Bu, dev… Bize bir şey eder, bizi yer. Bizi öldürür, demiş. Kızlar, korkularından uyumamışlar. Dev bağırmış:

—Kızlar, kim uyuyor? Kim uyanık? Mintik Kız:

— Ben uyanığım, demiş. Dev:

— Kız, sen niye uyumuyorsun, diye sormuş. Mintik Kız:

— Benim anam gece bana makarna keserdi. Onu yerdim taş gibi uyurdum, demiş. Maksadı devi oyalayıp, sabah etmekmiş.

Dev kalkıp, bir çuval unla makarna yoğurmuş. Onu kesene kadar da bayağı zaman geçmiş. Kıza yedirip içirmiş, uyusun diye… Uyumalarını bekliyormuş ki çabuk öldürsün… Dev:

— Kim uyuyor? Kim uyanık, diye yine sormuş. Mintik Kız:

— Ben uyanığım, demiş. Dev:

— Kız, Mintik Kız niye uyumuyorsun, demiş. Mintik Kız:

— Anam giderdi, halburla pınardan su getirirdi. Ben de içer, uyurdum, demiş.

Dev aklı işte… Gitmiş, kalburu pınarın altına tutmuş. Su akıyormuş, akıyormuş kalbur dolmuyormuş:

— Kız, Mintik Kız bu dolmuyor, demiş. Mintik Kız:

— Toprak al da sıva! Toprakk al da sıva, demiş.

Dev sıvamış; ama halbur yine suyu tutmamış. Uğraşırken sabah yaklaşmış. Neyse dev, biraz su getirebilmiş. Kızlar, dev görmeden suyu dökmüşler.

Şafak atmış, sabah olmuş. Devin inek sürüsü, davar sürüsü, at sürüsü varmış. Ondan dolayı da orada koyun postları varmış. Mintik Kız:

— Kızlar, aman bu saatten sonra deve fırsat vermeyelim. Postların içine girelim, kaybolalım, demiş.

Üç kız üç postun içine girip koyun sürüsüne karışmışlar. Dev, davarın içinde kızları aramaya başlamış. Onu kavramış, bunu kavramış… Falan etmiş, filan etmiş… En sonunda bunları bulmuş. Kızları bağlayıp bir çuvala sokmuş. Kendi de odun getirmeye gitmiş:

— Odun getirip fırını yakayım. Bunları iyice kızartırım. Sonra da yerim, demiş.

Dev oduna gitmekte olsun… Kızlar çuvaldan çıkmışlar. Yerlerine de devin danalarını koymuşlar. Ondan sonra tavana çıkmış ve bir yere gizlenmişler. Dev odundan gelmiş. Dev bu, bir araba odun getirmiş sırtında. Oraya devirip fırını yakmış. Çuvalı da değirmen taşının üstüne koymuş. Dana bağırmış. Dev:

— Nasılmış! Beni oyalar mısın? Dana gibi bağırttım ya seni, demiş. Mintik Kız yukarıda sabredememiş:

— Hi hi hi, diye gülmüş. Dev:

— Kız, Mintik Kız oraya nasıl çıktın? Ne ettin bana söyle de ben de çıkayım, demiş. Mintik Kız:

— Yatakları hep birbiri üstüne yığdım, çıktım, demiş. Dev bunun üzerine yatakları birbirinin üstüne yığmış. Yalnız dev çıkamamış. Basınca yataklar devriliyormuş. Bir olmuş, iki olmuş… Dev:

— Mintik Kız, ne yaptın da oraya çıktın, diye yine sormuş. Mintik Kız da:

— Ne kadar kap kacak, bardak çanak varsa üst üste yığdım, çıktım, demiş.

Dev, onu da yapmış. Bütün kap kacağı, bardağı, çanağı hışır etmiş*. Bir de ayağı bacağı kırılmış. Dev yine sormuş:

— Mintik Kız, doğru söyle. Daha sana bir şey etmeyeceğim. Mintik Kız inanmamış,

— Orada eğiş* var ya, uzun, onu fırına soktum, kızdırdım. Üstüne bastım, çıktım. Dev, eğişi kızgın fırına sokmuş. İyice tunç olunca üstüne basmış. Üstüne basınca yanıp havaya fırlamış, alttan girmiş, üstten çıkmış. Dev canını vermiş.

Kızlar aşağı inmişler. Devin eşyalarını atlara yüklemiş, yola düşmüşler. Ama köyde matem varmış. Kızları sabahlara kadar aramışlar, bulamamışlar. Bir de bakmışlar ki Mintik Kızla öbür iki kız, devin evinde ne varsa eşya, at, davar, inek, almışlar, geliyorlar.

Kızlar dünyanın malını getirmiş, dev malıyla zengin olmuşlar.

Yiyip içip muratlarına geçmişler…

*hışır etmek: Hurdaya çevirmek. Bir şeyi küçük parçalara bölmek, kırmak suretiyle kullanılmaz hâle getirmek.

*eğiş: Yemiş koparırken dalları çekmeye veya kovandan bal almaya yarayan araç.

Mintik Kız