ŞAHMERAN

Bir varımış, bir yokmuş. Bir gadının bir tane oğlu varımış. Bu oğlanın adı da Lokman’ımış. Bir gün anası, arkadaşlarıynan barabar, Lokman’ı oduna göndermiş.

Üç arkadaş, eşşeklerini alıp oduna getmişler. Öteki arkadaşları, odunları kesmişler, eşşeklerine yükletmişler:

-Hadi Lokman -demişler- sen de odununu yap.

-Yok, benim biraz işim var, demiş.

Tuvaleti gelmişimiş herhalde, oriye bir yere oturmuş. Elinde de çakı bıçağı varımış. Böyle, yeri deşerken deşerken, orada bir bal guyusuna raslamış. Arkadaşlarına çağırmış:

-Gelin hele gelin, bakın ben burada ne buldum, diyen onnara seslenmiş.

Arkadaşları gelmişler, oradaki balların hepisini daşımışlar. En sonunda da Lokman, guyunun dibindeyimiş, ötekiler de yokarıdan balı çekiyorlarımış. Bu arkadaşları, bütün balları çekdikden sonra demişler ki:

-Bu, guyudan çıkarsa, bizim ballara ortak olur. En iyisi, biz bunu burada bırakak, demişler.

Bunnar, oğlanı çıkartmadan genegeri* gayayı guyunun ağzına gapatmışlar.

Lokman, guyunun içinde can sıkısından, oraya buraya bakarken, gene bir delik buluyor. O deliği büyütüp, oradan içeri girince, bakıyor ki; aşağısı bir dünya! Lokman, delikden girip dünyayı gezerken, Şahmaran’a raslıyor. Şahmaran, buna yardım ediyor, Lokman orada yaşamaya başlıyor.

Lokman, bir süre orada galdıkdan sonra, tekrar yokarı çıkmak için, Şahmaran’dan izin isdemiş, ona yavlarmış. Şahmaran:

-Sen çıkarsan, benim burada olduğumu bilirler, sen söylersin, demiş, Lokman’ı çıkarmak isdememiş.

Bu, çok yavlarınca, Şahmaran dayanamamış, artık bunu bırakmış. Oğlan, genegeri anasının yanına varmış. Başından geçenneri anasına annatmış.

Günün birinde, o devrin padişahı hasdalanmış. Dokdurlar demişler ki:

-Bu, yalınız Şahmaran’ın etinden iyi olur. Bunun derdinin çaresi o, demişler.

Artık, padişah her taraflara haberler salmış:

-Şahmaran’ı kim bilir, kim bulursa bana habar versin, diye.

Heç kimseden bir ses çıkmamış. Ordan, padişahın bilginlerinden biri demiş ki:

-Şahmaran’ı görenin eti pul pul olur. Bu oğlan da yıllardır gayıpdı. Belki de Şahmaran’ın yanında olan bu oğlandır, demişler.

Padişahın adamları, Lokman’ın yanına gelmişler:

-Şahmaran’m yerini biliyon mu? demişler.

-Yok, demiş.

Artık, padişahın adamları emir vermişler ki:

-Herkes, hamama girecek, diye.

Tabii, mecbur Lokman da girmiş hamama. Bu, hamama girip de sırtını soyunca bakmışlar ki; Lokman’ın bütün vücudu pul pul! Bunun Şahmaran’ı gördüğünü annamışlar. Amma, Lokman gene de yerini söylememiş. Bu sefer, bıçağı boğazına dayayıp kesmek isdemişler. Artık, Lokman mecbur galmış, Şahmaran’ın yerini söylemiş. Adamları götürüp, Şahmaran’ı göstermiş. Şahmaran demiş ki:

-Hanı, habar vermiyecekdin?

-Mecbur galdım, beni keseceklerdi.

-Sen bana kötülük yapdın amma, ben gene de sana iyilik yapacâm. Beni kesdikten sonra, zehirli tarafımı senin önüne goyacaklar, zehirsiz tarafımı da padişahın önüne goyacaklar. Sen, kimse görmeden tabakları çeviriver, zehirli taraf padişahın önüne gelsin, zehirsiz yerimi de sen yersin, demiş.

Lokman, Şahmaran’ın dediği gimi* yapmış, tabakların yerini değiştirmiş. Zehirli tarafını padişahın önüne getirmiş. Padişah yer yemez ölmüş. Kendisi de zehirsiz tarafım yediği için gurtulmuş.

*genegeri: Yeniden, tekrar.

*gimi: Gibi.

ŞAHMERAN