Zamanın birinde bir Tibili Dayı varmış. Bu Tibili Dayı yaban bayır gezerken ayağına bir diken batmış. Uğraşıyor uğraşıyor, dikeni çıkaramaz. Keçisinin yanına gitmiş. Tibili Dayı demiş ki:

— Şu ayağımdaki dikeni çıkar. Ben çok uğraştım, çıkaramadım. Keçi:

— Ben güzel güzel yaprakları yemiyorum. Senin pis ayağını mı yalarım, demiş. Tibili Dayı:

— Öyle ise gidip kurda söyleyeyim. Gelip seni yesin. Kurdun yanına gidip:

— Gel benim keçimi ye, demiş. Kurt:

— Ben nazik nazik kuzuları bile yemiyorum Senin uyuz keçine mi kaldım. Gelip onu yemek için uğraşmam demiş. Tibili Dayi:

— O zaman ben de seni avcıya vurdurayım, demiş. Gidip avcıya:

— Gel burada kurt var, sen bu kurdu vur, demiş. Avcı:

— Ben güzel kekliklere bile kurşun atmıyorum. Neden gidip kurda kurşun atayım ki, demiş. Tibili Dayı:

— Peki öyle ise. Ben de gidip bir sıçan getireyim. Gelsin de senin sakalını yesin, demiş. Tibili Dayı, gidip sıçana durumu söylemiş: Sıçan:

— Yok, ben yemem sakalı. Ben güzel kızların çeyizini bile kesmiyorum. Onun pis sakalını kesip ne yapacağım, demiş. Tibili Dayı:&nbsp;

— Gidip kediye söylerim demiş. Gidip kediye söylemiş. Kedi:&nbsp;

— Tamam, dayı. Gidip fareyi yiyeyim, demiş.

Kedi gidiyor ki fareyi yiye. Fare sakalı yemeye gitmiş. Avcı kurdu vurmaya gitmiş, Kurt keçiyi yemeye gitmiş. Keçi de Tibili Dayı’nın ayağındaki dikeni çıkarmaya gitmiş.

&nbsp;Tibili Dayı bakıyor ki o yandan geçi gelmekte. Tibili Dayı mutlu olup keçiye gülmeye başlamış. Sonra keçi gelip tikeni çıkarmış. Tibili Dayı da rahatlamış.

TİBİLİ DAYI