[HACELİ ÂŞIK İLE GÜLİZAR]

Bir varmış bir yokmuş, köyün birinde Haceli Âşık ve padişahın kızı olan Gülizar adında çok güzel bir kız yaşarmış. Haceli Âşık ve Gülizar birbirlerini çok seviyorlarmış ama babası, kızını Haceli Âşık’a vermemiş. Kızı için çok başlık parası istediğini ve başlık parasını Haceli Âşık’ın veremeyeceğini düşündüğünü söylemiş.

Bunun üzerine Haceli Âşık, başlık parası kazanmaya gitmiş.

Türkmen kızı olan Gülizar ve ailesi, Haceli’nin yokluğunda yaylaya çıkmış. Gülizar’ın yedi tane erkek kardeşi varmış. Haceli Âşık başlık parasını bulmuş, gelmiş. Geldiğini kızın kardeşleri duymuş. Bu haberi alınca çadırlarını yıkıp başka bir yaylaya gitmişler.

Gitmeden önce Gülizar iki satır mektup yazmış. Ocak taşının altına koymuş. Biz filan yere gidiyoruz sen gel, beni bul, diye. Gideceği yeri bu şekilde Haceli Âşık’a haber vermek istemiş.

Oradan ayrılmışlar. Haceli Âşık kızın yanına varmak üzere yaylaya gitmiş. Yaylaya varınca oradan göçtüklerini görmüş. Orada deli gibi dolanırken ocak taşının yanına varmış. Ocak başında mektubu bulmuş ve şu türküyü söylemiş:

— Sana derim ey ocak taşı,

&nbsp;Gözümden akıttın kan ile yaşı,

&nbsp;Ettiğim işlere olurum pişman, 

&nbsp;Gülizar’ım geçtiyse söyle bana, 

&nbsp;Güllerde benzemez Gülizar’ıma, demiş.

Kızı kaçırmadığına pişman olmuş. Oradan yollara düşmüş, uzun süre yürüdükten sonra bir sarı dağa rastlamış. Orada oturmuş, atına yem bağlamış. Atına yem bağlarken birkaç mısra türkü daha söylemiş:

— Sana da derim ey Hisarkaya,

&nbsp;Cemalin benziyor doğan şu aya,

&nbsp;Ettiğim işlere olurum pişman,

&nbsp;Gülizar’ım geçtiyse söyleyin bana,

&nbsp;Güllerde benzemez Gülizar’ıma, demiş.

Oradan da gitmek üzere kalkmış. Giderken bir kayalık meşeliğe varmış. Orada oturmuş. Atına arpa takmış. Bir birkaç mısra de orada söylemiş:

— Sana derim sana ey kara meşin,

&nbsp;Kudretten çekinmiş karadır kaşın

&nbsp;Ettiğim işlere olurum pişman 

&nbsp;Gülizar’ım geçtiyse söyle bana

&nbsp;Güllerde benzemez Gülizar’ıma, demiş.

Oradan da gitmek üzere kalkmış. Giderken bir köye varmış. O köyde iki çocuğun aşık oynadığını görmüş. Köyde de davul dövülmekteymiş. Orada durup çocuklara bakmış. Çocuklar kendi aralarında konuşuyorlarmış:

— Padişah, Gülizar ile evlenecekmiş, derlermiş.

O zaman Haceli Âşık çok üzülmüş. Çocuklara yalvarmış. Gülizar’a nasıl ulaşacağını sormuş. Onlar söylemek istememişler. Bunun üzerine Haceli Âşık size para veririm demiş. Çocuklar da:

— Bizim dediğimizi padişaha söylemezsen sana söyleriz, demişler.

— Tamam, söylemem, demiş ve çocuklar da Gülizar’ın bulunduğu konağı göstermişler.

Ona arka kapıdan girebilirsin, demişler. Oradan da Gülizar’ı bulursun demişler. Gülizar da bir tas zehir hazırlamış ve gerdek gecesine kadar Haceli Âşık gelmezse içerim diye düşünmüş. Haceli Âşık içeri girince padişahın korumaları onu hemen yakalamışlar. Tam o sırada Haceli Âşık:

— Gülizar’ım ben geldim, diye bağırmış. Gülizar korumalara:

— Bırakın gelsin, demiş.

Haceli Âşık hemen varmış, sarılmışlar, oradan da padişaha haber gitmiş. Padişahtan karşılığında haber gecikmemiş. Haceli Âşık:

— Gülizar benim yedi senelik nişanlım, onu kimselere vermem, demiş.

Bu arada padişah Gülizar için para değeri koymuş:

— Bu parayı kim verirse Gülizar’ı o alır, demiş. Haceli Âşık’ın parası olduğu için parayı padişahın önüne koymuş.

Gülizar zehir dolu tası dökmüş. Haceli Âşık davul tutmuş, kırk gün kırk gece düğün yapmış. Halka yemekler yedirmiş. Gülizar ile evlenmiş ve gönlünce yaşayarak muradına ermiş.

HACELİ ÂŞIK İLE GÜLİZAR