&nbsp;&nbsp; Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellâl iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, köyün birinde güzel mi güzel, nazlı mı nazlı bir kız yaşarmış. Evde hiçbir işe karışmaz, sabah akşam süslenip püslenir, gezermiş. Annesi ve babası, kızlarının üzerine titrer; ona hiç zorluk göstermezlermiş. Kız hiçbir iş bilmemesine rağmen her şeyi bilir gibi davranır, her işi biliyormuş gibi konuşurmuş.

Günlerden bir gün bu güzel kızın gönlü, köyün bir delikanlısına düşmüş. Bu delikanlı, kızı Allah’ın emri ile anne ve babasından istemiş. Kızın ailesi bu temiz ve dürüst gence kızlarını vermişler. Güzel bir düğünle, kız ve oğlan evlenmişler. Evlenmişler, evlenmesine ama bizim kız hiçbir şey bilmiyor. Düğünden sonra kızın derdi başlamış. Kendi kendine şöyle sormuş:

— Şimdiye kadar herkesi yalanlarımla oyaladım, kandırdım. Peki şimdi nasıl gelin, nasıl hanım olacağım?

Birkaç kere uğraşmış. Fakat bir türlü yemek yapamamış. Bunun üzerine kocasına gerçeği söylemeye karar vermiş.

Güzel kız, kocasının yanına gidip şimdiye kadar hep yalan söylediğini, hiçbir iş bilmediğini söyleyip özür dilemiş. Bunun üzerine kocası karısını çok sevdiği için, onun yalanlarını affetmiş. Fakat ondan öğrenmeye gayret etmesi için söz istemiş. Kocasına büyük bir sevinçle söz veren kız, çok mutlu olmuş. Güzel karısından söz alan adam, karısını köydeki bilgili, görgülü, yaşlı bir kadının yanına ev işlerini öğrenmesi için göndermiş. Gönderirken karısına şunları söylemiş:

— Git, Mercan teyze sana en güzel yemekleri öğretsin. Onu iyi dinle ki geldiğinde en az onun kadar güzel yemekler yapabilesin.

Kız, Mercan teyzenin yanına gidip derdini anlatmış. Ondan yemek öğrenmek istediğini söylemiş. Mercan teyze yardım etmeyi kabul etmiş ve kıza şunları söylemiş:

— Sana önce yaprak sarmasını öğreteceğim. Beni iyice dinle.

Bunları söyledikten sonra, yemeği anlatmaya başlamış.

— Önce içini hazırlarsın, demiş.

Bizim kız, kibirli ve çok bilmişliğe alışmış ya, bu huyundan bir türlü vazgeçemiyormuş. Hemen bunu bildiğini söyleyerek lâfı yapıştırmış. Bu sözün üzerine kadın anlatmaya devam etmiş:

— Yaprakları alırsın.

Kız hemen atılmış. Bunu da bildiğini söylemiş. Kadın, her söylediğine biliyorum diyerek karşılık veren kıza, epey sinirlenmiş ve ona bir ders vermeye karar vermiş. Mercan teyze bunun üzerine yemeğin tarifine devam etmiş:

— Yaprakları aldıktan sonra, içten birer parça koyup bunları bir güzel sararsın, demiş.

Tabi ki kibirli kız, buna da “Biliyorum.” cevabını vermiş. Teyze devam etmiş:

— Bu sardıklarını tencereye koyduktan sonra, üzerini tezekle kapatırsın. Bu son söylenene epeyce şaşıran genç kız, yine de kibrinden bir şey kaybetmeyerek bildiğini söylemiş. Tarif bitince kız evine dönmüş.

Eve gider gitmez, yemeği ocağa koyup kocasını beklemeye başlamış. Aynı zamanda&nbsp; kocasına ilk yaptığı yemeği beğendirip beğendiremeyeceğini de merak ediyormuş. Beklediği zaman olmuş, kocası işten dönmüş. Heyecanla sofrayı kurup yaptığı yemeği kocasının önüne getirmiş. Kocası tabağına bir eğilmiş ki kokudan yemeğe bile yaklaşılmıyormuş. Adam, karısına şöyle sormuş:

— Bu yemeği niye böyle yaptın? Karısı şöyle cevap vermiş:

— Sen beni Mercan teyzeye yolladın, o da bana yemeği böyle öğretti.

Bunun üzerine sinirlenen adam, hemen Mercan teyzenin yanına gitmiş. Yanına ulaşınca Mercan teyzeye şöyle sormuş:

— Mercan teyze, neden yemeği karıma yanlış öğrettin?

Mercan teyze de durumu bir bir anlatmış, karısının kendini beğenmişliğini bırakmadığını söylemiş. Her şeyi anlayan adam evine dönmüş ve karısına da olanı biteni, Mercan teyzeyle neler konuştuklarını anlatmış. Karısına kibirli olmanın kimseye bir faydası olmadığını, böyle davranırsa hiçbir şey öğrenemeyeceğini söylemiş. Karısı hatasını anlamış ve bundan sonra böyle davranmayacağına söz vermiş. Böylece karı koca, ömür boyu mutlu yaşamışlar.

Kibirli Kız