Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler tellal iken, develer berber iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, deniz kenarındaki köyün birinde Balıkçı Mehmet ile annesi yaşarmış. Mehmet tuttuğu balıklarla evlerini zar zor geçindirrmiş. Mehmet bir gün denizde avlanırken bir balık kafası bulmuş. Bulduğu bu kafayı getirip evin duvarına asmış. Bundan sonra Mehmet’in evinde bolluk bereket olmuş. Akşamları evde çeşitli yemek bulunur; avdan, pazardan elleri dolu döner olmuş. Evdeki çeşit çeşit yemeklere anlam veremeyen Mehmet kendi kendine:

— Bunları anam yapamaz, diyip bir gün evi takip etmiş.

Meğer balık kafasının içinden bir kız çıkar, yemekleri o hazırlamış. Kız, Mehmet’in çok hoşuna gitmiş. Mehmet:

— Balık kafasını kırıp bu kızı yakalarsam kendime aile yaparım, diye düşünmüş.

Neyse, Mehmet balık kafasını kırıp kızı kendine aile yapmış. Yapmış ama kız çok yalvarmış:

— Beni sana yâr etmezler, demiş.

Bu sırada da padişah kendisine uygun bir eş adayı ararmış. Şehirdeki evlere baksınlar diye onar onar asker gönderirmiş. Mehmet’in evinin kapısı bir türlü askerlere açılmazmış. Evdekiler ya uyur ya tarlada olur, bir türlü fırsat olmazmış. Padişah, durumu merak edip bir kocakarıyı Mehmet’in evine göndermiş. Kocakarı, yolda giderken yağmura tutulup çok ıslanmış. Mehmet’in karısı, kocakarıyı çok iyi karşılayıp onunla ilgilenmiş. Kocakarı, padişahın yanına varınca da:

— Padişahım o evde bir kız var. Yemekleri de o hazırlıyor, diye anlattıktan sonra: “O kız tam size&nbsp;göre!’’ diye de kızı methetmiş.

Bunun üzerine padişah, Mehmet’i yanına çağırtıp ondan bir salkım üzüm istemiş. Bu üzümü bütün ordu yiyecekmiş ama üzüm hiç tükenmeyecekmiş. Aksi halde Mehmet’in kafası kesilecekmiş. Mehmet, ağlaya ağlaya evine gitmiş. Karısına durumu anlatmış. Karısı da ona:

— Balığın kafasını bulduğu yere git ve orda yalvar, demiş.

Memet karısının dediğini yapınca, orada bir kapı açılmış. Ona bir salkım üzüm vermişler. Balıkçı Mehmet, yolda gelirken beni zaten öldürecekler, diyip üzümü yemeye başlamış. Ama üzüm bir türlü tükenmiyormuş. Mehmet bunu görünce sevinerek padişahın yanına gitmiş. Padişah, Mehmet’e:

— Üzümü getirdin&nbsp;mi, diye sormuş.

Mehmet de:

— Getirdim padişahım, diyerek üzümü vermiş. Padişah, askerleri toplayıp üzümü yedirmiş ama üzüm tükenmemiş. Padişah, Mehmet’i öldüremediği için sinirlenip bu defa da:

— Bana bir yumurta getir, içinden semerli bir eşek çıkıp uçsun. Getirmezsen kelleni vurduracağım diyip Mehmet’i göndermiş.

Mehmet, yine ağlaya ağlaya eve gidip durumu karısına anlatmış. Karısı, onu yine balık kafasını bulduğu yere göndermüş. Mehmet’e oradan üç yumurta vermişler. Mehmet, yolda gelirken yumurtanın birini kırmış. Yumurtadan bir semerli eşek çıkıp hızla uzaklaşmış. Mehmet bu defa, eşeğin birine binip gideyim diye yumurtanın birini daha kırmış. Bu eşek de uçup gitmiş. Bu sefer yumurtayı alıp doğru padişaha gitmiş. Padişah, orduyu toplayıp yumurtayı kırmış. Bakmışlar ki gerçekten yumurtadan eşek çıkıyor. Padişah bu defa da Mehmet’ten bir çocuk istemiş. Bu çocuk, bir karış boyunda, sakalı iki karış, dili de bülbül gibi olacakmış. Mehmet bu defa yandık, diyerek evinin yolunu tutmuş. Karısı, onu yine balık kafasını bulduğu yere göndermiş. Mehmet’e:

— Çocuk daha doğmadı biraz bekle, demişler.

Biraz sonra eline bir çocuk tutuşturmuşlar. Mehmet yolda gelirken bu çocuk yeni doğdu neyi bilecek, diyip atmış. Biraz sonra çocuk Mehmet’in arkasından:

— Baba, seni ancak ben kurtarırım, diye bağırmış.

Neyse çocukla birlikte Mehmet, padişahın huzuruna çıkmışlar.&nbsp;Çocuğu bir masanın üstüne koymuşlar. Çocuk ile padişah arasında şöyle bir konuşma geçmiş:

—Sen, ordunun tamamı yediği halde bitmeyen üzüm salkımı gördün mü?

—Mehmet getirdi, gördüm.

— Dizine kadar taş ol öyleyse, demiş. Padişah dizine kadar taş olmuş.

—Sen hiç yumurtadan eşek çıkıp uçtuğunu gördün mü?

—Mehmet getirdi gördüm, demiş.

—Beline kadar taş ol öyleyse, demiş. Padişah beline kadar taş olmuş.

—Sen hiç benim gibi çocuk gördün mü?

— Mehmet getirdi gördüm, demiş.

— Baştan aşaya taş ol öyleyse, demiş. Padişah baştan ayağa taş olup yuvarlanmış.

Mehmet de ordunun başına geçip padişah olmuş. Ben onları bırakıp geldim. Ne yaptılar bilmem.

[Balıkçı Mehmet]