Evvel zaman içinde, huysuz mu huysuz bir padişah varmış. Halkı onu hiç sevmezmiş. Arkasından:

— Soysuz oğlu soysuz, derlermiş. Yıllar geçip gidince padişah artık yaşlanmış. Onun iki oğlu varmış. Birinin adı Emir, diğerinin adı ise Demir imiş. Emir küçük ama Demir büyükmüş. Demir sarışın, mavi gözlü, yuvarlak yüzlü bir çocuk imiş. Padişah onu el bebek, gül bebek büyütmüş ki ileride kendi yerine geçsin diye. Demir, on sekiz yaşına gelince babasına evleneceğini söylemiş: Babası:

— Hemen saraydan beğendiğin kızla evlendirelim seni, demiş.

Demir Bey saraydaki kızları beğenmemiş. Lalası ile birlikte ülkede kız aramak için yola çıkmışlar. Köylerden, bahçelerden, bağlardan geçerek gezmeye başlamışlar. Dönüp dolaşıp yine baş şehre gelmişler. Demir, her kıza bir kusur bulurmuş.

Neyse lalası ile birlikte bir şerbetçiye girmişler. Şerbet içerlerken içeriye otuz beş kırk yaşlarında bir kadın, yanında on sekiz yaşlarında bir kızla birlikte girmiş. İkisi de başörtüsü örtmüşlerdi. Kızın sesi öyle güzel ve etkileyici imiş ki oğlan hemen etkilenmiş. Demir Bey içinden:

— Galiba aradığım kız budur, diye geçirmiş. Lalasına:

— Tamam. Ben bu kızla evleneceğim, demiş. Lalası kadına:

— Hatun bacı, diyerek durumu anlatmış. Fakat kadın, kızın nişanlı olduğunu, başkasına âşık olduğunu söylemiş. Neyse söylediyse de boşuna. Padişah oğlu ne yapıp yapıp kızla evlenmiş. Kızın adı Esma imiş. Kız, ağlayıp sızlayıp:

—Yapmayın etmeyin, ben başkasını seviyorum, dermiş.

Ancak ne derse desin sözünü dinletememiş. Kızın nişanlısını hemen apar topar askere almışlar. Kızı da Demir Bey ile evlendirmişler.

Halk durumun gerçek yüzünü öğrenince homurdanmaya başlamış. Ülkelerinde bir gelenek varmış. Evlenen padişahın oğlunun mutluluğunu halka göstermek için başşehirde önemli bir yerde geçici bir ev kurarlarmış. Balkona iki koltuk koymuşlar. Esma Kız ile Demir Bey halkı selamlıyormuş. Bir yandan çalgı çalıyor, diğer taraftan halk onların önünden geçiyormuş. Halk durumu bildikleri için halk Demir Bey’i kınıyormuş. Gözleriyle damadı yiyip bitiriyorlarmış.

Kırk gün böyle geçit olması gerekiyormuş. Daha kırk gün dolmadan damat hastalanmış ve derdine çare bulunamadan ölmüş. Kız ise nişanlısını beklemiş ve askerliği bitince de evlenmişler. Böylece elli üç yıl mutlu ve mesut yaşamışlar.

&nbsp;

ESMA KIZ İLE DEMİR BEY