Bi patişan üç gızı var ımış, üç. O üç gıza demiş ki en böyük gıza:

- Gızım beni ne’ader hazidiyon?*

- Ooo baba, seni bal gibi hazidiyom ben.

Ortancılı gıza demiş ki:

- Gızım beni ne’ader hazidiyon?

- Baba, seni tereyağ gibi, şeker gibi hazidiyom.

En gucca gelmiş.

- Gızım beni ne’ader hazidiyon.

- Baba, ben seni duz gibi hazidiyom.

Beni bunlar balınan yağ gibi şey, şeker gibi hazidiyo da bu gız beni nasıl oluyo da duz gibi hazidiyo? Duz acı nasıl ossa.

Zaman zurf*olmuş. Bu adamcağaz bu gızı gotürmüş gine bi dağan dibine azıtmış. Beni böyle hazitmiyo bu duz gibi hazidiyo, deyi. Azıtmış, getmiş, gelmiş evine neyise yemiş, içmiş, durmuş, oturmuş… Bu gız bir gunden bir gun olmuş, gahmış, bir, gezmiş dağlarda daşlarda. Bir fahır bi çobana ırastlamış. Davar guden çobana rastlamış. Çoban demiş ki:

- Ya burda n’orüyon sen? İs misin cis misin?

- Ne isim ne cisim. Seni beni yaradan Allah’an guluyum.

Çoban da ergen imiş. Demiş ki bana gelin mi, demiş gıza.

-Varırım, niye varmayım? Alla’an emriyinen. Beni babam buruya azıtdı. Ben de sana varırım, demiş.

Çoban bunu dağdan almış, evine getirmiş gızı. Getirmiş. Babasının koyünden imiş o da. Gızı heç babası gormemiş. Bu çobana Allah sonadan bir zenginlik vermiş, bir zenginlik vermiş… Oğlu olmuş, gızı olmuş çobandan. Ondan sona bir ev yapdırmış emme bu çoban bir ev yapdırmış ki babasının gonândan fazla gonah yapdırmış. Çoban evlenmiş, bunun da çoluğu cocuğu olmuş. Zaman zurf etmiş. Bir gunden bir gun olmuş. Bu demiş ki gızına:

- Boğon, avrat, bi yemek gor. Bunu, bütün mehleyi davet edek, demiş.

Gahmış avrat, bi yemek gormüş, bi yemek gormüş. Sana ne deyim? Alayının duzunu asig etmiş yemân. Neyise… Bu patişa da çığırmışlar. Patişah da gelmiş ya bi koyün patişa. Gelmişler, yemişler, içmişler, durmuşlar, oturmuşlar… Zaman zurf etmiş, herkeş dağalmış. açoban demiş ki gızıyınan beraber –gızı biliyo babası olduğunu gız. O bilmiyo ha- Demiş ki:

- Patişam, yemeklerimizin ne gusuru var ıdı?

- Heçbir gusuru yoh yemeklerinizin. Eccik duzu asiğidi. Biliyon mu? Az bi duzları asiğidi. Çoban, patişa:

- Şöyle otur, demiş.

Sonra getmiş, garısına çığırmış. Garısı gelmiş.

- Patişam, senden böyük Allah var. Benim yemeklerimin ne gusuru var ıdı? Bağandin mi?

- Yooh, heçbir gusuru yoğ udu, demiş.

- Ecik yemekleriyin duzu asiğidi.

- Temam, sen, benim babamsın. Ben de senin gızınım. Beni gotürdün, dağlara azıtdın. Öta*gızlarına aldın. Getirdin, dağlara azıtdın. Allah bana vermedi mi? Ben, senin gızınım işde. Ben senin gızınım.

- Sayı mı?

- Valla. Heçbir yeman gusuru olmaz da ben seni duz gibi hazitdim. Sen beni gotürdün, dağlara daşlara azıtdın. Allah bana da verdi bah, demiş. Ben senin gızınım da nasıl atdın?

Yemek, demiş, duz, demiş. Dünyanın dadı, demiş. Ondan sonra bu gızı almışlar, arım gorüm olmuşlar, yemişler, içmişler, hoş muratlarına geçmişler. Bitdi işde bu gadar.


*hazidiyon: Haz ediyorsun, seviyorsun

*zurf: Geçmiş

*öta: Öteki

Patişân Gızının Masalı