&nbsp;&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde pireler berber iken, develer tellal iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; dünya güzeli bir kız varmış. Her yeri pamuk olduğu için hiçbir şey yapamazmış, sürekli camın kenarında oturur, dışarıyı izlermiş. Gelen geçen herkes bu güzelliğe hayran olurmuş.

&nbsp;&nbsp;Bir gün oradan geçmekte olan yakışıklı bir prens, Pamuk Kız’a âşık olmuş. Evlenmek istediğini söylemeye gittiği zaman, onun hiçbir iş yapamadığını görünce hayal kırıklığına uğramış ve üzüntüsünden orayı terk etmiş.

Pamuk Kız hareket edemiyormuş, fakat bütün isteklerini sihirli aynası sayesinde hallediyormuş. Buna rağmen Allah’a her gün dua ediyormuş:

— Allah’ım! Ne olur ben de normal insanlar gibi etten kemikten olayım, diyormuş. Bir gün böyle dua ederken o delikanlı yanına uğramış. Pamuk Kız:

— Benim ile evlen, her işini yaparım, demiş.

Prense inandırıcı gelmemiş bu sözler, çünkü yerinden kalkamadığını iyi biliyormuş. Pamuk Kız’ı çok sevdiği halde evlenemeyeceklerini düşünüyormuş.

Pamuk Kız, sihir ile her işi yaptığını söylerse kendisinden nefret edeceğini düşündüğü için başka yollarla onu razı etmeye çalışıyormuş. Delikanlı nihayet güzeller güzeli Pamuk Kız’ı kıramamış ve evlenmişler.

&nbsp;&nbsp;Günler aylar geçmiş. Delikanlı her gün eve geldiğinde bütün işlerin yapıldığını görürmüş.

Bu arada kız, her gün Allah’a dua etmeyi ihmal etmiyormuş. Gün gelmiş duaları kabul olmuş. Artık normal insan hâline gelivermiş. Bununla kalmamış bir de çocukları doğmuş.

Bütün olanlar karşısında sevinçten çılgına dönmüşler ve hayat boyu mutlu yaşamışlar. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine…

Pamuk Kız