Bir adamın üç tane çocuğu varmış. Ölürken vasiyet etmiş ki:

— Kimin işi yarım kalırsa ona yardım edin.

Bu üç kardeş bir gün gezerken bir tarla görmüşler. O tarla da devin tarlasıymış. Çocuklar varmış ki tarla biçilmemiş. Sahibini sormadan biçmeye başlamışlar. Biçerken tarlanın sahibi olan dev gelmiş.

— Hayırdır, bu ne iş, demiş. Çocuklar da:

— Babamızın bize vasiyeti vardı, onu yerine getiriyoruz, demişler.

Ekin biçenin biri de Keloğlan’mış. Keloğlan’ın okuma yazması yokmuş. Dev, Keloğlan’ın eline bir mektup vermiş.

— Bunu götür karıma ver, bize yemek getirsin, demiş. Mektuba da yazmış ki:

— Bu varan Keloğlan’ı kestir, kaynat, al gel.

Keloğlan koşarak giderken bir adama rastlamış. Adam:

— Ne var oğlum, dersin, telaşın ne, diye sormuş. O da:

— Bu mektubu devin karısına götüreceğim, bize yemek getirecek, demiş. Adam:

— Ver, bir bakayım, demiş. Mektubu okumuş ki:

— Keloğlan’ı kestiresin, kaynatasın; helkelere* doldurup getiresin, yazıyormuş.

Keloğlan bunları duymuş. Karşılık vermeden mektubu almış, koşarak devin evine gitmiş. Karıya mektubu hiç göstermemiş. Kendi karıyı kesmiş, kaynatmış; helkelere doldurup tarlaya varmış. Dev bakmış ki ölen kendi karısıymış:

— Eyvah! Evimi yıktın. Karıyı kestin, geldin, demiş.

Dev oradan ayrılmış. Keloğlan devin peşine düşmüş. Tabi ki hep zararına çalışıyor. Dev nereye giderse Keloğlan oraya gidiyormuş. Bir gece Keloğlan gelmiş, devin evinin etrafına konmuş. Devin bir kız çocuğu varmış. “Su içeceğim”, diye kız tutturmuş. Devin kapısının önünde de kuyu varmış. Dev kızına:

— Git&nbsp;kuyuya; yat, iç, demiş.

Kız gitmiş, kuyunun üstüne yatmış. Keloğlan kızın ayaklarından tutup kızı kuyuya atmış. Dev beklemiş, kız gelmeyince onu aramaya çıkmış. Kızını ölü olarak kuyudan çıkarmış.

— Eyvah! Bunu Keloğlan yaptı, demiş.

Devin bir de çok zorlu bir atı varmış. Her tüyünde bir zil takılıymış. Dev onunla evini muhafaza edermiş. At kıpırdadığında zil çalarmış, dev böylece kendini garantiye alırmış.

Keloğlan bir gün gelmiş, ata binmiş. Sürmüş, gitmiş. Atın zilleri çalmış ama ne fayda! Keloğlan atı almış, gitmiş. Deve daha bir çok zarar etmiş. Keloğlan bir gün kılık değiştirip tekrar gelmiş. Devin kapısının önündeki kavağı kesmeye koyulmuş. Dev gelmiş:

— Aman evlat! Nedir, ne yapıyorsun, demiş. Keloğlan, deve:

— Sorma, dev baba! Keloğlan diye biri var, beni aciz etti. Bunu bir sandık yapıp içine gizleneceğim, demiş. Dev:

— Aman! Bana da yaptır. Sandığı geniş yap, ben de gireyim, demiş.

Sandık bitmiş. Keloğlan demiş ki:

— Gel, dev baba. Bunun içine gir, bir deneyelim, demiş.

Dev girince kapağı kapatmış, çivileri yerleştirmiş. Sandığı çıkarmış, bir dağın yamacından yuvarlamış. Paramparça etmiş. Dev ölmüş, Keloğlan da intikamını almış.

*helke: Bakırdan yapılmış bakraç, kova.&nbsp;

Dev ile Keloğlan