Bir varmış, bir yokmuş. Vaktin birinde küçük bir kasabada babalarıyla yaşayan üç kız varmış.

Bir gün kızların en büyüğü gölün yanındaki çeşmeye su getirmeye gitmiş, fakat saatlerce dönmemiş. Meraklanan baba ortanca kızını göndermiş, o da uzun süre dönmemiş, merakı daha da artan adam bu defa en küçük kızını göndermiş. O da dönmeyince kendi ne oldu bu kızlara diye hayıflanarak gölün kenarına gitmiş. Bir de ne görsün üç kızda gölün kenarına oturmuş ağlaşıyorlar. Meraklanan baba:

— Ne oldu, niye ağlaşıyorsunuz, diye sormuş. Kızların en küçüğü:

— Ablam bir gün çocuğumuz olur da gelip bu göle düşüp boğulursa diyor, ona ağlıyoruz, deyince kızlarının aptallıklarından küplere binen baba üçüne de bir güzel bağırıp çağırmış:

.— Gidip dolaşacağım. Eğer sizin gibi geri zekâlı, aptal insanlar bulursam size karışmayacağım. Fakat bulamazsam sizi geri dönüp sizi bir güzel terbiye edeceğim, deyip yola çıkmış.

Yolda çamaşır seren bir gelinle karşılaşmış. Gelin adama seslenmiş:

— Nereye gidiyorsun kardeşim, demiş. Adam da zaten sıkıntılı olduğundan :

— Cehennemden geliyorum bacı, deyip yoluna devam etmiş. Fakat gelin adamın peşi sıra seslenerek:

— Hasan’ı gördün mü, demez mi. İşte kozlarım gibi bir aptal daha diye düşünüp:

— Evet gördüm, demiş adam. Kadın:

— Ne yapıyordu, bir şeye ihtiyacı var mıydı, deyince

— Evet aç, susuz, yardıma ihtiyacı vardı, demiş adam. Saf kadın:

— Kardeş gel, sana şu altınlarla paraları verem, götür cehennemde Hasan’a ver de karnını doyursun, demiş. Adam kadının verdiği altınları, paraları alıp gitmiş. O sırada gelinin babası eve gelmiş. Gelinin boynunda altınları göremeyince sormuş:

— Kızım altınları ne yaptın?

&nbsp;Yaptığı işi gayet normal sanan gelin, yaptıklarını babasına anlatmış. Olanları duyan baba sinirinden gelini evire çevire dövmüş. Atını alıp yola çıkmış, giderken adama rastlamış. Adama:

—İki saat içinde buradan geçen birini gördün mü, demiş. Adam:

— Evet gördüm fakat o yaya gidiyordu, sen atlısın. Atın dört ayağını atana kadar adam iki ayakla nerelere varır, deyince attan inerek adama:

— O zaman atım sende kalsın ben de ayakla gidip tez kavuşayım, deyip. Atı bırakıp yola çıkmış.

Ata binen adam evinin yolunu tutmuş. Eve vardığında kızlarını:

— Sizlere hiç karışmayacağım, yine akıllı olan sizsiniz. Sizden aptalları da varmış meğer, demiş ve mutlu bir hayat sürmüşler.

Ne Dediğini Bilmeyenler