Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir kuru kafa yaşarmış. Bir de o yerde bir karı yaşarmış. Karı yolda gettiği yerde, bir kuru kelle tumbur tumbur ayağına dolaşmış.

— Nene, beni al get.

— Bre oğlum, senin neyini götürüm ben, ne yapıcım seni, demiş.

— Nene, nolursun! Allah içün, sana çok heyrim dokanıcı, demiş.

— Haydi gel, diyerek almış götürmüş kuru kelleyi. Eve koymuş. Bir gün, iki gün, üç gün geçmiş.

— Nene!

— Hı, yavrum.

— Get bana padişahın kızını iste.

— Bre oğlum! Ben nasıl isteyim sana padişahın kızını? Bir kuru kellesin sen, ne yapsınlar seni.

— Sen git iste.

Karı gitmiş. Bir ayağı ileride bir ayağı geride geçmiş padişahın yanına. Padişah:

&nbsp;— Buyur karı!

— Vallahi padişahım, geldiğim Allah’ın emri peygamberin de kavli ile kızınızı benim kuru kelleye istiyom, demiş.

Padişah elini vura vura gülmüş.

— Haydi get söyle oğluna, kırk deve yükü altın getirirse eğer veririm kızımı.

Kadın varmış, yola koyulmuş. Eve gelince kuru kelle:

— Nene, nene! Ne dedi padişah?

— Oğul, kırk deve yükü altın getirirsen kızını sana vereceğini söyledi.

— Tamma nene! Bundan kolay ne var, diyerek altınları toparlamış. Bu kuru kafa meğer periymiş. Kuru kelle:

— Nene, haydi geç develerin önüne, demiş

Kadın, tıngır tıngır yola koylmuş. Padişahın kapısını çalmış. Padişah ta bakmış ki ne baksın. Gerçekten kırk deve yükü altın yıkılmış kapının önüne.

— Tamam indirin altınları, demiş.

Altınları kabul eden padişah kızını kuru kelleye vermiş Sonra kırk gün kırk gece de düğün olmuş. Kuru kelle ile kız yalnızken oğlan birden güzel mi güzel yiğit mi yiğit bir delikanlı olmuş. Kuru kelle:

— Amma sakın sen sen ol beni kimseye söyleme! Beni söylersen ben anında kaybolurum, demiş.

Gel zaman git zaman eşinin babası padişah, başka bir devletle savaşa girmiş. Üç bacı da savaşı uzaktan izlermiş. Kocası savaşa katılmadan ona, o gün ne giyeceğini söylermiş.

— İlk gün beyaz ata binicim, beyaz elbise giyicim, beyaz kılıcımı çekicim. Sakın beni kimseye deme!

— Yok, söylemem, demiş. Tabi balkondan olup biten ne varsa izliyorlarmış.

İkinci gün olmuş, Kuru Kelle:

— Böğün kırmızı ata binicim, kırmızı elbise giyicim, kırmızı kılıcımı kuşanıcım. Sakın ola beni söyleme!

Yine savaşmışlar. Böyle olurken diğer bacılar, kocalarının da yiğitliklerini överlermiş. Kız, söylememesi için uyarıldığından sürekli ağlarmış. Üçüncü gün olmuş. Kuru kelle:

— Böğün yeşil ata binim, yeşil elbise giyinicim, yeşil kılıcımı çekicim. Y,ne de sen sen ol beni kimseye deme!

Savaş olmuş bitmiş. Bacıları da kocalarını yine överken, kız artık dayanamayıp söylemiş.

— Bir gün beyaz, bir gün kırmızı, bir gün yeşil giyen de savaşı kazanan da benim kocamdı, demiş.

Böyle der demez Kuru Kelle toz duman olmuş. Oğlan kaybolmuş, getmiş. Meğer geceye kadar söylenmemesi gerekiyormuş. Kız, ağlaya ağlaya bir hal olmuş. Kız kendine şart koymuş. Demir çarık, demir asa geymiş.

— Ben bunu arayık, bulucum, demiş. Kız almış başını yola koyulmuş.

“Demir çarık delinmeden, demir asa eğilmeden bulamazsın beni” demişti Kuru Kelle. Kız en sonunda bir ağacın başına çıkmış, beklemeye koyulmuş. Büyük bir çınar ağacının da etrafında düğün dernek kurulmuş. Sakalı iki karış, boyu bir karış bir adam gelip oraları süpürmüş. Çalgıcılar ve sazcılar gelmiş. Ortaya da bir altın kürsü konulmuş.

Ordan kocası görünmüş. Saçı sakalı birbirine girmiş, epey zayıflamış adam, demir kürsüye oturmuş. Saz çalmışlar, eğlenmişler. Gece yarısı olmuş, herkes dağılmış. Oğlan orda kalmış. Bu oğlan kızın saçını kesik, bir kutuya koyukmuş. Onlar gettikten sonra açmış kutuyu…

— Nerdesin, seni bıraktım geldim. Hayatım bir tanem nerdesin sen?

Allamış, sürmüş bu saçları yüzüne. Ancak kız bakmış ki kocası. Hemen sıyrılmış, kaymış çınardan enmiş. Sarılmışlar birbirlerine.

—Canım, ben seni gökte ararken yerde buldum. Demir çarığım delindi, demir asam büküldü. Arıyom seni, burda buldum.

Almış keni kocası, götürmüş. Tekrar kırk gün kırk gece düğün yapılmış. tekrar muradlarına ermişler. Yuvalarını kurmuşlar. Onlar yimiş, içmiş, muradına ermiş. Ermeyenler de erişsin Yarabbi!

Kuru Kafa