Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bir kız, bir erkek kardeş varmış. Bu çocuklar çok mutluymuşlar. Bir gün anneleri hastalanmış ve ölmüş.

Babaları çocuklara bakmayınca çocukları ormana atmış. Çocuklar günlerce, aç, susuz dolaşmışlar. Küçük çocuk artık açlığa dayanamıyormuş, gezerken ormanda etrafı göllerle kaplı bir yer bulmuşlar. Çocuk tam eğilmiş su içeceği sırada gölden:

— Beni içersen, inek olursun, diye bir ses duymuş. Korkmuşlar, diğer göle gitmişler. Yine tam içeceği sırada:

— Beni içersen ceylan olursun, diye bir ses duymuşlar. Ancak çocuk dayanamayıp suyu içmiş. Bir anda ceylan olmuş. Ablası ağlayarak ceylan olan kardeşine sarılmış.

O gün padişahın oğlu ava çıkmış, birden gözüne ceylan çarpmış. Tam tetiği çekip vuracağı sırada, ablası ceylanın önüne geçmiş. Güzel kız, padişahın oğluna başından geçenleri ağlayarak anlatmış:

— Bu ceylan benim kardeşim, demiş. Padişahın oğlu bir anda kıza vurulmuş, kızı ve kardeşini alarak saraya gitmiş. Orada kıza dillere destan, bir düğün, yedi gün, yedi gece davullu zurnalı, bir düğünle evlenmiş. Ceylan olan kardeşine de bir oda vermişler.

Günler, aylar mutluluk içinde geçiyormuş. Derken kız hamile kalmış. Bunları kıskanan sarayın hizmetkârı, güzel kızı kıskanıp, sinsi sinsi planlar kuruyormuş.

Padişahın oğlunun eve çıktığı bir gün, denizin kenarında oturan kızı, denize itmiş. Kız, denizin derinliklerinde kaybolmuş. Bunu gören ceylan kardeş gözyaşlarına boğulmuş. Hain hizmetkâr hemen kızın odasına çıkmış, kızın elbisesini giyerek, süslenip püslenip kızın odasına oturmuş.

Avdan dönen padişahın oğlu odasına çıktığında gördüğü karşısında şaşırmış:

— Sana ne oldu da böyle çirkinleştin, demiş. Gel zaman, git zaman kadın daha da çirkinleşmiş. Ayrıca padişahın oğlunun denizin kenarından ayrılmayan ceylan dikkatini çekmiş. Bunu sezen hain kadın ceylanın kesilmesini istemiş. Bunu duyan padişahın oğlunun şüpheleri artmış ve bir gün ceylanın konuşmasını dinlemiş.

Denize düşen kızı büyük bir balık yutmuş ve onun karnında bir oğlu olmuş. İki kardeş birbirleriyle dertleşiyorlarmış: Balığın karnındaki kız kardeş:

— Balık beni yuttu, Şıh Mehmet kucağımda uyudu, ceylan kardeş, demiş. Ceylan ise kardeşine:

— Bacı bacı bıçaklar bilendi, yarın beni kesecekler, etimi yiyecekler, demiş.

Bunları duyan padişahın oğlu, denizin suyunu boşaltıp balığı kesin emrini vermiş. Balığın karnı yarılıp içinde kızla kucağında çocuk çıkmış. Bu kötülüğü yapan hain hizmetkârı hemen sarayın bahçesine çağırmışlar; kadına dünyanın en ağır cezasını vermek istemişler. Kadına kırk katır mı kırk satır mı istersin, diye sormuşlar:

— Kırk satır sevdiğinin boyuna insin, bana güzelinden kırk katır verin, gidip dünyayı gezeyim, demiş. Kadını kırk azgın katıra bağlayıp her birini bir tarafa sürmüşler. Dağa taşa çarparak kaybolmuş.

Padişahın oğlu ve ailesi mesut hayatlarını yaşamaya devam etmişler. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

ÖKSÜZ ÇOCUKLAR