EFE OSMAN

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken köyün birinde Osman adında bir berber yaşarmış. Bu berber her şeyden korkarmış. O kadar korkakmış ki; müşterileri tıraş ederken korkusundan eli titrer ve yaralarmış. Bu nedenle zamana hiç müşteri gelmez olmuş. Berber de dükkânı kapatmış. Uzun bir süre gezmiş. Aradan zaman geçmiş ve Osman:

— Bakayım dükkân ne alemde, diyerek dükkânı açmış.

Tıraş tasının içinde bir fare görmüş. Berber fareyi tek hamlede öldürmüş. Kendi kendine:

— Vay be! Bir yumrukla aslan devirir, bir sillede kırk can yakar. Bana derler Efe Osman, demiş.

Bunun üzerine demirciye gitmiş, bir kılıç yaptırmış. Kılıcın üzerine de “Bir yumrukta bir aslan devirir, bir sile de kırk can yakarım. Bana derler Efe Osman.” yazdırmış.

Kılıcını almış, atına binerek geziye çıkmış. Üç gün üç gece gittikten sonra dinlenmek için bir çayırlığa gitmiş. Atını kösteklemiş, kılıcını da başucuna dikip yatmış.

Çayırın sahipleri de üç kardeş oluyorlarmış ki o civarda herkes onlardan korkarmış. Sabah bu üç kardeş hava almak için dışarı çıktıklarında Osman’ı görmüşler ve merak edip yanına gelmişler. Niyetleri Osman’ı dövmekmiş ama kılıcın üzerindeki yazıyı okuyunca korkmuşlar.

O sırada Osman uyanmış. Bu üç kardeş korkularından ne yapacaklarını şaşırmışlar ve Osman’ı eve davet etmek için geldiklerini söylemişler. Osman iki gün kalmış, üç gün kalmış...

Kardeşler adamın gitmeye niyeti olmadığını anlamışlar. Korkularından kovamamışlar da. Kendi aralarında anlaşıp, kız kardeşlerini Osman’a vermişler. Kısa sürede Osman’ı damat olarak benimsemişler. Gittikleri yerlerde Osman’ı övüp, namını tüm çevreye yaymışlar. Herkes Osman’ın gücünden bahseder olmuş. Halbuki Osman çok korkakmış. Korkusundan geceleri tek başına tuvalete bile gidemezmiş, bir bahane bulur eşini yanında götürürmüş.

Bir gün ülkede savaş çıkmış. Padişah, Osman’a haber göndermiş ve savaşa katılmasını istemiş. Bu haber üzerine Osman korkarak padişahın yanına gitmiş. Kendi atını kendi seçmesi şartıyla savaşa katılacağını belirtmiş. Padişah kabul etmiş. Osman’ı ahıra götürüp at seçtirmişler. Osman:

— Ne de olsa hızlı koşamaz, ben de kaybetsem suçu atın üzerine atarım, düşüncesiyle ahırdaki en yaşlı, en zayıf atı seçmiş. Padişah kendi kendine:

— Allah Allah attan da anlıyor. Rahmetlik babam da savaşa bu atla gitmemizi vasiyet etmişti, demiş.

Atı Osman’a vermişler. Savaş başlamış. At bando seslerinin duyunca heyecanlanmış ve hızlanmış. Osman düşmemek için altından geçtiği bir ağacın dalına asılmış. Dal kırılmış ve Osman’ın elinde kalmış. Karşıdaki düşman Osman’ı görünce:

— Adamdaki cesarete bak! Sadece bir dalla savaşa gelen kişiyle biz nasıl baş ederiz, düşüncesiyle kaçmışlar. Kaçamayanları da at tepeleyerek öldürmüş. Osman geri dönmüş ve düşmanı hallettiğini söylemiş. Bunun üzerine padişah, Osman’ın adına eğlenceler düzenlemiş ve ödül olarak bir heybe altın vermiş. Osman’ın namı daha da artmış.

Günlerden bir gün başka bir padişah haber göndermiş. Bir aslanın her gün bir askerini yediğini, aslanla başa çıkamadıklarını bildirmiş ve yardım etmesi için Osman’ı çağırmış. Osman telaşlanmış.

— Diğerinden şans eseri kurtuldum ama bundan nasıl kurtulurum, demiş kendi kendine.

Çaresi yok, gitmek zorunda kalmış. Padişahın huzuruna çıkmış. Aslanın her gün hangi taraftan geldiğini sormuş ki o ters taraftan gidip aslanı bulamadığını bahane edecekmiş.

Aslanın her gün akşama doğru güneyden geldiğini öğrenmiş. Osman aslanı aramaya çıktığını söyleyip özellikle kuzeye gitmiş. Aksine aslan da o gün kuzeyden gelmiş.

Osman aslanı görünce kaçmaya başlamış. Bir ağaca tırmanmış. Aslan ağacın kökünü eşe eşe ağacı devirmiş. Ağaç aslanın üzerine devrilmiş ve aslan dallar arasına sıkışmış. Osman da aslanın üzerine düşmüş. ”Fırsat bu fırsat” diyerek aslanın kulaklarından tutmuş. O sırada oradan geçen askerler Osman’ın aslanı yakaladığını söylemişler. Padişah, Osman’a çok teşekkür etmiş ve bir heybe altın verip göndermiş. Bütün bu olaylardan sonra hanımı sessizliğini bozup sormuş:

— Bey! Sen çok korkaktın, bensiz su dökmeye bile gidemezdin. Nasıl oluyor da bunca kahramanlıkları yapıyorsun? Osman cevap vermiş:

— Ohoooo! Ben senin gibi kaç hanım alıp boşadım. Kendi dengimi arıyorum da ondan, demiş.

Bu masal da burada bitmiş.

Efe Osman