AHMAK GELİN

Bir varmış, bir yokmuş, evel zaman içinde bir tane ahmak bir gelin varmış. Bu geline kaynanası bir gün demiş ki:

— Git kızım, demiş, bugün hayvanların altlarını sen temizle. Bugün, demiş, senin işin bu.

Gider gelin ahırın içine. İşleri orada yaparken, hayvanların altlarını temizlerken gelinin çişi gelmiş.

— Aaa,&nbsp;burayı&nbsp;hemen&nbsp;oturayım da, demiş;&nbsp;tuvaletimi, çişimi yapayım, demiş. Ama&nbsp;bu&nbsp;ineğen&nbsp;gözlerini bağlayım da beni görmesin, demiş.&nbsp;Yoksa, &nbsp;kocama söyleycek, demiş.&nbsp;Ben burda işendim diye.

Ondan sonra bağlamış gözlerini, yapmış orada tuvaletini. Unutmuş bir daha ineğen gözünde bez parçasını. Koyulmuş gene işe. Gelmiş kocası.

— Ne be! Bu ineğen gözleri böyle bağlı, demiş.?

— Aaa, unuttum ben, demiş. Benim burada çok çişim geldi, oturdum, yaptım, demiş.&nbsp;İnek beni görüp de sonra sana söylemesin&nbsp;diye, gözlerini bağladım onun, demiş.

— Ah be seni ahmak seni!&nbsp;Tam, dövmekliksin ama&nbsp;neyse, demiş. Alıcam&nbsp;torbamı elime, köy köy,&nbsp; diyar&nbsp;diyar gezicem, bakıcam, demiş.&nbsp;Eğer senin gibi bir ahmak bir insan varsa iyi, demiş, benimlen yaşaycan. Ama, senin gibi&nbsp;bir ahmak insan bulamazsam seni,&nbsp; ananın, bubanın evine göndercem, demiş.

Kızmış, bağarmış ona. Almış adam torbasını eline, dere tepe düz gitmiş, varmış bir köye. Bu köyde toplanmış birkaç tane adam.

—Yav,&nbsp;siz naparsınız burda, demiş?

Ha bire zorlanırlarmış, ha bire zorlanırlarmış. Almışlar dananın bir tanesini. Duvarın üstünde de çok güzel otlar çıkmış.

— Yav, demişler, biz buraya danamızı çıkarcaz, biz bunu burda otlatıcaz, bize güzel, verimli süt versin, deye.

— Kaçın bakayım, demiş, bu iş böyle olmaz.

— Eee... Nası yapıcaz? Getirin bir merdiven.

Çıkar adam duvarın üstüne. Ordaki bütün iyi, güzel otları kesmiş, biçmiş, atmış ineğen önüne. İnek başlamış otlamağa.

— Ooo, demişler, sen ne akıllı bir adamsın, sen nerden geldin, sen nası zeki bir insansın, sen bizim köyümüzde yaşa, sen bize hep akıl ver.

—Yook, demiş, ben daha, demiş, köy köy gezicem, sizin gibi, demiş, ahmak insanlar araycam, bulucam.

Neyse çıkar o köyden, dere tepe düz gider, başka bir köye varır. Düğün varmış köyde. Dambır dumbur, davullar, zurnalar çalarlar. Gelini içeri sokçaklar. Alay olmuş, alay bitmiş, gelini içeri sokçaklar. Uğraşırlarmış, uğraşırlarmış, yok, gelini içeri sokamazlar. Gelinin boyu çok uzunmuş, kapının kirişinden daha uzun. Öyle yaparlarmış olmaz, böyle yaparlarmış, olmaz, yok. Gelini içeri bir türlü sokamazlar. Almışlar köyün adamları çapaları, kürekleri.

— Eee...&nbsp;Napçanız, demiş?

— Eee... Kırcaz bu duvarı, yıkıcaz, gelini içeri sokucaz.

— Ah be!&nbsp;Burda da&nbsp;çok ahmak insanlar var, demiş. Durun bakalım, öyle olmaz, demiş.

— Eee... Nası yapıcaz ya? Bize bir akıl ver o zaman.

Demiş geline:

— Eğ bakayım boynunu.

Eğer gelin. Vurmuş götüne iki tene tekme. Gelin apar topar, paldır küldür girmiş evi içine.

— Ooo, demişler, yaşşa sen be, a be sen nası akıllı bir adamsın, a be sen nasıl bilirsin öyle her şeyi. Demişler, eyvah, duvarı kırmaktan kurtardın bizi. Sen çok akıllı bir adamsın. Sen bizim köyde yaşa, sen bize hep akıl ver.

— Yook, demiş adam. Olmaz, demiş&nbsp;Ben burda yaşamam. Benim köyüm var.

Neyse ordan da çıkar, doğru gider, dere tepe gene kendi köyüne. Gelmiş evine. Anasına babasına demiş ki:

— Ana, buba.

— He?

— Ben köy köy gezdim, çok ahmak insanlar gördüm. Ondan sonra, demek ki&nbsp;başka yerlerde de var böyle ahmak insanlar, demiş. Bu gelin de, demiş, anasının bubasının evine gitmekten kurtuldu, velhasıl bir ömür boyu o gelinlen beraber o adam o evde yaşamış.

Burda da masal bitmiş.

&nbsp;

(KK: Selma Ayaz, Malkara/Tekirdağ, 1971 doğumlu, lise mezunu, ev hanımı, aynı yerde yaşar. Büyüklerinden dinlemiş).

Ahmak Gelin