Bir varmış, bir yokmuş. Bir köyde üç oğlu ile yaşayan bir baba varmış. Çocukların anneleri daha önceden ölmüş. Bunların meyve ağaçları ile dolu bahçeleri varmış.

Bir gün meyvelerin eksildiğini fark etmişler. Meyvelere ne olduğunu anlamak için sırayla nöbet tutmaya karar vermişler. İlk gün en büyük oğlan beklemiş bahçede. Oğlan eline bir satır alıp bir dalın tepesine çıkmış.

Gece olunca kocaman bir dev gelmiş ve meyveleri yemiş. Büyük oğlan deve hiçbir şey yapamamış. Sabah olduğunda olanları babasına anlatmış. Bunu duyan ortanca oğlan:

— Bu gece de meyveleri ben bekleyeyim baba, demiş. Ortanca oğlan da devden korkmuş ve deve hiçbir şey yapamamış.

Bu sefer de en küçükleri meyveleri beklemek istediğini söylemiş babasına. Babası büyük ağabeylerinin başaramadığı işi onun hiç başaramayacağını söylese de, o gece küçük oğlan eline satırı alarak meyvelerin başında beklemeye başlamış.

Gece olduğunda dev yine gelmiş bahçeye. Küçük oğlan devden korkmamış ve elindeki satırı vurmuş deve. Dev, oğlana erkekse bir daha vurmasını söylemiş. Meğerse ikinci kez vurduğunda devin yarası iyileşecekmiş. Oğlan da deve:

— Ben annemden bir kez doğdum, bir kez vururum. Bir daha vurmam, diyerek cevap vermiş.

Sabah olduğunda devi yaraladığını söylemiş babasına ve ağabeylerine. Hep beraber kan izlerini takip ederek devin izini sürmüşler. Dev derin bir kuyunun içine girmiş. Kuyu çok karanlıkmış.

Oğlanlar sırayla kuyuya inmeye çalışmışlar. En büyük oğlanla ortanca oğlan belli bir yere kadar inmişler, ama karanlığı görünce korkarak kendilerini yukarıya çekmelerini söylemişler.

En küçük oğlansa karanlıktan korkmayarak kuyunun dibine kadar inmiş. Orada iki tane kız görmüş. Bu kızların birisi sarı saçlı, diğeri ise kara saçlıymış. Kızlar oğlanı uyarmışlar. Bu kızlar dev tarafından esir alınmış kızlarmış.

Oğlan, onlara devden korkmadığını ve onları devden kurtarmak için devi arayacağını söylemiş.

Kızlar da bunu duyunca saçlarından birer tel kopararak oğlana vermişler. Oğlan, sarı saça bindiğinde yukarı çıkacakmış, kara saça bindiğinde ise yerin altına inecekmiş. Oğlan sarı saça binip yukarı çıkacağına, yanlışlıkla, kara saça binip yerin altına inmiş.

Gittiği yerde su sıkıntısı varmış. Bir süre sonra susayan oğlan yaşlı bir teyzeden su istemiş. Kadın da su sıkıntısının olduğunu anlatmış oğlana. Suyun kaynağının başında dev otururmuş ve kendisine bir kız vermeleri karşılığında, kızı yiyene kadar, su doldurmalarına izin verirmiş.

O ülkede padişahın kızından başka da verilecek kız kalmamış. Bunu duyan oğlan, devin karşısına çıkıp tekrar yaralamış devi. Yaralanan dev, erkekse bir daha vurmasını söylemiş oğlana. Oğlan da tekrar vurmayınca dev ölmüş. Bunu öğrenen padişah:

— Ne dilersen dile benden, demiş oğlana. Oğlan da yeryüzüne çıkmak istediğini, kendisine bir kuş, onun yiyeceği kadar yiyecek ve bir de su verilmesini söylemiş.

Padişah, oğlanın isteğini yerine getirmiş. İsteği yerine getirilen oğlan, kuşun üstüne binerek uçmaya başlamış. Uzun süre sonra yiyecek ve su kalmamış. Kuş “cak” demiş, “cuk” demiş, ama yiyecek ile su kalmadığı için kuşa bunları veremeyen oğlan kendi bacağından et keserek kuşa vermiş.

Kuş bunu anlayarak oğlanın verdiği eti ağzında tutmuş ve yutmamış. Oğlan, kuşun sırtından indiğinde topallamaya başlamış. Bunu gören kuş, damağında tuttuğu eti çıkarmış ve oğlanın bacağına tekrar yapıştırmış. En sonunda yeryüzüne çıkmışlar.

Yeryüzüne çıkan oğlan, ağabeylerinin ayakkabı dükkânı açtığını ve evlenmek üzere olduklarını öğrenmiş. Etrafa sorarak ağabeylerini bulmuş ve düğünlerinde yanlarında olmuş.

Kendisi de padişahın kızıyla evlenerek mutlu bir yaşam sürmüş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Yiğit Çocuk ve Dev