NEYDİM NE OLDUM NE OLACAĞIM

Bir varmış, bir yokmuş 

Evvel zaman içinde 

Kalbur saman içinde... 

Develer tellal, sinekler berber iken 

Babalarının beşiğini çocuklar sallar iken 

Hamamcının suyu, oduncunun baltası yok iken 

Çarşı, pazarda soğan, sarımsak satarken 

Terazimin kolu kırıldı bir güzele bakar iken 

Kurbağa kanatlandı gitti, gelin getirmeye 

Gelin çıktı çardağa, çat yerleşti bardağa... 

Derken vakti zamanında bir padişahın hiç çocuğu olmuyormuş. Padişah da sultan da çocuğu çok severmiş. Dünyanın her yerinden hekimler gelmiş, sultanı muayene etmişler. Adı duyulmadık otlardan ilaç yapmışlar. Fakat hiçbiri fayda etmemiş.

Günleri böyle üzüntü içinde geçerken Allah vergisi bir kız çocukları dünyaya gelmiş. Padişah da sultan da çok sevinmiş. Bir tek onlar mı? Bütün memleket sevinmiş. Günlerce şenlik yapılmış, ziyafetler verilmiş.

Günler, aylar geçtikçe kız büyümüş. Büyüdükçe güzelleşmiş. Güzelleştikçe güzelliği dillere destan olmuş. Tam genç kız olduğu zaman bu kızın vücudunda bir yara meydana gelmeye başlamış. Kızın bu hâline çok üzülen padişahla sultan, memleketin bütün hekimlerini saraya çağırmışlar. Kızlarının derdine derman olmalarını istemişler. Fakat hekimler ne yaptıysa çare olmuyormuş. Hatta yaptıkları ilaçlar, yaraları daha çok azdırıyormuş.

Padişah, bu sefer dünyanın dört bir tarafından ünlü hekimler getirtmiş. Onların yaptığı ilaçlar da fayda vermemiş. Zavallı kızın vücudunda yarasız bir yer kalmamış. Akan kanlar durmuyor, acısı bir türlü dinmiyormuş. Padişah, bunun üstüne kızının bütün vücudunu altın ile kaplatmış. Böylelikle akan kanlar durmuş. Fakat yaralar iyi olmadığı için acısı devam ediyormuş.

Kızın vücudunun altınla kaplanması, memleketin her tarafına yayılmış. Herkes kızı merak etmeye başlamış. Hırsızlar, cadılar, kızın vücudundaki altına göz dikmiş. Nasıl edip de ele geçireceklerini düşünmeye başlamışlar.

Bir cadı karısı, bunu duyar duymaz kılık kıyafetini değiştirmiş. Eline de bir çanta almış, sarayın yolunu tutmuş.

Padişahın huzuruna çıkıp:

— Padişahım, ben Yemen’den geliyorum. Duydum ki kızınızın vücudu yara içindeymiş. Babam çok ünlü bir hekimdi. Ölürken her türlü yarayı iyi edecek bir ilacın yapılışını bana öğretti. İzin ver, kızını iyileştireyim, demiş.

Padişah:

— Tek kızım iyi olsun da başka bir şey istemem. Yaralarını iyileştirirsen seni mükâfatlandırırım, yaralarını azdırırsan boynunu vurdururum, demiş.

Cadı karısı:

— Padişahım, kızının yaraları iyi olsun istiyorsan benimle bir odada üç beş gün kalması lazım. Yanımıza hiç kimse gelmeyecek, demiş.

Padişah, kızıyla birlikte cadı karısını bahçenin öbür ucundaki köşke götürüp:

— Buraya hiç kimse gelmeyecek, diye emretmiş.

Derken gece olmuş. Cadı karısı çantasını açmış.

Sultana demiş ki:

— Yavrum, önce üzerindeki altın kaplamayı çıkarmam lazım. Ondan sonra da yaralarını bir güzelce ilaçlarım, demiş.

Kızın üzerindeki altın kaplamayı soyup çıkarmış. Elindeki sihirli suyu kızın üzerine serpmiş, kızı bayıltmış. Altınları çantasına koymuş, kızı da omuzladığı gibi saraydan çıkmış. Epey uzaklaştıktan sonra kızı bir yol kenarına bırakmış, kendi de kaçmış.

Kız bir müddet sonra kendine gelmiş. Bir de bakmış ki ıssız bir dağın başında! Kalkmış; bir sağa, bir sola bakmış. İlerde bir çeşme görmüş. Oradan bir su içmiş. Bir avuç daha almış, yaralarına sürmüş. Bir de bakmış ki suyun değdiği yerdeki yaraları iyileşiyor. Derken öteki yaralarını da teker teker yıkamış. Yaralarının hepsi iyi olunca yollara düşmüş.

Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Bir tarlaya rast gelmiş. Tarlada bir adam çift sürüyormuş. Adamın yanına gitmiş. Başından geçenleri bir bir anlatmış. Akşam olunca adam, kızı da yanına almış, eve gitmiş. Karısı, oğlu, uşağı çok sevinmiş.

Bir zaman böyle yaşayıp gitmişler. Adam, bu kızla oğlunu evlendirmiş. Çok geçmeden de bir oğulları olmuş.

Kadın, kocasına demiş ki:

— Müsaade edersen çocuğun adını ben koyacağım, demiş.

Kocası ses çıkarmamış, o da oğlunun adını “Neydim” koymuş.

Aradan epey bir zaman geçmiş. Bir oğlu daha olmuş. Onun adını da “Ne oldum” koymuş. Üçüncü bir oğlan daha olunca onun adını da “Ne olacağım” koymuş.

Bu çocuklar günden güne büyüyüp güzelleşmişler. Anne babalarıyla tarlaya gidiyor, orada çalışıyorlarmış.

Bir gün, padişahın arabası o tarlanın yanından geçiyormuş. Padişah, çocukları görmüş, kanı kaynamış. Atından inip yanlarına gelmiş. Onları sevip okşamış. Onlara adlarını sormuş. Çocuklar da:

— Neydim, Ne oldum, Ne olacağım, diye cevap vermişler.

Çocukların birileriyle konuştuğunu gören karı koca, yanlarına varmışlar.

Padişah:

— Çocuklara niye böyle isimler koydunuz, demiş.

Kız da başından geçenleri anlatmış. Padişah, ihtiyarlamış ama yine de kızını tanımış. Kızını, damadını, torunlarını almış, saraya getirmiş. Artık bir arada yaşamaya başlamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine...

Neydim Ne Oldum Ne Olacağım