YEDİ KIZLAR

Bir varmış, bir yokmuş... Zamanın birinde bir köyde yedi kızlı bir adamla yedi oğlanlı bir adam varmış. Yedi oğullu adam:

— Benim yedi tane babayiğit oğlum var, diye gururlanırmış.

Yedi kızlı adamla da alay edermiş. Köylüler de öbür adamdan korktukları için onun tarafını tutarlarmış.

Bir gün yedi kızlı adam eve çok üzgün gelir. Babasının bu durumunu fark eden küçük kızı babasının karşısına oturur.

— Babacığım, bu gün çok üzüntülüsünüz. Derdini bize anlatırsan belki bir çaresini buluruz.

— Kızım benim derdimin çaresi yok!

— Babacığım Allah çaresiz dert vermez. Sen bize üzüntünün sebebini söyle, ben bir çaresini bulurum.

Adam kızının ısrarlarına dayanamaz, yedi oğlanlı adamın yaptığı hakaretleri bir bir anlatır.

O zaman kız der ki:

— Babacığım, sen o adama git! Senin büyük oğlanla benim küçük kızı bir işe gönderelim. Görelim bakalım hangisi daha fazla para kazanacak de, gerisine karışma.

Ertesi gün adam kahvede otururken yine yedi oğlanlı adam gelerek alaylı alaylı selam verince, beriki dayanamaz:

— Senin yedi oğlun var. Sen onlarla öğünüp duruyorsun. Bu oğlanların bir de marifetini görelim. Senin büyük oğlanla benim küçük kızı bir işe gönderelim. Bakalım hangisi daha çok kazanacak, diye adama çıkışır.

Adam da razı olur. Kız ile oğlanı ayrı ayrı yerlere gönderirler. Kız köyden uzaklaşınca, yanına aldığı erkek elbiselerini giyerek erkek kılığında yoluna devam eder. Gide gide yolu bir şehre düşer. Orada yorgun argın üstü başı perişan bir halde sarayın önünden geçerken, vezirin dikkatini çeker. Vezir karşısına geçip yüzüne bakar. Eli ayağı düzgün bir çocuk...

— Sen buralarda ne arıyorsun?

— Efendim, ben çok uzaklardan geldim, iş arıyorum.

Vezir buna acıyarak yanına alır, sürüsüne çoban yapar. Oğlunu da yanına arkadaş olarak verir.

Gel zaman git zaman... Vezirin oğlu bu çobandan şüphelenmeye başlar. Bu çoban kızdır, diye. Gönlü de ona doğru kaymış. Annesine giderek, her şeyi anlatır:

— Anneciğim, bu çoban kız, ama anlamak için ne yapacağım bilmiyorum, bana yardım et, der.

Annesi:

— Oğlum, sen arkadaşını bir sarrafa götür. Eğer kız ise altına inciye bakar; oğlan ise aynaya tarağa bakar. O zaman anlarsın, der.

Çobanın da çok sevdiği, koynunda yatırdığı bir kedisi varmış. Olup bitenleri dinler, hemen gidip kıza haber verir:

— Abla, abla! Senden şüpheleniyorlar. Böyle böyle yapacaklar, diye duyduklarını kıza söyler.

Ertesi gün iki arkadaş sarrafa gider. Vezirin oğlu ne kadar üstelediyse de kız:

— Altınlar benim işime yaramaz; diyerek çakı, tarak ayna gibi şeyleri beğenir.

Oğlan, arkadaşının kız olmadığına çok üzülür. Hemen annesine gidip olanları anlatır. Annesi de bu defa başka bir akıl verir:

— Sen onunla sidik yarıştır. O zaman anlarsın.

Kedi gidip, kıza haber verir.

— Yarın sidik yarıştıracaksınız. Ama sen üzülme ben kasabın çöplüğünden biraz bağırsak getiririm. Sen onunla vezirin oğlunu yenersin.

Ertesi gün sidik yarışında kız oğlanı yener. Oğlan yine annesine gider.

— Anneciğim, anneciğim! Bu oğlan kız ama beni sidik yarışında da yendi, bu işte bir iş var.

— Oğul sen onunla gül toplamaya git. Oğlan olan bir gül alır. Kız ise eteğini gül ile doldurur, diye oğluna yol gösterir.

Ertesi gün iki arkadaş gül bahçesine giderler. Orada kız bir gül koparıp koklar. Oğlan daha fazla koparması için ısrar edince de:

— Er olana bir gül yeter! Diye cevap verir.

Oğlan yine büyük bir üzüntü ile annesine gider. Annesi de bu defa hamama gitmelerini söyler. Yine kedi gidip, kıza haber verir.

Kız hamama giderken kırk düğmeli bir yelek giyer. Hamama varınca vezirin oğlu çabucak soyunur. Kız da düğmelerin birini açarken birisini kapatarak oyalanır. Oğlan acele edince,

— Sen gir ben geliyorum, diye oğlanı atla­tır.

Sırrının anlaşılacağını anlayınca, oradan kaçarak köyüne gelir. Gelirken de vezirin karısına tembih eder:

— Oğlunuz beni aramak isterse, bir çift demir çarık ile bir baston alsın. Çarığı delininceye kadar gitsin. Orada yedi kızlı adamın evini sorsun.

Oğlan hamamdan çıkıp arkadaşını bulamayınca, hemen eve gelir. Annesine sorar. O da kızın dediklerini ona söyler. Oğlan kızın dediklerini yapar, demir çarık demir asa yola düşer.

Az gitmiş, uz gitmiş. Altı ay bir güz gitmiş. Sonunda çarığı bir köyde delinir. Kahvenin önünde oturanlar perişan bir halde bir yabancıyı görünce etrafına toplanırlar.

— Kimsin, necisin, buralarda ne arıyorsun? Diye sorarlar.

Oğlan bitkin bir vaziyette yedi kızlı adamın evini aradığını söyleyince, köylüler, evi gösterirler. Kız da olup bitenleri pencereden seyredermiş. Koşarak kapıyı açar. Oğlan arkadaşını kız olarak görünce çok sevinir. Sarmaş dolar olurlar. Oğlan babasına haber gönderir. Vezir heybeler dolusu altınla elçiler göndererek, Allah'ın emri peygamberin kavli, kızı isterler.

Kırk gün kırk gece düğün yaparlar. Yer içer muratlarına geçerler. Daha dün yanlarındaydım, geçinip giderler.

&nbsp;

Yedi Kızlar