&nbsp;Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın kıyısındaki küçük bir kulübede yoksul bir oduncu, karısı ve üç kızıyla birlikte yaşıyormuş. Yoksul oduncu ormanda çalışıyormuş ama öğlen olunca evine gelip yemeğini yer tekrar gidermiş. Yine bir sabah işe giderken karısına:

— Bugün işim geç bitecek, büyük kızla yemeğimi gönder, kız kaybolmasın diye yanıma darı alıp yollara serpeceğim, demiş.

Öğlen olunca büyük kız sepetine bir tas çorba koyar ve ormanı yolunu tutmuş, ama bir türlü yolunu bulamamış; çünkü ormanda uçuşan kuşlar, kara tavuklar, kanaryalar darı tanelerini çoktan toplayıp yemişler.

Yoksul oduncunun büyük kızı gün batıncaya kadar, ormanı dolaşmış dolaşmasına ama yolunu bulamamış. İyice karanlık çökünce kızın içine korkular düşmüş ve içindeki korku gittikçe büyüyordu. Tam o sırada uzakta parıldayan bir ışık görmüş. Vakit kaybetmeden ışığa doğru yürümüş ve sonunda bir evin önüne gelmiş. Kapıyı çalmış, içerden bir ses:

— Gel, diye bağırmış. Kız da içeri girmiş ve saçı sakalı bembeyaz bir yaşlı adam ile sobanın yanında uzanan güzel tavuk, güzel horoz, alacalı güzel inekle karşılaşmış. Sonra ihtiyar adama başından geçenleri bir bir anlatmış. Yaşlı adam onun bu gece burada kalabileceğini söylemiş. Yaşlı adam:

— Burada her şey var, mutfağa git, bir şeyler pişir karnımızı doyuralım. demiş.

Kız da mutfağa gitmiş güzel bir yemek pişirmiş, ama hayvanları hiç düşünmemiş. Yemeği masaya koyup ak saçlı adamın yanında oturmuş ve karnını tıka basa doldurmuş sonra:

— O kadar yorgunum ki uzanıp uyuyacağım yatağım nerede, demiş. Hayvanlar seslenmiş:

— Yedin içtin, bizi hiç düşünmedin, nerde yatarsan yat, demişler. Bunun üzerine ak sakalı adam:

— Merdivenlerden yukarı çık, orada iki yataklı bir oda göreceksin çarşafları değiştir geliyorum, demiş.

&nbsp;Kız yukarı çıkmış çarşafları değiştirmiş yaşlı adamı beklemeden uyumuş. Adam yukarı çıkmış, kızı uyumuş görünce sinirlenir ve döşemedeki kapıyı açıp kızı odanın altındaki mahzene indirmiş.

&nbsp;Yoksul oduncu akşam olup eve gelince karısına kızar, kız niye yemeği getirmedi diye. Kadın:

— Benim suçum yok. Kız yemeği alıp çıkmıştı. Herhalde yolunu bulamadı. Ormanda dolanıyordur, sabah olunca gelir, demiş. Oduncu:

— Yarın da öğleye kadar işim bitmeyecek. Yemeğimi yarın ortanca kız getirsin. Hem bu sefer yanıma fasulye alacam. Fasulye taneleri, darı tanelerinden daha büyük, kız böylece yolunu şaşırmaz, demiş.

&nbsp;Ertesi gün öğle vakti gelince ortanca kız yemeği hazırlayıp sepete koymuş. Ormana doğru yolunu almış. Ortanca kız bir süre sonra ormana gelmiş, ama fasulye tanelerini ormandaki kuşlar yedikleri için yolunu bulamamış.

Karanlık çökmeye başlayınca kız uzaktaki ışığı fark etmiş ve ışığa doğru yürümüş. Bir süre sonra evin önüne gelmiş. Kapıyı çalmış, içerden bir ses:

— Gel, demiş. Kız içeri girmiş, masanın başında oturan bir ak saçlı yaşlı adam ile sobanın yanında oturan güzel tavuk, güzel horoz ve alacalı güzel ineği görmüş.

&nbsp;Kız başında geçenleri anlatmış. Ak saçlı adam, geceyi burada geçirmesine izin vermiş. Yaşlı adam:

— Burada her şey var. Mutfağa git, bir şeyler pişir, karnımızı doyuralım, demiş.

Kız da mutfağa gitmiş, güzel bir yemek pişirmiş, ama o da hayvanları hiç düşünmemiş. Yemeği masaya koyup ak saçlı adamın yanında oturmuş ve karnını tıka basa doldurmuş sonra:

— O kadar yorgunum ki uzanıp uyuyacağım yatağım nerede, demiş. Hayvanlar seslenmiş:

— Yedin, içtin, bizi hiç düşünmedin, nerde yatarsan yat, demişler. Bunun üzerine ak sakalı adam:

— Merdivenlerden yukarı çık, orada iki yataklı bir oda göreceksin, çarşafları değiştir, geliyorum, demiş.

Kız yukarı çıkmış çarşafları değiştirmiş, yaşlı adamı beklemeden uyumuş. Adam yukarı çıkmış, kızı uyumuş görünce sinirlenmiş ve döşemedeki kapıyı açıp kızı odanın altındaki mahzene indirmiş.

Akşam olmuş oduncu eve gelmiş. Yine karısına kızmış:

— Ortanca kız da gelmedi bugün. Yarın küçük kız getirsin benim yemeğimi. O akıllıdır, babasını aç bırakmaz ona güveniyorum, demiş.

Kadıncağız küçük kızını da kaybedecek diye çok korkuyormuş; ama elinden de bir şey gelmiyormuş.

Oduncu bu sefer yolla bezelye serpmiş. Küçük kız öğlen olunca yemeği sepete koyup ormanın yolunu tutmuş; ama ormandaki kuşlar bezelyeleri de yemiş bitirmişler.

Küçük kız yolu bir türlü bulamamış. Babası aç kalacak diye tedirgin olmuş ve bir an önce yolunu bulmaya çalışmış. Derken karanlık çökmüş. Kız korkmaya başlamış. O sırada uzakta bir ışık görmüş. Oraya doğru yürümüş ve evin önüne gelmiş. Kapıyı çalmış. İçeriden bir ses:

— Gel! demiş. Kız içeri girmiş. Ak saçlı bir adam ile güzel tavuk, güzel horoz ve alacalı güzel ineği görmüş. Yaşlı adama başından geçenleri bir bir anlatmış. Ak saçlı adam, geceyi burada geçirmesine izin vermiş. Yaşlı adam:

— &nbsp;Burada her şey var. Mutfağa git, bir şeyler pişir, karnımızı doyuralım, demiş.

Kız da mutfağa gitmiş, güzel bir yemek pişirmiş. Yemeği masaya koymuş ve hayvanlar için de bir şeyler hazırlamış. Hayvanların karnını doyurduktan sonra masada yaşlı adamdan arta kalanları yemiş. Hayvanları su verdikten sonra:

— O kadar yorgunum ki uzanıp uyuyacağım yatağım nerede, demiş. Bunun üzerine ak sakalı adam:

— Merdivenlerden yukarı çık, orada iki yataklı bir oda göreceksin, çarşafları değiştir, geliyorum, demiş.

Kız, yukarıya çıkıp yatakları bulmuş, dikkatlice çarşafları değiştirmiş. Sonra yatağın birinin kenarına oturmuş, bildiği duaları okumuş. Yaşlı adamın gelmesini beklemiş. Yaşlı adam gelmeden uyumamış.

Ak saçlı adam gelince kız, ona “iyi geceler” diyerek uyumuş. Gece aralıksız uyumuş. Sabahleyin ortalık aydınlandıktan sonra uyanmış. Bir de ne görsün? Sanki bir sarayın yatak odasında yatmakta.

&nbsp;Üstündeki yorgan renk renk kadife kumaşlardan, yatağın kenarındaki terlik incilerle işlenmiş. Kız bunları rüyasında gördüğünü düşünmüş. Fakat içeriye çok şık giyinli üç hizmetçi girmiş. Kahvaltının nasıl olacağını sormuş. Kız:

— Siz gidin, şimdi ben birazdan yataktan kalkacağım, yaşlı dedeye çorba pişireceğim. Güzel tavuk ile güzel horoza yem, alaca renkli güzel ineğe de yiyecek hazırlayıp vereceğim, demiş.

Kız, aslında yaşlı adamın daha önce kalktığını sanmakta imiş. Gidip onun yatağına bakmış. Fakat yatakta yaşlı adamın yerine yabancı bir erkek tatmakta imiş. Daha dikkatle bakınca bu adamın hem genç hem de yakışıklı bir genç olduğunu görmüş. Genç bir süre sonra uyanmış. Yatakta şöyle bir &nbsp;doğrulmuş:

— Aslında ben bir talihsiz şehzadeyim. Kötü ve acımasız bir cadı beni ak saçlı, ak sakallı bir yaşlı adam kılığına sokarak ormanda yaşamaya zorlamıştı. Bir tavuk, bir horoz ve alacalı bir inek kılığında üç uşaktan başka hiç kimse benim yanıma gelemiyordu. Eski durumuma dönmem için yalnızca insanlara değil; hayvanlara da iyilik etmeyi seven, temiz yürekli bir kızın yanıma gelmesi gerekti. İşte bu kız sen oldun. Cadının yaptığı tılsım, bu gece yarısı senin yardımınla bozuldu. Eski orman kulübesi yeniden sarayıma dönüştü.

— Ama benim öbür kız kardeşlerim nerede, diye sormuş. Oğlan şöyle cevap vermiş:

— Onları mahzene kilitledim. Sabahleyin ormana götürülecekler. Kötü huylarını düzeltinceye, zavallı hayvanların aç bırakılmayacağını öğreninceye kadar orman işçilerine yemek pişirecekler, demiş.

Öğleye doğru şehzade iki hizmetçisi ile kızı babasının evine göndermiş ve dünür geleceklerini haber vermişler. Dünürcü geleceklerini haber vermiş. Bir süre sonra dünür göndermiş şehzade. Düğün kararı almışlar. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar, şehzade ile oduncunun küçük kızı evlenmiş. Diğer ablaları da derslerini alıp eve dönmüşler. Şehzade ile kız bir ömür boyu mutluluk içinde yaşamışlar.

Oduncunun Kızları