&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içindeyken küçük bir köyde fakir bir oduncu yaşarmış. Oduncunun eşi ölmüş. Oduncunun bir de Ayşegül isminde kızı varmış. Bir süre sonra oduncu yalnızlıktan bıkmış ve evlenmeye karar vermiş. Bizim oduncu kısa bir süre sonra evlenmiş. Evlenmiş ama evlendiği kadının da Fatmagül adında bir kızı varmış. Kadın, Ayşegül’ü hiç sevmemiş. Onu evde istemez olmuş. Durmadan Ayşegül’ün babasına hakaret edip kızını evden atmasını söylüyormuş. Zavallı baba ne yapacağını bilemiyormuş. Sonunda kızı ile dağa oduna gidip onu orada bırakmaya karar vermiş.Babası Ayşegül’e:

—Kızım oduna bugün baba-kız birlikte gidelim. Sen de orada gezinirsin, demiş. Küçük kız buna çok sevinmiş. Hemen baba-kız ormanın yolunu tutmuşlar. Ormana vardıklarında babası hemen odun kesmeye başlamış. Adacağız o kadar üzgünmüş ki bir taraftan odun kesiyor, bir taraftan da ağlıyormuş. O sırada küçük Ayşegül’ün uykusu gelmiş. Bir ağacın dibinde uyuyakalmış kızcağız. Bunu gören baba, bunu fırsat bilmiş, ağacın dalına bir su kabağı asmış. "Tık tık" yapsın da kızı onu odun kesiyor zannetsin diye. Sonra kızını orada uyur bırakmış ve evine geri dönmüş. Bunu gören üvey anne çok sevinmiş. Daha sonra Ayşegül uyanmış fakat babasını hala odun kesiyor zannediyormuş. Her taraf karanlıkmış. Ayşegül babasına seslenmiş ama babası orada yokmuş. Bir de bakmış ki ağaçtaki kabak tıklıyormuş. Bunu gören Ayşegül:

—Tin tin kabacığım, beni bırakan babacığım, diye başlamış ağlamaya. Hem ağlıyor hem de yürüyormuş. Birden karşısında hafif bir ışık görmüş. O ışığa doğru gitmiş. Karşısına küçük bir kulübe çıkmış. Küçük kız bu kulübeye girmiş. İçeride bir masa görmüş. Masanın üzerinde çok güzel yiyecekler varmış. Ayşegül’ün de karnı çok acıkmış. Hemen oturmuş masaya, yemek yemeye başlamış. O sırada karşısına küçük bir fare çıkmış. Fare:

—Ablacığım, bana da çorbandan verir misin, demiş. Ayşegül kendi kaşığıyla hemen çorbasından fareye de vermiş. Küçük fare buna çok sevinmiş. Ayşegül’e:

— Ablacığım, az sonra buraya kocaman bir ayı gelecek. Sana diyecek ki benim gözlerimi bağla ve bu çıngırağı salla. Sen de onun gözlerini bağlayıp çıngırağı bana verirsin. Masanın altına saklanırsın. Böylelikle ayı seni yakalayamaz. Sonunda sana çok güzel ve değeli eşyalar verir. Sen de mutlu olursun, demiş. O sırada ayı içeri girmiş. Fareciğin bütün dedikleri çıkmış ve ayı Ayşegül’ü yakalayamamış. Ayı küçük kıza:

—Gözlerimi çöz. Seni babana göndereceğim, demiş. Küçük kız babasına kavuşacak diye çok sevinmiş ve ayının gözlerini çözmüş. Ayı da Ayşegül’ü çok güzel hediyelerle ve at arabasıyla babasına göndermiş.

Küçük kız eve geldiğinde Ayşegül’ü ilk gören evin horozu olmuş. Hemen Üüüüürüüü! Pis kilimleri kaldırın, temiz kilimleri yayın, Ayşegül Ablam geliyor, diye bağırmaya başlamış. Ayşegül’ü gören babası çok sevinmiş. Baba-kız uzun uzun sarılıp özlem gidermişler.

Üvey anne, Ayşegül’ü çok kıskanmış. Oduncuya:

— Kendi kızını nereye götürüp bıraktıysan benim kızımı da götür, demiş. Ama üvey kız çok kötüymüş. Ayşegül’ün gittiği kulübeye o da gitmiş. Fare ondan da çorba istemiş. Kız çorba yerine farenin başını kaşıkla vurmuş.

— Çekil git, pis fare, demiş. Ayı, Fatmagül’e de gelmiş ama fare Fatmagül’e yardım etmemiş.

—Kötüler cezasını çeksin, demiş. Ayı, Fatmagül’ü çıngırağı sallar sallamaz yakalamış. Ona:

— Hazırlan, seni annene göndereceğim, demiş. Ayı hemen topal eşek üzerine değerli olmayan, kirli paslı eşyalar doldurmuş. Fatmagül’ü eşekle annesine göndermiş. Bu kızı da ilk gören yine evin horozu olmuş. Aman öyle bir ötmüş ki:

— Üüüüürüüü! Hemen temiz kilimleri kaldırın, kirli kilimleri yayın, Fatmagül Ablam geliyor, demiş. Kızını gören anne, bu duruma çok üzülmüş. Bir daha asla kötülük yapmayacağına söz vermiş. Ölünceye kadar Ayşegül’ü ve kendi kızını bağrına basmış. Zavallı oduncu, ömrünün sonunda mutluluk içinde yaşamış.

&nbsp;

Tin Tin Kabacığım Beni Bırakan Babacığım