Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir padişah varmış. Bu padişahın da kızları varmış. Bu padişahın birçok bağı, bahçesi varmış. Padişahın adamları; tarlaları eker, biçer ve hasılatı kaldırırlarmış.&nbsp;Hasat zamanı geldiğinde ise devler gelir tarlaları yakar, yıkar, ortalığı talan eder giderlermiş. Her yıl bu devler tarlalara zarar ziyan verdiğinden bir zaman sonra o ülkede kıtlık baş göstermeye başlamış. Bunu üzerine padişah, tarlaların korunması ve bu devlerin ortadan kaldırılması için bazı adamları görevlendirmiş. Ancak ne var ki bu görevlendirilen adamlar da tarlalara devlerin girmesine mani olamamış. En son çare olarak büyük kızı, babasına demiş ki:

— Bir de ben gidip tarlada nöbet tutayım. Belki umduğumuz gibi sonuç alırız.

Bunun üzerine padişah, kızına demiş ki:

— Peki, kızım. Git, bakalım. Sonuç ne olacak?

Babasından da izin alan kız, gitmiş tarlanın başına. Ancak ne gelen var ne giden. Beklemekten usanan ve yorulan kızın, tarlada uykusu gelmiş. Uyumamak için ne kadar çabaladıysa da başaramamış ve uyumuş. Sabah olduğunda uyanıvermiş. Bir de bakmış ki o uykudayken devler gelmiş ve tarlaları talan ederek geri gitmişler. Kız eve dönünce babası sormuş:

— Ne yaptın kızım, hâllettin mi?

Kız ise başından geçenleri olduğu gibi babasına anlatmış. Büyük kızı bu işi başarmadığı için ortanca kızı, padişaha demiş ki:

— Babacığım, bir de ben gideyim, varıp o devlerin hakkından geleyim. Bunun üzerine padişah ona da izin vermiş. Demiş ki:

— Peki, kızım Bir de sen git. Bakalım, ne yapacaksın?

Ortanca kızı da babasından izin alarak tarlanın başına varmış. O gece o da beklemiş, nöbet tutmuş ama ne gelen varmış ne de giden. Aradan biraz daha zaman geçtikten sonra o kız da uykuya yenik düşmüş ve oracıkta uyumuş. Sabah uyandığında ne görsün? Tarla yine devler tarafından talan edilmiş. Üzgün bir şekilde babasının yanına gelmiş. Padişah ortanca kızına sormuş:

— Ne yaptın kızım, hâllettin mi? Kızı ise mahzun bir şekilde demiş ki:

— Babacığım; bekledim, bekledim ama kimsecikler gelmedi. Bunun üzerine uykum geldi ve orada uyudum. Ben uyurken de devler gelmiş ve tarlaları talan etmiş.

Ortanca kız da başaramayınca en son olarak küçük kız, babasına ısrar etmiş.

— Bir de ben gideyim baba, demiş. Bunun üzerine babası demiş ki:

— Bir de sen git, bakalım. Ablaların bir şey yapamadı. Senin de yapacağım zannetmiyorum.

Küçük kız, babasından izin aldıktan sonra tarlanın başına varmış ve hemen uykuya dalmış. Devlerin tam geleceği sırada da uyanıvermiş. Gelen kırk bir devin kırkını öldürmüş birini de ok ile yaralamış. Yaralanan bu devi yakalayamamış. Elinden kaçırmış. Sabah olunca kız evine dönmüş. Babası sormuş:

— Neler yaptın kızım? Anlat, bakalım. Küçük kız anlatmaya başlamış:

— Gecenin bir yarısı, kırk bir tane dev geldi. Bunların kırkını öldürdüm fakat bir tanesi yaralı olarak kaçmayı başardı.Bunun üzerine padişah, kızına demiş ki:

— Aferin, kızım. Dile benden ne dilersen! Küçük kız demiş ki:

— Senden tek dileğim, beni sevmediğim biriyle zorla evlendirmemendir. Bunun üzerine padişah kızına demiş ki:

— Tabi kızım, dileğini kabul ediyorum.

Aradan günler gelmiş, geçmiş. Bu arada bunlar, yaşamlarını huzurlu bir şekilde devam ettiriyorlarmış.

Gün gelmiş, vakit ilerlemiş bu kez de tarlalara sürüyle aygırlar dadanmış. Padişah, devlerde olduğu gibi adamlarım görevlendirmiş fakat istediği sonucu elde edememiş. Bu olayı duyan iri cüsseli biri, bu padişahın ülkesine gelmiş ve padişaha demiş ki:

— Padişahım, senin bu derdine çare bulurum. Bunun üzerine padişah demiş ki:

— Peki. Bul, bakalım. Nasıl yapacaksın?

İri yarı olan bu adam tarlaların başına varmış ve aygırların hepsini öldürmüş. Ertesi gün de padişaha demiş ki:

— Padişahım, oradaki aygırların hepsini öldürdüm. Seni bu dertten kurtardım. Bunun üzerine padişah demiş ki:

— Öyleyse dile benden, ne dilersen! Bunları duyan adam demiş ki:

— Sağlığından başka bir isteğim yoktur, padişahım. Padişah ısrar etmiş:

— Olmaz öyle şey! Sen beni büyük bir dertten kurtardın. Ben de sana bir şey vermek isterim.

Bunun üzerine o iri yarı adam, padişaha demiş ki:

— Madem öyle padişahım, senden küçük kızını bana vermeni istiyorum.

Adamın bu cevabı üzerine şaşırmış&nbsp;kalmış. Verse kızına karşı mahcup olacak, vermezse adamın karşısında itibarı zayıflayacakmış. Bu durum karşısında padişah adama dönmüş ve demiş ki:

— Öncelikle kızımla konuşmam gerekir. Daha sonra sana cevap vereceğim.

Padişah doğruca kızının yanına varmış ve tüm olan biteni anlatmış. Padişah, kızına demiş ki:

— Kızım, sana sözüm var ama elim&nbsp;kolum bağlı kaldı. Ne yapayım? Bana bir yol göster. Bu durum karşısında kız demiş ki:

— Pekâlâ, babacığım, sen nasıl istersen öyle olsun.

Bunun üzerine kızı adama vermiş. Üç gün, üç gece düğün yapmışlar.&nbsp;Adam kızı alıp da kendi memleketine götüreceği zaman padişah demiş ki:

— Askerlerim ülkemin sınırına varıncaya kadar size eşlik etsin.

Onlar da kabul etmişler. Düğün kafilesi ile birlikte askerler iki dağ aştıktan sonra bu adam askerlere dönerek demiş ki:

— Tamam, bundan sonra biz gideriz. Siz geri gidebilirsiniz.

Askerleri gönderdikten sonra bir dağ daha aşmışlar. Bu sırada adam durmuş ve kızın alnını açarak kıza sormuş ki:

— Tanıdın mı beni? Bunun üzerine kız demiş ki:

— Seni tanıdım, sen yaraladığım devsin.

Etrafına bakınmış, kimsecikleri görmediği için korkusundan sesini çıkaramamış. Kızı almış, çeşmenin başına götürmüş. Bu devlerin de yedi yılda bir, yedi ay yayılma zamanları olurmuş. Gittikleri vakit de onların yaylım dönemiymiş. Bu kızı bağlayarak bir ağacın kovuğuna koymuş. Giderken de demiş ki:

— Ben gelene kadar sen burada dur.

Böyle dedikten sonra oradan ayrılmış. Aradan epey geçtikten sonra o çeşmenin başına bir kervan uğramış. Orada konakladıkları sırada kızın şavkı suya yansımış. Kız da güzeller güzeliymiş. Kervancı etrafı arayarak kızı bulmuş. Kervancı, kıza sormuş:

— Bu ıssız yerde tek başına ne yapıyorsun? Bunun üzerine kız başından geçenleri anlatmış. Kız:

— Ne olur, beni buralardan uzaklara götürün. O dev ne yapar, ne eder; beni yine bulur.

Onlar da bu kızı, kervanın tam ortasındaki devenin üzerine bindirmişler ve üzerine çadır örtmüşler. Devin yaylım zamanı bitince gelmiş ki kız bıraktığı yerde yok. Bunun üzerine çok sinirlenmiş ve etrafı aramaya koyulmuş. Her yanı bir bir arıyormuş.&nbsp;Sıra bu kervancıların yüklerine gelmiş. Dev, kervancıya sormuş fakat kervancının sözlerine inanmamış. Kervanda yer alan tüm develeri şişlemeye başlamış ki kız oradaysa sesi çıksın. Tam da kızın bindiği deveyi şişlemiş ama bulamamış. Bunun üzerine kervan yoluna devam etmiş. Yol üzerinde bir handa mola vermişler.&nbsp;Bu arada da kız, kendisini kurtaran kervancıya âşık olmuşmuş. Daha sonra o kişi ile orada evlenmişler. Evlendikten sonra kız, başından geçen tüm olayları anlatmış. Güvende olmak için kendisine bir aslan ile bir kaplan tutmasını istemiş. Aslan ile kaplanı adam eğitmiş ve ikisini de evinin önünde tutuyormuş. Aslana "Tut!", kaplana "Yut!" deyince onlar da denileni yapıyormuş.

Aradan zaman geçmiş ve dev, kızın izini bulmayı başarmış. Köye gelmiş ve yaşlı bir kadına kızın oturduğu evi sormuş. Yaşlı kadın demiş ki:

— Evi şurası, ancak çok dikkatli olman gerekir. Çünkü evlerinin önünde bir aslan, bir kaplan var.

Bunun üzerine dev; bir eline yürek, bir eline de ciğer alarak o kızın evine doğru yola çıkmış. Birini aslanın önüne atmış, birini kaplanın önüne atmış. Aslanla kaplan atılanları yerlerken bu, eve girmeye çalışıyormuş. Bu arada kız, devin eve girdiğini ve aslanla kaplanın önüne bir şeyler attığını görüvermiş.&nbsp;Tam kapıdan çıkarken bakmış ki aslanla kaplanın önünde yiyecek yok. O arada aslana "Tut!", kaplana "Yut!" demiş. Aslanla kaplan da hemen devin üzerine atılıvermiş ve devi oracıkta öldürmüşler. Devin korkusundan kurtulan kızla kocası da mutlu bir hayata kavuşmuşlar.

Dev ve Padişahın Küçük Kızı