&nbsp;

[HÜSNÜ YUSUF]

Bir tane çiftçi varmış. Bu çiftçi bir gün tarlayı sürerken saban demirine bir yılan takılmış. O an dile gelen yılan adama:

— Sen benim babam olur musun, demiş. Adam:

— Sen yılansın, ben seni ne yapayım, demiş. Fakat yılan o kadar çok ısrar etmiş ki, adam dayanamamış, sonunda razı olmuş. Yılanı cebine koyup evine götürmüş. Yılan adama ve her işine yardım eder olmuş. Yılan bir gün padişahın küçük kızını görmüş, ona âşık olmuş.

Babasından onu kendisine istemesini söylemiş. Babası:

— O kızı sana verirler mi oğlum, demişse de hiçbir fayda etmemiş. Fakat yılan o kadar çok yalvarmış ki yılan, babası kabul etmiş. Padişahın karısına çıkıp kızını oğluna istemiş. Padişah kızını vermemeye vermeyecekmiş ama onları da kırmamak için:

— Sizden üç isteğim olacak, onları yaparsanız kızım sizindir, demiş. Elbette istekleri de çok zor olacakmış. Birinci isteğini söylemiş:

— Oğlun bir gecede şehir meydanına altından bir çeşme yapacak. Bunu yaparsanız kızım sizindir, demiş. Adam:

— Tamam, deyip umutsuzca eve dönmüş, olanı biteni oğluna anlatmış. Oğlan sevinmiş, bunda ne var ki diye ve bir gecede çeşmeyi dikivermiş.

Padişah çeşmeyi görünce gözlerine inanamamış. Çok sinirlenmiş ve:

— O zaman ikinci şartımı söyleyeyim, oğlan bir gecede şu ırmağın üzerine köprü kuracak, demiş. Adam yine umutsuz oğluna şartı söylemiş. Yılan yine rahat bir şekilde:

— Bundan kolay ne var, demiş. Köprüyü bir gecede kurmuş. Diğer gün padişah köprüyü görünce yine çok şaşırmış. Son isteğini de söylemiş:

— Oğlan bir gün içinde kapıma kırk deve üzeri altın yüklü bir kervan dikecek, demiş. Adam bunu da oğluna söylemiş. Oğlu yılan bunu da bir gün içinde gerçekleştirmiş. Padişah kızını mecburen bu yılana vermiş.

Yılanın gerçek sureti yalnız karısına gözükmüş. Aslında yılan yakışıklı mı yakışıklı bir gençmiş. Yılan karısını uyarmış:

— Eğer benim böyle birisi olduğumu birine söylersen demir çarık delinene, demir asa aşınana kadar beni arayıp ancak bulursun, demiş. Ama herkes kızcağıza çok yüklenirmiş. Özellikle de ablaları gitti de yılanla evlendi diye.

Bir gün şehirde savaş çıkmış. Bir genç öyle bir savaşmış ki karşı orduyu neredeyse tek başına perişan etmiş. Bu arada ablaları kızcağızı iyice çileden çıkarmışlar:

—Bizim kocalarımız savaşta, seninki yılan olduğu için hiçbir işe yaramıyor, demişler. Kızcağız daha fazla dayanamamış:

— Benim kocam yılan değil, o kahramanca savaşan genç benim kocam, demiş. O anda kocası güvercin olup uçmuş ve yok olmuş. Kız yaptığı hatanın farkına varmış ama artık çok geçmiş.

Bir demir çarık, bir de demir asa yaptırıp kocasını aramaya başlamış. Aradan yıllar geçmiş, kız iyice yaşlanmış ama yine de kocasını aramaya devam etmiş. Kocasını ararken akan bir çeşmenin başında mola vermiş. Çeşmenin başında iki kız Hüsnü Yusuf diye bir zattan bahsediyorlarmış. Kadın bir bakmış, demir çarık delinmiş, demir asa aşınmış. İşte o an Hüsnü Yusuf’un kocası olduğunu anlamış.

Su isteme bahanesiyle kızlara yaklaşmış ve testilerden birinin içine yüzüğünü atmış. Hüsnü Yusuf, abdest alırken yüzüğü görmüş ve karısının geldiğini anlamış. Bunun üzerine karısını bulmuş. Karısına, orada yaşayan iki dev kardeşin yabancıları yediğini söyleyerek eve dönmesini istemiş. Kız kesinlikle yalnız dönmeyeceğini söylemiş.

Daha sonra Hüsnü Yusuf ile karısı birlikte kaçmaya karar vermişler ama bunun için devleri atlatmaları lazımmış. Hüsnü Yusuf’un tılsımıyla kılıktan kılığa girerek devleri atlatmışlar, ülkelerine dönmüş ve muratlarına ermişler…

Hüsnü Yusuf