Vaktin birinde bir padişahın oğlu varmış. Bunun da bir lalası olup yanından hiçbir yere salıvermezmiş. Kendi canı gibi severmiş. Bu oğlan bir gece rüyasında bir kız görerek âşık olur. Kız da kırklardan imiş. Bu kız kimin kızı oldu­ğunu bilemeyerek aşkından gece gündüz ağlar dururmuş. Bir gece yine rüyasında kızı görür.

Kız oğlana, "Ağlama! Gel beni kırklar hamamımda bul." deyip kaybolur. Oğlan uykudan uyanarak lalasına:

— Canım lala, Kırklar hamamı nerededir, bilir mi­sin? diye sorar.

Lalası:

—&nbsp;Aman şehzadem ne yapacaksın? Bunu sana kim söyledi? deyince oğlan başına geleni lalasına anlatır.

Lalası da:

—&nbsp;Şehzadem, sen hiç merak etme. Ben sana o kızı bulurum ama bunu kimseye söyleme. Onlar peridir, sonra seni öldürürler, der.

Bir gece lalası kendi ken­dine kalkar doğru o hamama varır. Hamam kapısın­dan içeri girince lalaya sille tokat yağdırırlar. Lala hiç aldırmayarak hamamın ta içine girer. Göbek taşına oturur. Bir de hamamın kubbesi açılır gibi bir gürültü kopar. Lala her ne kadar korkarsa da kendini tutar. Bir de bakar ki şehzadenin âşık olduğu kız gelir. Lalayı hiç görmez gibi oturup bileziğini, incilerini çıkararak göbek taşına kor. Lala, kız yıkanırken bunları alıp ha­mam kapısından gene dayak yiyerek dışarı çıkar, ama aklı da başından gider.

Ne ise o aldığı şeyleri saraya getirir. Şehzadeye kı­zın bileziği ile incilerini gösterince oğlan:

—&nbsp;Aman lala, sen bunları nasıl aldın? diye sorar. Lala da yaptığı işleri söyler. Oğlan biraz sevinirse de:

—&nbsp;Aman lala, şu gittiğin yere beni de götür, der.

Lala:

—&nbsp;Şehzadem, sen benim gittiğim yere gidecek ol­san deli olursun. Hem dayağa dayanamazsın. Kim bi­lir şimdi bir daha gidecek olsam ne kadar çok dayak yiyeceğim. Bir gün seni o kızın oturduğu yere götüreyim de sen de onu gizlice seyret. Ama sakın kendini onlara gösterme. Sonra sen de onlara karışıp bir daha ne benimle ne de annen ile babanla görüşürsün, der.

Oğlan:

—&nbsp;Aman lalacığım, sen beni götür de ben senin dediklerini yaparım, der.

Bir gece kimse duymadan lalası şehzadeyi alıp gi­der. Gide gide bir bahçeye varırlar. Lala şehzadeyi bir ağaç ardına saklar. Kendi de yanı başında gizlenir. Bi­raz sonra bakarlar ki kırk tane güvercin gelir. Bahçede bulunan havuza dalarak hepsi çırpınıp birer kız olurlar. Oğlan da kendi rüyasında gördüğü kızı görünce tanır:

—&nbsp;Aman lalacığım, şimdi gördüm, işte benim sevdiğim öndeki değil mi, der.

Lalası:

—&nbsp;Aman şehzadem sus. Şimdi bizi işitirlerse hem kaçarlar, hem de sonra buradan çıkamayız, der.

Ne ise şehzade sesini keser ama artık sabrı kalmaz. Kızlar bir sofra kurup otururlar. Yerler, içerler. Kız ye­mek yedikten sonra bir şişe şerbet getirtip kupalara koyarak:

—&nbsp;Beni sevenin aşkına, der.

Hepsi de içerler. Sonra kalkıp oynarlar. Hepsi soyunup yıkanmak için havuza girerler. Hemen lala gidip kızın urbalarını alarak yine yerine gelir. Ne ise bunlar yıkanırlar. Hepsi urbalarını giyerek çırpındıkları gibi kuş olup uçarlar. Bu kız urbalarını arar bulamaz. Eyvah! Buraya bir düşman gelmiş. "Şimdi ben ne yapa­yım?", diye oturup düşünür. Kendi kendine, "Acaba bunu bana yapan kimdir?" deyip dururken oğlan ağacın ar­kasından çıkar. Kız bunu görünce:

—&nbsp;Aman şehzadem urbalarım sende ise ver, derse de oğlan yemin eder:

— Ben almadım, bende değildir, der.

Kız da:

—&nbsp;Sen burada imişsin, başka bir kimse gelip aldıysa da elbet görmüşsündür.

Oğlan:

—&nbsp;Ey sevgilim, bunca vakittir senin aşkınla yanıp tutuşarak gece gündüz ağlardım. Sen ise bütün gün zevkinde cümbüşünde oturuyorsun. Bana teslim ola­cağına yemin et senin urbalarını bulayım, der.

Kız, peki deyip yemin edince rüzgâr koparak bü­tün bahçe kır gibi çayırlık olup ikisi de şaşırıp kalırlar. Kız:

—&nbsp;Eyvah şehzadem, beni bütün kardeşlerimden ayırdın. Şimdi sen benim ben senin oldum, der.

Oğlan sevinerek, aman lalacığım nerede, diye öteyi beriyi ararsa da bir türlü bulamaz.

Kıza:

—&nbsp;Ey sevdiğim, senin urbalarını alan benim lalam idi ama o şimdi yok. Acaba nereye gitti? der. Kız:

— Şehzadem sen artık onu arama. Eğer benim urbalarımı yakmış olsaydın o vakit lalanı kaybetmezdin. Şimdi benim urbalarımı ona giydirdiler, o da kırklara karıştı ama ben kurtuldum.

Oğlan kızı bulduğuna sevinirken lalası da pek sev­gilisi olduğu için eyvah istediğimi buldum ama birini de kaybettim, diye ağlayıp dururken kız:

—&nbsp;Ey şehzadem, benim kaybettiğim bir halayığım vardı. Eğer o bana bir kere gelecek olursa onun bana zararı dokunmaz. Ben senin lalanı ona söyleyip buldururum. Haydi, şimdi biz gidelim der.

Oğlan ne yapsın. Kızı aldığı gibi doğru sarayına gö­türür. Odasında otururken kızın o sevgili halayığı kuş suretinde pencerenin önüne gelip kıza:

— Ey sultanım benden nasıl ayrıldın? Şimdi ben sen­siz ne yapayım, deyince kız ağlamaya başlayıp:

— Haydi, şu bahçedeki havuza gir. Şehzademin sev­gili lalası her nerede ise onu çağır, der.

Kuş:

—Aman sultanım, onu arkadaşları hiç yanlarından ayırmıyorlar. Şimdi ben onu çağırıp buraya getirecek olursam öbürkülerde onunla beraber gelip benim çağırdığımı anladıkları gibi beni de öldürürler. Sonra bü­tün bütün sana hasret kalırım. Ben şimdi gidip onu bir tenhada bulursam belki buraya getirebilirim, der.

Kız:

—Aman dadıcığım, her ne yaparsan yap onu bu­raya getir. Hiç olmazsa bir kere yüzünüzü görürüz, de­yince kuş uçup gider.

Arası birkaç gün geçtikten sonra şehzadenin lalasını bulup:

—Şehzade senin için çok ağlıyormuş. Şimdi seni bir kere görmek için benden istediler. Nasıl edip de seninle gidelim, demesiyle lala:

—Bir gece seninle gizlice gideriz ama çabuk gelmeliyiz. Zira arkadaşlarım beni bir saat görmeseler olmaz. Sonra bizim nereye gittiğimizi görürlerse he­men öldürürler, der.

Ne ise gece olunca ötekiler duymadan bunların ikisi birden kalkıp şehzadenin bahçesine gelirler. Havuzda çırpınıp adam kılığına girerler. Kız bunları görünce:

—Şehzadem aman şimdi ben bunları içeri alır ve merdiven başında urbalarını soyup bizim urbalarımızdan giydiririm. Sonra sen odaya girdikleri vakit urbalarını al ateşe at. Bir daha kendi kılıklarını bulamayıp bizimle kalırlar, diyerek hemen bahçeye iner.

Bunları içeri alıp urbalarını soyarak başka urba giydi­rir. Şehzadenin odasına girdikleri zaman şehzade he­men urbalarını ateşe atınca bunlar, eyvah yandık! diye düşüp bayılırlar. Ne ise bunları ayıltırlar ve hepsi birbirlerine sarılıp kavuşurlar. Sonra şehzade kızı kendine, kızın dadısını da lalasına nikâh ettirip kırk gün kırk gece düğün yaparlar.

[Şehzade ile Peri Kızı]