Bir varmış bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Deve berber imiş… Balık kavağa çıkmış kulakları felfel imiş. Azgın atmış vuramamış. Miskin atmış vuramamış. Babası atmış yaralamış. Oğlu atmış kıvırtıvermiş... Kazı pişirmek için, bir köye vardık, kazan istedik. Bir dibi delik kazan verdiler. Bir de böğrü delik kazan. Kazana vurduk kazı, atmışımız çırpıya gitti, yetmişimiz altını yaktı. Kaz kaldırdı başını bize baktı. Anam bir çocuk doğurmuş. Tuza yolladı, çocuğa çileyelim.

— Tuz çileyelim, tuz çileyelim, diye vardım tuz istedim komşuya.

— Ey Allah’ın kulu, dedi.

— Ben daha dün çimdim, ne zaman kokmuşum da tuz çileyeceksin, diye kovdu beni.

— Oradan kaçtım.

— Kokmuş köyden çıkmış, kokmuş köyden çıkmış, diye vardım öbür komşuya.

— Ben daha yeni temizlendim, ne zaman kokmuşum da köyümden çıkmışım, diye oradan da kovdular.

Oradan gittim başka bir komşuya vardım. Komşu dedi:

— Ne istersin?

— Tuza geldim, dedim.

— Tuz daha gölünden çıkmamış, dedi.

Öyleyse ben:

— Gölden çıkmamış, gölden çıkmamış…, diyerek gideyim

— Gölden çıkmamış, gölden çıkmamış..., diye gidiyorum.

— Biz daha yeni gölden geldik. Banyo yaptık temizlendik. Bu niye ‘Gölden çıkmamış’ diyor?” diye yedik güzel bir dayak. Tuzsuz evi boyladık. Evveli bir oğlan bir de bacısı varmış. Bir gece bacısı dışarıya bulaşık yıkamaya çıkar.

— Korktum, diye içeriye kaçar.

Oğlan bacısını bu hale koyan korkuyu bulmak ister:

— Şimdi ben o korkuyu bulurum, diyerek öfkeyle evden çıkıp gider.

Komşuya varıp sorar:

— Yahu korku nerededir?

— Falan bağa git, korku oradadır.

Korku bilmeyen oğlan korkuyu aramaya başlar. Bağa varıp bir bakar ki, bağda öyle taş kayar. Hemen belinden bıçağını çıkarıp boşluğa sallamaya başlar. Bıçak dürter kan gelmez. Bıçak dürter, kan gelmez. Sonunda:

— Korku burada yok, diye düşünür.

Aramaya devam eder.&nbsp; Öte yana varır. Birine daha sorar:

— Korku nerededir?

— Geceleyin mezarlığa git, orada bulursun.

Bir gece un alıp yağ alıp mezarlığa gider. Helva karmaya başlar. Bakar ki gelen giden yok.

— Yahu, korku burada da yok, diye söylenirken ölüler mezarlarından çıkar.

Ellerini açıp

— Bana da, bana da, diye helva ister.

— Ölüye değil, diriye bile yok, diye ellerine kaşığı vurup durur.

Neyse korkuyu orada da bulamaz. Oradan da gelip rastladığı birine daha sorar:

— Yahu komşu, ben korkuyu bulamadım. Nerede bu korku?

— Korku nerede olsun, kendini denize bir atarsın. İşte korku ordadır.

Oğlan korkuyu bulma hevesiyle hemen denize gider. Denize kendini bir atar. İlerlerken ilerlerken denizi yarılar. İşte o zaman korkup:

— Beni kurtarın, beni kurtarın, diye bağırmaya başlar.

— Kayıkçının biri gelip oğlanı kurtarır. Kayıkçı sorar:

— Korktun mu arkadaş?

— Korktum.

— İşte korku budur. Korku aranmaz, deyip oğlanı karaya çıkarır.

Korku