Padişahın Oğlu

Bir varmış, bir yokmuş. Bir padişahın üç tane oğlanı varmış. Bir elma dalları varmış. Her sene gelir, bir şey yiyiverirmiş elma dalını. Böyle zamanı gelmiş.

—Şunu gidelim, bir bekleyelim birimiz, demişler.

En büyük oğlan gitmiş, beklemeye gitmiş. Bir de elmanın üstünde duruyormuş, bir şey böyle öğürüp duruyormuş, &nbsp;bir yeri yerde, bir yeri gökte.

—Eyvah! Beni de yiyecek, demiş, koymuş kaçmış. Öteki oğlan, ortanca oğlan:

&nbsp;—Sen iş yapmazsın, ben gideyim, demiş. Ertesi gün ortanca oğlan gitmiş. Ortanca oğlan bir &nbsp;de &nbsp;bakmış &nbsp;ki, &nbsp;bir &nbsp;yönü &nbsp;yerde, &nbsp;bir &nbsp;yönü &nbsp;gökte &nbsp;bir &nbsp;şey &nbsp;dönüp duruyor. O da koymuş kaçmış. Küçük oğlan:

—Sen iş yapmazsın. Ben gideyim, demiş. Küçük oğlan gitmiş. Küçük oğlan gidince bir kıl çekmiş, kılını çekmiş.

&nbsp;—Erkeksen bir daha çek, demiş.

—Ben anamdan bir kere doğdum, demiş küçük oğlan. Öteki kanını akıtarak gitmiş.

Bunlar üç &nbsp;oğlan &nbsp;gitmişler. &nbsp;Bu &nbsp;kanını &nbsp;akıtarak &nbsp;bir &nbsp;kuyunun &nbsp;içine &nbsp;girmiş. Bunlar &nbsp;da biz bunu bulacağız, öldüreceğiz diye bunlar da giriyor kuyunun içine, küçük oğlan da giriyor. Küçük oğlan da arkasından kanını akıtarak gidiyor ya, küçük oğlan da gidiyor. Kuyu dibine iniyor. Orada üç tane güzel kız varmış. Orada durup dururlar.

—Ana, bizim devin yiyeceği geldi, diyorlar kızlar oğlana.

—Deviniz de mi var? diyor.

—Devimiz de var, diyorlar.

Şimdi bunlar otururken dev her gün dev bir insan yiyormuş. Geliyor dev. Oğlan ona bir yumruk vuruyor.

—Erkeksen bir daha vur, diyor.

—Ben anamdan bir doğdum, bir daha doğmadım, diyor. Neyse kızlar orada kalıyor. Kızlar diyor ki:

—Bizi kurtardın, diyor oğlana.

Şimdi oğlanlara, büyük oğlana, üç tane kızmış ya, büyük oğlan büyük kızı. Biraderlerine bağlıyor kızı.

—Çekin siz, diyor. Ama kız diyor ki ona, küçük kendine kalan kız:

—Evvela sen çık da, &nbsp;arkadan ben &nbsp;çıkayım. &nbsp;Seni bak kuyunun &nbsp;dibinde bırakırlar, diyor küçük kız.

—Yok &nbsp;canım &nbsp;sen &nbsp;de, &nbsp;benim &nbsp;biraderler &nbsp;öyle &nbsp;birader &nbsp;değildir, &nbsp;diyor &nbsp;oğlan. Neyse bu büyük kızı bağlayıveriyor.

—Bu&nbsp; büyük &nbsp;biraderin, &nbsp;diyor. &nbsp;Çıkarıyorlar &nbsp;bunu, &nbsp;çekiyorlar. &nbsp;Arkadakini &nbsp;de çıkarıyorlar.

—Orta biraderin bu, diyor. Onu da çıkarıyorlar. Şimdi küçük kıza geliyor sıra. Küçük oğlan da onu kendine alacak. Kız diyor ki:

—Seni çıkarmazlar ben çıktıktan sonra. Evvela sen çık, arkadan ben çıkayım, diyor. O da sanıyor oğlan:

—Beni aldatacak, kalacak, diyor.

—Evvela sen çık. Benim biraderler öyle &nbsp;değil, diyor. Neyse bunlar bunu bağlıyor. Çekiyorlar yukarı. Bakıyorlar, o kız çok güzel. Ama küçük oğlana o kız çıkmadan bir yüzük veriyor.

—Eğer onlar çıkarmazlarsa seni, bu yüzüğü yalayıver. Bu yüzükten bir ak koç çıkar, &nbsp;bir de kara koç çıkar. Ak koçun üstüne bin, kara koçun üstüne binme. &nbsp;Kara koçun &nbsp;üstüne &nbsp;binersen &nbsp;yedi &nbsp;kat &nbsp;yerin &nbsp;dibine &nbsp;gidersin, &nbsp;ak &nbsp;koçun &nbsp;üstüne &nbsp;binersen gökyüzüne çıkarsın, diyor.

Neyse kızı görünce oğlanı çıkarmıyorlar.

—Kendi &nbsp;kızın &nbsp;en &nbsp;güzelini &nbsp;alıyor. &nbsp;Bunun çıkarmayalım, &nbsp;kuyunun &nbsp;dibinde kalsın, &nbsp;diyorlar. Oğlan bir de yüzüğü yalıyor. Bir kara koçla bir ak koç çıkıyor.

Oğlan ak koçun üstüne bineceği yerde kara koçun üstüne biniyor. Oğlan hadi yedinci kat yerin dibine gidiyor. Bir de oraya varıyor, benim gibi bir koca karı oturup durur.

—Selamün aleyküm, diyor.

—Aleyküm selam.

Önüne sofra koyuyor işte, yemek yiyor.

O köyde de her gün bir dev bir insan yermiş de bir çeşme varmış. Çeşmenin başında her gün bir insan yerken çeşmenin kurnasını açıveriyormuş da âlem çanağını çömleğini dolduruyormuş, su yokmuş.

—Suyun yok mu nine? diyor.

Yokmuş &nbsp;ama, &nbsp;işemiş &nbsp;de &nbsp;nine &nbsp;tanrı &nbsp;misafirine &nbsp;yok &nbsp;olmaz &nbsp;diye &nbsp;sidiğini getirmiş. Neyse bu bilmiş ama, ağzında tutuyormuş suyu. Sonra yemeğini yedikten sonra demiş:

&nbsp;—Nine, sizin köyünüzde akarsu yok mu? demiş.

&nbsp;—Oğlum, akarsu var, ama her gün bir dev insan yiyor. Bugün falan padişahın kızını &nbsp;yiyecek. &nbsp;Güya &nbsp;ben &nbsp;tanrı &nbsp;misafirine &nbsp;su &nbsp;yok &nbsp;demek &nbsp;olmaz &nbsp;diye &nbsp;işedim &nbsp;de getirdim, yalanı yok, demiş.

&nbsp;—E hadi oraya gidelim, demiş.

Nine çanaklarını çömleklerini toplamış. Varmışlar, bir bunarın önünde kız oturup&nbsp; &nbsp;dururmuş, &nbsp;bu &nbsp;yenecek &nbsp;kız &nbsp;oturup &nbsp;dururmuş. &nbsp;Alem &nbsp;çanağını &nbsp;çömleğini toplamış, oraya bunarın başına toplanmış. O bunarın başını açıverirmiş. O kızı, neyse yiyeceği &nbsp;insanı &nbsp;yiyene&nbsp; &nbsp;kadar &nbsp;insanlar &nbsp;çanaklarını &nbsp;çömleklerini, &nbsp;doldururlarmış. Neyse tam kurnayı açmış bu. Onlara kurnayı açınca, oğlan bir kılıç sallıyor.

—Erkeksen bir daha vur, diyor. O da:

—Ben anamdan &nbsp;bir defa doğdum, bir daha doğmadım, diyor. Padişah o gün kendisi gelmemiş suya. Padişaha müjdeye gidiyorlar.

—Vay senin kız geldi, bir delikanlı, onu, devi öldürdü, diye.

Geliyor padişah.

—Oğlum, benden ne istiyorsun? diyor.

—Ben senden hiçbir şey istemiyorum. Ben senin sağlığını istiyorum, diyor.

—Ben senin istediğini biliyorum, diyor.

O bir dalın dibine varıyor. Dalın dibine vardıktan sonra orada bir kuş varmış. Her sene yuvasını bir şey yiyi yiyiveriyormuş, yavrularını &nbsp;bir &nbsp;şey yiyi yiyiveriyormuş. Bir de bakmış yavrular cik &nbsp;cik cikleşip dururlarmış. Bir yılan yavrularını yiyormuş. O yılanı öldürmüş oğlan. Oğlan yılanı öldürünce de kuş gelmiş o vakit.

&nbsp;—Her sene bir şey benim yavrularımı yiyi yiyiveriyordu, sen benim yavrularımı kurtardın, benden ne istersen iste, demiş.

—Hiçbir şey istemiyorum, demiş oğlan.

—Sen benden bir parça et, bir şişe su istiyorsun, demiş.

Getirmiş &nbsp;bir &nbsp;parça &nbsp;et, &nbsp;bir &nbsp;şişe &nbsp;su. &nbsp;Neyse &nbsp;kuyunun &nbsp;dibinden &nbsp;bu &nbsp;oğlan çıkıyormuş. “Lark” dedikçe et veriyormuş, “gark” dedikçe su veriyormuş, “lark” dedikçe et veriyormuş, “gark” dedikçe su veriyormuş. Oğlan gökyüzüne çıkmış. &nbsp;Bir de &nbsp;çıkmış, &nbsp;biraderleri &nbsp;düğün &nbsp;yapıyorlarmış. &nbsp;Kendi nişanlısını &nbsp;almışlar, &nbsp;ama &nbsp;kaç seneler geçtiyse işte.

Yirmi gün mü ne kadar günse işte, davul çaldırıyormuş padişah. Öncelerden koşu &nbsp;koşuluyordu ya, atlar koşuluyordu ya, şimdi böyle koşuya çıkmışlar. Koşuya çıkınca da bir kere kızın yüzüğü varmış onda ya, yüzüğü yalamış o, bir kır at çıkmış. Binmiş kırata, bir kere varmış gelmiş, ikincide padişahın koca oğlanı vurmuş. Yine yeniden gelmiş. O vakit padişah demiş ki:

&nbsp;—Benim oğlan bir daha var, demiş. Davulu kesmek istemişler.

—Çalın davulu, demiş.

Onda sonra yüzüğü yalamış. Bir de kahverengi at çıkmış. Ondan sonra yine bir daha varmış &nbsp;gelmiş. &nbsp;Ortan &nbsp;oğlanı &nbsp;da &nbsp;vurmuş. &nbsp;Padişahın &nbsp;o &nbsp;vakit &nbsp;diyeceği kalmamış. O vakit demiş ki, inivermiş attan da:

—Çalın davulu, ben de padişahın küçük oğlanıyım, demiş. Masal orada bitiyor işte. Ben de onların düğünlerine gittim.

Padişahın Oğlu