Bir varmış, bir yokmuş. Allah'tan başka kimse yokmuş.

Bir kadınla bir kocası varmış. Kadının çocuğu olmuyormuş. Kadın sürekli çeşmeye gidermiş. Çeşmeye dermiş ki:

— Pınar, pınar! Sen mi güzel, ben mi güzel? Pınar da dermiş ki:

— Sen de güzel, ben de güzel ama ille nar, ille nar. Bu kadın bir gün çeşmeye gittiğinde çeşmenin başında bir nar çekirdeği bulmuş.

— Bu çekirdeği yemiş ve hamile kalmış. Bir kız çocuğu doğurmuş. Adını “Narhanım” koymuşlar. Narhanım büyümüş, güzelce bir kız olmuş. Annesi de kızına haset etmeye başlamış. Kız çok güzelmiş. Annesi kızı için kötü şeyler düşünüyormuş:

— Benim doğurduğum, benden nasıl güzel olabilir? Benden güzel kimse olamaz, diyormuş. Kadın bir gün yine pınara gitmiş. Kadın:

— Pınar, pınar! Sen mi güzel, ben mi güzel? Pınar:

— Sen de güzel, ben de güzel ama ille nar, ille nar, demiş. Kadın:

— Aman, ben bu kızı dağlara göndereyim. Kızı dağlara atayım. Orada bırakayım, kalsın, demiş.

Kadın eve gelmiş. Ben bu kızı nasıl etsem de evden çıkarsam, diye düşünmüş. Kızını bir beyin oğluna vermiş. Beyin hizmetçileri Narhanım'ı alıp hamama götürmüşler. Hamamda hizmetçiler Narhanım’ı yıkarken annesi haset etmiş,&nbsp; tellâk olup gitmiş. Oradaki kadınlardan birine:

— Hanım, hanım! Beni de gelin kızın yanına koyun. Ben fakirim, başına bir su da ben dökeyim. Belki bana beş, on kuruş verir, demiş. Hizmetçiler de:

— Narhanım'ın öyle hizmetçisi var ki sen git, sana sıra gelmez, demişler. Kadınlardan biri demiş ki:

— Madem fakirmiş, değmeyin. Birkaç tas su döksün de beş, on kuruş alsın. Kadını içeri almışlar. Kızın başına bir tas su dökmüş, bir iğne sokmuş. Bu kız da kuş olmuş. Camı kırıp, çıkıp gitmiş.

Bu beyin oğlunun da bir bağı varmış ki istediğin her şey varmış. Gidip o beyin ağacına konmuş. Annesi de hiç belli etmeden kızının aynı yerine oturmuş. Onu iyice temizleyip yıkamışlar. Beyin evine götürmüşler. Kadın hasta olup yatağa düşmüş. Bütün hizmetçiler çevresinde pervane olmuşlar:

— Ne istersin, ne istersin, diye. Kadın:

— Hiçbir şey istemiyorum. Kız, kuş oldu ya. Canım kuş eti istiyor, dermiş. Kuş da beyin bağına dadanmış. Dallara konup:

— Bahçıvancıoğlu, bahçıvancıoğlu! Konduğum dallar kuruya, diyormuş.

Kuş hangi dala konuyorsa daldan uçunca, o ağaç kuruyormuş. Bahçıvancı, beye gidip:

— Bey oğlu, bağa bir kuş dadandı. Öyle güzel, öyle güzel bir kuş ki bağa gelip&nbsp; konuyor, diyor ki:

“Bahçıvancıoğlu, bahçıvancıoğlu! Konduğum dallar kuruya.” Bütün konduğu ağaçlar kuruyor, demiş.

Bey oğlu:

— Bahçıvan yalan söylese, böyle yalan söylenir mi, demiş. Bey oğlu gitmiş, bağların arasına saklanmış. Gerçekten bir kuş gelmiş. Ama kuşu gören hayran olurmuş. Kuş dala konup:

— Bahçıvancıoğlu, bahçıvancıoğlu! Konduğum dallar kuruya, demiş.

Bey oğlu bakmış ki adam doğru söylemiş. Ertesi gün gitmiş. Kuşa tuzak kurup, kuşu tutmuş. Kuşu tutup eve götürmüş. Kadın, kuşu görünce tanımış. Bey oğlu:

— Hanım baksana, bağda bir kuş tuttum. Ne olur, ne istiyorsan getiririm de şu yataktan ayağa kalk demiş. Kadın:

— Bir şey istemem. Elindeki kuşu kesip yersem ancak ayağa kalkarım. Bey:

— Başka kuş iste, getireyim. Bu kuş çok güzel, nasıl keseyim, demiş. Kadın:

— Yok, ben bu kuşu yiyeceğim, demiş.

Adam, kadını sözünden vazgeçirememiş. Kuşu kesmek için yatırmış. Kuşa bir vuruyormuş, bir iğne çıkarıyormuş. Bir vuruyormuş, bir iğne çıkarıyormuş. Bey oğlu iğne çıkarmış. İğnelerin hepsi çıkınca, kız birden eski hâline gelmiş. Bey oğlu kıza bakıp şaşırmış. Bey oğlu:

— Bu da neyin nesi? Sen ins misin, cin misin? Kız:

— İnsanoğlu, insanım. O yatakta yatanı görüyor musun? O benim cadı annem idi. Ben hamamdayken hamama geldi, iğneleri kafama soktu ve kuş etti beni.&nbsp; Ben de uçtum, sizin bağa kondum. Sen de beni çok beğendin ve tuttun, demiş. Bey oğlu, kızın annesini yataktan kaldırmış ve demiş ki:

— Katırın kuyruğunu mu istersin, babanın vatanım mı? Kadın:

— Katırın kuyruğunu neyleyim, babamın vatanım isterim, demiş. Bey oğlu, kadını katırın kuyruğuna bağlamış ve demiş ki:

— Hey gidi ala katır! Bunu o dağa vur, bu dağa vur. Kellesini bana getir. Katır bu kadını götürmüş; o dağa vurmuş, bu dağa vurmuş. Kellesini bey oğlunun önüne getirmiş. Bey oğlu da gerçek Narhanım’ ile &nbsp;evlenmiş. Kırk gün, kırk gece düğün&nbsp; yapıp; yiyip, içip muratlarına ermişler.

Onlar erdi muradına, biz çıkalım kerevetine.

Nar Hanım