Horoz

Bir horoz varmış: Komşunun biri ekmek yapıyormuş. Horoz da kapının ardına gelmiş de,

—Gıygı gıygı, diye ötermiş.

—Kışşş, demiş kadın da horoza. Kovalamış. Fırının önüne varmış. Yine,

—Gıygı gıygı, diye ötermiş.

Yine oradan da kovalamış. Horoz da:

—Bir pide ver, demiş.

Pide vermiş. Yalnız giderken bir çobana rastlamış. Çobana:

&nbsp;—Ekmeği kuru kuru yiyeceğine süt sağ da pideyi yumuşacık yiyelim, demiş. Gitmiş çoban da süt sağmış. Pideyi de yumuşacık yemişler.

—Ya pideyi ver ya da kısır koyunu ver, demiş horoz çobana. Çoban da:

—Ben yediğim pideyi nerde bulayım? demiş.

Bir koyun vermiş. Koyunu almış gitmiş, bir köye varmış. Köyde de bir düğün varmış. Davullar vurup dururmuş. Gitmiş davulcuya:

—Davulcu, bende bir kısır koyun var. Ben bu koyunu vereyim, keşkeğe katın da hep beraber yiyelim, demiş horoz.

Gitmiş koyunu düğüne vermiş. Keşkeğe, pilava katmış yemişler.

—Gıygı gıygı! Ya bana koyunu vereceksiniz ya da gelini vereceksiniz, demiş.

—Biz koyunu nerden bulalım şimdi? Hadi gelini verelim, demişler.

Saf oranın da insanı, gelini vermişler. Gelini almış da davulcular gidiyormuş. Davulculara demiş ki:

—Gıygı gıygı! Bana davulu verin de size gelini vereyim.

Davulu vermişler, gelini almışlar. Bir koca taşın tepesine çıkmış da:

—Gıygı gıygı! Bir pideye bir koyun. Gıygı gıygı! Bir koyuna bir gelin. Gıygı gıygı! Bir geline bir davul, diye dan dan davul çalar dururmuş. O zaman da bir koca sel gelivermiş, horozu almış götürmüş.

Horoz