&nbsp;Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzaklardan uzak bir ülkenin adaletli, halk tarafından çok sevilen bir padişahı varmış. Bu güzel ülkede herkes mutlu imiş, insanlar birbirleriyle çok iyi geçinir, herkes birbirinin yardımına koşarmış. Padişah, halkını mutlu görünce her gece yatağına huzurla baş koyarmış.

Padişahın gözü gibi baktığı güzeller güzeli, bir tanecik kızı varmış. Bu kız güzelliğinin yanında aklı ve iffetiyle de dillere destanmış. Padişahın başka çocuğu olmadığı için kızını üzerine çok düşermiş, onu bir çiçek gibi tüm gözlerden sakınarak büyütmüş.

Padişahın kızı, bir gün bahçede çiçek toplarken otların arasından yavru bir karayılanın sürünerek kendisine doğru geldiğini görmüş. Yılan nihayet kızın yanına yaklaşmış. Esrarengiz bakışlarıyla kıza bir şeyler anlatmak istiyormuş sanki.

Kız da başını yılana doğru eğmiş. Yılan, diliyle kıza ağzını açmasını işaret etmiş. Amacı, kızı nefes borusundan sokmak imiş.

Yılanın işaretleri doğrultusunda kız ağzını açmış, yılan kızın ağzının içine girmiş. Kız ağzını açıp kapayıp nefes alınca yılan nefes borusunu ısıramadan karnına kaçmış. Korkudan ne yapacağını bilemeyen kız, bu durumu kimselere açamamış.

Zamanla yılan kızın karnında büyümeye başlamış. Bu arada kızın da karnı şişmekteymiş. Sarayda dedikodular yayılmaya başlamış. Herkes kızın hamile olduğunu düşünmekteymiş. Kız babasına bile karnına yılan kaçtığını inandıramamış.

Kızın karnı gittikçe büyümekteymiş. Bu duruma çok kederlenen babası, eninde sonunda bu utançla yaşayamayacağına karar vermiş. Kölesine, kızını ormana götürüp, orada öldürmesini ve kanlı gömleğini kendisine getirmesini emretmiş.

Köle de padişahın isteği üzerine kızı ormana götürmüş. Öldürüleceğini anlayan kız yol boyu ağlamış. Kızın gözyaşlarına dayanamayan köle, kızcağıza acımış ve orada bir kuş öldürüvermiş. Kuşun kanını kızın gömleğine sürmüş. Kızı da ormanda öylece bırakıp saraya dönmüş.

&nbsp;O geceyi yapayalnız ormanda geçiren kızı sabaha karşı bir oduncu bulmuş. Kızı evine götürmüş, karısına kız çocuğu getirdiğini söylemiş. Bu kızı yanlarına almışlar.

Kızın karnını fark eden aile, kıza durumunu sormuş. Kız da başında geçenleri bir bir anlatmış. Kızın hâlini anlayan evin hanımı, kızın yüzüne önceden pişirdiği süt buharını tutmuş.

Buharın etkisiyle yılan kızın karnından çıkmış. Oduncu ve karısı, derdinden kurtulan kızı köyden bir delikanlıyla evlendirdiler. Kızın bu evlilikten iki kızı, bir oğlu oldu. Çocuklarına Kader, Takdir, İlahi isimlerini vermişler.

Bir gün padişahın yolu, kızının yaşadığı köye düşer. Kız babasını görür görmez tanımıştır. Babası ise çok değişmiş olduğundan onu tanıyamamış. Sesini duyunca tanıyabilmiş ancak. Gözyaşlarını tutamamış. Kızına doyasıya sarıldıktan sonra çocuklarının isimlerini neden Kader, İlahi, Takdir koyduğunu sormuş. Kız da:

— Ben bir zamanlar padişah kızıydım, karnıma yılan kaçtı. Herkes iffetimden şüphelendi, babam beni öldürmesi için kölesine emir verdi. Köle ise bana acıyarak yerime bir tane kuş öldürdü ve beni ormanda bıraktı. Gömlekteki kuşun kanıydı. Yaşadığım bu olaylar benim kaderimdir, köle beni öldürmedi bu Allah’ın takdiridir, ilahi olan yüce Allah’ın sayesinde yılandan kurtuldum ve şimdi eşim ve çocuklarımla mutluyum, demiş.

Padişah gerçekleri öğrenince kızıyla barışmış. Gökten üç elma düştü: biri padişaha, biri kızına, diğeri de bu masalı okuyanlara…

Padişah ve Kızı