Bir varmış bir yokmuş… Köyün birinde bir aile varmış. Bunlar mutlu bir şekilde yaşıyorlarmış ancak hiç çocukları olmamış. Birkaç yıl sonra ilk çocukları olmuş ama doğum anında kadın ölmüş. Doğan çocuğa bakması için adam yeniden evlenmiş. Köylüler toplanıp ona bir eş bulmuşlar. Bu kadından da bir çocuğu olmuş.

Üvey anne, ilk kadından olan çocuğu hiç istemiyor, beyine sürekli “bu çocuğu ya at gel ölsün ya da ben evden giderim” diyormuş. Adam düşünmüş, evladı olduğu için kıyamamış ama yapacak bir şey yokmuş. Adam da oduncuymuş, “ben bunu odun dağına bırakıp geleyim” demiş. Giderken “bu çocuğu orada kurt kuş yer, en azından başına bir kabak asayım, ses çıktığında çocuk hep uyanık kalır kendisini kurtarır” diye düşünmüş. Oğluyla dağa giderken çocuk yorulmuş:

&nbsp;“Baba ben uyuyacağım” demiş. Babası da “tamam sen uyu ben seni hiç uyandırmayacağım ama kabak tınladığında kalk” demiş.

Çocuk uyuduğunda adam bırakıp uzaklaşmış. Aradan zaman geçince çocuk uyanmış. Kalkıp bakmış ki kimse yok, kabağı almış eline: “tın tın babacığım beni aldatan babacığım” diyerek köyün birisine gelmiş. Yaşlı bir teyzeyi görmüş: “teyze acaba babam buradan geçti mi, burası köyümüzün yolu mu?” Bunun üzerine kadın da bazı isteklerde bulunmuş: “benim isteklerimi yap, sana söyleyeyim” demiş. “Çeşmeden su getir” demiş. Çocuk sakin ve terbiyeli bir şekilde hemen isteğini yerine getirmiş. “Oğlum, baban atıyla buradan geçti, doğruca git başka hiçbir yola sapma” demiş.

Oğlan yolda giderken bir aileye daha rastlamış: “teyze babamı gördün mü?” diye sormuş. Kadın “söylerim ama benim isteklerimi yapman lazım” demiş. Çocuk: “tamam neymiş senin isteğin?” diye sormuş, kadın da: “ortalığı toparla, bulaşıkları yıka, ekmeğimi hazırla” demiş, “tamam” diyerek onları da yapmış çocuk. Kadın da: “sen iyi bir çocuksun, giderken bir çay gelecek önüne, o çaydan iki sandık gelecek, sarı olanını al git, ötekini elleme” demiş.&nbsp;

Çocuk gelmiş çaya, iki sandık gelmiş. Sarıyı alıp çayın öbür tarafına geçerken bakmış ki evleri karşısında. Sevinmiş tabi. Eve gelince evin horozu ötmeye başlamış “üüürürü üüü altınlı (?) geliyor, üüürürü üüü ürürüüü altınlı (?) geliyor diye. Üvey anne koşarak çıkıp bakmış ki oğlan geliyor. Beyini çağırmış “koş oğlun geliyor” demiş. Bakmışlar ki sandık, sandığı açıp bakıyorlar ki içi altın dolu, kadın pek sevinmiş, “benim oğlumu götür o da getirsin bir sandık” demiş. Adam kabul etmiş. Çocuk öldürülmekten kurtulup evde kalmış.

Aynı şekilde o çocuğu da ağacın dibine bırakmış babası. Çocuk uyanınca kabağı eline alıp, “tın tın gabacığım, beni aldatan babacığım” diyerek aynı aileye gelmiş, “teyze benim babamı gördün mü?” diye sormuş. Kadın, “oğlum isteklerimi var onları yaparsan söylerim” deyince çocuk “tamam söyle isteğini” demiş. “Çeşmeden su getireceksin” demiş kadın. Oğlan “ben su da getirmem bir iş de yapmam, sen babamı söyle” demiş. Kadın “baban geçti gitti buradan” demiş. Çocuk giderken diğer aileye gelip “teyze babamı gördün mü?” diye sormuş. Kadın “söylerim ama benim isteklerimi yapman lazım” demiş. Oğlan “söyle isteğini” demiş. Kadın da “evi, toparla, bulaşıkları yıka, şu işi yap” deyince oğlan “ben hiçbir iş yapmam, söylemek zorundasın” demiş. Kadın “tamam, söyleyeyim, giderken karşına bir çay gelecek, oradan biri yeşil biri sarı iki sandık gelecek, yeşili al geç” demiş.

Oğlan yeşil sandığı alıp karşıya geçince evleri görünmüş. Oradan horoz ötmeye başlamış “üüürürü üüüüü yılanlı (?) geliyor üüürüü ürürüüü” diye. Çocuğun annesi koşarak gelip bakmış ki sandık, sevinmiş benim çocuğumda altın getirdi diye. Kadın sandığı bir açmış ki yılan, böcek dolu. Kadın beyini çağırmış “öbür çocuğumuz altın getirdi, bu yılan çıyan getirdi” demiş. O anda kendisinin o çocuğu yetiştiremediğini, eğitemediğini fark etmiş. Diğer çocuğu da kabullenmiş ve mutlu mesut şekilde yaşamışlar.

Tın Tın Babacım