Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber iken, develer tellal iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir ormanda çok sayıda hayvan yaşarmış. Fakat onların hepsi mutsuzmuş. Çünkü bir aslan acıktığı zaman ava çıkar, önüne ilk çıkan hayvanı yermiş.

Hayvanlar buna çözüm bulmak için toplanmışlar. &nbsp;Sonunda bir karar almışlar. Her gün korku içinde yaşamaktansa her gün bir hayvan gitmiş aslana yem olmaya.

Uzun zaman böyle devam etmiş. Sırası gelen gitmiş, aslana yem olmuş. Koca koca hayvanlar gitmiş, kuzu kuzu kendini aslanın önüne bırakmış. Sonunda sıra bizim tavşana gelmiş. Tavşanın canı hiç de ölmek istememiş. Aklından bir şeytanlık geçmiş. Yemek zamanı gelmiş, fakat tavşan aslanın karşısına çıkmamış, geç gitmiş onun yanına. Aslan sinirlenmiş. Tavşan demiş ki:

— Kralım, ben gelirken yolda bir aslanla karşılaştım, ondan zorla kurtuldum.&nbsp;

Bunu duyan aslan:

— Hemen olay yerine gidelim, demiş. Tavşan onu bir kuyuya götürmüş:

— İşte, bunun içinde, demiş.

Aslan bakmış. Suda kendi yansımasını görmüş. Diğer aslan zannetmiş, hemen kuyuya atlamış ve boğulmuş. Böylece hayvanlar kurtulmuş.

Tavşanın Aklı