[KELOĞLAN]

&nbsp;

&nbsp;Bir varmış bir yokmuş, eski zamanlarda bir Keloğlan varmış. Bir anası, bir de kendisi…. Birlikte yaşayıp giderlermiş. Bunlar çok fakirmiş. Keloğlan çalışmaya gidermiş, fakat hep eli boş gelirmiş. Çalışmaya gidermiş, boş gelirmiş.

En sonunda anası buna bir torba buğday vermiş. Keloğlan değirmene bunu öğütmeye gidiyor. Geri gelirken birazını eşkıya alıyor elinden, birazını da döküyor. Eve geliyor, anası ona soruyor. Tabii un yok, çuval yok. Anası kovuyor bunu evden.

Keloğlan çamaşırını bohçasına koyuyor, değneğine takıyor ve yola çıkıyor. Kaçıyor evden:

—Bir daha görüşemeyiz, diyor yola doğru giderken. Giderken bir adama çatıyor. Adam da padişahın kızını öğrenmeye gidermiş veyahut padişahı öğrenmeye gidermiş. Beraber gidiyorlar. Yolda azıkları tükeniyor.

&nbsp;Bir tavşan avlıyorlar, kızartıp yiyorlar. Böylece padişahın bölgesine ulaşıyorlar. Orda bir tellal bağırırmış:

— Padişahın kızı hasta, her kim padişahın kızını iyi eder, uyandırırsa kızını ona verecek. Aklı kesen gelsin, diye ilan yapılıyor.

Böylece Keloğlan da gidiyor bu sıraya. Kızı kimse iyi edemiyor. Dünyada ne kadar hacı, hoca, doktor varsa geliyor, iyi edemiyorlar.

Yalnız kıza talip olan vezir, yemeğine devamlı uyku ilacı katıp kızı uyutuyor. Yoksa kız hasta falan değil. Uyutuyor. Vezir bir gün bunu bir arkadaşına sır ediyor. Keloğlan da duvarın kenarında imiş, dinlemiş konuşmaları. Bunu dinledikten sonra:

— Ben bunu iyi ederim, diyor kendi kendine. Hocalar sıraya giriyor. Ama kızı iyileştiremiyorlar. En sonunda Keloğlan kalıyor. Keloğlan diyor ki:

—Ben iyi ederim bunu.

— Buyur, diyor padişah. Keloğlan kaval ile kıza “Uyan uyan uyan uyan…” diye bir türkü söylüyor, fakat yine uyandıramıyor. Sonra aklına tarhana çorbası geliyor. Güzelce bir tarhana çorbasını yapıyor. Bu arada Keloğlan tazelemek için getirdikleri uyku ilacını kıza yedirtmiyor. Kendi tarhana çorbasını yedirtiyor. Bu arada kız bir ara uyanıyor. Vezir durumu anlıyor, kızı iyi etti diye Keloğlan’ı hapsediyor.

&nbsp;Hapsederken hizmetlinin bir tanesinin cebinden uyku ilacı şişesi düşüyor. Şu uyku ilacı var ya şişeyi düşürüyorlar. Keloğlan şişeyi alıp cebine atıyor. Cebinde gidiyor zindana. Zindanda, tabii orda kellesi vurulacağını kız duyuyor. Keloğlan kaval çalarmış. Kavalın sesini, kız uyurken dinlediği kavalın sesini işittiği gibi:

—Bu kim? Bu ses nereden geliyor, diyor.

—Keloğlan. Zindana attı baban. Böyle böyle oldu, diyorlar. Anlatıyorlar. Kız kalkıp gidiyor zindana. Görüşüyor:

— Tarhana çorbasını sen mi yaptın?

— Ben yaptım.

—Sen benim aradığım adamsın, senden başkasına varmam. Seni zindandan çıkarttıracağım. Fakat babamın şartları olur. Bunları yapacaksın. Babam sizi huzura çağırır. Kendini savunacaksın.

Keloğlan’ın tek güvendiği bir nokta daha var: Zehir şişesi. Keloğlan’ın elinde. Kız da babasına gösterecek, sonuçta meydana böyle çıkacak.

Kız gelip babasına durumu anlatıyor. Keloğlanı çıkartıyorlar. Vezir de huzurda. Padişah bu arada kıza verilen ilaçların şişesini bulmuş ama hangisinin uyku ilacı olduğunu tespit edememiş. Masaya zehirli zehirsiz ilaçtan dört tane şişe, dört de bardak koymuş. Vezire ve ilaç yapanlara soruyor. İlacı nasıl yaptıklarını. Sıradan soruyorlar. Söylemeyenin kellesini katıracak vurduruyor.

Keloğlan’a sıra geldiği gibi Keloğlan iki şişeyi bir bardağı koyuyor, içindekileri birbirine karıştırıyor:

— İşte zehir bu, diyor. Böylece davayı oradan kazanmış oluyor.

Vezir itiraz ediyor. Ama nafile. Keloğlan sonunda davayı kazanıyor. Padişahın kızını alıyor, alıp anasının yanına geliyor. Mesut oluyorlar, böyle yaşayıp gidiyorlar.

KELOĞLAN