Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, cinler cirit oynarken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, vaktiyle bir ülkede bir baba, bir üvey anne, bir de kız yaşarmış.

Üvey anne, üvey kızına çok kötülük yaparmış. Kız evi süpürür, annesi eve kül, kavurga saçarmış. Saçtıklarını da kıza kirpikleriyle toplatırmış.

Bir ırmak bekçisi varmış. Kız, sürekli oraya gidip dert yanarmış. Bir zaman sonra üvey annenin bir de öz kızı olmuş.

İki tane ırmak varmış. Biri ak su, biri kara suymuş. Irmak bekçisi öz kıza yüzünü kara suda, üvey kıza ise yüzünü ak suda yıkamasını söylemiş.

Üvey kız, çok güzel; öz kız ise çok çirkin olmuş. Öz kızın alnında boynuza benzeyen üç çıkıntı oluşmuş. Annesi bunu görünce çok şaşırmış.

Üvey kızının çok güzel, öz kızının ise çok çirkin olmasına sinirlenmiş. Irmak bekçisinin yanına gidip:

— Neden benim kızım çirkin de üvey kızım çok güzel, diye sormuş.

&nbsp;Irmak bekçisi de onun yüzünü kara suda yıkadığını, üvey kızın ise ak suda yıkadığını söylemiş. Öz kız, yüzünü ak suda yıkasa da güzelleşmemiş. Üvey kızına bir sürü talip çıkıyormuş, öz kızını kimse beğenmiyormuş.

Üvey ana, üvey kızını birine vermiş, ama onu gelin etmemiş. Gelinliği kendi kızına giydirip onu göndermiş. Geline bakmışlar, kendi gelinleri olmadığını anlamışlar. Çok şaşırmışlar ve kızı evine geri göndermişler.

Böylece anlaşılmış ki yapılan hiçbir kötülük cezasız kalmıyor; er ya da geç bunun hesabı veriliyor.

Irmak Bekçisi ile Üvey Kız