KONUŞAN YÜZÜK

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir karı koca varmış. Bunların hiç çocukları olmuyormuş, ama kadının bir üvey oğlu varmış. Kadın, her gün Allah’a yalvarıp çocuk istiyormuş.

Bir gün kadın, şöyle dua etmiş:

— Allah’ım!.. Bir çocuğum olsun da kız, oğlan fark etmez. Tek bir tane çocuğum olsun da varsın o da insan yesin, demiş.

Allah tarafından duası kabul olmuş. Çok geçmeden bir kız çocuk doğurmuş.

Böylece aradan bir zaman geçmiş. Bu arada karı koca her gece yatmadan evvel malı, davarı sayıp yatarmış. Kız doğduktan sonra bu hayvanlardan her gün bir tanesi eksilmeye başlamış.

Kadın:

— Herif, bu nasıl iştir? Her akşam bir tane hayvanımız eksiliyor, demiş.

Kocası da:

— İki akşamdır takip ediyorum. Bu kız, her akşam kundağından çıkıyor, gidip bir koyun yiyor. Yedikten sonra da gelip tekrar kundağına giriyor, demiş.

Kadın, şöyle bir düşünmüş, kocasına demiş ki:

— Üvey oğlum beni sevmiyor, bu onun uydurması… Böyle diyerek kızımın bir canavar olduğunu söylemeye çalışıyor. Kızımı öldürmemizi istiyor. Sen bu keli evden kovacaksın! Onu bir daha bu evde görmeyeceğim, demiş.

Bunun üzerine adam, oğluna:

— Bak oğlum! Ne sen üvey anneni seviyorsun ne de üvey annen seni seviyor. En iyisi sen buralardan git, demiş.

Oğlan, ahırdan bir at çıkarmış, eyerlemiş, sonra da yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Gide gide bir şehre varmış. O şehirde de kendine münasip bir kız bulmuş, evlenmiş. Aradan aylar geçmiş, yıllar geçmiş.

Oğlan, bir gün karısına:

— Senelerdir burada seninle yaşıyorum. Benim babam, annem, hayvan yiyen bir kız kardeşim vardı. Hele bir yol gidip onlar öldü mü, kaldı mı bir bakayım, demiş.

Bu oğlanın biri dişi, biri erkek olmak üzere iki tane de aslanı varmış.

Karısına:

— Ben memleketime gidiyorum. Eğer bu aslanlarımın içtiği su, önlerinde kana, irine dönerse bil ki başım beladadır. O zaman aslanlarımı salarsın! Onlar beni bulur, içinde bulunduğum sıkıntıdan beni kurtarırlar, demiş.

Oğlan, atını eyerlemiş, yola koyulmuş. Gide gide memleketine varmış. Memleketine vardığı zaman bir de bakmış ki memlekette ne bir insan var ne de bir hayvan… Kız kardeşi, bütün insanları, hayvanları yemiş. Bir tek kara bir kedi kalmış. Kız, kediyi yemek için etrafında dolanıp duruyormuş.

Kız, oğlanı görünce:

— Gel! Gel kardeşim!.. Niye daha erken gelmedin? Seni çok özlemiştim. Hatırlıyor musun? Ben küçükken bir gün bana bir tokat atmıştın, demiş.

Kendi kendine; “Bak, işte tokadın sahibi geldi,” diye söylenmeye başlamış.

Sonra kardeşinin atını almış, ahıra götürmüş. Götürür götürmez de atın bir bacağını yemiş.

Gelmiş, kardeşine:

— Kardeş, senin atın niye üç bacaklı, diye sormuş.

Oğlan, durumu anlamış.

— Evet kardeşim, benim atım üç bacaklıdır, demiş.

Biraz sonra kız, tekrar acıkmış. Ahıra gitmiş, atın bir bacağını daha yemiş.

Kardeşinin yanına gelip:

— Kardeşim, senin atın niye iki bacaklı, demiş.

Kardeşi de:

— Evet, benim atım iki bacaklıdır, demiş.

Kız, bir süre sonra yine acıkmış. Ahıra gitmiş, atın bir bacağını daha yemiş.

Sonra da gelmiş, kardeşine:

— Kardeşim, senin atın niye bir bacaklı, diye sormuş.

Kardeşi de:

— Evet, benim atım bir bacaklıdır, demiş.

Derken kız, atı yemiş, bitirmiş; ama oğlan da korkmaya başlamış.

Kız, kardeşine:

— Kardeşim, çok acıktım. Yiyecek bir şey kalmadı. Seni yiyeceğim, demiş.

Kardeşi:

— Sen bilirsin. Ben zaten senin beni yiyeceğini biliyordum. Biraz izin ver de dama çıkıp abdest alayım. Abdest aldıktan sonra bacadan sana seslenirim. O zaman beni bacadan çekip yersin. Haa! Bu arada ben abdest alıncaya kadar sen de çamaşırlarımı yıka, demiş.

Kız:

— Tamam, demiş.

Çamaşırları yıkamaya başlamış. Öyle acıkmış ki çamaşırı yıkarken bir yandan da onları yavaş yavaş yemeye başlamış.

Bu arada oğlanın bir de konuşan yüzüğü varmış. Oğlan, dama çıkınca yüzüğünü parmağından çıkarmış, bacanın kenarına koymuş. Kendi de koşarak ormana doğru gitmiş. Oraya saklanmış.

Kız, bütün çamaşırları yıkadıktan sonra kardeşine seslenmiş:

— Seni bacadan çekeyim mi?

Oğlanın bacanın kenarına koyduğu yüzük, sanki oğlan konuşuyor gibi kıza cevap vermiş:

— Daha ellerimi yıkıyorum.

Kız, bir süre sonra:

— Seni bacadan çekeyim mi, diye seslenmiş.

Yüzük:

— Daha bir ayağımı yıkadım, diye cevap vermiş.

Yüzük böylece kızı bir süre oyalamış. Bir süre sonra yüzük, kıza seslenip:

— Beni bacadan çek, demiş.

Kız, bacadan sarkan ipi hızla çekmiş. Yüzük o hızla düşmüş, kızın dişlerine çarpmış. Öndeki dişlerinin hepsi kırılmış. Kız, bunu kimin yaptığını anlamış:

— Kardeşim, hele seni bir yakalayayım, bak nasıl yiyeceğim, demiş.

Kardeşini aramaya başlamış. Araya araya ormana varmış. Ormanda dişleriyle, tırnaklarıyla ağaçları kesmeye, devirmeye başlamış. Kese kese ormanda iki ağaç kalmış.

Bunu gören oğlan, bağırmaya başlamış:

— Aslanlarım yetişin! Kardeş, kardeşi yedi!

O sırada oğlanın karısı evde değilmiş. Aslanların önündeki suyun kana, irine döndüğünü görmemiş. Aslanlar, zincirlerini kırmış, sahiplerinin yardımına koşmuşlar. Oraya vardıklarında kız, kalan ağaçlardan birini daha yemiş. Artık tek bir ağaç kalmış. Oğlan da bu ağacın başında aslanlarını bekliyormuş.

Kız, aslanları karşısında görünce çok şaşırmış. Kardeşinden yardım istemiş.

Oğlan, aslanlara:

— Serçe parmağında yüzüğüm var. O parmağını yemeyin! Onun dışında ne varsa yiyin, bir şey bırakmayın, demiş.

Aslanlar, kızı yemişler. Oğlan, yüzük olan parmağı cebine koymuş, yola koyulmuş. Gide gide bir bezirgâna rastlamış.

Bezirgân, oğlana:

— Elimde bir ağaç dalı var. Bu dalın hangi ağaca ait olduğunu bilirsen sana yüz koyun veririm. Bilmezsen bu aslanları bana verir misin, demiş.

Oğlan kabul etmiş. Bezirgân da dalı göstermiş.

Bu sırada oğlanın cebindeki yüzük:

— Kardeşim, kör müsün? O, iğdedir, demiş.

Oğlan bunun üstüne bezirgâna:

— İğdedir, demiş.

Oğlan, bezirgândan yüz koyunu almış, yoluna devam etmiş. Biraz gittikten sonra bacağında bir yanma hissetmiş. Bir de bakmış ki cebindeki yüzüğün takılı olduğu parmakta ağız, göz meydana gelmiş. Hem de parmak, oğlanın bacağının bir kısmını yemiş. Oğlan, bu parmağı almış, erkek aslana yemesi için vermiş. Aslan, parmağı yemesine yemiş, ama boğazına bir kemik takılmış, ölmüş. Dişi aslan, yüzük dışında kalan bütün parmağı yemiş. Oğlan, yüzüğü almış, koyunlarını önüne katmış, evine doğru yola koyulmuş. Bir süre sonra da evine varmış. Karısı, başına gelenleri sormuş.

Sonra da:

— Başına bir oyun geldiğini biliyordum, demiş.

Oğlan da karısına:

— Ben sana; “Evinde otur! Aslanların önündeki su, kan ve irine dönüştüğünde onları sal!” demedim mi, demiş.

Karısı:

— Sen bana kız kardeşinin hayvan yediğini söylemiştin, ama ben onun seni yiyeceğini nereden bilirdim, demiş.

Oğlan, yanında getirdiği koyunları ahıra koymuş. Karı koca da mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler...

Konuşan Yüzük