Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Develer tellal iken eski hamam var iken, ben anamın babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken. Anam düştü eşikten, babam düştü beşikten bir gün iki tane kardeş varmış. Birisi çok fakir, birisi de çok zengin imiş. Bu fakir olan zengin olan kardeşinin gider hep yemek artıklarını yermiş. Sonra bu fakir olan demiş ki:

-Bele olmir, ben az gidim uz gidim de dere tepe düz gidim de kendime bir şeyler bulim, demiş ve getmeye karar vermiş. Yola çıkmış. Getmiş, getmiş, getmiş bir bakmış ki ne görsün bir tene kulübe. O kadar yorulmuş, sonra getmiş kapıyı vurmuş. İçerde de kediler varmış. Kapıyı döğmüş:

-Tık, tık, tık. Sonra kediler içerden seslenmişler:

-Miyav, miyav kim o?&nbsp;O da hemen:

-Açar mısınız ben geldim&nbsp;demiş. Sonra bunlarda hemen kapıyı açmışlar:

-Buyur, buyur,&nbsp;demişler. Kadını içeri almışlar yedirmişler, içirmişler kadın da bunlarla çok mutlu olmuş. Kadın bunların her şeyini beğenmiş. Yemeklerini, yerlerini. Onlar da kadın beğenmiş diye memnun kalmışlar. Sonra kadın:

- Ben artık gedim, fakir birisiyem yemek aramaya çıktım, ben şimdi gedim evime kardeşimin artıklarını alim de yiyim,&nbsp;demiş. Sonra bunlarda buna çıkarken:

-Sene bir tene kâse verecez even gettin mi kapıyı ört buni salla,&nbsp;demişler. O da:

-Benim evde bir şeyim yok ki ben ne yapacam kâseyi,&nbsp;demiş. Onlar ise:

-Olsun sen al da salla, demişler. Kadın da çok memnun bir vaziyette ayrılmış oradan, sonra evine gelmiş. Kapıları kapatmış, kâseyi sallamış, bir bakmış ki içinden yemekler, altınlar, paralar her şey dökülmüş. Sonra bu kadın artık zengin olmuş ya kardeşinin artıklarına kalmamış. Kardeşi de bundan şüphelenmiş:

-Acaba niye benim gelip artıklarımı almir, yok ben şüphelendim,&nbsp;demiş. Getmiş kardeşine sormuş. O da demiş ki:

-Böyle böyle haller oldu onun için benim sene artık ihtiyacım yok.
Sonra yerini falan öğrenmiş. Zengin olanın gözü aç ya:

-Ben de gidim de o kâseden alim ben de zengin olim, demiş. Oda getmiş, getmiş az getmiş uz getmiş dere tepe düz getmiş, o kulübeyi bulmuş. Tabi bu kadının huyu kötü ya. Sert ve aynı zamanda ters. Kapıyı “tak tak tak.” vurmaya başlamış. İçerdeki kediler:

-Kim o? demişler. Bakmış içerden kedi sesleri gelir ya hemen:

-Açın! Çok yoruldum, açın kapıyı!&nbsp;demiş. Sonra onlar da hemen kapıyı açmış, buyur etmişler. Sonra o içeri girer girmez:

-Aman ne kadar pissiz, ben sizin ekmeğizi yemem, ben sizle oturmam. Çabuk bene kâse verecekmişsiz bir tene verin gidim, demiş.

Onlar da bunun bu yaptıklarından heç hoşnut kalmamışlar ya, buna da kötüler için olan bir kâse varmış, oni vermişler. Sonra bu da sanmış ki eve geldiğinde bunun içinden altınlar çıkacak. Hemen evine gelmiş. Koşarak kapıları kapatmış, kâseyi sallamaya başlamış. Sallar sallamaz içinden bir tene canavar çıkmış. Yani çocuklara ele anlatirler ya. Sonra bu canavar bunu yemeye davranmış. Bu da yaptıklarına pişman olmuş. Pişman olduğu için de kendi huyunu güzelleştirmiş. O da kardeşi gibi iyi huylu olmuş. Sonra canavar da artık bele bir güzel köpek olmuş. Sonra hep birlikte mutlu mesut yaşamışlar. Gayri karardı köz, tükendi söz; gökten üç elma düştü anasız kuzulara kol kanat olanların başına…

İki Kardeş