Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Az söylemesi&nbsp;sevap; çok söylemesi&nbsp;günahmış. Vaktiyle bir kadının üç tane kızı varmış. Çocukların giyecek elbiseleri yokmuş. Düğünde, bayramda bir yere gittikleri zaman zengin ailelerinin çocukları bunları aralarına almazlarmış. Çocuklar da eve gelip annelerine ağlarlarmış. Bir gün yine annelerine gelip ağlayınca anneleri bu düşünceyle bir kabristandan geçerken ağlamış.

&nbsp;&nbsp; Orada bir Arap çıkmış. Arap, kadına derdini sormuş. Kadın da üç çocuğunun olduğunu, bunların giymeye elbiseleri olmadığını, çok fakir olduklarını söylemiş. Arap:

— Yarın büyük kızını al getir. Bizde çok elbise var. Kadın:

— Tamam, demiş.

Kadın ertesi gün kızını alıp getirmiş. Arap da:

— Yarın gel, kızını al. “Offf !” dediğinde ben çıkarım, demiş.

Ertesi gün kadın, kızını almaya gitmiş. Kadın:

— Offf, demiş.

Arap ortaya çıkmış. Arap:

— Kızının oynaya oynaya ayaklarının altı şişti. Sen en iyisi ortanca kızını da getir, demiş.

Kadın gidip ortanca kızını da getirmiş. Arap:

— Yarın gel, iki kızını da al götür, demiş.

Kadın diğer kızını da getirmiş. Ertesi gün de almaya gelmiş. Kadın yine:

— Offf, demiş.

Arap ortaya çıkmış. Yine kızlarının oynaya oynaya ayaklarının şiştiğini söylemiş. Küçük kızını da getirmesini söylemiş. Kadın onu da götürmüş. Ertesi gün olmuş. Kadın:

— Offf, offf, demiş. Ama Arap bu sefer çıkmamış. Kadın yanıp tutuşmuş. Çaresiz evine dönmüş.

Arap, bu kızları ayrı ayrı odalarda imtihana çekmiş. Büyük kıza sormuş:

— Karım olur musun? Kız:

— Hayır, deyince götürüp bunu saçından asmış.

Ortanca kıza gelip sormuş. O da kabul etmemiş. O kızı da ayaklarından asmış.

En son küçük kıza gelip sormuş. Küçük kız şüphelenmiş.

— Benim bacılarım burada olmadığına göre, onları Arap öldürmüş olmalı, demiş.

Arap, kıza yine sorunca kız evlenmeyi kabul etmiş. Arap bir şeyler almak için dışarıya gitmiş.

Arap gidince kız dolapları açmış. Büyük bacısının saçından asılmış, öbür bacısının da ayaklarından asılmış olduğunu görmüş. Kendisini de öldüreceğini düşünüp ağlamış. Birkaç saat sonra Arap dönmüş. Arap, kıza niye ağladığını sormuş. Kız da:

— Ablalarımı öldürdün, sıra bana geldi, diye ağladığını söylemiş. Arap da:

— Seni öldürmem çünkü sen sözümü dinledin, demiş.

Küçük kızın ablaları, zaten hem kendine hem de annelerine eziyet ederlermiş. Fakirliklerinin sorumlusu olarak annelerini görür, aza kanaat etmezlermiş. Arap, ablalarının bu durumunu da bildiğini ve onların cezayı hak ettiklerini de söylemiş.

Arap