Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, Gül ve Sinan diye iki insan varmış, bunlar evlenmişler. Az geçinmişler, uz geçinmişler. Derken bir gün araları açılmış. Araları açılınca, Gül’ün bir tılsımı varmış. Asayı birbirine çakmış:

— Yarabbi benim erkeğim köpek olsun, demiş.

Allah ecrini vermiş. Sinan köpek olmuş. Kadın, kocasını köpek olarak evde beslermiş. Evde beslerken beslerken, bir gün Sinan asayı ele geçirmiş. Bu asayı birbirine çaktığında, kendisi adam;&nbsp; ailesi köpek olmuş...&nbsp; Bu hikâye böyle giderken, ‘Gül Sinan’a neylemiş? Sinan, Gül’e ne etmiş?’, bilen kimse kalmaz.

Öyle ya bu hikâye, çok eski bir zaman hikâyesi. Belki dokuz yüz senelik, bin senelik bir hikâye. Adamın biri:

— Acaba ‘Gül Sinan’a neylemiş, Sinan, Gül’e ne etmiş’ bilen var mı öğreneyim, diye merak etmiş.

— Bunu bilse bilse, memleketin en yaşlı adamları bilir, diyerek yola çıkmış.

Memleket memleket, dolaşa dolaşa… Yaşlı kim vardır ararken, biri:

— Filan memlekette, yaşlı bir adam var. İki yüz yaşında. Sen gideceksin, bu adamı bulacaksın. Gül Sinan’a neylemiş, Sinan Gül’e ne etmiş? Belki bu adam bilir. Ondan öğreneceksin, diye yol göstermiş.

Adam, tarif edilen yere varıp; iki yüz yaşındaki adamı bulmuş. Kır saçlı, sakalı uzun, biri…

— Selamünaleyküm.

— Aleykümselâm.

Adama:

— Amca, eski zamanda Gül ve Sinan diye iki insan varmış. Bunlar karı kocaymış. Bunlar birbirlerine tılsım yapmışlar. Bunların ne yaptıklarını, nasıl yaptıklarını, bir bilen yok. Sen, bunu duymadın mı? İşitmedin mi, Gül Sinan’a neylemiş, Sinan Gül’e ne etmiş? Bunlar ne etmiş de böyle derler, diye sormuş.

Kır saçlı adam, karısına:

— Karı, kalkıver bakayım. Şurada benim kitabım vardır. O kitabı getiriver.

Kadın kalkmış, dolaptan, bir kitap alıp gelmiş. İki yüz yaşındaki adam bir bakmış:

— Hanım, benim istediğim kitap bu değil. Öteki kitabı getir, demiş.

Kadın:

— Ben senin maskaran değilim. Ben bilip, bulamayacağım. Kalkıver, hangisiyse al, bak, diye adamı azarlamış.

İki yüz yaşındaki adam:

— Neyse kardeş, ben bilemeyeceğim. Memlekette, benim büyük kardeşim var. Dört yüz yaşında. Git ondan öğren, diyerek&nbsp;göndermiş.

Adam gitmiş, o memlekete de varmış. Oradakilere:

— Burada dört yüz yaşında bir dede varmış. Kimdir bu, diye sormuş.

— Filan adam, diyerek adamı, yanına iletmişler.

Bakar ki, bu adam iki yüz yaşındaki kardeşinden daha genç.

— Allah Allah! ‘Ben iki yüz yaşındayım’ diyen adam, saçı sakalı ağarmış, yaşlı bir dedeydi. ‘Benim büyük kardeşim’ dediği dört yüz yaşındaki adam, ondan daha genç, bu nasıl olur, diye düşünmüş.

Bu dedeye de sormuş:

— Amca, Gül, Sinan’a neyledi? Sinan, Gül’e ne etti?

Dört yüz yaşındaki adam da:

— Hanım, benim kitabı al da gel, bakalım, demiş.

Hanımı bir kitap alıp gelmiş, kocasının önüne koymuş.

— Hayır, bu kitap değil, başka bir kitap olacak.

Kadın gitmiş. Başka bir kitap alıp getirmiş.

— Hayır, bu da değil. Başka kitap al da gel.

Bunu üç beş sefer tekrarlayınca, kadın yüzünü çevirmiş:

— Ben bilemeyeceğim, kalkıver öyleyse kendin bul, demiş.

Bu adam da:

— Bunu ben bilemeyeceğim, diyerek altı yüz yaşındaki, kardeşine havale etmiş.

Adam, oradan da ayrılmış. Araya araya altı yüz yaşındaki adamı bulmuş. Bu adam delikanlı, daha yenice bıyıcağı terlemiş; on sekiz, yirmi yaşında bir genç gibidir. Adam şaşırmış:

— Allah Allah!.. İki yüz yaşındakinden, dört yüz yaşındaki kardeşi daha genç. Altı yüz yaşındaki kardeşimiz’ dedikleri bir delikanlı. Bu nasıl olur, diye düşünmüş.

Bu adama da sormuş:

— Gül, Sinan’a neyledi? Sinan, Gül’e ne etti?

Altı yüz yaşındaki adam da:

— Hanım, kalkıver, dolaptan kitabı alıver.

Karısı kitabı alıp gelmiş.

— Bu değil, öbürünü getir.

Karısı başka bir kitap getirmiş. Götür getir, götür getir, götür getir… Kadın saatlerce getirip götürmüş, ama kaşını bile karartmamış. Altı yüz yaşındaki adam:

— Bunu ben de bilemeyeceğim, deyip adamı memleketine uğurlamış.

Bu arada adam:

— İki yüz yaşındaki adamı karısı iki sefer söyleyince tersledi. Dört yüz yaşındakinin karısı, bundan biraz iyiydi. Üç beş sefer sonra tersledi. Altı yüz yaşındaki adamın karısı ise bir boy getirip götürdü. Kızmak terslemek yok!... İki yüz yaşındakinden, dört yüz yaşındaki kardeşi daha genç. ‘Altı yüz yaşındaki kardeşimiz’ dedikleri bir delikanlıydı, diye düşünmüş.

Sonunda Gül, ‘Sinan’a neyledi? Sinan, Gül’e ne etti’, &nbsp;anlamış.

— Ha, adamı kocatan karısıymış, deyip memleketinin yolunu tutmuş.

Erkeğin hayatı, kadının elindedir. Siz bana ‘Sen yengeye bakmamışsın!’, dediniz. Beni genç gördünüz. Benim karım da iyi bir kadın olmalı…

Gül Sinan’a Neyledi, Sinan Gül’e Ne Etti?