Padişahın üç oğlu varmış. Padişah bir gün üç oğlunu teker teker yanına çağırttırıyor. İlk önce, vezir padişahın yanına büyük oğlunu çağırttırıyor. Diyor ki:

— Oğlum beni ne kadar seviyorsun? O da:

— Baba ben seni dünyada ne kadar meyve varsa, seni o kadar seviyorum. Padişah da:

— Tamam, diyor. Sonra vezir padişahın ortanca oğlunu getiriyor. Padişah da ona aynı soruyu soruyor. O da:

— Baba dünyada ne kadar börek, çörek, yemek varsa işte o kadar seni seviyorum, demiş.

Üçüncü oğlana sıra geliyor. O da:

— Seni tuz kadar seviyorum, demiş. Padişah bu duruma çok sinirleniyor. Oğlunun başının vurulmasını emrediyor. Vezir oğlanı alıyor, dağa çıkarıyor. Fakat, vurmaya kıyamıyor. Orada bir tavşan bulup öldürüyor ve kanını gömleğe sürüyor. Çocuğu orada bırakıp geliyor.

Vezir&nbsp;uzaklaşınca oraya kanadı yedi renkte olan bir kuş geliyor. Oğlana:

— Kanadıma otur, diyor. Oğlanı alıyor ve büyük bir şehre getiriyor. Oradaki halk da padişahını bekliyormuş. Oğlan kuştan iniyor ve tahta oturuyor. Çok akıllı olduğu için halk onu çok seviyor.

Oğlan babasını yemeğe davet ediyor. Kılık değiştiriyor ve babasını bekliyor. Hiçbir yemeğe tuz koydurmuyor.

Padişah yemeği yiyor ve yemekten hiçbir lezzet alamıyor. Oğlan da:

— Sizin, oğlunuzu tuz yüzünden öldürttüğünüzü duydum, bu yüzden yemeklere tuz koydurmadım, diyor.

Padişah o kadar üzülüyor ki ağlamaya başlıyor:

— Ben oğlumu haksız yere öldürtmüşüm meğer. O dünyadaki en güzel nimet kadar seviyormuş, diyor. Oğlan kılığını değiştiriyor ve babası onu hemen tanıyor.

Padişah oğlunun çok akıllı olduğunu anlıyor. Bir daha inceleyip araştırmadan peşin hükümlerle kimseyi cezalandırmamaya söz veriyor.

Tuz Kadar Sevgi