Mırmır Bey

Evvel zaman içinde Mırmır Bey, dilki, tavşan, ayı, donuz arkadaş oluyolar. Sıra ile birbirlerini davet ederlermiş. Bi gün biri, bi gün biri. Ordan Mırmır Beye gelmiş sıra onu davet etcekler gali. Tilki:

—Ben ünleyim, geleyim demiş. Siz hazırlaya gon demiş. Gazanları, aşları pişirmişler. Ordan:

&nbsp;—Hadi arkedeş demiş, seni götürcem.

Birlikte geliyolarmış yemek yemeye. Mırmır Bey aniden bi guşu gapıvermiş. Ordan azcık daha gitmişler. Fare geçmiş, Mırmır Bey onu da gapmış almış. Tilkinin ödü, bedi sıdmış.

— Sen demiş geliko, ben gidem de yemekleri ısıtalım demiş. Tilki gitmiş:

—Arkadaşlar demiş, Mırmır Beyden ne uçan gurtuluyo ne gaçan gurtuluyo ödüm bedim sıddı. Netcez?

—Saklanalım.

Donuz yeri gazmış, gömülmüş. Ayı ağaca çıkmış. Dilki, ilkiliklerin (dikenlik) içine gitmiş. Onların içine saklanmış. Davşan da ekinin içine girmiş. Bizim Mırmır Bey gelmiş. Oradaki yemekleri başlamış yemeye. Yeyo yeyo, afedersin tuvaleti geliyo. Donuzun gazıldığı yer yumşecik gali. Yumşak toprağa varıyo. Ordan onu bi deşiyo. Burnundan gapıyo donuzun. Zati gorguyo donuz.&nbsp; Mırmır Bey ağıca doğru yöneleyo orda ayı gorkuyo.

—Bene geleyo deyo.

O gendini atıyo güp ağıcın dalından. Onların gürültüsünden dilki gaçıyo. Garamanın dikeni çog olur. Onun dikeninden sırtı başı yüzülmüş. Onların gürültüsünü duyuyo bi yol davşan gaçıyo. Davşan ekinin içinde gaçarkan ekinlerin biri yatar biri gagar. Şerp şerp ekinin, buydeyin kellesi sırtına inermiş. Ordan gali üç gün beş gün sonra doplanıyolar. Ula arkedeş deyo donuz:

—Burnumdan gaptı, ödüm bedim sıttı deyo. Ayı deyo:

—Benim deyo sırtımın derisi galmadı, öldüm ben deyo.&nbsp; Dilki:

—Benim sırtımın derisi yüzüldü dikenlerin içinde.

Davşan derimiş:

&nbsp;—Gamçıların biri iniyo biri gagıyo, sırtım mırtım galmadı.

Öyle dertleşmişler. Bu masal da burada galsın, bu gadar gali bu.

Mırmır Bey