Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Az söylemesi, sevap imiş; çok söylemesi, günah imiş. Bir Balıkçı Ahmet varmış. Her gün gider, balık tutarmış. Balıkçılık yapar ve böyle geçinirmiş.

Günün birinde, güzel bir balık tutmuş ve onu da satmayıp evine götürmeye karar vermiş. Balığın içinden güzel bir kız çıkmış ve evinin temizliğini yapmış, yemeğini pişirmiş. Akşam Balıkçı Ahmet evi böyle görünce şaşırmış. Bir gün, beş gün derken Balıkçı Ahmet işe gitmeyip neler olup bittiğini anlamak için evde kalmaya karar vermiş. Balığın içinden çıkan kızı görmüş ve sormuş:

— İns misin, cin misin?

— Ne insim ne cinim. Seni, beni yaratan Allah’ın kuluyum, demiş kız. Ahmet:

— Peki öyleyse. Şu kabını yakayım, bir daha oraya girme. Kız:

— Kabımı yakma, başına çok iş gelir, demiş.

Ahmet dinlememiş ve kızın kabını yakmış. Bir gün padişah bu kızı görmüş ve çok beğenmiş. Ahmet’e türlü oyunlar yapmaya kara vermiş. Padişah, Balıkçı Ahmet’i yanına çağırtmış ve ondan bir çadır istemiş. Bu öyle çadır olmalıymış ki bütün esirler, hane halkı içine sığacak ve çadırın bir kısmı da boş kalacakmış. Ahmet:

— Nasıl bulayım, demiş. Fakat&nbsp;padişah:

—&nbsp; Yoksa kellen gider, demiş.&nbsp;

Ahmet bunu düşüne düşüne eve gitmiş. Kız neler olduğunu sormuş. Ahmet de durumu anlatmış. Kız demiş ki:

— Ben sana şu kabımı yakma, başına çok iş gelir, demiştim. Şimdi şu çubuğu al, beni tuttuğun gölün başına git. Anneme selamımı söyle, bizim küçük çadırı iste, demiş.

Balıkçı Ahmet gölün başına gitmiş, çubuğu vurmuş; kızın annesi çıkmış. Ahmet söylemiş, kızın annesi de çadırı vermiş. Ahmet çadırı padişaha götürmüş. Padişahın söylediği gibi bütün halk içine dolmuş, bir tarafı da boş kalmış çadırın.

Padişah şaşırmış ve bir oyun daha düşünmüş. Ondan bir salkım üzüm istemiş. Bu öyle bir üzüm olmalıymış ki bu üzümden herkes yiyecek yine de o salkım üzüm aynı kalacakmış. Balıkçı Ahmet:

— Nasıl bulurum ben böyle bir üzüm, dediyse&nbsp;de padişah:

—&nbsp; Üzün bulunmasa kellesini vurulacağım, demiş.&nbsp;

Balıkçı Ahmet eve gelip kıza anlattığında kız yine çubuğu vermiş ve ona çubuğu göle vurmasını ve annesinden küçük salkım üzümü istemesini söylemiş. Balıkçı Ahmet bunları yapmış ve üzümü padişaha getirmiş. Herkes üzümden yiyormuş ve üzüm olduğu gibi yerinde duruyormuş. Padişah yine şaşırmış. Bu sefer de kandıramamış.

Padişah, Balıkçı Ahmet’i tekrar yanına çağırmış ve bu kez ondan annesinden yeni doğmuş bir çocuk istemiş ve bu çocuğun yanında konuşmasını istemiş.&nbsp;Balıkçı Ahmet:

— Olacak iş değil,&nbsp;dese de padişah dinlememiş.

Ahmet yine eve gitmiş ve olanı&nbsp;biteni kıza anlatmış. Kız yine çubuğu vermiş ve demiş ki:

— Bu çubuğu al, gölün başına vur. Bizim küçük gelin hamileydi, o çocuğu al, götür.

Balıkçı Ahmet gitmiş göle, çubuğu vurmuş ve annesinden bebeği istemiş. O da yeni doğmuş bu bebeği götürürken:

— Bu çocuk padişahın yanında nasıl konuşacak, diye düşünmüş. Çocuk o anda konuşmuş:

— Çabuk yürü enişte, üşüdüm, demiş.

Çocuğu padişahın yanına koymuş, çocuk oturmuş ve demiş ki:

— Konuş padişahım, hiç görülmüş müydü? Bir çadır kurulacak da içine bütün vezir, halk sığacak, bir tarafı da boş kalacak. Hey dizine kadar taş kesilesice.

Bebek böyle der demez padişah dizine kadar taş kesilmiş. Bebek devam etmiş.

— Konuş, konuş padişahım, hiç görülmüş müydü? Bir salkım üzümü bütün herkes yiyecek, yine de üzüm bitmeyecek. Hey göbeğine kadar taş kesilesice, demiş. Padişah göbeğine kadar taş kesilmiş.

— Söyle söyle padişahım, hiç görülmüş müydü? Annesinden yeni doğmuş bir bebek, hiç anne sütü emmemiş bir bebek gelip karşında konuşacak. Hey boyuna kadar taş kesilesice, demiş. Padişah tamamen taş kesilmiş ve ölmüş.

Balıkçı Ahmet bebeğini götürüp annesine vermiş. Kızla da evlenmişler. Kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar ve muratlarına ermişler.

BALIKÇI AHMET