&nbsp;

Bir varmış bir yokmuş. Zamanın birinde geçimini çobanlık yaparak sağlayan bir baba ve üç oğlu varmış. Yıllar geçtikçe genleşip serpilen oğulların yanı sıra güçten düşen baba, bir gün&nbsp; oğullarını yanına çağırır ve der ki:&nbsp;

̶&nbsp; Evlatlarım, benim artık değil hayvanlarımızla ilgilenmeye, ayakta durmaya bile mecalim kalmadı. Buralarda çobanlıktan başka geçiminizi sağlayacak bir iş bulamazsınız. Yalnız size öğüdüm olacak. Bu öğüdümü sakın aklınızdan çıkarmayın. Sakın ama sakın çobanlık yaparken geceyi çeşme başında,&nbsp; dağ başında terkedilmiş ağılda ve mağarada geçirmeyin.&nbsp;

Küçük oğlan merakına yenik düşer ve:&nbsp;

̶&nbsp; Peki neden baba?, diye sorar .&nbsp;

Babası:

̶&nbsp; Oğlum, siz benim dediklerime kulak verin ve oralarda uyumayın, uyumayın, uyumayın!, der.&nbsp;

Küçük oğlan babasının dediklerini dikkate alırken iki ağabeyi babalarının söylediklerini alaya alır ve sırf boşa çıkacağını görmek için ilk gecelerini çeşme başında geçirirler. Gece, kardeşlerinin uyumadığını gören ağabeyleri sorar:&nbsp;

̶&nbsp; Neden uyumuyorsun sen?&nbsp;

̶&nbsp; Uykum yok benim, siz uyuyun.

̶&nbsp; Sen babamın dediklerine mi inandın? Boşver uyu, babam ne dediğini bilmiyor. Çok yoruldun, hadi uyu artık!&nbsp;

̶&nbsp; Hayır ben uyumayacağım ağabey. Siz uyuyun.&nbsp;

Kardeşlerinin inadını gören ağabeyleri gülerek uyurlar. Daha sonra küçük kardeş çeşmenin yanında başı ayı başına benzeyen kocaman bir yılan görür ve o anda hemen kılıcını çıkartarak yılanın başını gövdesinden ayırır ve yılanın başını çuvala koyup uyur. Sabah olunca ağabeyleri ile hayvanları otlatırlar. Akşam havanın karardığını gören ağabeyleri uyumak için bu sefer de kardeşlerini dağ başındaki eski ağılda uyumaya zorlarlar. Kardeşlerinin uyumadığını gören ağabeyler, aralarında alay ederek uyurlar. Küçük kardeşin yorgunluktan gözleri tam kapanacağı sırada bir ses duyar ve irkilir. Karşısında ay ışığında gözleri ateş gibi parlayan kocaman bir ayı görür. Tam saldıracak iken ayı ile boğuşur ve başını keserek çuvala, yılanın başının yanına koyar. Sabah hayvanları otlatırken kardeşlerinin yanından ayırmadığı çuvalı gören küçük ağabeyi, kardeşine :&nbsp;

̶ Sen iki gündür sırtında ne taşıyorsun öyle amele gibi, diye sorar.

Kardeşi geçiştirir ve:

̶&nbsp; Hiçbir şey, eşyalarım var içinde, taşıyorum öylesine, der ve hayvanları otlatmaya devam ederler. Karanlık çöker ve uyumak için bu sefer de geceyi mağarada geçirmeye giderler.&nbsp;

Ağabeyler:&nbsp;

̶ Sen yine mi uyumuyorsun? Yahu! Sen kafayı mı yedin? İki gecedir başımıza hiçbir sey gelmedi, bu gece de bir şey olmayacak, merak etme! Babam saçmaladı anlamıyor musun? Küçük kardeş:

̶&nbsp; Hayır ben uyumayacağım. Lütfen siz uyuyun ağabey, der ve ağabeyleri uyurlar. Küçük kardeş etrafı kolaçan etmek için mağaranın içine doğru ilerlerken karşısında tam tamına yedi başı olan bir ejderha görür ve ateş püsküren ejderhaya rağmen kılıcını çıkarıp ejderhanın başını gövdesinden ayırır ve bir tane başı keserek aynı çuvala koyar. Sabah olur ve üç kardeş artık evlerine yaklaşmışlardır. Ağabeyler kardeşlerine:&nbsp;

̶ Bak bu gece yine bir şey olmadı. Boşuboşuna uyumadın, şu hâline bak, &nbsp;diye dalga geçerek eve gelip babalarına:&nbsp;

̶&nbsp; Bak baba öğüdün boşa çıktı. Hepimiz sağ salim karşındayız. Senin bu saf oğlun da üç gece uyumadı,&nbsp; diye dalga geçerken kardeşleri birden elindeki çuvalı önlerine boşaltır ve olan biten her şeyi bir bir anlatır:&nbsp;

̶ Sizin babama inanmayacağınızı bildiğim için çuvala koyup üç gün sırtımda taşıdım, şimdi her şeyi anladınız mı?

Küçük oğlunun yaptığı doğruyu gören baba:&nbsp;

̶- Kardeşiniz benim öğüdümü dinleyip sizin hayatınızı da kurtarmış. Şimdi baba öğüdü ne kadar önemli anladınız mı, dedikten sonra ağabeyler bin pişman olup hem babalarından hem de kardeşlerinden özür dilerler ve bir daha babalarını dinlemezlik yapmayacaklarına söz verirler.&nbsp;

Baba Öğüdü