Bir varmış, bir yokmuş. Az söylemek sevapmış, çok söylemesi günahmış. Bir anne ile babanın bir kızı ile bir oğlu varmış. Anne ile baba vefat etmiş. Bir kız, bir oğlan kalmışlar.

Bir kuş gelmiş, bunların bahçesine dadanmış. Hiç durmadan ötüyormuş:

— Ah kız, vah kız!.. Gör bak başına ne gelecek. Böyle derken bu kız kardeşini çağırmış:

— Kardeşim böyle bir kuş ötüyor, benim başıma ne gelecek? Kardeşi demiş ki:

&nbsp;— Bacım, ben seni alayım, gidelim buradan.

Gitmişler…Az gitmiş, uz gitmişler; altı ay düz gitmişler. Varmışlar dağın başında küçük bir kulübeye. Kardeşi itmiş açılmamış. Bacısı itince açılmış, kulübenin içine kız düşmüş, kapı kapanmış. Kardeşi:

— Eyvah bacım, demek ki başına bu iş gelecekti.

Kızı oraya bırakmış, gitmiş. Kız kapının birini açmış, bir dam dolusu altın, öbür kapıyı açıyor ki bir genç yatıyor, üstünde kırk tane iğne. Kız:

&nbsp;—Demek ki benim kaderim buymuş, demiş.

&nbsp;Oraya oturmuş, günde bir iğne çekermiş. Otuz dokuz tane iğneyi çekmiş. Bu arada bir bakmış ki Çingenler gidiyor. Çingeneyi çağırmış:

&nbsp;— Ne olur bana bir yoldaş verin. Onlara bir avuç altın vermiş. Onlar da buna bir yoldaş vermiş. Çingen kıza:

&nbsp;— Otuz dokuz gündür ben uyumadım, ben uyuyayım, sen de şu yiğidin bir iğnesini çek, demiş. Çekince iğneyi genç uyanmış. Uyanınca:

&nbsp;— Şu yatan kim? demiş. Çingen kızı:

&nbsp;— O cariye, ben senin kırk gündür iğneni çekiyordum, demiş.

Neyse öbür kız uyanmış. Çingen kızı o kıza:

— Cariye git, cariye gel, demeye başlamış ama bu kızın çok gücüne gidiyormuş. Zaman gelmiş, genç şehre gidecekmiş. Çingen kızına sormuş:

&nbsp;— Ne istiyorsun, diye. Kız saymış:

— Şunu istiyorum, bunu istiyorum… Genç bir de cariyeye sorayım, demiş. Cariyeye sorunca, cariye:

&nbsp;—Bana bir sabır taşıyla bir kin bıçağı getir. Getirmezsen yollarına duman dursun, demiş.

&nbsp;Bu gitmiş her şeyi almış. Çingen kızının dediklerini de ama bunu unutmuş. Unutunca yoluna bir duman durmuş ki bir adım gidememiş. En sonunda demiş ki:

&nbsp;— Eyvah ben cariyenin dediğini unuttum! Geri dönmüş bir kin bıçağıyla sabır taşını almış. Satan adam buna sormuş:

— Sen bu kin bıçağıyla ak sabır taşını ne yapacaksın?

—Bizim evde bir cariye var, o istiyor.

—Arkadaş! Bunu ver ama cariyeyi gözetle, iyiliğini istemiyor, demiş.

&nbsp;Kız bunları almış, evin arkasına oturmuş. Sabır taşıyla kin bıçağını eline almış:

&nbsp;— Ey sabır taşı! Ben bir annenin bir babanın kızıydım. Ama bir kuş dadandı bahçemize. Her gün böyle böyle dedi. Kardeşim de beni oradan kurtarmak için alıp kaçtı. Ama şimdi ise böyle böyle. Otuz dokuz gece ben bu iğneyi çektim. Bir iğne kalınca bir Çingen kızı aldım. Ben yattım, uyudum o uyanmış, böyle böyle oldu, demiş. Sabır taşı ortadan ikiye bölünmüş:

— Sen bir sabır taşı olarak bölünürken ben nasıl dayanırım, demiş.

&nbsp;Bıçağı kendine bırakacağı vakit arkadan oğlan tutmuş:

&nbsp;— Tamam, senin böyle sıkıntıların vardı da bana niye anlatmadın?

Gelmiş, Çingene kızını bir atın kuyruğuna bağlayıp babasının evine göndermiş. Ötekine de kırk gün kırk gece düğün etmiş. Yemiş etmiş…

Sabır Taşı ile Kin Bıçağı