Çıkrıkçı Kızı

Bir Beyoğlu varmış. Bir de kız varmış. Beyoğlu onu küçük görüyormuş. Beyoğlu her gün suya gidermiş. Öteki de çıkrıkçı kızıymış.

—Çıkrıkçı kızı ne yapıyorsun? dermiş. O da dermiş ki:

—İp büküyorum. Bir gün olacak da Beyoğlu yârim olacak, dermiş.

O da ona gülermiş. Bu Beyoğlu gülermiş. Şimdi o Beyoğlu evlenecek olmuş. Oradan bir kız alıyor. Tabi o da kendine göre zengin, bir bey kızı. Orada bu kız gelin girecek, ama kız kendine güvenemiyormuş. Bu kıza diyor ki:

—Sen bugün benim yerime gelin girer misin Beyoğlu’na? diyor çıkrıkçı kızına. O da:

—Tamam, diyor.

Ondan sonra gelin giriyor. Gece Beyoğlu:

—Al, sandığın anahtarları bundan sonra sende dursun, diyor.

Beyoğlu anahtarları çıkrıkçı kızına veriyor. Sabah olmuş, o sabahleyin gitmiş. Eskiden insanlar cahilmiş. Yine çıkrıkçı kızı evine gelmiş, ip büküyormuş, çıkrık büküyormuş. Yine Beyoğlu oraya gelmiş.

—Çıkrıkçı kızı ne yapıyorsun? demiş.

—Ne olacak? Bugün Beyoğlu yârim oldu, demiş.

—Yalan, demiş Beyoğlu.

Çıkrıkçı kızı da anahtarları çıkarıvermiş. Gelmiş, öteki kızı çıkarmış. Hani o çıkrıkçı kızını küçük, kendini büyük görüyormuş ya, onun dediği olmuş. Çıkrıkçı kızı Beyoğlu’nun karısı olmuş.

Çıkrıkçı Kız