Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın kulu çokmuş. Çok söylemesi, gayet günahmış. Bir adamın üç kızı varmış. Büyük kız her gün camın önüne oturup:

— Padişahın oğlu beni alsa çadırına bir kilim dokurum ki bir yanı da dışarıda kalır, demiş.

Padişahın oğlu bunu duymuş, gelmiş kızı istemiş. Almış, götürmüşler. Bir gün geçmiş, beş gün geçmiş hiç bir şey yapmamış. Kızı, geri babasının evine götürmüşler. Ortanca kız :

— Padişahın oğlu beni alsa ben bir çadır dokurum ki bütün askerini içine alır, demiş.

Bunu duyan padişahın oğlu bu kızı gidip istemiş, almış. Bir gün geçmiş, beş gün geçmiş, hiç bir şey yapmamış. Küçük kız ise:

— Padişahın oğlu beni alsa altın perçemli oğlan ile lüle budun saçlı kız doğururum, demiş.

Padişahın oğlu küçük kızı da almış, götürmüş. Kız bir süre sonra hamile kalmış. Kızın doğum vakti saati yaklaşmış ama bir yandan da bacılarını dert almış. Padişahın oğlu duymadan ebe getirmişler. Kız doğum yapmış ki gerçekten altın perçemli oğlan ile lüle budun saçlı kız olmuş. Padişahın oğluna demişler ki:

— Karın it eniği doğurdu. Bey oğlu da haber göndermiş:

— Camız gönüne sarılsın, giden gelen yüzüne tükürsün.

&nbsp;Küçük kızın bacıları çocukları bir sandığa koymuş denize atmışlar.

Günün birinde, ırmağın kıyısında iki arkadaş gidiyormuş. Irmağın yüzündeki sandığı görünce birbirleriyle, “Malsa sana, cansa bana.”, diye anlaşmışlar. Sandık gelmiş; açmış, bakmışlar. Sandıkta iki çocuk elleri ağızlarında parmaklarını emiyorlarmış. Altın perçemli oğlan ile lüle budun saçlı kız çıkmış.

Cansa benim, diyen adam alıp götürmüş, büyütmüş. Aradan zaman geçmiş, çocuklar büyümüş. Yüksek bir yerde çadır kurmuş iki kardeş orada yaşamaya başlamışlar. Kız, saçlarından tel koparıp işleme işliyormuş, altın perçemli oğlan da çarşıda götürüp satıyormuş. Bir gün oğlan çarşıda gezerken teyzeleri görüp tanımışlar.

— Bey oğlu çocuklarının görürse bizi öldürür, demişler.

Yeni bir plan düşünmüşler. Sonra da demişler ki:

— Bir cazı kadın gönderelim, bunu kayıp ettirelim, demişler.

Günlerden bir gün yine oğlan çarşıdayken kızın yanına bir kadın gelmiş. Konuşmaya başlamışlar. Kızın aklını çelmek için:

— Yavrum, sen burada yalnız başına ne yapıyorsun? Sana bir can şenliği lazım. Ağabey, Kafi Küf Dağı’nın ardında bir çengi olur. Sus deyince susar, söyle deyince söyler, demiş gitmiş.

Akşam kardeşi gelince bakmış; bacısı melül, mahzun duruyormuş. Kardeşi niye böyle mahzun duruyorsun, diye sorunca:

— Niye melül durmayım. Ben burada bir dağın başında yalnız duruyorum. Böyle böyle bir adam varmış; git, onu bana getir, demiş.

Altın perçemli oğlan da tamam deyip sabah yola koyulmuş. Eline bir tille almış ayağına bir demir çarık giymiş, yola düşmüş. Az gitmiş, uz gitmiş, karşısına bir adam çıkmış. Adam sormuş:

— Oğlum, sen buralarda ne yapıyorsun?

Altın perçemli oğlan da derdini anlatmış. O da:

— Oğlum, sen cazı kadın sözüne uymuşsun. Oraya giden gelmez, sen benim dediklerimi yap, arkana bakmadan da evine dön, demiş. Altın perçemli oğlana da:

— Yolunun üzerinde açık kapı vardır, onu ört; kapalı kapı vardır, onu da aç. Kurdun önünde ot var. Onu al, koyunun önüne koy. Koyunun önünde et var; onu da al, kurdun önüne koy. Bir de bir su akar oradan. Kanlı, irinli olanı al, o sudan hiç kimse içmez. “Ne hoş suymuş” de, ardına bakmadan evine git, demiş.

Oğlan; az gitmiş, uz gitmiş, karşısına hep o adamın dedikleri çıkmış. Dediklerini bir bir yapmış. Yolda açık kapıları örtmüş, kapalı kapıları açmış, koyunun önündekini kurdun önüne, kurdun önündekini koyunun önüne koymuş, akan sudan da içmiş. Sormuşlar hepsine:

— Kapı, niye o oğlanı tutmadın? Kapı:

— Öyle yiğidi hiç tutar mıyım? Dünya kuruldu kurulalı ben açıktım. Beni o örttü, demiş.

Diğerleri de altın perçemli oğlandan memnun kalmış. Yolundan geri koymamışlar. Oğlan en sonunda evine varmış. Ardından onunla birlikte bir kadın girmiş. Sus deyince, susuyormuş; söyle deyince, söylüyormuş.

Bey oğlu, oğlanı bir gün davet etmiş. Altın perçemli oğlan da eve gelmiş. Üvey annesine:

— Bey oğlu davet veriyor, ben de gideyim mi, diye sormuş. Kadın:

Git oğlum ama orada camız gönüne sarılmış bir kadın var. Herkes yüzüne tükürür geçer, sen tükürmeden geç, demiş.

Altın perçemli oğlan davete gitmiş, yemeğini yemiş. Oradan bir adam bey oğluna:

— Şu oğlan, kadının yüzüne tükürmedi, demiş. Bey oğlu da:

— O da tükürmesin, demiş. Altın perçemli oğlan eve gelmiş, üvey annesine:

— Bey oğlu beni utandırdı. Bana ceza vermedi. Anne bunun altında kalamam. Bey oğlunu davet edelim, demiş. Annesi de:

— Davet edebilirsin oğlum, demiş. Bey oğlunu davet etmişler. Altın perçemli oğlan, annesine:

— Davet ettim. Bey oğlu da geliyor, sen ne yemek hazırla, demiş. Annesi:

— Git, şu küçük kuyuyu aç, “Selver, selver, annen küçük sofrayı istiyor” de. Sahanlar dizilince; sahanları say say eksik çıkar, say say eksik çıkar. Bey oğlu der ki, “Bey oğlu sahan çalmaz”. Sen de ona, “Analar it eniği doğurmaz, altın perçemli oğlan ile lüle budun saçlı kız doğurur” de diyor, demiş.

O da dediğini yapmış. Herkes dizilmiş oturmuş. Altın perçemli oğlan aynı annesinin dediği gibi yapmış. Bey oğluna cevabı verince; bey oğlu olup biteni anlamış. Bey oğlu kadından her şeyi de öğrenmiş. Altın perçemli oğlan ile lüle budun saçlı kızı alıp evlerine götürmüş:

— Hâliniz böyleydi de neden bana bildirmediniz, diye sormuş. Eve gelince çocukların teyzelerine:

— Kaba bıçağa mı, razısınız kır ata mı, diye sormuş. Onlar da:

— Kaba bıçak, düşmanının boynuna; kır ata biner de babamızın evine gideriz, demişler.

Bey oğlu, bunları kır atın kuyruğuna bağlayıp yazının yüzüne bırakmış. Kır at bunları alıp götürmüş. Onlar da yiyip, içip, muradına geçmişler.

ALTIN PERÇEMLİ OĞLAN İLE LÜLE BUDUN SAÇLI KIZ