Vaktiyle memleketin birinde zulmüyle ünlü bir padişah varmış. Padişah bir gün evanesiyle birlikte seyre çıkmış. Gezerken nehrin kenarına oturmuş, kâğıda bir şeyler yazan ve bu kâğıtları nehre atan bir adam görmüşler. Padişah kâğıtlara ne yazdığını ve niçin nehre attığını sormuş, adama. Adam:

— Bana bu dünyada yazıcılık görevi verildi. İnsanların kaderini yazarım. İnsanlar ak yazı, kara yazı der; kaderlerini yaşarlar, demiş.

Padişahın da bir yaşlarında kızı varmış. Merak etmiş ve adama kızının kaderini sormuş. Adam padişahın kızının falan beldede dana çobanıyla evleneceğini ve sefil bir hayat süreceğini, anacak çok mutlu olacağını söylemiş.

Bunu duyan padişah kızının bir dana çobanının oğluyla evlenemeyeceğini söylemiş ve yazıcıdan bu yazıyı silmesini istemiş. Yazıcı adam, bu yazıyı silmesinin mümkün almayacağını söylemiş. Padişah sinirlenerek bu yazıyı sileceğini söylemiş ve sarayına dönmüş.

Saraya döner dönmez, dana çobanını yanına çağırtmış ve oğlunu kendisine satmasını istemiş. Dana çobanı ise tek oğlunu satmak istememiş; fakat çocuğunun iyi yaşaması için onu padişaha satmaya karar vermiş.

Çocuğu satın alan padişah, adamlarına çocuğu nehre atmalarını emretmiş. Adamlar dayanamadıkları için çocuğu tahtaya sararak nehre bırakmışlar.

O sırada nehirde avlanan bir balıkçı çocuğu bulmuş. Balıkçı, çocuğu olmadığı için sevinerek nehirde bulduğu çocuğu evine götürmüş. Balıkçı ve karısı çocuğa Ali ismini koymuşlar ve sevgiyle büyütmüşler Ali’yi. Aradan yıllar geçmiş ve Ali büyümüş. Padişahın kulağına nehre attığı çocuğun yaşadığı haberi gelmiş.

Adamlarıyla balıkçıyı yanına çağırtmış, balıkçıya; Ali’yi saraya hizmetkâr olarak almak istediğini söylemiş. Balıkçı ise bu isteği çaresiz kabul etmiş.

Padişah Ali’yi öldürmesi için başka bir beldede yaşayan oğlu Mehmet’e bir mektup yazmış. Mektubunda:

— Oğlum Mehmet, Allah bacın Dilruba’yı falan beldedeki dana çobanının oğluna yazmış. Ben kader yazıcısıyla konuştum, ‘Bu yazıyı bozarım’ dedim. ‘Ben yazayım da sen bozarsan boz.’ dedi. Bir padişahın damadı saraya yakışır olmalı, demiş ve Ali’nin ölüm emrini yazıp mektubu göndermiş.

Ali, ölüm fermanını götürdüğünü bilmeden gece gündüz yol gitmiş. Padişahın oğlunun yaşadığı beldeye varmış. Vakit gece olduğu için kimseyi uyandıramamış.

Sabah olmuş ve Dilruba ağabeyinin sarayında uyanmış, odasının penceresinden dışarıyı seyretmeye başlamış. Dışarıda havuz başında ayın dördü gibi bir delikanlının uyuduğunu görmüş. Kız kavuz başına inmiş ve delikanlının elindeki mektubu açıp okumuş. Mektupta babasının, kaderindeki delikanlı olan Ali’nin öldürme emrinin ağabeyine verdiğini öğrenmiş. Dilruba delikanlıya âşık olmuş. Mektubu alıp yırtmış ve babasının ağzından:

— Oğlum Mehmet; Allah’ın emriyle bacın Dilruba bu delikanlıya verildi. Kırk gün kırk gece toy düğün kurasın, bacınla bu delikanlıyı evlendiresin, yazmış ve mektubu tekrar Ali’nin cebine koymuş.

Ali uyanmış ve mektubu padişahın oğlu Mehmet’e vermiş. Mehmet, mektupta yazıldığı gibi kırk gün kırk gece toy düğün kurmuş ve Dilruba’yı Ali’yle evlendirmiş.

Padişah oğlunun yanına gelmiş ve öldürülmesi için emir verdiği Ali’nin kızıyla evlendirildiğini görmüş. Mehmet’in yanına varıp emrinin neden yerine getirilmediğini sormuş. Mehmet ise mektupta yazıldığı gibi kırk gün kırk gece düğün kurarak bacısını Ali ile evlendirdiğini söylemiş. Padişah, oğluna mektubun doğrusunu söylemiş.

— Bu işi yine bozacağım, demiş. Dilruba babasının söylediklerini duymuş ve babasını takip etmeye başlamış.

Padişah planını kurmuş ve oğluna anlatmış. Beldede bulunan külhancıya gitmiş ve bir adam göndereceğini söylemiş. Külhancılara, adam gelip size ne yaptınız diye soracak, siz de onu dinlemeden külhana atıp yakacaksınız, demiş.

Padişah saraya dönerek Ali’yi külhancılara gönderiyor. Babasının planını bilen Dilruba, Ali’yi bir yere saklamış. Padişah da Ali’nin öldüğünü düşünerek erkenden külhancılara varmış. İçeri girince külhancılara ne yaptınız diye sormuş. Padişahı tanımayan külhancılar, padişaha iyi davranmamışlar.

Padişah kendi yaptığı fenalığın kurbanı olmuş. Ama yine yazgı bozulmamış. Dilruba ve Ali mutlu, mesut evliliklerine devam etmişler.

Bozulmayan Yazgı