Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde… Amanoslar’ın eteğinde güzel bir köy varmış. Bu köyde fakir mi fakir bir adam yaşarmış. Köylüler bu adamı hep hakir görürlermiş. Ona çift ektirmezler, hayvan besletmezlermiş. O, hiçbir mal varlığı olmadan sadece köyün ineklerini yayıp, nahırını güdermiş. Gün içinde yiyecek bir parça ekmek bulsa mutlu olurmuş. Köylüler ona, Ebkekir*&nbsp;derlermiş. Bu, adamın zoruna gidermiş.

Bir gün, canına tak etmiş. Pılını pırtını toplayıp köyü terk edip uzak diyarlara gitmiş. Çalışmış, çabalamış, Allah da yardım etmiş. Eli para tutmuş. Zengin olup çıkmış.

Sonra tekrar köyüne dönmüş. Köylüler onu görünce çok şaşırmışlar. Bir ilgi bir övgüdür almış başını gitmiş.

Adam, her şeyin farkındaymış. Onlara şöyle demiş:

— Beni hor görüyordunuz. Para ah bu para! Deliyi akıllı eder. Önce Ebkekirdim, Şimdi Hacı Bekkar oldum.

Bu lafın üstüne köylüler çok utanmışlar ve ne olursa olsun insanları küçümsememeyi öğrenmişler.

* Ebkekir: Pasif insan.

Yoksul Adam