Bir varmış, bir yokmuş… Memleketin birindeki bir padişahın iki boynuzu varmış. Padişah boynuzlarını gizlemek için başına uzun bir fes giyermiş. Bütün berberleri de tıraşından sonra boynuzlu olduğunu söylemesinler diye öldürürmüş.&nbsp; Öldüre öldüre memleketteki son berbere sıra gelir. Padişah bu berberi saraya çağırtır. Berbere der ki:

— Oğlum, bende bir sır var. Bu sırrı kimseye demeyeceksin, seni yüksek maaşla berber tutacağım.

— Olur, padişahım.

— Ama sırrımı çıkarırsan kafanı keserim.

Berber kimseye söylemeyeceğine söz verir; ama:

— Allah Allah, nedir bu sır, diye de merak eder.

Neyse berber padişahı tıraş etmek için bir yere oturtur. Padişahın başında, uzun bir fes var ya. Fesi çıkarır bir bakar ki, padişahta öküz boynuzu gibi iki boynuz var. Meğer padişah, görünmesin diye fesi yüksek yapmış. Neyse berber tıraşını yapıp bitirir.&nbsp; Padişah berbere bu sırrı söylerse kellesinin gideceğini bir daha hatırlatıp uğurlar.&nbsp; Berber şimdi çok önemli bir şey biliyor. En samimi arkadaşları ile konuşurken ah anlatacak!.. Mümkün değil. Kafa gidecek.&nbsp; Berber öte düşünürken, beri düşünürken bir ince hastalığa yakalanır.&nbsp; Kimseye diyemez, öyle bir şey biliyor amma, kimsenin de bunu bildiği yok. Ondan başka bilen yok.&nbsp; Neyse bu sırrı söylemezse ölecek artık. Buna bir çare bulması için bir kâhine gider. Kâhin:

— Oğlum sende gizli bir dert var. Bu dert seni öldürecek. Bu dertten kurtulmak için, bir kuyuya gireceksin. Kuyunun içinde gücünün yettiği kadar bağırarak, içindeki derdi söyleyeceksin, der.

Berber düşünür taşınır:

— Ben bu sırrı söylersem öleceğim. Söylemezsem de hastalıktan öleceğim, der.

Kâhinin söylediklerini yapmaya karar verir.&nbsp; Bir gün bir kuyuya gidip aşağıya iner. Sonra ne gücü varsa:

— Padişahta boynuz vaar! Padişahta boynuz vaar! Padişahta boynuz vaaaar, diye bağırır.

Kuyudan çıkıp gider. Neyse kuyudan bir kamış hâsıl olur. Bir gün bir çoban bu kuyuya geliverip kamışı keser. İyi kötü bir düdük yapıp bir öttürür.

— Karadır kaşların ferman yazdırır, diyecek ya.

Düdük:

— Padişahta boynuz vaaar!... Padişahta boynuz vaar!..., diye ses çıkarır.

Çoban:

— Allah, Allah, düdük benim dediğim şeyi çalmıyor da, “Padişahta boynuz var!” diyor, diye çok şaşırır.

Düdüğü alıveren bir öttürür bakar ki, düdük padişahın boynuzundan türküler söyler. Bu mesele böyle böyle şayia olur. Padişaha kadar ulaşır. Padişah bu sırrın berberden yayılıp yayılmadığını da anlamak ister:

— Getirin şu düdüğü, diye emir verir.

Düdüğü getirirler. Padişah düdüğü alıp bir öttürür. Düdük:

— Padişahta boynuz var, der.

Padişah:

— Allah Allah bu sırrı veren bir ağaç… Laf berberden yayılmamış. Bunu deyip duran bir ağaçmış, diye hayrete düşer.

Berber de içindeki gizli sırrı çıkarmış olduğu için iyileşip, sağlığına kavuşur.

Padişahta Boynuz Var  