Bir varmış, bir yokmuş… Eski zamanda memleketin birinde yedi kızlı bir padişah varmış.&nbsp; Askerlik zamanı bu padişahı askere çağırırlar. Padişah ya bu biraz üzülür, ağlar. Büyük kız babasının durumunu fark eder, yanına gelip sorar:

— Baba bu durum ne?

— Kızım, bir şey yok!

— Babacığım, bir şey yok da niye ağlarsın? Söyle derdini!

Padişah kızının ısrarına dayanamayıp

— Kızım böyle, böyle, beni askere istiyorlar, deyiverir.

Büyük kız, babasının üzüntüsünü alaya alarak:

— Dee babama bak! Ben de beni kocaya isterler sandım, der, gider.

Öbür kızlar da babalarının üzüntüsüne bir anlam veremezler. Büyük kız kardeşleri gibi söylenip giderler. En sonunda küçük kız da babasının yanına gelir. O da babasının üzüntüsünün sebebini sorar. Babası da olanları anlatır.

— Baba üzüldüğün şeye bak,&nbsp; yahu! Ben senin yerine yapar gelirim.

Padişah:

— Kızım nasıl olur? Kadınlara askerlik yapmak var mı, diye kızına çıkışır.

Kız:

— Olur, baba.

— Nasıl olur?

— Sen önce benim saçlarımı bir kes.

— Keselim; ama neye yarar?

— Neye yarayacak ben senin yerine askerliği yapıp geleceğim.

Dediği gibi kızın saçını keserler.

— Bir erkek kıyafeti bulun.

Onu da verirler. Böylece olur biter bir asker. Babası birliği nereyse gönderir. Helalleşip ayrılırlar. Kız, evvela birliğine varır. Tabii arkadaşlarıyla iç içe olur, komutanlarıyla tanışır, birbirleriyle samimilik kurarlar. Gel zaman git zaman… Askerin biri az ondan şüphelenmeye başlar. Bu asker bir bey oğludur. Kıza giderek her şeyi anlatır:

— Bak, sen erkek değilsin.

— Ne demek erkek olmaz mıyım, erkek olmasam burada işim ne?

— Bak senin kollarında bilezik parmağında yüzük izi var.

Kız:

— Herkeste olan bir şey bu, diye ısrar ettiyse de oğlanı inandıramaz tabii.

Beyoğlu:

— Bu asker bir kız; ama ortaya çıkarmak için ne yapacağım, diye düşünür.

Sonunda bir yol bulup kıza sorar:

— Seninle bir sidik yarıştıralım, bakalım hangimizinki ileri gidecek?

Kız da razı olur. Uyanık olduğu için de önceden kargıdan bir şey hazırlar. Bir denerler onunki ileri gider. Oğlanın umudu kaçar. Aradan zaman geçer; ama oğlanın aklı fikri asker arkadaşının kız olduğunda. Oğlan:

— Kızın sırtı ateşli olur; gül yatağına girerse gülü tez solar, anlarım, diye başka bir akıl düşünür.

Der ki:

— Gel arkadaş seninle bir gül yatağına girelim.

— Yahu, ne zoru var gül yatağına girmeye falan?

— Ben senden şüpheleniyorum, deneyelim arkadaş!

Kız bunu da kabul eder. Bu, tabii başına geleceği bilir. Çarşı iznine çıktıklarında kadının birine anlatır:

— Böyle böyle durum bundan ibaret, bana askerin biri sataştı. Bunun kurtulma çaresi… Sen bana çare olur musun?

— Olurum kızım.

— Sen o zaman bana iki çuval gül bul, diye kadına tembih eder.

Kadın bulur, gelir. Kız birliğine dönünce:

— Arkadaş, hadi bakalım sen benden şüpheleniyorsun madem, deneyelim, der.

Bunlar akşam yataklarına gülü sererler. Kız gecenin yarısında, sabaha yakın kalkar. Kendi yatağındaki soluk gülü toplar. Yerine sakladığı çuvalın gülünü döker. Sabah kalkarlar. Bakarlar ki, arkadaşının gülü solmuş. Onunki daha taptaze solmamış durur. Oğlanın yine ümidi kaçar.&nbsp; Neyse askerlik biter. Temelli döneceklerinde ayrılırken kız:

— Bak arkadaş, ben kız geldim, kız giderim. Bey oğluna b.. yediririm, der.

Oğlan bu sözü kaldıramaz gayri; çekip gider. Bunun içine bu bir tasa olur. Asker arkadaşını bulmak için birliğine adresini sorar. Arayıp sorup,&nbsp; bula bula bulur bir padişah kızı. Padişahın yanına nasıl varacak? Bu sefer, oğlan durumu annesine açar:

— Anne, askerde böyle böyle oldu. Ben bu kızı bulacağım.

— Oğlum nasıl olur, askerde kız olur mu?

— Vallahi de kızdı, billahi de.

— Yahu nereden biliyorsun?

— Anne kolunda bilezik, parmağında yüzük yeri belliydi.

— Bu kadar zaman askerlikte bunu bilemedin mi, oğul?

— Ana şunu yaptım, bunu yaptım; ama giderken de bana bunu dedi. Bu kızı bulacağım.

Anasıyla da araştırırlar, gerçekten padişah kızı. Sonunda, kızı “Allah’ın emri peygamberin kavli”‘yle isterler. Kız razı olur. Düğün dernek kurulur. Kız, evleneceği gencin asker arkadaşı olduğunu görünce, yine ona bir oyun yapar:

— Bana bir bal tuluğu bulun,&nbsp; içi bal dolu olsun, diye emir verir.

Padişah kızı ya, tabii her istediği yapılacak. Uzatmayalım. Dedikleri bir bir yapılır. Gelin eve gelir. Akşam gerdeğe girmeden o tuluğu sandığın üzerine koyar, giydirir. Olur, biter bir gelin. Boynuna bir ip takar. Kendi de sandığın ardına sinlenip bekler. Oğlan gelip sorar gayri:

— Sen, sidik yarıştırdık; benden üstün çıktın. Gülde yattık benden üstün çıktın.

Kız arkadan ipi sallar. “Evet” der gibi tuluk sallanır. Oğlan onaylatmaya devam eder:

— Kız geldim kız giderim,&nbsp; bey oğluna&nbsp; b..&nbsp; yediririm, dedin değil mi?

Kız, yine ipi çeker “evet” dedim gibi. Oğlan iyice öfkelenir.

— Sen bana bunu yaptın mı, yapmadın mı, deyip kılıcını bir sallar.

Bal tuluğu delinir. Yere doğru akmaya başlar:

— Hele, şunun kanını bir yalayayım, der.

Bir yalar bambaşka bir şey. Oğlan o zaman şok geçirir:

— Bunun kanı böyle tatlıymış acaba kendi nasıldı ki, diye kendine kıymak ister.

Kılıcı kendine çevirdiğinde kız bildiğinden tutar.

— Durum böyle böyle oldu. Böyle icabetti. Şimdi Allah’ın emri bir araya geldik, gerek yok gayri senin benim ölmeme, der.

Sarmaş dolaş olurlar. Ben daha dün yanlarından geldim, soranlara selamları var…

Askere Giden Kız