Zamanın birinde bedavadan geçinen bir keçi varmış. Bu keçi herkesin malını çalar. Hırsızlıkla hayatını sürdürürmüş.

Bir gün yine bir sokaktan geçerken keçi, burnuna gelen kokuya doğru yönelmiş. Bakmış ki pencere önünde iki tane taze çörek var. Birisini çalmış.

Ertesi gün yine aynı yere gidip yine aynı çörekten birini daha çalmış. Keçi bunu adet haline getirmiş. Her gün gider, iki çörekten birini çalarmış.

Çöreklerinin çalındığını gören yaşlı kadın, bir gün çörekleri yine pencereye koymuş ve pencerenin altına saklanıp, keçinin gelmesini beklemiş. Keçi yine gelip tam çöreği çalarken, nine keçinin sakalını tuttuğu gibi koparmış.

— Nine sakalımı ver! Nine sakalımı ver! Nine:

— Eğer bana bir adet çörek getirirsen. Sana sakalını veririm. Keçi hemen çörek bulmaya çıkmış. Fırına gitmiş.

— Fırıncı kardeş! Fırıncı kardeş! Ne olur bana bir çörek ver. Nine sakalımı vermiyor. Fırıncı:

— Eğer bana un getirirsen, sana çörek yapıp vereyim. Keçi koşmuş değirmene.

— Değirmenci kardeş! Değirmenci kardeş! Ne olur bana un ver. Değirmenci:

— Eğer bana buğday getirirsen, sana un yapıp vereyim. Keçi koşmuş tarlaya.

— Toprak kardeş! Toprak kardeş! Ne olur bana buğday ver. Toprak:

— Eğer beni ekip, sulayıp, bir sene bana bakarsan, sana buğday veririm.

Keçi buna razı olmuş. Hasat etmiş. Buğdayı değirmene götürmüş. Değirmenci, buğdayı una çevirmiş. Keçi unu almış, fırına götürmüş. Fırıncı unu çörek yapmış. Keçi çöreği almış, nineye götürmüş. Nine keçinin sakalını geri vermiş.

O gün bu gündür keçi bir daha hırsızlık yapmamış.

Bedavacı Keçi