Şimdi çok evvelden tilkinin biri bağdan devamlı üzüm çalarmış. Bağın sahibi,

—Bir tuzak kurup şu hırsızı yakalayayım, demiş.

Tuzağı kurmuş. Tilki, tuzaktan habersiz gelmiş ve tuzağa yakalanmış. Bakmış ki kurtuluş yok, kendini hiç yormamış. Sabaha kadar hiçbir şey düşünmeden iyi bir uyku çekmiş. Sabah bağın sahibi gelirken bizim tilki ölü numarası yapmış. Bağın sahibi de:

—Demek benim üzümleri çalan tilkiymiş, nasıl da ölmüş, demiş.

Daha tuzağı açar açmaz tilki kaçıvermiş. Aradan bir zaman geçtikten sonra tilki bir ayıyla arkadaş olmuş. Ayıya:

—Benim bildiğim güzel bir bağ var. İçinde armut, üzüm, erik hepsi var, demiş.

Bir gün ayıyı kandırıp bağa gitmeye razı etmiş. Tilki önde ayı arkada yola koyulmuşlar. Tilki tuzağın yanına varınca tuzağın kenarından geçmiş. Ayı da tuzağın üzerinden geçince tuzağa yakalanmış. Yakalanınca çabalamaya başlamış. Tuzağı atmış, olmamış; çiğnemiş, olmamış. Tilki ayıya:

—Ayı kardeş, hadi bana eyvallah, demiş.

Ayı da ona:

—Nereye tilki kardeş? Beni kurtarmayacak mısın, demiş.

Tilki:

—Sen tuzağa yakalandın, ben ne yapayım, demiş.

Bunun üzerine ayı:

—Seninle bir daha nerede karşılaşırız, demiş. Tilki de:

—Yarın omzu tüfekli, arkası köpekli bir adam gelip seni vuracak. Derini alıp kürkçü dükkânına götürecek. Sonra beni de avda vuracak, derimi yüzüp kürkçü dükkânına gidecek. İşte ikimiz orda buluşuruz, demiş.

Ertesi gün omzu tüfekli, arkası köpekli bir adam gelmiş. Tüfeğini ayıya doğrultmuş. Ayı:

—Aman ha, dediyse de ayıyı zınn diye vurmuş. Tilki de avcıya hiç görünmemiş bile.

[Ayı ile Tilki]