Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu çokmuş. Bir gelinle kaynanası varmış. Kaynana gelini istemiyormuş. Kaynana:

— Ben bunu nasıl kaybederim, ortadan nasıl kaldırırım, dermiş.

Kaynana bir sürü tuzaklarla bacısına kutu götürmesi için yollamış. Gelin yola koyulmuş, karşıdan karşıya geçerken bir tarlaya rastlamış. Tarla öyle kötü, öyle kötü bir tarla ki. Gelin:

— Bu ne güzel bir tarla, demiş ve tarla da yol vermiş, geçip gitmiş.

Biraz ilerledikten sonra bacısının evine gelmiş. Bir de bakmış ki kapısında bir at, bir de it.&nbsp; İtin önünde ot, atın önünde et. Otu alıp atın önüne, eti alıp itin önüne koymuş. Kapıyı çalıp kutuyu vermek istemiş. Ama kadın hemen ite:

— İt tut, it tut, demiş. İt:

— Niye tutayım ki az önce ot yiyordum, şimdi et yiyorum, demiş. Kadın, ata:

— At tep, at tep, demiş. At:

— Niye tutayım ki az önce et yiyordum, şimdi ot yiyorum, demiş. Gelin geriye dönerken aynı tarlaya rastlamış, tarlaya:

— Bu ne güzel tarla, bana bir yol ver de geçeyim, demiş. Tarla yol vermiş, geçmiş. Biraz uzaklaştıktan sonra acaba bu kutunun içinde ne var diye merak etmiş. Açıp bakmış ki ne görsün? İçinden iki peri çıkmış, karşı tarafa geçmiş. Gelin yalvar yakar:

— Etmeyin, tutmayın. Gelin, şu kutuya geri girin, demiş.

Periler daha girer mi? Gelin bir de bakmış ki öte yandan kocası gelmiş. Kocasının bunlardan haberi olmadığını bilirmiş. Kocası gelip perileri torlamış, toplamış,&nbsp; kutunun içine koymuş. Gelin kutuyu da alıp eve gitmiş. Kaynanası büyük bir şaşkınlıkla:

— Sen nasıl da sağ, salim gelebildin, demiş.

Zorundan yiyip, içip yerinde oturmuş.

İKİ PERİ