FATMA KIZIN KIRMIZI İNEĞİ

Çok eski zamanlarda bir köyde bir aile yaşarmış. Bu da baba ve bir kızdan oluşan bir aile. Kızın ismi ise Fatma imiş. Babası kızını çok seviyormuş. Annesi daha önceden ölmüş. Tabi ki evin birçok işi varmış. Babası dağda tarlaları varmış, onlarla uğraşıyormuş. Kızı ise ev işleri ile uğraşıyormuş. Ama işler çok olduğundan Fatma Hanım çok yoruluyormuş. Babasına demiş:

— Baba sen ne zaman evleneceksin? Görüyorsun ben çok yoruluyorum. Babası:

— Kızım annenin elbiseleri çürüyünceye kadar ben evlenmeyeceğim, demiş.

Neyse bir gün köyün kadınları bir araya toplanmış konuşuyorlarmış. Fatma da onların içinde imiş. Oradan bir tane yaşlı kadın, demiş:

— Kızım Fatma! Senin baban da evlenmiyor mu? Bak sen çok yoruluyorsun. Evin işleri çok, sana yardım edecek biri lazım. Fatma, demiş:

—&nbsp;Babam diyor ki annenin elbiseleri çürüyünceye kadar evlenmeyeceğim. Kadın:

—&nbsp;Bu çok kolay. Sen annenin elbiselerini getir, ben onu taşla biraz yırtayım olur biter, demiş.

Fatma Hanım hemen gidip getirmiş. Bu kadın taş ile elbiseleri hemen yırtmış. Fatma:

—&nbsp;Peki babamı kiminle evlendirelim, demiş. Kadın:

—&nbsp;Benimle evlensin. Ben seni çok seviyorum. Sana çok yardımcı olurum, demiş. Fatma Hanım:

—&nbsp;Tamam, demiş.

Eve gitmiş babasına, demiş:

—&nbsp;Baba annemin elbiseleri çürümüş, artık evlen, demiş.

Babası gitmiş bakmış dolaba, hakikaten elbiseler çürümüş. Babası kızına:

—&nbsp;Kızım ben ne yapıyorsam senin için yapıyorum. Peki, evleneceğim fakat kiminle? Fatma, demiş:

—&nbsp;Ben birini tanıyorum. Çok iyi birisi, beni çok seviyor.

Tabi ki Fatma onun ne sinsi şeytan olduğunu bilmiyor. Bunun da Ayşe isminde bir kızı varmış. Neyse bunlar düğün yapmışlar. Bunların bir de kırmızı ineği varmış. Bu kadın eve geldikten sonra hep Fatma’ya iş gösteriyormuş. Kendi kızını hiç çalıştırmazmış. Devamlı Fatma’yı inekleri otlamaya gönderirmiş. Kendileri de evde eğlenirlermiş. Tabi ki babasının bundan haberi yok. Zaten saf, gariban birisi. Sabah evden tarlaya çalışmak için gidiyor akşam dönüyor. Ne bilsin evde ne olup bitiyor. Bir gün bu sinsi kadın kıza bir oda dolusu pamuk getirmiş, demiş:

—&nbsp;Bunu sabaha kadar yumak yapacaksın.

Kız şaşırmış kalmış. Neyse ahıra gitmiş. Kırmızı inek, demiş:

—&nbsp;Fatma Hanım sen niye üzülüyorsun? Fatma Hanım:

—&nbsp;İşte bu durum böyle böyle. Annem bana dedi bu pamukları yumak yapacaksın. Ben nasıl yapayım? Demiş. Kırmızı inek:

—&nbsp;Sen üzülme! Onları bana getir ben onları yaparım.

Neyse sabah olmuş gelmiş bakmış yünlerin hepsi yumak olmuş. Çok şaşırmış. Köy halkı Fatma’yı çok seviyormuş. Çünkü ineklerini otlatmaya gittiğinde ineklere hiçbir şey olmuyormuş. İnekler iyi besleniyorlarmış. Tabi ki bunu bizim kırmızı inek yapıyormuş. İneklere bağırarak:

—&nbsp;Şuraya gitme yılan vurur, şuraya gitme ayağın kırılır gibi uyarıda bulunuyormuş. Bu sinsi kadın tabi ki çok kıskanıyor.

—&nbsp;Diğer kızım Ayşe bugün de sen git bakalım, demiş.

Ayşe inekleri yaymaya götürmüş. İneklerin çoğuna zarar gelmiş. Köy halkı şikâyetçi olmuş. Bu sinsi kadın bunların hepsinin inekten kaynaklandığını sezmiş. Bir gün kocasına:

—Benim her tarafım ağrıyor. Sen bize hiç et yedirmiyorsun diyor. Kocası:

—Bizim horozlar var, onların yumurtasından faydalanıyoruz. Ben ne yapayım? Kadın:

—İnek var, onu kes diyor.

Adam önce olmaz diyor ama ne yapsın kabul ediyor. Bunu duyan Fatma hemen ineğin yanına gidip söylüyor. İnek tabi çok üzülüyor,&nbsp;diyor:

—&nbsp;Ben seni çok sevmiştim. Ama ben onlara etimi zehir edeceğim. Hiç kimse benim etimi yiyemeyecek. Sadece sen yiyeceksin, diyor.

Kırmızı inek Fatma’ya, diyor:

—&nbsp;Beni kestikten sonra bütün kemiklerimi topla. Bir kuyuya koy, bir gün sana lazım olacak, diyor.

Neyse babası ineği kesiyor. Fatma ineğin bütün kemiklerini bir kuyuya dolduruyor. Üstünü kapatıyor. Bu kadın eti pişiriyor, yemeye başlıyorlar. Fakat hiç kimse yiyemiyor. Sadece Fatma Hanım yiyor. Bu sinsi kadın iyice deliriyor.

Neyse bir gün köyde padişah sarayda bir eğlence veriyor. Kendi oğluna kız beğenmek için bütün köyün kızlarını davet ediyor. Tabi bunu sinsi kadın duyunca hemen kızını süsleyip püslüyor. Fatma’ya da, diyor:

—&nbsp;Al bu kazanı sen, biz gelene kadar ağlayacaksın bu kazanı dolduracaksın.

Neyse bunlar gidiyor. Fatma ağlamaya başlıyor.

—&nbsp;Ben ne yapacağım, diyor.

Birden yaşlı peri gibi bir kadın orda peyda oluyor. Fatma’ya, diyor:

—&nbsp;Niye ağlıyorsun?

Fatma durumu ona anlatıyor. Bu kadın, diyor:

—&nbsp;Git o kuyudaki kemikleri çıkar.

Fatma Hanım kuyuyu açıyor ki ne görsün. Altından elbiseler, ayakkabılar var. Hemen onları giyinip süsleniyor. Yaşlı peri diyor:

—&nbsp;Yalnız saat on ikide burada olman lazım, yoksa bunun sihri kaybolur.

Neyse Fatma Hanım eğlenceye gidiyor. Saraydan içeri girer girmez, bütün dikkatler onun üstüne çevriliyor. Herkes Fatma Hanımla ilgileniyor. O sinsi kadın da onu görüyor. Ayşe kızına, diyor ki:

—&nbsp;Bu Fatma’ya çok benziyor. Yoksa o olmasın.

Aradan epey zaman geçmiş, Fatma bakmış zaman dolmak üzere. Hemen saraydan uzaklaşmış. Koşarak saraydan çıkarken yolda bir çeşmenin kenarına ayağı takılmış, ayakkabısı oraya düşmüş. Arkasına bakmadan gitmiş. Oradan o anda padişahın oğlu atıyla gidiyormuş. Atına su içirmek istemiş. Fakat at bir türlü suyu içmiyor. Bir de bakmış suyun içinde altından mükemmel bir ayakkabı var. Padişahın oğlu:

—&nbsp;İşte ben bununla evleneceğim. Bu kadar güzel bir ayakkabının sahibi de güzeldir, demiş.

Ertesi sabah padişahın oğlu köyün bütün kızlarını saraya çağırtmış. Tabi ki bizim sinsi kadın kızını süsleyip püsleyip gitmiş. Padişahın oğlu ayakkabıyı herkese denemiş, fakat kimseye olmamış.

—&nbsp;Bunun mutlaka sahibini bulacağım, demiş.

Köyde gelmeyen olur diye köydeki evleri kapı kapı gezmiş. Sıra Fatma’nın evine gelmiş. Bu sinsi kadın, demiş:

—Bu bizim hizmetçidir, buna giydirmene gerek yok. Sen bunu ne yapacaksın?

Padişahın oğlu kabul etmemiş. Fatma Hanım’a ayakkabı giydirmiş. Ayakkabı tam olmuş.

-—&nbsp;İşte aradığımı buldum, demiş.

Neyse bunların düğünü olmuş, çok mutlu bir hayat sürmüşler. Fakat sinsi kadın yine boş durmamış. Aradan bir zaman geçtikten sonra kızını da yanına alarak ziyarete gitmiş. Tabiki niyeti yine kötülük etmek. Fatma Hanım:

—&nbsp;Niye zahmet ettiniz de geldiniz. Zaten çok uzaktır. Sinsi kadın:

—&nbsp;Olsun kızım ben seni çok seviyorum, seni görmeye geldim, demiş.

Tabi Fatma Hanım anlamış bunda bir iş var, ama yine de önem vermemiş. Sinsi kadın demiş:

—&nbsp;Kızım Fatma ben seni yıkandırmak istiyorum, demiş. Fatma:

—&nbsp;Ben daha dün yaptım, demiş. Kadın:

—&nbsp;Olsun ben seni yıkandırmak istiyorum.

Neyse Fatma yaşlı kadını kırmamış. Yaşlı kadın Fatma Hanım’ın saçını tararken elinde bulundurduğu tarağı Fatma’nın başına saplamış. Fatma birden beyaz bir güvercin olmuş, pencereden uçup gitmiş. Neyse akşam kocası eve gelmiş, bakmış bu sinsi kadın evde, demiş:

—&nbsp;Senin ne işin var burada? Sinsi kadın:

—&nbsp;Sizi çok özledim, onun için ziyarete geldim, demiş.

Fatma Hanım’ın kocası bir şeyler sezmiş. Fakat üstünde durmamış. Çocuklarıyla oynamaya başlamış. Ertesi sabah evden çıkıp tarlaya çalışmaya gitmiş. Tarlada çalıştığı sırada birde bakmış bir kayanın üstüne beyaz bir güvercin kondu. Güvercin birden:

—&nbsp;Hasan Hüseyin nasıldır? Diye konuştu ve uçtu gitti.

Kocası buna çok şaşırdı. Ertesi gün bu kayanın üstüne yapışkan bir şey koydu ki güvercin uçmasın. Güvercin tekrar geldi, yine:

—&nbsp;Hasan Hüseyin nasıldır? Dedi.

Fakat uçmadı. Ayağı yapıştı kaldı. Hemen güvercinin yanına koştu onu yakaladı. Baktı ki kafasında tarak gibi bir şey var. Onu hemen başından çıkardı. Bir de baktı ki ne görsün Fatma karşısında!

—&nbsp;Ne oldu sana böyle? Dedi.

Fatma olanları anlattı. Akşam oldu eve gittiler. Baktılar o sinsi kadın ile kızı Ayşe oradalar. Bunları hemen hapis gibi bir yere kapattılar. Ondan sonra bu aile ömürlerinin sonuna kadar mutlu yaşadılar.

FATMA KIZIN KIRMIZI İNEĞİ