YARIM HOROZ

&nbsp;

Bir varmış, bir yokmuş... Böyle demesi pek günahmış. Ovaya gitmiş yemiş başağı, ağzına almış beylik eşeği, anırıp gelir bir küçük sıçan...

Zamanın birinde bir Yarım Horoz varmış. Küllükte eşinirken bir altın bulur. Yolda giderken bir Beyoğlu’na rastlar:

— Yarım Horoz! Ağzında parlayan şey ne ki?

— Altın!

— Nereden aldın onu?

— Küllükte buldum.

— Onu bana ver, o benim altınım.

— Vermem.

Beyoğlu altını zorla Yarım Horoz'dan alır kaçar. Yarım Horoz altınını almak için Beyoğlu'nun arkasından gider. Yolda giderken kenarda akan selle karşılaşır:

— Ne o Yarım Horoz, nereye gidiyorsun?

Beyoğlu altınımı aldı, onu geri almaya gidiyorum.

— Ne olur, beni de götür.

— Olmaz, sen yorulursun.

— Sana yardım ederim, beni de götür.

Yarım Horoz seli içer, yoluna devam eder. Biraz gittikten sonra, açlıktan ölmek üzere olan bir kurtla karşılaşır:

— Nereye gidiyorsun Yarım Horoz?

— Beyoğlu altınımı çaldı, Onu geri almaya gidiyorum.

— Beni de götür.

— Sen benimle gelemezsin, yorulursun.

— İşine yararım, beni de götür.

Yarım Horoz kurdu da yutar yoluna devam eder. Beyoğlu’nun sarayına varır:

— Beyoğlu, altınımı ver!

Beyoğlu adamlarına emir verir:

— Atın şunu ateş damına da yansın!

Adamlar Yarım Horoz'u ateşin içine atarlar. Yarım Horoz karnındaki seli kusarak ateşi söndürür.

Beyoğlu bu defa:

— Atın şunu katır damına da katırlar tepe tepe öldürsünler der.

Yarım Horoz az sonra kendini katır damında bulur. Hemen karnındaki aç kurdu çıkarır. Kurt katırları yer. Yarım Horoz buradan da kurtulur.

Yarım Horoz'un yine kurtulduğunu gören Beyoğlu:

— Bunda bir iş var, altınını vereyim de belasından kurtulayım, başımdan gitsin diyerek Yarım Horoz'a altınını verir. Altınını alan Yarım Horoz da küllüğüne döner.

&nbsp;

Yarım Horoz