Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, bir babanın bir kızı varmış. Baba ile kız hep beraber yaşarlarmış. Zaman geçmiş, kızın evlenme çağı gelmiş. Babası bunu evlendirmiş. Kız başka bir köye gelin gitmiş. Aradan yıllar geçmiş, kızın çoluğu çocuğu olmuş. Babası:

— Bir gün gideyim de kızımı ziyaret edeyim, demiş.

Yola düşmüş. Az gitmiş, uz gitmiş. Kızının yaşadığı köye varmış, misafir olmuş. Kızının ikiz oğlan çocuğu olmuş. Daha küçüklermiş. Bir gün kız; çocukları emzirmiş, beşiklerine yatırmış. Hamur yoğurmuş, ekmek pişirecekmiş. Kız onunla uğraşırken babası kalkmış. Çocukların beşiğine varmış, çocukların boğazını kesmiş. Kanlı bıçağı da kızının cebine koymuş. Kız bir şeyden habersiz ekmeğini pişirmiş, ortalığı toplamış. Sonra:

— Acaba bu çocuklar niye uyanmadı, hastalar mı, diye düşünmüş.

Öğlen olmuş. Kız çocuklarının başına gitmiş, bakmış ki ikisi de kesilmiş, kanlar içinde beşikte yatıyormuş. Herkes birbirinin üzerine atmış. O demiş ki sen yaptın, o demiş ki sen yaptın. Babası:

— Kanlı bıçak kimin cebindeyse o öldürmüştür, demiş.

Herkes cebini aramış, bakmış. Kanlı bıçak çocukların annesinin cebinden çıkmış. Kadın çok üzülmüş, kendini parçaladıysa da kimse inanmamış. Kocası evden kovmuş.

— Madem çocukları sen kestin, sen öldürdün. Çocukları da al, git. Daha sen bana yaramazsın, demiş.

Kız ağlayarak bir heybenin bir gözüne birini, bir gözüne birini koyup sırtına almış, gitmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe dümdüz gitmiş. Bir çeşmeden su içmiş, ağaç altında oturmuş. Kızın yol boyunca gözyaşları dinmemiş, çok yorulmuş. Kız yorgunluktan uyuya kalmış. O uyurken Allah tarafından iki güvercin gelmiş. Tüylerini çocukların boğazına sürmüş, çocuklar canlanmışlar. Kadın bir uyanmış ki çocuklarının biri bir göğsünü emiyor, diğeri bir göğsünü emiyormuş. Kız çok şaşırmış. Sevinçten ne yapacağını bilememiş. Gökyüzünde güvercinleri uçarken görmüş.

— Allah tarafından oldu bu iş. Ben daha geri dönmem. Kocamın da, babamın da yüzüne bakmam. Elbet kalacak yer bulurum, demiş.

Çocukları heybelerin gözüne koymuş. Sırtına almış, düşmüş yola. Az gitmiş, uz gitmiş. Karşısına dağın başında bir ev çıkmış. O eve gitmiş, içeri girmiş. Serili, döşeli bir ev, evde de kimse yokmuş. Çocukları sakın konuşmayın, diye tembihleyip orada bir yere saklanmış. Akşam olunca eve bir dev gelmiş. Orası devin eviymiş.

Dev yorgun argın evdeki sepetinin içine girip yatmış. Dev yorgun argın gelir, eve girmeden kapının önündeki sepete girer yatarmış. Sabah olunca da erkenden gidermiş. Bu ev kadın ve iki evladına kalırmış. Akşama kadar yer, içer; orada dururlarmış. Kadın akşam çocuklarını tembihlermiş.

— Dev gelince sakın sesinizi çıkarmayın, dermiş.

Üç gün böyle, beş gün böyle kadın bir çare düşünmüş. Devin yattığı sepetin içine karasakız sürmüş. Akşam olup dev içine girip yatınca, karasakız devin üzerine yapışmış. Sabah uyanınca sepetten çıkamamış. O tarafa, bu tarafa dönmüş. Bağırmış, çağırmış ama çıkamamış. Evin altından bir dere akarmış. Sağa, sola dönerken yuvarlanıp derenin içine düşmüş. Su devi almış, gitmiş. Kadın ve çocukları, ev bize kaldı, diye çok sevinmişler. Artık bunlar orada rahatça yaşamaya başlamış.

Aradan zaman geçmiş. Çocuklar büyümüşler. Kadının kocası yıllar sonra yaptığına pişman olmuş. Karısını aramaya çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Karşısına bir dağın başında ev çıkmış. Gelip kapıyı çalmış. Karısı kapıyı açmış ama adam tanıyamamış.

— Bacı, beni misafir alır mısın, demiş.

Kadın, Tanrı misafiri diye içeriye buyur etmiş. Kadın hemen sofra hazırlamış. Çocuklarının eline de hamurdan çomak yapmış. Onlar da onun ile oynuyorlarmış. Çocuklara:

— Siz sofraya oturun ama yemek yemeyin. Adam size neden yemek yemiyorsunuz derse, “Ye çomağım, ye!” dersiniz. O da “Çomak da yemek yer mi?” diye sorarsa: “Anne de yavrusunu keser mi?” dersiniz, diye öğütlemiş.

Sonra hepsi birden sofraya oturmuşlar. Çocuklar yemek yemeyip beklemişler. Adam:

— Çocuklar, yemek neden yemiyorsunuz, demiş. Onlar da:

— Ye çomağım, ye; ye çomağım, ye, demişler. Babaları:

— Çocuklar çomak yemek yer mi, deyince:

— Ana da çocuğunu keser mi, demişler.

Adamın aklına hemen çocukları ve karısı gelmiş. Kadına dikkatli bakınca tanımış. Karısı başından geçenleri anlatmış. Çocuklarının Allah tarafından iyileştirildiğini, devin evinde kaldıklarını anlatmış. Kocası özür dileyip çocuklarına ve karısına sarılmış. Kadın da kocasını affetmiş. Hep beraber mutlu bir aile olup yemiş, içmiş, muradına geçmişler.

&nbsp;

İKİ EVLAT