Vaktiyle uzak ülkelerin birinde bir karı koca varmış. Bunlar şehirden uzak bir çiftlikte yaşarlarmış. Çiftlikleri o kadar büyükmüş ki bir ucundan bir ucuna kırk günde gidilmezmiş. Onlar çiftliklerinde mutlu olarak yaşarlarmış. Ama bunların bir tek sıkıntıları varmış. Bunların kırk tane erkek çocukları olduğu halde hiç kız çocukları yokmuş. Kız çocukları yok diye üzülürlermiş. Bir kızları olsun diye her gece Tanrıya yalvarırlarmış. Bir gün "Tanrım, ne olur bize bir kız evlat ver de isterse dişleri kazma gibi, kafası da kürek gibi olsun" diye yalvarmışlar. Aradan uzun bir zaman geçmiş, gün dönmüş, kervan varmış zamanı gelmiş çiftçinin karısı hamile kalmış. Karı koca çok sevinmişler. "İnşallah bu sefer bir kızımız olsun", demişler.&nbsp;Aylar ayları kovalamış kadının zamanı gelmiş doğura doğura bir kız çocuğu doğurmuş. Doğurmuş doğurmuş ama kızın kıza benzeyen hiç bir yanı yokmuş. Kafası küreği, dişleri kazmayı andırıyormuş. Önce biraz korkmuşlar, sonra da "Aman bu daha bir çocuk, düzelir” demişler. Hiç aldırış etmemişler. Doğumdan bir kaç gün sonra en büyük ağabeylerinin çok sevdiği atı kaybolmuş. Bütün ahırları, çiftliği, şehri aramışlar taramışlar, yok. Sonra biri daha, biri daha kaybolmuş. Kırkıncı oğlan bakmış ki bu böyle sürüp gidecek "Ben bunu kimin yaptığını bulacağım, bakalım hırsız kimmiş" demiş.

Ertesi gece ahıra inmiş. Sabahlara kadar beklemiş kimse gelmemiş. İkinci, üçüncü gece de beklemiş, gene gelen giden olmamış. Ertesi gece yine sabahlamayı göze almış beklemeye koyulmuş. Gece yarısından sonra çok uykusu gelmiş. Uyursa bu kadar gece boşuna beklemiş olacakmış. Ne yapsın, ne yapsın diye düşünmüş, düşünmüş tatlı tatlı kaşınmış, en sonunda parmağının ucunu kesip yarasına tuz basmış. Acısından sanki gözlerinden alev çıkmış, uyku muyku kalmamış gözünde. Gecenin bir vakti bir tıkırtı duymuş ve ahırın kapısı yavaş yavaş açılmış, içeri solgun, zayıf, titrek bir ışık hüzmesi süzülmüş. Kapı biraz daha açılınca çocuk bir de ne baksın ki yeni doğan kardeşleri elinde bir mumla içeri girmesin mi. Çok şaşırmış. Onun yürüyebildiğini, hele de ışıkla birlikte buraya kadar nasıl geldiğini merak etmiş. Tam ağzını açıyorken bir de bakmış ki kız doğru ağabeylerinin atının yanına gidip ağzını bir açmış, atın yarısını bir defa da ısırmış. Hemen yemeye başlamış. İkinci bir ısırmayla da atın diğer yarısını yemiş. Yere de bir damla bile kan, kılçık düşürmemiş. Sonra da dönüp kendi odasına gidip yatmış. Ağabeyisinin gözleri hayretten açılmış, korkudan nutku tutulmuş afallamış, şaşırmış kala kalmış.

Ertesi sabah doğruca annesinin yanına gidip akşamki gördüklerini tek tek anlatmış. Annesi:

— Aman sen de, o senden sonra oldu da sen onun için çekemiyorsun, demiş. Çocuk yeminler etmiş, yalvarmış kimseyi inandıraramış. Bakmış ki olmuyor "Ne haliniz varsa görün ben gidiyorum, ne yaparsanız yapın ama gün gelip de size de sıra gelince beni aramayın" demiş. Ve atını alıp çekip gitmiş. Aradan ne kadar zaman geçtiğini ne siz sorun, ne de ben size yazayım. Günün birinde çocuk evini özlemiş anası, babası, kardeşleri gözünde buram buram tütmeye başlamış. Dayanamamış, çıkmış tekrar evine dönmek için yola koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş, sonunda çiftliklerinin yakınındaki şehire varmış. Bunu orda kimse tanımazmış. Şehri dolaşmış, gezmiş. Eve gitmeden hediyeler almak istemiş. Bir dükkâna uğramış. Almak istediklerinin listesini vermiş Adam listenin uzunluğuna bakıp "Ooo, ne kadar şey lazımmış" demiş. Sormadan da edememiş:

— Bunları ne yapacaksın oğlum?

Çocuk safça:

— Bunları hediye olarak alıyorum, çoktandır ailemin yanına uğramadım demiş.

Adam bu defa:

— Sen kimlerdensin? diye sormuş.

Çocuk kim olduğunu söylemiş. Dükkânın sahibi daha lafını bitirmeye zaman vermeden "Eyvah, eyvahlar olsun" deyip kaçmaya başlamış. Çocuk bir şey anlamadan alacağını alıp parayı da tezgaha koyup dışarı çıkmış. Sokakta ne tarafa giderse o taraftaki her şeyin bir bir kapandığını görmüş. Yavaş yavaş şehirden çıkmış ve evine doğru yürümeye başlamış. Eskiden temiz bakımlı olan yolları artık ona o kadar bakımlı gelmiyormuş. "Yahu benim otuz dokuz tane ağabeyim var hiçbiri buraya bakmadı mı ?" demiş kendi kendine. Neyse lafı uzatmayalım sonunda eve varmış. Varmış varmasına ama ev bıraktığı eve hiç benzemiyormuş. Her tarafı yıkılmış, bir harabeyi andırıyormuş. İçeri girmiş, annesini babasını aramış. Onları evin bir kısmında gizlenmiş halde bulmuş:

— Anne, baba siz niye saklanıyorsunuz" diye sormuş.

Annesi:

— Ah ah oğul senin hakkın varmış kız kardeşin bütün ağabeylerini yedi bugün sıra bize geldi hangimizi yiyeceğini bilmiyoruz, diye cevap vermiş.

Bunun üzerine çocuk kendilerine:

— Haydi gelin sizi kaçırayım, demiş.

Ama onlar:

— Gece oldu yarın gidelim belki bizi yemek aklına gelmez, demişler.

Akşam yemeğinden sonra yatmaya gitmişler. Çocuk sabaha kadar uyumayıp nöbet beklemeye çalışmış. Ama sabaha karşı çok uykusu gelmiş, bir ara şöyle bir dalıvermiş. Kalktığında annesini ağlıyor bulmuş. Kız kardeşi yine iş etmiş ve babalarını yemiştir. Çocuk hemen anasını kaptığı gibi oradan kaçırmış. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler altı ay bir güz gitmişler bir de bakmışlar ki bir arpa boyu yol gitmişler. Sonunda pınar ve ağaçlarla çevrili yeşilin bin bir tonunun bulunduğu, toprağın üzerinde yeşilden başka bir renginin olmadığı bir yere gelmişler.

Yeşil otların içinden birer fıskiye gibi fışkıran saflık simgesi papatyaları, mahzsunluk ve duygusallık timsali gelinciklerin eğik boyunlarını, kuşların en son seçtikleri şarkıları ile cenneti andıran bu yerde güzelliği dillere destan olan ve bir şatoya benzeyen evi de unutmadan söyliyelim. Şato yapı olarak ne kadar güzelse sahibi de o kadar çirkin ve kara kalpli, kapkara yüzlü, içi dışı kötülük olan bir adammış. Uzaktan gelenleri görünce "Bunların benim bahçemde işleri ne, niye geliyorlar" diye kendi kendine söylenmiş. Hemen kılıcını kuşanmışı topuzunu almış çocuğun karşısına çıkmış:

— Bre çocuk sen kimsin, benim topraklarımda ne yapıyorsun, demiş. Kılıcını çekip çocuğa konuşma hakkı vermeden üstüne saldırmış. Çocuk da anasını attan indirmiş ve kılıcını çekip kendini savunmaya başlamış. Onlar savaşmışlar, savaşmışlar sonunda oğlan bir gafına getirip arabın başını kesmiş gövdesinden ayırmış. Hava da iyice kararmışmış, çocuk onu bırakmış uykuya yatmış. Çocuğun anası arabı ilk gördüğünde sevmişmiş. Oynatmayıp kalkmış arabın yanına gidip başını yanına koymuş ve bir şeyler sürmüş orada dualar okumuş, adaklar adamış, Arap'a Tanrı'nın da izniyle şöyle bir vurmuş ve beklemeye başlamış. Neden sonra nasıl olduğu bilinmez Arap kalkmış ve kadından helallik dilemiş. Onlar orada evlenmişler.

Sabah olmuş, oğlan kalkmış bir de bakmış ki Arap ayakta, anasıyla evlenmiş. Yapacak birşey de yok "Bari ben de bu güzel yerde mutlu olurum" demiş. Onlarla birlikte oturmaya başlamış. Arap ve anası bundan rahatsız olmuşlar. "Şu oğlanı nasıl yapsak da öldürsek" diye düşünmeye başlamışlar. Sonunda "Onu filan dağın ardındaki aslanın yanına gönderelim, onun sütünü getirsin-tabii getirebilirse-biz de ondan kurtuluruz" demişler. Ama nasıl yollayalım diye de düşünmeye başlamışlar. Kadın:

— Ben hasta olayım o nasılsa bana ilaç aramak ister biz de onu göndeririz, demiş ve öyle de yapmışlar. Çocuk da saf saf yola çıkmış. Denilen yere yaklaşmış. Etrafına şöyle bir bakmış ne görsün? Her taraf kemik dolu. Nasıl yapayım da sütü anneme götüreyim diye düşünmeye başlamış. Gece olmuş, el ayak çekilince sessizce aslanlara yaklaşmış. Onları tek tek yenmiş, ana aslanı öldürmüş, derisini yüzmüş, sütü de içine sağmış. Almış gelirken peşine iki tane aslan yavrusu takılmış.

Çocuk onları da almış atının terkisine, doğruca eve dönmüş.

Bakmış ki anası kalkmış geziyor, üzülmüş aslanları Öldürdüğüne, yavru aslanlara da daha çok bağlanmış onlara çok iyi bakmış, büyütmüş.

Aradan zaman geçmiş, arap gene söylenmeye başlamış. "Şunu öldürelim atı bize kalsın ondan kurtulalım" demeye koyulmuş. "Ama bu sefer öyle bir yere gönderelim ki bir daha hiç gelmesin". Oturmuşlar, düşünmeye başlamışlar. Nereye nereye derken Arap "Kaf dağının ardında devler padişahı oturur onun bahçesinde bir armut ağacı var oraya gönderelim ve armut isteyelim” demiş. Olur mu olur. Devler padişahı nasılsa onu sağ bırakmaz diyerek sevinmişler.

Çocuğa yine aynı yalanı söylemişler o da inanmış. Yola çıkmış az gitmiş uz gitmiş karşısına kim çıkarsa Kaf dağını sormuş, günlerce dolaşıp durmuş. Sonunda ak saçlı bir ihtiyarla karşılaşmış, ona da sormuş. İhtiyar:

— Oğlum sen Kaf dağını neden arıyorsun? diye sorunca çocuk başından geçenleri tek tek anlatmış. İhtiyar:

— Oğlum gel sen vazgeç, daha oradan kimse sağ dönmedi demiş.

Çocuk vazgeçmemiş.

Adam:

— Peki oğlum ben sana yolu tarif edeyim, yalnız sen de bana söz ver orayı kimseye anlatmayacaksın demiş

Çocuk kabul etmiş. Yaşlı adam da yolu tarif etmiş ve ayrılmadan önce çocuğa:

— Oğlum sakın ol aslanlarını yolda yalnız bırakma demiş ve çekmiş yoluna gitmiş.

Çocuk tekrar yola düşmüş, sonunda Kaf dağına varmış. Bir ağacın altına yatıp uyumuş. O sırada çocuğun yattığı ağacın arkasında bir mağara varmış. Devlerin de sarayı orada saklıymış. Bir tanesi de nöbet tutuyormuş. Çocuğun geldiğini ve ağacın altında yattığını görünce "işte bizim yemeğimiz çıktı, gidip diğerlerini de çağırayım” demiş. Mağaraya dalmış. Çocuğun üstüne yemek için yürümüşler. Ama çocuğun aslanları, hangi dev gelirse onu bir güzel yemişler. Aradan zaman geçmiş, çocuk uykudan uyanmış. Bir de etrafına bakmış ki ne baksın her taraf kan deryası, her yer devlerin ölüleri ile dolu. O zaman anlamış ki aslanları onu mutlak bir ölümden kurtarmışlar.

Kalkmış bir güzel onlara sarılmış sevmiş. Mağaradan içeri girmiş armutları toplamış, doğru evine dönmüş. Anası oğlunu yine karşısında görünce şaşırmış, düşmüş bayılmış:

— Biz bunu gene öldüremedik, şimdi ne yapalım da öldürelim, demişler. "Ama bu sefer aslanları bağlıyalım da öyle gönderelim yoksa bunda da başarılı olamayız" diye düşünmüşler. Aslanları en kalın zincirlerle bağlayıp çocuğu göndermişler. Bu arada eski evlerinden elma almak için kandırmışlar. Çocuk yola çıkmış, eve varmış. Bakmış ki kardeşi kapının önünde oturmuş bekliyor. Hiç korkmadan yanına gitmiş. Kız, kardeşinin geldiğini görünce onu yemek için planlar yapmaya koyulmuş. Hemen kalkmış, onu en iyi şekliyle karşılamış. İçeri çağırmış. Çocuk teşekkür etmiş.

Aman kardeşim sen şu sopayı al da tenekeye vur ben şimdi sana yiyecek bir şeyler hazırlayayım. Ama sen sakın tenekeye vurmayı bırakma, demiş ve hemen içeri dalmış. Çocuk da tenekeye vurmaya başlamış. Bu sırada tarladan bir fare geçiyormuş. Onun tenekeye vurduğunu görünce:

— Sen niye oraya vuruyorsun demiş.

Çocuk:

— Kardeşim içeride bana yemek hazırlıyor onun için de.

Fare:

— Sen deli misin? O kardeşim dediğim kazma dişli kürek başlı kız değil mi demiş.

Çocuk da:

— Evet, diye cevap vermiş. Onun huyudur bu, şimdi muhakkak dişlerini biliyordur. Sen iyisi mi kaç. Ben senin yerine kuyruğumu buraya vururum demiş.

Vurmaya da başlamış. Çocuk da hemen elmaları toplayıp atlamış atına kaçmış. Aradan zaman geçmiş. Kız dışarı çıkmış. Bir de bakmış ki farenin biri kuyruğuyla tenekeye vuruyor, kardeşi ortalarda yok. Bre aman ne oluyor demeye kalmadan fare bir deliğe kaçmış. Kız etrafa şöyle bir bakmış, kardeşini ufukta ince bir siluet, gölge gibi görmüş. Hemen bir adım, bir adım daha atmış kardeşine hemen yetişmiş. Tam kardeşini yakalayacakken bir ormana dalmışlar. Çocuk atını bir tarafa atıp ağacın birinin başına çıkmış. Kız kardeşi de onu aramaya koyulmuş. Ağaçları tuttuğu gibi köklerinden koparıp bir tarafa atıyormuş. Çocuk da ağaçtan ağaca kaçmaya başlamış. Öyle bir an gelmiş ki etrafta hiç bir ağaç kalmamış, Çocuk can havliyle "Aslanlarım!" diye bağırmış. Aslanları da onu nasılsa duymuşlar, kalın zincirlerini bir çekişte koparıp doğruca çocuğun yardımına koşmuşlar, Tam kız çocuğu yiyecekken aslanlar yetişip kızın üstüne atlayıp kızı parça parça yapmışlar. Çocuk kurtulmuş. Aslanlarını sevmek için tam eğilirken aslanlar dile gelip her şeyi anlatmışlar. Çocuk da doğruca eve gitmiş. Annesiyle Arap’ı bir kılıç darbesiyle ikiye biçmiş, onlardan kurtulmuş. Masal da burada bitmiş.

Kazma Dişli Kürek Başlı Kız