Elimden gelen bu ben iki kişiyim    Çoğalmak neyse ne azalmak zor    Birisi seni her an bırakıp gittiğim    Öbürü kan gibi tutulmuş seviyor    Ağzındaki acı alnındaki çizgiyim    Gözlerine kirli bir bulut getirdim    Hiçbir sevinç aydınlığı onu silemiyor.    Attila İlhan