In the countryside, the breaths of the grass, the trees, and the rocks have the foul smell of humans. They call to me from all directions, and they cling to me. But in the city, even the passengers of a jam-packed train are as quiet as pebbles on the riverbed, and everyone is only thinking of themselves.
Op het platteland hebben het gras, de bomen, en de stenen een adem die stinkt naar mensen. Ze spreken me aan vanuit alle richtingen, en klampen aan me vast. Maar in de stad zijn zelfs de passagiers van een overvolle trein zo stil als een kiezelsteen op de oever van een rivier, en ieder is alleen aan zichzelf aan het denken.