But, knowing precisely sadness and love and death, and that they are vain images when we observe them from the calm space where we should shut ourselves in, he kept on weeping, and desiring love, and fearing death.
Але, дакладна ведаючы маркоту, і каханне, і смерць, і тое, што ўсе яны — бляклыя вобразы, калі глядзець на іх з спакойнага месца, на якім нам і трэба заставацца, ён працягваў плакаць, прагнуць кахання і баяцца смерці.