When I think of my four-dimensional self, I begin to mourn for the "broken" parts of the worm, and want to fix it. (Especially where there was suffering). Is that weird?
Kiam mi pensas pri miaj kvar-dimensia memo, mi komencas plori por la "rompitaj" partoj de la vermo, kaj volas ripari ĝin. (Speciale kie estis suferado). Ĉu tio estas stranga?