Nonetheless, at the IMF and in advanced countries, the prevailing view remains that capital controls are a last resort – to be used only after conventional macroeconomic and financial policies have been exhausted.
In zo'n wereld heeft het weinig zin kapitaalcontroles altijd en overal als laatste redmiddel te zien; in feite wordt de financiële globalisering er alleen maar door tot een fetisj gemaakt. De wereld heeft behoefte aan minutieus, koppig pragmatisme, dat erkent dat kapitaalcontroles soms een prominente plaats verdienen.