กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนได้กลายเป็นเทคนิคอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม โดยในปี ค.ศ. ใด?
กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกน
หลักการของการถ่ายภาพแบบคอลโฟคอลนั้นได้การจดสิทธิบัตรโดย Marvin Minsky ในปี ค.ศ. 1957[2] แต่การพัฒนาการของการใช้แสงเลเซอร์นั้นใช้เวลาอีก 30 ปี จึงสามารถนำมาใช้กับกล้องจุลทรรศน์แบบคอลโฟคอล จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนได้กลายเป็นเทคนิคอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม โดยในปี ค.ศ. 1978 นั้น Thomas Cremer และ Christoph Cremer ได้ออกแบบกระบวนการใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนแบบทีละจุดโดยใช้จุดโฟกัสของลำแสงเลเซอร์เพื่อให้ได้ภาพ 3 มิติ[3] โดยกล้องคอนโฟคอลที่ใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนและใช้ตัวรับแสงเพื่อสร้างภาพ 3 มิติ ตัวแรกที่ถูกออกแบบนั้นได้ถูกใช้สำหรับถ่ายภาพวัตถุทางชีววิทยาซึ่งถูกเคลือบสารฟลูออเรสเซ็นต์ ในทศวรรตต่อมากล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลทำงานด้วยแสงฟลูออเรสเซ็นได้ถูกพัฒนาอย่างจริงจังโดยกลุ่มนักวิจัย University of Amsterdam และ European Molecular Biology Laboratory (EMBL) และ องกรณ์ซึ่งเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
คอมแพคดิสก์, หรือซีดี เป็นแผ่นดิสก์แสงที่ใช้ในการจัดเก็บข้อมูลดิจิตอล, เดิมถูกพัฒนามาสำหรับการจัดเก็บเสียงแบบดิจิตอล. ในปี 1965 เจมส์ รัสเซลล์ ปฏิบัติตามความคิดของเขาที่ว่า วงการเพลงต้องการสื่อใหม่, โดยที่การบันทึกแผ่นเสียงและเข็มบนหีบเสียงจะไม่เข้ามาติดต่อซึ่งกันและกันอีกต่อไป. มีความสนใจในเลเซอร์, รัสเซลก็เริ่มการวิจัยของเขาในระบบแสง ที่จะเข้ามาแทนที่เข็มหีบเสียงและแทนที่ด้วยเลเซอร์ที่จะอ่านรหัสเพื่อบันทึกและเล่นเสียง.[173][174] ในเส้นผ่าศูนย์กลาง 12 นิ้ว(30 เซนติเมตร), รัสเซลในปี 1970 ได้ประสบความสำเร็จในการคิดค้นและสร้างคอมแพคดิสก์อันแรกของโลก ที่มีรหัสดิจิทัลฝังลงบนแผ่นดิสก์ที่สามารถอ่านได้จากเลเซอร์.[175][176][177][178] หลังจากเป็นพันธมิตรกับ Digital Recording ซึ่งต่อมาก็ถูกซื้อไปโดย Optical Recording Corporation, รัสเซลและบริษัทแม่ที่เขาทำงานด้วย, พบว่ามันยากมากขึ้นในการบังคับใช้และปกป้องสิทธิบัตรของเขาจากการถูกละเมิดโดยคู่แข่ง เช่น Sony, ฟิลิปส์, และ ไทม์วอร์เนอร์ ที่ทุกคนได้ประโยชน์จากการประดิษฐ์ของรัสเซล. ความเชื่อที่ว่านักวิทยาศาสตร์ชาวดัตช์และชาวญี่ปุ่น "ได้คิดค้น" คอมแพคดิสก์เป็นความเข้าใจผิดในแง่ที่ว่า ฟิลิปส์และโซนี่ได้ใช้เทคโนโลยีพื้นฐานของรัซเซลส์เพื่อพัฒนาแผ่นดิสก์ให้คมชัด, ปฏิบัติได้, มีขนาดเล็กและมีความเชี่ยวชาญมากยิ่งขึ้น. ในปี 1982, Sony และ ฟิลิปส์ได้แนะนำแผ่นซีดีใน"เชิงพาณิชย์", สิบสองปีหลังจากที่รัสเซลได้สร้างต้นแบบการทำงานไว้แล้วในปี 1970. ในปี 1986 Optical Recording ตัดสินใจที่จะดำเนินการตามกฎหมายโดยการฟ้อง Sony, ฟิลลิป, และ Time Warner. สองปีต่อมาบริษัทได้ตกลงให้ใบอนุญาตกับ Sony และหลังจากนั้นไม่นานก็ทำข้อตกลงกับฟิลลิป และอื่นๆไม่นานก็ตามมา, รวมทั้งการพิจารณาคดีในเดือนมิถุนายน 1992 ศาลมีคำสั่งให้ ไทม์ วอร์เนอร์จ่าย Optical Recording เป็นเงิน $30 ล้านเนื่องจากการละเมิดสิทธิบัตร.[179][180]