วิศวกรรมการบินและอวกาศ
ที่มาของวิศวกรรมการบินและอวกาศสามารถย้อนกลับไปถึงผู้บุกเบิกการบินราวช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20, ถึงแม้ว่างานของเซอร์จอร์จ เคย์ลี จะเคยบุกเบิกไว้ก่อนแล้วในช่วงทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 18 ถึงกลางศตวรรษที่ 19. หนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของการบิน[5] เคย์ลีเป็นผู้บุกเบิกคนหนึ่งในวิศวกรรมการบิน[6] และได้รับการยกย่องว่าเป็นคนแรกที่จะแยกแรงยกและแรงลากซึ่งมีผลกระทบต่อการบินของยานพาหนะใด ๆ [7]. ความรู้เบื้องแรกของวิศวกรรมการบินส่วนใหญ่เป็นเชิงประจักษ์กับแนวความคิดและทักษะบางอย่างที่ถูกนำเข้ามาจากสาขาอื่น ๆ ของวิศวกรรม[8]. นักวิทยาศาสตร์เข้าใจองค์ประกอบสำคัญบางอย่างของวิศวกรรมการบินและอวกาศเช่นพลศาสตร์ของไหล (English: fluid dynamics), ในศตวรรษที่ 18. หลายปีต่อมาหลังจากการบินที่ประสบความสำเร็จโดยพี่น้องตระกูลไรท์, ในช่วงปี 1910s เราได้เห็นการพัฒนาของวิศวกรรมการบินผ่านการออกแบบของอากาศยานทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
Lunar Module เป็นส่วนของยานอวกาศที่เป็นตัวส่งลงพื้นดินสร้างขึ้นสำหรับโครงการอพอลโล โดยกรัมแมน เพื่อให้บรรลุการขนส่งจากวงโคจร cislunar ลงไปที่พื้นผิวและกลับมา. โมดูลยังเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น LM จากการแต่งตั้งของผู้ผลิต. นาซาประสบความสำเร็จในการทดสอบการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 มกราคม 1968 โดยใช้จรวด Saturn V. ภารกิจประสบความสำเร็จหกครั้ง บรรทุกสิบสองนักบินอวกาศ, คนแรกคือนีล อาร์มสตรองและ Buzz Aldrin ในวันที่ 20 กรกฎาคม 1969 ลงพื้นผิวดวงจันทร์และกลับโลกอย่างปลอดภัย. ทอม เคลลี่ เป็นวิศวกรโครงการที่ กรัมแมน, คิดค้นและประสบความสำเร็จในการออกแบบ Lunar Module.[190][191]