จักรพรรดินีวั่นหรง
โกวปู้โลว วั่นหรง (มีความหมายว่า ผู้มีใบหน้าอันเลอโฉม) เป็นธิดาองค์โตของ หร่ง หยวน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายใน ในสมัยราชวงศ์ชิง และเป็นบุคคลผู้ที่มีบทบาทอย่างมากในสมัยแมนจูกัวอีกด้วย วั่นหรงจึงมาจากตระกูลที่ร่ำรวยและโดดเด่นที่สุดครั้งหนึ่งในสมัยราชวงศ์ต้าชิง สมเด็จพระจักรพรรดินีวั่นหรงเกิดในบ้านของพระบิดา หร่ง หยวน ณ บ้านเลขที่ 37 ถนนเม่าเอ๋อ หูท่ง ซอยทิศใต้หลัวกู่ เขตตงเฉง เมืองปักกิ่ง (No. 37, Maoer hutong, South Luogu Lane, Dongcheng District, Beijing) เนื่องจากพระบิดาเป็นผู้มีความคิดสมัยใหม่ที่จะให้เหล่าธิดาได้มีการศึกษา วั่นหรงจึงได้รับการศึกษาจากโรงเรียนมิชชั่นนารีของอเมริกันในเมืองเทียนสินและระหว่างช่วงเวลาในพระราชวังต้องห้าม โดยผู้สอนส่วนตัวชาวอเมริกันชื่อ อิซาเบล อินแกรม (Isabel Ingram) ผู้ซึ่งได้ให้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษของวั่นหยงว่า อลิซาเบธ[1]
จักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย พระพันปีหลวง
พระนางหนิวฮูลู่ เข้าถวายตัวเป็นราชบริจาริกาและได้รับการสถาปนาเป็นพระวรชายาองค์ที่สองของมกุฎราชกุมารหย่งเยี๋ยน (顒琰) พระโอรสองค์ที่สิบห้าของจักรพรรดิเฉียนหลง ใน ปีค.ศ.1793 พระนางมีพระประสูติกาลพระราชธิดาองค์ที่เจ็ดขององค์ชายหย่งเยี๋ยน และพระโอรสสองพระองค์ คือองค์ชายหมินกีและหมินเสียน ในปีค.ศ. 1796 จักรพรรดิเฉียนหลง ทรงสละราชสมบัติและโดยทรงขึ้นดำรงตำแหน่งเป็น พระบิดาหลวง หรือ จักพรรดิสูงสุด (-ไท่ซั่งหวง) อย่างไรก็ตามแม้จะสละราชบัลลังค์แล้วแต่อำนาจที่แท้จริงยังคงอยู่กับพระองค์ .มกุฎราชกุมารหย่งเยี๋ยน ได้รับการเสวยราชย์สมบัติต่อมาเป็น สมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง พระนางหนิวหนิวฮูลู่ในฐานะพระวรชายาองค์ที่สองของ มงกุฏราชกุมารได้รับการสถาปนาเป็น พระมเหสี (-กุ้ยเฟย) ต่อมาเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ยทรงพระประชวรและสิ้นพระชนม์หลังจากที่ทรงพระยศสมเด็จพระจักรพรรดินีได้เพียงหนึ่งปี พระนางหนิวฮูลู ในฐานะที่มีพระยศอาวุโสสูงสุดในบรรดาพระมเหสี ได้รับการเลื่อนยศของ พระอัครมเหสี (-หวงกุ้ยเฟย) จักรพรรดิเจียชิ่งทรงอยากจะสถาปนาพระนางขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีองค์ต่อมา แต่ในขณะนั้นจะต้องรอจนกว่าระยะเวลาการไว้ทุกข์สำหรับสมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย สิ้นสุดลงก่อน จนในปี ค.ศ. 1799 จักรพรรดิเฉียนหลง เสด็จสวรรคตอีก ดังนั้นการสถาปนาพระยศของพระนางจึงถูกเลื่อนออกไปจนค.ศ. 1801