กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกน
หลักการของการถ่ายภาพแบบคอลโฟคอลนั้นได้การจดสิทธิบัตรโดย Marvin Minsky ในปี ค.ศ. 1957[2] แต่การพัฒนาการของการใช้แสงเลเซอร์นั้นใช้เวลาอีก 30 ปี จึงสามารถนำมาใช้กับกล้องจุลทรรศน์แบบคอลโฟคอล จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนได้กลายเป็นเทคนิคอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม โดยในปี ค.ศ. 1978 นั้น Thomas Cremer และ Christoph Cremer ได้ออกแบบกระบวนการใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนแบบทีละจุดโดยใช้จุดโฟกัสของลำแสงเลเซอร์เพื่อให้ได้ภาพ 3 มิติ[3] โดยกล้องคอนโฟคอลที่ใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนและใช้ตัวรับแสงเพื่อสร้างภาพ 3 มิติ ตัวแรกที่ถูกออกแบบนั้นได้ถูกใช้สำหรับถ่ายภาพวัตถุทางชีววิทยาซึ่งถูกเคลือบสารฟลูออเรสเซ็นต์ ในทศวรรตต่อมากล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลทำงานด้วยแสงฟลูออเรสเซ็นได้ถูกพัฒนาอย่างจริงจังโดยกลุ่มนักวิจัย University of Amsterdam และ European Molecular Biology Laboratory (EMBL) และ องกรณ์ซึ่งเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ
การถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์
เทคนิคการฉายภาพกลับแบบกรอง () เป็นหนึ่งในเทคนิคขั้นตอนวิธีที่ถูกจัดตั้งมากที่สุดสำหรับปัญหานี้. มันเป็นแนวคิดที่เรียบง่าย, ปรับแต่งได้และได้ผลชัดเจน. นอกจากนี้ มันยังไม่ต้องการการคำนวณด้วยคอมพิวเตอร์มาก, กับสแกนเนอร์ที่ทันสมัยต้องใช้เพียงไม่กี่มิลลิวินาทีต่อภาพ. อย่างไรก็ตาม เทคนิคนี้ไม่ได้เป็นเทคนิคเดียวที่มี: สแกนเนอร์อีเอ็มไอแบบดั้งเดิมสามารถแก้ปัญหาการฟื้นฟูภาพขึ้นใหม่โดยวิธีการทางพีชคณิตเชิงเส้น, แต่วิธีการนี้ถูกจำกัดด้วยความซับซ้อนของการคอมพิวเตอร์ชั้นสูง, โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่มีอยู่ในเวลานั้น. เมื่อเร็วๆนี้ ผู้ผลิตได้พัฒนาเทคนิคความคาดหวังสูงสุดที่น่าจะเป็นสูงสุดทางกายภาพแบบการทำซ้ำ (). เทคนิคเหล่านี้มีข้อได้เปรียบเพราะว่าพวกมันใช้รูปแบบภายในของคุณสมบัติทางกายภาพของสแกนเนอร์และของกฎทางกายภาพของการปฏิสัมพันธ์ของ X-ray. วิธีการก่อนหน้านี้, เช่นเทคนิคการฉายภาพกลับแบบกรอง, คาดว่าจะได้สแกนเนอร์ที่สมบูรณ์ตัวหนึ่งและวิชาฟิสิกส์ที่ถูกทำให้ง่ายมากๆ, ซึ่งนำไปสู่สิ่งแปลกปลอมจำนวนมาก, เสียงรบกวนสูงและความละเอียดของภาพที่มีความบกพร่อง. เทคนิคซ้ำจะให้ภาพที่มีความละเอียดที่ดีขึ้น, ลดเสียงรบกวนและเกิดสิ่งแปลกปลอมน้อยลง, เช่นเดียวกับความสามารถในการช่วยลดอย่างมากของปริมาณรังสีในบางสถานการณ์. ข้อเสียคือความต้องการการคอมพิวเตอร์สูงมาก, แต่ความก้าวหน้าในเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และเทคนิคการใช้คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงเช่นการใช้อัลกอริทึม GPU แบบขนานสูงหรือการใช้ฮาร์ดแวร์พิเศษเฉพาะเช่น FPGAs หรือ ASICs, อนุญาตให้ใช้ในทางปฏิบัติได้ในปัจจุบัน. 