โจโฉ
Template:CJKV; ค.ศ. 155– 15 มีนาคม ค.ศ. 220)[1] ชื่อรองว่า เมิ่งเต๋อ (孟德) ชื่อเล่นว่า อาหมาน (阿瞞) และ จี๋ลี่ (吉利)[2] เป็นขุนศึกและอัครมหาเสนาบดีลำดับรองสุดท้ายแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้เถลิงอำนาจช่วงปลายราชวงศ์ ทั้งเป็นบุคคลหนึ่งซึ่งมีบทบาทสำคัญที่สุดในสมัยสามก๊ก และเป็นผู้วางรากฐานรัฐเว่ย์/วุย (魏) เมื่อสิ้นชีวิตแล้วได้รับการสถาปนาเป็น พระเจ้าอู่ (武王) หรือ จักรพรรดิอู่ (武帝)
เหาเก๋อ
พระองค์ทรงได้รับศึกษาด้านการทหารตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ทรงเคยออกรบร่วมกับพระราชบิดาหลายครั้ง อีกทั้งยังทรงเคยเป็นแม่ทัพเองอีกด้วย ปีค.ศ.1636 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นซู่ชินหวัง (肃武亲王) ซึ่งเป็นพระอิสริยยศชั้นอ๋องพระมาลาเหล็ก แต่ด้วยความเยาว์วัยและอ่อนประสบการณ์จึงทรงประมาททำให้เกิดความผิดพลาด เป็นเหตุให้ทรงถูกปลดจากตำแหน่งอ๋องหลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1643 จักรพรรดิฉงเต๋อเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันโดยไม่ได้แต่งตั้งรัชทายาทไว้ พระองค์ทรงถูกเก็งว่าจะได้เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปแต่ก็มีคู่แข่งคือเจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่น จากความวุ่นวายในการเลือกจักรพรรดิพระองค์ใหม่ ราชสำนักฝ่ายในจึงเลือกเจ้าชายฝูหลินขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน โดยให้เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นเป็นผู้สำเร็จราชการ ในปี ค.ศ.1644 แมนจูสามารถเข้ายึดครองปักกิ่งได้สำเร็จ เจ้าชายเหาเก๋อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพยกไปปราบมณฑลเสฉวน ด้วยความที่ไม่ลงรอยกับองค์ชายตัวเอ่อร์กุ่นทำให้เกิดเหตุขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการในขณะนั้นได้สั่งคุมขังพระองค์ เป็นเหตุให้ประชวรและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ.1648 สิริพระชันษา 39 ปี จากเหตุการณ์นี้จักรพรรดิซุ่นจื้อทรงโกรธแค้นเจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นเป็นอย่างมาก