รายพระนามพระมหากษัตริย์อังกฤษ
พระมหากษัตริย์พระองค์แรกของอังกฤษเริ่มต้นนับที่พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ซึ่งแต่เดิมเป็นพระมหากษัตริย์เวสเซ็กซ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 1414 พระองค์ทรงเอาชนะพวกเดนมาร์ก ในปี พ.ศ. 1421 และได้ทรงรวบรวมอาณาจักรให้เป็นปึกแผ่นก่อนสถาปนาเป็นราชอาณาจักรอังกฤษ และทรงปราบดาภิเษกพระองค์เองขึ้นเป็น พระมหากษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน หลังจากยึดและสร้างนครลอนดอนจากชาวเดนมาร์กในปี พ.ศ. 1429 อนึ่งในช่วงต้นราชวงศ์นี้พระมหากษัตริย์ทรงใช้พระอิสริยยศว่า "พระมหากษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน" (King of the Anglo-Saxons) ตราบจนถึงต้นรชสมัยของพระเจ้าแอเทลสแตนจึงเปลียนมาใช้ พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์แห่งชนอังกฤษ (King of the English) ซึ่งพระยศนี้ใช้ตราบจนกระทั่งการสิ้นสุดของราชวงศ์เวสเซกซ์
พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร
เมื่อสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 พระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2453 พระองค์ทรงเถลิงราชย์เป็นสมเด็จพระมหากษัตริย์-จักรพรรดิ พระองค์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งอินเดียเพียงพระองค์เดียวที่มีพิธีราชาภิเษกที่อินเดีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์ได้ทรงสละพระอิสริยยศและฐานันดรศักดิ์ของเยอรมันทั้งหมดในนามของพระประยูรญาติสัญชาติอังกฤษและเปลี่ยนชื่อราชวงศ์จากซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาเป็นวินด์เซอร์ รัชกาลของพระองค์ พระราชบัญญัติ Statute of Westminster ได้แยกสถาบันพระมหากษัตริย์ออกต่างหาก พระองค์จึงทรงปกครองดินแดนต่างๆ ในปกครองของอังกฤษแบบราชอาณาจักรอิสระ และการกำเนิดขึ้นของลัทธิสังคมนิยม ฟาสซิสต์ และลัทธิสาธารณรัฐนิยมในไอร์แลนด์ได้เปลี่ยนแปลงแนวคิดทางการเมือง