กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกน
หลักการของการถ่ายภาพแบบคอลโฟคอลนั้นได้การจดสิทธิบัตรโดย Marvin Minsky ในปี ค.ศ. 1957[2] แต่การพัฒนาการของการใช้แสงเลเซอร์นั้นใช้เวลาอีก 30 ปี จึงสามารถนำมาใช้กับกล้องจุลทรรศน์แบบคอลโฟคอล จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนได้กลายเป็นเทคนิคอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม โดยในปี ค.ศ. 1978 นั้น Thomas Cremer และ Christoph Cremer ได้ออกแบบกระบวนการใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนแบบทีละจุดโดยใช้จุดโฟกัสของลำแสงเลเซอร์เพื่อให้ได้ภาพ 3 มิติ[3] โดยกล้องคอนโฟคอลที่ใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนและใช้ตัวรับแสงเพื่อสร้างภาพ 3 มิติ ตัวแรกที่ถูกออกแบบนั้นได้ถูกใช้สำหรับถ่ายภาพวัตถุทางชีววิทยาซึ่งถูกเคลือบสารฟลูออเรสเซ็นต์ ในทศวรรตต่อมากล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลทำงานด้วยแสงฟลูออเรสเซ็นได้ถูกพัฒนาอย่างจริงจังโดยกลุ่มนักวิจัย University of Amsterdam และ European Molecular Biology Laboratory (EMBL) และ องกรณ์ซึ่งเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ
การถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์
การใช้งานที่เพิ่มขึ้นของ CT สแกนอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดอยู่ในสองสาขา: การตรวจคัดกรองของผู้ใหญ่ (คัดกรอง CT ของปอดในผู้สูบบุหรี่, ส่องกล้องลำไส้เสมือน, CT การคัดกรองโรคหัวใจและ CT ทั้งร่างกายในผู้ป่วยที่ไม่มีอาการ) และการถ่ายภาพ CT ของเด็ก. เวลาในการสแกนถูกลดลงให้เหลือประมาณ 1 วินาที, เพื่อขจัดความต้องการที่เข้มงวดสำหรับจุดตรวจที่จะยังคงให้อยู่นิ่งๆหรือผ่อนคลาย, เป็นหนึ่งในสาเหตุหลักของการเพิ่มขึ้นมากในผู้ป่วยเด็ก (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการวินิจฉัยไส้ติ่ง). ณ ปี 2007 ในประเทศสหรัฐอเมริกา, สัดส่วนของ CT สแกนจะดำเนินการโดยไม่จำเป็น. บางสถานที่ประมาณการตัวเลขนี้อยู่ที่ 30%. มีหลายเหตุผลสำหรับเรื่องนี้ได้แก่:.. ความกังวลทางกฎหมาย, สิ่งจูงใจทางการเงิน, และความปรารถนาโดยประชาชน. ตัวอย่างเช่นผู้มีสุขภาพดีบางคนจ่ายด้วยความโลภที่จะได้รับ CT สแกนเต็มร่างกายในการตรวจคัดกรอง, แต่ก็ไม่ได้เป็นที่ชัดเจนว่าผลประโยชน์จะมีน้ำหนักเกินความเสี่ยงและค่าใช้จ่าย, เพราะการตัดสินใจว่าจะรักษาเนื้องอกที่เจอโดยบังเอิญ () หรือไม่และอย่างไรจะเต็มไปด้วยความซับซ้อน, การได้รับรังสีจะสะสมและไม่ใช่สิ่งที่จะละเลยได้, และเงินสำหรับการสแกนจะเกี่ยวข้องกับต้นทุนค่าเสียโอกาส (มันอาจจะมีการใช้จ่ายได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าในการตรวจคัดกรองกลุ่มเป้าหมายที่ชัดเจนมากขึ้นหรือใช้กลยุทธ์ในการดูแลสุขภาพด้วยวิธีอื่นๆ).