รายพระนามพระมหากษัตริย์อังกฤษ
พระมหากษัตริย์พระองค์แรกของอังกฤษเริ่มต้นนับที่พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ซึ่งแต่เดิมเป็นพระมหากษัตริย์เวสเซ็กซ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 1414 พระองค์ทรงเอาชนะพวกเดนมาร์ก ในปี พ.ศ. 1421 และได้ทรงรวบรวมอาณาจักรให้เป็นปึกแผ่นก่อนสถาปนาเป็นราชอาณาจักรอังกฤษ และทรงปราบดาภิเษกพระองค์เองขึ้นเป็น พระมหากษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน หลังจากยึดและสร้างนครลอนดอนจากชาวเดนมาร์กในปี พ.ศ. 1429 อนึ่งในช่วงต้นราชวงศ์นี้พระมหากษัตริย์ทรงใช้พระอิสริยยศว่า "พระมหากษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน" (King of the Anglo-Saxons) ตราบจนถึงต้นรชสมัยของพระเจ้าแอเทลสแตนจึงเปลียนมาใช้ พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์แห่งชนอังกฤษ (King of the English) ซึ่งพระยศนี้ใช้ตราบจนกระทั่งการสิ้นสุดของราชวงศ์เวสเซกซ์
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร
14 ธันวาคม ค.ศ. 1895 – 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1898: ฮิสไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งยอร์ก (His Highness Prince Albert of York) 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1898 – 22 มกราคม ค.ศ. 1901: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งยอร์ก (His Royal Highness Prince Albert of York) 22 มกราคม ค.ศ. 1901 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1901: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งคอร์นวอลล์และยอร์ก (His Royal Highness Prince Albert of Cornwall and York) 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1901 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1910: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งเวลส์ (His Royal Highness Prince Albert of Wales) 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1910 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1920: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ต (His Royal Highness The Prince Albert) 4 มิถุนายน ค.ศ. 1920 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1936: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายอัลเบิร์ต ดยุกแห่งยอร์ก (His Royal Highness The Duke of York) 11 ธันวาคม ค.ศ. 1936 – 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952: สมเด็จพระราชาธิบดี (His Majesty The King) ในบริติชอินเดีย ระหว่าง 11 ธันวาคม ค.ศ. 1936–14 สิงหาคม ค.ศ. 1947: จักรพรรดิแห่งอินเดีย[1]