การรวมราชบัลลังก์
การรวมราชบัลลังก์ทำให้เกิดการรวมราชวงศ์และรัฐร่วมประมุขขึ้นใหม่ โดยราชบัลลังก์แห่งสกอตแลนด์ยังคงแยกต่างหากออกมาจากราชบัลลังก์แห่งอังกฤษ แม้ว่าพระเจ้าเจมส์จะทรงพยายามอย่างมากในการสถาปนา ราชบัลลังก์แห่งบริเตนใหญ่ ขึ้นมาใหม่ก็ตาม ทำให้อังกฤษและสกอตแลนด์ยังคงดำรงสถานะเป็นรัฐอธิปไตยต่อไป รวมทั้งมีพระประมุขร่วมกับราชอาณาจักรไอร์แลนด์ (ทั้งสามอาณาจักรมีสมัยไร้กษัตริย์ร่วมกันระหว่างปี พ.ศ. 2192 - 2203 หรือในสมัยเครือจักรภพแห่งอังกฤษและสมัยรัฐในอารักขา) ไปจนกระทั่งการผ่านร่างพระราชบัญญัติสหภาพ พ.ศ. 2250 โดยรัฐสภาอังกฤษและรัฐสภาสกอตแลนด์ ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระราชินีนาถแอนน์ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์สจวต[2]
รายพระนามพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
สหราชอาณาจักรมีประมุขมาแล้ว 12 พระองค์ สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707 โดยการรวมตัวกันของราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ซึ่งเป็นรัฐร่วมประมุขกันมาก่อนแล้วตั้งแต่วันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1603 จนวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1801 ได้ผนวกราชอาณาจักรไอร์แลนด์เข้ามาอีกจึงเป็นสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ แต่พอวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1922 พื้นที่ทางใต้ของไอร์แลนด์ได้แยกตัวไปเป็นอิสระ อาณาจักรนี้จึงใช้นามใหม่ว่าสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือตั้งแต่วันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1927