บากูมัตสึ
บากูมัตสึ (幕末(bakumatsu), "ปลายยุคบากูฟุ") เป็นชื่อเรียกช่วงเวลาปลายยุคเอโดะซึ่งนำไปสู่การสิ้นสุดของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ชื่อดังกล่าวถูกกำหนดขึ้นจากเหตุการณ์ใหญ่ที่เกิดขึ้นโดยรวมระหว่างปี ค.ศ. 1853 - 1867 ซึ่งเป็นระยะที่ญี่ปุ่นได้ยกเลิกนโยบายปิดประเทศที่เรียกว่า ซาโกกุ และเปลี่ยนผ่านจากรัฐบาลแบบศักดินาของโชกุนไปสู่รัฐบาลสมัยใหม่ในยุคเมจิ การแบ่งแยกทางอุดมการณ์และทางการเมืองในยุคนี้ส่วนใหญ่แบ่งออกเป็นกลุ่มผู้รักชาติที่เรียกว่า "อิชินชิชิ" ซึ่งสนับสนุนจักรพรรดิ และกองกำลังฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลโชกุนตระกูลโทกูงาวะ เช่น กลุ่มชินเซ็งงุมิ เป็นต้น
การท่องเที่ยวในประเทศญี่ปุ่น
ต้นกำเนิดของประเพณีการเยี่ยมชมเมืองที่งดงามยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่การเที่ยวชมสถานที่ในช่วงต้น คือการเดินทางในปี ค.ศ. 1689 ของมะสึโอะ บะโช ไปยัง"เหนือสุด"ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเกิดขึ้นไม่นานหลังจากที่ฮะยะชิ ระซัง ได้จัดไตรทรรศน์แห่งญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1643 ในช่วงยุคเอะโดะของญี่ปุ่น จากประมาณ ค.ศ. 1600 สู่การฟื้นฟูเมจิในปี ค.ศ. 1867 การเดินทางได้รับการวางระเบียบภายในประเทศโดยการใช้ชูกุบะหรือสถานีหลัก ซึ่งเป็นชุมชนที่นักท่องเที่ยวจะต้องนำเสนอเอกสารที่เหมาะสม แม้จะมีข้อจำกัดเหล่านี้ แต่ก็มีที่ทำการคนขนของและคอกม้า, เช่นเดียวกับสถานที่สำหรับที่พักและอาหาร ที่มีอยู่ในเส้นทางอยู่พอสมควร ในช่วงเวลานี้ ประเทศญี่ปุ่นได้ปิดประเทศจากชาวต่างชาติ จึงไม่มีการท่องเที่ยวต่างประเทศที่มีอยู่ในประเทศญี่ปุ่น