สุวรรณ นภาพล
เริ่มต้นชกมวยครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๓ จนถึงปี พ.ศ. ๒๕๐๖ จึงเลิกชกมวย หลังจากทำงานให้บริษัทไฟสโตน จำกัด เพราะกรรมการผู้จัดการขอร้องให้เลิกชก รวมสถิติการชกมวยทั้งมวยนักเรียน มวยสากลสมัครเล่น และมวยอาชีพ ทั้งหมด ๙๘ ครั้ง ผลรางวัลที่ได้รับจากการแข่งขัน คือ ๗ แชมป์ ในการชกมวยทั้งหมดทั้งมวยไทยและมวยสากล โดยได้แชมป์มวยสากลครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๓ ในการแข่งขันมวยมวยสากลนักเรียน เมื่อเรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่ ๔ ครั้งแรกในชีวิตชกมวยไทย, ระยะทางที่เดินทางไปโรงเรียนปทุมคงคาต้องเดินผ่านวัดไตรมิตร เผอิญที่งานวัดไตรมิตรมีการแข่งขันชกมวยด้วย จึงได้ไปเปรียบและขึ้นชกมวยไทย ได้รับชัยชนะ K.O. (Knock out) ในยกแรก ได้รับเงินรางวัลจากชัยชนะในครั้งนั้นจำนวน ๑๒ บาท วันรุ่งขึ้นจึงขึ้นไปชกอีกครั้ง โดยได้รับเงินรางวัลจากชัยชนะในครั้งนี้จำนวน ๑๕ บาท ทำให้ดีใจมาก
แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่
เมื่อหันมาชกมวยสากลก็ทำสถิติการชกได้ดี จนได้แชมป์ ABC ทั้งรุ่นแบนตั้มเวทและซูเปอร์แบนตั้มเวท และได้โอกาสขึ้นชกเพื่อคัดตัวไปเป็นผู้ท้าชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท สภามวยโลก (WBC) กับ นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย นักมวยชาวไทยด้วยกันเอง แต่ทว่าต้องคลาดคลากันถึง 3 ครั้ง 3 ครา ด้วยครั้งแรกแสงหิรัญต้องผ่าตัดไส้ติ่ง ครั้งที่ 2 นภาพลบาดเจ็บไหล่หลุด และครั้งที่ 3 สภามวยโลก เลื่อนการชกออกไป จนเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 ทั้งคู่พบกัน ที่จังหวัดสุพรรณบุรี ผลการชก แสงหิรัญที่ร้างเวทีไปถึง 1 ปีเต็ม ทำได้ดีกว่าในยกต้น ๆ ทำคะแนนนำไปก่อน แต่หลังจากยก 6 ไปแล้ว นภาพลเร่งเครื่องแรงขึ้น ขณะที่แสงหิรัญกลับหมดแรง จนถูกน็อกในยกที่ 10 ชวดแชมป์และเป็นการแพ้ครั้งแรกในชีวิตการชกมวยสากลของแสงหิรัญด้วย แต่ทว่าเมื่อนภาพลขึ้นชิงแชมป์โลกกับ โตชิอากิ นิชิโอกะ แชมป์โลกชาวญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2551 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปแบบขาดลอย