อี มิน-โฮ
ลี มิน-โฮ (; ฮันกึล: 이민호,ฮันจา: 李敏鎬) เกิดวันที่ 22 มิถุนายน 2530 เมืองโซล ประเทศเกาหลีใต้ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอนกุก เริ่มงานในวงการบันเทิงเกาหลีด้วยการเป็นนายแบบ และเริ่มผลงานการแสดง ในปี 2549 เรื่อง Secret Campus ก่อนจะมาโด่งดังเพียงชั่วข้ามคืน จากบท กู จุนพโย ซึ่งทำให้ ลี มินโฮ เป็นที่รู้จักมีแฟนคลับมากมายทั่วเอเซีย จากละครเรื่อง Boys Over Flowers ในปี 2552 โดยรับบทเป็นหัวหน้าของ F4 เวอร์ชันเกาหลี และนั่นทำให้เขากลายเป็นดาราที่โด่งดังอย่างมากของเกาหลี รวมถึงอีกหลายประเทศในเอเชีย และผลงานต่อมา ไม่ว่าจะเป็น City Hunter ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้อีมินโฮเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในประเทศจีน ในปี 2556 ละครเรื่อง The Heirs ก็ทำให้ชื่อของอีมินโฮโด่งดังสุดขีดในประเทศจีน เป็นดาราเกาหลีที่มีผู้ติดตามใน weibo มากที่สุดในปัจจุบัน ถึง 28 ล้านคน ผลงานเรื่องล่าสุดคือ Legend of The Blue Sea ซึ่งเป็นผลงานทิ้งทวนก่อนเข้ากรมรับใช้ชาติ ปัจจุบันอีมินโฮอยู่ระหว่างการเข้ากรมรับใช้ชาติเป็นทหาร ตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 และเนื่องจากอีมินโฮเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี 2549 ซึ่งหลังการผ่าตัดขาของอีมินโฮก็ไม่เหมือนเดิม 100%[1] จึงได้ปฏิบัติงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริการสาธารณะ ในพื้นที่เขตคังนัม กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เป็นระยะเวลา 24 เดือน มีกำหนดปลดประจำการ ในวันที่ 11 พฤษภาคม 2562
อีนิด ไบลตัน
อีนิด ไบลตัน ถือกำเนิดที่กรุงลอนดอน อังกฤษ ณ วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2440 เป็นบุตรีคนโตสุด ในจำนวนพี่น้อง 3 คน ในวัยเด็กครอบครัวของเธอส่งเสริมให้อีนิดเล่าเรียนในโรงเรียนสอนดนตรีเพราะเห็นว่าเธอมีพรสวรรค์ด้านดนตรี ดังนั้นเธอจึงเข้าเรียนในโรงเรียนสอนดนตรี แต่อีนิดสนใจการเขียนบทความ เรื่องสั้น และโคลงกลอนมากกว่า ต่อมาครอบครัวของอีนิดย้ายกันไปอยู่ ที่เมือง"เบคเคนแฮม" (: Beckenham) และที่นี่ น้องชายทั้งสองคนของเธอ แฮนลีกับคาร์เรย์ (Hanly and Carey) เกิดขึ้น อีนิดชอบอ่านหนังสือของพ่อเธอมาก เรื่องโปรดของเธอคือ อลิซในแดนมหัศจรรย์ โดยลิวอิส คาร์รอลล์ ต่อมาเมื่อเธออายุสิบสามปี พ่อกับแม่ของเธอย้ายกันไปอยู่ แม่ของเธอพาลูกทั้งสามไปด้วย แต่พ่อของอีนิดที่ทำธุรกิจเสื้อผ้าในกรุงลอนดอน จะเป็นคนออกค่าเล่าเรียนให้ลูก ๆ รวมทั้งส่งเงินให้กับครอบครัวอีนิดด้วย เธอจึงยังคงผูกพันกับทั้งพ่อและแม่ของเธอ 
เมื่ออีนิดอายุได้ 14 ปี เธอชนะการประกวดเขียนบทกวีเด็กที่โรงเรียน รางวัลที่เธอได้มานี้ เป็นแรงผลักดันและจูงใจให้เธอส่งบทกลอนและบทความไปยังนิตยสารต่าง ๆ เมื่อเธออายุ 20 ปี บทความของเธอก็ได้ตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในนิตยสาร "Nash's Magazine" หนังสือรวมบทกลอนเล่มแรกของอีนิดได้รับการตีพิมพ์ออกมา ใช้ชื่อว่า "Child Whispers" ในพ.ศ. 2465 ในระหว่างนั้นอีนิดทำงานเป็นคุณครูในโรงเรียนอนุบาลของตัวเอง เธอให้เหตุผลว่าจะได้มีเวลามาเขียนหนังสือ แต่ทว่า เธอสอนอยู่ได้เพียงแต่ 5 ปี อีนิดก็เปลี่ยนอาชีพตัวเองมาเป็นนักเขียนเต็มตัว