จารึกพ่อขุนรามคำแหง
จารึกพ่อขุนรามคำแหง[1] หรือ จารึกหลักที่ 1[1] เป็นศิลาจารึกที่บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สมัยกรุงสุโขทัย ศิลาจารึกนี้ เจ้าฟ้ามงกุฎฯ (ต่อมาคือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ขณะผนวชอยู่เป็นผู้ทรงค้นพบเมื่อวันกาบสี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 จ.ศ. 1214 ตรงกับ วันศุกร์ที่ 17 มกราคม ค.ศ.1834 หรือ พ.ศ. 2376[2] ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นหลักสี่เหลี่ยมด้านเท่า ทรงกระโจม สูง 111 ซม. หนา 35 ซม. เป็นหินทรายแป้งเนื้อละเอียด[1]มีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
ไอเนตคาเวส
พระองค์ได้ถูกกล่าวถึงในแผ่นศิลาสลักในพิระมิดขั้นบันไดของฟาโรห์ดโจเซอร์ (ของเหล่านี้จะพบได้ในพิพิธภัณฑ์ต่างๆ) และหินศิลาสลักที่พบอยู่ที่เมืองเฮลิโอโพลิส (ตอนนี้อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในตูริน) ซึ่งปรากฎเป็นภาพของฟาโรห์ดโจเซอร์ขึ้นครองราชย์พร้อมภาพสลักขนาดเล็กกว่าสองรูปก็เป็นของพระนางเฮเทปเฮอร์เนบติและพระนางไอเนตคาเวส