วิศวกรรมการบินและอวกาศ
ที่มาของวิศวกรรมการบินและอวกาศสามารถย้อนกลับไปถึงผู้บุกเบิกการบินราวช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20, ถึงแม้ว่างานของเซอร์จอร์จ เคย์ลี จะเคยบุกเบิกไว้ก่อนแล้วในช่วงทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 18 ถึงกลางศตวรรษที่ 19. หนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของการบิน[5] เคย์ลีเป็นผู้บุกเบิกคนหนึ่งในวิศวกรรมการบิน[6] และได้รับการยกย่องว่าเป็นคนแรกที่จะแยกแรงยกและแรงลากซึ่งมีผลกระทบต่อการบินของยานพาหนะใด ๆ [7]. ความรู้เบื้องแรกของวิศวกรรมการบินส่วนใหญ่เป็นเชิงประจักษ์กับแนวความคิดและทักษะบางอย่างที่ถูกนำเข้ามาจากสาขาอื่น ๆ ของวิศวกรรม[8]. นักวิทยาศาสตร์เข้าใจองค์ประกอบสำคัญบางอย่างของวิศวกรรมการบินและอวกาศเช่นพลศาสตร์ของไหล (English: fluid dynamics), ในศตวรรษที่ 18. หลายปีต่อมาหลังจากการบินที่ประสบความสำเร็จโดยพี่น้องตระกูลไรท์, ในช่วงปี 1910s เราได้เห็นการพัฒนาของวิศวกรรมการบินผ่านการออกแบบของอากาศยานทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
เมอร์คิวรีเซเวน
เมอร์คิวรีเซเวนเป็นกลุ่มนักบินอวกาศโครงการเมอร์คิวรีเจ็ดคนที่นาซาประกาศเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1959 นอกจากนี้ยังเรียกว่า ออริจินัลเซเวน (Original Seven, เจ็ดคนแรก) หรือแอสโตรนอทกรุ๊ป 1 (Astronaut Group 1, นักบินอวกาศกลุ่ม 1) พวกเขาขับเที่ยวบินอวกาศที่มีคนขับของโครงการเมอร์คิวรีตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1961 ถึงพฤษภาคม ค.ศ. 1963 นักบินอวกาศทั้งเจ็ด ได้แก่ สกอต คาร์เพนเตอร์, กอร์ดอน คูเปอร์, จอห์น เกลน, กัส กริสซอม, วัลลี เชียร์รา, แอลัน เชพเพิร์ด และเดก สเลย์ตัน 