เรณูวิทยา
มีรายงานการค้นพบละอองเรณูภายใต้กล้องจุลทรรศน์เป็นครั้งแรกสุดในช่วงทศวรรษที่ 1640 โดย เนเฮเมียห์ กรีว นักพฤกษศาสตร์ชาวอังกฤษ[2]เป็นผู้บรรยายลักษณะของละอองเรณู เกสรตัวผู้ และเป็นผู้ทำนายได้อย่างถูกต้องว่าละอองเรณูเป็นสิ่งจำเป็นในการสืบพันธุ์ของพืชทั้งหลาย กล้องจุลทรรศน์ได้เข้ามามีบทบาทในการศึกษาเรณูวิทยามากยิ่งขึ้นรวมไปถึงผลงานของโรเบิร์ต คิดสตัน และพี เรนช์ผู้ตรวจสอบพบสปอร์ในชั้นถ่านหินที่เปรียบเทียบได้กับสปอร์ของพืชปัจจุบัน[3] ผู้บุกเบิกช่วงแรกๆยังรวมถึงคริสเตียน กอทต์ฟรายด์ อีห์เรนเบิร์ก (ผู้ศึกษาเรดิโอลาเรียนและไดอะตอม) ไกเดียน แมนเทลล์ (ผู้ศึกษาสาหร่ายเดสมิด) และเฮนรี โฮฟเรย์ ไวต์ (ผู้ศึกษาไดโนแฟลกเจลเลต)
การ์ดิเนอร์ กรีน ฮับเบิร์ด
การ์ดิเนอร์เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1897 รวมอายุได้ 75 ปี เมื่อเขาเสียชีวิตลง ภรรยาของเขาได้บริจาคงานแกะสลักและงานสลักต่างๆและผลงานศิลปะอื่นๆให้แก่ห้องสมุดรัฐสภา (Library Of Congress) ซึ่งเป็นของรัฐบาลอเมริกา แต่ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลง ในปีค.ศ. 1890มีภูเขาลูกหนึ่งได้รับตั้งชื่อว่า"ภูเขาฮับเบิร์ด"เพราะการสำรวจภูเขาลูกนั้นได้รับการสนับสนุนจากสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิกในขณะที่การ์ดิเนอร์ยังเป็นผู้อำนวยการอยู่ ในปีค.ศ. 1888 การ์ดิเนอร์ได้รับปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียและในปีค.ศ. 1894 เขาได้รับปริญญานิติศาสตร์ดษฎีบัณฑิตจากวิทยาลัยดาร์ตมัธ ถึงแม้การ์ดิเนอ์จะเสียชีวิตแล้ว แต่สมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิกก็ยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้และยังมีการมอบเหรียญรางวัลที่ชื่อว่า"Hubbard Medel"ให้แก่ผลงานสำรวจ ค้นพบ และวิจัยอันโดดเด่น