แมนนี ปาเกียว
แมนนี ปาเกียว เกิดวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบูคิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao) ในครอบครัวที่ยากจนมากที่เมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด[1]
ชนะ ป.เปาอินทร์
ชนะขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ `23 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 ชนะน็อค รันแต เลือดอยุธยา ยก 3 จากนั้นขึ้นชกชนะรวด รวมทั้งชนะคะแนนฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญด้วย ต่อมา ได้ครองแชมป์มวยสากลเวทีราชดำเนินรุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2531 ชนะคะแนน เด็ด ดอนเจดีย์ จากนั้น ชกชนะรวดในช่วง พ.ศ. 2532 – 2535 รวมทั้ง ชนะคะแนน แมนนี่ เมลชอร์ ริค มากราโม จูเนียร์ และเออร์เนสโต้ รูบิลลาร์ จนได้เป็นรองแชมป์โลกอันดับ 1 ในรุ่นมินิมัมเวท WBA จึงได้มีโอกาสไปถึงแชมป์โลกถึงที่ประเทศญี่ปุ่นในไฟต์บังคับเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 กับ ฮิเดยูกิ โอฮาชิ ผลปรากฏว่าชนะเป็นฝ่ายชนะคะแนน กลายเป็นแชมป์โลกคนที่ 18 ของประเทศไทย และป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 8 ครั้ง รวมทั้งเอาชนะการ์โลส มูรีโย นักมวยอันตรายชาวปานามาถึง 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปอย่างไม่มีใครคาดคิดด้วยการแพ้คะแนน 12 ยก แก่โรเซนโด อัลบาเรซ นักมวยชาวนิการากัว ที่จังหวัดสระแก้ว ในปลายปี พ.ศ. 2538 ทั้ง ๆ ที่รูปแบบน่าจะออกเสมอกันมากกว่า อีกทั้งเป็นการชกในประเทศด้วย