โจโฉ
Template:CJKV; ค.ศ. 155– 15 มีนาคม ค.ศ. 220)[1] ชื่อรองว่า เมิ่งเต๋อ (孟德) ชื่อเล่นว่า อาหมาน (阿瞞) และ จี๋ลี่ (吉利)[2] เป็นขุนศึกและอัครมหาเสนาบดีลำดับรองสุดท้ายแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้เถลิงอำนาจช่วงปลายราชวงศ์ ทั้งเป็นบุคคลหนึ่งซึ่งมีบทบาทสำคัญที่สุดในสมัยสามก๊ก และเป็นผู้วางรากฐานรัฐเว่ย์/วุย (魏) เมื่อสิ้นชีวิตแล้วได้รับการสถาปนาเป็น พระเจ้าอู่ (武王) หรือ จักรพรรดิอู่ (武帝)
ไฟเผาซินเอี๋ย
หลังจากพ่ายศึกทุ่งพกบ๋อง โจโฉสั่งทัพใหญ่ห้าสิบหมื่นแบ่งเป็นห้าสาย เลือกฤกษ์งามยามดีคิดจะสยบภาคใต้ ตอนนั้นเล่าเปียวตายแล้ว เล่าจ๋องภายใต้การกำกับของญาติฝ่ายมารดาลอบยกเมืองให้โจโฉ ทัพโจโฉไม่มีสิ่งใดขัดขวางรุดหน้าสู่ซินเอี๋ย (ในศึกครั้งนี้ขงเบ้งใช้ทั้งไฟและน้ำในกลศึก)โจหยิน โจหอง นำทหารเป็นทัพหน้าบุกมาซินเอี๋ยพบแต่เมืองว่างเปล่าจึงพักทัพลงทำอาหารในยามพลบค่ำ เกิดไฟไหม้ขึ้นสามด้านทางตะวันตก เหนือและใต้ ลมพัดแรงไฟลุกลามไปทั่ว โจหยินนำทหารลุยฝ่าควันไฟออกทางทิศตะวันออก ทหารเหยียบกันเองตายมากมายท่ามกลางความชุลมุน ออกประตูได้ไม่นานก็เจอกับหน่วยซุ่มโจมตีของจูล่งต้องหนีต่อไปถึงแม่น้ำไป๋เหอที่มีน้ำตื้นๆ ทหารจึงพากันวิ่งหนีแย่งกันลุยข้ามแม่น้ำ กวนอูอยู่ตอนบนได้ยินเสียงอื้ออึงจึงสั่งทำลายถุงทรายที่ขวางลำน้ำอยู่ปล่อยน้ำลงมาท่วมทัพโจตายมากมาย ผู้ที่หนีรอดขึ้นฝังได้ต้องไปเจอกับเตียวหุยที่คอยดักอยู่อีก โจหยินดิ้นรนหนีตายไปได้อย่างทุลักทุเล