ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ในช่วงก่อนคริสต์ศักราชที่ 3 ชนเผ่าเวียดอีกชนเผ่านามว่า "เอิวเวียด" อพยพจากบริเวณตอนใต้ของจีนในปัจจุบันเข้ามาตั้งถิ่นฐานที่บริเวณแม่น้ำแดงและได้มีการผสมกลมกลืนกับชนเผ่าวันลางที่เป็นชนเผ่าดั้งเดิมที่อยู่มาก่อน ในช่วง 257 ปีก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรใหม่นามว่า เอิวหลัก ได้เกิดขึ้นจากการรวมของชนเผ่าเอิวเวียดและหลักเวียด โดยมี ถุก ฟ้าน ตามตำนานเขาเป็นชาวจีนฮั่นที่อพยพเข้ามาปกครองดินแดน บริเวณตอนเหนือของเวียดนาม ถุก ฟ้าน ได้ประกาศตนเองเป็นกษัตริย์ อาน เซือง เวือง มีนักประวัติศาสตร์เวียดนามสมัยใหม่ได้สันนิษฐานว่า ถุก ฟ้าน มาจากบริเวณของชาวเอิวเวียด (ภาคเหนือของเวียดนาม, ตะวันตกของมณฑลกวางตุ้ง และภาคใต้ของมณฑลกวางสี ของประเทศจีนในปัจจุบัน โดยมีเมืองหลวงบริเวณจังหวัดกาวบั่งในปัจจุบัน[7]
อัน ชางโฮ
ชางโฮเกิดเมื่อ พ.ศ. 2421 ใกล้กับกรุงเปียงยาง เขาเรียนในโรงเรียนมิชชันนารีที่โซลก่อนจะหันไปนับถือศาสนาคริสต์ เขาไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาใน พ.ศ. 2445 และกลับมายังเกาหลีใน พ.ศ. 2450 ชางโฮได้พยายามรณรงค์ให้ประชาชนเกิดความรักชาติ จัดตั้งสมาคมประชาชนใหม่ (Sinminhoe) ตั้งโรงเรียนแตซองเพื่อสอนเยาวชนเกี่ยวกับชาตินิยมและวัฒนธรรมเกาหลี เมื่อญี่ปุ่นเข้ายึดครองเกาหลีใน พ.ศ. 2453 ญี่ปุ่นได้ควบคุมเกาหลีอย่างเข้มงวด และปราบปรามการเดินขบวนเรียกร้องเอกราชรวมทั้งสมาคมประชาชนใหม่ด้วย ชางโฮได้หลบหนีไปสหรัฐและตั้งสมาคมแห่งชาติซึ่งเป็นที่รวมขแงนักชาตินิยมเกาหลีที่นิยมตะวันตก