เรณูวิทยา
มีรายงานการค้นพบละอองเรณูภายใต้กล้องจุลทรรศน์เป็นครั้งแรกสุดในช่วงทศวรรษที่ 1640 โดย เนเฮเมียห์ กรีว นักพฤกษศาสตร์ชาวอังกฤษ[2]เป็นผู้บรรยายลักษณะของละอองเรณู เกสรตัวผู้ และเป็นผู้ทำนายได้อย่างถูกต้องว่าละอองเรณูเป็นสิ่งจำเป็นในการสืบพันธุ์ของพืชทั้งหลาย กล้องจุลทรรศน์ได้เข้ามามีบทบาทในการศึกษาเรณูวิทยามากยิ่งขึ้นรวมไปถึงผลงานของโรเบิร์ต คิดสตัน และพี เรนช์ผู้ตรวจสอบพบสปอร์ในชั้นถ่านหินที่เปรียบเทียบได้กับสปอร์ของพืชปัจจุบัน[3] ผู้บุกเบิกช่วงแรกๆยังรวมถึงคริสเตียน กอทต์ฟรายด์ อีห์เรนเบิร์ก (ผู้ศึกษาเรดิโอลาเรียนและไดอะตอม) ไกเดียน แมนเทลล์ (ผู้ศึกษาสาหร่ายเดสมิด) และเฮนรี โฮฟเรย์ ไวต์ (ผู้ศึกษาไดโนแฟลกเจลเลต)
โยฮันน์ เฮดวิจ
โยฮันน์ เฮดวิจ (; 8 ธันวาคม ค.ศ. 1730 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1799) หรือ โยฮันเนส เฮดวิจ (Johannes Hedwig) หรือชื่อละตินคือ โยอันนิส เฮดวิจ (Joannis Hedwig) เป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองบราชอฟในทรานซิลเวเนีย เป็นบุตรของยาคอบ เฮดวิจและแอกเนส แกลเลส เฮดวิจเรียนจบด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิจในปี ค.ศ. 1759 ก่อนจะทำงานเป็นแพทย์และมีงานอดิเรกคือการศึกษาพืช ต่อมาในปี ค.ศ. 1786 เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านการแพทย์และพฤกษศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิจ และเป็นผู้อำนวยการสวนพฤกษศาสตร์ไลพ์ซิจ ในปี ค.ศ. 1788 เฮดวิจได้รับเลือกเป็นภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน สองปีต่อมา เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกต่างชาติของราชสถาบันวิทยาศาสตร์สวีเดน