ประชากรศาสตร์ไทย
65,981,659 คน* (ตามสำมะโนประชากรและเคหะ พ.ศ. 2553 สำนักงานสถิติแห่งชาติ ณ วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2553) [1] 66,174,737 คน (ตามมิเตอร์ประเทศไทย สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล ณ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561) [2] 66,188,503 คน (ตามประกาศสำนักทะเบียน กรมการปกครอง ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2560) [3] 68,615,858 คน (ประมาณการประชากร ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 โดยสำนักข่าวกรองกลางแห่งสหรัฐอเมริกา) [4] 68,657.600 คน (ประมาณการประชากร ณ พ.ศ. 2558 โดยสหประชาชาติ)[5]
ประเทศไทย
คดีอาชญากรรมรวมทั่วประเทศเพิ่มขึ้นเฉลี่ยเดือนละประมาณร้อยละ 1.3 ระหว่างปี 2540–2554 ในช่วงนโยบายปราบปรามยาเสพติดของนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร (กุมภาพันธ์–เมษายน 2546) อาชญากรรมยาเสพติดลดลงร้อยละ 64.6 แต่การฆ่าคนและอาชญากรรมอื่นต่อบุคคลเพิ่มขึ้น[65]:162 จังหวัดชลบุรีและภูเก็ตเป็นจังหวัดที่มีอาชญากรรมสูงสุดสองอันดับแรก แต่ส่วนใหญ่ไม่ใช่อาชญากรรมรุนแรง[65]:162 อัตราชำระคดี (clear-up) ของตำรวจโดยเฉลี่ยอยู่ที่ร้อยละ 86.78 ระหว่างปี 2550–2554[65]:163 จำนวนแรงงานเข้าเมืองมิชอบด้วยกฎหมายแปรผันตรงกับอัตราอาชญากรรมถ่วงน้ำหนัก ส่วนคะแนนทดสอบทางการศึกษาระดับชาติ จำนวนพระภิกษุและความหนาแน่นของประชากรแปรผกผันกับอัตราอาชญากรรมถ่วงน้ำหนัก[65]:163 ประเทศไทยมีปัญหาจำนวนอาวุธปืน ชาวไทยประมาณร้อยละ 10 เป็นเจ้าของปืน และมีอัตราการเสียชีวิตเกี่ยวกับปืนที่มีรายงานสูงสุดในทวีปเอเชีย[66] สหประชาชาติวิจารณ์ประเทศไทยว่าไม่สามารถขจัดความเป็นทาสและการละเมิดสิทธิมนุษยชนในภาคประมง[67] จำนวนผู้ต้องขังในประเทศไทยนั้นมากที่สุดในอาเซียน และมากเป็นอันดับที่ 3 ของทวีปเอเซีย[68]