เซลล์กัลวานี
ในปั 1780 นายลุยจิ กัลวานี ค้นพบว่าเมื่อโลหะสองชนิดที่แตกต่างกัน (เช่นทองแดงและสังกะสี) ถูกนำมาแตะกับส่วนต่าง ๆ ของเส้นประสาทของขากบในเวลาเดียวกัน ขาของกบจะหดตัว[2] เขาเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "ไฟฟ้าจากสัตว์" ต่อมานายแอเลสซานโดร โวลตา ได้ประดิษฐ์เซลล์โวลตาวางซ้อน (English: voltaic pile) ในปี 1800 มันประกอบด้วยหลายเซลล์ที่คล้ายกับเซลล์กัลวานีวางซ้อนกันเป็นชั้น อย่างไรก็ตาม โวลตาสร้างมันขึ้นมาทั้งหมดจากวัสดุที่ไม่ใช่ชีวภาพเพื่อที่จะท้าทายทฤษฎีไฟฟ้าจากสัตว์ของกัลวานี (และนักทดลองต่อมานาย Leopoldo Nobili) เพื่อตอบสนองกับความพอใจในทฤษฎีสัมผัสไฟฟ้าโลหะต่อโลหะของตัวเขาเอง[3] นายคาร์โล Matteucci ได้เปลี่ยนมาสร้างแบตเตอรี่ที่ปราศจากวัสดุชีวภาพโดยสิ้นเชิงเพื่อสนองตอบต่อนายโวลตา[4] การค้นพบเหล่านี้ปูทางไปสู่แบตเตอรี่ไฟฟ้าทั้งหลาย; เซลล์ของโวลตาเป็นชื่อในลำดับเหตุการณ์ที่สำคัญของ IEEE ในปี 1999[5]
เพาล์ ลังเงอร์ฮันส์
เพาล์ ลังเงอร์ฮันส์ (; 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1847 – 20 มิถุนายน ค.ศ. 1888) เป็นพยาธิแพทย์และนักสรีรวิทยาชาวเยอรมัน เกิดที่กรุงเบอร์ลิน เป็นบุตรของดร. เพาล์ เอากุสท์ แฮร์มันน์ ลังเงอร์ฮันส์ กับอันนา ลูอีเซอ คาโรลีเนอ ลังเงอร์ฮันส์ (นามสกุลเดิม ไคเบิล) เรียนที่โรงเรียนเกราเอินโคลสเตอร์ (Grauen Kloster) ก่อนจะเรียนต่อด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยเยนา ในปี ค.ศ. 1868 ลังเงอร์ฮันส์วิเคราะห์เซลล์หนังกำพร้าและค้นพบเดนดริติกเซลล์ชนิดหนึ่ง ซึ่งต่อมาเรียกว่า "เซลล์ลังเงอร์ฮันส์" หนึ่งปีต่อมา เขานำเสนอวิทยานิพนธ์เรื่อง "กายวิภาคระดับจุลภาคของตับอ่อน" ซึ่งพูดถึงกลุ่มเซลล์ใส ลังเงอร์ฮันส์สันนิษฐานว่ากลุ่มเซลล์เหล่านี้เป็นต่อมน้ำเหลือง ซึ่งต่อมารู้จักในชื่อ "ไอลิตส์ออฟแลงเงอร์แฮนส์"