แมนนี ปาเกียว
แมนนี ปาเกียว เกิดวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบูคิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao) ในครอบครัวที่ยากจนมากที่เมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด[1]
ลัควา ชิม
ลัควา ชิม เป็นแชมป์โลกมวยสากลคนแรกของมองโกเลีย โดยเป็นแชมป์โลกสองรุ่นคือรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทและไลท์เวท เกิดที่เมืองอูลานบาตอร์ ประเทศมองโกเลีย เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2538 ได้ครองแชมป์ PABA และเคยมาชกในเมืองไทยภายใต้การจัดการของ นิวัฒน์ เหล่าสุวรรณวัฒน์ แต่หลังจากที่ชิงแชมป์โลกแพ้เมื่อ พ.ศ. 2540 ก็ไม่ได้มาชกในสังกัดของนิวัฒน์ เหล่าสุวรรณวัฒน์ อีก ต่อมาได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBA ชนะทากาโนริ ฮาทาเกยาม่า แต่ก็เสียตำแหน่งให้ แบก จองกวอนในปีเดียวกัน ใน พ.ศ. 2545 ขึ้นชิงแชมป์ที่ว่างกับยอดสนั่น ส.นันทชัย แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน จากนั้นเลื่อนขึ้นไปชกรุ่นไลท์เวท และใน พ.ศ. 2547 ได้ชิงแชมป์โลกที่ว่างชนะน็อค มิเกล คัลลิต ต่อมาได้เสียแชมป์ในการชกครั้งต่อมากับฮวน ดิแอซ และแขวนนวมไปในที่สุด