จารึกพ่อขุนรามคำแหง
จารึกพ่อขุนรามคำแหง[1] หรือ จารึกหลักที่ 1[1] เป็นศิลาจารึกที่บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สมัยกรุงสุโขทัย ศิลาจารึกนี้ เจ้าฟ้ามงกุฎฯ (ต่อมาคือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ขณะผนวชอยู่เป็นผู้ทรงค้นพบเมื่อวันกาบสี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 จ.ศ. 1214 ตรงกับ วันศุกร์ที่ 17 มกราคม ค.ศ.1834 หรือ พ.ศ. 2376[2] ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นหลักสี่เหลี่ยมด้านเท่า ทรงกระโจม สูง 111 ซม. หนา 35 ซม. เป็นหินทรายแป้งเนื้อละเอียด[1]มีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
ฮวารัง เซกี
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่ค้นพบจากบทความที่เชื่อว่าเป็นต้นฉบับ ก่อให้เกิดให้ข้อขัดแย้งระหว่างนักวิชาการของเกาหลี ซึ่งนักวิชาการส่วนใหญ่คิดนี้เป็นของปลอม แต่บางส่วนที่เชื่อว่าเป็นของจริง สำหรับผู้ที่เชื่อว่าต้นฉบับที่ค้นพบเป็นของจริง พวกเขาถือว่าบันทึกที่เกี่ยวกับ ฮวารัง เป็นหนึ่งในข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญเกี่ยวกับชิลลาที่เกี่ยวข้องโดยตรงและปราศจากความเชื่อของลัทธิขงจื๊อซึ่งมีอิทธิพลต่อบทความต่างๆ ก่อนหน้านี้ที่เกี่ยวกับอาณาจักรซิลลา ซึ่งพวกเขาเชื่อว่า ฮวารัง ที่พบได้ถูกบันทึกขึ้นมาตามคำบอกเล่าสืบต่อกันมาที่เกี่ยวกับเรื่องราวของยุคสามก๊กเกาหลี เหมือนดังเช่นเรื่องราวอื่นที่ถูกบันทึกในยุคของราชวงศ์โครยอเช่น ซัมกุก ซากิและ yusa Samguk