จักรพรรดินีวั่นหรง
โกวปู้โลว วั่นหรง (มีความหมายว่า ผู้มีใบหน้าอันเลอโฉม) เป็นธิดาองค์โตของ หร่ง หยวน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายใน ในสมัยราชวงศ์ชิง และเป็นบุคคลผู้ที่มีบทบาทอย่างมากในสมัยแมนจูกัวอีกด้วย วั่นหรงจึงมาจากตระกูลที่ร่ำรวยและโดดเด่นที่สุดครั้งหนึ่งในสมัยราชวงศ์ต้าชิง สมเด็จพระจักรพรรดินีวั่นหรงเกิดในบ้านของพระบิดา หร่ง หยวน ณ บ้านเลขที่ 37 ถนนเม่าเอ๋อ หูท่ง ซอยทิศใต้หลัวกู่ เขตตงเฉง เมืองปักกิ่ง (No. 37, Maoer hutong, South Luogu Lane, Dongcheng District, Beijing) เนื่องจากพระบิดาเป็นผู้มีความคิดสมัยใหม่ที่จะให้เหล่าธิดาได้มีการศึกษา วั่นหรงจึงได้รับการศึกษาจากโรงเรียนมิชชั่นนารีของอเมริกันในเมืองเทียนสินและระหว่างช่วงเวลาในพระราชวังต้องห้าม โดยผู้สอนส่วนตัวชาวอเมริกันชื่อ อิซาเบล อินแกรม (Isabel Ingram) ผู้ซึ่งได้ให้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษของวั่นหยงว่า อลิซาเบธ[1]
จักรพรรดินีเซี่ยวเซิ่นเฉิง
จักรพรรดินีเสี้ยวเซิงเฉิง (; ) เป็นพระอัครมเหสีพระองค์แรกในรัชกาลจักรพรรดิเต้ากวง
จักรพรรดินีเสี้ยวเซิงเฉิง ประสูติในราชสกุล ทังกิยา พระนามเดิมส่วนพระองค์นั้นไม่เป็นที่รู้จัก ทรงเป็นบุตรีของ ซุนหมิงกี (舒明阿) อ๋องชั้นสาม (三等承恩公) ซึ่งเป็นลูกหลานของ ทงกู่ไท่ (佟图赖) พระญาติของจักรพรรดิคังซี . และวันพระราชสมภพของพระนางนั้นก็ไม่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ พระนางทรงได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกหลังจากการสวรรคตของมเหสีแรกของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ในปี ค.ศ. 1808 พระนางได้รับเลือกให้เป็นราชบาทบริจาริกาของ และพระนางทรงให้กำเนิดพระราชธิดาคนหนึ่งใน 1813
ในปี 1820 หลังจากจักรพรรดิเจียซิ่งสิ้นพระชนม์ องค์ชายหมินหนิง ได้เสวยราชย์ต่อเป็น องค์ชายหมินหนิง เมื่อระยะเวลาการไว้ทุกข์สำหรับจักรพรรดิซิ่งได้สิ้นสุดลงในช่วงปลายปีค.ศ.1822 พระมเหสีทังกิยา ได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีในปี 1822 และพระนางทรงสิ้นพระชนม์ในปีที่ 13 ในรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวงพระศพทรงถูหฝังอยู่ที่สุสานชิงมู่หลิง.