แมนนี ปาเกียว
แมนนี ปาเกียว เกิดวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบูคิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao) ในครอบครัวที่ยากจนมากที่เมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด[1]
วิลเฟรโด บัซเกซ
บัซเกซเกิดที่ ริโอปิเอดรัสซึ่งเป็นตำบลใหญ่ในซานฮวน เขาเริ่มชกมวยเมื่ออายุ 18 ปี หลังจากที่บิดาเสียชีวิต เขาเริ่มชกมวยสากลสมัครเล่นก่อนแต่ไม่เคยติดทีมชาติจึงตัดสินใจหันมาชกมวยสากลอาชีพ บัซเกซชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2524 แพ้วิลเลียม รามอสในการชกกำหนดสี่ยก เมื่อชกครั้งที่สองจึงเป็นฝ่ายชนะน็อค เฟลิกซ์ คอร์เตซ ยก 2 จากนั้นเขาชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนกระทั่ง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2530 จึงได้ครองแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBA ชนะน็อค ปาร์ก ชันยอง ยก 10 เขาป้องกันตำแหน่งได้หนึ่งครั้งก่อนจะมาเสียแชมป์ให้เขาค้อ แกแล็กซี่ 
หลังจากเสียแชมป์โลก บัซเกซได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท IBF และได้แชมป์มาครอง จากนั้น บัซเกซได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBA เมื่อ 27 มีนาคม 2535 ชนะน็อค ราอูล เปเรซ ยก 3 และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 9 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ให้อันโตนีโอ เกอร์เมโน 