วิตนีย์ ฮิวสตัน
วิตนีย์ ฮิวสตัน (English: Whitney Houston) หรือชื่อจริงว่า วิตนีย์ เอลิซาเบธ ฮิวสตัน (Whitney Elizabeth Houston; 9 สิงหาคม 2506 — 11 กุมภาพันธ์ 2555) เป็นนักร้องอเมริกัน , นักแสดง , โปรดิวเซอร์ , และนางแบบในปี พ.ศ. 2552 , บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ อ้างถึงในฐานะที่เป็นหญิงที่ได้รับรางวัลมากที่สุด[1] ฮิวสตัน ยังเป็นหนึ่งในนักร้องเพลงป็อปที่มียอดขายดีตลอดกาล โดยประมาณ 170-200 ล้านแผ่นเสียง[2][3] โดยเธอเองมีผลงานสตูดิโออัลบั้มหกอัลบั้ม , โดยมีอัลบั้มเทศกาลพิเศษ One Wish: The Holiday Album (อัลบั้มฉลองปีใหม่) และสามอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ , โดยทั้งหมดที่กล่าวมายังได้รับรางวัลอัลบั้มแผ่นเสียงเพชร , รางวัลยอดการขายยอดเยี่ยม , แพลตินัมและอัลบั้มคุณภาพ ฮิวสตันก้าวข้ามและติดชาร์จเพลงฮิตจำนวนมาก ,เช่นเดียวกับความโดดเด่นของเธอใน เอ็มทีวี , เริ่มต้นด้วยวิดิโอมิวสิกเพลง How Will I Know[4] และส่งผลให้เป็นแรงบันดาลใจแก่ศิลปินหญิงแอฟริกันอเมริกันจำนวนมากที่เดินตามรอยเท้าเธอ.[5][6]
วิล แพ็ทตัน
วิล แพ็ทตัน () เกิดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1954 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ทำงานในแวดวงภาพยนตร์และโทรทัศน์อเมริกันมานาน และยังเคยได้รับรางวัล Obie Award สาขา Best Actor ถึงสองครั้งจากผลงานการแสดงละครเวทีของเขา บทบาทที่แพ็ทตันยังสร้างความประทับใจมี The Mothman Prophecies หรือ ลางสังหลอน...ทูตมรณะ, Remember the Titans หรือ ไททัน สู้หมดใจ เกียรติศักดิ์ ก้องโลก, The Punisher หรือ เดอะ พันนิชเชอร์ เพชฌฆาตมหากาฬ ที่นำแสดงโดยจอห์น ทราโวลต้า และโธมัส เจน, The Cleaner ที่นำแสดงโดยเซเดอริค เดอะ เอ็นเตอร์เทนเนอร์, Armageddon หรือ วันโลกาวินาศ, Gone in Sixty Seconds หรือ 60 วิ. รหัสโจรกรรม...อันตราย, Entrapment หรือ กับดักพยัคฆ์เหนือเมฆ, The Postman หรือ เดอะ โพสต์แมน คนแผ่นดินวินาศ 2013, Trixie, Breakfast of Champions , Jesus' Son , และ Road House II, After Hours ที่กำกับโดยมาร์ติน สกอร์เซซี่, In Cold Heaven ของนิโคลาส โร้ก, และยังร่วมแสดงในภาพยนตร์ค่ายอิสระที่ประสบความสำเร็จบนเวทีประกวดใหญ่ ๆ อีกหลายเรื่อง อาทิ The Rapture, In The Soup, The Paint Job, Toll Booth, และ The Spitfire Grill ที่ได้รับรางวัล Audience Award ที่ Sundance Film Festival เมื่อปี 1996 