การรวมราชบัลลังก์
การรวมราชบัลลังก์ทำให้เกิดการรวมราชวงศ์และรัฐร่วมประมุขขึ้นใหม่ โดยราชบัลลังก์แห่งสกอตแลนด์ยังคงแยกต่างหากออกมาจากราชบัลลังก์แห่งอังกฤษ แม้ว่าพระเจ้าเจมส์จะทรงพยายามอย่างมากในการสถาปนา ราชบัลลังก์แห่งบริเตนใหญ่ ขึ้นมาใหม่ก็ตาม ทำให้อังกฤษและสกอตแลนด์ยังคงดำรงสถานะเป็นรัฐอธิปไตยต่อไป รวมทั้งมีพระประมุขร่วมกับราชอาณาจักรไอร์แลนด์ (ทั้งสามอาณาจักรมีสมัยไร้กษัตริย์ร่วมกันระหว่างปี พ.ศ. 2192 - 2203 หรือในสมัยเครือจักรภพแห่งอังกฤษและสมัยรัฐในอารักขา) ไปจนกระทั่งการผ่านร่างพระราชบัญญัติสหภาพ พ.ศ. 2250 โดยรัฐสภาอังกฤษและรัฐสภาสกอตแลนด์ ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระราชินีนาถแอนน์ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์สจวต[2]
ราชอาณาจักร
"Realm" มักใช้กับรัฐซึ่งมีคำว่า "kingdom" ปรากฏอยู่ในชื่อ (เช่น the United Kingdom) เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวซ้ำคำในประโยค นอกจากนี้ ยังเป็นประโยชน์ในการอธิบายประเทศที่ผู้เป็นพระมหากษัตริย์ (monarch) ถูกเรียกว่าอย่างอื่นนอกเหนือจาก "พระมหากษัตริย์" (king) หรือ "สมเด็จพระราชินีนาถ" (queen) เช่น แกรนด์ดัชชีแห่งลักเซมเบิร์กเป็น realm แต่ไม่เป็น kingdom เพราะผู้เป็นพระมหากษัตริย์มีบรรดาศักดิ์เป็น Grand Duke (แกรนด์ดุ๊ก) ไม่ใช่ King