ภาวะตัวเย็นเกิน
ภาวะตัวเย็นเกินมีสองสาเหตุหลัก สาเหตุตรงต้นแบบเกิดจากการได้รับความเย็นสุดขีด[2] อาจเกิดจากภาวะใด ๆ ซึ่งลดการผลิตความร้อนหรือเพิ่มการเสียความร้อน[2] โดยทั่วไปมีภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ แต่ยังมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ภาวะเบื่ออาหาร และสูงอายุ เป็นต้น[2][1] ปกติร่างกายรักษาอุณหภูมิกายไว้ใกล้ระดับคงที่ 36.5–37.5 °C โดยอาศัยการปรับอุณหภูมิกาย[1] หากอุณหภูมิกายต่ำลง จะมีความพยายามเพื่อเพิ่มอุณหภูมิกาย เช่น สั่น มีกิจกรรมใต้อำนาจจิตใจที่เพิ่มขึ้นและสวมเครื่องนุ่งห่มอบอุ่น[1][3] อาจวินิจฉัยภาวะตัวเย็นเกินได้จากอาการของบุคคลที่มีปัจจัยเสี่ยงหรือโดยการวัดอุณหภูมิกายของบุคคล[1]
ISO 1
เนื่องจากวัตถุมีการขยายตัวเนื่องจากความร้อน การกำหนดอุณหภูมิที่แน่นอนจึงเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อความแม่นยำในการวัดความยาว ISO 1 ช่วยในการเปรียบเทียบการวัดโดยการนิยามค่าอุณหภูมิไว้เช่นนั้น ค่าอุณหภูมิ 20 ℃ ได้นำมาจาก คณะกรรมการชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ (CIPM) เมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1931 (พ.ศ. 2474) และกลายเป็นคำแนะนำของ ISO หมายเลข 1 เมื่อ ค.ศ. 1950 (พ.ศ. 2493) ในเวลาต่อมามาตรฐานนี้ก็แพร่หลายไปทั่วโลก และได้แทนที่อุณหภูมิอ้างอิงอื่น ๆ ที่อุตสาหกรรมการผลิตนั้นเคยใช้มาก่อน อาทิ 0 ℃, 62 ℉, 25 ℃ เหตุผลที่เลือกใช้ 20 ℃ เนื่องจากอุณหภูมินี้เป็นอุณหภูมิที่สะดวกและสามารถทำงานได้ในทางปฏิบัติ และเป็นค่าจำนวนเต็มสำหรับทั้งหน่วยเซลเซียสและฟาเรนไฮต์