เซลล์กัลวานี
ในปั 1780 นายลุยจิ กัลวานี ค้นพบว่าเมื่อโลหะสองชนิดที่แตกต่างกัน (เช่นทองแดงและสังกะสี) ถูกนำมาแตะกับส่วนต่าง ๆ ของเส้นประสาทของขากบในเวลาเดียวกัน ขาของกบจะหดตัว[2] เขาเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "ไฟฟ้าจากสัตว์" ต่อมานายแอเลสซานโดร โวลตา ได้ประดิษฐ์เซลล์โวลตาวางซ้อน (English: voltaic pile) ในปี 1800 มันประกอบด้วยหลายเซลล์ที่คล้ายกับเซลล์กัลวานีวางซ้อนกันเป็นชั้น อย่างไรก็ตาม โวลตาสร้างมันขึ้นมาทั้งหมดจากวัสดุที่ไม่ใช่ชีวภาพเพื่อที่จะท้าทายทฤษฎีไฟฟ้าจากสัตว์ของกัลวานี (และนักทดลองต่อมานาย Leopoldo Nobili) เพื่อตอบสนองกับความพอใจในทฤษฎีสัมผัสไฟฟ้าโลหะต่อโลหะของตัวเขาเอง[3] นายคาร์โล Matteucci ได้เปลี่ยนมาสร้างแบตเตอรี่ที่ปราศจากวัสดุชีวภาพโดยสิ้นเชิงเพื่อสนองตอบต่อนายโวลตา[4] การค้นพบเหล่านี้ปูทางไปสู่แบตเตอรี่ไฟฟ้าทั้งหลาย; เซลล์ของโวลตาเป็นชื่อในลำดับเหตุการณ์ที่สำคัญของ IEEE ในปี 1999[5]
คาร์ล กุสตาฟ โมแซนเดอร์
คาร์ล กุสตาฟ โมแซนเดอร์ (; 10 กันยายน ค.ศ. 1797 – 15 ตุลาคม ค.ศ. 1858) เป็นนักเคมีชาวสวีเดน เกิดที่เมืองคาลมาร์ เป็นบุตรของไอแซก โมแซนเดอร์และคริสตินา แมเรีย ต่อมาย้ายมาอยู่ที่กรุงสตอกโฮล์มกับมารดาเมื่ออายุได้ 12 ปี ที่นั่นโมแซนเดอร์ฝึกงานในร้านขายยา ก่อนจะหันมาสนใจด้านการแพทย์และเข้าเรียนที่สถาบันแคโรลินสกา โมแซนเดอร์เรียนจบปริญญาโทด้านศัลยศาสตร์ในปี ค.ศ. 1824 หลังจากนั้นเขาทำงานเป็นครูสอนวิชาเคมีและเป็นผู้ช่วยด้านวิทยาแร่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติสวีเดน ในปี ค.ศ. 1836 โมแซนเดอร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมีและเภสัชศาสตร์ที่สถาบันแคโรลินสกาต่อจากเยินส์ ยาคอบ แบร์ซีเลียส และค้นพบธาตุแลนทานัมในปี ค.ศ. 1838 สี่ปีต่อมา เขาค้นพบธาตุเออร์เบียมและเทอร์เบียม