เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์
เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ (Lao: ເຈົ້າບຸນອຸ້ມ ນະ ຈຳປາສັກ; ประสูติ: 12 ธันวาคม พ.ศ. 2454 – สิ้นพระชนม์: 17 มีนาคม พ.ศ. 2523) หรือ เสด็จเจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาสัก เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์พระองค์ที่ 13 (พระองค์สุดท้าย) ทรงประสูติในราชวงศ์จำปาศักดิ์และสืบพระราชสันตติวงศ์มาจากสมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร (เจ้าหน่อกษัตริย์) พระมหากษัตริย์ผู้ทรงสถาปนาราชอาณาจักรจำปาศักดิ์และพระมหากษัตริย์แห่งนครจำปาศักดิ์พระองค์แรกของลาว เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีแห่งรัฐบาลพระราชอาณาจักรลาว 2 สมัย อดีตผู้ตรวจการแผ่นดินต่างพระเนตรพระกรรณพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตแห่งราชอาณาจักรลาว และประมุขแห่งราชสกุล ณ จำปาศักดิ์ และสกุล จำปา ทรงเป็นผู้มีบทบาทสำคัญทางการเมืองลาวในฐานะลาวฝ่ายขวาหลังได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส จนกระทั่งสิ้นสุดสมัยพระราชอาณาจักรลาวในปี พ.ศ. 2518 ทรงได้รับการยกย่องจากประชาชนชาวลาวในฐานะที่เป็นผู้ยอมสละราชบัลลังก์พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรจำปาศักดิ์ เพื่อให้ประเทศลาวรวมเป็นแผ่นดินเดียวกัน และทรงดำรงพระอิสริยยศแห่งราชวงศ์สูงเป็นลำดับที่ 3 ของพระราชอาณาจักร รองจากพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตและสมเด็จเจ้าฟ้าองค์มกุฎราชกุมาร
พระครูประศาสนสิกขกิจ (พริ้ง อินทโชติ)
พระครูประศาสนสิกขกิจ หรือ หลวงพ่อพริ้ง วัดบางปะกอก [นามเดิม (หลวงพ่อ) พริ้ง เอี่ยมทศ] ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2413 ตรงกับสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นชาวคลองสาน ฝั่งธนบุรี หรือ จังหวัดธนบุรี ในสมัยนั้น เป็นบุตรของนายเวียน และนางสุ่น เอี่ยมทศ บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 7 ปี ที่ วัดสิทธาราม ศึกษาพระธรรมวินัยและฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐานกับพระมงคลเทพมุนี (พระอาจารย์เอี่ยม)อย่างเคร่งครัด ในปี พ.ศ. 2433บทที่ วัดทองนพคุณ ท่านมีวัตรปฏิบัติที่งดงาม มักออกธุดงควัตรแสวงหาวิเวกไปยังป่าเขาลำเนาไพรเสมอ จึงเป็นที่ศรัทธาเคารพนับถือของชาวบ้านทั่วไป ต่อมาได้มีผู้มานิมนต์ท่านไปเป็นเจ้าอาวาส วัดบางปะกอก เกียรติคุณของท่านยิ่งได้รับความเชื่อถือมากขึ้นอีก เมื่อพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ พระราชโอรสใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มาเป็นศิษย์ของท่าน ทำให้บรรดาทหารเรือส่วนใหญ่เลื่อมใสมาสักการะท่านเป็นจำนวนมาก ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูประศาสนสิกขกิจ