เซลล์กัลวานี
ในปั 1780 นายลุยจิ กัลวานี ค้นพบว่าเมื่อโลหะสองชนิดที่แตกต่างกัน (เช่นทองแดงและสังกะสี) ถูกนำมาแตะกับส่วนต่าง ๆ ของเส้นประสาทของขากบในเวลาเดียวกัน ขาของกบจะหดตัว[2] เขาเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "ไฟฟ้าจากสัตว์" ต่อมานายแอเลสซานโดร โวลตา ได้ประดิษฐ์เซลล์โวลตาวางซ้อน (English: voltaic pile) ในปี 1800 มันประกอบด้วยหลายเซลล์ที่คล้ายกับเซลล์กัลวานีวางซ้อนกันเป็นชั้น อย่างไรก็ตาม โวลตาสร้างมันขึ้นมาทั้งหมดจากวัสดุที่ไม่ใช่ชีวภาพเพื่อที่จะท้าทายทฤษฎีไฟฟ้าจากสัตว์ของกัลวานี (และนักทดลองต่อมานาย Leopoldo Nobili) เพื่อตอบสนองกับความพอใจในทฤษฎีสัมผัสไฟฟ้าโลหะต่อโลหะของตัวเขาเอง[3] นายคาร์โล Matteucci ได้เปลี่ยนมาสร้างแบตเตอรี่ที่ปราศจากวัสดุชีวภาพโดยสิ้นเชิงเพื่อสนองตอบต่อนายโวลตา[4] การค้นพบเหล่านี้ปูทางไปสู่แบตเตอรี่ไฟฟ้าทั้งหลาย; เซลล์ของโวลตาเป็นชื่อในลำดับเหตุการณ์ที่สำคัญของ IEEE ในปี 1999[5]
เมลวิน แคลวิน
เมลวิน เอลลิส แคลวิน (; 8 เมษายน ค.ศ. 1911 – 8 มกราคม ค.ศ. 1997) เป็นนักชีวเคมีชาวอเมริกัน เกิดในครอบครัวชาวยิวที่เมืองเซนต์พอล รัฐมินนิโซตา เป็นบุตรของเอเลียส แคลวินและโรส เฮอร์วิตซ์ ต่อมาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่เมืองดีทรอยต์ แคลวินเรียนที่โรงเรียนเซ็นทรัลไฮสกูลก่อนจะเรียนจบด้านวิทยาศาสตร์ที่วิทยาลัยเหมืองแร่และเทคโนโลยีมิชิแกน (มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมิชิแกนในปัจจุบัน) และเรียนจบปริญญาเอกด้านเคมีจากมหาวิทยาลัยมินนิโซตาในปี ค.ศ. 1935 แคลวินใช้เวลา 4 ปีต่อมาทำงานที่มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ ต่อมาแคลวินทำงานที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมี เขาร่วมงานกับแอนดรูว์ เบนสันและเจมส์ เบสแฮมใช้คาร์บอน-14 ในการศึกษาเส้นทางของคาร์บอนในพืชระหว่างการสังเคราะห์ด้วยแสง โดยเริ่มจากคาร์บอนดูดซึมคาร์บอนไดออกไซด์ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคาร์โบไฮเดรตและสารประกอบอินทรีย์อื่น ๆ แคลวิน เบนสันและเบสแฮมแสดงให้เห็นว่าปฏิกิริยาระหว่างแสงอาทิตย์และคลอโรฟิลล์ช่วยในการผลิตสารประกอบอินทรีย์ ไม่ใช่คาร์บอนไดออกไซด์อย่างที่เชื่อกัน จากผลงานนี้ทำให้แคลวินได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1961 สองปีต่อมาแคลวินดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านอณูชีววิทยาและร่วมก่อตั้งห้องปฏิบัติการรังสีเบิร์กลีย์ ก่อนจะเกษียณในปี ค.ศ. 1980 แคลวินศึกษาพืชน้ำมันเพื่อใช้เป็นพลังงานทดแทน