สตาร์ วอร์ส (ภาพยนตร์)
ด้วยทุนสร้าง 11 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกเมื่อ 25 พฤษภาคม 1977 ทำรายได้เฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกา 460 ล้านเหรียญ และจากต่างประเทศอีก 314 ล้านเหรียญ เอาชนะคู่แข่งภาพยนตร์ทำรายได้สูงสุดอย่าง Jaws ไปได้ และยังคงดำรงตำแหน่งนี้ไปได้อีกจนถูกโค่นตำแหน่งโดย E.T. the Extra Terrestrial ใน ค.ศ. 1983 นับถึง ค.ศ. 2012 เมื่อปรับตามค่าเงินเฟ้อแล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ถือเป็นภาพยนตร์ที่มีรายได้สูงสุดตลอดกาลเป็นลำดับที่ 2 ของสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ได้รับรางวัลจำนวนมากรวมถึงได้เข้าชิงรางวัลออสการ์หลายสาขา รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมซึ่งอเล็ค กินเนส ในบทโอบีวัน เคโนบี ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการจัดให้อยู่ในลำดับต้นๆ ของภาพยนตร์ยอดเยี่ยมตลอดกาลบ่อยครั้ง ได้รับการนำออกฉายซ้ำในหลายโอกาส บางครั้งมีการดัดแปลงเพิ่มเติม ฉบับที่เป็นที่จดจำคือฉบับพิเศษปี 1997, ฉบับดีวีดีปี 2004 และฉบับบลูเรย์ปี 2011 ซึ่งได้เพิ่มเติมฉากที่ถ่ายทำด้วยคอมพิวเตอร์กราฟิก เปลี่ยนแปลงบทพูด และเพิ่มฉากใหม่เข้าไป
จอห์น เลนนอน
เลนนอนได้แสดงภาพยนตร์ต่อต้านสงครามเรื่อง ฮาวไอวันเดอะวอร์ แบบเต็มเรื่องเพียงเรื่องเดียวที่ไม่เกี่ยวกับเดอะบีเทิลส์ ภาพยนตร์ออกฉายในเดือนตุลาคม 1967[68] แม็กคาร์ตนีย์เป็นคนจัดการโครงการโครงการแรกของวงหลังเอปไตน์เสียชีวิต[69] ในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง แมจิคัลมิสเตอรีทัวร์ โดยพวกเขาเขียนบทเอง ผลิตเอง และกำกับเอง ฉายในเดือนธันวาคมปีนั้นเอง แม้ว่าภาพยนตร์จะล้มเหลวอย่างหนัก แต่เพลงประกอบภาพยนตร์ "ไอแอมเดอะวอลรัส" ซึ่งมีแรงบันดาลใจจากลูอิส แคร์รอลและทำให้เลนนอนได้รับคำชม กลับประสบความสำเร็จ[70][71] หลังจากเอปสไตน์จากไป สมาชิกวงเข้ามาทำกิจกรรมทางธุรกิจมากขึ้น และในเดือนกุมภาพันธ์ 1968 พวกเขาก่อตั้งแอปเปิลคอร์ บริษัทมัลติมีเดียที่ประกอบด้วยค่ายเพลงแอปเปิลเรเคิดส์ และบริษัทย่อยอีกหลายบริษัท เลนนอนพูดถึงการทำธุรกิจครั้งนี้ว่าเป็นความพยายามที่จะบรรลุ "อิสรภาพทางศิลปินภายในโครงสร้างธุรกิจ"[72] แต่ด้วยการใช้ยาที่มากขึ้น ความลุ่มหลงในตัวโยโกะ โอโนะ และแผนการสมรสของแม็กคาร์ตนีย์ เลนนอนลาออกจากแอปเปิลเนื่องจากต้องการการจัดการที่เป็นมืออาชีพ เลนนอนขอให้ลอร์ด บีชิง เข้ามาทำหน้าที่แทน แต่เขาปฏิเสธ โดยแนะนำเลนนอนให้กลับไปทำเพลง เลนนอนไปหาอัลเลน ไคลน์ ซึ่งเคยทำดนตรีให้เดอะโรลลิงสโตนส์และวงอื่น ๆ ระหว่างยุคการรุกรานของชาวบริติช เลนนอน แฮร์ริสัน และสตาร์ มอบหมายให้ไคลน์ทำหน้าที่ผู้บริหาร[73] แต่แม็กคาร์ตนีย์ไม่เซ็นสัญญาดังกล่าว[74]