วิศวกรรมการบินและอวกาศ
ที่มาของวิศวกรรมการบินและอวกาศสามารถย้อนกลับไปถึงผู้บุกเบิกการบินราวช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20, ถึงแม้ว่างานของเซอร์จอร์จ เคย์ลี จะเคยบุกเบิกไว้ก่อนแล้วในช่วงทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 18 ถึงกลางศตวรรษที่ 19. หนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของการบิน[5] เคย์ลีเป็นผู้บุกเบิกคนหนึ่งในวิศวกรรมการบิน[6] และได้รับการยกย่องว่าเป็นคนแรกที่จะแยกแรงยกและแรงลากซึ่งมีผลกระทบต่อการบินของยานพาหนะใด ๆ [7]. ความรู้เบื้องแรกของวิศวกรรมการบินส่วนใหญ่เป็นเชิงประจักษ์กับแนวความคิดและทักษะบางอย่างที่ถูกนำเข้ามาจากสาขาอื่น ๆ ของวิศวกรรม[8]. นักวิทยาศาสตร์เข้าใจองค์ประกอบสำคัญบางอย่างของวิศวกรรมการบินและอวกาศเช่นพลศาสตร์ของไหล (English: fluid dynamics), ในศตวรรษที่ 18. หลายปีต่อมาหลังจากการบินที่ประสบความสำเร็จโดยพี่น้องตระกูลไรท์, ในช่วงปี 1910s เราได้เห็นการพัฒนาของวิศวกรรมการบินผ่านการออกแบบของอากาศยานทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
ชัก เยเกอร์
ชัก เยเกอร์ () ในชื่อเต็มว่า ชาลส์ เอลวูด "ชัก" เยเกอร์ () เกิดเมื่อ วันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923 เขาเริ่มงานในกองทัพอากาศสหรัฐ ในการเป็น ช่างเครื่อง และ ต่อมาเข้ามาเรียนเป็น นักบินขับไล่ พี 51 มัสแตง ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ในสมรภูมิภาคพื้นยุโรป ด้วยความที่เขามีสายตาที่ดีมากถึง 20 / 10 ( คนปกติทั่วไปมองเห็นได้ 20 / 20 ) และความสามารถทางการบินที่ดี เขาจึงได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักบินทดสอบเครื่องบินใหม่ๆ