จารึกพ่อขุนรามคำแหง
จารึกพ่อขุนรามคำแหง[1] หรือ จารึกหลักที่ 1[1] เป็นศิลาจารึกที่บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สมัยกรุงสุโขทัย ศิลาจารึกนี้ เจ้าฟ้ามงกุฎฯ (ต่อมาคือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ขณะผนวชอยู่เป็นผู้ทรงค้นพบเมื่อวันกาบสี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 จ.ศ. 1214 ตรงกับ วันศุกร์ที่ 17 มกราคม ค.ศ.1834 หรือ พ.ศ. 2376[2] ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นหลักสี่เหลี่ยมด้านเท่า ทรงกระโจม สูง 111 ซม. หนา 35 ซม. เป็นหินทรายแป้งเนื้อละเอียด[1]มีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
วัดกลาง (พระนครศรีอยุธยา)
มีแผ่นศิลาแผ่นใหญ่สีเขียวคล้ายที่รองนั่ง มี 2 แผ่น ทราบกันว่าได้ขนย้ายมาจากศาลาที่พักริมแม่น้ำป่าสัก บริเวณใต้สะพานข้ามแม่น้ำป่าสักท้ายตลาดท่าเรือปัจจบัน เมื่อก่อนใช้เป็นที่ประทับของพระเจ้าทรงธรรมและเจ้านายในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อคราวเสด็จทางเรือมานมัสการรอยพระพุทธบาท คือ เอาเรือจอดไว้ที่ท่าหน้าศาลาแล้วเสด็จขึ้นประทับบนศิลาที่อยู่ในศาลาแห่งนี้ ถ้าใครอยากทราบความพิศดารขอให้ไปดูได้ในหนังสือเรื่อง “พระประวัติของพระเจ้าทรงธรรม ตอนเสด็จนมัสการพระพุทธบาท”หรือ เรื่อง “นิราศพระพุทธบาท” ของสุนทรภู่