คิม อิล-ซ็อง
อัตชีวประวัติของประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง นั้นได้มาจากตัวประธานาธิบดีเองและการจัดพิมพ์ของรัฐบาลเกาหลีเหนือ ซึ่งข้องเท็จจริงบางประการนั้นขัดแย้งกับหลักฐานจากภายนอก ประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2455[3][4] เดิมมีชื่อว่า คิม ซ็อง-จู () ที่หมู่บ้านมันกย็องแด ในเมืองเปียงยาง จังหวัดพย็องอันใต้ของเกาหลีเหนือในปัจจุบัน เป็นบุตรชายคนโตของคิม ฮย็อง-จิก () และคัง พัน-ซ็อก () มีน้องชายสองคนได้แก่ คิม ช็อล-จู และคิม ย็อง-จู[4]:15 ครอบครัวของคิม ซ็อง-จู นับถือคริสต์ศาสนานิกายเพรสไบทีเรียน[5][6][7] บิดา คิม ฮย็อง-จิก เป็นครู เกาหลีในขณะนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิญี่ปุ่น เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นนั้นประสบปัญหาภาวะข้าวยากหมากแพงเป็นเหตุให้ครอบครัวของคิม อิล-ซ็อง อพยพย้ายไปอาศัยยังมณฑลจี๋หลิน แคว้นแมนจูเรีย ของสาธารณรัฐจีนเมื่อประมาณ พ.ศ. 2463 เมื่อคิม ซ็อง-จู นั้นยังอายุน้อย
คิม ซุงจุน
คิม ซุงจุน (Sung Jun Kim; ภาษาเกาหลี,ฮันกึล: 김성준, ฮันจา: 金性俊) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2496 ที่เมืองปูซาน เกาหลีใต้ เสียชีวิตเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 รวมอายุได้ 36 ปี สถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 28 (น็อค 13) เสมอ 6 แพ้ 14
คิมขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2514 แพ้คะแนน ลิม อินซู ที่กาหลีใต้ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นไลท์ฟลายวทเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2519 ชนะคะแนน มูน มยุงอัน และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 4 ครั้ง และเคยชกชนะน็อค สุริยา ปทุมวดี นักชกไทย ยก 5 ที่เกาหลีใต้ด้วยเมื่อ พ.ศ. 2519 ต่อมา คิมขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2521 ชนะคะแนน ชุง ซังอิล ได้แชมป์มาครอง คิมชกป้องกันตำแหน่งได้สองครั้งก็ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC ชนะน็อค เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ไปอย่างพลิกความคาดหมายในยกที่ 3 ได้แชมป์ไปครอง
คิมชกป้องกันแชมป์โลกรุ่นนี้ไว้ได้ถึง 3 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์โลกในการป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4 ที่ ญี่ปุ่น แพ้คะแนน ชิเกโอะ นากาจิม่า เมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2523 หลังจากเสียแชมป์ไป คิมขึ้นชกชิงแชมป์คืนอีกครั้งเมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 ที่ ญี่ปุ่น ซึ่งคิมเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โชจิ โอกูม่า ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ หลังจากนั้น คิมไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกอีกเลย และยังชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ จนกระทั่งคิมแพ้คะแนน แบ ซกชุล เมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 ก็แขวนนวมไป หลังจากแขวนนวม เขามีอาการทางประสาทที่เนื่องจากการชกมวยและประสบปัญหาทางการเงิน ในที่สุดเขาจึงกระโดดตึกฆ่าตัวตายเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532