สนุกเกอร์
สนุกเกอร์เริ่มเกิดขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19[8] ในยุค 1870 กีฬาบิลเลียดเป็นกิจกรรมที่ได้รับความนิยมในหมู่ทหารอังกฤษที่ประจำการทั่วอินเดีย โดยต้นกำเนิดสนุกเกอร์เริ่มต้นในกรมทหารเดวอนเชอร์ในเมืองจาบาลปุร์ ในช่วงปี 1875[9] มีรากฐานมาจากพ็อกเก็ตบิลเลียด แล้วรวมเกมปิรามิด (ลูกแดง 15 ลูก) และไลฟ์พูล (ลูกสีต่าง ๆ) เข้าด้วยกัน รูปแบบของเกมในช่วงแรกมี ลูกสีแดง 15 ลูกตั้งเป็นรูปสามเหลี่ยม คู่กับ ลูกดำ 1 ลูก ที่จุดด้านหลังลูกแดงสามเหลี่ยม พร้อมทั้งมีการนำลูกสีต่างๆ ได้แก่ เหลือง เขียว น้ำตาล น้ำเงิน และชมพูเพิ่มเข้ามาอีกในเวลาต่อมา[10] จึงได้พัฒนามาเรี่อยๆ จนกระทั่งปี 1884 กติกาสนุกเกอร์เริ่มใช้ครั้งแรกโดย เซอร์ เนวิลล์ ฟรานซิส ฟิตซ์เจอรัลด์ แชมเบอร์เลน ที่เล่นกันในสโตนเฮาส์ในเมืองอูตี ใช้โต๊ะที่ทำขึ้นโดย เบอร์โรส์แอนด์วัตต์ (Burroughes & Watts) นำมาจากเรือ[11] ที่มาของชื่อ สนุกเกอร์ (snooker) ในภาษาอังกฤษ เป็นสแลงของนักเรียนนายทหารปีแรกหรือบุคลากรที่ไม่มีประสบการณ์[8] แชมเบอร์เลนได้เอ่ยคำว่าสนุกเกอร์ขึ้นมา เมื่อผู้เล่นแทงไม่ถูกลูกเป้าหลายครั้งจนกลายเป็นที่มาของชื่อสนุกเกอร์[8][10][12] ในปี 1887 สนุกเกอร์ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ สปอร์ติงไลฟ์ (Sporting Life) จนทำให้เป็นที่รู้จัก[9] แชมเบอร์เลนก็เลยกลายเป็นผู้คิดค้นเกมสนุกเกอร์โดยปริยายจากคำบอกเล่าของนิตยสาร เดอะฟิลด์ (The Field) ที่ตีพิมพ์เมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1938[9]
เดิมพันชาติรุกฆาตโลก
ภาพยนตร์เปิดเรื่องด้วยฉากบอบบี ฟิชเชอร์ที่ป่วยทางจิตอยู่ในห้องที่ข้าวของกระจัดกระจาย เขาตรวจดูสิ่งของต่าง ๆ เพื่อป้องกันการถูกดักฟัง ต่อมามีเสียงเคาะประตูและบอบบีลุกไปเปิด ภาพยนตร์ตัดภาพไปที่อดีตเมื่อบอบบีอายุได้ 6 ปี เขาอยู่ในงานเลี้ยงและมองไปที่หน้าต่างเพราะคิดว่ามีคนซุ่มดูอยู่ บอบบีบอกเรื่องนี้กับแม่ แต่แม่ให้พี่สาวพาเขาไปเข้านอน บอบบีซึ่งนอนไม่หลับจึงเล่นหมากรุกและติดหมากรุกมากจนแม่ต้องพาไปพบกับคาร์มิน ไนโกร ครูสอนหมากรุก เพื่อที่ไนโกรจะช่วยหยุดอาการติดหมากรุกของเขาได้ เมื่อไนโกรลองเล่นกับบอบบีแล้ว เขาแนะนำว่าควรส่งเสริมให้บอบบีเล่นหมากรุกต่อไป ไนโกรเริ่มสอนบอบบีและพาไปแข่งขันตามรายการต่าง ๆ ในการแข่งขันรายการหนึ่งในโซเวียต บอบบีพบว่ามีการตั้งกฎที่เอื้อต่อประเทศเจ้าภาพ เขาโกรธมากและกลับสหรัฐอเมริกา ก่อนจะพบกับพอล มาร์แชล เจ้าหน้าที่รัฐบาลซึ่งบอกว่าตนสามารถช่วยบอบบีได้ บอบบีจึงกลับเข้าแข่งขันอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเลือกวิลเลียม ลอมบาร์ดี อดีตแชมป์โลกหมากรุกเยาวชนซึ่งปัจจุบันเป็นบาทหลวงคาทอลิกเป็นผู้ช่วย บอบบีเอาชนะนักหมากรุกหลายคน แต่พ่ายให้กับโบริส สปัสสกี นักหมากรุกชาวรัสเซีย บอบบีจึงต้องเอาชนะอีกหลายเกมเพื่อที่จะได้แข่งกับสปัสสกีอีกครั้งที่ไอซ์แลนด์ ในขณะเดียวกัน บอบบีเริ่มมีอาการหลายอย่างที่บ่งชี้ว่าป่วยทางจิต พี่สาวของบอบบีขอร้องให้พอลพาบอบบีไปรักษา แต่พอลซึ่งต้องแบกรับศักดิ์ศรีของสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามเย็นเลือกที่จะปิดปากเงียบ บอบบีเอาชนะผู้เล่นคนอื่น ๆ จนมีโอกาสกลับมาแข่งกับสปัสสกีอีกครั้ง แต่เขาแพ้ในเกมแรก บอบบียื่นคำขาดให้แข่งในห้องเล่นเทเบิลเทนนิสที่ไม่มีผู้ชมและไม่มีกล้องที่ส่งเสียง เมื่อข้อเสนอของเขาไม่ได้รับการพิจารณา บอบบีไม่ลงแข่งในเกมที่สองและหมกตัวอยู่ในห้องที่ข้าวของกระจัดกระจาย (ซึ่งเป็นฉากเปิดเรื่อง) สปัสสกียอมทำตามข้อเสนอของบอบบีและแข่งเกมต่อไปในห้องเทเบิลเทนนิส เกมนี้บอบบีชนะ ส่วนเกมที่สี่ทั้งคู่เสมอ เกมที่ห้าบอบบีชนะเมื่อสปัสสกีเริ่มมีอาการทางจิตเช่นเดียวกัน ในเกมที่หกซึ่งจัดในห้องเดิมที่มีผู้ชม บอบบีเปิดเกมด้วยวิธีที่เขาไม่เคยเล่นมาก่อนและเล่นได้ดีมากจนสปัสสกีซึ่งเป็นฝ่ายแพ้ลุกขึ้นปรบมือให้พร้อมกับผู้ชม ชาวอเมริกันที่ชมการแข่งเกมครั้งนี้ดีใจและร่วมเฉลิมฉลอง การแข่งขันหมากรุกชิงแชมป์โลกประจำปี ค.ศ. 1972 จบลงด้วยบอบบีเป็นแชมป์โลก แต่หลังจากนั้นไม่นาน สุขภาพจิตของบอบบีก็ยิ่งย่ำแย่ลงจนเขาต้องออกจากวงการหมากรุกอาชีพการสร้างภาพยนตร์เริ่มต้นในช่วงต้นเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 ในเรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ และในช่วงกลางเดือนตุลาคม โดยใช้ 41 วันในการถ่ายภาพยนตร์เริ่มต้นขึ้นในมอนทรีออล ประเทศแคนาดา และทำการปิดกล้องในลอสแอนเจลิส เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2013 