จอห์น โลรีนายติส
โลรีนายติส เข้าวงการในปี 1986 ในนามของ จอห์นนี เอจ และขึ้นสังเวียนในฟลอริดาเป็นส่วนใหญ่เขาเป็นน้องชายของ โจ โลรีนายติส หรือ โรดวอร์ริเออร์ แอนิมอล เขาประสบความสำเร็จเมื่อจับคู่กับน้องเล็กอย่าง มาร์คัส โลรีนายติส หรือ เดอะ เทอร์มินาเตอร์ คว้าแชมป์แทคทีม FCW มาครอง 1 สมัย และย้ายไปอยู่สมาคม จิม คร็อกเก็ต จับคู่กับ เชน ดักลาส ในนาม ไดนามิค ดูดส์[5] จนในปี 1990 เขาเดินทางไปซิวเงินเยนที่ญี่ปุ่นซึ่งประสบความสำเร็จคว้าแชมป์ AJPW จับคู่กับ เคนตะ โคะบะชิ 2 สมัย และแชมป์แทคทีมยูนิฟายด์ 4 สมัย คู่กับ เคนตะ โคะบะชิ (2), ไมค์ บาร์ตัน (1) และ สตีฟ วิลเลยมส์ (1) และเป็นผู้ชนะในแมตช์การปล้ำแบทเทิลรอยัล ในวันที่ 2 มกราคม 1991
โรเดล มายอล
มายอลขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค โจเซฟ วีญาซิส ยก 6 ต่อมา ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค อัล ทาราโซนา ยก 1 และขึ้นชกชนะรวดจนได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ชนะน็อค เกนกิ โอนากะ ยก 1 ที่ ญี่ปุ่น และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง แล้วขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2549 ชนะน็อค โลเรนโซ เตรโย ยก 4 ที่ เม็กซิโก จากนั้น มายอลได้ชิงแชมป์โลกรุ่นนี้กับเด่น จุลพันธ์เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ไม่ได้แชมป์ มายอลเลื่อนรุ่นขึ้นมาชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBF เมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ที่ สหรัฐแต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ยูลิเซส โซลิส ยก 8 ไม่ได้แชมป์อีก มายอลกลับมาชิงแขมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ชนะน็อค อาร์ดิน เดียเล ยก 7 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBO เมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปรากฏว่าเสมอกับอีวาน คัลเดรอนโดยเทคนิค เพราะคัลเดรอนแตกจนชกต่อไม่ได้ในยกที่ 4 ทั้งคู่ชกแก้มือกันอีกครั้งเมื่อ 12 กันยายน ปีเดียวกันที่เปอร์โตริโก ปรากฏว่ามายอลเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ชิงแชมป์ไม่สำเร็จอีกครั้ง