ธุดงค์
ธุดงค์นั้น เป็นศัพท์เฉพาะที่ปรากฏในพระไตรปิฎกเถรวาท โดยพระพุทธเจ้าตรัสแสดงธุดงค์ลักษณะต่าง ๆ ไว้หลายพระสูตร เมื่อรวมแล้วจึงได้ทั้งหมด 13 ข้อ[1][4][5]
วัดศรีสุรโยธิน
แต่ก่อนเดิมที่จะเป็นวัดศรีสุรโยธิน เดินใช้ชื่อว่า ธุดงค์สถานศรีสุรโยธินมาก่อนเพราะถือว่าสถานที่แห่งนี้สร้างสำหรับไว้ธุดงค์ด้วย และแต่ก่อนพื้นที่นี้ก่อนที่จะเป็นวัด เป็นเพียงแค่ไร่มันสับปะหลังของเกษตรกรและห่างไกลจากตัวเมืองมากในสมัยนั้น ต่อมาพระอาจารย์เสกสรร คเวสโก ได้รับการถวายที่ดินที่เกิดจากจิตศรัทธาของเกษตรกรผู้นั้นต่อ พระอาจารย์เสกสรร คเวสโก พระอาจารย์เลยมาพัฒนาต่อเป็น ธุดงคสถานสำหรับประพฤติปฏิบัติ ฝึกฝน อบรมพระภิกษุ-สามเณร ผู้มุ่งสู่ความพ้นทุกข์ให้เป็นผู้มักน้อย สันโดษ เสียสละ พากเพียรเพื่อมรรคผลนิพพาน และนำพาไปสู่การเป็นสมณะที่งดงาม ด้วยการรักษาวัตรปฏิบัติตามธรรมวินัย การเดินบิณฑบาตร พระจะเริ่มออกเดินเมื่อได้อรุณ โดยแบ่งสายการเดินเป็น 5 เส้นทาง ดังนี้
โดยพระที่มาจากวัดศรีฯจะสังเกตได้จากการห่มจีวรคลุมไหล่ 2 ชั้น และ จะไม่สวดบทสวดให้พรเนื่องจากยึดตามพระวินัย
พระที่ยืนแสดงธรรมต้องอาบัติทุกกฏ รวมถึงไม่สามารถรับเงินอีกเช่นกัน เพราะเป็นอาบัติ