พระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ (19 มิถุนายน พ.ศ. 2109 – 27 มีนาคม พ.ศ. 2168) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ตั้งแต่วันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2110 และต่อมาเสวยราชย์ขึ้นเป็น พระเจ้าเจมส์ที่ 1[1]แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ จากการรวมราชบัลลังก์แห่งสกอตแลนด์ อังกฤษ และไอร์แลนด์ไว้ภายใต้การปกครองของกษัตริย์พระองค์เดียวในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2146 (ตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช) จนกระทั่งเสด็จสวรรคต ซึ่งทั้งราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ยังคงแบ่งแยกออกจากกันเป็นรัฐอธิปไตย โดยมีระบบรัฐสภา ศาล และกฎหมายเป็นของตัวเอง ภายใต้การปกครองของพระมหากษัตริย์องค์เดียวกันในฐานะรัฐร่วมประมุข
พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์
พระเจ้าเจมส์ที่ 4 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเจมส์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ กับพระนางมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์ก ประสูติเมื่อ 17 มีนาคม ค.ศ. 1473 ในเมืองสเตอร์ลิงโดยมีพระยศเป็นดยุกแห่งรอธเซย์เมื่อแรกประสูติ พระราชบิดาของพระองค์ไม่ได้เป็นกษัตริย์ที่เป็นที่นิยมชมชอบมากนักเนื่องจากต้องคอยรับมือกับกบฎที่ก่อขึ้นโดยพระญาติที่หันไปเข้ากับอังกฤษตลอดรัชกาล ยามที่พระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปี 1488 ในยุทธการที่ฟลอดเดน เจ้าชายเจมส์ต้องขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเจมส์ที่ 4 ในวัยเพียง 15 ชันษาท่ามกลางสถานการณ์บ้านเมืองที่เปราะบาง ถึงกระนั้น พระองค์ก็สามารถพิสูจน์ตนเองได้อย่างรวดเร็ว พระองค์สามารถกำราบกบฎในปี 1489 ลงได้ พระองค์ได้นำกระบวนการยุติธรรมมาใช้ในการปกครอง และสามารถควมคุมพวกลอร์ดต่างๆให้อยู่ในอาณัติได้ในปี 1493 