แมนนี ปาเกียว
แมนนี ปาเกียว เกิดวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบูคิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao) ในครอบครัวที่ยากจนมากที่เมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด[1]
พัก ชัน-ฮี
พักขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ชนะน็อก ชูจิ มูโตะ ยก 1 ที่เกาหลีใต้ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด มีเสมอกับ ซีโอนี การูโป เมื่อ พ.ศ. 2522 เพียงครั้งเดียว จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC เมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2522 ชนะคะแนน มิเกล คันโต ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ป้องกันแชมป์ไว้ได้ 5 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 แพ้น็อก โชจิ โอกูมะ ยก 9 ที่ เกาหลีใต้ พักขึ้นชิงแชมป์คืนจากโอกูมะถึง 2 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2523 และ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ที่ ญี่ปุ่น หลังจากที่ขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2525 แพ้น็อก วิก เทนกัม ยก 4 พักก็แขวนนวมไป