กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกน
หลักการของการถ่ายภาพแบบคอลโฟคอลนั้นได้การจดสิทธิบัตรโดย Marvin Minsky ในปี ค.ศ. 1957[2] แต่การพัฒนาการของการใช้แสงเลเซอร์นั้นใช้เวลาอีก 30 ปี จึงสามารถนำมาใช้กับกล้องจุลทรรศน์แบบคอลโฟคอล จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนได้กลายเป็นเทคนิคอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม โดยในปี ค.ศ. 1978 นั้น Thomas Cremer และ Christoph Cremer ได้ออกแบบกระบวนการใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนแบบทีละจุดโดยใช้จุดโฟกัสของลำแสงเลเซอร์เพื่อให้ได้ภาพ 3 มิติ[3] โดยกล้องคอนโฟคอลที่ใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนและใช้ตัวรับแสงเพื่อสร้างภาพ 3 มิติ ตัวแรกที่ถูกออกแบบนั้นได้ถูกใช้สำหรับถ่ายภาพวัตถุทางชีววิทยาซึ่งถูกเคลือบสารฟลูออเรสเซ็นต์ ในทศวรรตต่อมากล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลทำงานด้วยแสงฟลูออเรสเซ็นได้ถูกพัฒนาอย่างจริงจังโดยกลุ่มนักวิจัย University of Amsterdam และ European Molecular Biology Laboratory (EMBL) และ องกรณ์ซึ่งเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ
วีซีดี
ในต้นปี 1970 ฟิลิปส์และเอ็มพัฒนา เลเซอร์ดิสก์ . ที่กลางแสงคือ 30 ซม. ในเส้นผ่าศูนย์กลางและถือชั่วโมงของวิดีโออนาล็อก (พร้อมกับเสียงทั้งในแบบอนาล็อกหรือดิจิทัล) ทั้งสองฟาก แม้ว่าพวกเขาจะให้คุณภาพของภาพที่เหนือกว่าและไม่ได้ทำให้เกือบมากเมื่อเวลาผ่านไป Laserdiscs ถูกบดบังเสมอโดย VHS เพราะราคาสูงของพวกเขาและการขาดความสามารถในการบันทึก
ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของปี 1970 ฟิลิปส์สร้างรุ่นขนาดเล็กของเลเซอร์ดิสก์ แผ่นคือ 120 มม. และเป็นด้านเดียว ขนานนาม คอมแพคดิสก์ หรือซีดีรูปแบบที่ถูกออกแบบมาเพื่อเก็บเสียงดิจิทัลและพิสูจน์ให้เห็นว่าจะประสบความสำเร็จในวงการเพลง
ไม่กี่ปีต่อมาฟิลิปส์ตัดสินใจที่จะให้ซีดีสามารถในการผลิตวิดีโอเช่นเดียวกับคู่ของ 12 นิ้ว นี้จะนำไปสู่​​การสร้างวิดีโอซีดี (CD-V) ในปี 1987 อย่างไรก็ตามขนาดของแผ่นดิสก์ขนาดเล็กอย่างมีนัยสำคัญขัดขวางความสามารถในการจัดเก็บวิดีโอแบบอะนาล็อกจึงเพียง 5 นาทีจากข้อมูลภาพได้พอดีบนพื้นผิวของแผ่นดิสก์ (แม้จะมีความจริงที่ว่าเสียงเป็นดิจิทัล) ดังนั้นกระจาย cd​​-V ถูก จำกัด ให้มีมิวสิควิดีโอ
โดยต้นปี 1990 วิศวกรสามารถรูปแบบดิจิทัลสัญญาณวิดีโออย่างมากการปรับปรุงประสิทธิภาพการจัดเก็บ เพราะรูปแบบใหม่นี้สามารถถือ 83 นาทีของเสียงและวิดีโอปล่อยภาพยนตร์บนแผ่นดิสก์ในที่สุดก็กลายเป็นความจริง ความสามารถพิเศษที่ได้รับด้วยการเสียสละแก้ไขข้อผิดพลาด (ก็เชื่อว่าข้อผิดพลาดเล็กน้อยใน datastream จะไปสังเกตโดยดู) รูปแบบนี้เป็นชื่อวิดีโอ CD หรือ VCD
VCD ความสุขในช่วงเวลาสั้นของความสำเร็จที่มีไม่กี่ภาพยนตร์สารคดีที่สำคัญได้รับการปล่อยตัวในรูปแบบ (มักจะเป็นซีดีชุด 2) แต่แนะนำที่ดิสก์ CD-R และบันทึกที่เกี่ยวข้องหยุดการเปิดตัวของภาพยนตร์สารคดีในเพลงของพวกเพราะรูปแบบ VCD ไม่ได้หมายความว่าไม่มีการป้องกันการสำเนา (และสมบูรณ์) ไม่ได้รับอนุญาตจากการทำ อย่างไรก็ตามวีซีดียังคงถูกปล่อยออกมาในเอเชีย แต่พวกเขาเพิ่งมีวิธีการป้องกันการคัดลอก
การพัฒนาของความซับซ้อนมากขึ้นความจุที่สูงขึ้นแสงรูปแบบแผ่นดิสก์ให้ผล ดีวีดี รูปแบบการปล่อยตัวเพียงไม่กี่ปีต่อมากับกลไกการป้องกันการคัดลอก เครื่องเล่น DVD ใช้เลเซอร์ที่มีความยาวคลื่นสั้นกว่าที่ใช้ในแผ่นซีดีที่ช่วยให้การบันทึกหลุมจะมีขนาดเล็กเพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติมสามารถเก็บไว้ ดีวีดีจนประสบความสำเร็จในท้ายที่สุดว่ามันผลัก VHS ออกจากตลาดวิดีโอบันทึกครั้งเดียวที่เหมาะสมกลายเป็นใช้ได้อย่างกว้างขวาง อย่างไรก็ตามวีซีดีทำ inroads มากในประเทศกำลังพัฒนาที่พวกเขายังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน 
 ซีดี-i วีดีโอดิจิทัล
ไม่นานก่อนที่แอดเวนต์ของหนังสือสีขาว VCD, ฟิลิปส์เริ่มปล่อยภาพยนตร์ใน สมุดโทรศัพท์สีเขียว ซีดี-i รูปแบบ ในขณะที่เหล่านี้ใช้รูปแบบที่คล้ายคลึง (MPEG-1) เนื่องจากความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างมาตรฐานแผ่นเหล่านี้จะไม่เข้ากันได้กับเครื่องเล่นวีซีดี เครื่องเล่น Philips 'CD-i กับการเคลื่อนไหววิดีโอเต็มรูปแบบ MPEG-1 ตลับถอดรหัสจะเล่นรูปแบบทั้ง เพียงไม่กี่ cd-ฉันชื่อ DV ได้รับการปล่อยตัวก่อนที่ บริษัท จะเปิดรูปแบบ VCD ปัจจุบันสำหรับภาพยนตร์เผยแพร่
XVCD (วิดีโอซีดีขยาย) คือชื่อทั่วไปเป็นรูปแบบที่เก็บ MPEG-1 วิดีโอบนแผ่นซีดีในโหมดใด ๆ 2/XA แต่ไม่ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด VCD มาตรฐาน
ปกติจะถูกเข้ารหัส VCD ไปเป็น MPEG-1 ที่อัตราบิตคงที่ (CBR) ดังนั้นฉากทั้งหมดจะต้องใช้อัตราการส่งข้อมูลตรงเดียวกันโดยไม่คำนึงถึงความซับซ้อน อย่างไรก็ตามวิดีโอบน XVCD โดยทั่วไปจะถูกเข้ารหัสที่อัตราบิต (VBR), ฉากที่ซับซ้อนเพื่อให้สามารถใช้อัตราการส่งข้อมูลที่สูงขึ้นมากในช่วงเวลาสั้นในขณะที่ฉากที่เรียบง่ายจะใช้อัตราการส่งข้อมูลที่ต่ำกว่า XVCDs บางคนใช้ bitrates ต่ำลงเพื่อให้พอดีกับวิดีโอลงบนแผ่นดิสก์อีกต่อไปในขณะที่คนอื่นใช้ bitrates สูงเพื่อปรับปรุงคุณภาพ MPEG-2 อาจถูกใช้แทนของ MPEG-1
เพื่อลดอัตราการส่งข้อมูลโดยไม่ต้องลดคุณภาพอย่างมีนัยสำคัญขนาดของ จีโอ จะเพิ่มขึ้น, ที่แตกต่างกัน MPEG-1 เมทริกซ์ quantization สามารถใช้อัตราการส่งข้อมูลสูงสุดที่สามารถเกินและอัตราบิตของเสียง MP2 สามารถลด (หรือแม้กระทั่งการใช้เสียง MP3 แทนเสียง MP2) การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้จะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่ต้องการเพิ่มคุณภาพทั้งวิดีโอหรือใช้แผ่นดิสก์ที่น้อยลง