วิศวกรรมการบินและอวกาศ
ที่มาของวิศวกรรมการบินและอวกาศสามารถย้อนกลับไปถึงผู้บุกเบิกการบินราวช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20, ถึงแม้ว่างานของเซอร์จอร์จ เคย์ลี จะเคยบุกเบิกไว้ก่อนแล้วในช่วงทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 18 ถึงกลางศตวรรษที่ 19. หนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของการบิน[5] เคย์ลีเป็นผู้บุกเบิกคนหนึ่งในวิศวกรรมการบิน[6] และได้รับการยกย่องว่าเป็นคนแรกที่จะแยกแรงยกและแรงลากซึ่งมีผลกระทบต่อการบินของยานพาหนะใด ๆ [7]. ความรู้เบื้องแรกของวิศวกรรมการบินส่วนใหญ่เป็นเชิงประจักษ์กับแนวความคิดและทักษะบางอย่างที่ถูกนำเข้ามาจากสาขาอื่น ๆ ของวิศวกรรม[8]. นักวิทยาศาสตร์เข้าใจองค์ประกอบสำคัญบางอย่างของวิศวกรรมการบินและอวกาศเช่นพลศาสตร์ของไหล (English: fluid dynamics), ในศตวรรษที่ 18. หลายปีต่อมาหลังจากการบินที่ประสบความสำเร็จโดยพี่น้องตระกูลไรท์, ในช่วงปี 1910s เราได้เห็นการพัฒนาของวิศวกรรมการบินผ่านการออกแบบของอากาศยานทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
เมอร์คิวรี-แอตลาส 6
เมอร์คิวรี-แอตลาส 6 (MA-6) เป็นภารกิจเที่ยวบินอวกาศที่มีมนุษย์บังคับดำเนินการโดย นาซา องค์การอวกาศของสหรัฐอเมริกา ภารกิจนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการเมอร์คิวรี และเป็นความพยายามที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกของนาซาในการนำนักบินอวกาศขึ้นสู่วงโคจร ภารกิจ MA-6 มีขึ้นเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1962 ภารกิจนี้ได้โคจรรอบโลกสามรอบ โดยมีจอห์น เกล็นน์เป็นคนขับ ผู้ซึ่งกลายมาเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่โคจรรอบโลก เหตุการณ์นี้ได้ชื่อว่าเป็นหลักไมล์สถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (IEEE Milestone) ใน ค.ศ. 2011