การรวมราชบัลลังก์
การรวมราชบัลลังก์ทำให้เกิดการรวมราชวงศ์และรัฐร่วมประมุขขึ้นใหม่ โดยราชบัลลังก์แห่งสกอตแลนด์ยังคงแยกต่างหากออกมาจากราชบัลลังก์แห่งอังกฤษ แม้ว่าพระเจ้าเจมส์จะทรงพยายามอย่างมากในการสถาปนา ราชบัลลังก์แห่งบริเตนใหญ่ ขึ้นมาใหม่ก็ตาม ทำให้อังกฤษและสกอตแลนด์ยังคงดำรงสถานะเป็นรัฐอธิปไตยต่อไป รวมทั้งมีพระประมุขร่วมกับราชอาณาจักรไอร์แลนด์ (ทั้งสามอาณาจักรมีสมัยไร้กษัตริย์ร่วมกันระหว่างปี พ.ศ. 2192 - 2203 หรือในสมัยเครือจักรภพแห่งอังกฤษและสมัยรัฐในอารักขา) ไปจนกระทั่งการผ่านร่างพระราชบัญญัติสหภาพ พ.ศ. 2250 โดยรัฐสภาอังกฤษและรัฐสภาสกอตแลนด์ ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระราชินีนาถแอนน์ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์สจวต[2]
รายพระนามพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
"ราชอาณาจักรอังกฤษ กับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ รวมเข้าด้วยกันเป็น "ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่" หลังจากมีการประกาศใช้ "พระราชบัญญัติสหภาพ พ.ศ. 2250" (Acts of Union 1707) แต่ทั้งสองราชอาณาจักรยังคงมีระบบกฎหมายแยกจากกัน จากเวลานี้พระอิสสริยยศ "กษัตริย์แห่งอังกฤษ" หรือ "ราชินีแห่งอังกฤษ" นั้นจึงไม่ค่อยถูกต้องนัก แม้ว่าจะใช้กันโดยทั่วไปก็ตาม"