จารึกพ่อขุนรามคำแหง
จารึกพ่อขุนรามคำแหง[1] หรือ จารึกหลักที่ 1[1] เป็นศิลาจารึกที่บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สมัยกรุงสุโขทัย ศิลาจารึกนี้ เจ้าฟ้ามงกุฎฯ (ต่อมาคือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ขณะผนวชอยู่เป็นผู้ทรงค้นพบเมื่อวันกาบสี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 จ.ศ. 1214 ตรงกับ วันศุกร์ที่ 17 มกราคม ค.ศ.1834 หรือ พ.ศ. 2376[2] ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นหลักสี่เหลี่ยมด้านเท่า ทรงกระโจม สูง 111 ซม. หนา 35 ซม. เป็นหินทรายแป้งเนื้อละเอียด[1]มีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
บ่วงอธิฏฐาน
ณ นคร จันทปุระ นครโบราณที่ไม่ปรากฏประวัติใด ๆ มาเนิ่นนานกว่าหนึ่งพันปี กลับมีหลักฐานที่ถูกค้นพบโดย อธิน นักโบราณคดีหนุ่ม แท่นศิลาจารึกอักษรโบราณคือหลักฐานสำคัญที่ยืนยันถึงอดีตอันเคยรุ่งเรืองของจันทปุระ หากไม่นานหลักฐานชิ้นสำคัญกลับสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย กระทั่งเวลาผันผ่านไปนานถึงสิบปี แท่นศิลากลับไปปรากฏอยู่ที่งานแสดงวัตถุโบราณ พร้อมกับคำกล่าวอ้างว่ามันเป็นเพียงของเลียนแบบ ซึ่งความจริงแล้ว มันไม่ใช่เช่นนั้น เรื่องราวลึกลับชักนำให้ โยสิตา ทายาทของ อธิน ได้พบกับ กฤตธร ทายาทเจ้าของโรงแรมที่ได้ครอบครองแท่นศิลานั้น และเขาก็ถูกตาต้องใจหญิงสาวราวกับเคยผูกพันกันมาแต่ชาติปางก่อน โดยที่เขาและเธอหารู้ไม่ว่ามีดวงวิญญาณซึ่งเปี่ยมไปด้วยไฟแค้นและแรงริษยาเฝ้าติดตามหญิงสาวมาจากนครจันทปุระ เพื่อชำระหนี้แค้นให้จบสิ้น