บากูมัตสึ
บากูมัตสึ (幕末(bakumatsu), "ปลายยุคบากูฟุ") เป็นชื่อเรียกช่วงเวลาปลายยุคเอโดะซึ่งนำไปสู่การสิ้นสุดของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ชื่อดังกล่าวถูกกำหนดขึ้นจากเหตุการณ์ใหญ่ที่เกิดขึ้นโดยรวมระหว่างปี ค.ศ. 1853 - 1867 ซึ่งเป็นระยะที่ญี่ปุ่นได้ยกเลิกนโยบายปิดประเทศที่เรียกว่า ซาโกกุ และเปลี่ยนผ่านจากรัฐบาลแบบศักดินาของโชกุนไปสู่รัฐบาลสมัยใหม่ในยุคเมจิ การแบ่งแยกทางอุดมการณ์และทางการเมืองในยุคนี้ส่วนใหญ่แบ่งออกเป็นกลุ่มผู้รักชาติที่เรียกว่า "อิชินชิชิ" ซึ่งสนับสนุนจักรพรรดิ และกองกำลังฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลโชกุนตระกูลโทกูงาวะ เช่น กลุ่มชินเซ็งงุมิ เป็นต้น
ตระกูลมินาโมโตะ
ตระกูลมินาโมโตะสืบเชื้อสายจากจักรพรรดิซะงะ ซึ่งครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1349 - 1352 โดยมีผู้นำตระกูลมาหลายชั่วอายุคนจนถึงปลายยุคเฮอัง ที่มีมินาโมโตะ โนะ ทะเมะโยะชิ จากสายเซวะเก็นจิ เป็นผู้นำเป็นช่วงที่ตระกูลอยู่ ในยุคตกต่ำเพราะถูกตระกูลไทระ ขึ้นมามีอำนาจแทน ในช่วงกบฏปีโฮเง็ง ปี พ.ศ. 1699 ทะเมะโยะชิและโยะชิโตะโมะ ลูกชายเกิดแตกคอกันเพราะโยะชิโตะโมะอยู่ฝั่งจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ ส่วนทะเมะโยะชิอยู่ฝั่งอดีตจักรพรรดิโชะโตะกุ ซึ่งในที่สุดฝ่าย
จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะได้ชัยชนะ โยะชิโตะโมะจึงต้องประหารชีวิต ทะเมะโยะชิ ผู้เป็นบิดาตามพระบัญชาของจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ และเขาได้เป็นผู้นำตระกูลสืบต่อมาแต่เขากลับได้รับปูนบำเหน็จให้เป็นเพียงเจ้าเมืองเล็ก ๆขณะที่ไทระ โนะ คิโยโมริ กลับได้เป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ทำให้โยะชิโตะโมะเกิดความไม่พอใจและกลายเป็นความแค้นในที่สุด