กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกน
หลักการของการถ่ายภาพแบบคอลโฟคอลนั้นได้การจดสิทธิบัตรโดย Marvin Minsky ในปี ค.ศ. 1957[2] แต่การพัฒนาการของการใช้แสงเลเซอร์นั้นใช้เวลาอีก 30 ปี จึงสามารถนำมาใช้กับกล้องจุลทรรศน์แบบคอลโฟคอล จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนได้กลายเป็นเทคนิคอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม โดยในปี ค.ศ. 1978 นั้น Thomas Cremer และ Christoph Cremer ได้ออกแบบกระบวนการใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนแบบทีละจุดโดยใช้จุดโฟกัสของลำแสงเลเซอร์เพื่อให้ได้ภาพ 3 มิติ[3] โดยกล้องคอนโฟคอลที่ใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนและใช้ตัวรับแสงเพื่อสร้างภาพ 3 มิติ ตัวแรกที่ถูกออกแบบนั้นได้ถูกใช้สำหรับถ่ายภาพวัตถุทางชีววิทยาซึ่งถูกเคลือบสารฟลูออเรสเซ็นต์ ในทศวรรตต่อมากล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลทำงานด้วยแสงฟลูออเรสเซ็นได้ถูกพัฒนาอย่างจริงจังโดยกลุ่มนักวิจัย University of Amsterdam และ European Molecular Biology Laboratory (EMBL) และ องกรณ์ซึ่งเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
เลเซอร์ไดโอดเป็นเลเซอร์ที่ตัวสื่อที่ใช้งานเป็นสารกึ่งตัวนำที่คล้ายกันกับที่พบในไดโอดเปล่งแสง. ชนิดที่พบและนำมาใช้ในทางปฏิบัติมากที่สุดของเลเซอร์ไดโอดจะเกิดขึ้นจาก p-n junction และขับเคลื่อนด้วยกระแสไฟฟ้าที่ฉีด. อุปกรณ์เหล่านี้บางครั้งเรียกว่า เลเซอร์ไดโอดแบบฉีดเพื่อแยกพวกมันออกจากเลเซอร์ไดโอดแบบสูบแสงซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่ผลิตได้ง่ายกว่าในห้องปฏิบัติการ. เลเซอร์ไดโอดถูกคิดค้นในปี ค.ศ. 1962 โดย Robert N. Hall.[146]