นครหลวงเวียงจันทน์
นครหลวงเวียงจันทน์ (Lao: ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, นะคอนหลวงเวียงจัน) เป็นเขตที่ตั้งของกรุงเวียงจันทน์ ซึ่งเป็นทั้งเมืองหลวงของประเทศลาวและเป็นเขตการปกครองพิเศษนครหลวงเวียงจันทน์ ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีอาณาเขตตรงข้ามอำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคายของประเทศไทย เชื่อมต่อคมนาคมด้วยสะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว แห่งที่ 1 นครหลวงเวียงจันทน์เป็นเขตปกครองที่มีความเจริญของเมืองมากที่สุดในบรรดาเขตการปกครองระดับบนสุด 18 แห่งของประเทศลาว ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2532 โดยแยกออกมาจากแขวงเวียงจันทน์[1] เดิมชื่อ "กำแพงนครเวียงจันทน์" (ກຳແພງນະຄອນວຽງຈັນ) และเปลี่ยนชื่อเป็น "นครหลวงเวียงจันทน์"
ทางหลวงหมายเลข 13 (ประเทศลาว)
ทางหลวงหมายเลข 13 เป็นทางหลวงสายหลักในประเทศลาว เริ่มต้นที่เมืองบ่อเต็นทางเหนือของลาวที่พรมแดนประเทศจีน เชื่อมต่อนครหลวงเวียงจันทน์กับหลวงพระบางในทางเหนือ และลงไปตามแม่น้ำโขงจนสิ้นสุดที่พรมแดนประเทศกัมพูชา เชื่อมต่อกับทางหลวงหมายเลข 7 ในประเทศกัมพูชา นอกจากนี้ ทางหลวงเส้นนี้มีเส้นทางผ่านท่าอากาศยานนานาชาติทั้งสามแห่งของลาว ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต ท่าอากาศยานนานาชาติหลวงพระบาง และท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ เส้นทางระหว่างบ่อเต็นกับนาเตย ระยะทาง 20 กิโลเมตร เป็นส่วนหนึ่งของทางพิเศษคุนหมิง–กรุงเทพ ซึ่งยังเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 3 อีกด้วย เส้นทางจากนาเตยถึงเวียงจันทน์ ทางหลวงหมายเลข 13 เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 12 และจากเวียงจันทน์ถึงพรมแดนประเทศกัมพูชาเป็นทางหลวงเอเชียสาย 11
ทางหลวงหมายเลข 13 ผ่านเมืองต่าง ๆ ได้แก่ เวียงจันทน์ วังเวียง และหลวงพระบาง ถนนส่วนใหญ่ลาดยางแล้ว แต่ในบางจุดยังชำรุดทรุมโทรม ถนนยังค่อนข้างแคบ โค้งหักศอก ไม่มีเส้นจราจรและแสงสะท้อนบนถนน รถประจำทางที่ผ่านจากเวียงจันทน์ไปหลวงพระบาง จะใช้เวลาเดินทางถึง 8-10 ชั่วโมง