อิเหนา
เรื่องอิเหนา หรือที่เรียกกันว่านิทานปันหยีนั้น เป็นนิทานที่เล่าแพร่หลายกันมากในชวา เชื่อกันว่าเป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์ของชวา ในสมัยพุทธศตวรรษที่ 16 ปรุงแต่งมาจากพงศาวดารชวา และมีด้วยกันหลายสำนวน พงศาวดารเรียกอิเหนาว่า “ ปันจี อินู กรัตปาตี” (Panji Inu Kartapati) แต่ในหมู่ชาวชวามักเรียกกันสั้นๆ ว่า “ปันหยี” (Panji) ส่วนเรื่องอิเหนาที่เป็นนิทานนั้น น่าจะแต่งขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 20-21 หรือในยุคเสื่อมของราชวงศ์อิเหนาแห่งอาณาจักรมัชปาหิต และอิสลามเริ่มเข้ามาครอบครอง นิทานปันหยีของชวานั้น มีด้วยกันหลายฉบับ แต่ฉบับที่ตรงกับอิเหนาของเรานั้น คือ ฉบับมาลัต ใช้ภาษากวีของชวาโบราณ มาจากเกาะบาหลี
เปลื้อง ณ นคร
ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของ เปลื้อง ณ นคร คือ ปทานุกรมนักเรียน และพจนานุกรมฉบับ เปลื้อง ณ นคร (ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช) หนังสือชุด "เล่าเรื่อง" (เล่าเรื่องขุนช้างขุนแผน เล่าเรื่องพระอภัยมณี ฯลฯ) (เป็นผลงานเขียนร่วมกับสง่า กาญจนาคพันธุ์) นวนิยายแปล เช่นเรื่อง เดอะก็อดฟาเธอร์, โลลิตา, ราชาปารีส, หญิงกรุงโรม, ราชบังลังก์รุสเซีย (แปลจาก Nicholas and Alexandra ของ Robert K. Massie) 