เรณูวิทยา
มีรายงานการค้นพบละอองเรณูภายใต้กล้องจุลทรรศน์เป็นครั้งแรกสุดในช่วงทศวรรษที่ 1640 โดย เนเฮเมียห์ กรีว นักพฤกษศาสตร์ชาวอังกฤษ[2]เป็นผู้บรรยายลักษณะของละอองเรณู เกสรตัวผู้ และเป็นผู้ทำนายได้อย่างถูกต้องว่าละอองเรณูเป็นสิ่งจำเป็นในการสืบพันธุ์ของพืชทั้งหลาย กล้องจุลทรรศน์ได้เข้ามามีบทบาทในการศึกษาเรณูวิทยามากยิ่งขึ้นรวมไปถึงผลงานของโรเบิร์ต คิดสตัน และพี เรนช์ผู้ตรวจสอบพบสปอร์ในชั้นถ่านหินที่เปรียบเทียบได้กับสปอร์ของพืชปัจจุบัน[3] ผู้บุกเบิกช่วงแรกๆยังรวมถึงคริสเตียน กอทต์ฟรายด์ อีห์เรนเบิร์ก (ผู้ศึกษาเรดิโอลาเรียนและไดอะตอม) ไกเดียน แมนเทลล์ (ผู้ศึกษาสาหร่ายเดสมิด) และเฮนรี โฮฟเรย์ ไวต์ (ผู้ศึกษาไดโนแฟลกเจลเลต)
มาเรีย ซีบึลลา เมเรียน
บิดาชื่อ Matthäus Merian และมารดาชื่อ Johanna Catharina Sibylla เธอมีชีวิตและมีผลงานอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 16 โดยที่เมืองปารีสเป็นจุดศูนย์กลางของการวาดภาพพฤกษศาสตร์ ซึ่งในช่วงนี้มีกลุ่มนักเดินทางผจญภัยไปในดินแดนโพ้นทะเลมากมายและมีการบันทึกการเดินทาง อีกทั้งจ้างนักวาดภาพพฤกษศาสตร์ entomology. ร่วมไปในการเดินทางด้วย เพื่อบันทึกข้อมูลเสาะแสวงหา และวาดภาพพรรณไม้แปลก ๆ รวมทั้งนำเมล็ดและส่วนต่าง ๆ ของพืชต่างถิ่นกลับมาศึกษาและเพาะพันธุ์