แมนนี ปาเกียว
แมนนี ปาเกียว เกิดวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบูคิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีชื่อเต็มว่า เอ็มมานูเอล ดาปิดราน ปาเกียว (Emmanuel Dapidran Pacquiao) ในครอบครัวที่ยากจนมากที่เมืองบูคิดนอน ซึ่งเป็นเมืองทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ โดยเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด 4 คน ของ โรซาลิโอ และ ดิโอนิเซีย ปาเกียว ทั้งคู่แยกทางกันตั้งแต่ปาเกียวยังเล็ก ๆ ปาเกียวขึ้นชกมวยด้วยความยากจน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อต้นปี พ.ศ. 2538 ที่กรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ได้ค่าตัวครั้งแรก 100 เปโซ โดยส่งเงินมาช่วยเหลือครอบครัวตลอด[1]
โนบูโอะ นาชิโระ
หลังจากเสียแชมป์ นาชิโระขึ้นชกชนะเพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์ และสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ แล้วจึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA อีกครั้ง หลังจากที่มูนอสไปชกล้มแชมป์แพ้คะแนน คริสเตียน มิฮาเรส แชมป์โลกรุ่นเดียวกันของสภามวยโลก (WBC) มิฮาเรสจึงกลายเป็นซูเปอร์แชมป์ของสมาคมมวยโลก นาชิโระจึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกที่ว่างกับโคเฮ โคโนะ ซึ่งนาชิโระเป็นฝ่ายชนะคะแนนเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2551 ได้ครองแชมป์โลกสมัยที่ 2 นาชิโระป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง พอขึ้นชกป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 ปรากฏว่าเสมอกับอูโก ฟิเดล กาซาเรสอย่างค้านสายตา สมาคมมวยโลกจึงสั่งให้ชกกันใหม่อีกครั้ง คราวนี้ นาชิโระเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์โลกไปเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2553