บาสเกตบอล
บาสเกตบอลถูกบรรจุในกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2479 ถึงแม้ว่าเคยจัดการแข่งขันเป็นกีฬาสาธิตก่อนหน้านั้นนานมากเมื่อ พ.ศ. 2447 สหรัฐอเมริกาถือเป็นประเทศที่เก่งกีฬานี้ และทีมชาติสหรัฐพลาดเหรียญทองเพียงสามครั้งเท่านั้น โดยครั้งแรกที่พลาดแข่งที่มิวนิกในปี พ.ศ. 2515 โดยแพ้ให้กับทีมสหภาพโซเวียต การแข่งขัน<b data-parsoid='{"dsr":[3224,3251,3,3]}'>เวิลด์แชมป์เปียนชิปส์ (World Championships) สำหรับบาสเกตบอลชายเริ่มแข่งปี พ.ศ. 2493 ที่ประเทศอาร์เจนตินา ส่วนประเภทหญิงเริ่มแข่งสามปีถัดมาในประเทศชิลี กีฬาบาสเกตบอลหญิงเริ่มแข่งในโอลิมปิกปี พ.ศ. 2519 โดยมีทีมที่โดดเด่นเช่น บราซิล ออสเตรเลีย และ สหรัฐอเมริกา
การแข่งขันบาสเกตบอลชายชิงแชมป์ดิวิชัน 1 ของ NCAA
การแข่งขันเป็นแบบแพ้คัดออก ในระบบปัจจุบันซึ่งเริ่มนำมาใช้เมื่อ ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) คัดมหาวิทยาลัยเข้าแข่งขันรวม 65 แห่ง โดยมาจากแชมป์ของแต่ละคอนเฟอร์เรนซ์ ทั้งหมด 31 คอนเฟอร์เรนซ์ รวมกับทีมที่เหลือที่คัดเลือกโดยคณะกรรมการ ทีมอันดับที่ 64 และ 65 แข่งกันเองก่อนเรียกรอบเปิด (Opening round) หลังจากนั้นจะเข้าแข่งในระดับภูมิภาค (Regionals) โดยแบ่งเป็น 4 ภูมิภาค ได้แต่ West, Midwest, South และ East ภูมิภาคละ 16 ทีม แข่งแบบทัวนาเมนต์ โดยที่ทีมอันดับหนึ่งจะพบกับทีมอันดับสิบหก ทีมอันดับสองพบกับทีมอันดับสิบห้า เป็นต้น แข่งทั้งหมดสี่รอบ ได้แก่ รอบแรก รอบสอง และรอบ Regionals อีกสองรอบ (นิยมเรียกรอบ Sweet Sixteen สำหรับสิบหกทีมสุดท้าย และรอบ Elite Eight สำหรับแปดทีมสุดท้าย) จนได้แชมป์ภูมิภาค มาแข่งในระดับสี่ทีมสุดท้าย (Final Four) แข่งอีกสองรอบ ได้แก่รอบสี่ทีมสุดท้ายและรอบชิงชนะเลิศ เพื่อเหลือทีมเดียวซึ่งจะเป็นแชมป์ในปีนั้น