โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง
COPD เป็นโรคปอดอุดกั้นประเภทหนึ่งในกลุ่มความบกพร่องของระบบทางเดินหายใจ (การจำกัดของระบบทางเดินหายใจ) ที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ และไม่สามารถหายใจออกได้อย่างเต็มที่ (การมีลมค้างในปอด) [3] ความบกพร่องในการไหลผ่านของอากาศเป็นผลมาจากการแตกตัวของเนื้อเยื้อปอด (ที่รู้จักกันว่าโรคถุงลมโป่งพอง) และโรคหลอดลมฝอยอักเสบ ที่รู้จักกันว่าโรคการอุดกั้นของหลอดลมฝอย ผลที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยทั้งสองนี้จะแตกต่างกันไปตามตัวบุคคล[1] หลอดลมฝอยที่ถูกทำลายอย่างรุนแรงอาจกลายเป็นการขยายใหญ่ขึ้นของลมที่ตกค้าง—ที่เรียกว่าเม็ดพุพอง—ที่ขึ้นมาแทนที่เนื้อเยื่อปอด โรครูปแบบนี้เรียกกันว่าถุงลมโป่งพองแบบเม็ดพุพอง[44]
การเจริญผิดปกติของหลอดลมและเนื้อปอด
การเจริญผิดปกติของหลอดลมและเนื้อปอด () หรือแต่เดิมเคยถูกเรียกว่า chronic lung disease of infancy (โรคปอดเรื้อรังในทารก) เป็นโรคปอดเรื้อรังอย่างหนึ่ง ที่พบบ่อยในทารกที่คลอดก่อนกำหนด เป็นสาเหตุการเสียชีวิตและทุพพลภาพที่สำคัญอย่างหนึ่งของทารก โรคนี้มักพบในทารกที่มีน้ำหนักตัวน้อย และที่ได้รับการช่วยหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจเพื่อรักษากลุ่มอาการหายใจลำบากในทารกแรกเกิด (respiratory distress syndrome, RDS) โรคนี้มีการกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารวิชาการเมื่อ ค.ศ. 1967 แต่เดิมเชื่อว่าเป็นผลจากออกซิเจนและการช่วยหายใจในทารกคลอดก่อนกำหนดที่มี RDS ในปัจจุบันนิยามของ BPD มีการพัฒนาไปเรื่อยๆ ตามเวลา สาเหตุส่วนใหญ่เป็นจากการที่มีทารกที่คลอดก่อนกำหนดมากๆ รอดชีวิตมามากขึ้น มีการให้การดูแลทารกแรกเกิดที่ทั่วถึงมากขึ้น มีการให้สารสร้างแรงตึงผิว, การให้กลูโคคอร์ติคอยด์ก่อนคลอด เพื่อรักษา RDS มากขึ้น และมีการใช้เครื่องช่วยหายใจที่เหมาะสม (less aggressive) มากขึ้น เป็นต้น