สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์กับเจ้าชายแบร์นฮาร์ดแห่งลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ พระราชชนนีของพระองค์ทรงครองราชบัลลังก์ในปีพ.ศ. 2491 เจ้าหญิงได้ทรงเป็นทายาทโดยสันนิษฐาน เมื่อพระราชมารดาสละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2523 เจ้าหญิงเบียทริกซ์ได้สืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถ ทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษาทั่วไปที่ประเทศแคนาดา ในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง จากนั้นทรงสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่เนเธอร์แลนด์ในช่วงยุคหลังสงคราม ในปีพ.ศ. 2504 พระนางทรงสำเร็จการศึกษาปริญญาด้านนิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยไลเดิน ในปีพ.ศ. 2509 เจ้าหญิงเบียทริกซ์อภิเษกสมรสกับเคลาส์ ฟอน อัมส์เบิร์ก นักการทูตชาวเยอรมัน ซึ่งมีพระโอรสร่วมกัน 3 พระองค์ ได้แก่ สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ (ประสูติ พ.ศ. 2510), เจ้าชายฟริโซแห่งออเรนจ์-นัสเซา (พ.ศ. 2511 - 2556) และเจ้าชายคอนสแตนตินแห่งเนเธอร์แลนด์ (ประสูติ พ.ศ. 2512) เจ้าชายเคลาส์สิ้นพระชนม์ในปีพ.ศ. 2545 ในช่วงที่พระนางสละราชบัลลังก์ พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์[1]
เจ้าชายเฮนรีแห่งเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1820–1879)
เจ้าชายเฮนรีแห่งเนเธอร์แลนด์ () ประสูติเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2363 เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ และ อันนา ปัฟลอฟนาแห่งรัสเซีย สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์ ทรงเป็นพระราชอนุชาใน พระเจ้าวิลเลิมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ ในปี 2393 พระองค์ทรงำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงในประเทศลักเซมเบิร์ก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่พระองค์ทรงดำรงตลอดพระชนม์ชีพ พระองค์มีส่วนสำคัญในการเปลี่ยนแปลง รัฐธรรมนูญ ของ ลักเซมเบิร์ก 
พระองค์ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ เจ้าหญิงอมาเลียแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2396 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น เฮอร์รอยัลไฮนีส เจ้าหญิงเฮนรีแห่งเนเธอร์แลนด์ และต่อมาทรงเสกสมรสอีกครั้งกับ เจ้าหญิงมารีแห่งปรัสเซีย (ค.ศ. 1855-1888) เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2421 จากการเสกสมรสทั้ง 2 ครั้งนั้น พระองค์ไม่มีพระบุตร เจ้าชายเฮนรีแห่งเนเธอร์แลนด์ สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 8 กันายน 2422 จากพระอาการโรคหัด สิริพระชันษา 59 ปี