สงครามเพโลพอนนีเซียน
สงครามเพโลพอนนีเซียน หรือ สงครามเพโลพอนนีส (English: Peloponnesian War; 431–404 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นสงครามระหว่างจักรวรรดิเอเธนส์กับสันนิบาตเพโลพอนนีเซียนที่นำโดยสปาร์ตา[1] สงครามนี้ออกเป็นสามช่วง[2] โดยช่วงแรกเรียกว่า "สงครามอาร์คีเดเมีย" (Archidamian War) เป็นการรุกรานแอททิกาของกองทัพสปาร์ตา ในขณะที่ฝ่ายเอเธนส์ใช้กองเรือที่มีประสิทธิภาพโจมตีกลับ สงครามช่วงนี้จบลงในปีที่ 421 ก่อนคริสตกาล ด้วยสนธิสัญญาสันติภาพนิซิอัส แต่ต่อมาในปีที่ 415 ก่อนคริสตกาล เอเธนส์กลับยกทัพบุกซีรากูซาบนเกาะซิซิลี แต่ล้มเหลว ช่วงที่สามของสงคราม สปาร์ตาได้สนับสนุนให้มีการก่อกบฏขึ้นตามนครรัฐใต้อำนาจเอเธนส์ จนนำไปสู่ยุทธนาวีที่เอกอสพอทาไมที่เป็นจุดยุติสงครามในที่สุด[3] เอเธนส์ยอมแพ้สงครามในปีต่อมา
แอนทิกะนี
ตำนานของแอนทิกะนี เป็นเรื่องของราชธิดาของกษัตริย์อีดิปัส ผู้พยายามจะทำพิธีปลงศพให้แก่พี่ชาย "โพลีไนซีส (Polynices)" ("ผู้มากความขัดแย้ง" ภาษากรีกอ่านว่า "โปลูเนเกส") โดยเมื่ออีดิปัสสละราชสมบัติกรุงธีบส์ให้แก่ลูกชายสองคน - ได้แก่ โพลีไนซีส และ "อีตีโอคลีส" (Eteocles) - พระองค์ได้สาปแช่งวงศ์ตระกูลของตนไว้ ทำให้พี่น้องทั้งสองไม่อาจตกลงแบ่งการปกครองกรุงธีบส์, นครแห่งทวารทั้งเจ็ด,ได้โดยสันติ โดยอีตีโอคลีสไม่ยอมผลัดเปลี่ยนให้น้องชายเข้าปกครองเมืองเมื่อครบหนึ่งปีตามที่สัญญากัน โพลีไนซีสจึงออกจากพระนครไปรวบรวมสมัครพรรคพวก ตั้งกองทัพมาโจมตีเมืองธีบส์ ในสงครามที่มีชื่อเรียกขานว่า "ศึกเจ็ดขุนพลชิงธีบส์" พี่น้องทั้งสองตายด้วยมือของกันและกันในการรบ