การตอบสนองโดยสู้หรือหนี
การตอบสนองโดยสู้หรือหนี หรือ การตอบสนองแบบสู้หรือหนี (English: fight-or-flight response, hyperarousal, acute stress response) เป็นปฏิกิริยาทางสรีรภาพที่เกิดตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่รู้สึกว่าเป็นอันตราย เสี่ยงต่อถูกทำร้าย หรือเสี่ยงต่อชีวิต[1] โดยมี ศ. นพ. วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอนที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดกล่าวถึงไอเดียนี้เป็นคนแรกในปี พ.ศ. 2472[2] ทฤษฎีของเขาแสดงว่า สัตว์ (และมนุษย์) มีปฏิกิริยาต่อภัยด้วยการทำงานในระบบประสาทซิมพาเทติก ซึ่งช่วยเตรียมสัตว์ให้สู้หรือหนี[3]
วิกตอร์ กรีญาร์
ฟร็องซัว โอกุสต์ วิกตอร์ กรีญาร์ (; 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1871 – 13 ธันวาคม ค.ศ. 1935) เป็นนักเคมีชาวฝรั่งเศส เกิดที่เมืองแชร์บูร์ กรีญาร์เข้าเรียนด้านคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยลียงก่อนจะเปลี่ยนไปเรียนเคมี ต่อมาในปี ค.ศ. 1900 เขาค้นพบปฏิกิริยากรีญาร์ (Grignard reaction) ซึ่งเป็นการเติมตัวทำปฏิกิริยากรีญาร์ลงในหมู่คาร์บอนิลของอัลดีไฮด์หรือคีโตน ปฏิกิริยานี้ทำให้สามารถเตรียมสารประกอบอินทรีย์ได้โดยใช้สารตั้งต้นเพียงเล็กน้อย ในปี ค.ศ. 1910 กรีญาร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยน็องซี และได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับปอล ซาบัตเย (Paul Sabatier) ในอีกสองปีต่อมา ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาศึกษาการสงครามเคมีและมีส่วนในการพัฒนาแก๊สฟอสจีนและแก๊สมัสตาร์ด