สมเด็จพระสังฆราชไทย
ในประเทศไทย สมเด็จพระสังฆราช คือประมุขแห่งคณะสงฆ์ ซึ่งตามกฎหมายคณะสงฆ์บัญญัติให้ทรงดำรงตำแหน่งสกลมหาสังฆปริณายก[1] ที่มาและอำนาจหน้าที่ของสมเด็จพระสังฆราชเป็นไปตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505[2]
สมเด็จพระสังฆราชกัมพูชา
ถึงปี ค.ศ. 1991–2006 หลังจากกัมพูชาลงนามในข้อตกลงสันติภาพปารีส พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ได้ทรงสถาปนาพระเทพ วงศ์ เป็นสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (សម្ដេចព្រះមហាសុមេធាធិបតី "สมฺเตจพฺระมหาสุเมธาธิบตี") สมเด็จพระสังฆราชในคณะมหานิกาย และพระบัวร์ กรี (បួរ គ្រី "บัวร กรี") เป็นสมเด็จพระอภิสิรีสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (សម្តេចព្រះអភិសិរីសុគន្ធាមហាសង្ឃរាជាធិបតី "สมฺเตจพฺระอภิสิรีสุคนฺธามหาสงฺฆราชาธิบตี") สมเด็จพระมหาสังฆราชในคณะธรรมยุติกนิกาย ทำให้ประเทศกัมพูชมีสังฆราช 2 พระองค์ และรัฐธรรมนูญกัมพูชายังกำหนดให้สมเด็จพระสังฆราชทั้งสองพระองค์เป็นสมาชิกโดยตำแหน่งของกรมปรึกษาราชบัลลังก์ ซึ่งมีหน้าที่คัดเลือกผู้สืบราชสันตติวงศ์เป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชา