สงครามเพโลพอนนีเซียน
สงครามเพโลพอนนีเซียน หรือ สงครามเพโลพอนนีส (English: Peloponnesian War; 431–404 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นสงครามระหว่างจักรวรรดิเอเธนส์กับสันนิบาตเพโลพอนนีเซียนที่นำโดยสปาร์ตา[1] สงครามนี้ออกเป็นสามช่วง[2] โดยช่วงแรกเรียกว่า "สงครามอาร์คีเดเมีย" (Archidamian War) เป็นการรุกรานแอททิกาของกองทัพสปาร์ตา ในขณะที่ฝ่ายเอเธนส์ใช้กองเรือที่มีประสิทธิภาพโจมตีกลับ สงครามช่วงนี้จบลงในปีที่ 421 ก่อนคริสตกาล ด้วยสนธิสัญญาสันติภาพนิซิอัส แต่ต่อมาในปีที่ 415 ก่อนคริสตกาล เอเธนส์กลับยกทัพบุกซีรากูซาบนเกาะซิซิลี แต่ล้มเหลว ช่วงที่สามของสงคราม สปาร์ตาได้สนับสนุนให้มีการก่อกบฏขึ้นตามนครรัฐใต้อำนาจเอเธนส์ จนนำไปสู่ยุทธนาวีที่เอกอสพอทาไมที่เป็นจุดยุติสงครามในที่สุด[3] เอเธนส์ยอมแพ้สงครามในปีต่อมา
ยุทธการฮอร์มอซด์กัน
ยุทธการครั้งนี้เป็นศึกครั้งสุดท้ายระหว่างชาห์อาร์ตาบานัสที่ 5 แห่งจักรวรรดิพาร์เธียน (Artabanus V of Parthia) กับพระเจ้าอาร์ดาชีร์ที่ 1 (Ardashir I) แห่งราชวงศ์ซาซัน พระเจ้าอาร์ดาชีร์ทรงขึ้นปกครองดินแดนเพอร์ซิส (Persis) ในปี ค.ศ. 208 และเริ่มขยายดินแดนด้วยการยึดเมืองเคอร์มาน อิสฟาฮาน ซูเซียนาและมีซีน การทัพดังกล่าวทำให้เกิดความขัดแย้งกับชาห์อาร์ตาบานัส กองทัพทั้งสองฝ่ายยกมาที่ทุ่งฮอร์มอซด์กัน (ปัจจุบันอยู่ใกล้เมืองชัชตาร์ (Shushtar) จังหวัดคูเซสถาน ประเทศอิหร่าน) ไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัดของทั้งสองฝ่ายรวมถึงความสูญเสีย และข้อมูลส่วนใหญ่มาจากฝ่ายแซสซานิดเพียงฝ่ายเดียว