กล้องคอนโฟคอล
หลักการทำงานของการถ่ายภาพแบบคอนโฟคอลนั้นได้รับการจดสิทธิบัตรเมื่อปี ค.ศ. 1957 โดย มาวิน มินสกี้ (Marvin Minsky) [2][3] การถ่ายภาพแบบคอนโฟคอลนี้มีจุดประสงค์เพื่อแก้ไขปัญหาข้อจำกัดต่างๆของกล้องจุลทรรศน์แสงฟลูออเรสเซ็นต์แบบมุมมองกว้าง (wide-field fluorescence microscope) ซึ่งเป็นแบบดั้งเดิม โดยกล้องจุลทรรศน์แสงฟลูออเรสเซ็นต์แบบมุมมองกว้างนั้นจะใช้แสงฟลูออเรสเซ็นต์ความยาวคลื่นหนึ่งส่องไปบนทุกส่วนของชิ้นเนื้อตัวอย่าง และชิ้นเนื้อตัวอย่างนั้นจะสะท้อนแสงฟลูออเรสเซ็นอีกความยาวคลื่นหนึ่งมายังตัวรับแสง (photodetector) ดังนั้นตัวรับแสงจะรับแสงฟลูออเรสเซ็นที่สะท้อนมาทั้งหมด ซึ่งรวมถึงแสงที่ไม่ได้อยู่ที่จุดโฟกัส ในทางตรงกันข้ามกันกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลใช้แหล่งกำเนิดแสงฟลูออเรสเซ็นแบบจุด (เกี่ยวข้องกับ Point Spread Function) และใช้เลนส์โฟกัสแสงไปบนชิ้นเนื้อตัวอย่างและรับแสงสะท้อนจากชิ้นเนื้อตัวอย่างมาผ่านรูขนาดเล็กเพื่อกำจัดแสงที่ไม่ได้อยู่บริเวณจุดโฟกัสก่อนที่แสงจะไปสู่ตัวรับแสง ดังนั้นจะมีแสงที่จุดโฟกัสเท่านั้นที่นำมาสร้างเป็นสัญญาณภาพ ด้วยเหตุนี้เองภาพที่ได้จึงมีความละเอียดสูงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความละเอียดของภาพทางด้านความลึก เนื่องจากแสงจากบริเวณที่ตื้นหรือลึกกว่าจุดโฟกัสจะถูกกำจัดโดยรูขนาดเล็กก่อนที่จะมาถึงตัวรับแสง แต่ถึงอย่างไรการใช้รูขนาดเล็กในการจำกัดแสงที่รับเข้ามาจะทำให้ภาพมีความเข้มของแสงลดลงตามไปด้วย ดังนั้นในการใช้กล้องคอนโฟคอลจึงจำเป็นต้องเพิ่มเวลาในการเปิดหน้ากล้องให้นานขึ้น เมื่อการรับแสงเป็นการรับแสงแบบทีละจุดจากจุดโฟกัส ดังนั้นการที่จะได้ภาพ 2 มิติ จำเป็นต้องทำการสแกนการรับภาพทางแนวราบทั้งชิ้นเนื้อตัวอย่างชิ้นเนื้อแล้วนำมาประกอบกันเป็นภาพ 2 มิติที่สมบูรณ์ ในทำนองเดียวกันถ้าต้องการสร้างภาพ 3 มิติ จำเป็นต้องมีการสแกนการรับภาพทั้งทางแนวราบและแนวดิ่ง หลังจากนั้นนำข้อมูลมาสร้างเป็นภาพ 3 มิติ ที่สมบูรณ์ ความละเอียดทางด้านความลึกของจุดโฟกัสของกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอล หมายถึง ความหนาของบริเวณที่กล้องคอนโฟคอลยอมให้แสงผ่านเข้าไปยังตัวรับแสง ค่านี้ส่วนมากจะถูกกำหนดโดยผลลัพธ์ของความยาวคลื่นแสงหารด้วยค่าของรูรับแสงของเลนวัตถุ (Numerical Aperture, N.A.) ของกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลยกกำลังสองและคุณสมบัติทางแสงของชิ้นเนื้อ จากที่กล่าวมาการจำกัดแสงสะท้อนทางด้านความลึกของชิ้นเนื้อทำให้เราสามารถสร้างภาพ 3 มิติ โดยการเลื่อนจุดโฟกัสไปยังตำแหน่งต่างๆทั้งทางด้านแนวราบและแนวดิ่งนั่นเอง
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
คอมแพคดิสก์, หรือซีดี เป็นแผ่นดิสก์แสงที่ใช้ในการจัดเก็บข้อมูลดิจิตอล, เดิมถูกพัฒนามาสำหรับการจัดเก็บเสียงแบบดิจิตอล. ในปี 1965 เจมส์ รัสเซลล์ ปฏิบัติตามความคิดของเขาที่ว่า วงการเพลงต้องการสื่อใหม่, โดยที่การบันทึกแผ่นเสียงและเข็มบนหีบเสียงจะไม่เข้ามาติดต่อซึ่งกันและกันอีกต่อไป. มีความสนใจในเลเซอร์, รัสเซลก็เริ่มการวิจัยของเขาในระบบแสง ที่จะเข้ามาแทนที่เข็มหีบเสียงและแทนที่ด้วยเลเซอร์ที่จะอ่านรหัสเพื่อบันทึกและเล่นเสียง.[173][174] ในเส้นผ่าศูนย์กลาง 12 นิ้ว(30 เซนติเมตร), รัสเซลในปี 1970 ได้ประสบความสำเร็จในการคิดค้นและสร้างคอมแพคดิสก์อันแรกของโลก ที่มีรหัสดิจิทัลฝังลงบนแผ่นดิสก์ที่สามารถอ่านได้จากเลเซอร์.[175][176][177][178] หลังจากเป็นพันธมิตรกับ Digital Recording ซึ่งต่อมาก็ถูกซื้อไปโดย Optical Recording Corporation, รัสเซลและบริษัทแม่ที่เขาทำงานด้วย, พบว่ามันยากมากขึ้นในการบังคับใช้และปกป้องสิทธิบัตรของเขาจากการถูกละเมิดโดยคู่แข่ง เช่น Sony, ฟิลิปส์, และ ไทม์วอร์เนอร์ ที่ทุกคนได้ประโยชน์จากการประดิษฐ์ของรัสเซล. ความเชื่อที่ว่านักวิทยาศาสตร์ชาวดัตช์และชาวญี่ปุ่น "ได้คิดค้น" คอมแพคดิสก์เป็นความเข้าใจผิดในแง่ที่ว่า ฟิลิปส์และโซนี่ได้ใช้เทคโนโลยีพื้นฐานของรัซเซลส์เพื่อพัฒนาแผ่นดิสก์ให้คมชัด, ปฏิบัติได้, มีขนาดเล็กและมีความเชี่ยวชาญมากยิ่งขึ้น. ในปี 1982, Sony และ ฟิลิปส์ได้แนะนำแผ่นซีดีใน"เชิงพาณิชย์", สิบสองปีหลังจากที่รัสเซลได้สร้างต้นแบบการทำงานไว้แล้วในปี 1970. ในปี 1986 Optical Recording ตัดสินใจที่จะดำเนินการตามกฎหมายโดยการฟ้อง Sony, ฟิลลิป, และ Time Warner. สองปีต่อมาบริษัทได้ตกลงให้ใบอนุญาตกับ Sony และหลังจากนั้นไม่นานก็ทำข้อตกลงกับฟิลลิป และอื่นๆไม่นานก็ตามมา, รวมทั้งการพิจารณาคดีในเดือนมิถุนายน 1992 ศาลมีคำสั่งให้ ไทม์ วอร์เนอร์จ่าย Optical Recording เป็นเงิน $30 ล้านเนื่องจากการละเมิดสิทธิบัตร.[179][180]