สิงห์ผจญเพลิง
สิงห์ผจญเพลิง () (English: Firefighter! Daigo of Fire Company M) เป็นผลงานการ์ตูนแนวดุเดือดผจญภัย ของ มาซาฮิโตะ โซดะ นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผู้เขียนเรื่อง สิงห์นักปั่น และ ซูบารุ เต้นสุดฝัน เนื้อเรื่องเล่าถึงการทำงานของตัวเอกชื่ออาซาฮินะ ไดโกะซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิง ที่ต้องทำงานในสถานการณ์อุบัติภัยต่างๆ พร้อมกับแสดงถึงชีวิตความเป็นอยู่ พัฒนาการและความเติบโตทางจิตใจของตัวเอก เดิมทีเรื่องสิงห์ผจญเพลิง เป็นการ์ตูนรายสัปดาห์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โชงะกุกัง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 และเรียบเรียงใหม่เป็นฉบับรวมเล่มทั้งหมด 20 เล่มด้วยกัน หลังจากนั้นได้แพร่หลายเข้ามายังประเทศไทย โดยผู้ซื้อลิขสิทธิ์สำหรับตีพิมพ์เรื่องนี้ในประเทศไทย ได้แก่ สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ โดยจัดพิมพ์จำหน่ายเป็นฉบับรวมเล่ม 20 เล่ม เช่นเดียวกับต้นฉบับจากญี่ปุ่น โดยการตีพิมพ์ยังมีลักษณะกลับภาพซ้าย-ขวา เพื่อให้การเปิดหนังสือเป็นไปตามแบบสากลนิยมคือเปิดจากขวามาซ้าย ซึ่งผิดกับต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์สำหรับเปิดหน้ากระดาษจากซ้ายไปขวา ต่อมาได้มีการดัดแปลงเนื้อเรื่อง ผลิตเป็นโอวีเอโดยซันไรส์ และละครโทรทัศน์ออกอากาศที่ประเทศญี่ปุ่นทางช่องฟูจิ ทีวี
อินทรีแดง
เศก ดุสิต หรือ เริงชัย ประภาษานนท์ ได้เริ่มเขียนอาชญนิยายชุดอินทรีแดงขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2498 และวางตลาดเป็นนิยายปกอ่อน 6 ฉบับจบ ของสำนักพิมพ์อักษรสมิทร์ แต่ละฉบับจะใช้ชื่อชุดตามเหตุการณ์สำคัญภายในเล่มคือ อินทรีแดง, เล็บมังกร, กุหลาบดำ, ชาติทมิฬ, มัจจุราชคำรณ และ มังกรกระเจิง ตามลำดับ ก่อนที่ภายหลังจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อตอนเดียวกันว่า “มังกรขาว” ตามชื่อขบวนการวายร้ายของเรื่อง ที่ก่อวินาศกรรมป่วนเมือง หลังจบ มังกรขาว เศก ดุสิต ได้เขียนอินทรีแดงตอนที่ 2 ในชื่อ พรายมหากาฬ ให้กับสำนักพิมพ์บันลือสาส์น ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2500 จำนวน 10 ฉบับจบ ประสบความสำเร็จขายดีมากจนถึงมีตอนต่อมาอีกหลาย หลังเขียนอินทรีแดงชุดสองหรือพรายมหากาฬจบแล้ว เศก ดุสิตก็หันไปเขียนเรื่องอื่น แต่สุดท้ายต้องกลับมาเขียนอินทรีแดงอีกครั้งเพราะคนอ่านอยากอ่านสาเหตุที่อินทรีแดงถูกใจคนอ่านในยุคนั้น