เหตุผลวิบัติในการวางแผน
เหตุผลวิบัติในการวางแผน (English: planning fallacy) ที่แดเนียล คาฮ์นะมัน (รูป) และอะมอส ทเวอร์สกี้เป็นผู้เสนอในปี ค.ศ. 1979[1][2] เป็นปรากฏการณ์ที่การพยากรณ์ของเราว่า จะใช้เวลานานเท่าไรในการทำงานหนึ่งให้เสร็จ จะปรากฏว่ามีความเอนเอียงโดยการมองในแง่ดี (optimistic bias) คือจะมีการประเมินเวลาต่ำเกินไป เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ว่าเราจะรู้หรือไม่ว่า งานคล้าย ๆ กันในอดีตความจริงแล้วใช้เวลามากกว่าที่วางแผนและประเมินไว้[3][4][5] ความเอนเอียงนี้จะเกิดเมื่อประเมินงานของตัวเองเท่านั้น แต่ถ้าคนอื่นประเมินให้ ก็จะมีความเอนเอียงโดยมองในแง่ร้าย และเวลาที่ประเมินก็จะมากเกินไป[6][7] นิยามของความเอนเอียงกำหนดว่า การพยากรณ์เวลาที่จะใช้ทำงานปัจจุบัน
อวสานวิทยา
นมาซจะถูกถือเป็นเรื่องไม่สำคัญ มนุษย์จะใช้ชีวิตโดยการตามฮาวานัฟซู กิเลสตัณหา ทรัยพ์สมบัติจะถูกเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ จะเคารพนับถือทรัพย์สินเงินทอง ศาสนาจะถูกขายไปเพื่อแลกกับดุนยา ในสภาพต่าง ๆ เหล่านี้หัวใจของมุอ์มินจะแตกสลาย เหมือนกันการละลายของเกลือในน้ำ แต่ทำอะไรมิได้ ผู้ศรัทธาถูกทำให้ไร้ความสามารถ (พวกเขาเห็นถึงความชั่วต่าง ๆ ในสังคมแต่ทำสิ่งใดไม่ได้) บรรดาผู้นำที่ชั่วช้าจะถูกนำมาปกครองประชาชน จะมีตัวแทนที่เป็นคนชั่วร้าย พวกทรยศกดขี่จะมาปกครองบ้านเมือง และในวันนั้นสิ่งที่ชั่วช้าจะเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ดีและคนที่ซื่อสัตย์จะถูกกล่าวหาว่าเชื่อถือไม่ได้ ผู้หญิงจะขึ้นมาครองเมือง และหญิงที่เป็นทาสจะเป็นที่ปรึกษาทางการเมือง บรรดาเด็กอ่อนหัดทั้งหลายจะขึ้นบนมิมบัร การโกหกจะถือว่าเป็นศิลปะที่น่ายกย่อง การจ่ายซะกาตจะถูกถือเหมือนกับหนี้สิน (จะจ่ายไปด้วยความยากลำบาก) เงินต่าง ๆ ของกองคลังจะมีคนรุมแย่งกันเหมือนเป็นสินสงคราม มนุษย์จะไม่ให้เกียรติบิดามารดาของตนเอง จะรักเพื่อนมากกว่าพ่อแม่ ดาวหางจะเกิดขึ้นอย่างมากมาย ผู้หญิงจะเป็นที่ปรึกษาทางการค้าของสามี ฝนจะตกในฤดูร้อน คนดีจะถูกโกรธกริ้ว มนุษย์จะดูถูกคนจนคนลำบาก ตลาดการค้าจะสร้างกันอย่างมากมาย ในหมู่ผู้ค้าขายจะตำหนิพระองค์ จะมีผู้ปกครองกลุ่มหนึ่งปกครองประชาชน และเมื่อใครพูดคัดค้าน โทษคือความตายและถ้าเงียบเขาก็จะรุกรานทรัพย์สินและความบริสุทธิ์ต่าง ๆ ของประชาชน เพื่อจะทำให้ประชาชนอยู่ภายใต้การปกครองที่หวาดกลัว ในวันใกล้สิ้นโลก จะมีสิ่งต่าง ๆ ที่มาจากทางทิศตะวันตกและตะวันออก และสิ่งเหล่านั้นจะใส่สีให้กับอุมมะห์ของฉัน เด็ก ๆ จะไม่ได้รับความเมตตา ผู้ใหญ่ก็จะไม่ได้รับการให้เกียรติ คนที่ทำให้ผิดจะไม่ได้รับการให้อภัย การพูดจาลามกมากมาย ผู้ชายจะเพียงพอกับผู้ชาย ผู้หญิงจะเพียงพอกับผู้หญิง เด็กเล็ก ๆ จะถูกทำเป็นทาส ผู้ชายจะทำตัวเป็นหญิง ผู้หญิงจะทำตัวเป็นชาย ผู้หญิงจะขึ้นมาขี่บนอานม้า มัสยิดจะถูกประดับประดาด้วยทองคำ และกุรอานจะถูกประดับประดาสวยงาม หอคอยต่าง ๆ บนมัสยิดจะถูกทำให้สูงแข่งกัน แถวนมาซจะเต็ม แต่ด้วยหัวใจที่โกรธเคียดแค้นชิงชังกัน บรรดาผู้ชายในประชาชาติของฉันจะใส่ทองคำ ผู้ชายจะสวมอาภรณ์ผ้าไหม เสื้อยกเงินยกทอง หนังเสือก็จะเอามาใช้มาคลุมกัน ดอกเบี้ยจะเป็นที่แพร่กระจาย จะทำการค้าขายด้วยการทรยศคดโกง หักหลัง ติฉินนินทาและให้สินบน ศาสนาจะตกต่ำ ภาษาของดุนยาจะสูง (ไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องของศาสนา) การหย่าร้างจะเกิดขึ้นมาก กฎของอัลลอหฺไม่มีผู้ปฏิบัติ นักร้องที่เป็นผู้หญิงจะเต็มโลก ดนตรีสิ่งบันเทิงเริงรมย์จะแพร่ขยาย คนชั่วในประชาชาติของฉันจะขึ้นมาปกครองประชาชาติของฉัน คนรวยจะไปทำฮัจญ์เพื่อพักผ่อน ส่วนคนชั้นกลางจะไปทำฮัจญ์เพื่อการค้าขาย และคนจนจะไปเพื่อโอ้อวด จะมีพวกหนึ่งซึ่งเขาจะเรียนอัลกุรอานไม่ใช่เพื่ออัลลอหฺ แต่เพื่อการแข่งขัน เอาอัลกุรอานเป็นเครื่องประกอบทางดนตรี ลูกที่มาจากการผิดประเวณีจะมีเต็มบ้านเต็มเมือง จะมีการแข่งขันกันเรื่องของดุนยา และเมื่อความบริสุทธิ์ต่าง ๆ ถูกทำลาย และมนุษย์แสวงหาแต่ความบาป และความชั่วจะมีอำนาจเหนือความดี สิ่งโกหกจะเป็นสิ่งแพร่ขยาย คนยากจนมีอยู่ทั่ว มนุษย์จะโอ้อวดแต่เครื่องแต่งกาย สิ่งชั่วช้าจะแพร่ขยาย ฝนจะตกนอกฤดู มนุษย์จะเชยชมสิ่งที่เท็จ จะปฏิเสธการตักเตือน มุอ์มินในยุคนั้นจะอยู่อย่างอัปยศ จะมีการกล่าวประณาม ในระหว่างผู้ทำดี คนรวยจะไม่กลัวอะไรนอกจากความจน กลัวถึงขั้นว่าขอทานคนหนึ่ง ที่ขอทานตั้งแต่วันศุกร์หนึ่งจนถึงอีกศุกร์ก็ไม่มีอะไรแม้แต่น้อยในมือของเขา จะมีพวกหนึ่งซึ่งจะขึ้นมาเป็นตัวแทนของประชาชนทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้มีสิทธิหน้าที่ความสามารถ และไม่เคยได้รับความลำบาก