กล้องโทรทรรศน์
กล้องโทรทรรศน์ คืออุปกรณ์ที่ใช้ขยายสิ่งต่างๆวัตถุท้องฟ้าโดยอาศัยหลักการรวมอันมากมายแสง เพื่อให้สามารถมองเห็นวัตถุท้องฟ้าที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเพราะมันไกลเกินไป หรือทำให้มองเห็นได้ชัดขึ้น และมีขนาดใหญ่ขึ้นตามขนาด กล้องโทรทรรศน์ได้ถูกคิดค้นขึ้นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1608 โดยฮานส์ ช่างทำแว่นคนหนึ่งซึ่งต่อมาค้นพบว่าหากนำเลนส์มาวางเรียงกับให้ได้ระยะที่ถูกต้องเลนส์สามารถขยายภาพที่อยู่ไกลๆได้ใกล้ขึ้น และ 1 ปีต่อมา กาลิเลโอ กาลิเลอิ ก็ได้ นำมาสำรวจท้องฟ้าเป็นครั้งแรกซึ่งในตอนนั้นเป็นกล้องหักเหแสงที่มีกำลังขยายไม่ถึง 30 เท่า เท่านั้นแต่ก็ทำให้เห็นรายละเอียดต่างๆมากมายของดวงดาวต่างๆที่ยังไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้เป็นจุดเริ่มต้นของการเริ่มมาสำรวจท้องฟ้าโดยใช้กล้องโทรทรรศน์
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
หอดูดาวอวกาศเป็นเครื่องมือใดๆ, เช่น กล้องโทรทรรศน์, ในอวกาศที่ใช้สำหรับการสังเกตดาวเคราะห์ที่ห่างไกล, กาแลคซีและวัตถุอวกาศ. ในปี 1946, นักดาราศาสตร์ฟิสิกส์ทฤษฎีชาวอเมริกัน ลายแมน สปิตเซอร์ เป็นคนแรกที่มีความคิดของกล้องโทรทรรศน์ในอวกาศ, หนึ่งทศวรรษก่อนที่สหภาพโซเวียตเปิดตัวดาวเทียมดวงแรก, สปุตนิก, ขึ้นสู่วงโคจร.[12] ข้อเสนอของสปิตเซอร์เรียกหากล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่ที่จะไม่ถูกขัดขวางโดยชั้นบรรยากาศของโลก.[12] หลังจากที่วิ่งเต้นในปี 1960s และปี 1970s สำหรับระบบดังกล่าวที่จะสร้าง, วิสัยทัศน์ของสปิตเซอร์ในที่สุดก็เป็นรูปร่างเป็นกล้องโทรทรรศน์แสงเครื่องแรกของโลก, กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล, ซึ่งถูกยิงขึ้นในวันที่ 20 เดือนเมษายน ค.ศ. 1990 โดยกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี (STS -31).[13][14]