สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
พระองค์ทรงพบกับเจ้าชายฟิลิปแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระสวามีในอนาคต เมื่อปี พ.ศ. 2477 และ พ.ศ. 2480[36] ทั้งสองพระองค์เป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของกันและกันผ่านทางสายพระโลหิตของสมเด็จพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก และเป็นพระญาติชั้นที่สามผ่านทางสายพระโลหิตของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย จากนั้นทรงพบปะกันอีกครั้งที่วิทยาลัยราชนาวีอังกฤษในปี พ.ศ. 2482 ซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุ 13 พรรษาและทรงยอมรับว่ามีพระเสน่หากับเจ้าชายฟิลิป ทั้งสองพระองค์จึงทรงมีจดหมายและหัตถเลขาถึงกันและกันแต่บัดนั้นเป็นต้นมา[37] ต่อมาพิธีหมั้นจึงประกาศออกมาอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2490[38]
อลิซาเบธ ราชินีบัลลังก์เลือด
เจ้าหญิงอลิซาเบธ (เคต แบลนเชตต์) เจ้าหญิงนอกสมรส พระราชธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กับแอนน์ บุลิน พระราชินีแห่งอังกฤษ ซึ่งไม่ได้การยอมรับให้อยู่ราชสมบัติ จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 หรือ "แมรีผู้กระหายเลือด" (Bloody Mary) พระเชษฐภคินีต่างพระมารดาได้สวรรคตลง พระนางจึงได้ขึ้นครองราชย์ ท่ามกลางความขัดแย้งต่าง ๆ มากมายทั้งการเมืองและการศาสนา บรรดาอำมาตย์ ขุนนางต่างแตกแยกกัน โดยเฉพาะทอมัส ฮาวเวิร์ด ที่ 4, ดยุก แห่งนอร์ฟอล์ก (คริสโตเฟอร์ แอคเคลสตัน) แสดงการต่อต้านพระนางอย่างชัดเจนที่สุด แต่พระนางก็ได้วิลเลียม เซซิลที่ 1, บารอน เบิร์กลีย์ (ริชาร์ด แอทเทนบอรอจ) คอยให้การสนับสนุน