พายุหมุนเขตร้อน
พายุหมุนเขตร้อน คือ ระบบพายุที่พัฒนามาจากศูนย์กลางของหย่อมความกดอากาศต่ำ, ลมแรง และการจัดเกลียวของพายุฝนฟ้าคะนอง ทั้งนี้ขึ้นกับสถานที่และความรุนแรง ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณเขตร้อนของโลก ซึ่งมีชื่อเรียกต่างๆ กัน เช่น พายุเฮอร์ริเคน, พายุโซนร้อน, พายุไซโคลน, พายุดีเปรสชันเขตร้อน และพายุไซโคลนอย่างง่าย[1]
พายุไซโคลนวียารุ
พายุไซโคลนวียารุ หรือที่เคยรู้จักกันในนาม พายุไซโคลนมหาเสน เป็นพายุหมุนเขตร้อนค่อนข้างอ่อนที่ก่อให้เกิดการสูญเสียชีวิตในหกประเทศเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พายุนี้ก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ จากบริเวณความกดอากาศต่ำเหนืออ่าวเบงกอลตอนใต้ในต้นเดือนพฤษภาคม 2556 พายุค่อนข้างอยู่กับที่ และทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พายุดังกล่าวมีลมกำลังแรง (gale-force wind) และได้ชื่อว่า พายุไซโคลนมหาเสน ซึ่งเป็นพายุลูกแรกที่มีการตั้งชื่อในฤดูกาลนี้ เนื่องจากสภาพบรรยากาศในทิศทางตรงข้าม ระบบจึงพยายามรักษาการไหลขึ้นของกระแสอากาศที่เป็นระบบขณะเคลื่อนสู่ทางตะวันออกของประเทศอินเดีย วันที่ 14 พฤษภาคม การไหลเวียนที่ไม่มั่นคงของพายุหันไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ วันรุ่งขึ้น สภาพดังกล่าวอีกครั้งทำให้พายุทวีกำลังแรงขึ้น เช้าวันที่ 16 พฤษภาคม พายุไซโคลนทวีความรุนแรงถึงขีดสุดด้วยความเร็วลม 85 กิโลเมตร/ชั่วโมง และความดันบารอมิเตอร์ 988 มิลลิบาร์ ไม่นานหลังจากนั้น พายุมหาเสนขึ้นฝั่งใกล้กับจิตตะกอง ประเทศบังกลาเทศ ระบบได้รับการสังเกตล่าสุดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ขณะที่เคลื่อนเหนือรัฐนาคาแลนด์ ทางตะวันออกของประเทศอินเดีย