จังหวัดสมุทรสาคร
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) ทรงโปรดให้เปลี่ยนชื่อเมืองสาครบุรีเป็น เมืองสมุทรสาคร ต่อมาในปี พ.ศ. 2440 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้มีพระราชดำริที่จะทรงปฏิรูปการปกครองบริหารราชการส่วนภูมิภาคเป็นมณฑลเทศาภิบาล และมีพระราชดำริที่จะสร้างความเจริญให้แก่ท้องถิ่น โดยใช้รูปแบบการปกครองแบบสุขาภิบาล และเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2448 มีพระบรมราชโองการให้ยกฐานะตำบลท่าฉลอมเป็นสุขาภิบาล โดยเรียกว่า สุขาภิบาลท่าฉลอม ถือได้ว่าเป็นสุขาภิบาลที่ตั้งขึ้นในหัวเมืองเป็นแห่งแรกของประเทศไทย ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) (พ.ศ. 2456) โปรดเกล้าให้ทางราชการเปลี่ยนคำว่า “เมือง” เป็น “จังหวัด” ทั่วทุกแห่งในพระราชอาณาจักร “เมืองสมุทรสาคร” จึงได้เปลี่ยนเป็น จังหวัดสมุทรสาคร มาจวบจนปัจจุบัน[1]
อำเภอเสลภูมิ
พระนิคมบริรักษ์ (เสน ประทุมทิพย์) บรรดาศักดิ์เดิม หลวงจุมพลภักดี เป็นบุตรของเจ้าพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง) นายกองชาวบ้านยวน ซึ่งพระสุนทรราชวงศาฯ (เจ้าเหม็น) เจ้าผู้ครองเมืองยศสุนทร (ยโสธร) ตั้งให้เป็นกรรมการเมืองยศสุนทร ต่อมาได้พาบรรดา ครอบครัว ญาติ บริวารอพยพจากถิ่นเดิม มาตั้งถิ่นฐานเพื่อขยายพื้นที่ทำมาหากิน และการปกครองใหม่ ที่โคกหัวภูดิน ซึ่งเรียกว่า "บ้านเขาดินบึงโดน" ขึ้นกับเมืองยศสุนทร
เมื่อปีขาล พ.ศ. ๒๔๒๑ จ.ศ.๑๒๔๐ ขอแยกการปกครองจากเมืองยศสุนทร ไปขึ้นกับเมืองกมลาศัย
เมื่อปีเถาะ พ.ศ. ๒๔๒๒ จ.ศ.๑๒๔๑ ร.ศ.๙๘ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้มีท้องตราพระราชสีห์ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ยกบ้านเขาดินบึงโดน ขึ้นเป็นเมือง "เสลภูมินิคม" พระราชสัญญาบัตรตั้งหลวงจุมพลภักดี เป็น "พระนิคมบริรักษ์" เป็นเจ้าเมืองเสลภูมิเป็นคนแรก เป็นต้นตระกูล "ประทุมทิพย์"
พระนิคมบริรักษ์ ได้ถึงแก่กรรม เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๕๐ จ.ศ. ๑๒๖๙ ร.ศ. ๑๒๖ ศิริรวมอายุได้ ๘๐ ปี เป็นเจ้าเมืองเสลภูมิ อยู่ ๓๐ ปี มีบุตร ๖ คน ธิดา ๑ คน