ระเบิดเถิดเทิง
ระเบิดเถิดเทิง (7 มกราคม 2539 - 27 กันยายน 2552) ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3 (4 ตุลาคม 2552 - 1 สิงหาคม 2553) ระเบิดเถิดเทิง ลั่นทุ่ง (8 สิงหาคม 2553 - 1 กรกฎาคม 2555) ระเบิดเที่ยงแถวตรง (8 กรกฎาคม 2555 - 25 มกราคม 2558) ระเบิดเถิดเทิงสิงโตทอง (1 กุมภาพันธ์ 2558 - 31 มกราคม 2559) ระเบิดเถิดเทิงแดนเซอร์ทะลวงไส้ (7 กุมภาพันธ์ 2559 - 26 กุมภาพันธ์ 2560) ระเบิดเถิดเทิงแดร็กคูล่าหารัก (5 มีนาคม 2560 - 28 มกราคม 2561) ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ (4 กุมภาพันธ์ 2561 - ปัจจุบัน)
เวทีทอง
แต่ทว่าในช่วงปลายปี พ.ศ. 2545 จนถึงปี พ.ศ. 2547 ได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบโดยไม่มีแผ่นป้ายตัวอักษร เ-ว-ที-ท-อ-ง แต่เป็นการเปิดแผ่นป้ายจากผู้สนับสนุนรายการเพียงอย่างเดียว ซึ่งจะมีแผ่นป้ายของผู้สนับสนุนรายการทั้งหมด 12 แผ่นป้าย ซึ่งใน 12 แผ่นป้ายนั้นจะมี 6 แผ่นป้ายจะเป็นป้ายผู้สนับสนุนหลัก โดยมีทองคำหนักป้ายละ 2 บาท ส่วนอีก 6 แผ่นป้ายเป็นป้ายทองหลอก 6 แผ่นป้ายซึ่งจะมี ทองพันชั่ง (พันธุ์ของต้นไม้), ปลาทอง (แต่ในรายการจะเรียกว่า ทองหัววุ้น) ,ทองดำ (ชื่อพันธุ์มะม่วงโบราณหายาก), ทองคำเปลว, ทองเหลือง (ที่เป็นก๊อกน้ำ) และทองม้วน เป็นต้น โดยถ้าหากเปิดป้ายทองหลอก จะได้รับรางวัลเป็นสิ่งของซึ่งมาจากป้ายหลอกนั้น (เช่นถ้าเปิดได้ปลาทอง จะได้ปลาทอง เป็นต้น เช่นเดียวกับรอบตกรอบปี พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2549) แต่ถ้าหากผู้เข้าแข่งขันสามารถเปิดได้แผ่นป้ายผู้สนับสนุนหลักครบทั้ง 6 แผ่นป้าย จะได้รับรางวัล Jackpot เป็นทองคำหนัก 2 กิโลกรัม โดยจะแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนละ 1 กิโลกรัม ให้กับผู้เข้าแข่งขัน และผู้โชคดีจากทางบ้านที่มาจากการจับชิ้นส่วนของผู้สนับสนุนหลักของรายการนั่นเอง (ผู้สนับสนุนในรอบสุดท้ายและรอบชิงโชค คือ สบู่วาสลีนฮาร์โมนี ต่อมาเป็น ผงซักฟอกโอโม)