โทรคมนาคมในประเทศไทย
ในช่วงปี พ.ศ. 2530 - 2540 เป็นช่วงการเปิดให้บริการโทรคมนาคมอย่างเสรีกับภาคประชาชน โดยหน่วยงานของรัฐได้แก่ องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย (ปัจจุบัน บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน)), การสื่อสารแห่งประเทศไทย (ปัจจุบัน บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)) และองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (ปัจจุบัน บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)) และแปรสภาพเป็นรัฐวิสาหกิจในปี พ.ศ. 2546-2547 โดยการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญคือ การที่ รัฐธรรมนูญปี พ.ศ. 2540 ได้กำหนดให้คลื่นความถี่ทั้งหมดคือ "ทรัพยากรการสื่อสารของชาติเพื่อสวัสดิการสาธารณะ" โดยกำหนดให้มีการจัดตั้งองค์กรกำกับดูแลอิสระขึ้นซึ้งมีอำนาจในการจัดสรรคลื่นความถี่, ตรวจสอบ และควมคุมการติดต่อสื่อสารในประเทศไทยได้แก่ คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) และ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียงแห่งชาติ (กสช.) ในปี 2541 และมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติชุดแรกขึ้นในปี พ.ศ. 2547
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
โทรศัพท์ไร้สาย เป็นโทรศัพท์ที่ไม่มีสายเชื่อมระหว่างส่วนมือจับ(English: handset)กับสถานีฐาน(English: base station). ส่วนมือจับสามารถสื่อสารกับสถานีฐานได้ด้วยคลื่นวิทยุ, โดยที่สถานีฐานจะเชื่อมต่อกับผู้ให้บริการโทรศัพท์แบบอยู่กับที่ตามปกติ. ระยะห่างของส่วนมือจับมักจะอยู่ในระยะที่จำกัดของสถานีฐาน. สถานีฐานจะอยู่ในสถานที่ของผู้ใช้บริการ และติดต่อกับเครือข่ายโทรศัพท์แบบเดียวกับที่โทรศัพท์แบบมีสาย. ใน ปี 1965 หญิงอเมริกัน ชื่อ Teri พอล ได้คิดค้นโทรศัพท์ไร้สายแต่เนื่องจากความยากลำบากของการตลาด, พอลไม่เคยจดสิทธิบัตรการประดิษฐ์ของเธอ. จอร์จ Sweigert แห่ง Euclid, โอไฮโอ ประสพความสำเร็จมากกว่าจึงได้รับสิทธิบัตรสำหรับโทรศัพท์ไร้สายในปี 1969.[170]