ขรัวอินโข่ง
ขรัวอินโข่ง มีชีวิตอยู่ในสมัยรัชกาลที่ 3-4 (ไม่ปรากฏวันเดือนปีเกิด) ศิลปินผู้ได้รับการยกย่องเป็นจิตรกรเอกประจำรัชกาลที่ 4 แห่งสมัยรัตนโกสินทร์ เป็นศิลปินในสมณเพศ ศิลปินไทยคนแรกที่ใช้เทคนิคการเขียนภาพฝาผนังแบบตะวันตกที่แสดงปริมาตรใกล้ไกล นับเป็นศิลปินก้าวหน้าแห่งยุคที่ผสมผสานแนวดำเนินชีวิตแบบไทยกับตะวันตกเข้าด้วยกัน ซึ่งสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงยกย่องว่า ขรัวอินโข่งเป็นช่างเขียนไม่มีตัวสู้ในสมัยนั้น
เบ๊เต้าเจียง
เบ๊เต้าเจียงเป็นนักพรตชวนจินก่าผู้ท่องเที่ยวไปยังแดนมองโกล ครั้งเมื่อได้พบกับก๊วยเจ๋งเมื่อวัย 15 ปี จึงได้แอบสอนวิชาเดินกำลังภายในให้กับก๊วยเจ๋ง โดยที่มิให้ก๊วยเจ๋งบอกความนี้แก่อาจารย์ทั้งหก (ครั้งนั้นเตียวอาแซได้สิ้นไปก่อนแล้วด้วยน้ำมือ ศพทองแดง การสอนวิชากำลังภายใน โดยสอนให้ก๊วยเจ๋งรู้จักการเดินลมปราณ กำหนดลมหายใจ ช่วยให้วิทยายุทธของก๊วยเจ๋งรุดหน้า ต่อมาอาจารย์ทั้งหกได้ออกสะกดรอยตามก๊วยเจ๋งไปยังยอดเขา กลับได้พบกับลานพิธีที่ใช้ฝึกวิชาเก้าอิมแปะกุ๊กเหยี่ยว ซึ่งเป็นวิชาของ ศพเหล็ก(บ๊วยทิวฮอง) จึงเข้าใจผิดไปว่าก๊วยเจ๋งไปรับศพเหล็กเป็นอาจารย์ จึงได้คาดคั้นความจริง และอาจารย์ใหญ่กัวเต็งอักก็หมายสังหารก๊วยเจ๋งในตอนนั้น แต่เนื่องด้วยก๊วยเจ๋ง เกรงว่าอาจารย์ทั้งหก จะเข้าใจผิดไปใหญ่จึงได้อธิบายความจริง และพาไปพบกับเบ๊เต้าเจียง