โทรคมนาคมในประเทศไทย
ในช่วงปี พ.ศ. 2530 - 2540 เป็นช่วงการเปิดให้บริการโทรคมนาคมอย่างเสรีกับภาคประชาชน โดยหน่วยงานของรัฐได้แก่ องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย (ปัจจุบัน บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน)), การสื่อสารแห่งประเทศไทย (ปัจจุบัน บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)) และองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (ปัจจุบัน บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)) และแปรสภาพเป็นรัฐวิสาหกิจในปี พ.ศ. 2546-2547 โดยการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญคือ การที่ รัฐธรรมนูญปี พ.ศ. 2540 ได้กำหนดให้คลื่นความถี่ทั้งหมดคือ "ทรัพยากรการสื่อสารของชาติเพื่อสวัสดิการสาธารณะ" โดยกำหนดให้มีการจัดตั้งองค์กรกำกับดูแลอิสระขึ้นซึ้งมีอำนาจในการจัดสรรคลื่นความถี่, ตรวจสอบ และควมคุมการติดต่อสื่อสารในประเทศไทยได้แก่ คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) และ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียงแห่งชาติ (กสช.) ในปี 2541 และมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติชุดแรกขึ้นในปี พ.ศ. 2547
3 จีในประเทศไทย
3 จีในประเทศไทยยังอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลงระบบการมอบคลื่นความถี่จากเดิมที่จะให้สัมปทานแก่เอกชนเพื่อดำเนินการ เป็นใบอนุญาตการดำเนินการแทน และความไม่ลงรอยที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 จัดตั้งให้คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติเป็นคณะกรรมการกลางผู้ถือคลื่นความถี่ทั้งหมดในประเทศ จนกลายเป็นชนวนเหตุให้เกิดความขัดแย้งระหว่างสี่หน่วยงาน คือ การสื่อสารแห่งประเทศไทย, องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย, กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร และคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ จนทำให้ในปัจจุบันประเทศไทยยังเป็นหนึ่งในสองประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ไม่มีระบบ 3 จี อย่างเป็นทางการ