การท่องเที่ยว
การท่องเที่ยว หมายถึงการเดินทางเพื่อพักผ่อนหย่อนใจหรือเพื่อความสนุกสนานตื่นเต้นหรือเพื่อหาความรู้ องค์กรการท่องเที่ยวของสหประชาชาติ (English: World Tourism Organization) กำหนดไว้ว่า การท่องเที่ยวหมายถึงการเดินทาง โดยระยะทางมากกว่า 40 กิโลเมตรจากบ้าน เพื่อจุดประสงค์ในการพักผ่อนหย่อนใจ การท่องเที่ยวในประเทศไทยได้มีพัฒนาการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2467 สมัยพระเจาบรมวงศ์เธอกรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ครั้งทรงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการรถไฟ ซึ่งในครั้งนั้นการท่องเที่ยวในประเทศไทย ยังเป็นการท่องเที่ยวเพื่อชมธรรมชาติและสถานที่ราชการ หรือสถานที่สำคัญที่ทางชาวต่างประเทศที่เขามาในประเทศไทยสร้างขึ้น แต่เมื่อประมาณ 10 ปี ที่ผ่านมาทางองค์การท่องเที่ยวโลก (www.unwto.org) ได้มีการกำหนดรูปแบบการท่องเที่ยวได้ 3 รูปแบบหลัก ได้แก่
การท่องเที่ยวในประเทศญี่ปุ่น
หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการสร้างเครือข่ายทางรถไฟแห่งชาติ กิจการท่องเที่ยวกลายมาเป็นโอกาสมากขึ้นในราคาที่ไม่แพงสำหรับประชาชนในประเทศ และผู้มาเยือนจากต่างประเทศก็สามารถเข้าประเทศญี่ปุ่นได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1887 เจ้าหน้าที่ของรัฐที่ได้ยอมรับความจำเป็นในการจัดระบบเพื่อการดึงดูดนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ในชื่อ "คิฮินไก" (貴賓会) ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อการประสานงานในการท่องเที่ยว โดยได้ก่อตั้งในปีดังกล่าว กับการอำนวยพรโดยนายกรัฐมนตรีอิโต ฮิโระบุมิ โดยผู้นำในช่วงต้นประกอบด้วยชิบุซะวะ เออิชิ และเอะคิดะ ทะกิชิ อีกก้าวสำคัญในการพัฒนาของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในประเทศญี่ปุ่นคือปี ค.ศ. 1907 ที่มีกฎหมายการพัฒนาโรงแรม ซึ่งเป็นผลมาจากกระทรวงทางรถไฟเริ่มก่อสร้างโรงแรมที่สาธารณชนเป็นเจ้าของทั่วประเทศญี่ปุ่น