พายุหมุนเขตร้อน
พายุหมุนเขตร้อน คือ ระบบพายุที่พัฒนามาจากศูนย์กลางของหย่อมความกดอากาศต่ำ, ลมแรง และการจัดเกลียวของพายุฝนฟ้าคะนอง ทั้งนี้ขึ้นกับสถานที่และความรุนแรง ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณเขตร้อนของโลก ซึ่งมีชื่อเรียกต่างๆ กัน เช่น พายุเฮอร์ริเคน, พายุโซนร้อน, พายุไซโคลน, พายุดีเปรสชันเขตร้อน และพายุไซโคลนอย่างง่าย[1]
พายุโซนร้อนเซินกา (พ.ศ. 2560)
ต่อมาเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พายุดีเปรสชั่นได้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนเมื่อเวลา 13.00 น. มีความเร็วลมสูงสุดใกล้ศูนย์กลางที่ 65 กิโลเมตร/ชั่วโมง ก่อนจะเคลื่อนเข้าสู่ชายฝั่งประเทศเวียดนาม บริเวณเมืองด่งเฮย ในวันที่ 25 กรกฎาคม ก่อให้เกิดพายุฝนเป็นบริเวณกว้าง และได้ลดกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชั่นเมื่อเคลื่อนเข้าสู่ประเทศลาวตอนใต้ บริเวณแขวงสุวรรณเขต มีความเร็วลมสูงสุดใกล้ศูนย์กลางราว 55 กิโลเมตรต่อชั่วโมง จากนั้นเริ่มปกคลุมภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยผ่านจังหวัดนครพนม จังหวัดสกลนคร จังหวัดกาฬสินธุ์ และสลายตัวลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรงในจังหวัดร้อยเอ็ด เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 
แม้ว่าพายุเซินกาจะไม่ใช่พายุที่มีกำลังรุนแรง แต่เนื่องจากลักษณะการเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ทำให้เกิดฝนตกเป็นบริเวณกว้างและต่อเนื่องยาวนาน ในเวียดนามนั้น มีน้ำท่วมและดินถล่มในจังหวัดกว๋างจิ กว๋างบิ่ญ ห่าติ๋ญ และเถื่อเทียน-เฮว้ ตอนกลางของประเทศ เช่นเดียวกับกัมพูชาที่เกิดน้ำท่วมฉับพลันในจังหวัด สตรึงเตรง กำปงธม และพระวิหาร และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 4 คน