สงครามเพโลพอนนีเซียน
สงครามเพโลพอนนีเซียน หรือ สงครามเพโลพอนนีส (English: Peloponnesian War; 431–404 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นสงครามระหว่างจักรวรรดิเอเธนส์กับสันนิบาตเพโลพอนนีเซียนที่นำโดยสปาร์ตา[1] สงครามนี้ออกเป็นสามช่วง[2] โดยช่วงแรกเรียกว่า "สงครามอาร์คีเดเมีย" (Archidamian War) เป็นการรุกรานแอททิกาของกองทัพสปาร์ตา ในขณะที่ฝ่ายเอเธนส์ใช้กองเรือที่มีประสิทธิภาพโจมตีกลับ สงครามช่วงนี้จบลงในปีที่ 421 ก่อนคริสตกาล ด้วยสนธิสัญญาสันติภาพนิซิอัส แต่ต่อมาในปีที่ 415 ก่อนคริสตกาล เอเธนส์กลับยกทัพบุกซีรากูซาบนเกาะซิซิลี แต่ล้มเหลว ช่วงที่สามของสงคราม สปาร์ตาได้สนับสนุนให้มีการก่อกบฏขึ้นตามนครรัฐใต้อำนาจเอเธนส์ จนนำไปสู่ยุทธนาวีที่เอกอสพอทาไมที่เป็นจุดยุติสงครามในที่สุด[3] เอเธนส์ยอมแพ้สงครามในปีต่อมา
ยุทธการฟอร์โบเซชูร์
ยุทธการฟอร์โบเซชูร์ () เป็นการยุทธ์ในทวีปเมริกาเหนืออันเปิดฉากด้วยการโจมตีของฝ่ายอังกฤษในสงครามฝรั่งเศสกับอินเดียนแดงซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเจ็ดปี เมื่อพันโทโรเบิร์ต มองก์ทัน () ผู้บัญชาการกองพลอังกฤษ เคลื่อนพลจากที่ตั้งมั่นบริเวณตำบลฟอร์ลอว์รองซ์ () เข้าโอบล้อมกองพลฝรั่งเศสที่ตำบลฟอร์โบเซชูร์ () เพื่อชิงพื้นที่คอคอดชิกเนกโท () และหลังจากถูกอังกฤษล้อมโจมตีเป็นเวลาสองสัปดาห์ โลอี ดู ปงต์ ดูช็องบง เดอ แวร์กอร์ () ผู้บัญชาการกองพลฝรั่งเศส ก็ยกธงขาว