โทรศัพท์เคลื่อนที่
โทรศัพท์มือถือ หรือ โทรศัพท์เคลื่อนที่ (บ้างเรียก วิทยุโทรศัพท์) คืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้ในการสื่อสารสองทางผ่าน โทรศัพท์มือถือใช้คลื่นวิทยุในการติดต่อกับเครือข่ายโทรศัพท์มือถือโดยผ่านสถานีฐาน โดยเครือข่ายของโทรศัพท์มือถือแต่ละผู้ให้บริการจะเชื่อมต่อกับเครือข่ายของโทรศัพท์บ้านและเครือข่ายโทรศัพท์มือถือของผู้ให้บริการอื่น โทรศัพท์มือถือที่มีความสามารถเพิ่มขึ้นในลักษณะคอมพิวเตอร์พกพาจะถูกกล่าวถึงในชื่อสมาร์ทโฟน
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
โทรศัพท์มือถือหรือเซลล์โฟน เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ระยะไกลที่ใช้สำหรับการสื่อสารเคลื่อนที่ของเสียงหรือข้อมูลผ่านเครือข่ายของสถานีฐานเชี่ยวชาญเฉพาะ ที่รู้จักกันเป็นเซลล์ไซต์. โทรศัพท์มือถือช่วงต้นได้ใช้คลื่นวิทยุ FM ในการใช้งานอยู่นานหลายปี, แต่เนื่องจาก จำนวนความถี่วิทยุที่มีจำกัดมากในหลายพื้นที่, จำนวนการใช้โทรศัพท์จึงมีจำกัดไปด้วย. เพื่อแก้ปัญหานี้, อาจจะมีพื้นที่ขนาดเล็กจำนวนมากที่เรียกว่าเซลล์ ที่แชร์ความถี่เดียวกัน. เมื่อผู้ใช้ เคลื่อนที่จากพื้นที่หนึ่งไปยังอีกพื้นที่หนึ่งในขณะที่กำลังโทร, การโทรจะต้องถูกสวิตช์ไปโดยอัตโนมัติโดยสายไม่หลุด. ในระบบนี้ ความถี่วิทยุจำนวนน้อยสามารถรองรับการโทรจำนวนมากได้. การโทรด้วยมือถือครั้งแรกทำจากโทรศัพท์ในรถในเซนต์หลุยส์, มิสซูรี เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 1946 แต่ระบบก็ทำไม่ได้จากสิ่งที่ถือว่าเป็นโทรศัพท์มือถือแบบพกพาในปัจจุบัน. อุปกรณ์หนัก 80 ปอนด์, และใช้บริการของ AT&T, ที่โดยทั่วไปเป็นสายที่มีการใช้หนาแน่น, มีค่าใช้จ่าย $30 ต่อเดือน บวก 30 ถึง 40 เซ็นต์ต่อการโทรท้องถิ่นหนึ่งครั้ง.[226] เครือข่ายและโครงสร้างสนับสนุนพื้นฐานของ เซลล์หกเหลี่ยมที่ใช้ในการสนับสนุนระบบโทรศัพท์มือถือในขณะที่ยังคงใช้ช่องสัญญาณเดียวกันได้ถูกดัดแปลงโดย Douglas H. Ring และ W. Rae Young ที่ AT&T Bell Labs ในปี 1947. ในที่สุดในปี 1973 มาร์ติน คูเปอร์ ได้คิดค้นมือถือเซลลูลาร์/โทรศัพท์มือถือเป็นครั้งแรก. การโทรด้วยโทรศัพท์มือถือของเขาครั้งแรกถูกเรียกไปที่ โจเอล เอส Engel ในเดือน เมษายน 1973.[11][227]