เอเอช-64 อาพาชี
ข้อเสนอดังกล่าวมีบิษัทผู้ผลิตยอมรับทั้งสินห้าบริษัทด้วยกัน คือ เบลล์ โบอิง เวอร์ทอล (ทำงานร่วมกับกรัมแมน) ฮิวส์ ล็อกฮีด และซิคอร์สกี้ ในปีพ.ศ. 2516 กระทรวงกลาโหมของสหรัฐฯ ได้ทำการเลือกเบลล์และฮิวส์ [4]
เอลเซท 127 กรัฟ เซพเพลิน
เรือเหาะลำนี้มีชื่อเสียงในจากการบินมากกว่า 590 เที่ยวบิน เป็นระยะทางมากกว่าหนึ่งล้านไมล์ (1.7 ล้านกิโลเมตร) และสร้างสถิติต่างๆ มากมาย รวมทั้งการเดินทางรอบโลก โดยเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก 133 ครั้ง มหาสมุทรแปซิฟิก 1 ครั้ง บรรทุกผู้โดยสารทั้งสิ้น 13,110 คน โดยไม่เคยเกิดอุบัติเหตุ 
เรือเหาะกราฟ เซปเปลิน สร้างขึ้นตามคำสั่งของด็อกเตอร์ฮูโก เอ็กเคนเนอร์ ผู้จัดการบริษัท ลุฟชิฟบาว เซปเปลิน โดยในช่วงเริ่มแรกบริษัทได้ขอทุนสร้างจากรัฐบาลสาธารณรัฐไวมาร์แต่ถูกปฏิเสธ เอ็กเคนเนอร์จึงหันไประดมเงินทุนจากผู้ลงทุนทั่วประเทศเยอรมนี เขายังรับหน้าที่เป็นผู้บังคับการเรือเหาะในการเดินทางครั้งสำคัญหลายครั้ง เรือเหาะมีขนาดความยาว 236.53 เมตร (776 ฟุต) เส้นผ่านศูนย์กลาง 30.48 เมตร (100 ฟุต) มีปริมาตร 105,000 ลบ.ม. ภายในบรรจุก๊าซไฮโดรเจน ใช้เครื่องยนต์มายบาคขนาด 550 แรงม้า 5 เครื่อง ทำความเร็วสูงสุดได้ 128 กิโลเมตร/ชั่วโมง 
ภายหลังการเกิดอุบัติเหตุของแอลแซด 129 ฮินเดนบวร์ก ในปี ค.ศ. 1937 เรือเหาะไฮโดรเจนทุกลำของบริษัทไม่ได้ถูกนำมาใช้งานในเชิงพาณิชย์อีกเลย เนื่องจากผู้โดยสารไม่มั่นใจในความปลอดภัย หลังจากปลดประจำการกราฟ เซปเปลินถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์ และถูกรื้อถอนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1940 ตามคำสั่งของแฮร์มันน์ เกอริง พร้อมกับแอลแซด 130 กราฟ เซปเปลิน 2 เพื่อนำวัสดุไปใช้สร้างเครื่องบินรบใช้งานในสงครามโลกครั้งที่สอง