จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นมหาวิทยาลัยและสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกของประเทศไทย[1] ตั้งอยู่ในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร[2] ถือกำเนิดจาก "โรงเรียนสำหรับฝึกหัดวิชาข้าราชการฝ่ายพลเรือน" ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งขึ้นภายในพระบรมมหาราชวัง เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2442 พร้อมทั้งพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญ "พระเกี้ยว" มาเป็นเครื่องหมายประจำโรงเรียน[3] การดำเนินงานของโรงเรียนมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องเป็นลำดับ จนกระทั่ง เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2459 (นับแบบเก่า) พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงประดิษฐานขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย และพระราชทานนามว่า "จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" เพื่อเป็นพระบรมราชานุสาวรีย์เฉลิมพระเกียรติแห่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว[4] สมเด็จพระบรมชนกนาถของพระองค์[5] นับตั้งแต่ พ.ศ. 2460 ถึงปัจจุบัน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมีผู้บัญชาการและอธิการบดีมาแล้ว 17 คน อธิการบดีคนปัจจุบัน คือ ศาสตราจารย์ ดร.บัณฑิต เอื้ออาภรณ์[6]
ชมรมบริการโลหิตและสังคมสงเคราะห์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ในพระบรมราชินูปถัมภ์)
เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2506 ได้เกิดการพิพาทกันระหว่างนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ 9 คนกับรองอธิการบดีฝ่ายปกครอง ทำให้นิสิตคณะวิศวะฯ 2 คน ถูกคัดชื่อออกจากทะเบียนมหาวิทยาลัย กลุ่มนิสิตคณะวิศวะดังกล่าวจึงถือโอกาสในวันดังกล่าว ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะเสด็จพระราชดำเนินมายังจุฬาฯ มาดักรอรถยนต์พระที่นั่งบริเวณถนนพระราม 5 เพื่อทูลเกล้าถวายฎีกาแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ขอพระราชทานอภัยโทษ และด้วยพระบารมีปกเกล้าปกกระหม่อมก็ทำให้นิสิตกลุ่มนั้นได้กลับมาเป็นนิสิตจุฬาฯ ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณแห่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในช่วงเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกันนั้นเอง นิสิตคณะวิศวะฯ จำนวนมากจึงร่วมใจกันมาบริจาคโลหิตให้แก่ ศูนย์บริการโลหิต สภากาชาดไทย รวมไปถึงในปีต่อมานิสิตคณะวิศวะฯ ยังได้ร่วมกันจัดสัปดาห์แห่งการบริจาคเลือดขึ้น เพื่อเป็นการถวายพระพรแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยมีผู้มาบริจาคกว่า 800 คนเลยทีเดียว ในปีพ.ศ. 2508 ยังคงมีการจัดสัปดาห์แห่งการบริจาคเลือดขึ้นอีก โดยเริ่มมีการขยายงานออกเป็น 2 ครั้ง คือ ในวโรกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ และในวโรกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งมีนิสิตบริจาคโลหิตในปีนั้นถึง 1629 คนด้วยกัน ต่อมาในปีการศึกษา 2509 ทางสโมสรนิสิต จุฬาฯ ได้เล็งเห็นความสำคัญ และผลงานที่นิสิตร่วมใจกันบริจาคโลหิต จึงได้อนุมัติจัดตั้ง “แผนกบริการโลหิต” ขึ้นมา จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2511 ทางมหาวิทยาลัยได้มีการเปลี่ยนแปลงระเบียบต่างๆ มีการอนุมัติให้นิสิตสามารถดำเนินกิจกรรมอันเป็นสาธารณะได้ จึงมีการประกาศตั้งแผนกบริการโลหิตขึ้นเป็น “ชมรมบริการโลหิต” ขึ้น ในวันที่ 25 กรกฎาคม 2511 หลังจากก่อตั้งเป็นชมรมก็ได้มีการขยายงานในด้านสังคมสงเคราะห์เพิ่มขึ้นมา โดยมีการออกค่ายพัฒนาชนบท รวมถึงการไปช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสตามสถานสงเคราะห์ต่างๆ ชื่อของชมรมจึงยาวขึ้นเป็น “ชมรมบริการโลหิตและสังคมสงเคราะห์ในพระบรมราชินูปถัมภ์”