รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
การศึกษาโครงข่ายรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เกิดเนื่องมาจากภาครัฐต้องการแก้ไขปัญหาการจราจรติดขัดในพื้นที่ดังกล่าว ซึ่งเป็นปัญหาเรื้อรังและมีความรุนแรงมากขึ้น เนื่องจากความต้องการเดินทางของประชาชนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากการขยายตัวของชุมชนเมืองและกิจกรรมต่าง ๆ เกิดผลเสียต่อสังคมและเศรษฐกิจโดยรวมในระดับประเทศ ในฐานะที่กรุงเทพมหานครเป็นศูนย์กลางความเจริญของประเทศ นอกจากการก่อสร้างระบบโครงข่ายถนนจำนวนมากในอดีตแล้ว ภาครัฐได้หันมาพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะมากขึ้น ซึ่งปัจจุบันแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางรางได้เกิดขึ้นเป็นโครงข่ายที่สมบูรณ์แล้ว แต่การดำเนินงานต้องใช้เงินลงทุนสูงและใช้ระยะเวลานาน จึงจำเป็นต้องปรับปรุงระบบการให้บริการรถโดยสารประจำทางอย่างเร่งด่วนควบคู่ไปกับการก่อสร้างระบบขนส่งทางราง[2]
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (ไฟฉาย)
เนื่องจากในสมัยก่อน ทำเลที่ตั้งของสถานีขนส่งแห่งนี้มีความเหมาะสม กล่าวคือ เมื่อลงจากรถโดยสารแล้ว สามารถต่อรถไปยังท่าน้ำพรานนก เพื่อขึ้นเรือข้ามฟากไปยังสนามหลวงได้ทันที ในเวลาต่อมา ชุมชนได้ขยายตัวมากขึ้น ทำให้สถานีขนส่งสายใต้(ไฟฉาย)จากที่เคยตั้งอยู่ชานเมือง เป็นสถานีขนส่งที่ตั้งอยู่ในเมือง เมื่อมีรถโดยสารขนาดใหญ่เข้ามาที่สถานีขนส่งเป็นจำนวนมาก ทำให้การจราจรบน ถ.จรัญสนิทวงศ์ และถนนใกล้เคียงติดขัด ในปี พ.ศ. 2532 จึงได้ย้ายสถานีขนส่งสายใต้ ไปที่สถานีขนส่งกรุงเทพฯ (สายใต้แห่งใหม่)