มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (English: University of Oxford หรือ Oxford University) หรือเรียกอย่างง่าย ๆ ว่า ออกซฟอร์ด เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยซึ่งตั้งอยู่ในเมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานประวัติการก่อตั้งที่แน่นอน แต่มีหลักฐานว่าได้เริ่มสอนมาตั้งแต่ ค.ศ. 1096[1] ถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ และเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่สุดที่ยังเปิดสอนเป็นอันดับสอง[1][11] ออกซฟอร์ดเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในปี ค.ศ. 1167 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ทรงห้ามมิให้นักศึกษาชาวอังกฤษไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยปารีส[1] ภายหลังจากการพิพาทระหว่างนักศึกษาและชาวเมืองออกซฟอร์ดในปี ค.ศ. 1206 นักวิชาการบางส่วนได้หนีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือสู่เมืองเคมบริดจ์ ซึ่งพวกเขาได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ขึ้น[12] ทั้งสอง"มหาวิทยาลัยโบราณ"มักจะถูกเรียกว่า"ออกซบริดจ์"
แบนด์ มิคาเอล โรเดอ
ซึ่งจัดตั้งขึ้นในปี 2537 และดำเนินการต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน โดยที่ประชุมอธิการบดีของออสเตรียได้ประกาศให้ประเทศทั้ง 3 ได้แก่ ประเทศไทยประเทศอินโดนีเซีย และประเทศเวียดนาม ให้เป็นประเทศเป้าหมายหลักในการพัฒนาความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัย ปัจจุบันโครงการ ASEA-UNINET ประกอบด้วย สมาชิกที่เป็นมหาวิทยาลัยของประเทศอินโดนีเซีย 4 แห่ง มหาวิทยาลัยประเทศเวียดนาม 5 แห่ง และมหาวิทยาลัยของประเทศไทย 15 แห่ง ได้แก่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง มหาวิทยาลัยศิลปากร มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มหาวิทยาลัยนเรศวร และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และในปี พ.ศ. 2539 ที่ประชุม ASEA-UNINET ได้ประกาศรับสมาชิกเพิ่มเติมจากมหาวิทยาลัยของทุกประเทศในทวีปยุโรปและมหาวิทยาลัยของประเทศอื่นๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และได้มีสถาบันการศึกษาในประเทศต่างๆ เข้าร่วมโครงการเพิ่มเติมคือ มหาวิทยาลัยในประเทศเนเธอร์แลนด์ อังกฤษ เยอรมนี กรีซ ไอร์แลนด์ อิตาลี สวีเดน สเปน เดนมาร์ค สาธารณรัฐเช็ค ฟิลิปปินส์ มีสมาชิกที่เป็นมหาวิทยาลัยในภูมิภาคยุโรปและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมประมาณ 50 แห่ง 
1. วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ (รวมทั้ง Software Engineering และ Computer Assisted Chemistry
2. เกษตรและเทคโนโลยีอาหาร
3. วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม
4. แพทยศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ
5. เศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ
6. เทคโนโลยีชีวภาพ
7. เศรษฐศาสตร์การท่องเที่ยวและการจัดการ
8. ภาษา ภาษาศาสตร์และการแปล
9. โทรคมนาคม
กิจกรรมต่างๆ ที่ได้ดำเนินการภายใต้เครือข่ายความร่วมมือ อาทิ
- โครงการวิจัยร่วมในสาขาที่ให้ความสำคัญ (focus areas) มากกว่า 20 โครงการ
- การแลกเปลี่ยนบุคลากร (โครงการศาสตราจารย์อาคันตุกะ, โครงการแลกเปลี่ยนนักวิทยาศาสตร์)
- ทุนการศึกษาในระดับบัณฑิตศึกษา
- การจัดหลักสูตรฝึกอบรม
- การแลกเปลี่ยนนักศึกษา