พายุหมุนเขตร้อน
พายุหมุนเขตร้อน คือ ระบบพายุที่พัฒนามาจากศูนย์กลางของหย่อมความกดอากาศต่ำ, ลมแรง และการจัดเกลียวของพายุฝนฟ้าคะนอง ทั้งนี้ขึ้นกับสถานที่และความรุนแรง ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณเขตร้อนของโลก ซึ่งมีชื่อเรียกต่างๆ กัน เช่น พายุเฮอร์ริเคน, พายุโซนร้อน, พายุไซโคลน, พายุดีเปรสชันเขตร้อน และพายุไซโคลนอย่างง่าย[1]
พายุเฮอร์ริเคนไดแอน
พายุเฮอร์ริเคนไดแอน เป็นพายุเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกที่ค่าเสียหายมากที่สุดในเวลานั้น หนึ่งในสามของพายุเฮอริเคนที่โดนนอร์ทแคโรไลนาในช่วงฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2498 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 สิงหาคมจากคลื่นเขตร้อนระหว่างเลสเซอร์แอนทิลลีสและกาบูเวร์ดี ไดแอนเริ่มย้ายไปทางตะวันตก-ตะวันตกเฉียงเหนือโดยมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในความรุนแรง แต่เริ่มรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากหันไปทางเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พายุเฮอริเคนถึงความเร็วลมสูงสุดที่ 105 ไมล์ต่อชั่วโมง (165 กม./ชม.) ทำให้เป็นพายุเฮอริเคนระดับ 2 และค่อยๆอ่อนแรงลงหลังจากเลี้ยวกลับไปทางทิศตะวันตก ไดแอนทำให้เกิดดินถล่มใกล้วิลมิงตันในรัฐนอร์ทแคโรไลนาในขณะเป็นพายุโซนร้อนที่รุนแรงในวันที่ 17 สิงหาคม ห้าวันหลังจากที่พายุเฮอริเคนคอนนี่เข้ามาใกล้บริเวณเดียวกัน ไดแอนลดความรุนแรงลงหลังจากที่ย้ายไปอยู่ในแผ่นดินที่จุดที่สำนักงานพยากรณ์อากาศแห่งสหรัฐระบุว่าจะมีภัยคุกคามต่อการทำลายล้างลดลง พายุหมุนไปทางทิศเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือ และน้ำอุ่นจากมหาสมุทรแอตแลนติกช่วยให้เกิดฝนตกชุกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ไดแอนก็เข้าไปในมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันออกเฉียงใต้ของมหานครนิวยอร์ก แล้วกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในสองวันต่อมา และหายไปในวันที่ 23 สิงหาคม