พายุหมุนเขตร้อน
พายุหมุนเขตร้อน คือ ระบบพายุที่พัฒนามาจากศูนย์กลางของหย่อมความกดอากาศต่ำ, ลมแรง และการจัดเกลียวของพายุฝนฟ้าคะนอง ทั้งนี้ขึ้นกับสถานที่และความรุนแรง ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณเขตร้อนของโลก ซึ่งมีชื่อเรียกต่างๆ กัน เช่น พายุเฮอร์ริเคน, พายุโซนร้อน, พายุไซโคลน, พายุดีเปรสชันเขตร้อน และพายุไซโคลนอย่างง่าย[1]
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
ช่วงสายของวันที่ 26 กันยายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นบริเวณตะวันตกของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ต่อมาช่วงสายของวันที่ 27 กันยายน JMA ได้ทำการเพิ่มระดับความรุนแรงของพายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ "นาลแก" ในวันที่ 28 กันยายน JMA ได้รายงานว่าได้ปรับระดับความรุนแรงของพายุโซนร้อนนาลแกเป็น พายุโซนร้อนรุนแรงนาลแก ด้วยลม ต่อมาในตอนกลางคืน สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้เริ่มออกประกาศเตือนภัยจากพายุ โดยกำหนดชื่อพายุว่า "เกียล" (Quiel) เนื่องจากพายุนี้ได้เข้ามาในพื้นที่รับชอบของสำนักงานฯ แล้ว ต่อมาวันที่ 29 กันยายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับระดับความรุนแรงพายุโซนร้อนรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น นาลแกได้ทวีความรุนแรงมากขึ้นอย่างรวดเร็วจนมีความรุนแรงเป็นระดับ 4 ซูเปอร์ไต้ฝุ่นในวันที่ 1 ตุลาคม ก่อนที่ซูเปอร์ไต้ฝุ่นนาลแกจะเข้าถล่มลูซอน การสูญเสียพลังงานหลังจากเคลื่อนผ่านแผ่นดินและอุณหภูมิผิวน้ำทะเลที่เย็นขึ้นในทะเลจีนใต้ทำให้นาลแกได้ลดความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนรุนแรงลงในวันที่ 2 ตุลาคม และเป็นพายุโซนร้อนในช่วงสายของวันที่ 3 ตุลาคม ต่อมา JTWC ได้ลดระดับความรุนแรงของนาลแกลองเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในวันที่ 4 ตุลาคม