โรงเรียนในประเทศไทย
โรงเรียนในประเทศไทย จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการครั้งแรกในการปฏิรูปการศึกษาครั้งใหญ่ ในสมัยรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2414 โปรดเกล้าฯให้ตั้งโรงเรียนหลวงแห่งแรกขึ้นในพระบรมมหาราชวัง คือโรงเรียนนายทหารมหาดเล็ก ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนสวนกุหลาบสอนวิชาภาษาไทย คณิตศาสตร์ และขนบธรรมเนียมราชการ
โรงเรียนศรีสังวาลย์ จังหวัดนนทบุรี
เมื่อวันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๐๔ กระทรวงศึกษาธิการอนุญาตให้มูลนิธิฯตั้ง “โรงเรียนสอนเด็กพิการ”ในบริเวณเดียวกับศูนย์บริการเด็กพิการ เพื่อให้การศึกษาแก่เด็กพิการที่ไม่เคยเรียนหนังสือถึงระดับประถมศึกษาปีที่๗ สมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนีได้เสด็จเปิดโรงเรียนในวันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๘ และพระราชทานพระนามของพระองค์เป็นชื่อ “โรงเรียนศรีสังวาลย์” นับได้ว่ามูลนิธิอนุเคราะห์คนพิการฯ เป็นองค์กรเอกชนแห่งแรกในประเทศไทย ที่ให้บริการฟื้นฟูสมรรถภาพเด็กพิการด้านร่างกายหรือสุขภาพ รวมทั้งเด็กพิการทางร่างกายเนื่องจากสมอง  (Cerebral Palsy:CP) อย่างครบวงจร ทั้งด้านการรักษาและบำบัดฟื้นฟู การศึกษา สังคม และอาชีพ โดยศูนย์บริการเด็กพิการ ให้บริการด้านการรักษาและบำบัดฟื้นฟูรวมทั้งที่พัก การเลี้ยงดู เสื้อผ้า อาหาร เครื่องช่วยคนพิการ และกายอุปกรณ์ เป็นต้น พร้อมกับการให้บริการนำเด็กไปรับการตรวจ วินิจฉัย รักษา ผ่าตัด พักฟื้นและบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพที่โรงพยาบาลต่างๆ ส่วนโรงเรียนศรีสังวาลย์ให้บริการฟื้นฟูสมรรถภาพด้านการศึกษา สังคม และอาชีพนอกจากนั้น ศูนย์บริการเด็กพิการยังจัดให้บริการโดยนักวิชาชีพด้านกายภาพบำบัด กิจกรรมบำบัด  อรรถบำบัด จิตบำบัด สังคมสงเคราะห์ รวมทั้งส่งนักเรียนไปฝึกการทรงตัวโดยการขี่ม้าและฝึกว่ายน้ำแก่เด็กพิการ ทั้งเด็กที่พักประจำอยู่ในศูนย์ฯ และเด็กที่มารับบริการแบบไป – กลับ ซึ่งโรงเรียนศรีสังวาลย์ต้องประสานงานกับศูนย์บริการเด็กพิการเพื่อให้นักเรียนของโรงเรียนศรีสังวาลย์ได้รับบริการดังกล่าวโรงเรียนศรีสังวาลย์ได้พัฒนาการให้บริการทางการศึกษาซึ่งรวมถึงบริการฟื้นฟูสมรรถภาพด้านสังคมและอาชีพแก่เด็กพิการอย่างต่อเนื่องในปัจจุบันได้จัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับอนุบาลถึงระดับมัธยมศึกษาปีที่๓แก่เด็กพิการที่อยู่ในระหว่างรับการรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพด้านการแพทย์ ดยมีนักเรียนประมาณปีละ ๓๐๐ คน ในจำนวนนี้ มีทั้งนักเรียนไป– กลับและนักเรียนประจำสำหรับนักเรียนประจำซึ่งพักที่ศูนย์บริการเด็กพิการ ส่วนใหญ่เป็นเด็กที่มีฐานะยากจน และมีภูมิลำเนาอยู่ต่างจังหวัดทั่วทุกภาคของประเทศ มูลนิธิฯจึงต้องให้บริการทั้งด้านที่พัก อาหาร เสื้อผ้า ผู้เลี้ยงดู และการบำบัดฟื้นฟู เป็นต้น เสมือนหนึ่งเป็นบ้านที่สองของเด็กพิการอย่างไรก็ตามหลักการสำคัญของโรงเรียนคือส่งเสริมให้นักเรียนได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพจนสามารถพึ่งตนเองได้แล้วกลับไปเรียนร่วมในโรงเรียนของเด็กทั่วไปที่อยู่ใกล้บ้านในภูมิลำเนาเดิมโดยทางมูลนิธิฯจะพิจารณาให้ทุนการศึกษาและติดตามให้ความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง