ยาลดความอ้วน
ในศตวรรษที่ 2 ได้มีความพยายามครั้งแรกในการที่จะผลิตสารที่ใช้ในการลดน้ำหนัก โดยแพทย์ชาวกรีกชื่อ โซลานุส จาก อีฟีซุส, เขาได้สั่งยาน้ำที่มีฤทธิ์เป็น ยาระบาย และยาถ่าย, รวมทั้งการนวดโดยใช้ความร้อน, และการออกกำลังกาย. แม้จะผ่านมาเป็นพันปีสิ่งเหล่านี้ยังคงเป็นวิธีหลักที่ใช้ในการรักษาให้น้ำหนักลด. จนกระทั่งมาถึงปี 1920 - 1930 ได้มีการเปลี่ยนแปลงและมีแนวทางการรักษาใหม่เกิดขึ้น. จาการรักษาที่มีประสิทธิภาพในกลุ่มที่มี ภาวะพร่องฮอร์โมนไฮโปไธรอยด์, ฮอร์โมนไธรอยด์ กลายมาเป็นการรักษาภาวะโรคอ้วนที่เป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มผู้ป่วยยูไธรอยด์.ยากลุ่มนี้ให้ผลดี แต่จะผลทำให้เกิดภาวะฮอร์โมนไธรอยด์สูงเกิน, เช่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และ การนอนหลับยาก. 2, 4-ไดไนโตรฟรีนอล (ดีเอ็นพี) ถูกสร้างขึ้นในปี 1933 ; ซึงทำงานโดย แยก กระบวนการทางชีวภาพของ อ๊อกซิเดทีฟ pฟอสโฟรีเลชั่น ใน ไมโตคอนเดีย, ซึ่งเป็นสาเหตุให้มีการผลิตความร้อนแทนการสร้างพลังงาน เอทีพี อาการข้างเคียงที่สำคัญส่วนใหญ่ได้แก่ ความรู้สึกอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา, เหงื่อออกบ่อย ๆ. การได้รับยาเกินขนาด, อาการข้างเคียงที่พบน้อย คือ ภาวะอุณหภูมิในร่างการสูง จนทำให้เกิดเป็นอันตรายได้ ในปลายปี 1938 ได้มีการยกเลิกการใช้สาร ดีเอ็นพีเนื่องจาก FDA ได้ออกมาบังคับให้โรงงานหยุดการผลิต และถอนยาตัวนี้ออกจากตลาด.[11]
อาหารเบาหวาน
ไม่มีแบบรูปอาหารเดี่ยวที่ดีที่สุดสำหรับผู้ป่วยเบาหวานทุกชนิดทุกคน สำหรับผู้ป่วยน้ำหนักเกินและโรคอ้วนที่มีเบาหวานชนิดที่ 2 อาหารลดน้ำหนักทุกชนิดที่บุคคลยึดถือและสามารถทำให้น้ำหนักลดได้ถือว่าได้ผล เนื่องจากคาร์โบไฮเดรตเป็นสารอาหารหลักซึ่งเพิ่มระดับน้ำตาลในเลือดอย่างสำคัญ การถกเถียงใหญ่สุดคือคาร์โบไฺฮเดรตในอาหารควรมีปริมาณเท่าใด ทังนี้ เนื่องจากแม้การลดการบริโภคคาร์โบไฮเดรตจะนำให้ระดับน้ำตาลในเลือดลดลง แต่จะขัดกับมุมมองซึ่งเป็นที่ยอมรับเดิมว่าคาร์โบไฮเดรตควรเป็นแหล่งแคลอรีหลัก โดยทั่วไปมีการแนะนำสัดส่วนแคลอรีที่ได้รับจากคาร์โบไฮเดรตอยู่ในพิสัยระหว่าง 20% ถึง 45% แต่การแนะนำสามารถแตกต่างกันได้ตั้งแต่ 16% ถึง 75%