รถโดยสารด่วนพิเศษ สายสาทร–ราชพฤกษ์
โครงการนี้เริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2548 ในสมัยของอภิรักษ์ โกษะโยธิน ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ด้วยงบประมาณ 1,400 ล้านบาท หลังจากได้รับความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2550 เริ่มก่อสร้างจริงเมื่อปี พ.ศ. 2550 และมีกำหนดเปิดให้บริการในช่วงปี พ.ศ. 2551–2552 แต่ได้เกิดความล่าช้ามาอย่างต่อเนื่อง แม้การก่อสร้างสถานีเสร็จสมบูรณ์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว เนื่องจากการจัดหาตัวรถหยุดชะงักไปถึง 9 เดือนภายใต้กระบวนการตรวจสอบความโปร่งใสของกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) รวมไปถึงความล่าช้าในกระบวนการจัดซื้อพร้อมติดตั้งระบบขนส่งอัจฉริยะ, การก่อสร้างทางเดินเชื่อมสถานีสาทรกับสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส ช่องนนทรีที่แยกสาทร–นราธิวาส และการก่อสร้างช่องทางเดินรถเฉพาะสำหรับบีอาร์ที แต่ในภายหลังสามารถเปิดให้บริการได้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2553[1]
อีสเทิร์นแอนด์โอเรียนทัลเอ็กซ์เพรส
ตัวรถไฟสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2515 ที่ประเทศญี่ปุ่น โดยบริษัทฮิตาชิ และได้ให้บริการครั้งแรกในฐานะของรถด่วนซิลเวอร์สตาร์ในนิวซีแลนด์ เส้นทาง อ๊อกแลนด์ไปกรุงเวลลิงตัน ต่อมาตู้โดยสารทั้ง 24 คัน ได้ถูกย้ายจากนิวซีแลนด์มายังไทย โดยปรับเปลี่ยนขนาดความกว้างรางรถไฟจาก มาเป็น มีย่านจอดพักรถที่ย่านรถไฟบางซื่อ, ย่านรถไฟเคทีเอ็ม และย่านรถไฟสิงคโปร์ ตัวรถออกแบบโดยเกอราด กอลเล็ด ผลิตภัณฑ์บนรถไฟใช้ของเบลมอนด์