ราชอาณาจักรแฟรงก์
ราชอาณาจักรแฟรงก์[3] (English: Frankish Kingdom) หรือ ฟรังเกีย (English: Francia) เป็นดินแดนที่ตั้งถิ่นฐานและปกครองโดยชาวแฟรงก์ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 อาณาบริเวณเกิดจากการรณรงค์ที่ต่อเนื่องกันตั้งแต่ชาร์ล มาร์แตล (Charles Martel) พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย[4] และชาร์เลอมาญ-- พ่อ, ลูก, และหลาน--มามั่นคงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9
โลทาริงเกีย
โลทาริงเกีย () เป็นดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของยุโรปที่ประกอบด้วยกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ, ทางตะวันตกของไรน์แลนด์, ดินแดนที่ในปัจจุบันอยู่ระหว่างพรมแดนระหว่างฝรั่งเศสและเยอรมนี, และดินแดนทางตะวันตกของสวิตเซอร์แลนด์ โลทาริงเกียเกิดจากการแบ่งออกเป็นสามส่วนในปี ค.ศ. 855 ของ "ราชอาณาจักรแฟรงค์กลาง" ที่เป็นอาณาจักรที่ถูกแบ่งออกมาจากจักรวรรดิคาโรแล็งเชียงในปี ค.ศ. 843 ในสนธิสัญญาแวร์เดิง ในปี ค.ศ. 870 ก็ถูกแบ่งตามสนธิสัญญาเมอร์เซนระหว่างราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกและราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันตก หลังจากสงครามระหว่างปี ค.ศ. 876 ถึงปี ค.ศ. 879 ราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันตกก็คืนครึ่งโลทาริงเกียที่ได้ไปคืนให้แก่ราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกตามสนธิสัญญารีเบอมงต์ในปี ค.ศ. 880 เจ้านายโลทาริงเกียผู้ต้องการสิทธิที่จะเลือกพระมหากษัตริย์ก็ร่วมมือกับราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกในการโค่นราชบัลลังก์ของคาร์ลเดอร์ดิคเคอในปี ค.ศ. 887 โลทาริงเกียปกครองโดยดยุคต่อมาอีกหลายคนที่เริ่มด้วยลุดวิกดาสคินด์ในปี ค.ศ. 903 แต่โลทาริงเกียก็สลับความสวามิภักดิ์ระหว่างกษัตริย์ราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกและราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันตก ในปี ค.ศ. 939 กษัตริย์แฟรงค์ตะวันออกออตโตที่ 1 ก็ทรงสามารถปราบปรามดยุคกิลเบิร์ตได้ และทรงผนวกโลทาริงเกียเข้ามาเป็นรัฐบริวารของราชอาณาจักรในฐานะหนึ่งดัชชีรากฐาน (Stem duchy) ที่ดยุคของโลทาริงเกียมีสิทธิในการออกเสียงเลือกพระมหากษัตริย์ ขณะที่สาเหตุการเป็นอาณาจักรรากฐานของดินแดนอื่นๆ มาจากการเป็นเผ่าพันธุ์หรือเป็นชาติเดียวกัน การเป็นอาณาจักรรากฐานของโลทาริงเกียเท่านั้นที่มาจากสาเหตุทางการเมือง