วัดเวฬุวันมหาวิหาร
วัดเวฬุวันมหาวิหาร หรือ พระวิหารเวฬุวันกลันทกนิวาปสถาน[1] เป็นอาราม (วัด) แห่งแรกในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ใกล้เชิงเขาเวภารบรรพต บนริมฝั่งแม่น้ำสรัสวดีซึ่งมีตโปธาราม (บ่อน้ำร้อนโบราณ) คั่นอยู่ระหว่างกลาง นอกเขตกำแพงเมืองเก่าราชคฤห์ (อดีตเมืองหลวงของแคว้นมคธ) รัฐพิหาร ประเทศอินเดียในปัจจุบัน (หรือ แคว้นมคธ ชมพูทวีป ในสมัยพุทธกาล) [2]
พระเจ้าชิมนยู
ในปี ค.ศ. 384 พระสงฆ์องค์หนึ่งซึ่งเดินทางมาจากประเทศอินเดีย นามว่า มาลัยนันทะ ซึ่งเดินทางมาจากอาณาจักรจิน ขอเข้าเฝ้าพระเจ้าชิมนยูที่พระราชวังฮันซาน พระเจ้าชิมยูทรงต้อนรับอย่างดีแล้วพระองค์ก็ทรงเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างมากทรงประกาศให้เป็นศาสนาประจำอาณาจักร ในปี ค.ศ. 385 พระองค์ทรงสั่งให้สร้างวัดขึ้นในเมืองฮันซานจำนวน 10 วัด และให้มีการบวชเป็นพระภิกษุครั้งแรกในอาณาจักรแพกเจ