เพกทิน
เพกทินเป็นโพลีแซคคาไรด์ที่เป็นโครงสร้างของผนังเซลล์ของพืชชั้นสูงเกือบทุกชนิด จัดเป็นสารประกอบคาร์โบไฮเดรตเช่นเดียวกับแป้งและเซลลูโลส ค้นพบในศตวรรษที่ 18 ทำหน้าที่เป็นสารที่ทำให้เกิดเจล โดยในปี ค.ศ.1825 Henri Braconnot (เภสัชกรและนักพฤกษเคมีชาวฝรั่งเศส) ได้ตั้งชื่อและริเริ่มศึกษากรรมวิธีการสกัดเพกทิน[2] [3] เพกทินมาจากภาษากรีกว่า “pektikos” ซึ่งแปลว่าทำให้ข้นแข็ง (to congeal) หรือทำให้กลายเป็นของแข็ง (to solidify)[4]. Kertesz[5] ได้ให้คำจำกัดความของเพกทินว่าเป็นกรดเพกตินิก (pectinic acid) ชนิดละลายน้ำได้ซึ่งมีปริมาณหมู่เมทิลเอสเทอร์หลากหลาย สามารถเกิดเป็นเจลในสภาวะที่มีน้ำตาลและความเป็นกรดที่เหมาะสมหรือสภาวะที่มีเกลือแคลเซียมร่วมอยู่ด้วย
เพนโทมิโน
เพนโทมิโนถูกกำหนดโดยศาสตราจารย์ชาวอเมริกันชื่อ Solomon W. Golomb ในปี 1953 และต่อมาในหนังสือ Polyominoes ปี 1965 : ปริศนา, รูปแบบ, ปัญหา และการบรรจุ พวกเขาได้รับการแนะนำให้รู้จักกับสาธารณชนทั่วไปโดย Martin Gardner ใน คอลัมน์เกมคณิตศาสตร์ของเขาในเดือนตุลาคม 1965 ใน Scientific American Golomb บัญญัติศัพท์คำว่า "pentomino" จาก ภาษากรีกโบราณπέντε / pénte , "5" และ "domino" ซึ่งแปลว่า "-omino" ของ "โดมิโน" ราวกับว่ามันเป็นรูปแบบของคำนำหน้าของกรีก "di- "(สอง) Golomb ชื่อ 12 free pentominoes หลังจากพบว่ามันคล้ายคลึงกับตัวอักษรของอักษรละติน