విద్యుత్తు
క్రీ.పూ 600 సం.లో గ్రీసు దేశంలో థేల్స్ అనేశాస్త్ర వేత్త మొదట విద్యుచ్చక్తి ఉనికిని గుర్తించాడు. ఆ దేశంలో amber (సీమ గుగ్గిలం) ను చెట్ల యొక్క రెసిన్ నుండి తయారుచేసేవారు. ఆ గుగ్గిలాన్ని పిల్లి చర్మంలో రుద్దినపుడు ఆ పదార్థం చిన్న చిన్న తేలికైన వస్తువులను ఆకర్షించుటను గమనించాడు. గ్రీకు భాషలో ఏంబర్ కు మరియొక పేరు "electron" అందువల్ల ఆ ఆకర్షించే ధర్మమును ఎలక్ట్రిసిటి అని పిలిచారు. ఒక వస్తువును వేరొక వస్తువుతో రాపిడి చేసినపుడు ఒక పదార్థం యొక్క ఉపరితలంలో గల ఎలక్ట్రాన్లు (పరమాణువులోని ప్రాథమిక కణం) ఒక తలం నుండి వేరొక తలానికి బదిలీ అవుతాయి. అపుడు ఎలక్ట్రాన్లు కోల్పోయే వస్తువు తల ధనాత్మకం గాను, ఎలక్ట్రాన్లు గ్రహించిన తలం ఋణాత్మకం గాను యేర్పడుతుంది. ఈ రకమైన విద్యుచ్ఛక్తిని స్థిర విద్యుత్ అంటారు. క్రీ.శ 1600 సం.లో గిల్ బర్ట్ అనే శాస్త్రవేత్త రెండు రకాల ఆవేశాలుంటాయని ప్రతిపాదించాడు. గాజు కడ్డీపై సిల్కు గుడ్డతో రుద్దినపుడు గాజు కడ్డీ ధనాత్మకంగాను సిల్కు గుడ్డ ఋణాత్మకంగాను యేర్పడటాన్ని, అదేవిధంగా ఎబొనైట్ కడ్దీని ఉన్ని గుడ్డతో రుద్దినపుడు ఎబొనైట్ కడ్డీ ఋణావేశాన్ని, ఉన్ని గుడ్డ ధనావేశాన్ని పొందడాన్ని గమనించాడు. ఆ రెండు కడ్డీలు పరస్పరం ఆకర్షించుకొనుటను గమనించారు. ఈ స్థిర విద్యుత్ యొక్క ఉనికిని బెండుబంతి విధ్యుద్దర్శిని లేదా స్వర్ణపత్ర విధుద్దర్శిని ద్వారా తెలుసుకోవచ్చు. తర్వాత కాలంలో బెంజమిన్ ఫ్రాంక్లిన్ మెఘాలలో గల మెరుపులలో విద్యుత్ శక్తి ఉన్నదని లోహపు గాలిపటాలను ఎగురవేసి దానికి లోహపు తీగలు కట్టి నిర్థారించాడు. ఆయన లైట్నింగ్ కండక్టర్ను కనుగొన్నారు. ఇది పెద్ద భవనాలపై పిడుగులు (విధ్యుచ్చక్తి) పడకుండా అరికడుతుంది.
అయస్కాంతత్వం
విద్యుత్ శక్తి మరియు అయస్కాంతత్వం మధ్య ఉన్న సంబంధము గురించి 1819 నుండి తెలియసాగింది. ఇది యూనివర్సిటి ఆఫ్ కోపెన్హగెన్ లో ఆచార్యుడు అయిన హాన్స్ క్రిస్టియన్ ఓయెర్స్టెడ్ రచించిన ఒక గ్రంథము వలన తెలిసింది. ఈయన అనుకోని ఒక సంఘటన వలన విద్యుత్ ప్రవాహము ఒక దిక్సూచి సూదిని ప్రభావితం చేయగలదని కనుగొన్నాడు. ఈ ప్రముఖమైన ప్రయోగమును ఓయెర్స్టెడ్ ప్రయోగము అంటారు. ఎన్నో ఇతర ప్రయోగాలు అనుసరించాయి: 1820లో ఆండ్రే-మారీ ఆంపియర్, ఒక మూసివున్న మార్గములో తిరుగుతున్న అయస్కాంత క్షేత్రము ఆ మార్గము యొక్క చుట్టుకొలత గుండా ప్రవహిస్తున్న విద్యుత్తుకు సంబంధించి ఉంటుందని కనుగొన్నాడు; కార్ల్ ఫ్రెడ్రిచ్ గాస్; జీన్-బాప్టిస్ట్ బయోట్మరియు ఫెలిక్స్ సవర్ట్, ఇద్దరు 1820లో బయోట్-సవర్ట్ సూత్రముతో ముందుకు వచ్చారు. ఈ సూత్రము ఒక విద్యుత్-వాహక తంతి నుండి అయస్కాంత క్షేత్రమునకు సమీకరణమును ఇచ్చింది; 1831లో మైఖేల్ ఫారడే సమయ మార్పులతో ఒక తంతి యొక్క కొక్కి గుండా ప్రవహించే అయస్కాంత ధార వోల్టేజీని ప్రేరేపిస్తుందని కనుగొన్నాడు. మరియు ఇతరులు అయస్కాంతత్వం మరియు విద్యుత్ శక్తి మధ్య సంబంధాలను కనుగొన్నారు. జేమ్స్ క్లార్క్ మాక్స్వెల్ ఈ అంతర్గత నిజాలను విస్తరణ చేసి మరియు కలిపి ఒక కొత్త విషయాన్ని మాక్స్వేల్స్ సమీకరణాలుగా చెప్పారు. ఈయన విద్యుత్ శక్తి, అయస్కాంతత్వం మరియు ఆప్టిక్స్ మూడింటిని విద్యుదయస్కాంతత్వం అనే క్షేత్రమునకు తీసుకొని వచ్చారు. 1905లో, ఐన్స్టీన్ తన ప్రత్యేక సాపేక్షత సిద్ధాంతమును ముందుకు సాగించుటకు మూడు సూత్రాలను ఉపయోగించాడు. ఆ సూత్రాలన్నీ ప్రస్తుత స్థితి యొక్క చట్రంలో నిజమని ఉపయోగించారు.