తుత్తునాగము
శతాబ్దంలకుముందే తుత్తునాగమును ఒకమూలకంగా గుర్తించుటకు పూర్వమే దీనియొక్కఖనిజాని ఇత్తడిని తయారుచెయ్యడంలో ఉపయోగెంచెవారు. క్రీ.పూ.1400-1000 సంవత్సరాలకు చెందిన ఇత్తడిని పాలస్తీనాలో కనుగొన్నారు. ఐతిహాసికయుగమునకు చెందిన 87% జింకును కలిగిన ధాతువును ట్రాన్సిల్వానియ (Transylvania) గుర్తించారు.[2] క్రీ.పూ.శతాబ్ది నాటికే జూదియ (judea ) లో, క్రీ.పూ .7వ శతాబ్దినాటికి పురాతన గ్రీసులో రాగి మరియు జింకు మిశ్రణం వలన రూపొందించిన ఇత్తడి అనే మిశ్రమ ధాతువు వాడేవారు. అనగా అప్పటికే జింకు లోహంతో మానవునికి పరిచయం ఉంది. క్రీ.శ. 12 వ శతాబ్ది వరకు భారతదేశంలో తక్కువ పరిమాణంలో మాత్రమే ఉత్పత్తి అయ్యెడిది. ఇక యూరోపు ఖండంలో 16 వ శతాబ్ది చివరకు జింకు గురించి తెలియదు. భారతదేశంలో, రాజస్థాన్ రాష్టంలో గుర్తించిన జింకుగనులు క్రీ.పూ. 6వ శతాబ్దికి చెందినవి. అనగా ఇక్కడి జనులకు అప్పటికే జింకు లోహం గురించిన మంచి అవగాహన ఉంది. క్రీ.శ.1347నాటికి భారతదేశంలో జింకును ప్రత్యేక లోహంగా గుర్తించారు. అప్పటికి జింకు మానవుడు గుర్తించిన 8 వలోహం.12-16వశతాబ్దివరకు జింకులోహం, మ రియు జింకె ఆక్సైడులు భారతదేశంలో ఉత్పత్తి చెయ్యబడినవి. 17 వ శతాబ్దిలో భారత్ నుండి జింకు ఉత్పత్తి విధానం చైనాకు పరిచయం చేయబడి, అక్కడ ఇత్తడి తయారు చేయుటకు అవసరమైన జింకును ఉత్పత్తి చేయు స్థాయికి అక్కడ అభివృద్ధి చెందినది[3] ఈ నాటికి శుద్ధమైన జింకుఉత్పత్తికి చెందిన పురాతనమైన ఆనవాలు రాజస్థాన్ లోని జావార్ (jawar ).క్రీ.శ.9వ శతాబ్ది నాటి స్వేదన విధానం ద్వారా శుద్ధమైన లోహాన్ని తయారుచేసిన ఆధారాలు ఇక్కడే లభించెను. నాటి రసవాదులు జింకునుగాలిలో మండించడం వలన ‘’white snow ‘’లేదా philosopher’s wool" తయారు చేసేడి వారు. ఈ మూలకానికి జర్మనీ పదం ‘zinke’ ఆధారంగా జింకు పేరును అనే పారసెల్‌సిస్</i>అనే రసవాది ఖాయం చేసినట్లు తెలుస్తున్నది. 1746 లో శుద్ధమైన జింకును కనుగొన్న ఖ్యాతి Andreas Sigismund Marggraf నకు దక్కినది[1].
జీవసాంకేతిక శాస్త్రం
ప్రస్తుతం వాడుతున్న మందులను సులభంగా, తక్కువ ధరకు తయారు చేయడానికి కూడా జీవ సాంకేతిక శాస్త్రాన్ని ఉపయోగించుకోవచ్చు.ప్రథమంగా జన్యు ఇంజనీరింగ్ ద్వారా తయారు చేసిన మందులు మానవుల వ్యాధుల చికిత్సకు సంబంధించినవే. 1978 లో జీన్ టెక్ ప్లాస్మిడ్ రోగకారక జన్యువులు కలిపి దానిని "ఎస్చేరిచియా కొలి" అనే బాక్టీరియం లోకి ఎక్కించి కృత్రిమ మానవ ఇన్సులిన్ను అభివృద్ధి చేయడం ఒక ఉదాహరణ.డయాబెటిస్ వ్యాధికి విస్తృతంగా వాడె ఇన్సులిన్ను ఇంతకు ముందు కబెళాకు పంపే జంతువుల (పశువులు లేదా మరియు పందుల)అగ్నాసయము (పెంక్రియాస్) నుండి సేకరించే వారు. ఈ విధంగా జన్యు ఇంజనీరింగ్ ద్వారా తయారైన బాక్టీరియం కృత్రిమ మానవ ఇన్సులిన్ ను అధిక మొత్తంలో చౌక ధరకు ఉత్పత్తి చేయడానికి వీలు కలిగించింది, ఐతే ఈ విధంగా ఐన పొదుపు తయారీదారుల లాభాన్ని పెంచిందే కాని వినియోగ దారులకు గాని లేక వారి ఆరోగ్య రక్షణ దారులకు గాని అందలేదు. 2003 లో ఇంటర్నేషనల్ డయాబెటిస్ ఫెడరేషన్ (IDF)సభ్య దేశాలలో కృత్రిమ మానవ ఇన్సులిన్ లభ్యత గురించి చేసిన అధ్యయనంలో, చాలా దేశాలలో ఖరీదు ఎక్కువగా ఉన్నట్లు తేలింది, కృత్రిమ మానవ ఇన్సులిన్ మరియు జంతు ఇన్సులిన్ రెండూ లభించే ఐరోపా దేశాలలో కృత్రిమ మానవ ఇన్సులిన్ పంది నుండి లభించే ఇన్సులిన్ కంటే రెండు రెట్లు ఖరీదుగా ఉన్నట్లు తేలింది. ఐనప్పటికీ IDF దాని నివేదికలో "ఒక రకం ఇన్సులిన్ ను మరొకటి అధిగమిస్తుందనే ఆధారం లేదు" మరియు "[ఆధునిక, శుద్ధిచేసిన] జంతు ఇన్సులిన్ లు అనుసరించదగిన ప్రత్యామ్నాయంగా మిగిలి ఉన్నాయి" అని చెప్పడం జరిగింది.