పువ్వుల లక్ష్మీకాంతం
లక్ష్మీకాంతమ్మ, పశ్చిమగోదావరి జిల్లా, పెంటపాడులో నారాయణమ్మ, సింహాచలం దంపతులకు జన్మించారు. ఆ ఊరిలోగల వేణుగోపాలస్వామి ఆలయ ఉత్సవాల్లో వీరి కుటుంబ సభ్యులు నృత్య ప్రదర్శనలివ్వడం ఆనవాయితీగా వస్తుండేది. ప్రతి కార్యక్రమానికి ఈమె తండ్రి పువ్వుల సింహాచలం మృదంగం వాయించేవారు. నాయనమ్మ మాణిక్యం, మేనత్త సరస్వతి స్ఫూర్తితో నాట్యం నేర్చుకుని ప్రదర్శనలిస్తుండేది. కందికట్టు మాణిక్యం, జనాబ్‌యూసఫ్‌, చదలవాడ సామ్రాజ్యం వంటి గురువుల దగ్గర సంప్రదాయ నృత్య విధానాలే గాకుండా ఆధ్యాత్మిక రామాయణ కీర్తనల అభినయం వంటి ప్రక్రియలు నేర్చుకున్నారు. వాలుమొగ్గ భంగిమలో నోటితో రూపాయిబిళ్ళ, పంటితో సూదితీయగల ఆమె నాట్యకౌశల్యం గురించి పలు ప్రాంతాల్లో చెప్పుకునేవారు. విజయనగరం, బందరు, గుంటూరు, గుంతకల్లు, రాజమండ్రి వంటి నగరాల్లో ఈమె ప్రదర్శనకు గుర్తింపు, ప్రేక్షకుల ఆదరణ పుష్కలంగా ఉండేది.[1]
అహ! నా పెళ్ళంట! (1987 సినిమా)
ఈ విధంగా తండ్రితో పందెం కాసి, కృష్ణమూర్తి వెంకటాపురానికి వెళ్ళి, జాగ్రత్తగా పిసినారి లక్ష్మిపతి ఇంటోనె అద్దెకి దిగుతాడు. ఇక అక్కడనుంచి, ఆ పిసినారిని తన వలలో పడేసుకోవటానికి ప్రయత్నాలు మొదలుపెట్టుతాడు. అందులో భాగంగా కృష్ణమూర్తి తాను ఇంకా వెయ్యి రెట్లు పెద్ద పిసినారినని నిరూపించుకోవటానికి అనేక పనులు చేస్తాడు. అతను చేసే అటువంటి పనులు, పిసినారి ప్రతిస్పందన, హాస్యాన్ని సృష్టిస్తుంది. అలా కొంతకాలానికి, కృష్ణమూర్తి, పిసినారికి చాలా దగ్గరవుతాడు.
సత్యనారాయణ కూడ ఆ ఊరు వచ్చి, పిసినారి ఇంట్లోనే దిగి, తన కొడుకు పథకాలను తిప్పి కొట్టే ప్రయత్నాలు చేస్తాడు. ఈవిధంగా కథ అనేక హాస్య సంఘటనలతో జరిగి, చివరకు సత్యనారాయణ తన కొడుకు పెళ్ళి, పిసినారి కూతురితో జరగటానికి ఒప్పుకుంటాడు. పిసినారి భార్య, కూతురు కలసి తిరగబడి, అతనికి బుద్ధిచెప్పి ఈ పెళ్ళికి ఒప్పిస్తారు.అహ!నా పెళ్ళంట! చిత్రకథను ప్రముఖ కథా రచయిత ఆదివిష్ణు రాసిన సత్యం గారి ఇల్లు నవల ఆధారంగా అభివృద్ధి చేశారు.
కథలో కీలకమైన పాత్ర పిసినారి, కథానాయిక తండ్రి లక్ష్మీపతి పాత్ర. ఈ పాత్రను మొదట రావుగోపాలరావు పోషిస్తే బావుంటుందని భావించారు. కానీ పాత్రస్వభావం ప్రకారం ఆయన ఎంపిక సరికాదని ఎవరో సూచిస్తే ఆయనను కాదనుకుని అప్పటికి కేవలం రెండే సినిమాల్లో నటించిన కోట శ్రీనివాసరావును ఆ పాత్రకు తీసుకున్నారు. లక్ష్మీపతి పాత్రకు అనుగుణంగా కోట శ్రీనివాసరావు జుట్టు చాలావరకూ తీసేయించుకుని చిన్న తలకట్టుతో క్రాఫ్ చేయించుకోవాలి. అప్పటికే మరికొన్ని సినమాల్లో నటిస్తూండడంతో, ఈ సినిమాలోని పాత్ర ప్రాధాన్యత, విశిష్టత దృష్ట్యా దీన్ని వదులుకోలేక విగ్గు పెట్టుకుని నటిస్తానని ఇతర చిత్రాల దర్శక నిర్మాతలను ఒప్పించి మరీ దీనిలో పాత్ర పోషించారు. ముతకపంచె, బనీను, పగిలిన కళ్ళద్దాలతో కనిపించే ఈ పాత్ర ఆహార్యాన్ని జంధ్యాలే స్వయంగా తీర్చిదిద్దారు. పంచె, బట్టలు మాసిపోయి వుండాలని, పనిగట్టుకుని దుమ్ములో దొర్లించి మరీ ఇచ్చేవారట, కళ్ళజోడు మామూలుదే తెప్పించి తర్వాత జంధ్యాల రాయిపెట్టి పగలగొట్టి పగిలిన కళ్ళద్దాలతో నటింపజేశారు.ఈ సినిమాను, హైదరాబాదునగరం, దేవర, యామిజాల గ్రామాలలో తీసారు. ఈ గ్రామాలలో ఉన్న కొన్ని ఇళ్ళలో వేరే సెట్లు వెయ్యకుండా తెయ్యటం ఈ సినిమా ప్రత్యేకత.