మనోజ్ కుమార్ పాండే
కెప్టెన్ మనోజ్ పాండే, ఉత్తర ప్రదేశ్ లోని కమలూర్ జిల్లాకూ చెందిన సీతాపూర్ గ్రామానికి చెందినవాడు. ఆయన లక్నో నివాసి అయిన చిన్న వ్యాపారవేత్త శ్రీ గోపీచంద్ పాండే కుమారుడు. ఆయనకున్న సహోదరులలో ఆయన పెద్దవాడు. ఆయన ఉత్తర ప్రదేశ్ లోని లక్నో నందలి ఉత్తరప్రదేశ్ సైనిక పాఠశాలలొ విద్యాభ్యాసం చేసాడు. మాధ్యమిక విద్యను లక్ష్మీబాయి మెమోరియల్ సీనియర్ సెకండరీ స్కూలులో చదివాడు. ఆయనకు క్రీడలలో బాక్సింగ్ మరియు బాడీ బిల్డింగ్ పై ఆసక్తి ఎక్కువగా ఉండేది. 1990లో ఉత్తరప్రదేశ్ డైరక్టరేట్ యొక్క ఎన్.సి.సి. జూనియర్ డివిజన్ లో ఉత్తమ కాడెట్ గా గుర్తింపబడ్డాడు.[1]ఆయన నేషనల్ డిఫెన్స్ అకాడమీ లో ఉత్తీర్ణత సాధించాడు. ఆయన గోర్ఖా రైఫిల్స్ లో చేరాలని అనుకున్నాడు. ఆయన భారత సైన్యంలోని 1/11 గోర్ఖా రైఫిల్స్ లో నియమింపబడ్డాడు. ఆయన ఎంపిక కాక ముందు బి.ఎస్.ఆర్.బి ఇంటర్వ్యూకు హారైనాడు. ఇంటర్వ్యూలో ఆయనకు "ఎందుకు నీవు ఆర్మీలో చేరాలనుకుంటున్నావు?" అని అడిగారు. అందుకు ఆయన వెంటనె "నేను పరమ వీర చక్ర గెలవాలనుకుంటున్నాను" అని సమాధానమిచ్చాడు. ఆయాన చెప్పిన విధంగానే ఆయనకు పరమ వీర చక్ర పురస్కారం మరణానంతరం వచ్చింది.
విజయేందర్ సింగ్
విజయేందర్ హర్యానాలోని భివాని ప్రాంతమునకు చెందిన కల్వాస్ గ్రామములో|5|km|mi}} భారతీయ కుటుంబములో 1985 అక్టోబరు 29 న జన్మించాడు. అతని తండ్రి మహిపాల్ సింగ్ బెనివాల్ హర్యానా రోడ్డు మార్గమునకు చెందిన బస్ డ్రైవర్ మరియు అతని తల్లి ఒక గృహిణి. అతని తండ్రి విజయేందర్ మరియు అతని అన్న మనోజ్ ల చదువుకు కావలసిన డబ్బు కొరకు అధిక సమయము బస్సు నడిపేవాడు.[1][2] విజయేందర్ తన చదువులోని మొదటి దశ కల్వాస్ లో పూర్తి చేసాడు, రెండవ స్థాయి భివానీ లోను మరియు చివరకు తన డిగ్రీను వైష్ కళాశాలలోను పూర్తి చేసాడు.[3] 1990 లో, బాక్సర్ రాజ్ కుమార్ సంగ్వాన్ అర్జున అవార్డ్ సంపాదించడముతో భారత దేశములో బాక్సింగ్ పట్ల మోజు పెరిగింది. ఈ ఆట భారత దేశములో గొప్ప ఉద్యోగములకు ఒక రాజమార్గము అయింది.[4] బీదరికములో ఉన్న తమ కుటుంబమునకు మంచి జీవితము అందించే ఉద్దేశముతో విజయేందర్ మరియు అతని పెద్ద అన్న మనోజ్ లు బాక్సింగ్ నేర్చుకోవాలి అని నిర్ణయించుకున్నారు. అంతకు ముందు బాక్సర్ గా ఉన్న తన అన్న మనోజ్ నుంచి విజయేందర్ బాక్సింగ్ లో చేరాలి అన్న స్ఫూర్తిని పొందాడు.[5] 1998లో మనోజ్ తన బాక్సింగ్ ఆట యొక్క సాధకములతో భారత సైన్యములో చేరగలిగిన తరువాత, అతను విజయేందర్ బాక్సింగ్ శిక్షణను కొనసాగించడానికి కావలసిన ఆర్థిక సహకారము అందించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.[4] విజయేందర్ యొక్క తల్లితండ్రులు కూడా అతనికి బాక్సింగ్ పట్ల ఉన్న ఇష్టము మరియు అతని నైపుణ్యము గమనించి, అతనిని తన చదువు కొనసాగించమని ఒత్తిడి చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు. విజయేందర్ కు, బాక్సింగ్ ఇష్టము మరియు తీవ్రమైన ఇష్టముల స్థాయి నుండి త్వరగానే వృత్తిగా స్థిరపడడానికి అవకాశాముగా మారిపోయింది.[6]