భారతీయ జనతా పార్టీ
1975లో ఇందిరా గాంధీ అంతర్గత అత్యవసర పరిస్థితిని విధించి రాజ్యాంగము కల్పించిన అధికారాన్ని దుర్వినియోగపర్చిన తర్వాత జరిగిన 1977 ఎన్నికలలో మరో 3 రాజకీయ పక్షాలతో కల్సి జనతా పార్టీగా ఏర్పడి కాంగ్రెస్ తో పోటీకి నిలబడింది. అత్యవసర పరిస్థితి కాలంలో ఎందరో జనసంఘ్ నాయకులను, కార్యకర్తలను జైలులో ఉంచగా ఆ దురదృష్టకర పరిస్థితిని జనతా పార్టీలో భాగంగా ఉన్న మాజీ జనసంఘ్ నేతలు సద్వినియోగపర్చుకున్నారు. 1977 లోక్‌సభ ఎన్నికలలో కాంగ్రేస్ కు ముఖ్యంగా ఇందిరా గాంధీకి వ్యతిరేకంగా పోరాడి జనతా పార్టీని గెలిపించుకున్నారు. ఆ తర్వాత మురార్జీ దేశాయ్ నాయకత్వంతో కేంద్రంలో ఏర్పడిన తొలి కాంగ్రెసేతర ప్రభుత్వంలో అటల్ బిహారీ వాజ్‌పేయి కీలకమైన విదేశాంగ మంత్రి హోదా పొందగా, లాల్ కృష్ణ్ అద్వానీ సమాచార శాఖా మంత్రిగా పదవి బాధ్యతలు చేపట్టాడు. రెండు సంవత్సరాల స్వల్పకాలంలోనే జనతా పార్టీ ప్రభుత్వం పతనం కావడం, జనతా పార్టీలో చీలిక రావడంతో పూర్వపు జనసంఘ్ నేతలు ఆ పార్టీని వదలి బయటకు వచ్చి 1980, ఏప్రిల్ 6న [8] భారతీయ జనతా పార్టీని స్థాపించారు.
జనతాదళ్
1989 లో రాజీవ్ గాంధీ నేతృత్వంలోని కాంగ్రెస్ (ఐ) బోఫోర్స్ కుంభకోణం ఆరోపణల వలన ఎన్నికలలో అధికారాన్ని కోల్పోయిన తరువాత, ఇది మొదటి సారిగా అధికారంలోకి వచ్చింది. అప్పుడు ఏర్పడిన నేషనల్ ఫ్రంట్ సంకీర్ణ ప్రభుత్వంలో జనతా దళ్ మరి కొన్ని చిన్న పార్టీలు ఉండగా, భారతీయ జనతా పార్టీ మరియు కమ్యూనిస్టులు బయటి నుంచి మద్దతు ఇచ్చారు. వి.పి.సింగ్ ప్రధాన మంత్రిగా ఉన్నారు. నవంబరు 1990లో ఈ సంకీర్ణం కుప్ప కూలింది. చంద్ర శేఖర్ నాయకత్వంలో, జనతా దళ్ లోని ఒక వర్గము మరియు కాంగ్రెస్ (ఐ) మద్దతుతో మరొక కొత్త ప్రభుత్వం అధికారంలోకి వచ్చింది. కాంగ్రెస్ పార్టీ లోని సేనియర్ నేత, ప్రధాని పదవికి అభ్యర్థి కాగల అశోక్ కుమార్ సేన్ పార్టీని వదిలి జనతా దళ్ ప్రభుత్వంలో ఉక్కు మరియు గనుల శాఖకు క్యాబినెట్ మంత్రిగా చేరడం, అప్పట్లో ఎంతో వివాదాస్పదం అయింది. ఎలాగైతేనేమి, ఈ సంకీర్ణం జూన్ 1991లో కూలిపోయి మళ్ళీ ఎన్నికలు రావడానికి, కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం అధికారంలోకి రావడానికి కారణం అయ్యింది.