ధ్రువుడు
స్వాయంభువ మనువుకి ప్రియవతుడు, ఉత్తానపాదుడు అనే ఇద్దరు కుమారులు ఉన్నారు. వారిలో ఉత్తానపాదుడు ప్రముఖుడు. ఉత్తానపాదుడికి సునీతి, సురుచి అనే ఇద్దరు భార్యల వలన ధ్రువుడు (సునీతి) ఉత్తముడు (సురుచి) అనే ఇద్దరు కుమారులు కలిగారు. కాలప్రభావం వలన ఉత్తానపాదుడికి సునీతి కంటే సురుచి అంటే ప్రేమ మరియు అనురాగం ఎక్కువగా ఉండేవి. ఒకరోజు సురుచి కుమారుడైన ఉత్తముడు తండ్రి తొడపై కూర్చొని ఉండగా దానిని ధ్రువుడు చూసి తాను తండ్రి తొడ ఎక్కబోతుండగా సురుచి చూసి వెర్రి నవ్వు నవ్వి నీకు తండ్రి తొడ పై ఎక్కే అధృష్టం లేదు, అదే కనుక ఉన్నట్లయితే నువ్వు నా సవతి కుమారుడిగా పుట్టి ఉండేవాడివి కాదు అని అవహేళన చేస్తుంది. నీకా అధృష్టం కలగాలంటే శ్రీహరిని ప్రార్థించమని చెబుతుంది. ఆ పరుష భాషణానికి చింతాక్రాంతుడై ధ్రువుడు తన తల్లి సునీతి వద్దకు వెళ్ళి జరిగిన విషయం చెబుతాడు. అప్పుడు సునీతి ధ్రువుడితో నాయనా కాలప్రభావం వలన నీ తండ్రి తనను దాసీ కంటే తక్కువగా చూస్తున్నాడని, కష్టం కలిగించే పలుకులైన సవతి సరైన విషయం చెప్పిందని, శ్రీహరి పాదధ్యానము వలన జరగనివి ఉండవని స్వాయంభువ మనువు శ్రీహరిని ధ్యానించి ఉత్తమ గతి పొందాడని చెబుతుంది. అప్పుడు ధ్రువుడు శ్రీహరిని ప్రసన్నం చేసుకోవడానికి రాజధాని నుండి అడవికి బయలుదేరాడు.
శంఖ మహర్షి
అది బాహుదా నదీ తీరం. ఆ నదీ తీరాన ఒక బ్రాహ్మణుడు జీవిండేవాడు.ఆయన భార్య ఇరువురు కుమారులను కన్నది. వారికి తల్లిదండ్రులు శంఖుడని, లిఖితుడని నామకరణం చేశారు. ఇద్దరిని గారాబంగా పెంచుకుంటున్నారు.అన్నదమ్ములిద్దరూ శుక్లపక్ష చంద్రుని వలె పెరిగి పెద్దవారౌతున్నారు.తండ్రి ఇద్దరికి ఉపనయనం చేశాడు.వేదాంగ పారగులను చేశాడు.అంతవారి రువురు బాహుదా నదీ తీరాన ఆశ్రయములు నిర్మించుకొని బ్రహ్మచర్య దీక్షతో తపస్సు ప్రారంభించారు. దివ్వ శక్తియుక్తులు సంపాందించారు.వారు అసత్యమాడరు. ఆధర్మం చేయరు. శంఖలితులు అన్యోన్యంగా జీవిస్తున్నారు.
లికితుడు శంఖుని ఆశ్రమానికి వచ్చాడు. ఆ సమయాన శంఖుడు ఆశ్రమమందు లేడు.అన్నరాకకై ఎదురుచూచుచూ లిఖితుడు రెండు మామిడిపండ్లు కోసికొని తినుచుండగా శంఖుడు వచ్చి లిఖితుని పలకరించాడు.లిఖితుడు ఫలములారగించి కాలు చేతులు శుభ్రం చేసికొని అన్నవద్దకు వచ్చాడు. ఫలములు తింటినని పలికాడు.విన్న శంఖుని మనస్సు చివుక్కుమన్నది. తమ్ముడు చేసిన పని అధర్మమని చెప్పాడు.అధర్మమని, చౌర్యదోష మంటునని పలికాడు.