భారతీయ తపాలా వ్యవస్థ
ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ భారతదేశంలో మొదటగా ముంబై, చెన్నై మరియు కోల్కతా 1764-1766 మధ్య పోస్టాఫీసులు ప్రారంభించింది. వారెన్ హేస్టింగ్స్ గవర్నరుగా ఈ తపాలా సర్వీసులను ప్రజలందరికీ అందుబాటులోకి తెచ్చారు.
ప్రవాస భారతీయులు
మధ్య ఆసియా మరియు పర్షియా ప్రాంతాల్లో భారతీయ వ్యాపార ప్రవాసులు 16వ శతాబ్దం మధ్యకాలంలో పుట్టుకొచ్చారు, ఈ జాతి నాలుగు శతాబ్దాలుకుపైగా క్రియాశీలంగా ఉంది. రష్యాలోని సార్డామ్‌లో వోల్గా నది ముఖద్వారం వద్ద మొట్టమొదటి భారతీయ వ్యాపార కాలనీ ఆష్ట్రాఖాన్ 1610వ దశకంలో ఏర్పాటయింది. మాస్కో మరియు సెయింట్ పీటర్స్‌బర్గ్ నగరాల్లో 18వ శతాబ్దంలో హిందూ వ్యాపారులు ఉన్నట్లు రష్యా రచయితలు పేర్కొన్నారు.
19వ శతాబ్దంలో మరియు బ్రిటీష్ రాజ్ పాలన ముగిసే వరకు ఒప్పంద వ్యవస్థలో ఇతర బ్రిటీష్ కాలనీలకు పేద కార్మికుల వలసలు జరిగాయి. కాలక్రమం ప్రకారం, ప్రధాన వలసలు మారిషష్, గయానా, కరేబియన్, ఫిజీ మరియు తూర్పు ఆఫ్రికా ప్రాంతాలకు జరిగాయి. ఇరవైయ్యొవ శతాబ్దంలో వీటిలో కొన్ని దేశాలకు కొంత మంది నిపుణ కార్మికులు మరియు వృత్తిపనివారు స్వచ్ఛందంగా వలస వెళ్లారు. బ్రిటీష్ పార్లమెంట్ ఆగస్టు 1, 1834న ఆమోదించిన బానిసత్వ నిర్మూలన చట్టం ఈ వలసల ధోరణిని ప్రేరేపించింది, ఈ చట్టం వలన బ్రిటీష్ వలసరాజ్యాలన్నింటిలో బానిస కార్మికులకు స్వేచ్ఛ లభించింది. దీని వలన తోటల పెంపకానికి సరిపడా కార్మిక శక్తి కరువయింది, విడిచిపెట్టబడిన కార్మికులు తమకు లభించిన స్వేచ్ఛతో ఇతర ప్రాంతాలకు వలస వెళ్లారు. దీంతో అనేక బ్రిటీష్ కాలనీల్లో కార్మికుల కొరత తీవ్రస్థాయికి చేరుకుంది, కార్మిక అవసరాలను అధిగమించేందుకు ముచ్చిలికా దాస్యపు (ఒప్పందపు కూలి) ఒప్పందాల పరిధిలో భారీస్థాయిలో కార్మికులను దిగుమతి చేసుకున్నారు. 
శ్రీలంక మరియు బర్మా వంటి పొరుగు బ్రిటీష్ వలసరాజ్యాల్లో టీ తోటల పెంపకం కోసం మరియు బ్రిటీష్ మలయా (ఇప్పుడు మలేషియా) మరియు సింగపూర్‌లలో రబ్బరు తోటల పెంపకం కోసం ఈ పద్ధతిలో కార్మికులను పనుల్లోకి తీసుకున్నారు.