భారతదేశంలో బ్రిటిషు పాలన
పరిపాలన విధానం 1858 జూన్ 28లో బ్రిటీష్ ఈస్టిండియా కంపెనీ పాలన విక్టోరియా రాణి సింహాసనానికి మారినప్పుడు ఏర్పాటయింది. [7] (1876లో అదే విక్టోరియా రాణిని భారతదేశపు చక్రవర్తిగా ప్రకటించారు), బ్రిటీష్ ఇండియా సామ్రాజ్యం యూనియన్ ఆఫ్ ఇండియా (తర్వాతి కాలంలో రిపబ్లిక్ ఆఫ్ ఇండియా), డొమినియన్ ఆఫ్ పాకిస్తాన్ (తదనంతర కాలంలో ఇస్లామిక్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ పాకిస్తాన్, దానిలోని తూర్పుభాగం మరింత తర్వాతి కాలంలో పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ బంగ్లాదేశ్‌ అయింది), డొమినియన్ ఆఫ్ సిలోన్ (ప్రస్తుతం శ్రీలంక), సిక్కిం (ప్రస్తుతం భారతదేశంలో భాగం)గా ఐదు సార్వభౌమ రాజ్యాలుగా 1947లో విభాజితమయ్యే వరకు కొనసాగింది. 1858లో బ్రిటీష్ రాజ్ ఆరంభమయ్యేనాటికే దిగువ బర్మా బ్రిటీష్ పాలనలో భాగంగా వుంది, 1886లో ఎగువ బర్మా చేర్చారు. దాంతో బర్మాను 1937 వరకూ స్వయంపాలిత విభాగంగా నిర్వహించారు, తర్వాత అదొక ప్రత్యేక బ్రిటీష్ కాలనీగా స్వాతంత్ర్యాన్ని పొందడం ప్రారంభమై చివరకు 1948లో బ్రిటీష్ మయన్మార్ బర్మాగా రూపాంతరం చెందింది.
బ్రిటీష్ సామ్రాజ్యం
1951లో విన్స్టన్ చర్చిల్ యొక్క సారథ్యంలో కన్సర్వేటివ్ పార్టీ బ్రిటన్ లో తిరిగి పదవిలోకి వచ్చింది. చర్చిల్ మరియు కన్సర్వేటివులు ప్రపంచ శక్తిగా బ్రిటన్ యొక్క స్థానం సామ్రాజ్యం యొక్క నిరంతర నిత్యత్వముపై ఆధారపడి ఉందని నమ్మారు. దీనికి బ్రిటన్ ను మిడిల్ ఈస్ట్ లో తన స్థానాన్ని నిలుపుకొనుటకు మూలం సుయెజ్ కెనాల్ వద్ద ఉందని, భారతదేశాన్ని పోగొట్టుకున్నాక కూడా ఇది సాధ్యపడిందని నమ్మారు. అయినప్పటికీ, చర్చిల్ గమల్ అబ్దుల్ నస్సేర్ యొక్క కొత్త విప్లవాత్మక ఈజిప్ట్ ప్రభుత్వాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయలేకపోయారు. ఇది 1952లో పదవి చేపట్టింది మరియు ఆ తరువాత సంవత్సరం సుయెజ్ కెనాల్ ప్రాంతం నుండి బ్రిటిష్ సేనలు ఉపసంహరింపబడతాయని మరియు సుడాన్ 1955 నాటికి సంపూర్ణ స్వాతంత్ర్యం పొందుతుంది అని ఒప్పందం కుదిరింది.