రిలయన్స్ ఇండస్ట్రీస్
రిలయన్స్ స్థాపనను భారతీయ పారిశ్రామికవేత్త ధీరూభాయి అంబానీ 1966లో స్థాపించారు. అంబానీ భారత స్టాక్ మార్కెట్లలో పూర్తిగా మార్చుకొన వీలున్న డింబెంచర్ల వంటి ఆర్థిక సాధనాలను పరిచయం చేసిన మార్గదర్శి. స్టాక్ మార్కెట్ల వైపు రిటైల్ పెట్టబడిదారులను ఆకర్షింపచేసిన మొదటి వ్యవస్థాపకులలో అంబానీ ఒకరు. నియంత్రించబడిన ఆర్థిక వ్యవస్థ యెుక్క మీటలను మోసపూరితంగా తన లాభానికి వాడుకున్న ధీరూభాయి సామర్థ్యం కారణంగానే రిలయన్స్ పరిశ్రమలు మార్కెట్ మూలధనీకరణ పరంగా ఉన్నత స్థానంలో ఉన్నాయని విమర్శకులు ఆరోపించారు.
కార్మిక సంఘాలు
1924లో గోపర్స్‌ మృతి తరువాత ఎఎఫ్‌ఎల్‌లో సమస్యలు ఇంకా అలాగే ఉండటంతో జాన్‌ ఎల్‌. లూయిస్‌ సీఐవోను ఏర్పాటు చేశాడు. గోపర్స్‌ పెట్టిన అనేక నిబంధనలు తొలగించాలని చాలా మంది యూనియన్‌ సభ్యులు కోరారు. ఒక వృత్తికి సంబంధించి నైపుణ్యం ఉన్న కార్మికుని కంటే.. పెద్దగా అనుభవం లేని కార్మికునికి మద్దతుగా నిలవాలని వారు కోరారు. ALFలో ఈ విషయంపై 1935లో మొదట గళం విప్పిన వ్యక్తి జాన్‌ ఎల్‌. లూయిసే. ALF‌కు అనుబంధ సంస్థగా ఏర్పాటు చేసిన కమిటీ ఫర్‌ ఇండస్ట్రియల్‌ ఆర్గనైజేషన్‌ యొక్క వ్యవస్థాపకుడు. కమిటీ ఫర్‌ ఇండస్ట్రియల్‌ ఆర్గనైజేషనే తరువాత దశలో కాంగ్రెస్‌ ఆఫ్‌ ఇండస్ట్రియల్‌ ఆర్గనైజేషన్‌గా మారింది. అమెరికా చరిత్రలోనే కాంగ్రెస్‌ ఆఫ్‌ ఇండస్ట్రియల్‌ ఆర్గనైజేషన్‌ అతి పెద్ద ప్రభావశీల సంఘంగా గుర్తింపు పొందింది. 1930 తరువాత పలువిజయవంతమైన సమ్మెల ద్వారా ఇది పలువురి దృష్టిని ఆకర్షించింది. 1935 సంవత్సరంలో గుడ్‌ ఇయర్‌ టైర్‌ మరియు రబ్బర్‌ కంపెనీల కార్మికులు తమ సొంతంగా యునైటెడ్‌ రబ్బర్‌ వర్కర్స్‌ పేరిట యూనియన్‌ను ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. రబ్బరు కార్మికులు 1936లో ఉత్పత్తికి తగ్గ జీతాలు లేవంటూ సమ్మెకు దిగారు. 1936లో మొత్తం 48సార్లు సమ్మె జరిగింది. అందులో ఒకసారి సమ్మె చేసే వారంతా ఒకరోజు మొత్తం ఆఫీసులో ఉండిపోయారు. 22 సార్లు పని ఆగిపోయింది. మొత్తం 34,565 మంది సమ్మెలో పాల్గన్నారు. సమ్మె చేసే వారు తమ ప్లాంట్‌లో 24గంటలకంటే ఎక్కువ సేపు అలానే ఉండిపోయారు. కార్మికులు ఏ మాత్రం పనిచేయకుండా తమ తమ స్థానాల్లో కూర్చొని సిట్‌ డౌన్‌ సమ్మె చేశారు. సమ్మె కాలంలో యజమానులు కొత్తవారిని తీసుకొచ్చి పని చేయించుకునే అవకాశం ఉండేది కాదు. ఎందుకంటే సమ్మెకు దిగిన కార్మికులు ఫ్యాక్టరీల్లో తమతమ సీట్లలో ఉండటమే దీనికి కారణం. ఇది గతంలో ఎన్నడూ జరగని తరహా సమ్మె.