తుత్తునాగము
శతాబ్దంలకుముందే తుత్తునాగమును ఒకమూలకంగా గుర్తించుటకు పూర్వమే దీనియొక్కఖనిజాని ఇత్తడిని తయారుచెయ్యడంలో ఉపయోగెంచెవారు. క్రీ.పూ.1400-1000 సంవత్సరాలకు చెందిన ఇత్తడిని పాలస్తీనాలో కనుగొన్నారు. ఐతిహాసికయుగమునకు చెందిన 87% జింకును కలిగిన ధాతువును ట్రాన్సిల్వానియ (Transylvania) గుర్తించారు.[2] క్రీ.పూ.శతాబ్ది నాటికే జూదియ (judea ) లో, క్రీ.పూ .7వ శతాబ్దినాటికి పురాతన గ్రీసులో రాగి మరియు జింకు మిశ్రణం వలన రూపొందించిన ఇత్తడి అనే మిశ్రమ ధాతువు వాడేవారు. అనగా అప్పటికే జింకు లోహంతో మానవునికి పరిచయం ఉంది. క్రీ.శ. 12 వ శతాబ్ది వరకు భారతదేశంలో తక్కువ పరిమాణంలో మాత్రమే ఉత్పత్తి అయ్యెడిది. ఇక యూరోపు ఖండంలో 16 వ శతాబ్ది చివరకు జింకు గురించి తెలియదు. భారతదేశంలో, రాజస్థాన్ రాష్టంలో గుర్తించిన జింకుగనులు క్రీ.పూ. 6వ శతాబ్దికి చెందినవి. అనగా ఇక్కడి జనులకు అప్పటికే జింకు లోహం గురించిన మంచి అవగాహన ఉంది. క్రీ.శ.1347నాటికి భారతదేశంలో జింకును ప్రత్యేక లోహంగా గుర్తించారు. అప్పటికి జింకు మానవుడు గుర్తించిన 8 వలోహం.12-16వశతాబ్దివరకు జింకులోహం, మ రియు జింకె ఆక్సైడులు భారతదేశంలో ఉత్పత్తి చెయ్యబడినవి. 17 వ శతాబ్దిలో భారత్ నుండి జింకు ఉత్పత్తి విధానం చైనాకు పరిచయం చేయబడి, అక్కడ ఇత్తడి తయారు చేయుటకు అవసరమైన జింకును ఉత్పత్తి చేయు స్థాయికి అక్కడ అభివృద్ధి చెందినది[3] ఈ నాటికి శుద్ధమైన జింకుఉత్పత్తికి చెందిన పురాతనమైన ఆనవాలు రాజస్థాన్ లోని జావార్ (jawar ).క్రీ.శ.9వ శతాబ్ది నాటి స్వేదన విధానం ద్వారా శుద్ధమైన లోహాన్ని తయారుచేసిన ఆధారాలు ఇక్కడే లభించెను. నాటి రసవాదులు జింకునుగాలిలో మండించడం వలన ‘’white snow ‘’లేదా philosopher’s wool" తయారు చేసేడి వారు. ఈ మూలకానికి జర్మనీ పదం ‘zinke’ ఆధారంగా జింకు పేరును అనే పారసెల్‌సిస్</i>అనే రసవాది ఖాయం చేసినట్లు తెలుస్తున్నది. 1746 లో శుద్ధమైన జింకును కనుగొన్న ఖ్యాతి Andreas Sigismund Marggraf నకు దక్కినది[1].
అలెగ్జాండర్ పార్క్స్
1846లో రబ్బరు వల్కలీకరణంలో శీతలీకరణ ప్రక్రియ గూర్చి పేటెంటును పొందారు. దానిని థామస్ హాన్‌కాక్ అంటారు. ఇది ఆ సమయంలో అతి విలువైన గొప్పదైన ఆవిష్కరణ.[2] ఆయన లోహాలు మరియు మిశ్రమ లోహాలలో అతి కొద్ది పరిమాణంలో భాస్వరం ను కలుపుటలో గుర్తింపు పొందాడు. అది "ఫాస్పర్-బ్రాంజ్ " అనే పదార్థ అభివృద్ధికి దోహదపడింది.[3] 1850లో ఆయన పార్క్స్ విధానం అభివృద్ధి చేసాడు. ఈ విధానంలో పారిశ్రామికంగా లెడ్ (సీసం) పై వెండి తొలగించు ప్రక్రియను అభివృద్ధి చేసాడు. ఆయన ఈ శుద్ధి ప్రక్రియకు కూడ 1851 మరియు 1852 లలో పేటెంటు హక్కులు పొందాడు.[4] 1856లో పార్కెసిన్ అనే మొట్టమొదటి కృత్రిక ప్లాస్టిక్ ను సృష్టించాడు. ఇది మొదటి ధర్మో ప్లాస్టిక్ - దీనికోసం ఆయన సల్ఫ్యూరికామ్లంలో నానబెట్టిన దూదిని నత్రికామ్లంతో వేడిచేసాడు. ఆ దూదికి కృదుత్వాన్ని , స్థితిస్థాపకతను కలిగించడానికి నూనెను, కర్పూరాన్ని ఉపయోగించాడు. చివరి ఉత్పత్తిగా ఏనుగు దంతాల రంగుతో పదార్థం ఏర్పడినది. ఈ పదార్థాన్ని వేడిచేస్తే దాని ఆకారం మారుతుంది. ఆ పదార్థాన్ని పార్కెసిన్ అని పేరు పెట్టాడు. [5] ఈ పదార్థం 1862 లో లండన్ అంతర్జాతీయ ప్రదర్శనలో ప్రదర్శించబడినది. ఈ ఆవిష్కరణ ద్వరా ఆధునిక వస్తువులన్నింటికీ ప్లాస్టిక్ మూలాధారమైనది. 1866లో లండన్ లోని హాకెనీ విక్ వద్ద అతి తక్కువ ఖర్చుతో ప్లాస్టిక్ ఉత్పత్తి చేయుటకు పార్కెసిన్ కంపెనీ స్థాపించాడు. కానీ వాణిజ్యపరంగా విజయం సాధించలేకపోయాడు. ఆ వ్యాపారం 1868 లో ముగిసింది.