పుల్లేటికుర్రు
పుల్లేటికుర్రు తూర్పుగోదావరి జిల్లాలోని అంబాజీపేట మండలానికి చెందిన ఓ అందమైన గ్రామం.పుల్లేటికుర్రు గ్రామానికి ఆ పేరు రావడానికి ఒక చరిత్ర ఉంది.పూర్వం అభయారణ్య ప్రాతం అయిన ఈ ప్రాతంలో ఒక బ్రాహ్మణుడు నిత్యం పరమశివుని అత్యంత భక్తి శ్రధ్దలతో పూజిస్తుండేవాడు.ఒకరోజున ఆ బ్రాహ్మణున్ని అరణ్యంలో ఒక పులి (వ్యాఘ్రం) తరమసాగింది.దీంతో భీతి చెందిన ఆ బ్రాహ్మణుడు దిక్కు తోచని స్థితిలో తను రోజూ అర్చించే ఆ పరమశివున్ని నమ్ముకుని ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి అక్కడే ఉన్న ఒక బిల్వ వృక్షం (మారేడు చెట్టు) ఎక్కెను.పులి మారేడు చెట్టు క్రింద ఆ బ్రాహ్మణుని కొరకు కాచుకుని కుర్చుంది. దీంతో ఏమి చెయ్యాలో తోచక ఆ మారేడు చెట్టు యొక్క ఆకులు ఒక్కటొక్కటీ తెంపి పరమశివుని స్మరిస్తూ ఆ పులిపై వేయసాగాడు. కొంతసేపటికి ఆ మారేడు ఆకులతో ఆ పులి కప్పబడి కదలకుండా అలానే ఉంది.దీంతో ఆ పులి నిద్రిస్తుందేమో అని ఆ బ్రాహ్మణుడు భావించి మెల్లిగా చెట్టు నుండి క్రిందికి దిగి అగ్రహారం లోకి వెళ్ళి తన తోటి వారికి ఈ విషయం చెప్పి పులిని చంపడానికి కర్రలు, బరిసెలతో అక్కడికి వచ్చాడు. .అయితే ఎంతకీ పులి ఆ మారేడు ఆకులనుండి బయటకు రాకపోవడంతో అనుమానం వచ్చిన అక్కడి వారు ఆ అకులను తొలగించి చూడగా ఆ అకుల క్రింద శివలింగం కనిపించెను. పులి శివలింగముగా మారిన ప్రాంతాన్ని వ్యాఘ్రేశ్వరము అని అక్కడ స్వయంభూగా వెలసిన ఆ శివుని వ్యాఘ్రేశ్వరుడు అనే పేరు వచ్చింది. పులి వేటాడిన ఊరు కనుక ఆ ఊరుకు పులి వేట వూరు అనే పేరు వచ్చింది. కాలక్రమేణా అదే పుల్లేటికుర్రుగా రూపాతరం చెందింది. పుల్లేటికుర్రు గ్రామానికి మండల కేంద్రం అయిన అంబాజీపేట 5.3కిమీ, అలాగే అమలాపురం 10 కిమీ దూరాన ఉన్నాయి.ఈ ఊరి మరో ప్రత్యేకత ఏమిటంటే సంక్రాంతి సమయంలో ఇక్కడ ప్రభల తీర్థం నిర్వహిస్తారు. ఇది రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా ప్రసిద్ధి.ఇక్కడ కొబ్బరి, వరి పంటలను ఎక్కువగా సాగుచేస్తారు.
కావేటిగారిపల్లె
కొమ్మిరెడ్డిగారి పల్లి, చిత్తూరు జిల్లా, పులిచెర్ల మండలానికి చెందిన గ్రామము. 
కొమ్మిరెడ్డిగారి పల్లి
ఇది చిత్తూరు జిల్లాలో పులిచెర్ల మండలం, కావేటిగారి పల్లి రెవెన్యూ గ్రామానినకి చెందిన గ్రామము. గతంలో ఇక్కడ జరిగే మహాభారత ఉత్సవాలకు ఇది ప్రసిద్ధి. గతంలో గతి తప్పకుండా ప్రతి ఏడు మహా భరత ఉత్సవాలు పద్దెనిమిది రోజుల పాటు చాల వైభోవోపేతంగా జరిగేవి. దీని కొరకు ఊరి బయట ఒక మైదానం ఉంది. ఆ మైదానం పేరు "భారతం మిట్ట." అక్కడే ఒక పూరి పాకలో ద్రౌపతీ సమేత పంచ పాండవుల విగ్రహాలున్నాయి.
పద్దెనిమిది రోజులపాటు జారిగే ఈ ఉత్సవ కాలంలో ప్రతి రోజు భారతం లోని ఒక ఘట్టం పగలు హరికథ రూపంలో చెప్ప బడేది. అదే ఘట్టాన్ని రాత్రి నాటక రూపంలో ప్రదర్శించేవారు. ఆ సందర్భంగా, ఆక్కడ చాల దుఖాణాలు, పిల్ల వినోదార్థం, తోలు బొమ్మలాటలు, రంగుల రాట్నం లాంటివి వచ్చేవి. ఈ ఉత్సవంలో ముఖ్యమైన దినాలు 1) ప్రారంభం రోజు, 2. బక్కాసుర వధ, 3) అర్జునుడు తపస్సు మాను ఎక్కుట, 4) ద్రౌపతి వస్త్రాపహరణ, 5) చివరగా ధుర్యోధన వధ. ఈసందర్భంగా ఆ చుట్టు పక్కలా చాల దూరం నుండి ప్రజలు తండోప తండాలుగా వచ్చేవారు. 
1) బక్కాసుర వధ నాడు భీముని వేష దారి ఒక ఎద్దులబండి పై కూర్చొని ఆ చుట్టు పల్లెల్లో తిరుగుతాడు. ఆ పల్లె ప్రజలు ప్రతి ఇంటి వారు అన్నం, పిండి వంటలు మొదలగు వాటిని ఆ బండిలో వేస్తారు. చివరగా బండి భారతం మిట్టకు వస్తుంది. ఆ రాత్రే బక్కసుర వధ నాటకం చాల రసవత్తరంగా జరుగు తుంది.
2. అర్జునుడుడు తపస్సు మాను ఎక్కుట. ఈ రోజు భారతం మిట్టన చాల పొడవైన ఒక అసోక వృక్షాన్ని అక్కడ పాతతారు. అర్జున వేష దారి పద్యాలు పాడుతు ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతూ చివరకు వెళ్లతాడు. ఆ సందర్భంలో కొంత మంది స్త్రీలు ఆ స్తంభం చుట్టు వరానికి పడి వుంటారు. అనగా పిల్లలు పుట్టాలని కోరుకున్నావారు ఆ మాను చుట్టు సాష్టాంగ ప్రమాణం పడి వుంటారు. ఆ చుట్టు చూసే వాళ్లు వుంటారు. అర్జున వేష దారి, పైనుండి, తనాతో బాటు తీసుకెళ్లిన పండ్లు, పూలూ, మొదలైన వాటిని జనం పైకి విసురుతూ పద్యాలు పాడు తుంటాడు. అతను విసిరె వస్తువులు ఎవరి పైన పడితె వారి కోరిక నెరవేరి నట్లే. ఇదంతా పగలే జరిగే కార్యక్రమం.
3. ధుర్యోధన వధ: ఇది కూడా పగలే జరిగే కార్యక్రమం. అక్కడ ఒక భారి ధుర్యోధనుడు వెల్లకిలా పడుకొని వున్నట్టున్న బారి విగ్రహాన్ని మట్టితో నిర్మిస్తారు. ధుర్యోధన వేషహాదారి, ఆ విగ్రహం మీద నిలబడి పద్యాలు పాడు తుంటాడు. భీమ వేషదారి ఆ విగ్రహం చుట్టు తిరుగుతూ పద్యాలు పాడుతుంటాడు. అప్పుడప్పుడు ధుర్యోధన వేష ధారి విగ్రహం పై నుండి కిందికి దిగి కొంత సేపు భీమునితో గదా యుడ్డం చేస్తాడు. తిరిగి విగ్రహం పైకెళ్లి పొతాడు. భీముడు మాత్రం ఆ విగ్రహం పైకి వెళ్ల కూడదు. ఇలా పద్యాలు పాడుతూ యుద్ధం చేస్తూ చాల సేపు నాటకాన్ని రక్తి కట్టిస్తారు. చివరగా భీముడు తన గదతో ధుర్యోధనుని విగ్రహం తొడలో అదివరకే పాతి పెట్టిన కుంకుం కలిపిన గుమ్మడి కాయను తన గదతో కొట్టతాడు, అప్పుడు ధుర్యోధన వేషదారి ఆ విగ్రహం పై పడిపోతాడు. అప్పుడు ఆ చుట్టు తిలకిస్తున్న ప్రజలు ధుర్యోధనుని చేసిన మట్టిని తీసుకోడానికి ఎగబడతారు. ఎందుకంటే ఆ మట్టిని తమ గాదెల్లో వేస్తే తమకు ధాన్యం సంవృద్ధిగా వుంటుందని పొలాల్లో చల్లితే పంటలు పుష్కలంగా పండతాయని నమ్మకం ఎక్కువ. ఈ రోజునే ప్రజలు అత్యధికంగా వాస్తారు. ఆ రాత్రికి ధుర్యోధన వధ నాటకం జరుగుతుంది.