title: Kommissionens forordning (EF) nr. 768/2000 af 13. april 2000 om fastsættelse af nedsættelsesprocentsatsen for de ansøgninger om importrettigheder, der i marts 2000 er indgivet for ungtyre til opfedning

eurovoc_concepts:
CCT duties
fattening
live animal
tariff quota

formats: pdf print

text: 14. 4. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 94/21 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 768/2000 af 13. april 2000 om fastsættelse af nedsættelsesprocentsatsen for de ansøgninger om importrettigheder, der i marts 2000 er indgivet for ungtyre til opfedning KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — (3) under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 1431/ for 1999 om åbning og forvaltning af et juni indførsel af ungtyre til opfedning (1. 2000) (1), ændret ved forordning (EF) nr. 545/2000 (2), særlig artikel 4, stk. 3, andet afsnit, og toldkontingent juli 1999 til 30. ud fra følgende betragtninger: (1) (2) Ifølge artikel 8, stk. 1, i forordning (EF) nr. 1431/1999 skal de mængder, som der ikke er ansøgt om importli- cens for den 29. februar 2000, omfattes af en ny tilde- ling af importrettigheder. Der er i artikel 1 i forordning (EF) nr. 545/2000 fastsat, hvilke mængder ungtyre til opfedning, der kan indføres på særlige vilkår indtil 30. juni 2000. De mængder, for hvilke der er ansøgt om importlicens, overstiger de disponible mængder. Derfor bør der ske en proportionel nedsættelse af de mængder, der er ansøgt i artikel 8, stk. 5, og om, artikel 4, stk. 3, forordning (EF) nr. 1431/1999 — efter bestemmelserne afsnit, andet i UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 Hver ansøgning om importlicens, der er indgivet efter bestem- melserne i artikel 8 i forordning (EF) nr. 1431/1999, efter- kommes for 0,1002 % af den mængde, der er ansøgt om. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 14. april 2000. Denne medlemsstat. forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 13. april 2000. På Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 166 af 1. 7. 1999, s. 49. (2) EFT L 67 af 15. 3. 2000, s. 6


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1195/00 van William Newton Dunn (ELDR) aan de Raad. Religieuze vervolging in India.

eurovoc_concepts:
India
common foreign and security policy
freedom of religious beliefs

formats: html pdf print

text: C 46 E/142 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 13. 2. 2001 De Commissie is zich ten volle bewust van het gevoelige karakter van dit onderwerp en de ernstige problemen die het in een aantal plaatsen in Frankrijk voor de Franse autoriteiten oplevert. Tegelijkertijd zij erop gewezen dat de niet-naleving van de fundamentele bepalingen van Richtlijn 93/119/EG van de Raad van 22 december 1993 inzake de bescherming van dieren bij het slachten of doden en van relevante communautaire regels inzake hygiºne een ernstige inbreuk op het Gemeenschapsrecht is en gevaren voor de volksgezondheid oplevert. De Commissie wacht op dit moment op een officieel verslag van de Franse autoriteiten over het onlangs gehouden Eid el Kebir-festival. In het licht van dit verslag zal de Commissie nadenken over eventueel verdere stappen, waaronder het mogelijkerwijs inleiden van de in artikel 226 (ex artikel 169) van het EG- Verdrag bedoelde inbreukprocedure. (2001/C 46 E/163) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1195/00 van William Newton Dunn (ELDR) aan de Raad (13 april 2000) Betreft: Religieuze vervolging in India Uit diverse staten van India komen berichten over aanvallen op christelijke gemeenschappen, gepaard gaande met moorden, groepsverkrachtingen, afstraffingen, bedreigingen en vernieling en ontheiliging van kerken. Intussen zijn er in een aantal Indiase staten initiatieven genomen voor wetgeving waarmee beoogd wordt de godsdienstvrijheid te beperken. In de deelstaat Orissa bij voorbeeld heeft de regering eind 1999 een verordening uitgevaardigd houdende een verbod tot bekering zonder voorafgaande toestemming van de plaatselijke politie en van de districtsmagistraat. In deelstaat Gujurat werd vorig jaar een wets- ontwerp inzake godsdienstvrijheid ingediend waarin zware straffen werden voorgeschreven voor het misdrijf van de bekering van personen van de ene godsdienst naar een andere. Hoewel het wetsontwerp in februari jl. werd ingetrokken wordt het waarschijnlijk geacht dat er gepoogd zal worden om dit later nieuw leven in te blazen. Christenen ter plaatse geloven dat het wetsontwerp een subjectieve interpretatie mogelijk maakt en gebruikt kan worden om hun humanitaire inspanningen onder de armen te dwars- bomen en om openlijke uitingen van geloofsbeleving in te perken. Is de Raad in het licht van deze gebeurtenissen voornemens de kwestie van de religieuze verdraagzaamheid en vrijheid op de komende topconferentie EU-India aan de orde te stellen? Antwoord (10 juli 2000) De Raad is zich bewust van de problemen die de Geachte Afgevaardigde in zijn vraag aan de orde stelt. In het kader van de reguliere politieke dialoog tussen de Europese Unie en India heeft de Raad het punt verdraagzaamheid, godsdienstvrijheid en rechten van minderheden in India reeds verscheidene malen ter sprake gebracht. Tegelijkertijd hebben ook de EU-Missiehoofden in New Delhi afzonderlijke problemen rechtstreeks aangekaart bij de Indiase autoriteiten. Telkens als dat nodig is, zal de Raad uiting geven aan zijn bezorgdheid over mensenrechtenproblemen, ook tijdens de komende top EU-India. De Unie blijft eveneens op multilateraal niveau ageren tegen onverdraagzaamheid en geweld op grond van godsdienst of geloof. Zo waren de lidstaten onlangs mede-indiener van de door Ierland ingediende resolutie (cid:132)Implementation of the Declaration on the Elimination of All Forms of Religious Intolerance and of Discrimination Based on Religion or Belief(cid:148) (uitvoering van de verklaring betreffende uitroeiing van alle vormen van religieuze onverdraagzaamheid en discriminatie op grond van godsdienst of geloof), welke bij consensus werd aangenomen tijdens de 56e zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens (20 maart-28 april 2000)


title: Advies van het Comité van de Regio's over "Het verstrĳken van het EGKS-verdrag"

eurovoc_concepts:
ECSC
ECSC Treaty

text: C 226/50 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 8. 2000 Advies van het Comité van de Regio’s over „Het verstrijken van het EGKS-verdrag” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (2000/C 226/14) gezien het besluit van het bureau van 15 september 1999 om, overeenkomstig artikel 265, vijfde alinea, van het EG-verdrag, een advies over „Het verstrijken van het EGKS-verdrag” uit te brengen en com- missie 1 „Regionaal beleid, structuurfondsen, economische en sociale samenhang, grensoverschrijdende en interregionale samenwerking” met de voorbereiding van dit advies te belasten; gezien het door commissie 1 op 2 februari 2000 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 489/99 rev. 1) (rapporteurs: de heren Mernizka, lid van het palement van Noordrijn-Westfalen (D, PSE) en Collignon, minister van financiën, cultuur en sport van de Waalse gewestregering (B, PSE); gezien de Resolutie van de Europese Raad van Amsterdam van 16 en 17 juni 1997 over groei en werkgelegenheid, waarin de Commissie wordt verzocht passende voorstellen in te dienen om te waarborgen dat de inkomsten van nog bestaande reserves bij het verstrijken van het EGKS-verdrag in 2002 voor een onderzoekfonds ten behoeve van met de kolen- en staalindustrie verwante sectoren worden gebruikt; gezien de mededeling van de Commissie van 10 oktober 1997 over het „Verstrijken van het EGKS- verdrag — financiële activiteiten” (COM(97) 506 def. ); gezien de resolutie van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 20 juli 1998 betreffende het verstrijken van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (1); gezien de Resolutie van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 21 juni 1999 betreffende het verstrijken van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (2); gezien het Verslag van het Europees Parlement over het ontwerp van operationele begroting van de EGKS voor 2000 (SEC(1999)0803-C5-9917/1999); gezien de Resoluties van het Raadgevend Comité van het EGKS inzake het verstrijken van het EGKS- verdrag, met name die van 25. 3. 1999, 2. 4. 1998, 10. 10. 1997, 8. 11. 1996 en 28. 5. 1995, heeft tijdens zijn 33e zitting van 12 en 13 april 2000 (vergadering van 13 april) het volgende advies uitgebracht. 1. Inleiding 1. 1. Met het op 23 juli 1952 in werking getreden Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (hierna: het EGKS-verdrag) werd de eerste stap gezet op weg naar de politieke en economische eenwording van Europa, die via de latere verdragen en de verdere ontwikkeling daarvan tot de huidige Europese Unie heeft geleid. De landen die destijds het EGKS-verdrag sloten, streefden ernaar een einde te maken aan hun eeuwenoude rivaliteit, vrede in Europa tot stand te brengen en te behouden, en de welvaart van hun bevolking te vergroten. Daarmee vervulde de Europese kolen- en staalindustrie een pioniersfunctie voor de Europese inte- gratie. 1. 2. De Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal heeft deze taak volledig vervuld. Met de oprichting van deze (1) PB C 247 van 7. 8. 1998, blz. 5. (2) PB C 190 van 7. 7. 1999, blz. 1. Gemeenschap is een beslissende bijdrage tot de totstandbren- ging en handhaving van de vrede en tot de politieke en economische integratie in Europa geleverd en de grondslag gelegd voor de volgende fasen van de Europese integratie. Met het EGKS-verdrag werd een regelgevingskader voor de herstructurering van de kolen- en staalindustrie in het leven geroepen dat nog steeds een flexibel en doeltreffend middel vormt voor de sociaal-economische onderbouwing van de herstructurering in de Europese mijnbouw- en staalsector en de betrokken gebieden, ook al worden diverse economische beleidsinstrumenten van de EGKS al lang niet meer gebruikt. De mate van integratie die met het EGKS-verdrag is bereikt, gaat in sommige opzichten duidelijk verder dan die van het EG-verdrag. 1. 3. Het EGKS-verdrag heeft de randvoorwaarden gescha- pen voor een dialoog en een op consensus gerichte samenwer- king tussen werkgevers, werknemers en consumenten t. a. v. de besluitvorming op sociaal-economisch gebied ten behoeve van de mijnbouw- en staalindustrie. Hierdoor kon een zeer 8. 8. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 226/51 bevredigend sociaal vangnet voor de moeilijke omschakeling van die industrie en de betrokken regio’s worden gecreëerd. In zekere zin diende de EGKS daarmee ook als voorbeeld voor het Europese economische model. 1. 4. Alle vijftien EU-lidstaten hebben weliswaar een onder het EGKS-verdrag vallende mijnbouw- en staalindustrie, maar de betekenis daarvan verschilt sterk van land tot land. De meeste kandidaat-lidstaten beschikken over een mijnbouw- en staalindustrie van vergelijkbare omvang. Zowel de kolenmijnbouw als de ijzer- en staalindustrie 1. 5. ondergaan al jaren een grondig en vooral voor de werknemers pijnlijk herstructureringsproces. Dit proces zal ook de komen- de jaren doorgaan en door de toetreding van nieuwe landen uit Midden- en Oost-Europa nog ingrijpender worden en in de kandidaat-lidstaten zelf dramatische vormen aannemen. De forse herstructureringen die de mijnbouw- en staalindustrie in de kandidaat-lidstaten te wachten staan, vormen een zeer grote uitdaging voor de Europese Unie. 1. 6. De kolenmijnbouw en de ijzer- en staalindustrie zijn zeer sterk regionaal geconcentreerd. De macro-economische ontwikkeling van de betrokken regio’s hangt voor een groot deel af van het herstructureringsproces in deze twee sectoren. De EGKS-instrumenten voor het treffen van ondersteunende maatregelen in het kader van sociaal en regionaal beleid vormen het bewijs dat de EGKS haar grote verantwoordelijk- heid voor regionale ontwikkeling niet uit de weg is gegaan. Daarom dient ook het Comité van de Regio’s zich over de problematiek van het verstrijken van het EGKS-verdrag en de gevolgen daarvan voor de regio’s te buigen. 2. Onbeantwoorde vragen Het in 1952 in werking getreden EGKS-verdrag heeft een looptijd van vijftig jaar en loopt af op 23 juli 2002. Vanaf dat tijdstip vallen de mijnbouw- en de ijzer- en staalindustrie in beginsel onder het EG-verdrag. Op sommige vragen in verband met het verstrijken van het EGKS-verdrag en het onderbrengen van beide sectoren onder het EG-verdrag kon inmiddels een is het antwoord daarop antwoord worden gevonden, c. q. niet meer veraf, maar andere kwesties zijn nog onopgelost gebleven. 2. 1. Bestemming van de financiële reserve van de EGKS 2. 1. 1. Door de vorming van een reserve ter dekking van haar leningen en kredieten, heeft de EGKS een aanzienlijk vermogen opgebouwd. De vraag is wat daarmee na het verstrijken van het EGKS-verdrag zal worden gedaan. Bedoeld vermogen is door de staal- en mijnbouwondernemingen zelf opgebouwd via een van de omzet afhankelijke bijdrage. Sinds 1 januari 1998 wordt geen bijdrage meer verlangd. Er zijn geen berekeningen voorhanden van de exacte omvang van dit vermogen of — nog belangrijker — van de geraamde omvang ervan na het verstrijken van het EGKS-verdrag in 2002. De Commissie gaat er thans van uit dat het resterende vermogen dan ca. 1,25 miljard euro zal bedragen. Hoe hoog dit bedrag uiteindelijk uitvalt, hangt ook af van de taken die de EGKS nog tot 2002 uit dit vermogen moet financieren. 2. 1. 2. Tijdens de Top van Amsterdam op 16 en 17 juni 1997 heeft de Europese Raad de Commissie verzocht om passende voorstellen in te dienen waarmee moet worden gegarandeerd dat de inkomsten van nog bestaande reserves bij het verstrijken van het EGKS-verdrag in 2002 ten behoeve van een onderzoekfonds voor met de kolen- en staalindustrie verwante sectoren worden gebruikt. In een Resolutie van 20 juli 1998 heeft de Raad vervolgens het standpunt naar voren gebracht dat het EGKS-vermogen in een apart, van de overige communautaire middelen gescheiden, en door de Commissie beheerd fonds moet worden ondergebracht, en dat de middelen daarvan voor een onderzoekprogramma ten behoeve van de kolen- en staalindustrie en daarmee verwante sectoren moeten worden aangewend. In een door de Commis- sie opgesteld werkdocument van 16 november 1998 worden de juridische en financiële kanten van dit voorstel onder de loep genomen, waarbij ook wordt ingegaan op de toekomstige deelname daaraan van de kandidaat-lidstaten, die niet tot het EGKS-vermogen hebben bijgedragen. In een Resolutie van 21 juni 1999 bekrachtigt de Raad opnieuw zijn standpunt dat het actieve en passieve vermogen van de EGKS naar de overblijvende Gemeenschappen moet worden overgeheveld, maar dan wel los van de overige communautaire middelen moet worden beheerd en doelgericht voor onderzoek ten behoeve van de kolen- en staalindustrie moet worden bestemd. De resultaten van dat onderzoek moeten ter beschikking worden gesteld van de kolen- en staalindustrie van de LMOE (overdracht van technologie). Het Comité juicht toe dat hiermee wordt gewaar- 2. 1. 3. borgd dat het door de mijnbouw- en staalindustrie bijeen- gebrachte EGKS-vermogen naar deze sectoren terugvloeit. De betrokken ondernemingen hebben met de EGKS-bijdrage lange tijd een extra financiële last te dragen gehad, en hebben daarom recht op het EGKS-vermogen, ook na het verstrijken van het EGKS-verdrag. 2. 1. 4. Wel acht het Comité het noodzakelijk dat de Com- missie de grootst mogelijke duidelijkheid verschaft over de hoogte van het EGKS-vermogen bij het verstrijken van het EGKS-verdrag en een slotbalans opmaakt van het totale actieve en passieve vermogen van de EGKS, die tegelijkertijd de openingsbalans vormt van het door de Commissie te beheren speciale fonds. Voorkomen moet worden dat dit vermogen door de financiering van lopende taken tot op het tijdstip waarop het EGKS-verdrag afloopt, zover wordt opgemaakt dat er onvoldoende overblijft voor de taken waarvoor dit speciale fonds in het leven wordt geroepen. Die uitgaven moeten overigens worden gezien als niet-verplichte uitgaven en dienen begrotingstechnisch te worden verantwoord zonder inachtne- ming van het tijdens de Top van Berlijn van 1999 vastgelegde beginsel van begrotingsstabilisatie. Het Comité vindt boven- dien dat de met de kolen- en staalindustrie verwante sectoren die ook van de door het EGKS-vermogen gefinancierde activi- teiten gaan profiteren, duidelijk moeten worden omschreven en acht het van belang dat op die manier de doelgerichte aanwending van die middelen ten behoeve van de kolen- en staalindustrie niet wordt ondermijnd. Daarnaast is het zaak de grenzen van de aanwending van het EGKS-vermogen te bepalen door aard en doel van de daarmee te financieren projecten te preciseren. Ook dient een rechtvaardig antwoord te worden gevonden op de vraag hoe de kandidaat-lidstaten hierbij zullen worden betrokken. C 226/52 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 8. 2000 2. 2. Stimulering van onderzoeksactiviteiten De stimulering van onderzoeksactiviteiten door de 2. 2. 1. EGKS berust op een veel langere traditie dan die van de EG (Kaderprogramma’s). Bovendien zijn er tussen die twee aanzienlijke verschillen qua doelstellingen en beheer. Zo gaat het bij de EGKS niet uitsluitend om geavanceerd onderzoek, maar om een veel breder scala onderzoeksgebieden. De EGKS is goed voor 10 à 15% van de totale uitgaven voor onderzoek in de ijzer- en staalindustrie van de Gemeenschap: daarmee levert de EGKS in die sector een veel grotere bijdrage dan de EG in andere bedrijfstakken. Het aandeel van de EGKS in het onderzoek inzake mijnbouwtechnieken is van nog grotere betekenis. Door deze mate van steun aan onderzoeksactivitei- ten heeft de EGKS aanzienlijk bijgedragen tot verbetering van het technologische concurrentievermogen van de mijnbouwin- dustrie en de ijzer- en staalsector. Deze meer op praktijk en markt gerichte vorm van onderzoek moet na het verstrijken van het EGKS-verdrag worden voortgezet en mag niet door het EU-mededingingsbeleid worden gehinderd. 2. 2. 2. Door het besluit om het EGKS-vermogen voor onderzoeksactiviteiten in de kolen- en staalindustrie aan te wenden, zijn in feite de voorwaarden geschapen voor voortzetting van de speciale stimulering van onderzoeksactivi- teiten in beide sectoren. Er moet worden toegezien op handhaving van probaat gebleken besluitvormingsprocedures voor de toekenning van middelen. Ook het onderzoek op het gebied van sociale begeleidingsmaatregelen, met inbegrip van de analyse van de arbeidszekerheid in de kolen- en staalindustrie, milieuonderzoek en onderzoek naar maatrege- len voor de sanering van verontreinigde industrieterreinen, dient te worden voortgezet, maar dan wel via een nauwe koppeling met het technische onderzoek. De procedures voor de toekenning van onderzoekssubsidies moeten in overeen- stemming zijn met de beginselen die ten grondslag liggen aan het milieubeleid van de EU. Door de EU gesubsidieerd onderzoek in de kolen- en staalindustrie moet bijdragen tot verwezenlijking van de doelstelling van een betere bescherming van het milieu. 2. 2. 3. De kolen- en staalindustrie heeft net zoveel recht als andere industrieën op deelname aan het uit de algemene EU- kas gefinancierde Kaderprogramma. Het door deze sectoren zelf opgebrachte EGKS-vermogen en de daarmee gefinancierde speciale stimulering van onderzoeksactiviteiten, vormt geen reden om die sectoren geheel of gedeeltelijk van deelname aan het Kaderprogramma uit te sluiten. Het Comité is ingenomen met het Commissievoorstel om een deel van de EU-middelen voor vernieuwbare energiebronnen te bestemmen. 2. 3. Steunmaatregelen Het EGKS-verdrag bevat 2. 3. 2. in beginsel een subsi- diëringsverbod. Voor steunmaatregelen aan de kolen- en staalindustrie is een uitzonderingsregeling vereist. Art. 95 van het EGKS-verdrag biedt daarvoor een rechtsgrondslag. Vanaf het tijdstip waarop het EGKS-verdrag komt te vervallen, komt de kolen- en staalindustrie van de Gemeenschap onverkort in aanmerking voor de algemene steunregelingen van het EG- verdrag. De in het EG-verdrag opgenomen bepalingen inzake steunverlening vormen daarvoor een geschikte grondslag. Bedrijfsleven, vakbeweging en de betrokken lidstaten hameren er echter al lang op dat, voortbouwend op die bepalingen, tijdig deugdelijke en bindende instrumenten moeten worden gecreëerd die zijn afgestemd op de specifieke situatie in deze sectoren. 2. 3. 3. Op basis van een aantal besluiten, waarvan de meest recente (28 december 1993) de periode van 1 januari 1994 tot 23 juli 2002 beslaat, heeft de Commissie ten behoeve van de steenkolensector, met eenparige instemming van de Raad, een rechtskader voor dergelijke uitzonderingen vastgelegd, waarmee de weg is vrijgemaakt voor overheidssteun ten behoeve van deze bedrijfstak. Daarin ligt de bevestiging dat steenkool ook in de toekomst nog moet bijdragen tot de continuïteit van de energievoorziening in de EU en tot beperking van de groeiende afhankelijkheid van de EU van ingevoerde brandstoffen. Daarvoor heeft de steenkoolsector echter wel steun nodig. 2. 3. 4. Het Comité is van oordeel dat een discussie moet worden begonnen over de mogelijkheid om de steunregeling krachtens het EG-verdrag aan te passen door daarin een speciale vermelding van de kolenindustrie op te nemen. Maar ook bij het uitblijven van een dergelijke aanpassing, is het hoog tijd dat het nodige wordt gedaan om een speciaal raamwerk voor de steun aan de kolenindustrie in het leven te roepen, en wel in de vorm van een verordening van de Raad krachtens art. 89. Tot op heden heeft de Commissie echter nog geen voorstel in die zin uitgewerkt. Het Comité dringt erop aan dat een dergelijk voorstel zo spoedig mogelijk, maar in ieder geval vo´ o´ r het verstrijken van het EGKS-verdrag, wordt ingediend, zodat het bedrijfsleven voldoende tijd wordt gegeven om zijn planning daarop af te stemmen. De concurrentieverhoudingen in de ijzer- en staalin- 2. 3. 5. dustrie liggen anders. In het verleden heeft de situatie daar dikwijls tot een ruïneuze subsidiëringswedloop geleid. Om daaraan wat te doen, heeft de Raad op voorstel van de Commissie al geruime tijd geleden op grond van het EGKS- verdrag een gedragscode voor steunverlening vastgelegd. Die gedragscode maakt een uitzondering op het algemene subsi- diëringsverbod voor onderzoek en ontwikkeling, milieu en sociale maatregelen. Thans moet deze gedragscode in overeen- stemming worden gebracht met de mededingingsregels van het EG-verdrag. 2. 3. 1. Gezien de aard van haar producten en de specifieke marktvoorwaarden (de cyclische staalindustrie kent homogene producten met een zeer grote prijselasticiteit op een markt die wereldwijd wordt gekenmerkt door overcapaciteit, en de steenkoolsector moet bijdragen aan de energievoorziening uit interne energiebronnen tegen hoge kosten) wordt de kolen- en staalindustrie steeds geconfronteerd met bijzondere concurren- tieverhoudingen, die speciaal op deze industrie afgestemde steunmaatregelen noodzakelijk maken. 2. 3. 6. Inmiddels heeft de Commissie met het oog daarop een voorstel uitgewerkt in de vorm van een EU-rechtskader voor overheidssteun aan de ijzer- en staalindustrie. In feite zijn in dit voorstel de stringente subsidiëringsregels van de bestaande gedragscode overgenomen, met dien verstande dat het EG-stelsel voor toezicht op steunverlening op een aantal punten is aangepast. Ook hier kan de vraag worden gesteld of een verordening van de Raad op grond van art. 89 van het EG- verdrag niet zinvol zou zijn. 8. 8. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 226/53 2. 4. Beleidsinstrumenten 2. 6. Sociaal vangnet Het EGKS-verdrag behelst tal van beleidsinstrumen- 2. 4. 1. ten die een behoorlijke marktwerking in de kolen- en staalin- dustrie moeten garanderen en die soms grote verschillen vertonen met hun tegenhangers in het EG-verdrag. Bedoelde beleidsinstrumenten vormen een afspiegeling van de speciale marktsituatie van deze twee industrieën (sterke conjunctuur- schommelingen), maar wijken ook af van de opvattingen inzake economisch beleid die in de tijd waarin het EG-verdrag is gesloten, opgeld deden. Met het verstrijken van het EGKS- verdrag wordt het evenwel noodzakelijk om de mijnbouw en de ijzer- en staalindustrie aan de beleidsinstrumenten van het EG-verdrag te onderwerpen. 2. 4. 2. Het Comité is van mening dat alle beleidsinstrumen- ten van het EGKS-verdrag die in het verleden probaat zijn gebleken en ook in de toekomst nog noodzakelijk zijn voor een optimale en zo soepel mogelijke werking van de markten van de mijnbouw en de ijzer- en staalsector, moeten worden gehandhaafd. Daaronder vallen met name het speciale instru- mentarium voor statistieken, dat in bedrijfstakken waar ho- mogene goederen worden geproduceerd een andere betekenis heeft dan in alle overige branches van de economie en dat zou kunnen worden gehandhaafd als aanvulling op het bestaande programma voor de statistiek van Eurostat, en de mogelijkheid voor bedoelde ondernemingen om vrijwillig crisismaatregelen te nemen. Daartoe moeten de nodige voorzieningen worden ingebouwd in het Gemeenschapsrecht. Voorkomen moet worden dat aan het „acquis communautaire” in de industrieën die vooralsnog onder het EGKS-verdrag vallen, op bepaalde gebieden ten onrechte wordt getornd. Daarbij is het van belang te onderstrepen dat voldoende rekening moet worden gehouden met de gevolgen van hetgeen zich afspeelt in WTO- verband en in de handelsrelatie van de Europese Unie met de Verenigde Staten. 2. 5. Doelstellingen van het energiebeleid 2. 5. 1. Europa is gebaat bij de instandhouding van een voor de nationale economie verantwoorde kolenwinning als mogelijke bijdrage tot de beperking van de thans toenemende afhankelijkheid van Europa van ingevoerde energie. 2. 5. 2. Voor de kolenmijnbouw moet ook een rol zijn weggelegd bij de acties waartoe de Gemeenschap overgaat in het kader van haar energiebeleid. Er dient een voor de kolenmijnbouw gunstige EU-strategie te worden uitgestippeld, waarin de voordelen voor de toekomst van een duurzame kolenwinning en -benutting in Europa duidelijk uitkomen en de nadruk wordt gelegd op het algemene belang van een eigentijdse Europese kolentechnologie. Een dergelijke strategie is ook geboden in het vooruitzicht van de uitbreiding van de EU. 2. 5. 3. Zonder de al tijdens de onderhandelingen over de verdragen van Maastricht en Amsterdam gehouden discussie over het creëren van een rechtsgrondslag voor het energie- beleid van de EU, te willen oprakelen, ziet het Comité in het feit dat de kolensector onder het toepassingsgebied van het EG-verdrag gaat vallen, een gegronde reden om de continuïteit van de energievoorziening als doelstelling in het EG-verdrag op te nemen. Ook na het verstrijken van het EGKS-verdrag zullen 2. 6. 1. de structurele aanpassingen in de mijnbouw en in de ijzer- en staalsector worden voortgezet en bij de toetreding van nieuwe lidstaten nog worden versneld. Momenteel worden er via de EGKS-begroting middelen ter beschikking gesteld voor de financiering van aanpassings, her- en omscholingsmaatregelen. Met het verstrijken van het EGKS-verdrag vervalt daarvoor echter de rechtsgrondslag. Het gevaar dreigt dat dan een einde komt aan het sociale vangnet voor de noodzakelijke aanpassingen, zonder welke de structurele omschakeling in deze sectoren niet ook nog nà 2002 op een sociaal aanvaard- bare wijze kan verlopen. De toetredende lidstaten uit Midden- en Oost-Europa kunnen dus geen vergelijkbare steunmaatrege- len voor een sociaal aanvaardbare — en nog veel ingrijpendere — omschakeling van hùn mijnbouw en ijzer- en staalsector in het vooruitzicht worden gesteld. 2. 7. Begeleidende maatregelen en regionaal beleid 2. 7. 1. De EGKS heeft lange tijd, ter begeleiding van de regio’s, goedkope leningen verstrekt voor het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen buiten de mijnbouw- en staalindustrie. Aan die mogelijkheid is op 31 december 1996 een einde gemaakt. Een groot aantal vestigingsplaatsen van de Europese kolen- en staalindustrie is gelegen in Doelstellingen 1 of 2- gebieden van de Europese structuurfondsen. In die gebieden kunnen dus voor de begeleiding van de structurele omschake- ling van de mijnbouw- en staalindustrie en het scheppen van arbeidsplaatsen daarbuiten, de Europese steunregelingen worden toegepast. Desalniettemin valt niet te ontkomen aan de vaststelling dat een niet onbeduidend deel van de vestigingsgebieden van de Europese kolen- en staalindustrie, door de inkrimping van het aantal van de voor steun in aanmerking komende gebieden en het aflopen op 31 december 1999 van de communautaire initiatieven Resider en Rechar, de regionale steun van de EU is kwijtgeraakt. Ook in die regio’s kan evenwel niet worden uitgesloten dat in de komende jaren nog ingrijpende structurele aanpassingen moeten worden doorgevoerd. 2. 7. 2. De Commissie dient dergelijke ontwikkelingen dan ook binnen de grenzen van de voor Doelstellingen 1 en 2 vastgelegde bevolkingsplafonds met de nodige soepelheid te benaderen en zo nodig correcties op de lijst van voor steun in aanmerking komende gebieden aan te brengen. Daarnaast moet de Commissie de samenwerking tussen gebieden met een kolen- en staalindustrie (b. v. door informatie uit te wisselen over geslaagde praktijkervaringen, o. m. in het kader van Interreg C) stimuleren, o´ o´ k in het geval van regio’s die geen steun ontvangen krachtens Doelstelling 1 of 2. 2. 8. Sociale dialoog 2. 8. 1. Een van de belangrijkste aspecten van het EGKS- verdrag is de in het Raadgevend Comité EGKS geïnstitutiona- liseerde sociale dialoog tussen werkgevers, werknemers en verbruikers. Die dialoog was en is nog steeds meer dan alleen maar een efficiënt middel voor de Commissie om advies in te winnen, maar heeft ook de bereidheid tot samenwerking doen C 226/54 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 8. 8. 2000 toenemen en ertoe bijgedragen dat er in de kolen- en staalindustrie een bijzondere, op consensusvorming gebaseer- de cultuur is ontstaan, die vooral voor de toekomstige lidstaten uit Midden- en Oost-Europa, met het oog op hun aanstaande structurele aanpassingsproces, een voorbeeldfunctie kan heb- ben. Redenerend vanuit een optimaal partnerschap zou het betrekken van de belanghebbende regionale overheden in de sociale dialoog een meerwaarde kunnen opleveren. 2. 8. 2. Het Comité is van oordeel dat deze dialoog op geëigende wijze en in geïnstitutionaliseerde vorm moet worden voortgezet. Voor aangelegenheden die de kolen- en staalindu- strie aangaan, moeten daartoe een raadplegingsverplichting en een initiatiefrecht worden vastgelegd. De Commissie zou in overleg met vertegenwoordigers van beide sectoren een voor- stel voor een geschikte rechtsgrondslag moeten uitwerken. 2. 9. Kolen- en staalindustrie in Midden- en Oost-Europa Rond de tijd dat het EGKS-verdrag afloopt, zal de EU 2. 9. 1. worden geconfronteerd met een uitzonderlijke uitdaging als gevolg van de komende ingrijpende veranderingen in de kolen- en staalindustrie van de nieuwe EU-lidstaten. Daarom is het zaak dat veel meer vaart achter de herstructurering van de kolen- en staalindustrie wordt gezet. De werkgevers en werknemers in beide sectoren, maar ook vertegenwoordigers van de huidige kolen- en staalregio’s in de EU, zijn bereid om de betrokken landen en regio’s en de Commissie bij het uitvoeren van deze moeilijke opdracht te steunen. 2. 9. 2. Met het oog op de uitbreiding verdient het aanbeve- ling precies na te gaan welk op de kolen- en staalindustrie betrekking hebbende deel van het acquis communautaire met onmiddellijke ingang door de kandidaat-lidstaten zal moeten worden overgenomen. Alvorens de specifieke onderhandelin- gen daarover worden geopend, moet een duidelijk en algemeen bindend standpunt worden uitgewerkt over de afwijkingen op het gebied van de mededinging die aan de kandidaat-lidstaten kunnen worden toegestaan. 2. 9. 3. Het Comité dringt er bij Commissie, Raad en Euro- pees Parlement op aan om in de pre-toetredingsprogramma’s t. b. v. de LMOE op maat gesneden steunmaatregelen voor de begeleiding van het structurele aanpassingsproces in de kolen- en staalindustrie op te nemen. Dit impliceert dat daarmee ook rekening wordt gehouden bij de steunverlening voor de opbouw van de eigen bestuurscapaciteit in deze landen en in de programma’s voor de bevordering van samenwerking tussen regio’s (bv. Interreg III C en het pretoetredingsinstru- ment). 2. 10. Milieubescherming De kolen- en staalindustrie is altijd al schadelijk geweest voor het milieu. Bovendien komt bij deze industrie veel CO2 vrij. Op grond van het EG-verdrag zijn er normen goedgekeurd voor de bescherming van het milieu, met name voor de uitstoot van broeikasgassen. Die normen moeten volgens het Comité ook gelden voor de kolen- en staalindustrie als die eenmaal onder het toepassingsgebied van het EG-verdrag vallen. 2. 11. Institutionele aspecten Het Comité acht het noodzakelijk zich te bezinnen op de vraag welke specifieke wijzigingen in het EG-verdrag moeten worden aangebracht als gevolg van het feit dat de sectoren die thans onder het EGKS-verdrag vallen, daarvan deel zullen gaan uitmaken. Ook moet rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat overgangsmaatregelen moeten worden geno- men. Die wijzigingen moeten in ieder geval worden afgestemd op bepaalde specifieke kenmerken van de kolen- en staalindu- strie, zoals de financiële verhoudingen, de noodzaak van voorzieningscontinuïteit, de steunregeling en wellicht de hand- having van bepaalde bevoegdheden van de Commissie. 3. Conclusies 3. 1. Het Comité stelt vast dat de EGKS een beslissende bijdrage heeft geleverd aan de totstandbrenging en handhaving van de vrede in Europa, de politieke en economische eenwor- ding van Europa en de vergroting van de welvaart, en dat het doel waarvoor de EGKS is opgericht, daarmee dus volledig is bereikt. Vooral de herstructurering van de mijnbouw en de ijzer- en staalsector is dankzij de EGKS veel gemakkelijker en uit sociaal oogpunt op aanvaardbare wijze verlopen. 3. 2. Gezien de aanhoudend grote druk om structurele aanpassingen door te voeren, zijn volgens het Comité aan het verstrijken van het EGKS-verdrag op 23 juli 2002 voor de Europese mijnbouw- en ijzer- en staalregio’s complexe vraagstukken en economische en sociale problemen verbon- den, die om een oplossing vragen. 3. 3. Het Comité neemt er kennis van dat de bijzondere regelingen krachtens het EGKS-verdrag op het voorgenomen tijdstip aflopen en niet worden verlengd, en dat de mijnbouw- en staalindustrie daarna onder het EG-verdrag gaat vallen. Het vindt dat de op bepaalde gebieden — waar die bijzondere regelingen hun waarde hebben bewezen — vergeleken met het EG-verdrag bereikte vérdergaande mate van integratie voor de kolen- en staalindustrie bewaard moet blijven, en dat daarvoor, zo nodig, een geschikte rechtsgrondslag in het EG-verdrag moet worden gecreëerd. In de lijn van de doelstellingen van het EU-energiebeleid dient dit ook te gelden voor bruinkool. 3. 4. Het Comité is ingenomen met het voornemen om het EGKS-vermogen in een door de Commissie te beheren speciaal fonds onder te brengen waaruit onderzoeksprojecten van de kolen- en staalindustrie, met inbegrip van onderzoek naar begeleidende wetenschappelijk-technische, milieu- en sociale maatregelen, moeten worden gefinancierd. Het acht het nood- zakelijk dat zo groot mogelijke duidelijkheid over de hoogte van het EGKS-vermogen wordt verschaft en stelt daarom voor een slotbalans op te stellen, die daarna weer kan dienen als openingsbalans voor het op te richten speciale fonds. Voorkomen moet worden dat de nog tot het verstrijken van het EGKS-verdrag te financieren taken het EGKS-vermogen té sterk uithollen waardoor het resterende bedrag niet meer zou volstaan om de functie te vervullen waarvoor het speciale fonds wordt opgericht. 8. 8. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 226/55 3. 5. Naast de uit de opbrengst van het EGKS-vermogen gefinancierde bijzondere stimulering van onderzoeksactivitei- ten, kunnen ondernemingen uit de kolen- en staalindustrie terecht aanspraak maken op volledige deelname aan het Kaderprogramma van de EU. Het Comité is van mening dat door de EU gefinancierd onderzoek ten behoeve van de kolen- en staalsector verenigbaar dient te zijn met andere EU- beleidsdoelstellingen, met name op het gebied van milieu- bescherming. De middelen van de EU voor algemene onder- zoeksdoelstellingen moeten daarbij (gedeeltelijk) voor onder- zoek naar duurzame energie worden gebruikt. Het Comité beschouwt de bepalingen van het EG- 3. 6. verdrag inzake toezicht op overheidssteun in beginsel als een geschikte rechtsgrondslag voor het creëren van follow-up- instrumenten voor de steunregelingen ten behoeve van de mijnbouw en de ijzer- en staalindustrie. De vraag is of verordeningen van de Raad krachtens art. 89 van het EG- verdrag een geschikte rechtsgrondslag vormen. 3. 7. Het Comité stemt in beginsel in met het voorstel van de Commissie voor een op het EG-verdrag gebaseerde nieuwe gedragscode inzake steunverlening aan de staalindustrie, die ook voor de toekomst een op de speciale situatie van deze industrie afgestemd streng verbod op steunverlening behelst teneinde voor die industrie ruïneuze subsidiëringswedlopen te voorkomen. 3. 8. Het Comité roept de Commissie op om tijdig vo´ o´ r het jaar 2002 ook ten behoeve van de kolenindustrie een voorstel voor een verantwoorde steunregeling in te dienen. In dat voorstel moet zijn verwerkt dat Europa baat heeft bij de instandhouding van een levenskrachtige kolenmijnbouw. Ver- der zou de Commissie een mededeling moeten uitbrengen over de huidige steunregelingen voor de kolenindustrie en — waar noodzakelijk — wijzigingen in de regelingen moeten voorstellen. 3. 9. Het Comité vindt dat alle beleidsinstrumenten van het EGKS-verdrag waarvan is gebleken dat daarmee voor een optimale en soepele werking van de markt kan worden gezorgd (waaronder ook het instrument voor het opstellen van statistieken en de mogelijkheid voor ondernemingen Brussel, 13 april 2000. om vrijwillig crisismaatregelen te nemen) moeten worden gehandhaafd, en dringt er bij de Commissie op aan om daarvoor, in overleg met vertegenwoordigers van beide secto- ren, in het EG-verdrag een geschikte rechtsgrondslag te creëren. 3. 10. Het Comité stelt vast dat met het verstrijken van het EGKS-verdrag ook de rechtsgrondslag voor de financiering van sociale aanpassingsmaatregelen krachtens art. 56 komt te vervallen. Die rechtsgrondslag heeft tot dusver ook altijd een belangrijke basis gevormd voor de financiering van sociale programma’s in de betrokken sectoren. Daarom dringt het Comité er bij Commissie en lidstaten op aan om bij de programmering van ESF-projecten voor 2000-2006 adequate maatregelen in te lassen waardoor het mogelijk wordt om het aanpassingsproces in de mijnbouwindustrie op doeltreffende wijze te begeleiden. Met het oog op de uitbreiding zijn dergelijke steunregelingen ook dringend noodzakelijk in de LMOE. 3. 11. Het Comité acht het zorgwekkend dat enkele vestigingsgebieden van de kolen- en staalindustrie als gevolg van de inkrimping van de krachtens Doelstelling 1 en 2 van de Europese structuurfondsen voor steun in aanmerking komende gebieden en het aflopen op 31 december 1999 van de communautaire initiatieven Resider en Rechar, de regionale steun van de EU zullen gaan kwijtraken. 3. 12. Het Comité is van mening dat de in het Raadgevend Comité EGKS gegroeide sociale dialoog model kan staan voor de samenwerking tussen werkgevers, werknemers en verbruikers, en verzoekt de Commissie om een voorstel voor de voortzetting van die dialoog uit te werken, waarin een formele raadplegingsverplichting wordt vastgelegd. Volgens het Comité vormen de toetreding van nieuwe 3. 13. lidstaten uit Midden- en Oost-Europa en de daardoor te verwachten ingrijpende veranderingen in de kolen- en staalin- dustrie, een enorme uitdaging voor de gehele EU. De ervaringen die de kolen- en staalgebieden van de huidige EU-lidstaten met de begeleiding van het structurele aanpassingsproces hebben opgedaan, moeten in dat verband in aanmerking worden genomen. Het programma voor de toetredingsvoorbereidingen dient daarop te worden afgestemd. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Jos CHABERT


title: V. Entschließung des Europäischen Parlaments zur Unterrichtung des Wirtschafts- und Sozialausschusses über die Gründe für den Aufschub des Beschlusses über die Entlastung für die Ausführung des Gesamthaushaltsplans der Europäischen Union für das Haushaltsjahr 1998 Einzelplan VI - Wirtschafts- und Sozialausschuß (SEK(1999) 414 - C5-0008/1999 - 1999/2166(DEC))

eurovoc_concepts:
European Economic and Social Committee
adjournment
budgetary discharge
financial year
general budget
implementation of the budget

text: 7. 2. 2001 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 40/391 Donnerstag, 13. April 2000 Entlastungsbeschluß erteilt dem Kanzler des Gerichtshofs und den Generalsekretären des Rechnungshofs und des Aus- 11. schusses der Regionen Entlastung für die Ausführung ihres Haushaltsplans für das Haushaltsjahr 1998; beauftragt seine Präsidentin, diesen Beschluß den betroffenen Organen und der beratenden Institu- 12. tion zu übermitteln und im Amtsblatt (Reihe L) veröffentlichen zu lassen. V. Entschließung des Europäischen Parlaments zur Unterrichtung des Wirtschafts- und Sozialaus- schusses über die Gründe für den Aufschub des Beschlusses über die Entlastung für die Ausfüh- rung des Gesamthaushaltsplans der Europäischen Union für das Haushaltsjahr 1998 Einzelplan VI ( Wirtschafts- und Sozialausschuß (SEK(1999) 414 ( C5-0008/1999 ( 1999/2166(DEC)) Das Europäische Parlament, 0 in Kenntnis der Haushaltsrechnung und der Vermögensübersicht für das Haushaltsjahr 1998 (SEK(1999) 414 0 C5-0008/1999), 0 in Kenntnis des Jahresberichts des Rechnungshofs zum Haushaltsjahr 1998 (C5-0266/1999) (1), 0 in Kenntnis der Empfehlung des Rates vom 13. März 2000 (C5-0154/2000), 0 gestützt auf Artikel 272 Absatz 10 des EG-Vertrags, 0 gestützt auf Artikel 22 Absätze 2 und 3 der Haushaltsordnung, 0 in Kenntnis des Berichts des Ausschusses für Haushaltskontrolle (A5-0089/2000), A. B. in der Erwägung, daß die Verwaltung der dem Wirtschafts- und Sozialausschuß 1998 zur Verfügung gestellten Finanzmittel mehrere Mängel aufwies, unter Hinweis auf den Aufschub seines Beschlusses gemäß seiner Entschließung vom 7. Oktober 1998 über die Entlastung für 1996 (2) aufgrund der im Jahresbericht des Rechnungshofs zum Haushaltsjahr 1996 aufgezeigten gravierenden Unregelmäßigkeiten der Haushaltsführung des Wirtschafts- und Sozialausschusses, C. unter Hinweis darauf, daß eine der wichtigsten Bedingungen, die es in seiner obengenannten Entschlie- ßung für die Erteilung der Entlastung des WSA festlegte, darin bestand, daß die UCLAF zwecks „Defi- nition jeder Form der Involvierung und Verantwortung der Verwaltung für die buchmäßige Erfassung, Bindung, Anweisung und Feststellung der Ausgaben“ befaßt wird, D. in der Erwägung, daß es, da bei der Prüfung der Entlastung 1997 die vorgenannte Bedingung noch nicht erfüllt worden war, seinen Entlastungsbeschluß für den Haushalt 1997 gemäß seiner Entschlie- ßung vom 4. Mai 1999 (3) so lange aufschob, bis es über die Schlußfolgerungen der von der UCLAF vorgenommenen Untersuchung verfügte, E. in der Erwägung, daß der Wirtschafts- und Sozialausschuß das OLAF erst am 27. Januar 2000 befaßt hat, Haushaltsführung 1998 1. fordert den Wirtschafts- und Sozialausschuß nachdrücklich auf, alle erforderlichen Schritte einzulei- ten, um die Tendenz umzukehren, daß immer weniger (77,85 %) automatisch vom vorangegangenen Haus- haltsjahr übertragene Mittel verwendet werden; fordert diesbezüglich, ihm bis 15. Juni 2000 einen Bericht über alle Mittel in Einzelplan VI vorzulegen, die automatisch von 1997 auf 1998 und von 1998 auf 1999 übertragen wurden und bei denen mehr als 10 % der Mittel verfielen; (1) ABl. C 349 vom 3. 12. 1999. (2) ABl. C 328 vom 26. 10. 1998, S. 115. (3) ABl. C 279 vom 1. 10. 1999, S. 132. C 40/392 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften DE 7. 2. 2001 Donnerstag, 13. April 2000 fordert den Wirtschafts- und Sozialausschuß auf, die Verwaltung der Mittel zu verbessern, mit deren 2. Ausführung er von der Haushaltsbehörde beauftragt wurde; Umzug in den Belliard-Gebäudekomplex 3. bedauert, daß der Wirtschafts- und Sozialausschuß und der Ausschuß der Regionen fast zwei Jahre, nachdem das Parlament den Belliard-Gebäudekomplex geräumt hat, im Hinblick auf ihren Umzug in diese Gebäude anscheinend nicht mit der gebotenen Sorgfalt vorgegangen sind; vertritt die Auffassung, daß die langwierigen Verhandlungen mit den Gebäudeeigentümern letztendlich die Gefahr beinhalten, daß das Ver- sprechen der beiden Ausschüsse, den Belliard-Komplex möglichst rasch zu beziehen, nicht eingelöst wer- den kann; unterstreicht, daß die gegenwärtige Situation sich nachteilig auf den Haushalt der Union aus- wirkt, da Ausgaben für Miete und Nebenkosten sowohl für die derzeitigen (Ardenne und Ravenstein) als auch für die künftigen (Belliard) Gebäude der Ausschüsse anfallen; 4. fordert den Wirtschafts- und Sozialausschuß sowie den Ausschuß der Regionen nachdrücklich auf, die oben erwähnten Verhandlungen gemäß dem Grundsatz der wirtschaftlichen Haushaltsführung abzu- schließen und die optimale Verwendung der ihnen von der Haushaltsbehörde auf eigenen Antrag (Mittel- übertragung Nr. 44/1999 über 26 000 000 Euro) zur Verfügung gestellten Mittel sicherzustellen; Weiterverfolgung des Jahresberichts 1996 des Rechnungshofs bedauert, daß der Wirtschafts- und Sozialausschuß mehr als 15 Monate benötigte, um dem Beschluß 5. der Entlastungsbehörde Folge zu leisten, das OLAF zu befassen; Beschluß über den Aufschub der Entlastung beschließt, den Entlastungsbeschluß für das Haushaltsjahr 1998 aufzuschieben, bis es gemäß den in 6. seiner obengenannten Entschließung zum Aufschub der Entlastung 1996 genannten Bedingungen über die Schlußfolgerungen der OLAF-Untersuchung verfügt; beauftragt seine Präsidentin, diese Entschließung dem Rat, der Kommission, dem Rechnungshof und 7. dem Wirtschafts- und Sozialausschuß zu übermitteln. 3. Entlastung 1998: EGKS-Haushalt A5-0092/2000 I. Beschluß des Europäischen Parlaments zu der Entlastung der Kommission für die Haushaltsfüh- rung der Europäischen Gemeinschaft für Kohle und Stahl (EGKS) für das Haushaltsjahr 1998 (C5-0153/2000 ( 2000/2077(DEC)) Das Europäische Parlament, 0 in Kenntnis des Berichts des Rechnungshofs über den Jahresabschluß der EGKS zum 31. Dezember 1998 (1), 0 in Kenntnis des EGKS-Jahresberichts des Rechnungshofs für das Haushaltsjahr 1998 (einschließlich der der Kommission zusammen mit der Antwort EGKS) die für Zuverlässigkeitserklärung (C5-0153/2000) (2), (1) ABl. C 240 vom 25. 8. 1999, S. 24. (2) ABl. C 338 vom 25. 11. 1999


title: Avis du Comité des régions sur: la Communication de la Commission au Parlement européen, au Conseil, au Comité économique et social et au Comité des régions sur le Cinquième rapport sur la mise en œuvre de la réglementation en matière de télécommunications

eurovoc_concepts:
application of EU law
communications industry
competition law
telecommunications

text: C 226/56 FR Journal officiel des Communautés européennes 8. 8. 2000 Avis du Comité des régions sur: — la «Communication de la Commission au Parlement européen, au Conseil, au Comité économique et social et au Comité des régions sur le “Cinquième rapport sur la mise en œuvre de la réglementation en matière de télécommunications”», et — la «Communication de la Commission au Conseil, au Parlement européen, au Comité économique et social et au Comité des régions “Vers un nouveau cadre pour les infrastructures de communications électroniques et les services associés — Réexamen 1999 du cadre réglementaire des communications”» (2000/C 226/15) LE COMITE´ DES RE´ GIONS, vu la communication de la Commission au Parlement européen, au Conseil, au Comité économique et social et au Comité des régions sur le «Cinquième rapport sur la mise en œuvre de la réglementation en matière de télécommunications» (COM(1999) 537 final) et la communication de la Commission au Conseil, au Parlement européen, au Comité économique et social et au Comité des régions «Vers un nouveau cadre pour les infrastructures de communications électroniques et les services associés — Réexamen 1999 du cadre réglementaire des communications» (COM(1999) 539 final); vu la décision de la Commission en date du 15 novembre 1999, de le consulter à ce sujet conformément à l’article 265, premier alinéa du Traité instituant la Communauté européenne; vu la décision de son Bureau en date du 2 juin 1999, d’attribuer la préparation de l’avis à la commission 3 «Réseaux transeuropéens, transports, société de l’information»; vu le projet d’avis (CdR 520/99 rév. 1) adopté par la commission 3, le 4 février 2000 (rapporteur: M. Koivisto, FI/PSE), a adopté, lors de sa 33e session plénière des 12 et 13 avril 2000 (séance du 13 avril), le présent avis. 1. Objectifs des documents de la Commission b) Vers un nouveau cadre pour les infrastructures de communications électroniques et les services associés a) Cinquième rapport sur la mise en œuvre de la réglementation en matière de télécommunications 1. 1. Le rapport de la Commission: — examine l’état de la mise en œuvre de la réglementation en matière de télécommunications, — analyse la manière dont les règles nationales sont appli- quées dans la pratique, — propose un aperçu de l’état actuel des marchés des services de communications, 1. 2. Dans sa communication, la Commission présente un réexamen de la réglementation de l’Union européenne dans le domaine des télécommunications et propose les principaux éléments d’un nouveau cadre pour les infrastructures de communications et les services associés. 2. Avis du Comité des régions: E´ tat actuel des marchés des services de télécommunications — présente un résumé des principales entraves à la réalisation d’un marché unique, — formule une série de conclusions à retenir pour l’examen de la réglementation en matière de télécommunications, mais également dans le secteur de la communication en général. Le Comité des régions approuve les objectifs politiques, 2. 1. les principes de réglementation ainsi que la conception d’un nouveau cadre réglementaire présentés par la Commission. En particulier, il reconnaît également l’importance vitale que revêt le nouveau cadre réglementaire pour le renforcement de la concurrence dans tous les segments du marché, surtout au niveau local et régional. 8. 8. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 226/57 2. 2. De même, le Comité des régions approuve les principes contenus dans les documents de la Commission concernant la nécessité de concevoir le nouveau cadre réglementaire en prévision de l’apparition de nouveaux marchés dynamiques et globalement imprévisibles, comptant beaucoup plus d’acteurs que les marchés actuels. Comme la Commission, le Comité des régions souligne 2. 3. l’importance d’un nouveau cadre plus souple et plus étendu, susceptible de s’adapter à l’évolution rapide et imprévisible des technologies et du marché, et de les répercuter à tous les autres secteurs de la société. En particulier, 2. 4. le Comité des régions constate avec satisfaction que le cinquième rapport accorde une place de plus en plus visible aux aspects régionaux lors de l’évaluation de l’impact de la réglementation sur l’accessibilité et la tarification des services. Le Comité des régions souhaite attirer l’attention de la 2. 5. Commission sur le fait que, dans bon nombre d’E´ tats membres, la concurrence régionale telle qu’elle est décrite dans le cinquième rapport reste un concept théorique, et qu’en réalité l’offre de services est l’apanage d’un seul fournisseur, en particulier dans les régions périphériques. Le Comité constate avec préoccupation que le fossé qui existait déjà entre les différentes régions s’élargit rapidement, et estime que le service universel ainsi que les autres mécanismes mis en œuvre constituent, compte tenu de la rapidité de l’évolution des marchés concernés, des instruments trop lents pour corriger une telle situation. 2. 5. bis Certaines recherches actuelles démontrent qu’il existe manifestement une relation entre l’activité économique d’une zone donnée et la mise en place de réseaux de télécommunications. On en conclura que ces infrastructures constituent une des armes de la compétition que se livrent les régions européennes pour attirer les entreprises. De même, cette observation permet de penser que ce n’est pas seulement entre celles-ci mais en leur sein même que des disparités existent ou vont surgir. Dans l’élaboration de la politique de télécommunications pour l’UE, il conviendra de tenir compte lourdes en implications pour la cohésion de ces données, sociale et économique de ses E´ tats membres. Les collectivités régionales et locales se devront en outre de veiller, dans la mesure où leur compétences les y autorisent, à prendre les dispositions adéquates pour instaurer l’environnement propice à l’installation de tels réseaux. 2. 6. Le Comité des régions espère que les prochains rap- ports sur la mise en œuvre de la réglementation en matière de télécommunications permettront d’impliquer les véritables acteurs présents aux quatre coins de l’UE, évoluant dans des contextes différents et éprouvant des besoins spécifiques, afin de proposer une évaluation de la concurrence aussi fidèle à la réalité que possible. 2. 7. Le Comité des régions approuve le point de vue de la Commission concernant la nécessité d’une base réglementaire plus spécifique au secteur des télécommunications, tout en soulignant que ce secteur comprend différents niveaux, et exigerait par conséquent l’adoption d’approches différentes en fonction de la structure du marché de chacun de ces sous- secteurs. Ainsi, de nombreuses communes réparties dans toute l’Europe — dont l’exemple le plus connu et peut-être le plus significatif est la ville de Stockholm — ont mis au point ou acquis des réseaux de télévision par câble à large bande souvent caractérisés par une vaste couverture, dont les équipements et les services sont accessibles à l’ensemble des entreprises. Cette situation, bien qu’elle soit assimilable à un monopole, permet généralement aux utilisateurs d’atteindre les objectifs commu- nautaires relatifs à la portée et à la réduction du coût des services avec davantage d’efficacité que les situations de concurrence décrites dans le document de la Commission. 2. 8. Eu égards à ces observations, le Comité des régions invite la Commission à mettre en œuvre tous les moyens dont elle dispose afin d’opérer une nette distinction sur les marchés entre d’une part les services par câble et autres services d’infrastructure, et d’autre part les services spécifiquement destinés aux consommateurs. 3. Avis du Comité des régions: Propositions de nouveaux principes de réglementation 3. 1. Licences et autorisations 3. 1. 1. Le Comité approuve les principes concernant les licences et autorisations présentés dans le document de la Commission. 3. 2. Accès et interconnexion 3. 2. 1. Conformément aux considérations formulées ci-des- sus, le Comité des régions émet certaines réserves quant au fait que les mesures proposées pourraient permettre d’atteindre les objectifs politiques communs relatifs à la société de l’information dans des délais suffisamment courts, et estime qu’il est préférable d’opérer une nette distinction sur le marché entre les infrastructures et les services. 3. 2. 2. Le Comité des régions considère qu’il est important que les obligations introduites afin de donner le choix aux utilisateurs concernent non seulement les exploitants de télé- phonie mobile disposant d’un pouvoir de marché significatif, mais également les exploitants du réseau téléphonique fixe. 3. 3. Gestion du spectre radioélectrique 3. 3. 1. Le Comité des régions n’a aucun commentaire à formuler concernant la position de la Commission à ce sujet. C 226/58 FR Journal officiel des Communautés européennes 8. 8. 2000 3. 4. Service universel 3. 6. Numéros, noms et adresses Le Comité des régions souhaite attirer l’attention de 3. 4. 1. la Commission sur le fait que les avantages de la libre concurrence en matière de télécommunications diffèrent d’une région à l’autre, y compris au sein même des communes qui les composent, et que l’évolution rapide du marché et des technologies n’a fait qu’accroître ces disparités dans la mesure où les nouveaux services se concentrent essentiellement dans les régions suffisamment habitées. Le service universel vise à donner accès à tous à la société de l’information. C’est le Comité des régions estime que les opinions pourquoi, exprimées dans le document de la Commission doivent être régulièrement vérifiées sur la base des résultats obtenus et faire l’objet d’adaptations constantes et dynamiques, de sorte que l’accès puisse être assuré véritablement à tous les citoyens. Dans le même temps, nous devons garantir, notamment, le développement social, culturel et économique des régions à faible densité de population, et agir sur la stabilisation de la population. 3. 4. 2. Le Comité des régions estime, contrairement à la Commission, qu’il est important d’inclure les services à large bande dans le service universel actuel, du moins parmi les objectifs politiques. Ainsi, cela permettrait, notamment, d’atteindre l’objectif visant à faire en sorte que les régions les plus défavorisées, ou au moins une partie d’entre elles, ne restent pas en marge des nouvelles technologies, ce qui aggraverait le retard des régions qui ne disposeraient pas des services avancés de télécommunication ou bien qui seraient équipées trop tardivement, par rapport aux régions potentielle- ment plus favorisées. 3. 4. 3. Le Comité des régions souhaite également attirer l’attention de la Commission sur le fait que les besoins des utilisateurs d’une même région ne sont pas homogènes (écoles, soins de santé, entreprises, citoyens, etc. ). Des critères efficaces en matière de service universel devraient prendre en considéra- tion les utilisateurs qui ne correspondent pas à la «norme». 3. 4. 4. Le Comité des régions estime que, parallèlement au développement du service universel, il faut songer sérieuse- ment, à court terme et en profitant notamment des possibilités de financement offertes au niveau communautaire, à fournir aux communes et aux autres acteurs locaux et régionaux responsables des infrastructures sociales en général les moyens qui leur permettront de prendre en charge — si nécessaire — le développement de réseaux à large bande dans leur région et de les mettre à la disposition des différents fournisseurs de services. Bien entendu, il convient d’accorder une attention particulière aux régions dans lesquelles le marché ne fonc- tionne pas correctement et de débloquer des fonds afin de combler cette lacune, de manière à les placer sur un pied d’égalité avec d’autres régions lorsqu’il s’agira d’assumer ce nouveau rôle. 3. 5. Intérêts des consommateurs et des utilisateurs Le Comité des régions souhaite que la question de 3. 6. 1. portabilité entre les réseaux fixes et mobiles soit résolue dans les plus brefs délais. 3. 7. Questions de concurrence particulières Le Comité des régions se félicite des précisions 3. 7. 1. apportées aux concepts de pouvoir de marché significatif et de position dominante. Toutefois, ces concepts changent lorsque l’on passe du niveau européen ou national aux niveaux régional et local. Selon le Comité des régions, il faudrait prévoir la possibilité d’appliquer les principes qui sous-tendent la réglementation relative à la position dominante aux cas où le consommateur n’a, pour l’acquisition à titre privé d’un service de télécommunications important, qu’une seule option. 3. 8. Questions institutionnelles 3. 8. 1. Le Comité des régions approuve la proposition de la Commission concernant la création d’un comité des communi- cations, compte tenu notamment du processus de rapproche- ment entre les différents secteurs en matière de communica- tions et de télécommunications. Il est important que le comité ainsi que le groupe à haut niveau pour les communications soient prêts à élargir rapidement leur champ d’action au cas où le rapprochement entre ces deux secteurs aurait lieu plus rapidement que prévu. Le Comité des régions s’associe à la Commission, qui n’est pas convaincue qu’un organisme réglementaire au niveau européen apporterait une valeur ajoutée fondamentale. Le Comité des régions juge essentiel de garantir 3. 8. 2. l’indépendance des autorités réglementaires nationales, le passage d’un monopole d’E´ tat à une situation de libre concur- rence n’ayant pas encore abouti dans de nombreux E´ tats membres. 4. Conclusions Le Comité des régions — approuve les objectifs politiques, les principes de réglemen- tation ainsi que la conception d’un nouveau cadre régle- mentaire présentés par la Commission; en particulier, il reconnaît également l’importance vitale que revêt le nou- veau cadre réglementaire pour le renforcement de la concurrence dans tous les segments du marché, surtout au niveau local; 3. 5. 1. Le Comité des régions attire l’attention de la Commis- sion sur la nécessité de garantir la protection de la vie privée dans les activités caractérisées par un recours croissant aux technologies de la téléphonie mobile. — considère que les opinions exprimées dans le document de la Commission doivent faire l’objet d’adaptations constan- tes et dynamiques, de sorte que cet accès puisse être assuré; 8. 8. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 226/59 — estime que, parallèlement au développement du service universel, il faut songer sérieusement, à court terme et en profitant notamment des possibilités de financement offertes au niveau communautaire, à fournir aux commu- nes et aux autres acteurs locaux et régionaux responsables des infrastructures sociales en général, les moyens qui leur permettront de prendre en charge — si nécessaire — le développement de réseaux à large bande dans leur région et de les mettre à la disposition des différents fournisseurs de services; ces concepts changent lorsque l’on passe du niveau européen ou national aux niveaux régional et local; selon il faudrait prévoir la possibilité le Comité des régions, d’appliquer les principes qui sous-tendent la réglementa- tion relative à la position dominante aux cas où le consommateur n’a, pour l’acquisition d’un service de télécommunications important, qu’une seule option; — attire l’attention de la Commission sur la nécessité de garantir la vie privée dans les activités caractérisées par un recours croissant aux technologies de la téléphonie mobile; — se félicite des précisions apportées aux concepts de pouvoir de marché significatif et de position dominante; toutefois, — souhaite que la question de portabilité entre les réseaux fixes et mobiles soit résolue dans les plus brefs délais. Bruxelles, le 13 avril 2000. Le Président du Comité des régions Jos CHABERT