title: KIRJALLINEN KYSYMYS P-1191/00 esittäjä(t): Timothy Kirkhope (PPE-DE) komissiolle. Brittiläisten pubiyrittäjien velvoite ostaa oluensa tietyltä toimittajalta.

text: C 53 E/96 Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti FI 20. 2. 2001 s(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nn(cid:246)n l(cid:228)hent(cid:228)misest(cid:228) annetun neuvoston direktiivin 75/318/ETY liitteen muuttamisesta 8. syyskuuta 1999 annetussa komission direktiiviss(cid:228) 1999/83/EY (2), s(cid:228)(cid:228)det(cid:228)(cid:228)n yksityiskohtaisesti t(cid:228)m(cid:228)n velvoitteen soveltamisesta k(cid:228)yt(cid:228)nn(cid:246)ss(cid:228). Siit(cid:228) voi olla erityist(cid:228) apua my(cid:246)nnett(cid:228)ess(cid:228) lupaa vakiintuneille yrttipohjaisille l(cid:228)(cid:228)kkeille. J(cid:228)senvaltioiden s(cid:228)(cid:228)ntelyviranomaisten teht(cid:228)v(cid:228)n(cid:228) on soveltaa edell(cid:228) mainittuja yhteis(cid:246)n l(cid:228)(cid:228)kelains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nn(cid:246)n periaatteita ja tehd(cid:228) erityisten yrttipohjaisten tuotteiden lupia ja rajoituksia koskevia konkreettisia p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)ksi(cid:228) (esimerkiksi reseptivaatimuksista). Komissiolla ei ole aikomusta muuttaa t(cid:228)t(cid:228) l(cid:228)hestymistapaa. Edell(cid:228) mainittujen s(cid:228)(cid:228)nt(cid:246)jen soveltaminen kuuluu p(cid:228)(cid:228)asiallisesti j(cid:228)senvaltioiden toimivaltaan. Parlamentin j(cid:228)senen huomio halutaan kuitenkin kiinnitt(cid:228)(cid:228) Lontoossa sijaitsevan Euroopan l(cid:228)(cid:228)kearviointiviraston yrtti- pohjaisia l(cid:228)(cid:228)ketuotteita k(cid:228)sittelev(cid:228)(cid:228)n ty(cid:246)ryhm(cid:228)(cid:228)n, joka on perustettu yrttipohjaisten l(cid:228)(cid:228)kkeiden turvalli- suus- ja tehokkuusarvioinnin asteittaisen yhten(cid:228)ist(cid:228)misen edist(cid:228)miseksi yhteis(cid:246)ss(cid:228). Raportteja t(cid:228)m(cid:228)n ty(cid:246)ryhm(cid:228)n toiminnasta on saatavilla Internetiss(cid:228) Euroopan l(cid:228)(cid:228)kearviointiviraston kotisivulla osoitteessa http://www. eudra. org/emea. html. (1) EYVL 22, 9. 2. 1965. (2) EYVL L 243, 15. 9. 1999. (2001/C 53 E/126) KIRJALLINEN KYSYMYS P-1191/00 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Timothy Kirkhope (PPE-DE) komissiolle (10. huhtikuuta 2000) Aihe: Brittil(cid:228)isten pubiyritt(cid:228)jien velvoite ostaa oluensa tietylt(cid:228) toimittajalta Brittil(cid:228)ist(cid:228) Inntrepreneur Pub Company -yhti(cid:246)t(cid:228) vastaan on nostettu l(cid:228)hes 700 kannetta, joissa on kyse siit(cid:228), ett(cid:228) yhti(cid:246) velvoittaa ravintolayritt(cid:228)j(cid:228)t, joille se on vuokrannut toimitilat, ostamaan oluensa yhti(cid:246)n nime(cid:228)m(cid:228)lt(cid:228) toimittajalta. Monien yritt(cid:228)jien mielest(cid:228) t(cid:228)m(cid:228) on vastoin EY:n perustamissopimuksen 81 artik- lan (ent. 85 artikla) kilpailus(cid:228)(cid:228)nt(cid:246)j(cid:228). Ison-Britannian muutoksenhakutuomioistuin (Court of Appeal) antoi yhden tapauksista, Crehan vs. Courage, Euroopan yhteis(cid:246)jen tuomioistuimen k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228)ksi, mutta kahdessa muussa tapauksessa yl(cid:228)huone ei antanut muutoksenhakuoikeutta. Voiko komissio vahvistaa, m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)t(cid:228)(cid:228)nk(cid:246) EY:n perustamissopimuksen 234 artiklassa (ent. 177 artikla), ett(cid:228) jota koskevaan p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)kseen ei kansallisen lains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nn(cid:246)n kansallisen tuomioistuimen k(cid:228)sittelem(cid:228) asia, mukaan saa hakea muutosta, voidaan saattaa Euroopan yhteis(cid:246)jen tuomioistuimen k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228)ksi? Komission puheenjohtajan Romano Prodin komission puolesta antama vastaus (23. toukokuuta 2000) Komission on ensinn(cid:228)kin huomautettava, ett(cid:228) EY:n perustamissopimuksen 234 artiklan (ent. 177 artiklan) nojalla yhteis(cid:246)jen tuomioistuimella on toimivalta antaa ennakkoratkaisu yhteis(cid:246)n oikeuden tulkinnasta ja yhteis(cid:246)n toimielinten s(cid:228)(cid:228)d(cid:246)sten p(cid:228)tevyydest(cid:228). Mainitun 234 artiklan toisessa alakohdassa tehd(cid:228)(cid:228)n selv(cid:228)ksi, ett(cid:228) ainoastaan j(cid:228)senvaltion tuomioistuin voi pyyt(cid:228)(cid:228) yhteis(cid:246)jen tuomioistuimelta t(cid:228)llaista ratkaisua. Siten j(cid:228)senvaltion tuomioistuimessa k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228)n asian osapuolet eiv(cid:228)t itse voi saattaa asiaa yhteis(cid:246)jen tuomiois- tuimen k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228)ksi, kuten arvoisan parlamentin j(cid:228)senen kysymyksess(cid:228) tunnutaan oletettavan, vaan osapuolten on saatava kansallinen tuomioistuin vakuuttuneeksi siit(cid:228), ett(cid:228) asia on siirrett(cid:228)v(cid:228) yhteis(cid:246)jen tuomioistuimelle. Kun kansallinen tuomioistuin on ylin oikeusaste, jonka p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)ksiin ei voi hakea muutosta, kyseisen tuomioistuimen on 234 artiklan kolmannen alakohdan mukaan saatettava kysymys yhteis(cid:246)jen tuomioistuimen k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228)ksi. Mainitun 234 artiklan periaatteesta ja sanamuodosta seuraa, ett(cid:228) ainoastaan riitaa edelleen k(cid:228)sittelev(cid:228) kansallinen tuomioistuin voi siirt(cid:228)(cid:228) asian yhteis(cid:246)jen tuomioistuimen k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228)ksi. Jos kansallinen tuo- mioistuin ei en(cid:228)(cid:228) k(cid:228)sittele riitaa, eli jos asiassa p(cid:228)(cid:228)st(cid:228)(cid:228)n sovintoon tai ylin oikeusaste tekee lopullisen ratkaisun, yhteis(cid:246)jen tuomioistuimella ei ole toimivaltaa antaa ratkaisua asiassa eiv(cid:228)tk(cid:228) osapuolet voi siirt(cid:228)(cid:228) asiaa sen k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228)ksi. 20. 2. 2001 FI Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti C 53 E/97 joka on Yhdistyneen Englannin lain mukaan tuomiosta ei automaattisesti voi valittaa yl(cid:228)huoneelle, kuningaskunnan ylin oikeusaste. Vuonna 1934 annetun Administration of Justice (Appeals) Actin (1) 1 §:n mukaan muutosta voidaan hakea yl(cid:228)huoneelta vain, jos siihen saadaan lupa muutoksenhakutuomioistui- melta tai yl(cid:228)huoneelta. K(cid:228)yt(cid:228)nn(cid:246)ss(cid:228) on siten mahdollista, ett(cid:228) sek(cid:228) muutoksenhakutuomioistuin ett(cid:228) yl(cid:228)huone kielt(cid:228)ytyv(cid:228)t antamasta lupaa hakea muutosta yl(cid:228)huoneelta. T(cid:228)llaisessa tapauksessa lopulliseksi ratkaisuksi j(cid:228)(cid:228) sen tuomioistuimen tuomio, jonka ratkaisusta haluttiin valittaa, eik(cid:228) toinen tuomioistuin voi k(cid:228)sitell(cid:228) osapuolten v(cid:228)list(cid:228) riitaa. Arvoisa parlamentin j(cid:228)sen ehk(cid:228) tiet(cid:228)(cid:228)kin, ett(cid:228) vastaava tilanne vallitsee my(cid:246)s Suomessa (2). joissa v(cid:228)itet(cid:228)(cid:228)n, ett(cid:228) vuonna 1934 annetun Administration of Justice Komissio on saanut kanteluita, (Appeals) Actin 1 § on EY:n perustamissopimuksen 234 artiklan vastainen. Kaikki t(cid:228)h(cid:228)n menness(cid:228) saadut kantelut liittyv(cid:228)t oluen ostovelvoitteeseen, ja niit(cid:228) tutkitaan parhaillaan. (1) 24 & 25 Geo 5 c 40. (2) Komission 9. hein(cid:228)kuuta 1999 esitt(cid:228)m(cid:228) kuudestoista vuosikertomus yhteis(cid:246)n oikeuden soveltamisen valvonnasta (1998), EYVL C 354, 7. 12. 1999, s. 1. (2001/C 53 E/127) KIRJALLINEN KYSYMYS E-1193/00 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Christel Fiebiger (GUE/NGL) komissiolle (12. huhtikuuta 2000) Aihe: Maataloudessa k(cid:228)ytett(cid:228)v(cid:228)n dieselin erilaisen hinnoittelun aiheuttamat kilpailun v(cid:228)(cid:228)ristym(cid:228)t Maataloudessa k(cid:228)ytett(cid:228)v(cid:228)n dieselpolttoaineen hinnat vaihtelevat huomattavasti EU-maittain. Esimerkiksi Ranskassa hinta on 0,40 euroa, Alankomaissa 0,35 euroa, Tanskassa 0,31 euroa ja Saksassa 1. tammikuuta 2000 alkaen 0,61 euroa. Olisiko komission mielest(cid:228) mahdollista luoda yhteis(cid:246)n maanviljelij(cid:246)ille tasa-arvoiset mahdollisuudet t(cid:228)ss(cid:228) asiassa? Kuinka t(cid:228)m(cid:228) kilpailun v(cid:228)(cid:228)ristym(cid:228) voitaisiin poistaa? Frederik Bolkesteinin komission puolesta antama vastaus (29. toukokuuta 2000) Esimerkiksi traktoreissa ja paikallaan pysyviss(cid:228) maatalouskoneissa polttoaineena k(cid:228)ytett(cid:228)v(cid:228)n diesel(cid:246)ljyn hinta vaihtelee huomattavasti j(cid:228)senvaltioittain. Tiettyyn pisteeseen asti hintojen vaihtelu selittyy verotuk- sellisilla syill(cid:228), erityisesti sill(cid:228), miten kukin j(cid:228)senvaltio soveltaa voimassa olevaa yhteis(cid:246)n verolains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nt(cid:246)(cid:228). Itse asiassa yhteis(cid:246)n lains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nn(cid:246)ss(cid:228), erityisesti kivenn(cid:228)is(cid:246)ljyjen valmisteverojen rakenteiden yhdenmukais- lokakuuta 1992 annetun neuvoston direktiivin 92/81/ETY (1) 8 artiklan 2 kohdan f tamisesta 19. alakohdan mukaan j(cid:228)senvaltiot voivat soveltaa t(cid:228)ydellisi(cid:228) tai osittaisia valmisteveron m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)(cid:228) koskevia vapautuksia tai alennuksia kivenn(cid:228)is(cid:246)ljyihin, joita k(cid:228)ytet(cid:228)(cid:228)n verovalvonnassa yksinomaan maataloudessa tai puutarhataloudessa sek(cid:228) mets(cid:228)nhoidossa ja sis(cid:228)vesikalastuksessa. N(cid:228)in ollen j(cid:228)senvaltioilla on oikeus olla joka on vahvistettu soveltamatta polttoaineena k(cid:228)ytett(cid:228)v(cid:228)n diesel(cid:246)ljyn valmisteveron v(cid:228)himm(cid:228)ism(cid:228)(cid:228)r(cid:228)(cid:228), 245 euroksi 1 000 litralta (kivenn(cid:228)is(cid:246)ljyjen valmisteverojen m(cid:228)(cid:228)rien l(cid:228)hent(cid:228)misest(cid:228) 19. lokakuuta 1992 annetun neuvoston direktiivin 92/82/ETY (1) 5 artiklan 1 kohta), vaan ne voivat asettaa m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)n 0(cid:129)245 euroksi 1 000 litralta. Komissio teki maaliskuussa 1997 ehdotuksen neuvoston direktiiviksi energiatuotteiden verotusta koskevan yhteis(cid:246)n kehyksen uudistamisesta (2). Ehdotuksen p(cid:228)(cid:228)asiallisena kimmokkeena oli tarve uudenaikaistaa kivenn(cid:228)is(cid:246)ljyjen verotusta koskeva yhteis(cid:246)n j(cid:228)rjestelm(cid:228), laajentaa sen soveltamisalaa koskemaan kaikkia energiatuotteita sek(cid:228) auttaa yhteis(cid:246)(cid:228) saamaan t(cid:228)ysi hy(cid:246)ty yhten(cid:228)ismarkkinoista ja t(cid:228)ytt(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n asettamansa ymp(cid:228)rist(cid:246)tavoitteet


title: Rozporządzenie Rady (WE) nr 764/2000 z dnia 10 kwietnia 2000 r. dotyczące wdrażania środków mających na celu intensyfikację unii celnej WE z Turcją

eurovoc_concepts:
European Communities
Türkiye
cooperation policy
customs union
financing

formats: html pdf print

text: 384 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 32000R0764 14. 4. 2000 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 764/2000 z dnia 10 kwietnia 2000 r. dotyczące wdrażania środków mających na celu intensyfikację unii celnej WE z Turcją 02/t. 9 L 94/6 RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308, (11) uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rada Europejska na spotkaniu w Luksemburgu w dniach 12—13 grudnia 1997 r. potwierdziła, że Republika Turecka ma prawo przystąpić do Unii Europejskiej. (2) W dniu 4 marca 1998 r. Komisja przedłożyła Radzie komunikat zatytułowany: „Europejska strategia dla Turcji: wstępne propozycje działań Komisji na rzecz przygotowa- nia Turcji do przystąpienia do UE”. (3) (4) (5) Rada Europejska na spotkaniu w Cardiff w dniach 15—16 czerwca 1998 r. przyjęła komunikat Komisji jako płasz- czyznę rozwoju stosunków pomiędzy Unią Europejską i Turcją opartych na mocnych i ewoluujących zasadach. Na spotkaniu w Cardiff Rada Europejska zwróciła się do Komisji z wnioskiem o przedstawienie do rozpatrzenia wszelkich propozycji, które będą wymagane w celu wdro- żenia strategii europejskiej. Rada Europejska na spotkaniu w Cardiff wskazała, że rea- lizacja europejskiej strategii będzie wymagała wsparcia finansowego. (6) Wnioski ze spotkania Rady w dniu 13 września 1999 r. dotyczyły pomocy finansowej dla Turcji. (7) (8) (9) Od momentu zawarcia unii celnej WE z Turcją w dniu 31 grudnia 1995 r. Turcja kontynuowała reformę gospo- darczą. Rada Europejska na spotkaniu w Helsinkach w dniach 10—11 grudnia 1999 r. oświadczyła, że Turcja jest pań- stwem kandydującym, mającym przystąpić do Unii na podstawie tych samych kryteriów, które stosuje się wobec pozostałych państw kandydujących. Postanowienia niniejszego rozporządzenia opierają się na poszanowaniu zasad demokracji, rządów prawa, praw człowieka i podstawowych wolności, a także prawa międzynarodowego, leżących u podstaw polityki Wspól- noty Europejskiej i jej Państw Członkowskich. (10) Wspólnota przywiązuje wielką wagę do konieczności poprawy i upowszechniania przez Turcję praktyk demo- kratycznych oraz poszanowania przez nią podstawowych (1) Dz. U. C 408, z 29. 12. 1998, str. 14. (2) Opinia przekazana 4 grudnia 1999 r. (jeszcze nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). praw człowieka przy większym zaangażowaniu w ten pro- ces społeczeństwa obywatelskiego. Parlament Europejski przyjął szereg uchwał w sprawie wpływu poszanowania praw człowieka w Turcji na rozwój bliskich stosunków między tym krajem a Unią Europejską, a w szczególności uchwałę z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie sytuacji dotyczącej praw człowieka w Turcji (3), uchwałę z dnia 17 września 1998 r. w sprawie sprawoz- dań Komisji dotyczących rozwoju stosunków z Turcją od momentu wejścia w życie unii celnej (4), uchwałę z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczącego dalszego rozwoju stosunków z Turcją oraz w sprawie komunikatu Komisji dla Rady pod tytułem „Europejska strategia dla Turcji: wstępne propozycje działań” (5), a także uchwałę z dnia 6 października 1999 r. w sprawie stanu stosunków mię- dzy Turcją a Unią Europejską. (12) Ustalona kwota finansowania, w rozumieniu pkt 34 Poro- zumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją (6), została w niniejszym rozporządzeniu okreś- lona na cały okres trwania programu jako część wielolet- nich ram finansowych funduszy śródziemnomorskich. Tym samym nie wpływa ona na zakres uprawnień organu budżetowego zdefiniowanych w Traktacie. (13) Środki niezbędne do realizacji niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającą procedury egzekwowania uprawnień powierzonych Komi- sji (7). (14) W kontekście przyjęcia niniejszego rozporządzenia Trak- tat nie przewiduje uprawnień innych niż określone w art. 308, PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Wspólnota pomaga Turcji w przygotowaniach do przystąpienia do Unii Europejskiej przez ustanowienie bliższych stosunków z Unią we wszystkich obszarach związanych ze wzmacnianiem unii celnej. Artykuł 2 Ustalona realizację niniejszego rozporządzenia na lata 2000—2002 wynosi 15 milionów EUR. finansowania na kwota (3) Dz. U. C 17, z 22. 1. 1996, str. 46. (4) Dz. U. C 313, z 12. 10. 1998, str. 176. (5) Dz. U. C 398, z 21. 12. 1998, str. 57. (6) Dz. U. C 172, z 18. 6. 1999, str. 1. (7) Dz. U. L 184, z 17. 7. 1999, str. 23. 02/t. 9 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 385 Roczne przydziały środków są zatwierdzane przez organ budżetowy z uwzględnieniem perspektyw finansowych. Artykuł 3 1. Beneficjentem projektów i działań dotyczących współpracy może być nie tylko Państwo Tureckie i jego regiony, lecz także władze lokalne, organizacje regionalne, instytucje publiczne, wspólnoty lokalne lub tradycyjne, organizacje wspierające przed- siębiorczość, spółdzielnie i zrzeszenia społeczne, a zwłaszcza sto- warzyszenia, fundacje i organizacje pozarządowe. 2. Jeżeli brakuje zasadniczego elementu dla kontynuowania pomocy dla Turcji, przede wszystkim w przypadku pogwałcenia zasad demokracji, rządów prawa, praw człowieka i podstawo- wych wolności oraz prawa międzynarodowego, wówczas Rada na wniosek Komisji, działając kwalifikowaną większością głosów, może podjąć decyzję w sprawie zastosowania odpowiednich środków. 3. Komisja przekazuje informacje dotyczące programu indyka- tywnego komitetowi, o którym mowa w art. 7 (Komitet MED) oraz wspólnemu komitetowi ekonomiczno-społecznemu UE i Turcji. Artykuł 4 Projekty i działania dotyczące współpracy mogą być finansowane przede wszystkim w następujących obszarach: a) wspieranie harmonizacji ustawodawstwa tureckiego z prawo- dawstwem wspólnotowym i pomoc w rozwoju instytucjonal- nym związanym z tym dostosowaniem; b) dostęp do jednolitego rynku wraz z opracowaniem niezbęd- nych instrumentów w zakresie certyfikacji i jakości; c) pomoc w liberalizacji przepływów kapitałowych między Wspólnotą i Turcją; d) współpraca w tworzeniu unii celnej Wspólnoty Europejskiej z Turcją, a zwłaszcza w zakresie włączenia Turcji do ogólno- europejskiego systemu reguł pochodzenia i wspierania uczest- nictwa tego kraju w Konwencjach o tranzycie i jednolitym dokumencie administracyjnym; e) pomoc Turcji w dostosowaniu polityki rolnej przez przyjęcie środków wspólnej polityki rolnej, które są niezbędne do usta- nowienia swobodnego przepływu towarów rolnych; 2. Instrumenty wykorzystywane w trakcie działań objętych niniejszym rozporządzeniem, w ramach limitów ustanowionych podczas rocznej procedury budżetowej przez organ budżetowy, obejmują pomoc techniczną, szkolenia lub inne usługi, dostawy i prace łącznie z audytem oraz misjami związanymi z oceną i monitorowaniem. 3. Finansowanie ze strony Wspólnoty może obejmować inwes- tycje, z wyjątkiem nabywania budynków, oraz koszty bieżące (w tym koszty administracyjne, konserwacji i eksploatacyjne), przy uwzględnieniu faktu, że w danym projekcie przewiduje się przejęcie przez beneficjentów obowiązku pokrywania kosztów bieżących. 4. Udział finansowy ze strony partnerów określonych w art. 3 jest wymagany dla każdego działania prowadzonego w ramach współpracy. Wymagany udział ustalany jest w zależności od środ- ków, którymi dysponują zaangażowani partnerzy i od charakteru danego działania. W określonych przypadkach, gdy partnerem jest organizacja pozarządowa lub organizacja wspólnotowa, udział ten może mieć charakter wkładu rzeczowego. 5. Może pojawić się tendencja do poszukiwania możliwości współfinansowania działań środkami z innych źródeł, zwłaszcza z Państw Członkowskich. 6. Podejmowane są niezbędne działania, aby uwydatnić wspól- notowy charakter pomocy udzielanej na mocy niniejszego roz- porządzenia. 7. Komisja, przy współudziale Państw Członkowskich, może podejmować wszelkie inicjatywy konieczne do zapewnienia dobrej koordynacji z innymi zaangażowanymi źródłami finanso- wania. Artykuł 6 1. Komisja ocenia działania podlegające niniejszemu rozporzą- dzeniu zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi, zatwierdza je i zarządza nimi, zwłaszcza procedurami określo- nymi w Rozporządzeniu Finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r. odnoszącym się do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich (1). 2. W ocenie projektów i programów uwzględnia się następujące czynniki: a) skuteczność i wykonalność działań; f) współpraca w sprawach weterynaryjnych i zdrowia roślin; b) aspekty kulturowe, społeczne, dotyczące płci oraz środowi- g) tureckie uczestnictwo w wielu programach i agencjach wspól- notowych zajmujących się sprawami ochrony środowiska, badań, edukacji, szkoleń i młodzieży; h) współpraca dotycząca polityki konkurencji i konsumentów, nowych technologii i społeczeństwa informatycznego; i) współpraca w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych; j) wszelkie formy współpracy, których celem jest obrona i upow- szechnianie demokracji, rządów prawa, praw człowieka oraz ochrona mniejszości. skowe; c) zachowanie stanu i ochronę środowiska w oparciu o zasady trwałego rozwoju; d) rozwój instytucjonalny konieczny dla osiągnięcia celów pro- jektu; e) doświadczenie zdobyte w wyniku podobnych działań. 3. Decyzje dotyczące dotacji powyżej 2 milionów EUR dla poszczególnych działań finansowanych w ramach niniejszego rozporządzenia podejmowane są w ramach procedury określo- nej w art. 7 ust. 2. Artykuł 5 1. Wsparcie finansowe, o którym mowa w niniejszym rozporzą- dzeniu, ma formę dotacji. (1) Dz. U. L 356, z 31. 12. 1977, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem (WE) nr 2673/1999 (Dz. U. L 326, z 18. 12. 1999, str. 1). 386 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 02/t. 9 Komisja informuje zwięźle Komitet MED o wszelkich decyzjach w sprawie finansowania, które zamierza podjąć w odniesieniu do projektów i programów o wartości poniżej 2 milionów EUR. Informacja taka jest przekazywana nie później niż na jeden tydzień przed podjęciem decyzji. Komisja podejmuje wszelkie konieczne działania w celu ułatwie- nia procesu przyznawania pomocy finansowej małym, nienasta- wionym na zyski organizacjom pozarządowym. 4. Jeżeli przekroczenie lub dodatkowe wymagania nie wynoszą więcej niż 20 % początkowych zobowiązań określonych w decyzji w sprawie finansowania, Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, bez ubiegania się o opinię Komitetu MED, wszel- kich dodatkowych zobowiązań potrzebnych w celu pokrycia oczekiwanych lub rzeczywistych kwot kosztów przekraczających określony poziom, które są związane z danymi działaniami. Jeżeli dodatkowe zobowiązanie, o którym mowa w pierwszym akapicie, jest mniejsze niż 4 miliony EUR, Komitet MED powia- damiany jest o decyzji podjętej przez Komisję. Jeżeli dodatkowe zobowiązanie jest większe niż 4 miliony EUR, lecz mniejsze niż 20 % początkowego zobowiązania, wymagana jest opinia Komi- tetu. 5. Wszystkie porozumienia lub umowy o finansowaniu, zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia, określają wymóg przeprowadzania kontroli na miejscu przez Komisję i Trybunał Obrachunkowy, zgodnie ze zwykłymi procedurami ustalonymi przez Komisję w ramach obowiązujących przepisów, a zwłasz- cza zawartymi w Rozporządzeniu Finansowym. 6. Jeżeli działania są przedmiotem porozumień o finansowaniu zawartych pomiędzy Wspólnotą a Turcją, w porozumieniach tych stwierdza się, że kwoty podatków, należności celnych ani żadnych innych opłat nie są pokrywane przez Wspólnotę. 7. Każda osoba fizyczna lub prawna z dowolnego Państwa Członkowskiego lub z Turcji może na równych warunkach brać udział w przetargu i ubiegać się o przyznanie kontraktu. 8. Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich lub Turcji. Artykuł 7 1. Komisja korzysta z pomocy komitetu ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1488/96 (1), zwanego „Komitetem MED”. Artykuł 8 Na spotkaniu Komitetu MED raz w roku odbywa się wymiana poglądów na przez przedstawiciela Komisji na temat programu indykatywnego dla działań, które mają być przeprowadzone w następnym roku. prezentacji dokonanej podstawie Parlament Europejski i wynikach dyskusji. informowany jest o propozycjach Artykuł 9 W pierwszym kwartale każdego roku Komisja przedkłada roczne sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Sprawozda- nie to zawiera następujące informacje: a) szczegółowe podsumowanie działań finansowanych podczas poprzedniego roku budżetowego; b) planowany program indykatywny na bieżący rok budżetowy i oświadczenie o poczynionych postępach w odniesieniu do zawartych w nim działań; c) prognozy dla programu i działań, które mają być podjęte pod- czas następnego roku finansowego; d) podsumowanie wniosków z przeprowadzonych ocen, w tym z ocen dotyczących określonych działań, jeżeli okaże się to konieczne; e) informacje dotyczące organów, z którymi zostały zawarte porozumienia lub umowy. Artykuł 10 regularnie ocenia działania Komisja finansowane przez Wspólnotę, dążąc do ustalenia, czy ich cele zostały osiągnięte, oraz do przekazania wytycznych dotyczących poprawy skuteczności przyszłych działań. przedkłada Komisja Komitetowi MED podsumowanie przeprowadzonych ocen, które Komitet może zbadać, jeśli okaże się to konieczne. Sprawozdania z przeprowadzonej oceny udostępniane są na żądanie każdemu z Państw Członkowskich. 2. W kwestiach odnoszących się do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji nr 1999/468/WE. Artykuł 11 Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji nr 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące. 3. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny. (1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszą- cych reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa europejsto-śródziemnomorskiego (Dz. U. L 189, z 30. 7. 1996, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządze- niem (WE) nr 780/98 (Dz. U. L 113, z 15. 4. 1998, str. 3). Najpóźniej do 30 czerwca 2002 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie całościową ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę w ramach niniejszego rozporządzenia wraz z sugestiami dotyczącymi jego realizacji w przyszłości oraz, jeżeli okaże się to konieczne, propozycje dotyczące jego zmiany. Artykuł 12 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. 02/t. 9 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 387 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Luksemburgu, dnia 10 kwietnia 2000 r. W imieniu Rady J. GAMA Przewodniczący


title: Verslag van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité over de tenuitvoerlegging en de effecten van Richtlijn 91/250/EEG betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma's

eurovoc_concepts:
approximation of laws
computer piracy
copyright
data-processing law
software

formats: html pdf

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 10. 04. 2000 COM(2000) 199 definitief VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD, HET EUROPEES PARLEMENT EN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITE over de tenuitvoerlegging en de effecten van Richtlijn 91/250/EEG betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD, HET EUROPEES PARLEMENT EN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITE over de tenuitvoerlegging en de effecten van Richtlijn 91/250/EEG betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s BEKNOPTE SAMENVATTING Ter gelegenheid van de goedkeuring van een gemeenschappelijk standpunt over Richtlijn van de Raad 91/250/EEG (13 december 1990) heeft de Commissie zich er politiek toe verbonden een verslag op te stellen over de tenuitvoerlegging en de effecten van de richtlijn. Aangezien dit de eerste richtlijn op het gebied van auteursrecht en naburige rechten was, was de opneming van een evaluatieclausule in de richtlijn zelf nog geen vaste regel geworden. Dit verslag is voor een groot deel gebaseerd op een studie die door externe adviseurs is uitgevoerd en in 1997 is voltooid, alsmede op de eigen bevindingen van de Commissie, inclusief commentaar van belanghebbende kringen. In het algemeen blijkt uit de resultaten dat de doelstellingen van de richtlijn zijn verwezenlijkt en dat de effecten op de software-industrie bevredigend zijn (wat bijvoorbeeld wordt aangetoond door de groei van de industrie en de vermindering van de softwarepiraterij). Op grond van deze resultaten lijkt het niet nodig de richtlijn te wijzigen. Wat de tenuitvoerlegging door de lidstaten betreft, zijn enkele gebreken aan het licht gekomen. Hoewel deze niet allemaal de aandacht van de Commissie verdienen, moeten sommige ervan misschien toch nader worden onderzocht met het oog op eventuele inbreukprocedures. Enkele specifieke punten waarop de industrie heeft gewezen (distributierecht en mededeling aan het publiek, reservekopieën, sancties, en technische voorzieningen), worden eveneens behandeld. Ofschoon de Commissie besluit dat een wijziging van de richtlijn op deze punten momenteel niet nodig is, wordt de mogelijkheid niet uitgesloten dat deze in een later stadium in het licht van andere ontwikkelingen alsnog wordt aangepast. Tenslotte wordt verwezen naar verwante communautaire initiatieven, met name wat betreft de octrooieerbaarheid van computersoftware (waardoor de bestaande auteursrechtelijke bescherming zou worden gecompleteerd) en het Groenboek over de bestrijding van namaak en piraterij in de interne markt, dat de geschikte context voor verdere maatregelen op het gebied van softwarepiraterij zou vormen. De aandacht van de lidstaten wordt in het bijzonder gevestigd op het belang van beleidsmaatregelen van de overheid inzake het gebruik van legale software. 2 INHOUDSOPGAVE I. II. III. IV. V. 1. (a) (b) (c) (d) (e) (f) 2. 3. 4. (a) (b) (c) (d) 5. (a) (b) (c) (d) 6. 7. 8. 9. Het mandaat voor het verslag. 5 De achtergrond voor de richtlijn. 5 De inhoud van de richtlijn. 6 Stand van de tenuitvoerlegging van de richtlijn. 7 Evaluatie van de tenuitvoerlegging door de lidstaten. 8 Voorwerp van de bescherming (artikel 1). 8 Bescherming van computerprogramma’s als werken van letterkunde. 9 Opneming van het voorbereidende materiaal. 9 Uitdrukkingswijze, in welke vorm dan ook. 9 Ideeën en beginselen. 9 Eigen schepping van de maker. 10 Geen andere criteria. 10 Auteurschap van het programma (artikel 2). 10 Beschermde personen (artikel 3). 10 Handelingen waarvoor toestemming vereist is (artikel 4). 11 Reproductie (artikel 4, onder a)). 11 vertalen, bewerken, arrangeren of anderszins veranderen van een programma (artikel 4, onder b)). 11 elke vorm van distributie, met inbegrip van het verhuren, onder het publiek (artikel 4, onder c), eerste zin). 11 Verval van het recht in de Gemeenschap (artikel 4, onder c), tweede zin). 11 Uitzonderingen voor handelingen waarvoor toestemming nodig is (artikel 5). 12 Normaal gebruik door de rechtmatige verkrijger en verbetering van fouten (artikel 5, lid 1)12 het maken van reservekopieën (artikel 5, lid 2). 13 de werking van een programma observeren, bestuderen en uittesten (artikel 5, lid 3). 13 Thuiskopiëren. 13 Decompilatie (artikel 6). 13 Bijzondere beschermingsmaatregelen (artikel 7). 14 Duur van de bescherming (artikel 8). 15 Toepassing van andere wettelijke bepalingen (artikel 9). 15 VI. Overzicht van de effecten van de tenuitvoerlegging. 15 3 1. 2. 3. 4. Algemene tevredenheid in de belanghebbende kringen over de basiskenmerken van de huidige regeling. 15 Het effect op de computerprogramma-industrie. 16 Het effect op de wetgeving van derde landen. 16 Gevolgen van andere verschillen in de wijze van tenuitvoerlegging door de lidstaten. 17 VII. Eventuele noodzaak van verdere communautaire maatregelen. 17 1. 2. 3. 4. Het distributierecht en mededeling aan het publiek. 17 Reservekopieën. 18 Sancties. 18 Technische voorzieningen. 19 VIII. Verwante communautaire initiatieven. 19 1. 2. Octrooibescherming voor uitvindingen waarbij computerprogramma’s betrokken zijn. 19 Gebruik van computerprogramma’s door de overheid. 20 IX. Conclusies. 21 4 I. HET MANDAAT VOOR HET VERSLAG Bij de goedkeuring van het gemeenschappelijk standpunt over Richtlijn van de Raad 91/250/EEG betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s van 13 december 1990 heeft de Commissie de volgende verklaring afgelegd: “De Commissie stemt ermee in om tegen eind 1996 een verslag aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité op te stellen over de wijze waarop de richtlijn functioneert. ” Met deze mededeling wordt deze politieke verbintenis nagekomen. Dit gebeurt met enige vertraging omdat slechts drie van de lidstaten de termijn voor de tenuitvoerlegging van de richtlijn, namelijk 1 januari 1993, in acht hebben genomen. Dit document is gedeeltelijk gebaseerd op een onafhankelijke studie waartoe in 1997 opdracht werd gegeven met het doel alle beschikbare feiten over invoeringswetgeving van de lidstaten ingevolge Richtlijn 91/250/EEG en de praktische toepassing ervan te verzamelen. Bovendien werden conclusies getrokken uit de meningen die de belanghebbende kringen hebben geuit, met name over het functioneren van de richtlijn en het effect ervan op de computerprogramma- industrie en andere belangen die in het geding zijn, alsmede uit de eigen meningen en analyses van de Commissie. Voorts wordt in deze mededeling rekening gehouden met lopende aparte initiatieven van de Commissie betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s. II. DE ACHTERGROND VOOR DE RICHTLIJN De richtlijn inzake computerprogramma’s werd voor het eerst aangekondigd in het Witboek van de Commissie “De voltooiing van de interne markt”1 en de inhoud ervan werd onder andere beïnvloed door de resultaten van uitvoerig overleg dat in het kader van het “Groenboek over het auteursrecht en de uitdaging der technologie - Problemen op het gebied van het auteursrecht die een onmiddellijke aanpak behoeven”2 van juni 1988 heeft plaatsgevonden. Na dit overleg werd in april 1989 een voorstel voor een richtlijn gedaan dat tot doel had de harmonisatie van de wetsbepalingen van de lidstaten op het desbetreffende gebied tot stand te brengen door een minimaal beschermingsniveau vast te stellen, en dat op zodanige wijze werd geformuleerd dat een evenwicht werd gevonden tussen de belangen van de rechthebbenden, hun concurrenten en de gebruikers van computerprogramma’s. In die tijd waren er aanzienlijke verschillen tussen de lidstaten op het gebied van bescherming van computerprogramma’s. Daar het toen een vrij recente ontwikkeling betrof, bevatte de wetgeving op het auteursrecht in zeven van de twaalf lidstaten van toen in feite geen bepalingen waardoor computerprogramma’s uitdrukkelijk werden beschermd. In haar toelichting bij het voorstel voor een richtlijn wees de Commissie erop dat dergelijke verschillen ten aanzien van de omvang van de bescherming niet langer konden worden gehandhaafd, aangezien dit niet alleen de werking van de interne markt ongunstig zou kunnen beïnvloeden in voor computerprogramma’s in stand werden gehouden of in het leven werden geroepen, maar ook een intracommunautaire belemmeringen doordat handel de 1 2 COM(85) 310 def. , punt 149. COM(88) 172 def. , 30. 1. 1989. 5 nadelige invloed zou hebben op de oprichting van softwarebedrijven in de Gemeenschap en tot vervalsing van de mededinging zou leiden. Zoals in dat document werd uiteengezet, had de richtlijn tot doel de rechtsbescherming van computerprogramma’s in te voeren in die lidstaten waar die nog niet bestond, en ervoor te zorgen dat de bescherming in alle lidstaten op gemeenschappelijke beginselen werd gebaseerd. Deze beginselen kunnen als volgt worden samengevat: – computerprogramma’s worden op grond van het auteursrecht als werken van letterkunde beschermd door de toekenning van exclusieve rechten; – er wordt aangegeven wie als rechthebbende moet worden beschouwd; – er wordt bepaald voor welke handelingen de toestemming van de rechthebbende is vereist en welke handelingen geen inbreuk vormen; en – vastgesteld wordt onder welke voorwaarden het programma wordt beschermd. Hoewel al deze doelstellingen uiteindelijk werden verwezenlijkt, voorzag de richtlijn niet in volledige harmonisatie, maar liet ze de lidstaten enige ruimte om gebruik te maken van hun discretionaire bevoegdheden in het licht van de subsidiariteit wanneer dergelijke nationale maatregelen de goede werking van de interne markt niet nadelig beïnvloeden. III. DE INHOUD VAN DE RICHTLIJN van de Raad 91/250/EEG verleent Richtlijn voor computerprogramma’s als werken van letterkunde in de zin van de Berner Conventie voor de bescherming van werken van letterkunde en kunst (Akte van 1971, Parijs). De kwestie van het auteurschap wordt in ruime mate aan het oordeel van de EU-lidstaten overgelaten. Werkgevers zijn bevoegd de economische rechten met betrekking tot door hun werknemers gemaakte programma’s uit te oefenen. Morele rechten vallen niet onder het toepassingsgebied van de richtlijn. auteursrechtelijke bescherming Het opvallende kenmerk van de richtlijn is dat het niveau van oorspronkelijkheid (criterium om voor auteursrechtelijke bescherming in aanmerking te komen) voor het eerst op communautair niveau is geharmoniseerd voor een specifieke categorie voor auteursrechtelijke bescherming in aanmerking komend werk. Het programma moet de “eigen schepping van de maker” zijn. Geen andere criteria zijn toegestaan. Ten gevolge van dit uniforme niveau waren 12 lidstaten verplicht de drempel voor het verlenen van bescherming te verlagen en de overige drie “de lat hoger te leggen”. Er zij tevens op gewezen dat de richtlijn een degelijke bescherming biedt en dat in het bijzonder geen uitzondering voor het thuiskopiëren mag gelden. De rechthebbende geniet een aantal exclusieve rechten, namelijk het recht om de volgende handelingen te verrichten of toe te staan: reproducties, vertalingen, bewerkingen, arrangementen, en elke vorm van distributie onder het publiek, inclusief verhuur. Er worden echter enkele uitzonderingen op deze exclusieve rechten opgesomd. Normale handelingen door ‘rechtmatige verkrijgers’ van het programma zijn toegestaan. Sommige reverse engineering-technieken zijn ook specifiek toegestaan. De rechtmatige gebruiker van een kopie van een programma is gemachtigd om zonder toestemming van de rechthebbende de werking van het programma te observeren, te bestuderen en uit te testen, teneinde vast te 6 stellen welke ‘ideeën en beginselen’ aan een element van het programma ten grondslag liggen, zolang dit niet in een onrechtmatige kopie resulteert. Bovendien bepaalt de richtlijn dat dergelijke ‘rechten van de rechtmatige eigenaar’ niet door overeenkomsten kunnen worden opgeheven. De belangrijkste uitzondering is de mogelijkheid om een programma te decompileren teneinde het aldus compatibel met andere programma’s te maken. Over dit punt werd uitvoerig gediscussieerd, hetgeen leidde tot een pragmatisch compromis dat er in de praktijk op neerkomt dat de vereiste informatie voor de totstandbrenging van compatibiliteit beschikbaar wordt gesteld. Een aantal voorwaarden heeft tot doel de decompilatie te beperken tot het minimum dat noodzakelijk is om compatibiliteit tot stand te brengen zonder de rechtmatige belangen van de rechthebbende te schaden door bijvoorbeeld een programma te ontwikkelen dat niet onafhankelijk is gecreëerd of een programma dat een inbreuk op zijn auteursrecht vormt. Dergelijke beperkingen houden onder andere in dat alleen een gebruiker die over een licentie beschikt of iemand anders die voor zijn rekening handelt, gebruik kan maken van de decompilatie- uitzondering, dat de benodigde informatie nog niet snel en gemakkelijk beschikbaar is, dat de onderdelen van het programma die niet noodzakelijk zijn voor de totstandbrenging van compatibiliteit, niet mogen worden gedecompileerd, dat de verkregen informatie niet mag worden in de handel brengen van een programma gebruikt voor de ontwikkeling, productie of het waarmee inbreuk op het auteursrecht op het gedecompileerde programma wordt gemaakt, dat geen ongerechtvaardigd nadeel voor de rechtmatige belangen van de rechthebbende ontstaat, en dat de toepassing van de uitzondering het normale gebruik van het computerprogramma niet belemmert. De richtlijn bepaalt ook dat elk contractueel beding dat strijdig is met de decompilatie- uitzondering, nietig is. Met betrekking tot de rechtshandhaving wordt voorzien in regels betreffende de inbeslagneming van onrechtmatige kopieën en betreffende middelen om systemen voor encryptie of beveiliging tegen kopiëren te ontwijken. IV. STAND VAN DE TENUITVOERLEGGING VAN DE RICHTLIJN Hoewel slechts drie lidstaten de termijn voor de tenuitvoerlegging (1 januari 1993) in acht hebben genomen, hebben alle lidstaten op dit ogenblik de vereiste nationale wetten, voorschriften en bestuursrechtelijke bepalingen goedgekeurd. Deze tenuitvoerleggingsmaatregelen worden in de onderstaande tabel weergegeven. Lidstaat Inwerkingtreding Referentie Denemarken 19 december 1992 Lov No 1010 Italië 29 december 1992 Decreto Legislativo No 518, Supplemento ordinario alla gazzetta Ufficiale N° 306, 31. 12. 1992 Verenigd Koninkrijk 1 januari 1993 Statutory Instrument 1992 No 3233 Ierland 2 februari 1993 S. I. No 26 of 1993, Regulations entitled European Communities (Legal Protection of Computer Programs) Regulations, 1993 7 Oostenrijk 1 maart 1993 Urheberrechtsgesetz – Novelle 1993, BGBl. No 93/1993, blz. 1166 Griekenland 4 maart 1993 Wet nr. 2121/93 Finland 7 mei 1993 Duitsland 24 juni 1993 Wetten nr. 418/93 en 419/93, Fins staatsblad van 12. 5. 1993 blz. 415 Zweites Gesetz zur Änderung des Urheberrechtsgesetzes vom 9. Juni 1993, BGBl I, blz. 910 Spanje Zweden Frankrijk 24 december 1993 Ley 16/1993, BOE No. 307 1 januari 1994 Wet nr. 1687/92 1 juli 1994 Loi n° 94-361 du 10 mai 1994, J. O. R. F. van 11. 5. 1994, blz. 6863 België 1 augustus 1994 Nederland 1 september 1994 Portugal 25 oktober 1994 Luxemburg 24 april 1995 Wet van 30 juni 1994 Belgisch Staatsblad van 27. 7. 94, blz. 19315 Wet van 7 juli 1994, Staatsblad JS - 1994, blz. 521. Decreto-lei n° 252/94 van 20. 10. 1994 Diáro da República - I Série A, n° 243, 20. 10. 1994, blz. 6374. Loi du 24. 04. 1995 modifiant la loi du 29 mars 1972 sur le droit d'auteur en ce qui concerne la protection juridique des programmes d'ordinateur, Mémorial, blz. 944 V. 1. EVALUATIE VAN DE TENUITVOERLEGGING DOOR DE LIDSTATEN Voorwerp van de bescherming (artikel 1) In artikel 1 van de richtlijn wordt het toepassingsgebied van de auteursrechtelijke bescherming voor computerprogramma’s omschreven. Zes van de lidstaten (België, Duitsland, Griekenland, Ierland, Italië en Spanje) hebben aan de eisen van dit artikel voldaan, hoewel ze het op twee na allemaal wenselijk hebben geacht de passage “Om te bepalen of het programma voor bescherming in aanmerking komt mogen geen andere criteria worden aangelegd” niet ten uitvoer te leggen. Deze verduidelijking wordt gegeven in artikel 1, lid 3, en heeft betrekking op de definitie van oorspronkelijkheid als voorwaarde voor auteursrechtelijke bescherming. 8 Duitsland heeft artikel 1, lid 3, uitdrukkelijk opgenomen3 en heeft aldus de jurisprudentie van zijn Hooggerechtshof met betrekking tot het “Inkassoprogramm”4, op grond waarvan voordien het bestaan van een (hoog) niveau van creativiteit ("Schöpfungshöhe") was vereist, laten vervallen. Het gewijzigde niveau van oorspronkelijkheid is sindsdien door constante jurisprudentie5 bevestigd en het Duitse criterium om voor bescherming in aanmerking te komen, is aldus met de bepalingen van de richtlijn in overeenstemming gebracht. (a) Bescherming van computerprogramma’s als werken van letterkunde Computerprogramma’s dienen te worden beschermd als werken van letterkunde in de zin van artikel 2 van de Berner Conventie. In artikel 4 van het WIPO-Verdrag inzake auteursrecht (WCT) wordt dezelfde formulering gebruikt als in de richtlijn. Deze bepalingen stroken ook met artikel 10, lid 1, van de TRIPS-Overeenkomst. Alle lidstaten lijken aan deze eis te hebben voldaan. (b) Opneming van het voorbereidende materiaal Krachtens artikel 1, leden 1 en 2, dient de term “computerprogramma’s” het voorbereidende materiaal te omvatten. De grote meerderheid van de lidstaten heeft deze bepaling ten uitvoer gelegd zonder een definitie van computerprogramma’s te geven. Blijkbaar hebben alleen Frankrijk en Duitsland een dergelijke definitie in hun wettenverzameling. Er zij echter op gewezen dat het begrip computerprogramma in de richtlijn zelf niet wordt gedefinieerd. Toch wordt een zeker houvast geboden door de 7e overweging en de toelichting bij het oorspronkelijke voorstel van de Commissie van april 1989. Denemarken en Finland hebben de bepaling inzake het voorbereidende materiaal helemaal niet ten uitvoer gelegd. Het VK heeft voorbereidend materiaal ondergebracht bij werken van letterkunde in plaats van computerprogramma’s. Kennelijk voldoet de bepaling van het VK, hoewel ze verdergaat dan de richtlijn, die beperkt is tot computerprogramma’s, wel aan de eisen, en zijn in Denemarken en Finland in de praktijk op dit punt geen moeilijkheden gerezen. (c) Uitdrukkingswijze, in welke vorm dan ook Volgens artikel 1, lid 2, wordt de bescherming verleend aan de uitdrukkingswijze, in welke vorm dan ook, van een computerprogramma. Tien van de lidstaten hebben deze bepaling ten uitvoer gelegd, terwijl Denemarken, Finland, Frankrijk, Luxemburg en Nederland dit niet uitdrukkelijk hebben gedaan. Op dit ogenblik is het niet duidelijk welk effect dit heeft op de bescherming van computerprogramma’s in de desbetreffende lidstaten. (d) Ideeën en beginselen De ideeën en beginselen die aan enig element van een computerprogramma ten grondslag liggen, worden niet auteursrechtelijk beschermd. Deze traditionele uitsluiting van auteursrechtelijke bescherming wordt bevestigd door artikel 1, lid 2, tweede zin, en de overwegingen 13 en 14 van de richtlijn. Acht lidstaten (Oostenrijk, Finland, Frankrijk, Luxemburg, Nederland, Portugal, Zweden en het VK) hebben deze bepalingen niet ten uitvoer gelegd. Blijkbaar is het echter een vaste regel van deze lidstaten om het onderscheid idee / uitdrukkingswijze als algemeen beginsel van het auteursrecht toe te passen. 3 4 5 Par. 69, onder a), lid 3, van de Duitse auteurswet. BGHZ 94, 276. BGH [1994] GRUR 39 "Buchhaltungsprogramm", BGH [1994] GRUR 363 "Holzhandelsprogramm". 9 (e) Eigen schepping van de maker in artikel 1, Zoals hierboven wordt vermeld, wordt lid 3, het vereiste niveau van oorspronkelijkheid voor het verlenen van auteursrechtelijke bescherming omschreven. In het criterium van de Gemeenschap is sprake van “een eigen schepping van de maker”. Zes lidstaten hebben deze bepaling niet expliciet ten uitvoer gelegd. Van deze zes zijn Denemarken, Finland, Luxemburg, Nederland en Zweden blijkbaar van oordeel dat hun wetgeving impliciet de bepaling bevat dat met de formulering van de richtlijn rekening moet worden gehouden. Dit beginsel lijkt tot dusver niet door belanghebbende partijen in twijfel te zijn getrokken. De Commissie heeft echter de tenuitvoerlegging door het VK ter discussie moeten stellen omdat deze lidstaat gewoonlijk alleen vaardigheid en arbeid vereist en de auteursrechtelijke bescherming van door de computer gegenereerde werken toelaat. De Commissie heeft er nota van genomen dat als gevolg van de goedkeuring van Richtlijn 96/9/EG betreffende de rechtsbescherming van databanken6 het VK nu voorziet in een juridische definitie van oorspronkelijkheid voor een werk van voor computerprogramma’s ontbreekt nog. Het staat nog te bezien of dit zal leiden tot een te ruime bescherming van computerprogramma’s in het VK. databank7. Een soortgelijke letterkunde bepaling bestaat een dat in (f) Geen andere criteria Alleen België en Duitsland hebben dit kenmerk van de richtlijn omgezet. Blijkbaar is het echter niet strikt noodzakelijk deze garantie expressis verbis ten uitvoer te leggen, daar de richtlijn duidelijk bepaalt dat de “eigen schepping van de maker” voldoende is. Bovendien wordt er in overweging 8 aan herinnerd dat bij de vaststelling of een computerprogramma een oorspronkelijk werk is, geen criteria mogen worden toegepast met betrekking tot de kwalitatieve of esthetische waarde van het programma. In de praktijk wordt aangenomen dat de rechtbanken van de lidstaten zich bij de interpretatie van de artikelen van de richtlijn door dergelijke bepalingen zullen laten leiden. 2. Auteurschap van het programma (artikel 2) Artikel 2 bevat drie essentiële eisen, namelijk inzake individueel auteurschap, inzake gezamenlijk auteurschap en inzake werken van werknemers. Voorts is er een bepaling inzake collectieve werken die aan het oordeel van de lidstaten wordt overgelaten. Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal hebben van deze mogelijkheid gebruik gemaakt. Alle lidstaten hebben in hun wetgeving regels opgenomen waardoor de essentiële bepalingen van artikel 2 ten uitvoer worden gelegd. 3. Beschermde personen (artikel 3) Aangezien dit artikel voor de bepaling van de beschermde personen verwijst naar het nationale auteursrecht betreffende werken van letterkunde, heeft het grotendeels een bevestigend karakter. Ondanks het bevestigende karakter van deze bepaling hebben blijkbaar alle lidstaten computerprogramma’s uitdrukkelijk als werken van letterkunde auteursrechtelijke bescherming verleend, hetgeen inhoudt dat de normale regels betreffende het auteurschap van toepassing zullen zijn. 6 7 PB L 77 van 27. 3. 1996, blz. 20. Par. 3, onder A), lid 2, CDPA 1988, als gewijzigd door de Copyright and Rights in databases Regulations 1997, S. I. 1997/3032 van 18. 12. 1997 10 4. Handelingen waarvoor toestemming vereist is (artikel 4) Zeven lidstaten (België, Frankrijk, Duitsland, Ierland, Italië, Luxemburg en Spanje) hebben aan alle eisen van dit artikel 4 voldaan. (a) Reproductie (artikel 4, onder a)) Volgens de bepalingen van de richtlijn is de permanente of tijdelijke reproductie voor een deel of het geheel van een computerprogramma, ongeacht op welke wijze en in welke vorm, een handeling waarvoor toestemming vereist is. In enkele lidstaten blijkt er echter geen specifieke tenuitvoerlegging van “permanente of tijdelijke reproductie” te zijn (Oostenrijk, Denemarken, Finland, Nederland en Zweden). In het licht van commentaar uit de industrie kan deze discrepantie verder onderzoek vereisen. Zo ook hebben sommige lidstaten (Denemarken, Finland, Griekenland, Zweden en het VK) de bepaling “voor een deel of het geheel” niet geïmplementeerd. Tenslotte hebben enkele lidstaten (Oostenrijk, Denemarken, Finland, Portugal en Zweden) verzuimd “het laden of in beeld brengen, of de uitvoering, transmissie of opslag van een computerprogramma” in het toepassingsgebied van het reproductierecht op te nemen. Dit verzuim is blijkbaar niet in overeenstemming met het ‘Agreed Statement’ betreffende artikel 1, lid 4, van het WCT, volgens hetwelk als vanzelfsprekend wordt aangenomen dat de opslag van een beschermd werk in digitale vorm op een elektronische drager een verveelvoudiging is in de zin van artikel 9 van de Berner Conventie. (b) vertalen, bewerken, arrangeren of anderszins veranderen van een programma (artikel 4, onder b)) Enkele lidstaten (Oostenrijk, Denemarken, Nederland, Zweden en het VK) hebben blijkbaar verzuimd de zinsnede “anderszins veranderen” ten uitvoer te leggen. In die lidstaten kan het toepassingsgebied van het recht kleiner zijn dan dat waarin de richtlijn voorziet. (c) elke vorm van distributie, met inbegrip van het verhuren, onder het publiek (artikel 4, onder c), eerste zin) Al de lidstaten bepalen dat de distributie van het origineel of een kopie van een computerprogramma valt onder handelingen waarvoor toestemming vereist is. Er wordt eveneens een verhuurrecht verleend. (d) Verval van het recht in de Gemeenschap (artikel 4, onder c), tweede zin) Zoals in het antwoord van de heer Monti, lid van de Commissie, van 11 juli 1995 op mondelinge vraag H-0436/95 van Arthur Newens, lid van het EP, wordt uiteengezet8, heeft de Commissie steeds het standpunt ingenomen dat Richtlijn 91/250/EEG voorkomt dat de lidstaten een internationale uitputting toepassen met betrekking tot de distributie van computerprogramma’s. Artikel 4, onder c), voorziet in een exclusief distributierecht dat in de Gemeenschap vervalt wanneer de verkoop van het programma in de Gemeenschap heeft plaatsgevonden. Aangezien niet wordt bepaald dat dit exclusieve recht binnen de Gemeenschap wordt uitgeput door een eerste verkoop buiten de Gemeenschap, staat het de lidstaten niet vrij om te bepalen dat dit recht is uitgeput met betrekking tot computerprogramma’s. De impliciete beperking van de parallelle invoer van computerprogramma’s in de Gemeenschap is niet uitdrukkelijk ten uitvoer gelegd door Denemarken, Finland, Nederland en Portugal. Bovendien blijkt uit de formulering van de wet dat het door Luxemburg gehanteerde begrip verval 8 Handelingen van het Europees Parlement (NL), nr. 466, blz. 174. 11 niet alleen op het distributierecht betrekking heeft. Belanghebbende kringen hebben hun bezorgdheid met betrekking tot deze aspecten te kennen gegeven. Er zij echter opgemerkt dat als gevolg van jurisprudentie waardoor de Nederlandse auteurswet in het licht van de richtlijn wordt geïnterpreteerd, het verval van het recht nu eveneens in Nederland wordt toegepast9. Volgens de president van de rechtbank van Den Haag in de zaak-Novell moet de Nederlandse auteurswet, die geen voorschriften inzake uitputting van het recht bevat, zoveel mogelijk overeenkomstig de bepalingen van de richtlijn worden geïnterpreteerd. In die omstandigheden kwam hij tot de conclusie dat per 1 september 1994 in Nederland een auteursrechtregeling voor computerprogramma’s moet worden toegepast die uitsluitend voorziet in uitputting van het recht in de Gemeenschap. 5. Uitzonderingen voor handelingen waarvoor toestemming nodig is (artikel 5) Tien lidstaten hebben al deze essentiële bepalingen woordelijk of bijna woordelijk ten uitvoer gelegd (België, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Ierland, Italië, Luxemburg, Spanje en Zweden). Nadere gegevens over elke bepaling worden hierna verstrekt. (a) Normaal gebruik door de rechtmatige verkrijger en verbetering van fouten (artikel 5, lid 1) in dat, Deze bepaling houdt tenzij bij overeenkomst uitdrukkelijk anders bepaald is, de handelingen waarvoor toestemming vereist is, behalve distributie en verhuur, geen toestemming van de rechthebbende vereisen wanneer deze handelingen voor de rechtmatige verkrijger noodzakelijk zijn om het computerprogramma te kunnen gebruiken voor het beoogde doel, onder meer om fouten te verbeteren. De meeste lidstaten hebben duidelijk gesteld dat met betrekking tot het toepassingsgebied van artikel 5, lid 1, uitbesteding is toegestaan. De meningen lopen echter uiteen wat de betekenis van “rechtmatige verkrijger” betreft. Diverse lidstaten hebben dit begrip omgezet door middel van de term “rechtmatige gebruiker”, d. w. z. een persoon die het recht heeft het programma te gebruiken. De Commissie deelt de mening van sommige commentators dat “rechtmatige verkrijger” in feite staat voor een koper, licentiehouder, huurder of een persoon die toestemming heeft om namens een van de vorengenoemden het programma te gebruiken. Dit argument is ook gebaseerd op de artikelen 6 en 8 van de databankrichtlijn (Richtlijn 96/9/EG), waarin de term “rechtmatige gebruiker” wordt gebezigd en die naar het voorbeeld van artikel 5, lid 1, van de computerprogrammarichtlijn zijn geformuleerd10. Naar het oordeel van de Commissie werd met artikel 5, lid 1, en overweging 18 bedoeld dat het niet mogelijk mag zijn een “rechtmatige verkrijger” van een programma bij overeenkomst het verrichten van handelingen waarvoor toestemming vereist is te verhinderen wanneer deze nodig zijn om het programma in overeenstemming met het beoogde doel te gebruiken of om fouten te verbeteren. Het is echter wel mogelijk om in een overeenkomst specifieke bepalingen op te nemen waardoor de van toestemming afhankelijke handelingen die door de gebruiker van het computerprogramma mogen worden uitgevoerd, “onder controle worden gehouden”. In de uitvoeringsmaatregelen van Oostenrijk, Finland en het VK is er geen verwijzing naar “tenzij bij overeenkomst uitdrukkelijk anders bepaald is”. In het geval van het VK heeft dit blijkbaar te maken met het feit dat deze lidstaat een ruime opvatting van het begrip contractvrijheid hanteert, die veel verdergaat dan de uitzonderingen op het auteursrecht met betrekking tot de bescherming 9 10 Pres. Rb. Den Haag, kort geding van 7 juli 1995, IER 1995/30, in zaak Novell, Inc. /America Direct B. V. Toelichting, COM(92) 24 def. , 13. 5. 1992, punt 8. 4. 12 van computerprogramma’s. De Oostenrijkse en de Finse wet lijken niet in overeenstemming te zijn met de communautaire voorschriften doordat ze voorzien in ruimere uitzonderingen dan volgens de richtlijn is toegestaan. Bovendien hebben Portugal en het VK bij de tenuitvoerlegging “voor het beoogde doel” weggelaten. Voor zover de Commissie weet, zijn er in de praktijk geen moeilijkheden als gevolg van deze tekortkoming gerezen. (b) het maken van reservekopieën (artikel 5, lid 2) Artikel 5, lid 2, bepaalt dat het maken van een reservekopie door een rechtmatige gebruiker van het programma niet bij overeenkomst kan worden verhinderd indien die kopie voor bovenbedoeld gebruik nodig is. Deze bepaling is door alle lidstaten ten uitvoer gelegd. 11 (c) de werking van een programma observeren, bestuderen en uittesten (artikel 5, lid 3) lid 3, Krachtens artikel 5, is de rechtmatige gebruiker van een kopie van een programma gemachtigd om zonder toestemming van de rechthebbende de werking van het programma te observeren, te bestuderen en uit te testen, teneinde vast te stellen welke ideeën en beginselen aan een element van het programma ten grondslag liggen, indien hij dit doet bij het rechtmatig laden of in beeld brengen, de uitvoering, transmissie of opslag van het programma. Alle lidstaten hebben aan deze eisen voldaan met uitzondering van Finland en het VK, die beide het woord “rechtmatig” (in het laatste deel van de zin) hebben weggelaten. Deze weglating is van belang in die zin dat het woord “rechtmatig” zorgt voor de passende beperking van de toegestane handelingen die door de rechtmatige gebruiker kunnen worden verricht om de werking van het programma te observeren, te bestuderen en uit te testen. (d) Thuiskopiëren De richtlijn voorziet in artikel 5, lid 1, in specifieke uitzonderingen die het gebruik van het programma in bepaalde omstandigheden toelaten. Het thuiskopiëren van computerprogramma’s werd door de communautaire wetgever uitgesloten van het toepassingsgebied van de toelaatbare uitzonderingen op de handelingen waarvoor toestemming vereist is. Sommige lidstaten hebben echter hun uitzondering voor thuiskopiëren niet uitdrukkelijk ingetrokken. De rechthebbenden zijn van oordeel dat dit een belangrijke kwestie is en dat maatregelen moeten worden genomen om deze lidstaten op één lijn te brengen met de landen die hun uitzondering voor het thuiskopiëren van computerprogramma’s hebben ingetrokken. Tot dusver zijn er geen aanwijzingen dat er in de praktijk op dit gebied serieuze problemen zijn gerezen en er zijn nog geen formele klachten ontvangen. De situatie lijkt echter enige rechtsonzekerheid te vertonen en moet misschien verder worden onderzocht. 6. Decompilatie (artikel 6) Algemeen gesproken is dit het artikel dat door de lidstaten op de meest complete wijze ten uitvoer is gelegd. In de meeste gevallen is dit woordelijk of bijna woordelijk gebeurd. Artikel 6, lid 3, betreffende de beperking van de decompilatie-uitzondering is echter in zes lidstaten (Oostenrijk, Denemarken, Finland, Nederland, Zweden en het VK) weggelaten. Deze beperking is belangrijk omdat ze geënt is op de “driestapstoets” van de Berner Conventie (die zijn oorsprong vindt in 11 Enkele punten van bezorgdheid in de industrie worden in punt VII. 2 weergegeven. 13 artikel 9, lid 2, van de Berner Conventie). Krachtens de richtlijn zorgt deze beperking ervoor dat de decompilatie-uitzondering niet wordt gebruikt op zodanige wijze dat ongerechtvaardigd nadeel voor de rechtmatige belangen van de rechthebbende ontstaat of het normale gebruik van het computerprogramma wordt belemmerd. Het weglaten van een dergelijke uitdrukkelijke beperking zou tot ongerechtvaardigd nadeel voor de rechthebbende kunnen leiden. Met betrekking tot andere in artikel 6 behandelde aspecten zijn de uitvoeringsmaatregelen van Portugal, Zweden en het VK de enige die niet helemaal in overeenstemming met de richtlijn lijken te zijn. Wat de Portugese uitvoeringsmaatregel betreft, lijkt er ten eerste geen equivalent voor artikel 6, lid 1, onder c), te zijn. Dit is een serieus verzuim, omdat bij een inbreukprocedure een partij misschien moet kunnen aantonen dat de toegang tot onderdelen van een programma die niet noodzakelijk waren voor de totstandbrenging van compatibiliteit, een ongeoorloofde handeling was en daarom een inbreuk vormde. Ten tweede werd artikel 6, lid 2, onder a), niet ten uitvoer gelegd. In strijd met de richtlijn is het bijgevolg niet uitgesloten dat decompilatiehandelingen kunnen worden gebruikt voor andere doeleinden dan het tot stand brengen van de compatibiliteit van een onafhankelijk gecreëerd computerprogramma. Ten slotte is de tenuitvoerlegging van de eis inzake de driestapstoets geenszins volledig in overeenstemming met de formulering van artikel 6, lid 3. De Zweedse uitvoeringsmaatregel is slechts gebrekkig in zover de zinsnede “onafhankelijk gecreëerd computerprogramma” bij de omzetting van artikel 6, lid 1, is weggevallen. Deze weglating blijkt echter een belangrijk gevolg te hebben. Het ontbrekende element werd in de richtlijn opgenomen om ervoor te zorgen dat geen decompilatie van een doelprogramma plaatsvindt voordat het onafhankelijk gecreëerde programma bestaat (ook al is dit slechts in de vorm van voorbereidend materiaal). De Britse uitvoeringsmaatregel is misschien ook niet conform, ten eerste omdat “rechtmatige gebruiker” wordt gebruikt, welke term “een namens de licentiehouder gemachtigde persoon of een persoon die het recht heeft om een kopie van het programma te gebruiken” niet lijkt te omvatten. Ten tweede is “reproductie van de code en de vertaling van de codevorm” geïmplementeerd als “uitgedrukt in een lage programmeertaal om het om te zetten in een hogere programmeertaal”. Ten derde is er geen beperking tot “onderdelen” van het gedecompileerde programma, maar wel een beperking “tot handelingen die noodzakelijk zijn om het geoorloofde doel te bereiken”. En tenslotte is er geen uitdrukkelijke tenuitvoerlegging van de driestapstoets overeenkomstig artikel 6, lid 3. 7. Bijzondere beschermingsmaatregelen (artikel 7) Artikel 7, lid 1, specificeert een aantal handelingen waartegen de lidstaten “overeenkomstig hun nationale wetgeving passende sancties” moeten vaststellen. Deze handelingen omvatten a) het in het verkeer brengen van onrechtmatige kopieën, b) het bezit voor commerciële doeleinden van onrechtmatige kopieën, en c) het in het verkeer brengen of het bezit voor commerciële doeleinden van middelen die uitsluitend bestemd zijn om de ongeoorloofde verwijdering van technische beschermingsvoorzieningen te vergemakkelijken. Artikel 7, lid 2, handelt over de inbeslagneming van onrechtmatige kopieën en artikel 7, lid 3, over de inbeslagneming van middelen die de ongeoorloofde verwijdering of ontwijking van technische beschermingsvoorzieningen vergemakkelijken. Enkele lidstaten (Duitsland, Griekenland, Italië en Portugal) hebben niet elk detail van artikel 7 omgezet, hoewel alleen Griekenland de discretionaire bepaling van artikel 7, lid 3, niet ten uitvoer heeft gelegd. Algemeen gesproken blijkt dit gebrek aan precisie in de praktijk slechts moeilijkheden van minder belang op het gebied van de rechtshandhaving te hebben opgeleverd. 14 Met betrekking tot artikel 7 zijn enkele belangrijke rechterlijke beslissingen genomen. In een Duits vonnis van zeer grote betekenis werd beslist dat de wijziging van de programmering van een met om de programmabeveiliging te verwijderen, een handeling is die een inbreuk op het auteursrecht vormt12. computerprogramma blokkeerapparaatje beveiligd (dongle) een 8. Duur van de bescherming (artikel 8) Artikel 8 werd ingetrokken krachtens artikel 11, lid 1, van Richtlijn 93/98/EEG betreffende de harmonisatie van de beschermingstermijn van het auteursrecht en van bepaalde naburige rechten13. Volgens artikel 1, lid 1, van deze richtlijn geldt het auteursrecht op werken van letterkunde of kunst in de zin van artikel 2 van de Berner Conventie nu gedurende een geharmoniseerde termijn van 70 jaar post mortem auctoris. Deze bepaling geldt ook voor de auteurs van computerprogramma’s. Alle lidstaten hebben aan de bepalingen van de richtlijn voldaan. 9. Toepassing van andere wettelijke bepalingen (artikel 9) Artikel 9, lid 1, bevat een bepaling waardoor andere wettelijke bepalingen betreffende computerprogramma’s zoals de wetgeving inzake octrooien, merken, oneerlijke mededinging, bedrijfsgeheim, halfgeleiderproducten of overeenkomsten, onverlet worden gelaten. Bovendien wordt in lid 1 bepaald dat elk contractueel beding dat strijdig is met artikel 6 (decompilatie) of met de in artikel 5, leden 3 en 5 [lees: leden 2 en 3], bedoelde uitzonderingen, nietig is. Het verzuim van Nederland en Spanje om de laatstgenoemde bepalingen specifiek te implementeren, kan echter worden gecompenseerd door de opvattingen die deze lidstaten erop nahouden met betrekking tot overheidsbeleidsoverwegingen, waardoor het doel van de richtlijn waarschijnlijk zal worden bereikt. Een aanzienlijk aantal lidstaten (Oostenrijk, België, Denemarken, Finland, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, Zweden en het VK) heeft nagelaten de bepaling “laat andere wettelijke bepalingen onverlet” expressis verbis ten uitvoer te leggen. Het ligt echter voor de hand dat de andere wettelijke bepalingen in kwestie in deze lidstaten van toepassing zullen blijven krachtens het lex specialis-beginsel. Het is bijgevolg onwaarschijnlijk dat dit verzuim een nadelig effect zal hebben dat in strijd zou kunnen zijn met de communautaire voorschriften. Internationale softwareproducenten hebben de decompilatievoorschriften van de richtlijn in hun licentieovereenkomsten erkend. Er zijn echter licentieovereenkomsten uit enkele Amerikaanse en Europese bronnen die niet in overeenstemming zijn met de artikelen 5, 6 en 9 van de richtlijn. Gezien het essentiële karakter van enkele uitzonderingen en ‘gebruikersrechten’ die in de desbetreffende bepalingen worden uiteengezet, kunnen dergelijke overeenkomsten ongeldig zijn. VI. 1. OVERZICHT VAN DE EFFECTEN VAN DE TENUITVOERLEGGING Algemene tevredenheid in de belanghebbende kringen over de basiskenmerken van de huidige regeling Afgezien van een aantal nieuwe ontwikkelingen na het indienen van het voorstel van de Commissie voor een richtlijn betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het 12 13 Karlsruhe, Hof van Beroep, [1996] WRP 587; bevestigd door het Bundesgerichtshof (BGH) [1996] CR 737. PB L 290 van 24. 11. 1993, blz. 9. 15 auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij14, die hierna worden besproken, gaat van de belanghebbende kringen geen druk uit om de richtlijn in belangrijke opzichten te wijzigen. Zonder uitzondering waren de belangengroepen die in het kader van de studie van 1997 werden ondervraagd, van mening dat de richtlijn een aanzienlijk harmoniserend effect had gehad door normen vast te stellen voor de bescherming van computerprogramma’s door het auteursrecht als werken van letterkunde. 2. Het effect op de computerprogramma-industrie Door de goedkeuring van de richtlijn werd de computerprogramma-industrie op vier belangrijke punten bevorderd: een vermindering van de piraterij (daling in geheel West-Europa van gemiddeld 78% in 1990 tot 36% in 1998)15; een toename van de werkgelegenheid (de Europese software-industrie heeft een groei gekend van 19 miljard ecu in 1992 tot 31 miljard ecu in 1997)16; een evolutie naar open systemen (voor de resultaten van de door de EU-werkgroep inzake open software uitgevoerde werkzaamheden, zie http://eu. conecta. it); harmonisatie voor door werknemers gecreëerde computerprogramma’s. 3. Het effect op de wetgeving van derde landen De richtlijn is in een aanzienlijk aantal Midden- en Oost-Europese landen alsmede in Hong Kong, de Filippijnen en Australië als model gebruikt. De richtlijn lijkt een beschermingsomvang te bieden die vergelijkbaar is met die welke door de wetgeving van de voornaamste handelspartners van de Gemeenschap wordt geboden. Er wordt beweerd dat één specifiek aspect betreffende de omvang van de auteursrechtelijke bescherming voor computerprogramma’s leidt tot verschillen op internationaal niveau. In het kader van de studie van 1997 werd immers opgemerkt dat de Japanse auteurswet voorziet in uitzonderingen voor “alle programmeertalen, regels of algoritmen die worden gebruikt voor het maken van dergelijke” computerprogramma’s. De Commissie deelt de mening dat er geen reden is om de uitzonderingen op de beschermingsomvang volgens de richtlijn uit te breiden tot programmeertalen. Op grond van artikel 1, lid 2, van de richtlijn is het echter voor discussie vatbaar of regels en algoritmen tot “beginselen” kunnen worden gerekend, met name indien beginselen “procedures, werkmethoden of mathematische concepten als dusdanig” omvatten. Ten slotte bestaat er blijkbaar geen pertinente jurisprudentie op grond van artikel 47, lid 2, van de Japanse auteurswet waardoor Japan in een andere positie wordt gebracht dan die waarin de Europese Unie of de Verenigde Staten zich bevinden. 14 15 16 PB C 108 van 7. 4. 1998, blz. 6, en gewijzigd voorstel in PB C 180 van 25. 6. 1999, blz. 6. Piraterijstatistieken 1998 BSA/SIIA; SIIA Global Software Piracy Report 1999. Rapport van Price Waterhouse. 16 4. Gevolgen van andere verschillen in de wijze van tenuitvoerlegging door de lidstaten Hoewel de belanghebbende partijen van mening waren dat de meeste verschillen in de tenuitvoerlegging geen aanzienlijke problemen voor de interne markt opleveren, kan erop worden gewezen dat de lidstaten die het sterkst van de tekst van de richtlijn afwijken, die zijn welke na de goedkeuring van de richtlijn tot de Europese Unie zijn toegetreden. Blijkbaar is dit een gevolg van het feit dat deze nieuwe lidstaten onvoldoende werden betrokken bij het proces dat tot de goedkeuring van de richtlijn heeft geleid. VII. EVENTUELE NOODZAAK VAN VERDERE COMMUNAUTAIRE MAATREGELEN Sinds de voltooiing van de studie in augustus 1997 heeft de Commissie diverse mededelingen van belanghebbende kringen ontvangen met betrekking tot punten die niet alleen voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van Richtlijn 91/250/EEG, maar ook uit verdere ontwikkelingen sinds deze in werking is getreden. In enkele van deze mededelingen wordt erop gewezen dat sommige aspecten van de richtlijn moeten worden verduidelijkt. 1. Het distributierecht en mededeling aan het publiek Het nieuwe WIPO-Verdrag inzake auteursrecht (WCT) van december 1996 verleent aan de auteurs van werken van letterkunde en kunst, inclusief computerprogramma’s, het uitsluitend recht om toestemming te verlenen tot mededeling aan het publiek per draad of langs draadloze weg, inclusief beschikbaarstelling (artikel 4 in combinatie met artikel 8 WCT). Op basis van deze nieuwe internationale voorschriften werd voorgesteld een uitdrukkelijk recht op mededeling aan het publiek (inclusief recht op beschikbaarstelling) toe te voegen aan het pakket handelingen waarvoor toestemming vereist is overeenkomstig artikel 4 van de richtlijn. In deze context werd door delen van de computerprogramma-industrie ook voorgesteld het toepassingsgebied van het uitputtingsbeginsel te verduidelijken. Wat de uitputting van het auteursrecht betreft, moet er rekening mee worden gehouden dat overeenkomstig de richtlijn uitputting in de Gemeenschap alleen geldt voor de verkoop van kopieën, d. w. z. goederen, terwijl de levering via onlinediensten geen uitputting tot gevolg heeft17. Bovendien wijst de Commissie erop dat, in tegenstelling tot het overige acquis communautaire betreffende het distributierecht, artikel 4, onder c), van de richtlijn het heeft over “elke vorm” van distributie “onder het publiek” van een auteursrechtelijk beschermd computerprogramma. Dit zou kunnen worden geïnterpreteerd in de zin dat het distributierecht op grond van Richtlijn 91/250/EEG niet beperkt is tot de distributie van tastbare kopieën van een computerprogramma op diskettes. Hoewel artikel 4, onder c), een dergelijke ruime interpretatie toelaat, wordt momenteel niet voorzien in het exclusieve recht van de auteur om toestemming te verlenen tot elke beschikbaarstelling van het werk aan het publiek op zodanige wijze dat het voor leden van het publiek beschikbaar is vanaf een door hen gekozen plaats en op een door hen gekozen tijdstip (cf. artikel 8 WCT). In deze omstandigheden wordt met het feit dat de Gemeenschap moet zorgen voor overeenstemming met de WCT-voorschriften door te voorzien in aanvullende regels voor de beschikbaarstelling van computerprogramma’s, rekening gehouden in het voorstel voor een richtlijn betreffende het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij. 17 Antwoord van de heer Monti, lid van de Commissie, op mondelinge vraag H-0436/95 van Arthur Newens, lid van het EP (11. 7. 1995), Handelingen van het EP (NL), nr. 466, blz. 174. 17 2. Reservekopieën De industrie heeft haar bezorgdheid geuit over het feit dat van de bepalingen betreffende reservekopieën (artikel 5, lid 2, van de richtlijn) op illegale wijze gebruik wordt gemaakt in die zin dat zogenaamde “reservekopieën” zijn gemaakt en op de vrije markt verkocht. Kennelijk andere werden zelfs met videogrammen, “multimediatoepassingen” waarin enkele kenmerken van “software” worden geïntegreerd, onrechtmatige reproductiehandelingen verricht door personen die beweren dat ze daartoe het recht hadden. compilaties op een cd-rom en bepaalde of ontwijking verwijdering In deze context heeft het gebruik van de zinsnede “middelen die uitsluitend bestemd zijn om de ongeoorloofde te vergemakkelijken die voor de bescherming van een programma getroffen mocht zijn” volgens artikel 7, lid 1, onder c), problemen opgeleverd voor de fabrikanten van computerspelletjes in die zin dat geen maatregelen zijn genomen tegen de leveranciers van apparaten en programma’s voor de uitschakeling van beschermingsvoorzieningen omdat de uitsluitende bestemming van deze apparaten / programma’s in de reclameliteratuur werd voorgesteld als bedoeld voor het maken van reservekopieën. voorziening technische enigerlei van In de eerste plaats zij echter opgemerkt dat in Richtlijn 91/250/EEG het begrip “reserve” bedoeld is in de zin van “om veiligheidsredenen”. Bovendien is de Commissie van oordeel dat uit de formulering en het doel van artikel 5, lid 2, voortvloeit dat slechts een (= één) kopie is toegestaan en dat die geen ander doel mag hebben dan het gebruik als “reservekopie”. De voor reservekopieën gemaakte uitzondering moet er alleen voor zorgen dat het programma bij verlies of beschadiging van het origineel normaal verder kan worden gebruikt. Ze moet echt “noodzakelijk” zijn voor het gebruik van het computerprogramma. Als men het recht niet heeft of niet meer heeft om een computerprogramma te gebruiken, is de uitzondering niet van toepassing. Het maken van privé-kopieën voor ongeautoriseerd gebruik is niet toegestaan, maar is een daad van softwarepiraterij. Ondanks een zekere verwarring in een aantal lidstaten over het precieze toepassingsgebied van de uitzondering voor het maken van reservekopieën is de nationale jurisprudentie in het algemeen in staat gebleken om deze illegale activiteit op doelmatige wijze aan te pakken. Bovendien kunnen rechthebbenden zich beroepen op andere pertinente bepalingen in de Gemeenschapswetgeving, zoals Richtlijn 96/9/EG betreffende de rechtsbescherming van databanken18, om daden van multimediapiraterij te bestrijden. Tenslotte mag een verdere versterking van het kader voor de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten worden verwacht resultaat van de overlegprocedure die met het Groenboek van de Commissie “Bestrijding van namaak en piraterij in de interne markt”19 is gestart. als 3. Sancties Met betrekking tot sancties erkent de richtlijn het belang van sancties inzake het auteursrecht, maar is ze slechts algemeen in haar eisen. Diverse belangengroepen die werden geraadpleegd, zijn van mening dat er behoefte is aan een breed opgezet stel minimumnormen en -procedures om de sancties inzake het auteursrecht op de TRIPS-Overeenkomst te baseren. Zij vinden dit bijzonder belangrijk in die zin dat een dergelijk stel normen en procedures volgens hen even veel invloed zou hebben als de richtlijn. Vraagstukken met betrekking tot de algemene harmonisatie van sancties inzake het auteursrecht en de bestrijding van piraterij op het gebied van auteursrecht worden behandeld in het kader van 18 19 PB L 77 van 27. 3. 1996, blz. 20 COM(98) 569 def. 18 het hangende voorstel voor een richtlijn betreffende het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij en de follow-up van het Groenboek “Bestrijding van namaak en piraterij in de interne markt”. 4. Technische voorzieningen Enkele belanghebbende kringen hebben te kennen gegeven dat artikel 7 van de richtlijn, dat betrekking heeft op sancties, in overeenstemming moet worden gebracht met het nieuwe WIPO- Verdrag inzake auteursrecht. Volgens deze kringen kan er, wat het toepassingsgebied betreft, ook een verschil zijn tussen artikel 7, onder c), van Richtlijn 91/250/EEG en artikel 6 van het voorstel voor een richtlijn betreffende bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij, waarin bepalingen en verplichtingen met betrekking tot technische voorzieningen worden voorgesteld die meer gedetailleerd zijn. Krachtens artikel 11 WCT voorzien de verdragsluitende partijen bij dit instrument in een adequate rechtsbescherming en doeltreffende rechtsmiddelen tegen het onwerkzaam maken van in verband met de doeltreffende technische maatregelen die door auteurs worden gebruikt uitoefening van hun rechten krachtens het WCT of de Berner Conventie teneinde te beletten dat met betrekking tot hun werken handelingen worden verricht waarvoor de auteurs geen toestemming hebben verleend of die rechtens niet zijn geoorloofd. Artikel 7, lid 1, onder a), b) en c), leden 2 en 3, van de computerprogrammarichtlijn voorziet in ‘bijzondere beschermingsmaatregelen’ waarbij van de lidstaten van de Gemeenschap wordt verlangd dat zij passende sancties tegen bepaalde soorten handelingen vaststellen. of toetreding Er dient rekening mee te worden gehouden dat het WCT nog niet in werking is getreden en de ondertekenende partijen pas zal binden drie maanden na de datum waarop 30 akten van bekrachtiging de wetgevingsprocedure betreffende het voorstel voor een richtlijn betreffende het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij nog steeds aan de gang is. Daarom is het, zolang de definitieve vorm van artikel 6 van de richtlijn over de informatiemaatschappij niet is vastgesteld, nog te vroeg om Richtlijn 91/250/EEG te wijzigen. Of het nodig zal zijn om artikel 7 van de computerprogrammarichtlijn aan te passen, zal later moeten worden beoordeeld. nedergelegd. Tenslotte gewezen erop zijn dat zij VIII. VERWANTE COMMUNAUTAIRE INITIATIEVEN 1. Octrooibescherming betrokken zijn voor uitvindingen waarbij computerprogramma’s De Commissie heeft er nota van genomen dat in sommige kringen de misvatting bestaat dat het auteursrecht de enige beschikbare regeling is om computerprogramma’s te beschermen. Daarom vestigt zij de aandacht op artikel 9, lid 1, eerste zin, van de richtlijn, volgens hetwelk andere wettelijke bepalingen zoals voorschriften betreffende octrooirechten en andere intellectuele- eigendomsrechten onverlet worden gelaten. De noodzaak om transparantie en rechtszekerheid tot stand te brengen met betrekking tot de octrooibescherming voor uitvindingen waarbij computerprogramma’s betrokken zijn, wordt actief besproken in het kader van de follow-up van het Groenboek over innovatie en het Groenboek over het Gemeenschapsoctrooi20: 20 COM(1999) 42 def. 19 “Het Europees Parlement steunde de octrooieerbaarheid van computerprogramma’s op voorwaarde dat het desbetreffende product voldoet aan de voorwaarden nieuwheid en industriële toepassing van een technische uitvinding, zoals het geval is bij onze economische partners op internationaal niveau, met name de Verenigde Staten en Japan. De Commissie deelt deze opvatting en stelt een tweeledige actie voor. Ten eerste zal de Commissie, om de totstandkoming en werking van de interne markt te garanderen, zo spoedig mogelijk een voorstel voor een richtlijn doen op basis van artikel 95 (ex- artikel 100 A) van het EG-Verdrag teneinde de wetgeving van de lidstaten op het gebied van de octrooieerbaarheid van computerprogramma’s te harmoniseren. Deze richtlijn moet een uniforme toepassing van computerprogramma’s in de hele Gemeenschap garanderen. In dit kader levert de gelijktijdige toepassing van het auteursrecht en het octrooirecht op het gebied van computerprogramma’s geen bijzondere problemen op, aangezien deze soorten recht ieder een specifiek terrein bestrijken. In het voorstel voor een richtlijn moet zorgvuldig worden afgewogen welke uitzonderingen gemaakt moeten worden op de algemene regel dat computerprogramma’s octrooieerbaar zijn. octrooieerbaarheid interpretatie van de nieuwe regels voor en de Tegelijkertijd met deze wetgevingsactie moeten de landen die het Europees Octrooiverdrag van München hebben ondertekend, artikel 52, lid 2, onder c), van het Verdrag inzake de verlening van Europese octrooien wijzigen, zodanig dat computerprogramma’s uit de lijst van niet- octrooieerbare uitvindingen worden geschrapt. Dit is nodig om te zorgen voor overeenstemming tussen de werkzaamheden op Gemeenschapsniveau en die in het kader van het Europees Octrooiverdrag. Bovendien moeten de octrooibureaus de informatieverspreiding aan bedrijven die actief zijn op softwaregebied, en met name aan het midden- en kleinbedrijf, verbeteren om deze bewust te maken van de financiële voordelen die een goed gebruik van het octrooisysteem kan opleveren. ” Een van de doelstellingen van octrooibescherming zou zijn de ideeën en beginselen die aan een computerprogramma ten grondslag liggen, welke volgens overweging 14 van Richtlijn 91/250/EEG nooit onder het auteursrecht kunnen vallen, mede te beschermen. De middelen om te garanderen dat het auteursrecht op computerprogramma’s niettemin onverlet wordt gelaten, zullen door toekomstige octrooiwetgeving moeten worden geregeld. 2. Gebruik van computerprogramma’s door de overheid Ofschoon de tenuitvoerlegging van de richtlijn duidelijk heeft geleid tot een daling van de cijfers voor softwarepiraterij, blijkt uit de cijfers van de industrie dat piraterij nog steeds een serieus probleem is en zelfs kan plaatsvinden in door de overheid gefinancierde organisaties, waarvan sommige tot de grootste gebruikers van commerciële software behoren. In het Groenboek van de Commissie “Bestrijding van namaak en piraterij in de interne markt” worden enkele mogelijke maatregelen ter bestrijding van piraterij binnen de EU voorgesteld. Bovendien is in het kader van het TEP-actieplan reeds overeengekomen dat de EU en de VS mogelijkheden zullen bestuderen en eventueel maatregelen zullen nemen om ervoor te zorgen dat overheidsorganisaties alleen geautoriseerde software gebruiken. In dit verband zij opgemerkt dat enkele lidstaten beleidsverklaringen over het gebruik van geautoriseerde software in overheidsinstellingen hebben bekendgemaakt, zoals ook de VS heeft gedaan21. Andere lidstaten kunnen misschien overwegen de maatregelen die zij in dit verband nemen bekend te maken, en de diensten van de Commissie zouden gaarne kennis nemen van dergelijke activiteiten met het oog op de mogelijke follow-up op communautair niveau in het kader van het Groenboek over namaak en piraterij. 21 Presidentieel besluit van 1. 10. 1998 “Computer Software Piracy”. 20 IX. CONCLUSIES De tenuitvoerlegging door de lidstaten is over het algemeen bevredigend, maar niet altijd zo goed als verwacht. In een aantal specifieke gevallen kan het noodzakelijk zijn dat de Commissie overeenkomstig artikel 226 van het Verdrag (ex-artikel 169 EG-Verdrag) ambtshalve een inbreukprocedure aanhangig maakt. De daadwerkelijk door de tenuitvoerlegging bereikte effecten zijn echter positief. Niet-geharmoniseerde gebieden zoals het ontbreken van een bindende definitie van ‘computerprogramma’s’ leveren slechts onbetekenende moeilijkheden op en rechtvaardigen geen optreden op communautair niveau. In overeenstemming met belanghebbende kringen, die in 1998 een gemeenschappelijke verklaring terzake hebben bekendgemaakt, is de Commissie van oordeel dat de tot dusver opgedane ervaring niet leidt tot het besluit dat de wezenlijke auteursrechtelijke bepalingen van de richtlijn op dit ogenblik moeten worden herzien. De richtlijn en met name de decompilatiebepalingen waren het resultaat van uitvoerig overleg tussen alle belanghebbende kringen en het toen gevonden evenwicht lijkt nu nog steeds stand te houden; bij de instellingen van de Gemeenschap werd er immers op aangedrongen “de sluizen van de discussie over deze richtlijn niet weer open te zetten”. In deze omstandigheden en in het licht van de positieve resultaten van de beoordeling acht de Commissie het in dit stadium niet wenselijk nieuwe initiatieven te nemen met het oog op het voorstellen van wijzigingen in Richtlijn 91/250/EEG. Daarmee wordt echter niet uitgesloten dat sommige punten in een later stadium opnieuw kunnen worden onderzocht, afhankelijk van de vooruitgang die met andere lopende initiatieven wordt geboekt, met name wat de implementatie van het WIPO-Verdrag inzake auteursrecht betreft. 21


title: Rådets forordning (EF) nr. 764/2000 af 10. april 2000 om iværksættelse af foranstaltninger til udbygning af toldunionen EF-Tyrkiet

text: L 94/6 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 14. 4. 2000 RÅDETS FORORDNING (EF) Nr. 764/2000 af 10. april 2000 om iværksættelse af foranstaltninger til udbygning af toldunionen EF-Tyrkiet RÅDET FOR DEN EUROPÆISKE UNION HAR — under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, særlig artikel 308, under henvisning til forslag fra Kommissionen (1), under henvisning til udtalelse fra Europa-Parlamentet (2), og (10) (11) ud fra følgende betragtninger: Det Europæiske Råd bekræftede på sit møde den 12. -13. december 1997 i Luxembourg, at Republikken Tyrkiet kan ansøge om optagelse i Den Europæiske Union. Den 4. marts 1998 forelagde Kommissionen Rådet en meddelelse (»Europæisk strategi over for Tyrkiet — de første operationelle forslag fra Kommissionen«) med henblik på forberedelse af Tyrkiets optagelse. Det blev på Det Europæiske Råds møde den 15. -16. juni fastslået, at nævnte meddelelse er et 1998 i Cardiff passende grundlag for de videre bestræbelser på at udvide forbindelserne mellem Den Europæiske Union og Tyrkiet. Det Europæiske Råd anmodede på sit møde i Cardiff Kommissionen om at fremsætte forslag til en fælles- skabsstrategi over for Tyrkiet. Det Europæiske Råd fastslog på sit møde i Cardiff, at en forudsætter finansiel bistand. sådan fællesskabsstrategi I Rådets konklusioner af 13. september 1999 henvises til den finansielle bistand til Tyrkiet. samt folkeretten, dvs. de principper, der er fundamentet for Det Europæiske Fællesskabs og medlemsstaternes politikker. Fællesskabet lægger stor vægt på at Tyrkiet forbedrer og fremmer demokratiet og overholder de grundlæggende menneskerettigheder samt i højere grad inddrager civil- samfundet i denne proces. siden toldunionens Europa-Parlamentet har vedtaget følgende beslutninger: den 13. december 1995 om menneskerettighedssituati- onen i Tyrkiet (3), den 17. september 1998 om Kommis- sionens rapport om udviklingen i forbindelserne med ikrafttrædelse (4), den 3. Tyrkiet december 1998 om Kommissionens meddelelse til Rådet og Europa-Parlamentet om den videre udvikling i forbin- delserne til Tyrkiet og Kommissionens meddelelse til Rådet om »en europæisk strategi over for Tyrkiet — de første operationelle forslag fra Kommissionen« (5) og den 6. oktober 1999 om forbindelserne mellem Tyrkiet og Den Europæiske Union, især hvad angår betydningen af respekten for menneskerettighederne i Tyrkiet for udvik- lingen af snævre forbindelser mellem dette land og Den Europæiske Union. (12) Der anføres i denne forordning et finansielt reference- grundlag som omhandlet i punkt 34 i den interinstitu- tionelle aftale af 6. maj 1999 mellem Europa-Parla- mentet, Rådet og Kommissionen om budgetdisciplin og forbedring af budgetproceduren (6) for hele programmets varighed som led i Middelhavstildelingens flerårige finan- sielle ramme, uden at dette berører budgetmyndighedens beføjelser i henhold til traktaten. (13) De nødvendige foranstaltninger til gennemførelse af denne forordning bør vedtages i overensstemmelse med juni 1999 om Rådets afgørelse 1999/468/EF af 28. for udøvelsen af fastsættelse af de nærmere vilkår de gennemførelsesbeføjelser, der tillægges Kommissio- nen (7). (14) Traktaten indeholder ikke anden hjemmel end artikel 308 til vedtagelse af denne forordning — Toldunionen EF-Tyrkiet trådte i kraft den 31. december 1995. Tyrkiet fortsætter med at gennemføre sin økono- miske reform. UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 Det Europæiske Råd erklærede på mødet den 10. -11. december 1999 i Helsingfors, at Tyrkiet er et kandidat- land, der ønsker at tiltræde Unionen på grundlag af de samme kriterier som dem, der gælder for de øvrige kandidatlande. Bestemmelserne i denne forordning bygger på overhol- delse af demokratiets principper, retsstaten, menneske- rettighederne og de grundlæggende frihedsrettigheder (1) EFT C 408 af 29. 12. 1998, s. 14. (2) Udtalelse af 4. december 1999 (endnu ikke offentliggjort i EFT). Fællesskabet bidrager til Tyrkiets bestræbelser på at forberede sig på tiltrædelse ved at støtte landets tilnærmelse til Den Europæiske Union på alle felter med tilknytning til toldunio- nens udbygning. Artikel 2 Det finansielle referencegrundlag til gennemførelsen af denne forordning er for perioden 2000-2002 på 15 mio. EUR. (3) EFT C 17 af 22. 1. 1996, s. 46. (4) EFT C 313 af 12. 10. 1998, s. 176. (5) EFT C 398 af 21. 12. 1998, s. 57. (6) EFT C 172 af 18. 6. 1999, s. 1. (7) EFT L 184 af 17. 7. 1999, s. 23. (1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) 14. 4. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 94/7 De årlige bevillinger godkendes af budgetmyndigheden inden for rammerne af det finansielle overslag. Artikel 5 Artikel 3 I 1. forbindelse med samarbejdsprojekter og -foranstalt- ninger kan der ydes bistand ikke blot til den tyrkiske stat og dennes regioner, men også til lokale myndigheder, regionale lokalsamfund og traditio- organisationer, offentlige instanser, nelle samfund, erhvervsfremmende organisationer, kooperativer og civilsamfundet, herunder sammenslutninger, stiftelser og ikke-statslige organisationer. I 2. tilfælde, hvor en grundlæggende forudsætning for støtten til Tyrkiet ikke længere opfyldes, bl. a. i tilfælde, hvor demokratiets og retsstatens principper, menneskerettighederne folkeretten og de grundlæggende flertal på forslag af krænkes, kan Rådet med kvalificeret Kommissionen vedtage passende foranstaltninger. frihedsrettigheder eller 3. Kommissionen underretter det i artikel 7 omhandlede udvalg (»Med-Udvalget«) såvel som Det Blandede Parlamenta- riske Udvalg og Det Blandede Økonomiske og Sociale Udvalg EU-Tyrkiet om sin vejledende programmering. Artikel 4 Der kan finansieres samarbejdsprojekter og -foranstaltninger på især følgende områder: a) støtte til tilpasning af Tyrkiets lovgivning til EF-lovgivningen samt støtte til udvikling af institutioner med henblik på denne tilpasning b) adgang til det indre marked, bl. a. ved indførelse af passende certificerings- og kvalitetssikringsordninger c) bistand til liberalisering af kapitalbevægelserne mellem Fællesskabet og Tyrkiet d) samarbejde med henblik på udbygning af toldunionen mellem Fællesskabet og Tyrkiet, bl. a. ved integrering af Tyrkiet i de fælleseuropæiske oprindelsesregler, og ved støtte til Tyrkiets deltagelse i konventionerne om forsen- delse og det administrative enhedsdokument e) støtte til tilpasning af Tyrkiets landbrugspolitik med henblik på indførelse af de foranstaltninger i Fællesskabets fælles landbrugspolitik, der er nødvendige for fri omsætning af landbrugsvarer Finansiel bistand, der ydes i henhold til denne forordning, 1. tager form af gavebistand. Bistand, der ydes som led i de i denne forordning 2. omhandlede foranstaltninger, omfatter inden for de begræns- ninger, der fastsættes af budgetmyndigheden under den årlige budgetprocedure, bl. a. faglig bistand, uddannelse og andre serviceydelser, leverancer og arbejder samt revision og evalue- rings- og kontrolbesøg. 3. Fællesskabets finansiering kan bl. a. dække udgifter til investering, herunder dog ikke køb af fast ejendom eller faste udgifter (bl. a. til administration, vedligeholdelse og drift), idet det i projektet skal tilstræbes, at faste udgifter afholdes af støttemodtageren selv. 4. Partnerne, jf. artikel 3, yder selv et finansielt bidrag til de størrelse fast- enkelte samarbejdsforanstaltninger. Bidragets lægges ud fra partnernes betalingsmuligheder og under hensyn til foranstaltningens art. I særlige tilfælde, bl. a. hvis partneren er en ikke-statslig organisation eller en lokalsamfundsorganisa- tion, kan bidraget ydes i form af naturalier. Foranstaltningerne kan eventuelt finansieres sammen med 5. andre bidragsydere, bl. a. i medlemsstaterne. Det skal sikres, at det tilstrækkeligt klart fremgår, at den 6. bistand, der udbetales på grundlag af denne forordning, ydes af Fællesskabet. 7. Kommissionen kan sammen med medlemsstaterne træffe foranstaltninger til sikring af et godt samarbejde med andre bidragsydere. Artikel 6 forordning omhandlede Kommissionen forestår, vurderer, godkender og forvalter 1. de foranstaltninger på i denne grundlag af gældende budgetprocedurer, især dem der gælder efter finansforordningen af 21. december 1977 vedrørende De Europæiske Fællesskabers almindelige budget (1). Ved udvælgelsen af projekter og programmer tages der 2. hensyn til: a) foranstaltningernes gennemslagskraft og bæredygtighed b) kulturelle og sociale aspekter, ligestilling af kønnene samt miljøaspektet c) bevarelse og beskyttelse af miljøet på grundlag af princip- f) samarbejde på plante- og dyresundhedsområdet perne om bæredygtig udvikling g) deltagelse i visse af Fællesskabets programmer og agenturer, forskning, uddannelse, herunder bl. a. erhvervsuddannelse, og ungdomsanliggender inden for miljø, h) samarbejde om konkurrencepolitik, teknologi og informationssamfundet forbrugerpolitik, ny i) samarbejde om retlige og indre anliggender j) samarbejde til fremme og beskyttelse af demokratiets og retsstatens principper, menneskerettighederne og mindretal- lenes rettigheder. d) hvorvidt institutionerne er tilstrækkeligt udviklede til, at foranstaltningens sigte kan realiseres e) erfaringerne fra andre tilsvarende foranstaltninger. 3. For så vidt angår foranstaltninger, der indebærer udbeta- ling af mere end 2 mio. EUR pr. foranstaltning i henhold til denne forordning, træffes der afgørelse på grundlag af proce- duren i artikel 7, stk. 2. (1) EFT L 356 af 31. 12. 1977, s. 1. Forordningen er senest ændret ved forordning (EF) nr. 2673/1999 (EFT L 326 af 18. 12. 1999, s. 1). L 94/8 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 14. 4. 2000 Kommissionen meddeler Med-Udvalget, hvilke finansieringsaf- gørelser den agter vedrørende projekter og træffe programmer af en størrelse på 2 mio. EUR eller derunder. Dette sker senest en uge, inden afgørelsen træffes. at Kommissionen træffer alle fornødne foranstaltninger til at fremme små almennyttige ikke-statslige organisationers absorp- tion af støtte. Kommissionen kan, uden at der skal indhentes udtalelse 4. fra Med-Udvalget, indgå de ekstra forpligtelser, der er nødven- dige for at dække overskridelser, der kan forudses, eller som faktisk er forekommet i forbindelse med disse foranstaltninger, når overskridelsen eller det ekstra behov udgør 20 % eller derunder af den forpligtelse, der oprindeligt blev indgået ved finansieringsafgørelsen. Hvis den i første afsnit omhandlede ekstra forpligtelse er mindre end 4 mio. EUR, skal Med-Udvalget underrettes om indhentes udtalelse fra Kommissionens beslutning. Der skal udvalget, hvis den ekstra forpligtelse er større end 4 millioner EUR, men under 20 % af den oprindelige forpligtelse. Det skal fremgå af alle finansieringsaftaler og -kontrakter, 5. der indgås i henhold til denne forordning, at Kommissionen og Revisionsretten kan gennemføre kontrol på stedet ifølge de sædvanlige metoder, som er fastlagt i Kommissionens gældende bestemmelser, herunder bestemmelserne i finansforordningen. 6. Hvor der som led i foranstaltningerne indgås finansie- ringsaftaler mellem Fællesskabet og Tyrkiet, skal det fremgå af disse, at Fællesskabet ikke afholder udgifter til betaling af skatter, afgifter og gebyrer. Alle fysiske og juridiske personer i medlemsstaterne og 7. Tyrkiet kan deltage i udbud og kontrakter på lige vilkår. Alle leverancer skal have oprindelse i medlemsstaterne 8. eller Tyrkiet. Artikel 7 1. »Med- Kommissionen bistås af det udvalg, benævnt Udvalget«, som er nedsat ved forordning (EF) nr. 1488/96 (1). Når der henvises til dette stykke, anvendes artikel 4 og 7 i 2. afgørelse 1999/468/EF. drøftes på grundlag af en redegørelse, der forelægges af en repræsentant for Kommissionen. Europa-Parlamentet underrettes om forslagene og resultaterne af disse drøftelser. Artikel 9 Kommissionen forelægger i løbet af første kvartal hvert år en årsrapport for Europa-Parlamentet og Rådet. Rapporten skal mindst indeholde følgende elementer: a) en detaljeret oversigt over de foranstaltninger, der er ydet finansiel støtte til i det foregående regnskabsår b) den påtænkte vejledende programmering for det indevæ- rende regnskabsår og det stade, som de pågældende foran- staltninger befinder sig på c) overslagene for det program og de foranstaltninger, som skal gennemføres i det følgende regnskabsår d) en sammenfattende oversigt over de evalueringer, der even- tuelt er gennemført af specifikke foranstaltninger e) oplysninger om de organer, der er indgået aftaler eller kontrakter med. Artikel 10 Kommissionen foretager med regelmæssige mellemrum under- søgelser af de foranstaltninger, der finansieres af Fællesskabet, både for at fastslå, om målsætninger i disse er blevet realiseret, og for at opstille retningslinjer for, hvordan fremtidige foran- staltninger kan gøres mere effektive. Kommissionen forelægger Med-Udvalget en oversigt over, hvilke undersøgelser der er foretaget, således at udvalget i givet fald kan behandle disse nærmere. Undersøgelsesrapporterne står til rådighed for medlemsstaterne efter anmodning. Fristen i artikel 4, stk. 3, i afgørelse 1999/468/EF fastsættes til tre måneder. Artikel 11 3. Udvalget vedtager selv sin forretningsorden. Artikel 8 Hvert år afholdes der møde i Med-Udvalget, hvor den vejle- dende programmering af foranstaltningerne i det kommende år Senest den 30. juni 2002 forelægger Kommissionen Europa- Parlamentet og Rådet en helhedsvurdering af de foranstalt- ninger, som Fællesskabet har finansieret på grundlag af denne forordning, samt et forslag til, hvordan denne forordning bør udformes for fremtiden, og i givet fald et forslag til, hvilke ændringer der bør gennemføres heri. tekniske ledsageforanstaltninger (1) Rådets forordning (EF) nr. 1488/96 af 23. juli 1996 om finansielle forbindelse med og inden for reformen af de økonomiske og sociale rammerne af 30. 7. 1996, s. 1). Forordningen er ændret ved forordning (EF) nr. 780/98 (EFT L 113 af 15. 4. 1998, s. 3). Euro-Middelhavs-partnerskabet strukturer (EFT (Meda) 189 af L i Artikel 12 Denne forordning træder i kraft på tyvendedagen efter offent- liggørelsen i De Europæiske Fællesskabers Tidende. 14. 4. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 94/9 Denne medlemsstat. forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver Udfærdiget i Luxembourg, den 10. april 2000. På Rådets vegne J. GAMA Formand