title: Resolución del Parlamento Europeo sobre la Comunicación de la Comisión al Consejo, al Parlamento Europeo, al Comité Económico y Social y al Comité de las Regiones sobre la aplicación de las medidas de lucha contra el turismo sexual que afecta a niños (COM(1999) 262 — C5-0096/1999 — 1999/2097(COS))

eurovoc_concepts:
child
child pornography
child protection
prevention of delinquency
sexual tourism

formats: pdf print

text: C 378/80 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 29. 12. 2000 Jueves, 30 de marzo de 2000 Recomendaciones finales 27. Recuerda que en el transcurso del procedimiento presupuestario 2000 procedió a una adaptación importante de la nomenclatura presupuestaria y que ésta refleja a partir de ahora las disposiciones del Tratado de Amsterdam por lo que se refiere al proceso de comunitarización de las políticas de asilo y migración; Subraya que menos de la mitad de las medidas previstas que tienen incidencia financiera se basan 28. en disponibilidades existentes en líneas presupuestarias ya identificadas; 29. Señala que la autoridad presupuestaria ha incrementado los créditos en favor de los refugiados, pero que siguen estando consignados en la reserva hasta que la autoridad legislativa no adopte el fundamento jurídico adecuado; 30. Manifiesta su preocupación de que no se haya previsto explícitamente una dotación presupuestaria adecuada destinada a la cooperación de la Unión en los ámbitos de la justicia y asuntos interiores con los países seleccionados, en una época en que la ejecución de los planes ya debió empezar; lamenta que el calendario previsto no sea realizable; Desea participar estrechamente en la configuración de la política migratoria y de asilo de la Unión; 31. pide al Consejo y a la Comisión que establezcan con el Parlamento Europeo acuerdos claros a este res- pecto; opina que la próxima CIG deberá llevar a la plena comunitarización de la política en materia de migración, asilo y lucha contra el tráfico de seres humanos y la migración ilegal, sobre todo a través de la introducción de la codecisión vinculada a las decisiones por mayoría en el seno del Consejo; 32. Propone que se establezca una nueva línea presupuestaria en el presupuesto de 2001 destinada a «la acción de cooperación con los países terceros en el ámbito de la justicia y los asuntos interiores, en par- ticular en el ámbito de la inmigración»; Insiste en la necesidad de implicar de pleno derecho a los países candidatos a la adhesión en el 33. proceso de elaboración y aplicación de las medidas necesarias a la puesta en marcha de los planes, inclui- dos los planes venideros, aspecto que debe considerarse como parte de una estrategia coherente de pread- hesión; * * * 34. Encarga a su Presidenta que transmita la presente resolución al Consejo, a la Comisión, a los Gobiernos y a los Parlamentos de los Estados miembros y de los Estados candidatos, así como al Consejo de Europa 6. Lucha contra el turismo sexual que afecta a niños A5-0052/2000 Resolución del Parlamento Europeo sobre la Comunicación de la Comisión al Consejo, al Parla- mento Europeo, al Comité Económico y Social y al Comité de las Regiones sobre la aplicación de las medidas de lucha contra el turismo sexual que afecta a niños (COM(1999) 262 / C5-0096/1999 / 1999/2097(COS)) El Parlamento Europeo, 9 Vista la Comunicación de la Comisión (COM(1999) 262 9 C5-0096/1999), 9 Visto el Título VI del Tratado de la Unión Europea y, en particular, el artículo 29, en el cual, para lograr el objetivo consistente en ofrecer a los ciudadanos un alto grado de seguridad dentro de un espacio de libertad, seguridad y justicia, se prevén, entre otras medidas, la prevención y la lucha contra los delitos contra los niños, 9 Vista la Convención de las Naciones Unidas, de 20 de noviembre de 1989, sobre los Derechos del Niño y la Resolución del Parlamento de 18 de noviembre de 1999 relativa al décimo aniversario de esta Convención (1), 9 Visto el Convenio de la Organización Internacional del Trabajo sobre las peores formas de trabajo infantil, de 17 de junio de 1999, (1) Textos Aprobados de esa fecha, punto 14. 29. 12. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 378/81 Jueves, 30 de marzo de 2000 9 Visto el Convenio Europeo para la Protección de los Derechos Humanos y las Libertades Fundamenta- les y el apartado 2 del artículo 6 del Tratado de la Unión Europea, en el cual se establece el respeto de los derechos garantizados por el Convenio Europeo para la Protección de los Derechos Humanos, 9 Vistas las Conclusiones del Consejo, de 21 de diciembre de 1999, sobre la aplicación de las medidas de lucha contra el turismo sexual que afecta a niños (1), 9 Vista la Recomendación R(9)11, adoptada por el Comité de Ministros del Consejo de Europa el 9 de septiembre de 1991, sobre la explotación sexual de los niños, la pornografía y prostitución infantiles, así como la trata de niños y adultos jóvenes, 9 Vista la Resolución 94/210 de las Naciones Unidas, de 23 de diciembre de 1994, sobre la necesidad de tomar medidas eficaces internacionales para luchar contra la trata de niños, la prostitución infantil y la pornografía infantil, así como para desterrar tales prácticas, 9 Vista la Declaración con miras a impedir el turismo sexual organizado, adoptada por la Organización Mundial del Turismo en octubre de 1995 en El Cairo, 9 Vistos la declaración y el programa de acción del Congreso Mundial contra la explotación sexual de los niños con fines comerciales, celebrado en Estocolmo durante los días 27 a 31 de agosto de 1996, 9 Vista la Comunicación de la Comisión sobre la lucha contra el turismo sexual que afecta a niños (COM(1996) 547), 9 Vista la Comunicación de la Comisión titulada «La Unión Europea y los aspectos exteriores de la política de derechos humanos: de Roma a Maastricht y en adelante» (COM(1995) 567), 9 Vista la Comunicación de la Comisión sobre los contenidos ilícitos y nocivos en Internet (COM(1996) 487), 9 Vista la Comunicación de la Comisión sobre la trata de mujeres con fines de explotación sexual (COM(1996) 567), 9 Vista la Acción común del Consejo, de 29 de noviembre de 1996, por la que se establece un pro- grama de estímulo e intercambio destinado a los responsables de la acción contra la trata de seres humanos y la explotación sexual de los niños (2), 9 Vista la Acción común del Consejo, de 16 de diciembre de 1996, por la que se amplía a la trata de seres humanos el mandato otorgado a la Unidad de Drogas de Europol (3) y la Decisión del Consejo, de 3 de diciembre de 1998, por la que se completa la definición de la forma de delincuencia «trata de seres humanos» incluida en el anexo del Convenio Europol (4), 9 Vista la Acción común del Consejo, de 24 de febrero de 1997, relativa a la lucha contra la trata de seres humanos y la explotación sexual de los niños (5), 9 Vistas la Iniciativa de la República de Austria con vistas a la adopción de la Decisión del Consejo relativa a la lucha contra la pornografía infantil en Internet (6), así como el dictamen del Parlamento de 13 de abril de 1999 sobre el proyecto previo de Acción común sobre el mismo tema (7), 9 Vista su Resolución de 13 de diciembre de 1991 sobre los problemas de los niños en la Comunidad Europea (8), 9 Vista su Resolución de 8 de julio de 1992 sobre la Carta Europea de los Derechos del Niño (9), 9 Vista su Resolución de 18 de enero de 1996 sobre la trata de seres humanos (10), (1) DO C 379 de 31. 12. 1999, p. 1. (2) DO L 322 de 12. 12. 1996, p. 7. (3) DO L 342 de 31. 12. 1996, p. 4. (4) DO C 26 de 30. 1. 1999, p. 21. (5) DO L 63 de 4. 3. 1997, p. 2. (6) DO C 362 de 16. 12. 1999, p. 8. (7) DO C 219 de 30. 7. 1999, p. 68. (8) DO C 13 de 20. 1. 1992, p. 534. (9) DO C 241 de 21. 9. 1992, p. 67. (10) DO C 32 de 5. 2. 1996, p. 88. C 378/82 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 29. 12. 2000 Jueves, 30 de marzo de 2000 9 Vista su Resolución de 12 de diciembre de 1996 sobre la protección de los menores en la Unión Europea (1), 9 Vista su Resolución de 8 de abril de 1997 sobre el respeto de los derechos humanos en la Unión Europea (1995) y, en particular, los apartados 145 a 160 (2), 9 Vista su Resolución de 6 de noviembre de 1997 sobre la Comunicación de la Comisión sobre la lucha contra el turismo sexual que afecta a niños y sobre el Memorándum sobre la contribución de la Unión Europea a la intensificación de la lucha contra los abusos y la explotación sexual de que son víctimas los niños (3), 9 Visto el apartado 1 del artículo 47 de su Reglamento, 9 Visto el informe de la Comisión de Libertades y Derechos de los Ciudadanos, Justicia y Asuntos Inte- riores, así como las opiniones de la Comisión de Asuntos Jurídicos y Mercado Interior, la Comisión de Cultura, Juventud, Educación, Medios de Comunicación y Deporte y la Comisión de Derechos de la Mujer e Igualdad de Oportunidades (A5-0052/2000), A. Considerando que el turismo sexual que afecta a niños se ha ido convirtiendo en el último decenio en un problema cada vez mayor, ya que, como consecuencia de la caída de los precios en el sector de los transportes, las vacaciones en países extranjeros están al alcance de todo el mundo, por lo que ha aumentado la disposición a viajar; que las personas que se encuentran en un país extranjero, en una región que no les es en absoluto familiar, pueden actuar en el anonimato más completo y además pueden hacerse fácilmente la ilusión de que el abusar de los niños en los países extranjeros no es tan abominable, por las diferentes condiciones sociales y culturales que en ellos existen, y que las normas morales de sus países respectivos no tienen la misma validez en los países extranjeros, B. Considerando que no todos los países tienen las mismas posibilidades, y tampoco la voluntad, de luchar contra esas prácticas, para proteger a sus niños en la medida necesaria, C. Considerando que todos los Estados miembros han firmado y ratificado no sólo la Convención de las Naciones Unidas sobre los Derechos del Niño, de 20 de noviembre de 1989, sino también el Convenio Europeo para la Protección de los Derechos Humanos; que igualmente han firmado, aunque aún no lo hayan ratificado, el Convenio de la Organización Internacional del Trabajo sobre las peores formas de trabajo infantil, y que además la Unión Europea los obliga, en virtud del apartado 2 del artículo 6 del Tratado de la Unión Europea, a respetar los derechos garantizados en el Convenio para la Protección de los Derechos Humanos, D. Considerando que en los Tratados europeos actuales no está prevista ninguna política comunitaria propia en favor de los niños y que tampoco la Comisión persigue ese objetivo, que, como consecuen- cia de esa falta de coherencia, la única posibilidad que tiene la Unión de enfrentarse al problema y de luchar contra el turismo sexual que afecta a niños es la realización y apoyo de determinados proyectos concretos, E. Considerando que el fenómeno del turismo sexual que afecta a niños está ligado en muchos sentidos a los viajes que hacen los europeos a países terceros, con lo que en cualquier caso la demanda tiene una gran relación con la Unión Europea, razón por la que ésta debe asumir su responsabilidad, y mucho más si se tiene en cuenta que esa forma especial de abuso de los niños está en estrecha relación con el sector del turismo, que se aprovecha de la situación y, por lo tanto, no tiene necesariamente interés en que se luche contra ella, F. Considerando que la Unión tiene la obligación de ocuparse de los costes sociales que ocasiona la vida económica, que ocupa el centro de sus intereses; que ya lo ha hecho así cuando se ha tratado de trabajadores, consumidores u otros grupos desfavorecidos, pero que hasta ahora no ha dedicado la atención suficiente a los problemas de los niños, G. Considerando que también en los países de la antigua Unión Soviética el turismo sexual que afecta a niños, al igual que la trata de seres humanos, se está convirtiendo cada vez más en un problema, ya que dichos países presentan unas relaciones sociales y unas condiciones de vida difíciles y además ofrecen a los posibles clientes la ventaja de que son fronterizos de los países de la Unión; que ésta es responsable moralmente de tal situación, especialmente en lo que se refiere a los países que han soli- citado el ingreso en la UE, y que, por lo tanto, no puede descuidar esos problemas en las negociacio- nes de adhesión, (1) DO C 20 de 20. 1. 1997, p. 170. (2) DO C 132 de 28. 4. 1997, p. 31. (3) DO C 358 de 24. 11. 1997, p. 37. 29. 12. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 378/83 Jueves, 30 de marzo de 2000 H. Considerando que el turismo sexual que afecta a niños ya está teniendo lugar también dentro de la Unión Europea; que la importancia de esa participación «europea» en el turismo sexual aumentará considerablemente en el momento en que los países candidatos a la adhesión se conviertan en Estados miembros de la Unión Europea, y que ésta tiene una responsabilidad especial con respecto a sus niños, que son sus ciudadanos más jóvenes y, por lo tanto, su futuro, I. Alarmado extremadamente por el hecho de que en la UE y en los países candidatos los juicios refe- rentes a la pederastia más extrema, con asesinatos de niños, se desarrollan con una lentitud extrema, paralizaciones inquietantes, traslados inexplicables de magistrados y personal de policía, tratos deni- grantes de testigos, intimidaciones y desvío de las investigaciones, silencio o difusión de información tendenciosa por parte de los medios de comunicación, J. Considerando que tal situación impide de hecho aclarar la magnitud de este fenómeno, la identidad y la responsabilidad de las personas implicadas y que se juzgue a las personas ya acusadas por abuso y asesinato de numerosos niños, K. Considerando que los abusos que los turistas sexuales cometen con los niños no son más que un aspecto parcial de los crímenes transfronterizos de que son víctimas los niños; que hay que verlos en estrecha relación con el problema de la trata de mujeres jóvenes y de la pornografía infantil como formas de la delincuencia organizada, y que han de combatirse de manera conjunta y coordinada, L. Considerando que la imposibilidad de controlar Internet favorece la comisión de tales crímenes, ya que a través de esa red se puede difundir gratuitamente material de pornografía infantil y cualquiera puede obtener información sobre la oferta de lugares de turismo sexual; que, además, la presentación incon- trolada y sin escrúpulos de prácticas perversas no sólo conduce a la trivialización de los crímenes cometidos contra los niños sino que además elimina los tabúes, animando así a posibles clientes a la pederastia, M. Considerando que todos esos crímenes cometidos contra los niños son especialmente repugnantes porque van dirigidos contra los más débiles de nuestra sociedad, que no pueden defenderse, y someten a las víctimas no sólo a una violencia física sino también a dolor psíquico, dando lugar en muchos casos a disfunciones psíquicas que les impiden para siempre llevar una vida normal, N. Considerando que ha de lucharse eficazmente tanto contra la oferta como contra la demanda, y que cualquier actuación unilateral está condenada, a largo plazo, al fracaso, O. Considerando que las medidas de la Unión Europea en el ámbito de la oferta no tienen que limitarse necesariamente al territorio de los Estados miembros, ya que tiene la posibilidad de influir y presionar políticamente a los países candidatos a la adhesión en el momento de las negociaciones y en el caso de los países terceros en relación con los programas de ayudas, P. Considerando que se puede conseguir realmente una disminución de la demanda aumentando la con- cienciación y reforzando la sensibilización frente al problema, así como mediante la expresa condena por parte de la sociedad, ya que no todos los turistas sexuales son pedófilos, sino que con frecuencia abusan de los niños porque se distancian mentalmente de los valores morales de sus países a causa del alejamiento geográfico y las disparidades culturales, y que sometidos a una presión social suficiente no dejarían sin duda de hacer turismo sexual pero sí de abusar de los niños, Q. Considerando que la sensibilización frente al problema es un proceso de aprendizaje que no puede realizarse de hoy a mañana; que, por el contrario, sólo la confrontación repetida con el problema puede hacer que cada individuo sea consciente del carácter criminal y la abyección de la acción en el momento crítico de la decisión; que, por lo tanto, la lucha eficaz contra el problema que representa el turismo sexual que afecta a niños tiene que ser siempre una lucha a largo plazo, R. Considerando que las medidas actuales están enmarcadas en un programa trianual y que, en conse- cuencia, sólo se han podido realizar acciones a corto plazo, que además no han podido alcanzar más que a un grupo muy reducido de personas, y que todavía no existe base legal para crear la correspon- diente línea presupuestaria, C 378/84 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 29. 12. 2000 Jueves, 30 de marzo de 2000 S. T. U. V. W. X. Y. Z. Considerando que en definitiva cada uno de los proyectos se ha planeado y realizado por separado, sin la menor coordinación entre ellos, y que, por lo tanto, tampoco se han podido lograr sinergias, sino que cada proyecto ha quedado reducido a sus propios efectos, Considerando que la comunicación de la Comisión no indica si se ha examinado posteriormente si han tenido realmente éxito las medidas tomadas con ocasión de las ferias turísticas y que tenían por objeto sensibilizar a las agencias de viajes y a los profesionales del turismo, o los proyectos encami- nados directamente a sensibilizar a los turistas, y en qué medida se han podido aumentar la con- cienciación y sensibilización frente al problema, Considerando que, además de las campañas de sensibilización y las acciones que demuestran la solidaridad con los niños víctimas de abusos, la condena de la sociedad, como se pone de manifiesto en la comunicación de la Comisión, tiene que manifestarse también en sanciones penales, sobre todo si se tiene en cuenta que el Derecho penal, como es sabido, tiene no sólo una función repre- siva sino también una función, especial y general, preventiva, Considerando que tanto el Derecho penal como la persecución de los delitos siguen siendo funda- mentalmente competencia de los Estados miembros; que sin embargo, en la letra e) del artículo 31 del Tratado UE está prevista la adopción de medidas en el marco de la cooperación judicial en materia penal que establezcan normas mínimas relativas a los elementos constitutivos de los delitos y a las penas en los ámbitos de la delincuencia organizada, Considerando que la Acción común del Consejo, del 24 de febrero de 1997 precitada, relativa a la lucha contra la trata de seres humanos y la explotación sexual de los niños es insuficiente, ya que es una pura declaración de intenciones, en lo que se refiere a la territorialidad, y deja en manos de los Estados miembros el seguir ateniéndose al principio de la punibilidad en el país de comisión del delito; que, no obstante, hay que proteger a los niños con independencia de su nacionalidad y lugar de residencia, y que a los ojos de la Unión Europea no son menos dignos de protección porque sus propios países les denieguen la protección que necesitan, Considerando que en la audiencia del 3 de septiembre de 1999 el Comisario Vitorino reconoció expresamente que era prioritaria la armonización de las penas relativas a la trata de mujeres, la explotación de mujeres y los delitos contra los niños, Considerando que mediante la Decisión del Consejo de 3 de diciembre de 1998 se completó la definición de la forma de delincuencia «trata de seres humanos» incluida en el anexo del Convenio de Europol, que abarca ahora también el turismo sexual que afecta a niños y la pornografía infantil; que, por lo tanto y desde ese punto de vista, hay que acoger con satisfacción la ampliación del mandato de Europol a la trata de seres humanos; que, sin embargo, no existen actualmente las competencias operativas necesarias y la ampliación apenas será suficiente para permitir una actua- ción efectiva, Considerando que las medidas de lucha contra el turismo sexual que afecta a niños tienen que extenderse no sólo a los Estados miembros de la UE y a los países candidatos a la adhesión, sino también a los países «tradicionales» del turismo sexual de Asia, América del Sur y África; que es necesario disponer precisamente en el lugar de conocimientos específicos sobre el país, su cultura y su lengua, por lo que las organizaciones no gubernamentales están en mejores condiciones que otras organizaciones de cooperar con las autoridades y la población locales, cooperación que es indispensable para poder dar una solución eficaz a los problemas existentes, AA. Considerando que la prostitución infantil se extiende con especial intensidad en los países en los que la pobreza es más aplastante, 1. Reitera que el turismo sexual que afecta a niños y todas las formas de trata de seres humanos (hom- bres, mujeres, jóvenes y niños) son incompatibles con la dignidad y el valor de la persona humana y constituyen, en tanto que acciones criminales, una grave violación de los derechos humanos; 2. Pide a los Estados miembros y a los países candidatos a la adhesión que examinen si sus leyes son conformes a la Convención sobre los Derechos del Niños y tengan en cuenta ese aspecto al promulgar nuevas leyes, y que ratifiquen el Convenio de la Organización Internacional del Trabajo sobre las peores formas de trabajo infantil; 29. 12. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 378/85 Jueves, 30 de marzo de 2000 3. Insta a los Estados miembros y a los representantes del Parlamento implicados a que incluyan en la Carta de los Derechos Fundamentales de la Unión Europea que está por redactar los derechos del niño garantizados en la Convención de las Naciones Unidas, de 20 de noviembre de 1989, sobre los Derechos del Niño; 4. Pide a los Estados miembros y a los países candidatos a la adhesión que insten a los demás Estados a la aprobación por la Asamblea General de las Naciones Unidas del Protocolo Facultativo de la Convención de Derechos del Niño relativo a la venta de niños, la prostitución infantil y la utilización de niños en la pornografía, y a la inmediata ratificación para su entrada en vigor; Acoge favorablemente la Comunicación de la Comisión sobre la aplicación de las medidas de lucha 5. contra el turismo sexual que afecta a niños; Subraya que la Unión Europea y sus Estados miembros deben intensificar sus esfuerzos en la lucha 6. contra la explotación y el turismo sexual que afecta a niños; 7. Manifiesta su deseo de que los Estados miembros adopten disposiciones destinadas a alentar, e incluso a obligar, a transmitir cualquier información relativa a este tipo de actividad a las autoridades policiales y judiciales; 8. Constata que, en el marco del turismo sexual que afecta a niños y de conformidad con el Tratado STE no 160 del Consejo de Europa 9 Convenio Europeo sobre el ejercicio de los derechos de los niños (apartado 1 del artículo 1 del capítulo 1), por «niño» debe entenderse toda persona que no haya cumplidos los 18 años; 9. Opina que, dada la necesidad de protección especial que tienen los niños, la lucha contra esa forma del turismo sexual tiene que llevarse a cabo desde la perspectiva no sólo de los delincuentes sino también y sobre todo de las víctimas, o sea, desde el punto de vista de la protección de los niños, y que la mejor manera de hacerlo es desarrollar una política a largo plazo y coherente en favor de los niños; Pide, por lo tanto, a los Estados miembros que, con ocasión de la próxima revisión del Tratado CE, 10. creen un amplio fundamento jurídico en que apoyar una política comunitaria en favor de los niños, para que las medidas aisladas ya tomadas para proteger a los niños puedan sustituirse por una política cohe- rente; Se manifiesta a favor de que la Comisión proponga en el año 2000 la creación del fundamento 11. jurídico de una línea presupuestaria dedicada a la lucha contra el turismo sexual que afecta a niños, ya que, de lo contrario, a partir del 2001 ya no se dispondrá de créditos para ese fin; Se congratula, en particular, por las medidas adoptadas para delimitar mejor la naturaleza y el 12. alcance del fenómeno y para combatirlo mejor; 13. Considera que las acciones de sensibilización llevadas a cabo por la Comisión son dignas de elogio, siempre y cuando se vele por que las campañas de este tipo no trivialicen la existencia y la amplitud del fenómeno, ni susciten en la opinión pública una actitud de indiferencia o indulgencia al respecto, y siem- pre y cuando recuerden cada vez la acción criminal que representa el turismo sexual que afecta a niños; 14. Apoya la intención de la Comisión de proseguir las campañas de información y la ayuda a proyec- tos concretos, siempre que en la próxima comunicación sobre las medidas adoptadas incluya un análisis comparativo de costes y beneficios, dé explicaciones sobre posibilidades alternativas de utilización de los recursos, que son limitados, y criterios de selección, así como que informe sobre la efectividad y eficacia de cada una de las medidas; Pide a la Comisión que estudie más a fondo las dimensiones del turismo sexual que afecta a niños 15. en Europa, tanto en los Estados miembros de la Unión Europea como en los países candidatos, incluida la práctica y el flujo de «consumidores» de turismo sexual de carácter pederasta; Pide a la Comisión que evalúe sin fisuras la relación existente entre la pornografía infantil ofrecida 16. en Internet y el incremento del turismo sexual de carácter pederasta, a pesar de la sensibilización y el repudio de la opinión pública en general; Acoge con satisfacción la nueva iniciativa Daphne y pide que se amplíe para facilitar protección y 17. apoyo a las víctimas de los abusos pederastas; C 378/86 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 29. 12. 2000 Jueves, 30 de marzo de 2000 18. Acoge favorablemente la cooperación iniciada por la Comisión con la industria del turismo a fin de establecer códigos de conducta y opina que es acertado que la Comisión siga desarrollando y ampliando los códigos de conducta ya existentes y que examine la eficacia de los mecanismos de autorregulación disponibles; 19. Pide a la Comisión que elabore, a partir del año que viene y cada dos años, un informe sobre la aplicación de los códigos de conducta, a fin de garantizar que no exista una gran diferencia entre la norma escrita y su aplicación, y que lo transmita al Parlamento; 20. Lamenta que las posiciones del Consejo sobre el principio de extraterritorialidad apenas hayan evo- lucionado, y en particular el hecho de que sólo se pueda perseguir por delitos sexuales que afectan a niños a los nacionales de los Estados miembros o a personas que residen habitualmente en el territorio de la Unión; 21. Reafirma que los Estados miembros deben adoptar disposiciones extraterritoriales universales que permitan investigar, perseguir y sancionar a los individuos que hayan cometido infracciones en materia de explotación sexual de niños en el extranjero; 22. Insta a la Comisión a que haga balance de las legislaciones penales de los Estados miembros desde el punto de vista del turismo sexual que afecta a niños, la pornografía infantil y la trata de seres humanos, y a que, si fuere necesario, presente propuestas sobre los elementos constitutivos de los delitos según la letra e) del artículo 31 del Tratado UE que defiendan el principio de la extraterritorialidad y prescindan del requi- sito de la punibilidad bilateral; 23. Pide al Consejo que determine hasta qué punto los Estados miembros han cumplido con sus obli- gaciones derivadas de la Acción común del Consejo, de 24 de febrero de 1997, relativa a la lucha contra la trata de seres humanos y la explotación sexual de los niños, y que informe al Parlamento al respecto; Acoge con satisfacción las decisiones del Consejo Europeo de Tampere de octubre de 1999 sobre 24. una mayor cooperación de los servicios europeos con funciones coercitivas; recuerda, sin embargo, la necesidad de extender a la mayor brevedad a los países candidatos dicha cooperación en el ámbito del comercio de seres humanos y de los abusos sexuales sobre los niños que éste, con frecuencia, conlleva; 25. Comunica que se pronunciará próximamente sobre la iniciativa de Austria tendente a conseguir una decisión del Consejo sobre la lucha contra la pornografía infantil en Internet, ya que así se retoma un proyecto de acción común del mismo tenor, a propósito del cual ya se pronunció favorablemente el Parla- mento; Considera que es indispensable establecer una legislación común que prohíba explícitamente la uti- 26. lización de Internet para difundir mensajes de esta naturaleza; 27. Pide a los Estados miembros que provean cuidados y protección especiales para las víctimas jóvenes de abusos sexuales, especialmente para jóvenes solicitantes de asilo no acompañados y jóvenes inmigrantes legales e ilegales, teniendo plenamente en cuenta sus diferentes procedencias culturales y religiosas; 28. Insta a los Estados miembros a que inciten a las agencias de viajes, los agentes de turismo, los hoteles y las empresas de transporte, así como a los medios publicitarios, a que elaboren para cada sector mecanismos de autorregulación, a fin de contrarrestar el turismo sexual que afecta a niños y de combatir la explotación de la prostitución en todas sus formas; Abogaría por que la Comisión cree un servicio propio que se ocupe de todos los aspectos referentes 29. a los niños y de las repercusiones de nuevos proyectos legislativos en la situación de éstos; 30. Lamenta que, hasta la fecha, la Comisión no haya adoptado ninguna medida a raíz de la solicitud expresada por el Parlamento en el apartado 11 de su Resolución de 6 de noviembre de 1997, ya mencio- nada, para que se apoye la creación de un centro europeo de niños desaparecidos; insta por ello a la Comisión a que cree las condiciones necesarias para el desarrollo de una red europea de niños desapareci- dos y maltratados que tenga la misión de coordinar las actividades de distintas organizaciones de los Esta- dos miembros, como «Child Focus» en Bélgica; 31. Insta a los Estados miembros a que hagan lo necesario para que los plazos de prescripción de los delitos que incluyen el abuso de niños empiecen a contar a partir del momento de la mayoría de edad de éstos; 29. 12. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 378/87 Jueves, 30 de marzo de 2000 Insta a los Estados miembros a que revisen sus procedimientos penales de modo que las víctimas 32. puedan testificar mediante grabaciones de vídeo, evitándose así efectos traumáticos adicionales; Se manifiesta a favor de que se prohiba a las personas condenadas por pederastia el ejercicio de 33. actividades en las que el contacto con menores sea tal que haga temer la repetición del delito en el ámbito profesional; Decide constituir una comisión de investigación para el seguimiento del desarrollo de los juicios 34. sobre crímenes relacionados con la pederastia activa y violenta; 35. Hace un llamamiento a los Estados miembros y a la Comisión para que averigüen si los crímenes relacionados con la pederastia en la UE y en los países candidatos y el seguimiento ofrecido por la magis- tratura no constituyen una violación grave y persistente de los derechos fundamentales tal como se define en los artículos 6 y 7 del Tratado y para que, en su caso, incoen los procedimientos previstos en dichos artículos; 36. Insiste en que se preste atención al respeto de los derechos humanos en las relaciones exteriores de la Unión Europea, en particular, en lo relativo a los niños y adolescentes y considera conveniente que la Comunidad haga uso de las cláusulas relativas a los derechos humanos 9 que incluyen la violación de los derechos del niño y de la dignidad humana- en el marco de la celebración de acuerdos internacionales; 37. Pide a los Estados miembros que, en el marco de la ayuda al desarrollo y demás programas de ayuda, se preste una atención particular a la situación y las necesidades de los niños, y tomen medidas para proteger y reintegrar a las víctimas de la prostitución; 38. Insta al Consejo a que tenga en cuenta en las negociaciones de adhesión con los países candidatos la cuestión referente a la garantía de la protección de los niños, y a los países candidatos a la adhesión a que presten mayor atención a las prácticas del turismo sexual, la pornografía infantil y la trata de seres huma- nos y actúen decididamente contra ellas; 39. Acoge con beneplácito la decisión de 1998 del Consejo de ampliar el mandato de Europol a fin de que incluya la lucha contra la explotación sexual de los menores y las agresiones sexuales contra ellos; considera asimismo que el mandato de Europol debería incluir también los abusos sexuales cometidos contra menores en relación con el turismo sexual que se ejerce en las fronteras de la Unión; 40. Opina que el trabajo de las organizaciones no gubernamentales es insustituible en ese ámbito y por ello les pide que informen regularmente a la Comisión y al Parlamento, para que puedan aprovecharse su experiencia y sus conocimientos en los proyectos de la UE; 41. Pide a los Estados miembros que aún no lo hayan hecho que promuevan y apoyen financieramente la creación de un servicio de atención telefónica gratuita (semejante al «telefono azzurro» italiano y al «Kindertelefoon» de los Países Bajos) de modo que, en toda la Unión, los niños puedan obtener inmediata- mente ayuda e información, y que apoyen además la publicidad necesaria para la difusión de dicho número de teléfono; anima a los terceros Estados donde es muy frecuente el turismo sexual que afecta a niños a que adopten medidas similares; 42. Señala que debe prestarse particular atención a la situación de los niños de la calle en el Tercer Mundo y en la Unión Europea y recomienda, a este respecto, una mayor cooperación con las ONG locales que operan en el ámbito social; recuerda el gran riesgo que corren, especialmente, las muchachas debido a las relaciones tradicionales de dependencia familiar y social; 43. Pide que en el marco de las relaciones con los países en desarrollo se elabore y aplique una estra- tegia global al problema de los niños de la calle, a fin de mejorar el entorno social general de esos niños; Encarga a su Presidenta que transmita la presente resolución al Consejo, a la Comisión, a los 44. Gobiernos y Parlamentos de los Estados miembros, a los Estados candidatos y al Consejo de Europa


title: 2000/306/EC: Council Decision of 30 March 2000 on the conclusion of an Agreement in the form of an Exchange of Letters between the European Community and the Czech Republic concerning the extension of the common communication network/common system interface (CCN/CSI) within the framework of the Convention on a common transit procedure

eurovoc_concepts:
Czechia
agreement (EU)
computer network
information system
transit

formats: html pdf print

text: L 102/58 EN Official Journal of the European Communities 27. 4. 2000 COUNCIL DECISION of 30 March 2000 on the conclusion of an Agreement in the form of an Exchange of Letters between the European Community and the Czech Republic concerning the extension of the common communication network/common system interface (CCN/CSI) within the framework of the Convention on a common transit procedure (2000/306/EC) THE COUNCIL OF THE EUROPEAN UNION, Having regard to the Treaty establishing the European Community, and in particular Article 133 together with the first sentence of Article 300(2) and the first subparagraph of Article 300(3) thereof, (5) (6) The Commission has negotiated the extension of CCN/CSI to the Czech Republic. The Agreement in the form of an Exchange of Letters concerning this extension should be approved, Having regard to the proposal from the Commission, HAS DECIDED AS FOLLOWS: Whereas: Article 1 (1) (2) (3) (4) The implementation of the computerised system intro- duced by Decision No 1/1999 of the EC/EFTA Joint Committee on common transit (1) requires the setting up of an international computer network to make possible the exchange of information between the competent authorities of the parties to the Convention of 20 May 1987 on a common transit procedure (2), hereinafter referred to as ‘the Convention’. The European Community has already developed the common communication network/common system interface (CCN/CSI) which fulfils the necessary require- ments. Decision No 2/1999 of the EC/EFTA Joint Committee on common transit provides that the CCN/CSI is to be used by all contracting parties to the Convention (3) and that the financial participation of the partner countries and other related issues will be determined by mutual agreement between the Community and each of the partner countries. On 22 October 1999 the Council authorised the Commission of the European Communities to negotiate with each of the non-Community partner countries, parties to the Convention, an agreement in the form of an exchange of letters on the extension of CCN/CSI to each of them. The Agreement in the form of an Exchange of Letters between the European Community and the Czech Republic concerning the extension of the common communication network/ common system interface (CCN/CSI), in the framework of the Convention on a common transit procedure, is hereby approved on behalf of the Community. The text of the Agreement in the form of an Exchange of Letters is attached to this Decision. Article 2 The President of the Council is hereby authorised to designate the person(s) authorised to sign the Agreement in the form of an Exchange of Letters so as to render it binding on the Community. Article 3 This Decision shall take effect on the day of its publication in the Official Journal of the European Communities. Done at Brussels, 30 March 2000. For the Council The President J. SÓCRATES (1) OJ L 65, 12. 3. 1999, p. 50. (2) OJ L 226, 13. 8. 1987, p. 2. (3) OJ L 119, 7. 5. 1999, p. 53


title: Gemeenschappelijk Standpunt (EG) nr. 25/2000 van 30 maart 2000, vastgesteld door de Raad, volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's

eurovoc_concepts:
EU environmental policy
EU programme
environmental impact
environmental protection
project evaluation

text: 16. 5. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 137/11 GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT (EG) Nr. 25/2000 door de Raad vastgesteld op 30 maart 2000 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2000/. /EG van het Europees Parlement en de Raad van. betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (2000/C 137/02) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, inzonderheid op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2), Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (3), Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4), Overwegende hetgeen volgt: (1) (2) In artikel 174 van het Verdrag is bepaald dat het beleid van de Gemeenschap op milieugebied, onder andere, dient bij te dragen tot het behoud, de bescherming en de verbetering van de kwaliteit van het milieu, de bescher- ming van de gezondheid van de mens en het behoedzaam en rationeel gebruik van natuurlijke hulpbronnen en dat dit beleid dient te berusten op het voorzorgsbeginsel. In artikel 6 van het Verdrag is bepaald dat de eisen inzake milieubescherming moeten worden geïntegreerd in de omschrijving van het beleid en het optreden van de Gemeenschap, in het bijzonder met het oog op het bevorderen van duurzame ontwikkeling. In het vijfde actieprogramma inzake het milieu „Op weg naar duurzame ontwikkeling — Een beleidsplan en actieprogramma van de Europese Gemeenschap op het gebied van het milieu en duurzame ontwikkeling” (5), aangevuld bij Besluit nr. 2179/98/EG (6) betreffende de herziening van dat beleidsplan, wordt benadrukt dat het belangrijk is de mogelijke gevolgen voor het milieu van plannen en programma’s te beoordelen. (1) PB C 129 van 25. 4. 1997, blz. 14, en PB C 83 van 25. 3. 1999, blz. 13. (2) PB C 287 van 22. 9. 1997, blz. 101. (3) PB C 64 van 27. 2. 1998, blz. 63, en PB C 374 van 23. 12. 1999, blz. 9. (4) Advies van het Europees Parlement van 20 oktober 1998 (PB C 341 van 9. 11. 1998, blz. 18), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 30 maart 2000 en besluit van het Europees Parlement van. (nog niet verschenen in het Publicatieblad). (5) PB C 138 van 17. 5. 1993, blz. 5. (6) PB L 275 van 10. 10. 1998, blz. 1. (3) De milieueffectbeoordeling is een belangrijk instrument voor de integratie van milieuoverwegingen in de voorbe- reiding en goedkeuring van bepaalde plannen en pro- gramma’s die in de lidstaten aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben, omdat zij garandeert dat reeds tijdens de voorbereiding en vo´ o´ r de vaststelling van die plannen en programma’s met de effecten van de uitvoering daarvan rekening wordt gehouden. (4) De invoering van milieubeoordelingsprocedures voor plannen en programma’s zal het bedrijfsleven ten goede komen doordat, met de verwerking van relevante milieu- informatie in de besluitvorming, een consistenter kader wordt geboden waarin gehandeld kan worden; het betrek- ken van meer factoren bij de besluitvorming zal bijdragen aan meer duurzame en doeltreffende oplossingen. (5) De verschillende systemen voor milieubeoordeling in de lidstaten dienen een aantal gemeenschappelijke proce- durele voorschriften te omvatten die nodig zijn om tot een hoog niveau van milieubescherming bij te dragen. (6) De systemen voor de milieubeoordeling van plannen en programma’s in de Gemeenschap dienen te garanderen dat er passend grensoverschrijdend overleg wordt ge- pleegd wanneer de uitvoering van een plan of programma dat in een lidstaat wordt opgesteld, aanzienlijke milieuef- fecten in een andere lidstaat kan hebben. (7) Daarom is een optreden op het niveau van de Gemeen- schap noodzakelijk om een minimumkader voor milieu- beoordelingen tot stand te brengen dat de algemene principes van het milieubeoordelingssysteem vastlegt en, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, de nadere bijzonderheden aan de lidstaten overlaat; het optreden van de Gemeenschap gaat niet verder dan wat nodig is om de doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken. (8) Deze richtlijn is van procedurele aard en de daarin vervatte voorschriften dienen ofwel te worden verwerkt in bestaande procedures van de lidstaten, ofwel te worden opgenomen in specifiek hiervoor vastgestelde procedures. Teneinde overlapping van beoordelingen te voorkomen, dienen de lidstaten indien nodig, er rekening mee te houden dat de beoordelingen worden uitgevoerd op verschillende niveaus van een hiërarchie van plannen en programma’s. C 137/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 16. 5. 2000 (9) Alle plannen en programma’s die voor een aantal sectoren worden voorbereid en die een kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor projec- ten vermeld in de bijlagen I en II bij Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffect- beoordelingen van bepaalde openbare en particuliere projecten (1), en alle plannen en programma’s waarvoor uit hoofde van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (2) is vastgesteld dat een beoordeling nodig is, kunnen aanzienlijke milieueffecten hebben en dienen als regel aan een systematische milieu- beoordeling te worden onderworpen. Zijn de plannen en programma’s bepalend voor het gebruik van kleine gebieden op lokaal niveau of houden zij kleine wijzigin- gen van de bedoelde plannen of programma’s in, dan moeten zij slechts worden beoordeeld indien de lidstaten vaststellen dat zij aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. (10) Andere plannen en programma’s die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor projecten zullen wellicht niet in alle gevallen aanzienlijke milieueffecten hebben en dienen alleen te worden beoor- deeld indien de lidstaten vaststellen dat zij zulke effecten kunnen hebben. (11) Wanneer de lidstaten zulke vaststellingen doen, dienen zij rekening te houden met de in deze richtlijn opgenomen relevante criteria. (12) Bepaalde plannen en programma’s dienen op grond van hun typische kenmerken niet onder deze richtlijn te vallen. (13) Wanneer krachtens deze richtlijn een beoordeling moet worden uitgevoerd dient een milieurapport te worden opgesteld dat de in deze richtlijn bepaalde relevante informatie omvat en waarin de te verwachten aanzienlijke milieueffecten van de uitvoering van het plan of program- ma worden bepaald, beschreven en beoordeeld, alsook redelijke alternatieven, rekening houdend met de doelstel- lingen en de geografische werkingssfeer van het plan of programma. De lidstaten dienen de Commissie medede- ling te doen van de maatregelen die zij nemen met betrekking tot de kwaliteit van de milieurapporten. (14) Om bij te dragen tot een doorzichtiger besluitvorming en om ervoor te zorgen dat de voor de beoordeling verstrekte informatie volledig en betrouwbaar is, is het nodig te bepalen dat de voor de relevante milieuaspecten bevoegde autoriteiten alsmede het publiek in de loop van de beoordeling van de plannen en programma’s worden geraadpleegd en dat er passende tijdschema’s worden vastgesteld met voldoende tijd voor raadpleging en het uiten van meningen. (15) Voor het geval dat de uitvoering van een in een lidstaat opgesteld plan of programma een aanzienlijk effect kan hebben op het milieu in andere lidstaten, moet worden voorzien in overleg tussen de betrokken lidstaten en in informatie van de relevante autoriteiten en het publiek, welke de gelegenheid moeten krijgen hun mening kenbaar te maken. (16) Zowel met het milieurapport en de mening van de relevante autoriteiten en het publiek, als met de resultaten van eventueel grensoverschrijdend overleg, dient rekening te worden gehouden bij de opstelling en vo´ o´ r de vaststel- ling of onderwerping aan de wetgevingsprocedure van het plan of programma. (17) De lidstaten moeten erop toezien dat, wanneer een plan of programma wordt vastgesteld, de betrokken instanties en het publiek hiervan in kennis worden gesteld en relevante informatie beschikbaar wordt gesteld. zoals Gemeenschapswetgeving, (18) Wanneer de verplichting om een milieubeoordeling uit te voeren gelijktijdig uit deze richtlijn voortvloeit en uit andere Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (3), Richtlijn 92/43/EEG, [of Richtlijn. /. /EG tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het water- beleid,](*) kunnen de lidstaten voorzien in gecoördineerde of gezamenlijke procedures die voldoen aan de voor- schriften van de toepasselijke communautaire wetgeving, teneinde dubbele beoordelingen te vermijden. (19) De Commissie dient vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn een eerste verslag over de toepassing en de doeltreffendheid ervan voor te leggen en vervolgens om de zeven jaar. Het eerste verslag zal, met het oog op verdere integratie van milieubeschermingseisen en rekening houdend met de opgedane ervaring, indien passend, vergezeld gaan van voorstellen tot wijziging van deze richtlijn, in het bijzonder betreffende de mogelijk- heid om de werkingssfeer uit te breiden tot andere gebieden/sectoren en andersoortige plannen en pro- gramma’s, (1) PB L 175 van 5. 7. 1985, blz. 40. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn (3) PB L 103 van 25. 4. 1979, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij 97/11/EG (PB L 73 van 14. 3. 1997, blz. 5). Richtlijn 97/49/EG (PB L 223 van 13. 8. 1997, blz. 9). (2) PB L 206 van 22. 7. 1992, blz. 7. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij (*) Wordt ingevoegd indien deze richtlijn wordt aangenomen vo´ o´ r Richtlijn 97/62/EG (PB L 305 van 8. 11. 1997, blz. 42). de onderhavige richtlijn. 16. 5. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 137/13 HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doel Deze richtlijn heeft ten doel te voorzien in een hoog milieu- beschermingsniveau en bij te dragen tot de integratie van milieuoverwegingen in de voorbereiding en vaststelling van plannen en programma’s, met het oog op de bevordering van duurzame ontwikkeling, door ervoor te zorgen dat bepaalde plannen en programma’s die aanzienlijke effecten op het milieu kunnen hebben, overeenkomstig deze richtlijn aan een milieubeoordeling worden onderworpen. Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: a) „plannen en programma’s”: plannen en programma’s, alsook de wijzigingen daarvan, — die door een instantie op nationaal, regionaal of lokaal niveau worden opgesteld en/of vastgesteld of die door een instantie worden opgesteld om middels een wetgevingsprocedure door het parlement of de regering te worden vastgesteld en — die door wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen zijn voorgeschreven; b) „milieubeoordeling”: het opstellen van een milieurapport, het raadplegen, het rekening houden met het milieurapport en de resultaten van de raadpleging bij de besluitvorming, alsmede het verstrekken van informatie over het besluit, overeenkomstig de artikelen 4 tot en met 9; c) „milieurapport”: deel van de documentatie bij het plan of het programma dat de in artikel 5 en bijlage I vereiste informatie bevat; d) „het publiek”: natuurlijke of rechtspersonen en hun vereni- gingen, organisaties of groepen. Artikel 3 Werkingssfeer 1. Een milieubeoordeling wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 4 tot en met 9, voor de in de leden 2, 3 en 4 bedoelde plannen en programma’s die aanzienlijke milieueffec- ten kunnen hebben. Onverminderd lid 3, wordt een milieubeoordeling ge- 2. maakt van alle plannen en programma’s a) die voorbereid worden met betrekking tot landbouw, bosbouw, visserij, energie, industrie, vervoer, afvalstoffen- beheer, waterbeheer, telecommunicatie, toerisme en ruim- telijke ordening of grondgebruik en die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor de in de bijlagen I en II bij Richtlijn 85/337/EEG genoemde projecten, of b) waarvoor, gelet op het mogelijk effect op gebieden, een beoordeling vereist is uit hoofde van artikel 6 of 7 van Richtlijn 92/43/EEG. 3. Voor in lid 2 bedoelde plannen en programma’s die het gebruik bepalen van kleine gebieden op lokaal niveau en voor kleine wijzigingen van in lid 2 bedoelde plannen en programma’s is een milieubeoordeling alleen dan verplicht wanneer de lidstaten bepalen dat zij aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. Voor andere dan de in lid 2 bedoelde plannen en 4. programma’s, die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige vergunningen voor projecten, bepalen de lidstaten of het plan of het programma aanzienlijke milieueffecten kan hebben. 5. De lidstaten stellen door een onderzoek per geval of door specificatie van soorten plannen en programma’s, of door combinatie van beide werkwijzen, vast of de in de leden 3 en 4 bedoelde plannen of programma’s aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben, waarbij in alle gevallen re- kening wordt gehouden met in bijlage II opgenomen relevante criteria. 6. Bij het onderzoek per geval en bij de specificatie van soorten plannen en programma’s, zoals bedoeld in lid 5, worden de in artikel 6, lid 3, bedoelde instanties geraadpleegd. De lidstaten zien erop toe dat de in lid 5 bedoelde 7. vaststellingen voor het publiek beschikbaar worden gesteld. De volgende plannen en programma’s vallen niet onder 8. deze richtlijn: — plannen en programma’s die uitsluitend bestemd zijn voor nationale defensie of noodsituaties; — financiële en begrotingsplannen en -programma’s; — plannen en programma’s die vallen onder de program- meringsperiode 2000-2006 van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen (1) of de programmeringsperioden 2000-2006 en 2000-2007 van Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen (2). (1) PB L 161 van 26. 6. 1999, blz. 1. (2) PB L 160 van 26. 6. 1999, blz. 80. C 137/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 16. 5. 2000 Artikel 4 Algemene verplichtingen Artikel 6 Raadpleging 1. De in artikel 3 bedoelde milieubeoordeling wordt uitge- voerd tijdens de voorbereiding en vo´ o´ r de vaststelling of onderwerping aan de wetgevingsprocedure van een plan of programma. 1. Het ontwerpplan of ontwerpprogramma en het overeen- komstig artikel 5 opgestelde milieurapport worden voor de in lid 3 bedoelde instantie en voor het publiek beschikbaar gesteld. De voorschriften van deze richtlijn worden ofwel ver- 2. werkt in bestaande procedures van de lidstaten voor de vaststelling van plannen en programma’s ofwel opgenomen in procedures die worden vastgesteld om aan deze richtlijn te voldoen. De in lid 3 bedoelde instanties en het in lid 4 bedoelde 2. publiek wordt tijdig, daadwerkelijk en binnen een passend tijdschema de gelegenheid geboden om vo´ o´ r de vaststelling, of vo´ o´ r de onderwerping aan de wetgevingsprocedure van het plan of programma, hun mening te geven over het ontwerp- plan of -programma en het bijbehorende milieurapport. 3. Voor plannen en programma’s die deel uitmaken van een hiërarchie van plannen en programma’s houden de lidstaten, om overlapping van beoordelingen te voorkomen, rekening met het feit dat de beoordeling, overeenkomstig deze richtlijn, op verschillende niveaus van de hiërarchie wordt uitgevoerd. Artikel 5 Milieurapport 1. Wanneer krachtens artikel 3, lid 1, een milieubeoorde- ling vereist is, wordt een milieurapport opgesteld waarin de mogelijke aanzienlijke milieueffecten van de uitvoering van het plan of programma alsmede van redelijke alternatieven, die rekening houden met het doel en de geografische werkings- sfeer van het plan of programma, worden bepaald, beschreven en beoordeeld. Voor de voor dit doel te verstrekken informatie wordt verwezen naar bijlage I. Het krachtens lid 1 opgestelde milieurapport bevat de 2. informatie die redelijkerwijs mag worden vereist, gelet op de stand van kennis en beoordelingsmethoden, de inhoud en het detailleringsniveau van het plan of programma, de fase van het besluitvormingsproces waarin het zich bevindt en de mate waarin bepaalde aspecten beter op andere niveaus van dat proces kunnen worden beoordeeld, teneinde overlappende beoordelingen te vermijden. 3. Relevante informatie over de milieueffecten van de plannen en programma’s die op andere besluitvormingsni- veaus of via andere wetgeving van de Gemeenschap is verkre- gen, kan worden gebruikt om de in bijlage I bedoelde informa- tie te verstrekken. 4. De in artikel 6, lid 3, bedoelde instanties worden geraad- pleegd als een besluit wordt genomen over de reikwijdte en het detailleringsniveau van de informatie die in het milieurap- port moet worden opgenomen. 3. De lidstaten wijzen de te raadplegen instanties aan, die wegens hun specifieke verantwoordelijkheden op milieugebied met de milieueffecten van de uitvoering van plannen en programma’s te maken kunnen krijgen. 4. De lidstaten bepalen het publiek als bedoeld in lid 2, met inbegrip van de relevante niet-gouvernementele organisaties, zoals organisaties die milieubescherming bevorderen en andere betrokken organisaties. 5. De lidstaten stellen de nadere regels vast voor de informatie en de raadpleging van de instanties en het publiek. Artikel 7 Grensoverschrijdende raadpleging 1. Wanneer een lidstaat van oordeel is dat de uitvoering van een voor zijn grondgebied voorbereid plan of programma aanzienlijke milieueffecten in een andere lidstaat kan hebben, of wanneer een lidstaat die aanzienlijke gevolgen kan onder- gaan hierom verzoekt, doet de lidstaat op het grondgebied waarvan het plan of programma wordt voorbereid vo´ o´ r de vaststelling van dat plan of programma of vo´ o´ r de onderwer- ping daarvan aan de wetgevingsprocedure een exemplaar van het ontwerpplan of -programma en van het desbetreffende milieurapport aan de andere lidstaat toekomen. 2. Een lidstaat die uit hoofde van lid 1 een exemplaar van een ontwerpplan of -programma en van een milieurapport ontvangt, deelt de andere lidstaat mee of hij raadpleging wenst alvorens dat plan of programma wordt vastgesteld of aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen. In dat geval gaan de betrokken lidstaten tot raadpleging over met betrekking tot de mogelijke grensoverschrijdende milieueffecten van de uitvoering van het plan of programma, en tot de maatregelen die worden overwogen om die effecten te beperken of teniet te doen. 16. 5. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 137/15 Waar dergelijke raadpleging plaatsvindt, komen de betrokken lidstaten gedetailleerde regelingen overeen om ervoor te zorgen dat de in artikel 6, lid 3, bedoelde instanties en het in artikel 6, lid 4, bedoelde publiek in de lidstaat die aanzienlijke gevolgen kan ondergaan, binnen een redelijke termijn worden geïnfor- meerd en de gelegenheid krijgen hun mening kenbaar te maken. 2. Voor plannen en programma’s waarvoor de verplichting om een milieubeoordeling uit te voeren gelijktijdig uit deze richtlijn en uit andere Gemeenschapswetgeving voortvloeit, kunnen de lidstaten voorzien in gecoördineerde of gezamenlij- ke procedures die aan de vereisten van de relevante Gemeen- schapswetgeving voldoen, teneinde onder meer overlapping van beoordelingen te vermijden. 3. Als uit hoofde van dit artikel grensoverschrijdende raadpleging is vereist, komen de lidstaten aan het begin van die raadpleging een redelijke termijn overeen voor de duur van het overleg. Artikel 11 Informatie, verslag, herziening Artikel 8 Besluitvorming Met het volgens artikel 5 opgestelde milieurapport, de volgens artikel 6 gegeven meningen en het resultaat van de grensover- schrijdende raadpleging volgens artikel 7 wordt bij de voorbe- reiding en vo´ o´ r de vaststelling of de onderwerping aan de wetgevingsprocedure van het plan of programma rekening gehouden. Artikel 9 Informatie over het besluit 1. De lidstaten zien erop toe dat, wanneer een plan of programma wordt vastgesteld, de in artikel 6, lid 3, bedoelde instanties, het publiek en elke uit hoofde van artikel 7 geraad- pleegde lidstaat hiervan in kennis worden gesteld en dat hun onderstaande stukken beschikbaar worden gesteld: a) het plan of programma zoals het is vastgesteld, en b) een verklaring die samenvat hoe milieuoverwegingen in het plan of het programma werden geïntegreerd en hoe, overeenkomstig artikel 8, met het volgens artikel 5 opgestelde milieurapport, de volgens artikel 6 gegeven meningen en het resultaat van de raadpleging volgens artikel 7 werd rekening gehouden en de redenen samenvat waarom is gekozen voor het plan of het programma zoals het is aangenomen, zulks in het licht van de andere redelijke alternatieven die zijn behandeld. De nadere regels betreffende de in lid 1 bedoelde infor- 2. matie worden door de lidstaten vastgesteld. Artikel 10 Verband met andere Gemeenschapswetgeving 1. De lidstaten en de Commissie wisselen informatie uit over de bij de uitvoering van deze richtlijn opgedane ervaring. 2. De lidstaten doen de Commissie mededeling van de maatregelen die zij nemen met betrekking tot de kwaliteit van de milieurapporten. 3. Uiterlijk op. (*) legt de Commissie het Europees Parle- ment en de Raad een eerste verslag voor over de toepassing en de doeltreffendheid van deze richtlijn. Met het oog op verdere integratie van eisen inzake milieu- bescherming, overeenkomstig artikel 6 van het Verdrag, en rekening houdend met de ervaring die met de toepassing van de richtlijn in de lidstaten is opgedaan, zal dat verslag zo nodig vergezeld gaan van voorstellen tot wijziging van deze richtlijn. De Commissie zal in het bijzonder de mogelijkheid overwegen de werkingssfeer van deze richtlijn uit te breiden tot andere gebieden/sectoren en andersoortige plannen en programma’s. Daarna volgt om de zeven jaar een nieuw evaluatieverslag. 4. De Commissie rapporteert over het verband tussen deze richtlijn en de Verordeningen (EG) nr. 1260/1999 en (EG) nr. 1257/1999 ruim vo´ o´ r het verstrijken van de in die verordeningen vastgestelde programmeringsperioden. Artikel 12 Toepassing van de richtlijn 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechte- lijke maatregelen in werking treden om vo´ o´ r. (**) aan deze richtlijn te voldoen. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van de genomen maatregelen. 2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Een krachtens deze richtlijn uitgevoerde milieubeoorde- 1. ling laat de voorschriften van Richtlijn 85/337/EEG en alle andere regels van het Gemeenschapsrecht onverlet. (*) Vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. (**) Drie jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. C 137/16 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 16. 5. 2000 3. De in artikel 4, lid 1, bedoelde verplichting is enkel van toepassing op plannen en programma’s waarvoor de eerste formele voorbereidende handeling plaatsvindt na het in lid 1 vermelde tijdstip. De lidstaten verstrekken de Commissie uiterlijk. (*) 4. naast informatie over de in lid 1 bedoelde maatregelen, afzonderlijke informatie over de soorten plannen en program- ma’s die overeenkomstig artikel 3 aan een milieubeoordeling uit hoofde van deze richtlijn onderworpen zouden zijn. De Commissie stelt deze informatie beschikbaar voor de lidstaten. De informatie wordt regelmatig bijgewerkt. Artikel 14 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te. Artikel 13 Inwerkingtreding Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitster De Voorzitter Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendma- king in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. (*) Drie jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. 16. 5. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 137/17 BIJLAGE I In artikel 5, lid 1, bedoelde informatie De informatie welke krachtens artikel 5, lid 1, moet worden verstrekt, omvat, onverminderd artikel 5, leden 2 en 3, de volgende elementen: a) een schets van de inhoud en de belangrijkste doelstellingen van het plan of programma en het verband met andere, relevante plannen en programma’s; b) de relevante aspecten van de bestaande situatie van het milieu en de mogelijke ontwikkeling daarvan als het plan of programma niet wordt uitgevoerd; c) d) e) de milieukenmerken van gebieden waarvoor de gevolgen aanzienlijk kunnen zijn; alle bestaande milieuproblemen die relevant zijn voor het plan of programma, met inbegrip van met name milieuproblemen in gebieden die vanuit milieuoogpunt van bijzonder belang zijn, zoals gebieden die op grond van de Richtlijnen 79/409/EEG en 92/43/EEG zijn aangewezen; de op internationaal, communautair of nationaal niveau vastgestelde doelstellingen ter bescherming van het milieu, welke relevant zijn voor het plan of programma, alsook de wijze waarop met deze doelstellingen en andere milieuoverwegingen rekening is gehouden bij de voorbereiding van het plan of programma; f) de mogelijke aanzienlijke milieueffecten (1); g) de voorgenomen maatregelen om aanzienlijke negatieve effecten op het milieu van de uitvoering van het plan of programma te voorkomen, te beperken of zoveel mogelijk teniet te doen; h) i) j) een schets van de redenen voor de selectie van de onderzochte alternatieven en een beschrijving van de wijze waarop de beoordeling is uitgevoerd, met inbegrip van de moeilijkheden die bij het verzamelen van de vereiste informatie zijn ondervonden (zoals technische tekortkomingen of ontbrekende kennis); een beschrijving van de voorgenomen maatregelen voor controle op de uitvoering van het plan of het programma; een niet-technische samenvatting van de in de bovenstaande punten verstrekte informatie. (1) Hieronder zouden secundaire, cumulatieve, synergetische, blijvende en tijdelijke, positieve en negatieve effecten, alsmede effecten op korte, middellange en lange termijn moeten vallen. C 137/18 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 16. 5. 2000 BIJLAGE II Criteria voor de vaststelling van de mogelijke aanzienlijke effecten zoals bedoeld in artikel 3, lid 5 1. De kenmerken van plannen en programma’s, in het bijzonder gelet op: — de mate waarin het plan of programma een kader vormt voor projecten en andere activiteiten met betrekking tot de ligging, aard, omvang en gebruiksvoorwaarden alsmede wat betreft de toewijzing van hulpbronnen; — de mate waarin het plan of programma andere plannen en programma’s, met inbegrip van die welke deel zijn van een hiërarchisch geheel, beïnvloedt; — de relevantie van het plan of programma voor de integratie van milieuoverwegingen, vooral met het oog op de bevordering van duurzame ontwikkeling; — milieuproblemen die relevant zijn voor het plan of programma; — de relevantie van het plan of programma voor de toepassing van de milieuwetgeving van de Gemeenschap (bijvoorbeeld plannen en programma’s in verband met afvalstoffenbeheer of waterbescherming). 2. Kenmerken van de effecten en van de gebieden die kunnen worden beïnvloed, in het bijzonder gelet op: — de waarschijnlijkheid, duur, frequentie en omkeerbaarheid van de effecten; — de cumulatieve aard van de effecten; — de grensoverschrijdende aard van de effecten; — de risico’s voor de menselijke gezondheid of het milieu (bijv. door ongevallen); — de orde van grootte en het ruimtelijk bereik van de effecten (geografisch gebied en omvang van de bevolking die getroffen kan worden); — de waarde en kwetsbaarheid van het gebied dat kan worden beïnvloed gelet op: — bijzondere natuurlijke kenmerken of cultureel erfgoed, — de overschrijding van de milieukwaliteitsnormen of van grenswaarden, — intensief grondgebruik; — de effecten op gebieden en landschappen die door een lidstaat, door de Gemeenschap, dan wel in internationaal verband als beschermd gebied zijn erkend. 16. 5. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 137/19 MOTIVERING VAN DE RAAD I. INLEIDING 1. De Commissie heeft op 3 april 1997 bij de Raad een voorstel ingediend voor een richtlijn van de Raad betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, gebaseerd op artikel 130 S, lid 1 [huidig artikel 175, lid 1] van het Verdrag (1). 2. Het Europees Parlement heeft op 20 oktober 1998 advies uitgebracht (2). Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 29 mei 1997 advies over het voorstel uitgebracht (3), terwijl het Comité van de Regio’s zulks op 20 november 1997 heeft gedaan (4). 3. Naar aanleiding van deze adviezen heeft de Commissie op 19 februari 1999 een gewijzigd voorstel bij de Raad ingediend (5). Het Comité van de Regio’s heeft op 24 september 1999 advies uitgebracht over het gewijzigde voorstel (6). 4. Op 30 maart 2000 heeft de Raad overeenkomstig artikel 251, lid 2, van het Verdrag [voorheen artikel 189 B)] zijn gemeenschappelijk standpunt aangenomen. II. DOELSTELLINGEN De richtlijn heeft ten doel te waarborgen dat er een milieubeoordeling wordt verricht en dat rekening wordt gehouden met de resultaten daarvan tijdens de voorbereiding en voor de vaststelling van bepaalde plannen en programma’s die significante effecten op het milieu kunnen hebben. Zij is bedoeld als een aanvulling op de milieubeoordeling van projecten in het kader van de MEB-richtlijn (7), die in een latere fase van het besluitvormingsproces plaatsvindt. III. ANALYSE VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT (8) De richtlijn, zoals voorgesteld door de Commissie bleek aanzienlijke moeilijkheden op te leveren, voornamelijk doordat er in de lidstaten zeer verschillende systemen en procedures voor plannen en programma’s bestaan. In het bijzonder bleken bepaalde elementen van het voorstel, voornamelijk de werkingssfeer ervan, nader te moeten worden omschreven, teneinde problemen bij de omzetting te voorkomen. De Raad wenste derhalve een zo groot mogelijke rechtszekerheid in te bouwen door de werkingssfeer van de richtlijn alsmede de verplichtingen van de lidstaten preciezer te omschrijven. De beoordelings- plicht is in het bijzonder gekoppeld aan bestaande voorschriften in de Gemeenschapswetgeving, terwijl de lidstaten de noodzaak van een beoordeling zouden moeten evalueren aan de hand van overeengekomen criteria, indien zo’n uitdrukkelijke koppeling niet bestaat. Deze aanpak, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen de verplichte beoordeling en de beoordeling waartoe de lidstaten moeten besluiten, gelijkt op die welke in de MEB-richtlijn is gevolgd. (1) PB C 129 van 25. 4. 1997, blz. 14. (2) PB C 341 van 9. 11. 1998, blz. 18. (3) PB C 287 van 22. 9. 1997, blz. 101. (4) PB C 64 van 27. 2. 1998, blz. 63. (5) PB C 83 van 25. 3. 1999, blz. 13. (6) PB C 374 van 23. 12. 1999, blz. 9. (7) Richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG. (8) De nummering van overwegingen, artikelen en bijlagen is die van het gemeenschappelijk standpunt. C 137/20 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 16. 5. 2000 De hernieuwde nadruk op integratie van milieuoverwegingen bij de vaststelling en uitvoering van andere activiteiten, alsmede de erkenning van de beginselen van de Overeenkomst van Aarhus betreffende de toegang tot milieu-informatie, de inspraak van de bevolking in de besluitvorming en de toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden waren ook inspiratiebronnen voor de meer recente werkzaamheden van de Raad inzake dit voorstel. Als gevolg van die herziening is de tekst van het voorstel tamelijk ingrijpend herschreven en geherstructureerd. A. GEWIJZIGD VOORSTEL VAN DE COMMISSIE De Raad heeft gedeeltelijk of inhoudelijk ingestemd met de amendementen van het Europees Parlement die door de Commissie in haar gewijzigde voorstel waren aanvaard, en met enkele elementen van amendementen van het Parlement die de Commissie niet had overgenomen (een grotere en exhaustieve lijst van sectoren waarop de richtlijn van toepassing zou zijn — cf. amendement nr. 18, de expliciete regeling van informatieverstrekking aan en raadpleging van autoriteiten en publiek in de lidstaat waarin een plan of een programma van een andere lidstaat van invloed kan zijn — cf. amendement nr. 28, en de invoering van een verwijzing naar de controlevoorschriften in de milieuverklaring — cf. amendement nr. 33). De herschrijving en herstructurering van de tekst, zoals hierboven aangegeven, heeft tot gevolg dat de amendementen zelden letterlijk konden worden overgenomen en dat zij op andere plaatsen in de tekst zijn verwerkt dan in het oorspronkelijke voorstel. B. BELANGRIJKSTE DOOR DE RAAD AANGEBRACHTE WIJZIGINGEN Preambule De wijzigingen die in de preambule zijn aangebracht, weerspiegelen de wijzigingen in de artikelen. Artikel 1 (Doel) De Raad introduceerde het idee van integratie van milieuoverwegingen bij de voorbereiding en vaststelling van plannen en programma’s als een belangrijke doelstelling, naast de door het Parlement gevraagde verwijzing naar duurzame ontwikkeling. Overeenkomstig het MEB-model kwam de Raad overeen de werkingssfeer te beperken tot plannen en programma’s die significante effecten op het milieu kunnen hebben. Artikel 2 (Definities) Dit artikel is vereenvoudigd zodat het enkel definities bevat, teneinde een duidelijker onderscheid te maken tussen definities en werkingssfeer dan in het Commissievoorstel het geval was. De definitie van „plannen en programma’s” is gewijzigd met de verduidelijking dat enkel plannen en programma’s bestreken worden die voorgeschreven zijn door wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen en die door een instantie worden opgesteld en/of vastgesteld of die door een instantie worden opgesteld ten behoeve van een wetgevingsprocedure, waarbij de verschillende in de lidstaten bestaande procedures en regels in aanmerking worden genomen. De definitie van „bevoegde instantie”, die verschillende betekenissen bleek te hebben naar gelang van de omstandigheden in de lidstaten, is geschrapt. „Milieuverklaring” is vervangen door het preciezere „milieurapport”. 16. 5. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 137/21 Ten slotte is een algemene definitie van „het publiek” opgenomen, op basis van de definitie uit de Overeenkomst van Aarhus. Artikel 3 (Werkingssfeer) Dit artikel is volledig nieuw en weerspiegelt de gewijzigde aanpak waartoe de Raad heeft besloten. Het na het advies van het Europees Parlement gewijzigde Commissievoorstel verwees reeds naar de plannen en programma’s die het kader vormen voor de toekenning van toekomstige nieuwe vergunningen voor projecten en de Raad gaat akkoord om op deze aanpak voort te bouwen. Het artikel verwoordt het beginsel dat er een milieubeoordeling dient te worden uitgevoerd voor bepaalde plannen en programma’s waarvan wordt aangenomen dat zij significante milieueffecten kunnen hebben. Het betreft plannen en programma’s in een limitatief opgesomde reeks sectoren die het kader vormen voor de toekenning van nieuwe vergunningen voor in de bijlagen I en II van de MEB-richtlijn genoemde projecten, of die van invloed zijn op uit hoofde van de habitatrichtlijn beschermde gebieden. Voor andere plannen en programma’s die het kader vormen voor de toekenning van nieuwe vergunningen voor projecten bepalen de lidstaten of zij significante milieueffecten kunnen hebben, rekening houdend met de in de nieuwe bijlage II opgenomen relevante criteria. Dezelfde procedure is van toepassing op plannen en programma’s die bepalend zijn voor het gebruik van kleine gebieden op lokaal niveau, en op kleine wijzigingen van de plannen en programma’s, zoals in beginsel reeds in artikel 4, leden 3 en 4, van het Commissievoorstel bepaald. Ook is raadpleging van de betrokken instanties voorgeschreven. De bepaling inzake beschikbaar- stelling van informatie voor het publiek is uit artikel 4 van het Commissievoorstel overgenomen. Bepaalde plannen en programma’s van specifieke aard (voor nationale defensie of noodsituaties, plannen en programma’s op financieel gebied en begrotingsgebied) vallen niet onder deze richtlijn. Hetzelfde geldt voor plannen en programma’s die onder de programmeerperiode 2000-2006/2007 van de structuurfondsen vallen (cf. in dit verband de datum van inwerkingtre- ding in artikel 12 alsmede de opmerkingen bij artikel 11). Artikel 4 (Algemene verplichtingen) Dit artikel is het gevolg van de samenvoeging van de artikelen 3 en 4 van het Commissievoorstel. Er is een bepaling toegevoegd om dubbel werk te voorkomen indien plannen en programma’s deel uitmaken van een hiërarchie en de beoordeling op verschillende niveaus van de hiërarchie wordt uitgevoerd. Artikel 5 (Milieurapport) Bij de herformulering van dit artikel zijn de belangrijkste voorschriften gehandhaafd, ook wat de beoordeling van redelijke alternatieven betreft en er is een gedetailleerder beschrijving van de inhoud van het rapport, met inbegrip van bijkomende elementen, in bijlage I is opgenomen. Artikel 6 (Overleg) De Raad heeft willen verduidelijken, overeenkomstig de Overeenkomst van Aarhus, dat het te raadplegen publiek de betrokken niet-gouvernementele organisaties omvat, zoals organisaties die milieubescherming bevorderen en andere organisaties. Artikel 9 (Kennisgeving van het besluit) Overeenkomstig de in artikel 5 aangebrachte wijziging voorziet dit artikel in informatie over het plan wat redelijke alternatieven aangaat. Tevens werd een verwijzing toegevoegd naar het element „integratie”. C 137/22 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 16. 5. 2000 Artikel 10 (Verband met andere Gemeenschapswetgeving) Met het oog op rationalisatie is de Raad overeengekomen dat gecoördineerde of gezamenlijke procedures kunnen worden gevolgd wanneer er op grond van verschillende wetteksten een verplichting bestaat om een beoordeling uit te voeren. Artikel 11 (Informatie, verslag, herziening) De herzieningsclausule meer expliciet geformuleerd, met name inzake de mogelijkheid om de werkingssfeer van de richtlijn uit te breiden tot andere sectoren en soorten plannen en programma’s. De Commissie is verzocht ruim vo´ o´ r de volgende programmeerperiode te rapporteren over het verband tussen deze richtlijn en die verordeningen om onduidelijkheden weg te nemen die voortvloeien uit de uitsluiting van plannen en programma’s die verband houden met de verordeningen inzake structuurfondsen voor de periode 2000-2006/2007. Artikel 12 (Toepassing van de richtlijn) Gelet op de procedureel complexe aard van die richtlijn is de Raad een driejarige termijn overeengekomen voor de toepassing ervan. Bijlage I (Te verstrekken informatie — het rapport) Deze bijlage is ingekort en tegelijk vollediger gemaakt. Bijlage II (Criteria voor de vaststelling van de te verwachten significantie van milieueffecten) Deze bijlage is nieuw en gedeeltelijk gebaseerd op de overeenkomstige bijlage van de MEB-richtlijn