title: INTERROGAZIONE SCRITTA E-0842/00 di Chris Davies (ELDR) alla Commissione. Disastro Erika e responsabilità ambientale.

eurovoc_concepts:
EU environmental policy
coastal pollution
polluter pays principle

formats: html pdf print

text: C 53 E/30 Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee IT 20. 2. 2001 Risposta data dalla sig. ra Wallstr(cid:246)m a nome della Commissione (26 maggio 2000) Attualmente la Commissione non Ł in grado di sapere se una domanda di finanziamento per il progetto di cui trattasi rientrer(cid:224) nella nuova programmazione 2000-2006, nel quadro del regolamento 1260/1999 del Consiglio, recante disposizioni generali sui Fondi strutturali (1), ovvero del regolamento 1164/94 del Consiglio, che istituisce un Fondo di coesione (2). I progetti che dovranno essere presentati per il finanziamento dei Fondi strutturali saranno definiti non appena sar(cid:224) conclusa la procedura per l(cid:146)adozione dei programmi operativi, attualmente in corso. Quanto alla direttiva 85/337/CEE del Consiglio, del 27 giugno 1985, concernente la valutazione dell(cid:146)impatto ambientale di determinati progetti pubblici e privati (3), va rilevato che l(cid:146)articolo 2 stabilisce che i progetti per i quali si prevede un impatto ambientale importante, segnatamente per la loro natura, le loro dimensioni o la loro ubicazione, formino oggetto di una valutazione dell(cid:146)impatto ambientale prima del rilascio dell(cid:146)autorizzazione. Tale disposizione si applica ai progetti citati negli allegati I e II della direttiva. Quanto alle opere citate dall(cid:146)onorevole parlamentare, lettera e) comprende le i canalizzazioni e i progetti appartenenti alle classi elencate nell(cid:146)allegato II formano oggetto di una valutazione quando gli Stati membri ritengono che le loro caratteristiche lo richiedano. lavori di regolarizzazione dei corsi d(cid:146)acqua. Ai sensi dell(cid:146)articolo 4, paragrafo 2, l(cid:146)allegato II, punto 10, fatti Ł pervenuto recentemente alla Commissione. La pratica Ł Un reclamo concernente i medesimi all(cid:146)esame presso i servizi competenti. Ad ogni modo la Commissione, in quanto custode dei trattati, prender(cid:224) i provvedimenti necessari a garantire che nel caso in presenza sia rispettato il diritto comunitario. (1) GU L 161 del 26. 6. 1999. (2) GU L 130 del 25. 5. 1994. (3) GU L 175 del 5. 7. 1985. (2001/C 53 E/034) INTERROGAZIONE SCRITTA E-0842/00 di Chris Davies (ELDR) alla Commissione (21 marzo 2000) Oggetto: Disastro «Erika» e responsabilit(cid:224) ambientale Nella discussione parlamentare del 2 marzo 2000 sull(cid:146)interrogazione orale «Erika», ho invitato il Commis- sario Fischler a rispondere a due domande: 1. Quali sono a Suo avviso le probabilit(cid:224) di ottenere un indennizzo dai proprietari della nave e del relativo carico conformemente alla richiesta presentata dal Parlamento? 2. Le proposte della Commissione concernenti una direttiva sulla responsabilit(cid:224) ambientale contemple- ranno incidenti marittimi di questo tipo, garantendo che in futuro sia rigorosamente applicato il principio «chi inquina paga»? Il Commissario non ha dato risposta a nessuna delle suddette domande. Pu(cid:242) la Commissione provvedere a rispondere ora? Risposta data dalla sig. ra Wallstr(cid:246)m in nome della Commissione (11 maggio 2000) 1. Il risarcimento delle vittime del sinistro dell(cid:146)Erika ricade nell(cid:146)ambito di applicazione di due conven- zioni internazionali, quella del 1969 sulla responsabilit(cid:224) civile per i danni provocati da inquinamento da idrocarburi (CLC 1969), come emendata nel 1992 e quella relativa all(cid:146)istituzione di un fondo internazio- nale per l(cid:146)indennizzo dei danni derivanti da inquinamento da idrocarburi (Fund 1971), come emendata nel 1992. Dette convenzioni garantiscono la possibilit(cid:224) alle vittime di essere indennizzate senza dover provare 20. 2. 2001 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 53 E/31 la colpa o la negligenza del proprietario della nave e senza dover fare affidamento sulla sua solvibilit(cid:224) (dato l(cid:146)obbligo per il proprietario della petroliera di essere assicurato). Se dunque la possibilit(cid:224) di indennizzo la sua entit(cid:224) Ł per(cid:242) limitata ad importi massimi determinati. Per il proprietario della nave il esiste, massimale di indennizzo nel caso in questione Ł di circa 13 milioni di €, considerate le dimensioni relativamente modeste dell(cid:146)Erika. Il Fondo consente un ulteriore indennizzo finanziato congiuntamente dalle societ(cid:224) destinatarie dei prodotti petroliferi e ammontante in totale a 185 milioni di €. Se le domande di risarcimento superano questa somma, sono ridotte tutte in proporzione. Non Ł ancora noto se ci(cid:242) si verificher(cid:224) nel caso dell(cid:146)Erika. Tuttavia la possibilit(cid:224) di un indennizzo completo delle vittime del disastro dell(cid:146)Erika Ł notevolmente accresciuta dall(cid:146)impegno di Total-Fina e delle autorit(cid:224) francesi di astenersi dal chiedere il rimborso delle loro spese fino a soddisfazione degli altri creditori. Il Libro bianco sulla responsabilit(cid:224) per danni all(cid:146)ambiente (1) parla al punto 4. 8 dei sistemi 2. internazionali esistenti relativi alla responsabilit(cid:224) ed osserva in linea generale che occorre precisare la relazione tra il sistema comunitario di responsabilit(cid:224) e le convenzioni internazionali relative alla responsa- il Libro bianco rinvia ad una comunicazione della bilit(cid:224). Nel caso dell(cid:146)inquinamento da idrocarburi Commissione in materia di sicurezza marittima del trasporto di idrocarburi (2), adottata dalla Commissione il 21 marzo 2000, nella quale sono esaminate varie misure potenziali per migliorare l(cid:146)attuale sistema di responsabilit(cid:224) e indennizzo dei danni derivanti da inquinamento petrolifero. Nel corso dell(cid:146)anno Ł prevista un(cid:146)ulteriore comunicazione che conterr(cid:224) proposte piø precise al proposito. (1) COM(2000) 66 def. (2) COM(2000) 142 def. (2001/C 53 E/035) INTERROGAZIONE SCRITTA E-0850/00 di Bart Staes (Verts/ALE) alla Commissione (21 marzo 2000) Oggetto: Armonizzazione della segnaletica stradale e limiti di velocit(cid:224) In passato il Parlamento europeo ha ripetutamente chiesto informazioni sullo stato di avanzamento dell(cid:146)armonizzazione della segnaletica stradale sulle reti stradali transeuropee. Una tale armonizzazione, proposta nel programma di azione 1995-2000, contribuir(cid:224) infatti al miglioramento della sicurezza stradale in Europa. Per la segnaletica stradale su altri tipi di strade e i limiti di velocit(cid:224), la Commissione si atterr(cid:224) verosimilmente quanto piø possibile al principio di sussidiariet(cid:224). In questo modo, gli Stati membri dell(cid:146)Unione europea e le regioni autonome potranno elaborare autonomamente una politica di sicurezza stradale che tenga conto della situazione locale. Quali proposte incluse nella relazione START «Model Signing Code», elaborata dal comitato per le 1. infrastrutture di trasporto (cid:129) gruppo di lavoro sulle autostrade, hanno gi(cid:224) avuto attuazione pratica? 2. Quali proposte contenute nella relazione START «Model Signing Code», elaborata dal comitato per le infrastrutture di trasporto (cid:129) gruppo di lavoro sulle autostrade, non hanno ancora avuto attuazione pratica? Quando avranno attuazione pratica le misure previste nella relazione START (cid:129) «Model Signing 3. Code» che non sono ancora state realizzate? 4. Intende la Commissione adottare misure supplementari in vista di un(cid:146)ulteriore armonizzazione della segnaletica stradale sulle reti stradali transeuropee? In caso affermativo, quali sono le proposte in esame? In caso contrario, per quale motivo rinuncia la Commissione all(cid:146)adozione di misure supplementari? 5. Intende la Commissione adottare misure in vista dell(cid:146)armonizzazione dei limiti di velocit(cid:224) sulle reti stradali transeuropee? In caso affermativo, quali sono le proposte in esame? In caso contrario, per quale motivo rinuncia la Commissione a una possibile armonizzazione dei limiti di velocit(cid:224) sulle reti stradali transeuropee? 6. Intende la Commissione adottare misure in vista dell(cid:146)armonizzazione dei limiti di velocit(cid:224) sulle altre strade? In caso affermativo, quali sono le proposte in esame? In caso contrario, per quale motivo rinuncia la Commissione a una possibile armonizzazione dei limiti di velocit(cid:224) sulle altre strade?


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0825/00 van Ieke van den Burg (PSE) aan de Commissie. Weigering Nederlandse particuliere ziektekostenverzekeraars om verplicht AWBZ-verzekerde grensarbeiders toe te laten.

eurovoc_concepts:
Netherlands
competence of the Member States
free movement of workers
frontier worker
health insurance
infringement of EU law
residence

text: C 26 E/114 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 26. 1. 2001 langer recht hebben op dekking van de particuliere verzekering tegen ziektekosten beschikken niet bijzondere ziektekosten (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten) en niet langer gehouden zijn de desbe- treffende premies te betalen. In het kader van de invoering van deze clausule in verband met de woonplaats is er een overgangsregeling ontwikkeld die personen die v(cid:243)(cid:243)r 1 januari 2000 vrijwillig waren onderworpen de mogelijkheid biedt het recht op financiºle vergoeding van de kosten voor bepaalde vormen van verzorging te behouden, voor zover deze reeds bestaat en zolang als de verzorging nodig is. Ook de Commissie heeft in dit verband een groot aantal klachten ontvangen van personen die door deze Nederlandse hervorming worden getroffen. De Commissie vestigt de aandacht van de geachte afgevaardigde evenwel op het feit dat het Gemeen- schapsrecht het recht van de lidstaten onverlet laat om de opzet van hun stelsels van sociale zekerheid zelf te bepalen. Bij afwezigheid van harmonisatie van de sociale zekerheid op communautair niveau is het dan ook elke lidstaat die door middel van wetgeving vrijelijk de voorwaarden voor het recht op of de verplichting tot aansluiting bij een stelsel van sociale zekerheid bepaalt, alsmede de voorwaarden die recht geven op sociale uitkeringen. Deze beginselen resulteren uit de vaste jurisprudentie van het Hof, in het bijzonder in herinnering gebracht in de punten 17 en 18 van het arrest van 28 april 1998 in de door de geachte afgevaardigde genoemde zaak Kohll, C-158/96. Het is waar dat de lidstaten bij de uitoefening van hun bevoegdheden het Gemeenschapsrecht dienen te respecteren. In dit verband zij gewezen op het bestaan van de artikelen 39 en 42 (ex artikelen 48 en 51) van het EG-Verdrag, alsmede verordeningen nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkende en hun gezinnen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (1) en 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (2), die de wettelijke socialezekerheidsstelsel van de lidstaten beogen te harmoniseren (3). Gezien echter het feit dat degenen die door de hervorming van de Nederlandse wetgeving worden getroffen op particuliere titel aan de Wet Bijzondere Ziektekosten zijn onderworpen, kan de hierboven aangehaalde garantie uit hoofde van de verordeningen (EEG) nr. 1408/71 en 574/72 in dit geval niet worden ingeroepen. Uit het voorgaande resulteert dat de Commissie in verband met deze zaak, die een exclusieve bevoegdheid van de lidstaat is, geen maatregelen kan treffen. (1) PB L 149 van 5. 7. 1971. (2) PB L 74 van 27. 3. 1972. (3) Laatste geconsolideerde versie: Verordening (EG) nr. 118/97 (cid:129) PB L 28 van 30. 1. 1997. (2001/C 26 E/142) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0825/00 van Ieke van den Burg (PSE) aan de Commissie (21 maart 2000) Betreft: Weigering Nederlandse particuliere ziektekostenverzekeraars om verplicht AWBZ-verzekerde grens- arbeiders toe te laten Is het de Commissie bekend dat grensarbeiders die in Nederland werken en in een andere lidstaat 1. wonen, en die op grond van verordening 1408/71 (1) wel verplicht verzekerd zijn voor de AWBZ, niet door de Nederlandse particuliere ziektekostenverzekeraars toegelaten worden op grond van hun woon- plaats? Dit leidt ertoe dat deze grensarbeiders, terwijl ze verplicht AWBZ-verzekerd zijn in Nederland, zich in het buitenland aanvullend moeten verzekeren bij een buitenlandse particuliere verzekeraar, wat een dure en onwerkzame combinatie is. 2. Is de Commissie niet van mening dat deze weigering in strijd is met het vrij verkeer van werknemers? (1) PB L 149 van 5. 7. 1971, blz. 2. 26. 1. 2001 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 26 E/115 Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie (25 mei 2000) De Commissie wijst de geachte afgevaardigde erop dat het communautaire recht de bevoegdheid van de lidstaten om zelf hun sociale-zekerheidsstelsel te bepalen onverlet laat. Omdat de sociale zekerheid in de Gemeenschap niet geharmoniseerd is, mag iedere lidstaat immers zelf beslissen welke voorwaarden recht geven op of verplichten tot aansluiting bij een sociale-zekerheidsstelsel en aan welke voorwaarden moet worden voldaan om recht te hebben op sociale prestaties. Deze beginselen vloeien voort uit de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie. Bijgevolg is een nationaal stelsel dat, zoals in Nederland het geval is, werknemers die meer dan een bepaald bedrag verdienen, geen verplichte ziektekostenverzekering biedt maar hen in dat geval wel verplicht om zich bij een particuliere ziektekostenverzekering aan te sluiten, niet strijdig met het communautair recht. Weliswaar moeten de lidstaten bij de uitoefening van die bevoegdheid wel het communautair recht naleven. In dit verband moet met name gewezen worden op het bestaan van Verordening (EEG) nr. 1408/ 71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (1) en Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (2). Deze Verordeningen beogen de sociale-zekerheidsstelsels van de lidstaten te co(cid:246)rdineren (3). In het onderhavige geval kan echter geen beroep worden gedaan op de door deze communautaire regelgeving gewaarborgde bescherming omdat de betrokkenen niet gedekt zijn door een verplichte ziektekostenverzekering, als bedoeld in de Nederlandse Ziekenfondswet. (1) PB L 149 van 5. 7. 1971. (2) PB L 74 van 27. 3. 1972. (3) Laatste geconsolideerde versie: Verordening (EG) nr. 118/1997 (cid:129) PB L 28 van 30. 1. 1997. (2001/C 26 E/143) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0826/00 van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie (21 maart 2000) Betreft: Hondenrennen (windhonden (cid:129) greyhounds) Commissaris Fischler heeft half januari 1999 meegedeeld op de hoogte te zijn van persberichten waarin gewag wordt gemaakt van de mishandeling van windhonden bestemd voor hondenrennen (1). De wind- honden worden het slachtoffer van afschuwelijke wreedheden zodra ze niet meer geschikt zijn voor het lopen van wedstrijden. Volgens de heer Fischler wordt geen communautaire steun verleend aan bedrijven die in de Gemeenschap windhonden fokken. Kan de Commissie bevestigen dat op geen enkele wijze communautaire steun wordt verleend aan 1. bedrijven, personen en/of organisaties die in de Gemeenschap winhonden fokken? Zo neen, zal de Commissie haar financiºle steunprogramma(cid:146)s doorlichten teneinde volledige duidelijkheid te hebben over het al dan niet verlenen van communautaire steun aan bedrijven, personen en/of organisaties die in de Gemeenschap windhonden fokken? 2. Verleent de Commissie communautaire steun aan bedrijven, personen en/of organisaties die in de Gemeenschap wedstrijden organiseren met windhonden? Zo ja, welk bedrag wordt hiervoor jaarlijks vrijgemaakt en aan wie worden subsidies toegekend? 3. Kan de Commissie op basis van de bestaande Europese wetgeving optreden tegen de mishandeling van windhonden in de vijftien EU-lidstaten? Zo ja, is de Commissie bereid een onderzoek te gelasten naar de mishandeling van windhonden waarover in de media wordt geklaagd? (1) PB C 207 van 21. 7. 1999, blz. 90


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-0822/00 af Adriana Poli Bortone (UEN), Sergio Berlato (UEN) og Sebastiano Musumeci (UEN) til Kommissionen. Røde appelsiner ‐ randmarked.

eurovoc_concepts:
EU aid
Sicily
citrus fruit

text: C 26 E/112 De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende DA 26. 1. 2001 Samtlige medlemsstaters og alle aktłrers interesser afspejles i Den f(cid:230)lles landbrugspolitik og den lłbende reformproces. Det skal bem(cid:230)rkes, at Agenda 2000-reformen fik enstemmig tilslutning fra Det Europ(cid:230)iske R(cid:229)d i Berlin. Disse reformer har s(cid:229)ledes givet medlemsstaterne mulighed for at tilpasse gennemfłrelsen af den f(cid:230)lles landbrugspolitik til deres egen situation og s(cid:230)tte łget fokus p(cid:229) udviklingen i landdistrikterne og p(cid:229) miljłproblemerne. Kommissionen deler derfor ikke det synspunkt, som den britiske minister till(cid:230)gges. (2001/C 26 E/139) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-0815/00 af Christopher Huhne (ELDR) til Kommissionen (21. marts 2000) Om: Administration af Recite II-programmet Kan Kommissionen oplyse (cid:229)rsagerne til de uacceptable forsinkelser i behandlingen af ansłgningerne og udbetalingen af midlerne til stłttemodtagerne som led i Recite II-programmet? Finder Kommissionen det acceptabelt, at ansłgninger om stłtte til projekter, som blev indgivet i midten af november 1999, stadig ikke er blevet behandlet? Svar afgivet p(cid:229) Kommissionens vegne af Michel Barnier (28. april 2000) lłbet af november m(cid:229)ned 1999 modtog Kommissionen fire ansłgninger om udbetaling af stłtte I vedrłrende projekter for interregionalt samarbejde under Recite II-programmet. To af disse ansłgninger var fuldst(cid:230)ndige, og stłtten blev udbetalt inden for 45 dage. Med hensyn til de to andre ansłgninger indsendte stłttemodtagerne et ufuldst(cid:230)ndigt dossier, som ikke overholdt deres kontraktlige forpligtelser. Senest fem dage efter modtagelsen underrettede Kommissionen de to stłttemodtagere om problemerne. Efter flere p(cid:229)mindelser modtog Kommissionen de yderligere oplysninger i februar 2000, og betalingsproceduren blev indledt denne dato. (2001/C 26 E/140) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-0822/00 af Adriana Poli Bortone (UEN), Sergio Berlato (UEN) og Sebastiano Musumeci (UEN) til Kommissionen (21. marts 2000) Om: Rłde appelsiner (cid:129) randmarked Siciliens geografiske position placerer den i et randomr(cid:229)de med hensyn til varetransport. Dyrkning af citrusfrugter er en traditionel anvendelse af jorden i Syditalien, is(cid:230)r p(cid:229) Sicilien, og rundt om denne har bondesamfundet i de sm(cid:229) bycentre placeret sig og udviklet sig. P(cid:229) Sicilien og is(cid:230)r i omr(cid:229)det »Piana di Catania« vokser den s(cid:229)kaldte blodappelsin, som har s(cid:230)rlige organoleptiske karakteristika, der ogs(cid:229) anerkendes af l(cid:230)gevidenskaben. Agter Kommissionen at produktion, der er enest(cid:229)ende i verden? investere midler og udarbejde projekter med henblik p(cid:229) at udvikle denne Agter Kommissionen at stłtte salg og markedsfłring af blodappelsinen ved at bringe det sicilianske marked t(cid:230)ttere p(cid:229) det europ(cid:230)iske? 26. 1. 2001 DA De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende C 26 E/113 Svar afgivet p(cid:229) Kommissionens vegne af Franz Fischler (12. april 2000) De g(cid:230)ldende EF-bestemmelser for frugt og grłntsager indeholder allerede en r(cid:230)kke foranstaltninger, der kan anvendes med henblik p(cid:229) produktionen af blodappelsiner som led i producentorganisationernes driftsprogrammer (artikel 15 i forordning (EF) nr. 2200/96 (1)). Form(cid:229)let med foranstaltningerne er is(cid:230)r at forbedre produkternes kvalitet, at fremme deres handelsv(cid:230)rdi, fremme integreret at markedsfłre varerne over for forbrugerne, at produktion og andre miljłvenlige produktionsmetoder samt at reducere omfanget af tilbagekłb. indfłre biologiske produkter, at Ud over disse foranstaltninger giver politikken for udvikling af landdistrikter (R(cid:229)dets forordning (EF) nr. 1257/1999 (2)) ogs(cid:229) mulighed for en r(cid:230)kke foranstaltninger. Endelig gennemfłrer ASPAO (Associazione Siciliana Produttori Agrumicoli ed Ortofrutticoli) for łjeblikket i forl(cid:230)ngelse af R(cid:229)dets forordning (E(cid:216)F) nr. 1201/90 (3) om foranstaltninger med henblik p(cid:229) at łge forbruget af citrusfrugter en kampagne for citrusfrugter med s(cid:230)rlig v(cid:230)gt p(cid:229) blodappelsiner. (1) EFT L 297 af 21. 11. 1996. (2) EFT L 160 af 26. 6. 1999. (3) EFT L 119 af 11. 5. 1990. (2001/C 26 E/141) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-0824/00 af Ieke van den Burg (PSE) til Kommissionen (21. marts 2000) Om: Beslutning om udvidelse og begr(cid:230)nsning af anvendelsen af de sociale forsikringer 1999 (KB 746 af 24. december 1998): AWBZ Er Kommissionen bekendt med, at loven om forsikringen for s(cid:230)rlige sygdomsomkostninger (AWBZ) 1. ikke l(cid:230)ngere finder anvendelse p(cid:229) nederlandske pensionerede, der bor i udlandet og har tegnet en privat sygeforsikring? Som fłlge heraf betaler den nederlandske AWBZ ikke l(cid:230)ngere omkostningerne i forbin- delse med f. eks. plejehjemsoptagelse eller hjemmepleje eller revalidering. Denne gruppe, som nu faktisk udelukkes uden overgangsordning, har dog i flere (cid:229)rtier betalt bidrag til AWBZ-forsikringen. At tegne en privat forsikring mod de omkostninger, som hidtil henhłrte under AWBZ, er umuligt, navnlig for personer i en medicinsk risikogruppe. Personer, der er omfattet af sygesikringen, er fortsat omfattet af AWBZ. 2. Deler Kommissionen den opfattelse, at denne behandling af de privat forsikrede er i strid med princippet om den frie bev(cid:230)gelighed for personer inden for EU(cid:146)s territorium, borgeres og patienters ret til frit at bos(cid:230)tte sig (jf. Domstolens dom af 28. april 1998, nr. C-158/96) i andre medlemsstater samt artikel 10, stk. 1, i forordning nr. 1408/71 (1)? 3. Mener Kommissionen, at der er grund til at nederlandske myndigheders side og i bekr(cid:230)ftende fald, hvilke? tr(cid:230)ffe foranstaltninger mod dette skridt fra de (1) EFT L 149 af 5. 7. 1971, s. 2. Svar afgivet p(cid:229) Kommissionens vegne af Anna Diamantopoulou (29. maj 2000) Det fremg(cid:229)r ganske rigtigt af de oplysninger, som Kommissionen er i besiddelse af, at personer, der er berettiget til nederlandske langvarige socialsikringsydelser (Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (cid:129) lov om arbejdsudygtighedsydelse (cid:129) og Algemene Ouderdomswet (cid:129) lov om alderspension), og som bor p(cid:229) en anden medlemsstats omr(cid:229)de og ikke er tilsluttet den obligatoriske sygesikringsordning, men er privat