title: Règlement (CE) n° 396/2000 de la Commission du 22 février 2000 établissant les valeurs forfaitaires à l'importation pour la détermination du prix d'entrée de certains fruits et légumes

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
import price
perennial vegetable
pip fruit

formats: pdf print

text: 23. 2. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes L 50/1 I (Actes dont la publication est une condition de leur applicabilité) RÈGLEMENT (CE) No 396/2000 DE LA COMMISSION du 22 février 2000 établissant les valeurs forfaitaires à l'importation pour la détermination du prix d'entrée de certains fruits et légumes LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, (2) les valeurs forfai- En application des critères susvisés, taires à l'importation doivent être fixées aux niveaux repris à l'annexe du présent règlement, vu le traité instituant la Communauté européenne, (CE) no 3223/94 de la Commission du vu le règlement 21 décembre 1994 portant modalités d'application du régime à l'importation des fruits et légumes (1), modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 1498/98 (2), et notamment son article 4, paragraphe 1, considérant ce qui suit: (1) Le règlement (CE) no 3223/94 prévoit, en application des résultats des négociations commerciales multilaté- rales du cycle d'Uruguay, les critères pour la fixation par la Commission des valeurs forfaitaires à l'importation des pays tiers, pour les produits et les périodes qu'il précise dans son annexe. A ARRÊTÉ LE PRÉSENT RÈGLEMENT: Article premier Les valeurs forfaitaires à l'importation visées à l'article 4 du règlement (CE) no 3223/94 sont fixées comme indiqué dans le tableau figurant en annexe. Article 2 Le présent règlement entre en vigueur le 23 février 2000. Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout État membre. Fait à Bruxelles, le 22 février 2000. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO L 337 du 24. 12. 1994, p. 66. (2) JO L 198 du 15. 7. 1998, p. 4. L 50/2 FR Journal officiel des Communautés européennes 23. 2. 2000 du règlement de la Commission, du 22 février 2000, établissant les valeurs forfaitaires à l'importation pour la détermination du prix d'entrée de certains fruits et légumes ANNEXE Code NC Code des pays tiers (1) (EUR/100 kg) Valeur forfaitaire à l'importation 0702 00 00 0707 00 05 0709 10 00 0709 90 70 0805 10 10, 0805 10 30, 0805 10 50 0805 20 10 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 204 624 999 052 068 628 999 220 999 052 204 628 999 052 204 212 220 624 999 052 204 999 052 204 220 464 600 624 999 052 600 999 039 060 400 404 528 720 728 999 388 400 512 528 720 999 46,4 217,8 132,1 116,8 131,5 166,1 138,1 203,6 203,6 124,7 43,2 151,3 106,4 47,9 36,5 38,8 23,6 59,6 41,3 50,8 69,4 60,1 47,0 79,8 69,4 120,7 86,2 62,2 77,5 47,6 62,6 55,1 114,7 49,0 87,7 85,5 104,5 68,3 98,3 86,9 79,1 110,0 88,9 87,4 65,0 86,1 (1) Nomenclature des pays fixée par le règlement (CE) no 2543/1999 de la Commission (JO L 307 du 2. 12. 1999, p. 46). Le code «999» représente «autres origines»


title: Voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (vierde richtlijn motorrijtuigverzekering) houdende wijziging van het voorstel van de Commissie overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag

eurovoc_concepts:
approximation of laws
motor vehicle
road traffic
road transport
third-party insurance

formats: html pdf

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 22. 02. 2000 COM(2000)94 definitief 1997/0264(COD) ADVIES VAN DE COMMISSIE overeenkomstig artikel 251, lid 2, onder c) van het EG-verdrag, over de amendementen van het Europees Parlement op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad inzake het Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (vierde richtlijn motorrijtuigverzekering) HOUDENDE WIJZIGING VAN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-verdrag TOELICHTING Overeenkomstig artikel 251, lid 2, van het EG-Verdrag brengt de Commissie advies uit over de amendementen die het Europees Parlement in tweede lezing voorstelt. Vervolgens neemt de Commissie een standpunt in ten aanzien van de 19 amendementen die door het Parlement zijn voorgesteld. Tevens presenteert de Commissie, op grond van artikel 250, lid 2, van het EG-Verdrag, een gewijzigd voorstel waarin de vier amendementen van het Parlement zijn opgenomen die de Commissie volledig of naar de geest ervan heeft aanvaard. 1. ACHTERGROND Op 14 oktober 1997 deed de Commissie het bovengenoemde voorstel voor een richtlijn, gebaseerd op artikel 95 (ex-artikel 100a) en artikel 47, lid 2 (ex-artikel 57, lid 2) van het Verdrag, toekomen aan het Parlement en de Raad (COM(1997)510 definitief – 1997/0264(COD)). Het voorstel kwam tot stand ingevolge een initiatief dat het Europees Parlement in zijn resolutie van 26 oktober 1995 genomen had op grond van artikel 192 (ex-artikel 138b) van het EG-Verdrag. Het Economisch en Sociaal Comité bracht advies uit op 25 maart 1998. Het Europees Parlement stelde op 16 juli 1998 zijn advies in eerste lezing vast. De Commissie nam op 31 maart 1999 een gewijzigd voorstel voor een richtlijn aan waarin zij 26 amendementen (volledig, naar de geest ervan, dan wel met aanpassingen) aanvaardde welke door het Parlement in eerste lezing waren voorgesteld. De Raad stelde op 21 mei 1999 eenstemming een gemeenschappelijk standpunt vast. De Commissie onderschreef het gemeenschappelijk standpunt van de Raad volledig. Op 15 december 1999 stelde het Europees Parlement amendementen op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad voor. in tweede lezing 19 In het onderhavige advies is het standpunt van de Commissie uiteengezet betreffende de amendementen van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 251, lid 2, onder c), van het EG-Verdrag. 2. DOEL VAN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE Het voorstel van de Commissie is erop gericht de huidige situatie te verbeteren met betrekking tot het indienen van schadeclaims door personen die tijdelijk in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats hebben verbleven ("bezoekers") en die in die lidstaat verlies of schade hebben geleden ten gevolge van een ongeval dat is veroorzaakt door een voertuig dat in een andere lidstaat is ingeschreven en verzekerd dan die waar zij woonachtig zijn. De richtlijn reikt derhalve een snelle en pragmatische oplossing aan om de aansprakelijke verzekeringsonderneming te doen betalen en die "bezoekende" 2 automobilisten die het slachtoffer zijn van ongevallen, te beschermen. De richtlijn heeft geen betrekking op zaken waarin de verzekeringsonderneming zijn aansprakelijkheid of het bedrag van de vergoeding betwist. In dergelijke zaken moeten de rechterlijke instanties bevoegd blijven. De onderhavige richtlijn wijzigt het internationaal privaatrecht en de internationale overeenkomsten niet. 3. ADVIES VAN DE COMMISSIE INZAKE DE DOOR HET PARLEMENT VOORGESTELDE AMENDEMENTEN 3. 1. Samenvatting van het standpunt van de Commissie De Commissie kan drie amendementen volledig en één amendement naar de geest ervan aanvaarden. De Commissie kan 15 door het Parlement voorgestelde amendementen niet aanvaarden. 3. 2. Amendementen die door het Parlement in tweede lezing zijn voorgesteld 3. 2. 1. Volledig aanvaarde amendementen 3. 2. 1. 1. De amendementen 10 en 11 (artikel 4, lid 1bis (nieuw) en artikel 4, lid 1ter (nieuw) – "Keuze van de schaderegelaar"). Hoewel dit beginsel reeds is ingebouwd in het gemeenschappelijk standpunt zullen de amendementen bijdragen tot een verheldering van het gemeenschappelijk standpunt omdat in de amendementen uitdrukkelijk is gesteld dat: – de keuze van de schaderegelaar aan het oordeel van de verzekeringsonderneming wordt overgelaten; – deze keuzevrijheid niet door de lidstaten kan worden beperkt; – de schaderegelaar voor rekening van een of meer verzekeringsondernemingen kan optreden. 3. 2. 1. 2. Amendement 12 (artikel 4, lid 3 – “De talenkennis van de schaderegelaar”) De tekst van het gemeenschappelijk standpunt is reeds flexibel maar zal aan duidelijkheid winnen doordat in het amendement uitdrukkelijk is bepaald dat de schaderegelaar over voldoende talenkennis moet beschikken en in staat moet zijn de zaak in de officiële taal of talen van de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde te behandelen. 3. 2. 2. Naar de geest aanvaard amendement 3. 2. 2. 1. Amendement 13 (artikel 5, lid 3 – “Termijn voor het verkrijgen van informatie bij het informatiecentrum”) Dit amendement is gericht op een versterking van de consumentenbescherming maar het woord "onverwijld" dat in de tekst wordt gebruikt, dient te worden toegelicht 3 teneinde discrepanties te vermijden bij de invoering van deze bepaling door de lidstaten. 3. 2. 3. Niet aanvaarde amendementen 3. 2. 3. 1. Amendementen 1, 2, 8 en 9 (achtste en tiende overweging, artikelen 1 en 3 – “Werkingssfeer van de richtlijn”) De amendementen zijn erop gericht de werkingssfeer van de richtlijn uit te breiden tot ongevallen in derde landen tussen twee partijen uit de EU, die verzekerd zijn door verzekeringsmaatschappijen uit de EU. Het betreft hierbij slechts een kleine minderheid van gevallen. De Commissie heeft deze amendementen reeds in de fase van de eerste lezing verworpen om de volgende redenen: Het vergoedingsmechanisme dat in deze richtlijn en in andere richtlijnen betreffende motorrijtuigverzekeringen is vervat, is gebaseerd op het groene-kaartsysteem. Het kan niet worden uitgebreid tot derde landen die niet tot het systeem behoren en de geldigheid van de Europese verzekering niet erkennen. Verzekeringsondernemingen zouden niet bereid zijn deze risico's te dekken of zouden zeer hoge premies vragen. In elk geval zouden de autoriteiten van het derde land van bezoekers met motorrijtuigen verlangen dat deze bij de grens een verzekeringspolis afsluiten met ondernemingen die op hun grondgebied zijn gevestigd. De toepassing van de richtlijn, met name de bepaling die het recht verleent een rechtstreekse vordering in te stellen tegen verzekeringsondernemingen, kan in strijd zijn met de regels van het derde land inzake burgerlijke aansprakelijkheid en internationaal privaatrecht, met name wanneer deze regels de rechtstreekse vordering niet erkennen. Deze vier amendementen betreffende ongevallen in derde landen kunnen in hun huidige vorm in dit stadium niet worden aanvaard. De Commissie zou echter een uitbreiding van de werkingssfeer van de richtlijn, waarbij rekening wordt gehouden met de genoemde argumenten, in overweging kunnen nemen. Elk compromis zou duidelijk moeten aangeven tot welke landen de richtlijn daadwerkelijk kan worden uitgebreid. Bovendien zou bij welke oplossing ook strijdigheden met de wetgeving van derde landen moeten worden vermeden. 3. 2. 3. 2. Amendement 3 (veertiende overweging – “Bevoegdheid van schaderegelaar”) Dit amendement zou de rechtszekerheid van het voorstel niet ten goede komen en zal in het nadeel werken van de partijen die schade hebben geleden. De verwijzing naar de rechter is noodzakelijk om geen ruimte te laten voor de interpretatie dat de bevoegdheden van de schaderegelaar zich uitsluitend beperken tot nationale autoriteiten en niet tot gerechtelijke instanties. De verwijzing naar het internationaal privaatrecht nationale om mogelijke is jurisdictieregels uit te sluiten. strijdigheden met noodzakelijk 4 3. 2. 3. 3. Amendement 4 (zesentwintigste overweging – “Vorderingen tegen het schadevergoedingsorgaan”) Met dit amendement zou een overweging worden geschrapt, welke erop gericht is de ingestelde rechtszekerheid, doorzichtigheid en de financiële zekerheid van het terugbetalingsmechanisme te waarborgen. De filosofie en het doel van de richtlijn is te zorgen voor de schadeloosstelling van het slachtoffer en niet voor de vergoeding van derde partijen. Het schadevergoedingsorgaan is slechts een mechanisme om vergoeding van de slachtoffers in bepaalde gevallen zeker te stellen, maar het is niet de uiteindelijke verzekeraar. Indien de verzekeraar het slachtoffer heeft vergoed, is er geen rol weggelegd voor het schadevergoedingsorgaan. 3. 2. 3. 4. Amendement 5 (zevenentwintigste overweging – “Subrogatierecht van het schadevergoedingsorgaan”) Met dit amendement zou een overweging komen te vervallen die belangrijk is voor de rechtszekerheid, het terugbetalingsmechanisme. Aangezien de regels betreffende subrogatie in de lidstaten niet uniform zijn, dient het in de richtlijn vervatte subrogatiemechanisme duidelijk en doorzichtig te zijn. doorzichtigheid financiële zekerheid van en de 3. 2. 3. 5. Amendement 6 (achtentwintigste overweging – “Positie van de benadeelde ten opzichte van het schadevergoedingsorgaan”) Door dit amendement zou een overweging komen te vervallen die van belang is voor de bescherming van de benadeelde partij en voor het vergemakkelijken van een snelle vergoeding van de schade. 3. 2. 3. 6. Amendementen 7, 17 en 18 (negenentwintigste overweging, artikelen 6, lid 3, en 10, lid 3 – “Overeenkomst tussen de schadevergoedingsorganen”) Deze amendementen zouden een wezenlijk element elimineren waarop alle richtlijnen betreffende motorrijtuigverzekering zijn gebaseerd: de tussen nationale schadevergoedingsorganen als basis voor het overeenkomst terugbetalingsmechanisme. De richtlijn stelt geen complete nieuwe structuur voor de schadevergoedingsorganen in, maar bouwt voort op het bestaande systeem. De ervaring met de eerste richtlijn motorrijtuigverzekering wijst uit dat het sluiten van een overeenkomst tussen deze organen een onmisbare voorwaarde is voor het in de richtlijn vervatte mechanisme. Het voortbouwen op de bestaande structuur van organen is in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel. verwijzing naar de 3. 2. 3. 7. Amendement 14 (artikel 6, lid 1, vierde alinea – “Staking van het optreden van het schadevergoedingsorgaan”) doorzichtigheid Met dit amendement zou een alinea komen te vervallen die belangrijk is voor de de en het rechtszekerheid, terugbetalingsmechanisme. het filosofie schadevergoedingsorgaan de verzekeraar niet en treedt het slechts op om in bepaalde bijzondere omstandigheden voor de betaling van de vergoeding te zorgen. Het schadevergoedingsorgaan vergoedt het slachtoffer slechts indien de aansprakelijke verzekeraar geen schaderegelaar heeft aangewezen of indien de verzekeraar zijn financiële de van van vervangt zekerheid richtlijn de In 5 verplichting om binnen een bepaalde termijn een met redenen omkleed antwoord te geven (dat hetzij een met redenen omkleed aanbod, hetzij een met redenen omklede afwijzing dient te bevatten) niet is nagekomen. Indien de verzekeraar niet binnen bepaalde termijnen een met redenen omkleed antwoord geeft, moeten “passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties” worden opgelegd. 3. 2. 3. 8. Amendement 15 (artikel 6, lid 1, vijfde alinea – “Termijn voor kennisgeving door het schadevergoedingsorgaan”) Dit amendement zou een alinea elimineren die belangrijk is voor de rechtszekerheid en doorzichtigheid van het terugbetalingsmechanisme. Deze termijn is noodzakelijk, omdat het schadevergoedingsorgaan enige tijd nodig heeft om de door het slachtoffer gegeven informatie te bestuderen en verifiëren. De uiterste termijn is ook noodzakelijk in het belang en voor de bescherming van het slachtoffer. 3. 2. 3. 9. Amendement 16 (artikel 6, lid 1, zesde alinea – “Terugbetaling aan het schadevergoedingsorgaan dat het slachtoffer heeft vergoed”) Het regelen van de wijze waarop het schadevergoedingsorgaan dat het slachtoffer heeft vergoed zou moeten worden terugbetaald, behoort overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel tot de bevoegdheid van de lidstaten. Het gemeenschappelijk standpunt bevat in dit verband een bepaling ten behoeve van de rechtszekerheid. Deze bepaling stelt duidelijk dat de vergoeding van een slachtoffer door het schadevergoedingsorgaan niet afhankelijk mag worden gesteld van de terugbetaling door de uiteindelijke verantwoordelijke. 3. 2. 3. 10. Amendement 19 (artikel 10, lid 4 – “Bepalingen die gunstiger zijn voor de benadeelde partij”) Met dit amendement zou een algemene bepaling worden geschrapt die in het voorstel is opgenomen met het oog op de consumentenbescherming en de subsidiariteit. De lidstaten dienen de mogelijkheid te hebben een hogere mate van bescherming te bieden. 6 Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (vierde richtlijn motorrijtuigverzekering) HOUDENDE WIJZIGING VAN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-verdrag HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, en artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie(1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité,(2) Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3), Overwegende hetgeen volgt : (1) (2) (3) (1) (2) (3) (4) Er tussen de wetgevende en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven nog verschillen bestaan die het vrije verkeer van personen en verzekeringsdiensten belemmeren; Bijgevolg een onderlinge aanpassing van deze bepalingen nodig is om bij te dragen aan de goede werking van de interne markt; De Raad bij Richtlijn 72/166/EEG(4) bepalingen heeft aangenomen inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het PB C 343 van 13. 11. 1997, blz. 11. PB C 157 van 25. 5. 1998, blz. 6. Advies van het Europees Parlement van 16 juli 1998 (PB C 292 van 21. 9. 1998, blz. 123), Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van …. in het Publicatieblad bekendgemaakt en besluit van het Europees Parlement van …. (nog niet in het Publicatieblad bekendgemaakt). PB L 103 van 2. 5. 1972, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 84/5/EEG (PB L 8 van 11. 1. 1984, blz. 17). (nog niet 7 (4) (5) (6) (7) (8) (9) (5) (6) (7) (8) verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid; De Raad bij Richtlijn 88/357/EEG(5) bepalingen heeft aangenomen tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe de met levensverzekeringsbranche, en tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten; verzekeringsbedrijf, uitzondering van Het stelsel van bureaus voor de afgifte van de groene kaart een probleemloze schadeafwikkeling in het land van woonplaats van de benadeelde mogelijk maakt, ook wanneer de andere partij uit een ander Europees land afkomstig is; Het stelsel van bureaus voor de afgifte van de groene kaart niet voor alle problemen een oplossing biedt die een benadeelde ondervindt wanneer hij schadevergoeding zoekt in een ander land op een aldaar woonachtige partij en een verzekeringsonderneming die aldaar vergunning heeft verkregen (een vreemde rechtsorde, een andere taal, andere schaderegelingspraktijken en dikwijls onredelijk lange afwikkeling); Het Europees Parlement met zijn resolutie van 26 oktober 1995(6) over de regeling van schade uit verkeersongevallen die zich buiten het land van herkomst van de benadeelde hebben voorgedaan, een initiatief heeft genomen op grond van artikel 192 van het Verdrag en de Commissie heeft verzocht een voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad ter regeling van deze aangelegenheid in te dienen; De bij Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG(7) en 90/232/EEG(8) ingevoerde regeling moet worden aangevuld opdat personen die ten gevolge van ongevallen met motorrijtuigen materiële schade of lichamelijk letsel hebben geleden, ongeacht de plaats in de Gemeenschap waar het ongeval zich heeft voorgedaan, een vergelijkbare behandeling wordt verzekerd; dat er, op het gebied van ongevallen die zich in een andere lidstaat dan die van woonplaats van de benadeelde hebben voorgedaan, leemten bestaan met betrekking tot de afwikkeling van verzoeken tot schadevergoeding; Dit tot gevolg heeft dat de benadeelde het recht moet krijgen om een rechtstreekse vordering in te stellen tegen de verzekeringsonderneming van de aansprakelijke partij; PB L 172 van 4. 7. 1988, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/49/EEG (PB L 228 van 11. 8. 1992, blz. 1). PB C 308 van 20. 11. 1995, blz. 108. Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven. PB L 8 van 11. 1. 1984, blz. 17). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 90/232/EEG (PB L 129 van 19. 5. 1990, blz. 33). Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 129 van 19. 5. 1990, blz. 33). lidstaten 8 (10) Een bevredigende oplossing kan zijn, dat de benadeelde die schade of letsel heeft geleden ten gevolge van een ongeval met een motorrijtuig dat zich in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats heeft voorgedaan, in de lidstaat van zijn woonplaats een verzoek tot schadevergoeding kan indienen bij een aldaar door de verzekeringsonderneming van de aansprakelijke partij aangewezen schaderegelaar; (11) Deze oplossing het mogelijk maakt om buiten de lidstaat van woonplaats van de benadeelde ontstane schade af te wikkelen op een wijze waarmee de benadeelde vertrouwd is; (12) Dit stelsel van schaderegelaars in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelden geen gevolgen heeft voor de aanwijzing van het toepasselijke materiële recht of van de bevoegde rechter; (13) Het bestaan van een rechtstreeks vorderingsrecht tegen de betrokken verzekeringsonderneming een logische aanvulling is op de aanwijzing van dergelijke bij verkeersongevallen welke zich buiten hun lidstaat van woonplaats hebben voorgedaan, in hun rechtspositie versterkt; schaderegelaars benadeelden bovendien de en (14) om het Teneinde de genoemde leemten ongedaan te maken, ervoor moet worden gezorgd dat de lidstaat waar een verzekeringsonderneming haar vergunning heeft verkregen, verlangt dat die onderneming in de overige lidstaten aldaar woonachtige of gevestigde schaderegelaars aanwijst en ermee belast, alle nodige inlichtingen te verzamelen met betrekking tot verzoeken tot schadevergoeding ingevolge dergelijke ongevallen en passende maatregelen te nemen de verzekeringsonderneming af te wikkelen, met inbegrip van de uitkering van de schadevergoeding; deze schaderegelaars over voldoende bevoegdheden moeten beschikken om de verzekeringsonderneming te vertegenwoordigen tegenover personen die schade hebben geleden ten gevolge van dergelijke ongevallen, alsook om de verzekeringsonderneming te vertegenwoordigen voor de nationale autoriteiten, waaronder in voorkomend geval de rechter, voorzover dit niet in strijd is met de regels van internationaal privaatrecht inzake de aanwijzing van de bevoegde rechter; rekening verzoek namens voor van en (15) De enkele aanwezigheid van een schaderegelaar niet volstaat om de rechter van de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde als bevoegde rechter aan te wijzen, zolang de regels van internationaal privaatrecht inzake de aanwijzing van de bevoegde rechter niet hierin voorzien; (16) De aanwijzing van schaderegelaars een van de voorwaarden dient te zijn voor de toegang tot en uitoefening van het verzekeringsbedrijf van branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG(9) uitgezonderd de (9) Eerste Richtlijn (73/239/EEG) van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (PB L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG (PB L 168 van 18. 7. 1995, blz. 7). 9 te aansprakelijkheid van de vervoerder; deze voorwaarde bijgevolg dient vallen onder de enkele administratieve vergunning die overeenkomstig Titel II van Richtlijn 92/49/EEG(10) wordt verleend door de autoriteiten van de lidstaat waar de verzekeringsonderneming haar hoofdkantoor vestigt; deze voorwaarde dient ook te gelden ten aanzien van verzekeringsondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap is gevestigd en die in het bezit zijn van een vergunning die hun toegang verleent tot een lidstaat van de Gemeenschap; Richtlijn 73/239/EEG dient dienovereenkomstig te worden gewijzigd en aangevuld; (17) Het passend is om, aan geldboetes autoriteiten, toezichthoudende dwangbevelen, controles in aanvulling op de aanwezigheid in het land van woonplaats van de benadeelde van een vertegenwoordiger van de verzekeringsonderneming, ook het specifieke recht van de benadeelde op een snelle afwikkeling van de vordering te garanderen; bijgevolg de nationale wetgevingen moeten voorzien in passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties – zoals met regelmatige administratieve gecombineerde rapportage plaatse, ter bekendmakingen in het nationale publicatieblad en in de pers, schorsing van de werkzaamheden van de verzekeringsonderneming (verbod om gedurende een bepaalde periode nieuwe contracten af te sluiten), aanwijzing van een speciale vertegenwoordiger van de toezichthoudende autoriteiten die moet nagaan of het bedrijf conform de verzekeringswetgeving wordt uitgeoefend, intrekking van de vergunning voor deze branche, sancties tegen bestuurders en kaderpersoneel en tegen de verzekeringsonderneming – voor het geval zij, of haar schaderegelaar, de verplichting om binnen een redelijke termijn een voorstel tot schadevergoeding voor te leggen, niet nakomt; dat dit de toepassing van andere nodig geachte maatregelen – met name maatregelen krachtens de laten; dat de verzekeringsonderneming evenwel enkel dan binnen de voorgeschreven termijn een met redenen omkleed voorstel kan doen, wanneer over de aansprakelijkheid en de geleden schade geen betwisting bestaat; dat het met redenen omklede voorstel tot schadevergoeding schriftelijk moet worden gedaan en de gronden moet bevatten waarop de aansprakelijkheid en de schade werden vastgesteld; toezichtswetgeving – onverlet dient te (18) In aanvulling op die sancties dient te worden bepaald dat, indien geen voorstel wordt voorgelegd binnen de voorgeschreven termijn, interest verschuldigd is over de door de verzekeringsonderneming aangeboden of door de rechter opgelegde schadevergoeding; dat zo betaling van nalatigheidsinterest door de lidstaten al voorgeschreven is, zij deze bepaling kunnen uitvoeren door naar die voorschriften te verwijzen; (10) Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering) (PB L 228 van 11. 8. 1992, blz. 1). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG (PB L 168 van 18. 7. 1995, blz. 7). 10 (19) Benadeelden, die ten gevolge van verkeersongevallen schade of letsel hebben identificeren van de geleden, soms moeilijkheden ondervinden bij het verzekeringsonderneming die de wettelijke aansprakelijkheid voor de deelneming aan het verkeer van het bij het ongeval betrokken motorrijtuig dekt; (20) De lidstaten in het belang van die benadeelden informatiecentra dienen op te richten zodat die informatie snel beschikbaar is; dat deze informatiecentra de benadeelden ook inlichtingen met betrekking tot schaderegelaars moeten verstrekken; dat deze centra onderling dienen samen te werken en elkaars verzoeken om inlichtingen over schaderegelaars onverwijld dienen te beantwoorden; dat het wenselijk is om, in verband met de mogelijkheid van stilzwijgende verlenging van overeenkomsten, inlichtingen te verzamelen over het tijdstip waarop de dekking effectief eindigt, veeleer dan over de oorspronkelijke vervaldag van de polis; (21) Specifieke bepalingen moeten worden vastgesteld inzake voertuigen (zoals militaire of overheidsvoertuigen) waarvoor uitzonderingen op de verplichting van wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering gelden; (22) De benadeelde er een gerechtvaardigd belang bij kan hebben dat hem de identiteit van de eigenaar, de gebruikelijke bestuurder of de ingeschreven houder van het motorrijtuig wordt meegedeeld; zo bijvoorbeeld wanneer hij alleen van hen vergoeding kan krijgen omdat het motorrijtuig niet naar behoren is verzekerd of de schade het verzekerde bedrag overtreft; dat deze inlichtingen hem dan ook dienen te worden verstrekt; (23) Bepaalde verstrekte informatie, – zoals naam en adres van de eigenaar of van de gebruikelijke bestuurder van het voertuig, het nummer van de inschrijvingsnummer van het motorrijtuig –, verzekeringspolis of het persoonsgegevens zijn in de zin van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(11); dat de verwerking van die gegevens in het kader van de onderhavige richtlijn in overeenstemming moet zijn met de krachtens Richtlijn 95/46/EG genomen nationale maatregelen; dat de naam en het adres van de gebruikelijke bestuurder slechts mogen worden meegedeeld, indien dat is vastgelegd in de nationale wetgeving; (24) Moet worden voorzien in een schadevergoedingsorgaan waartoe de benadeelde zich kan wenden ingeval de verzekeringsonderneming geen schaderegelaar heeft aangewezen of zich duidelijk talmend opstelt of indien de verzekeringsonderneming niet kan worden geïdentificeerd, teneinde te garanderen dat de schadevergoeding waar de benadeelde recht op heeft niet uitblijft; dat de tussenkomst van het schadevergoedingsorgaan dient te worden beperkt de verzekeringsonderneming, ondanks de preventieve werking van dreiging met sancties, niet aan haar verplichtingen heeft voldaan; uitzonderlijke individuele gevallen waarin tot (11) PB L 281 van 23. 11. 1995, blz. 31. 11 (25) Het schadevergoedingsorgaan tot taak heeft verzoeken tot vergoeding van door de benadeelde geleden schaden af te wikkelen, doch enkel in objectief vaststelbare gevallen; dat het er zich daarom toe moet beperken na te gaan of binnen de vastgestelde termijnen en volgens de voorgeschreven procedures een voorstel tot schadevergoeding is voorgelegd zonder op de inhoudelijke aspecten van de zaak in te gaan; (26) Rechtspersonen die bij wet gesubrogeerd zijn in de rechten van de benadeelde ten aanzien van de aansprakelijke voor het ongeval, of van diens verzekeringsondernemingen of verzekeringsonderneming, andere socialezekerheidsorganen) het schadevergoedingsorgaan dienen te hebben; vorderingsrecht (zoals tegen geen (27) Het gerechtvaardigd is dat het schadevergoedingsorgaan in de rechten van de benadeelde wordt gesubrogeerd voor zover het deze schadeloos heeft gesteld; dat het voor een vlottere afwikkeling van dit verzoek tot schadevergoeding tegen een verzekeringsonderneming die geen schaderegelaar heeft aangewezen of zich duidelijk talmend opstelt, passend is dat het schadevergoedingsorgaan in het land van de benadeelde automatisch recht op terugbetaling heeft op zijn pendant in het land van het hoofdkantoor van de verzekeringsonderneming, waarbij deze in de rechten van de benadeelde wordt gesubrogeerd; dat laatstbedoeld orgaan immers in de beste positie verkeert om een regresvordering tegen de verzekeringsonderneming in te stellen; (28) Ook al de dat kunnen bepalen lidstaten het schadevergoedingsorgaan een subsidiair karakter heeft, toch moet worden uitgesloten dat de benadeelde verplicht wordt zijn verzoek eerst in te dienen bij de persoon die aansprakelijk is voor het ongeval, alvorens het schadevergoedingsorgaan aan te spreken; dat de positie van de benadeelde in dit geval tenminste dezelfde moet zijn als in het geval van een vordering bij het garantiefonds, overeenkomstig artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG; vordering bij de (29) Dit systeem operationeel kan worden gemaakt door middel van een erkende de overeenkomst schadevergoedingsorganen betreffende hun taken en verplichtingen en de wijze van terugbetaling; opgerichte lidstaten tussen door de of (30) Indien de verzekeringsonderneming van het motorrijtuig niet kan worden geïdentificeerd, dient te worden bepaald dat de uiteindelijke schuldenaar van de aan de benadeelde uitbetaalde schadevergoeding het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds is van de lidstaat waar het niet- verzekerde voertuig waarmee het ongeval is veroorzaakt, gewoonlijk is gestald; dat indien het motorrijtuig niet kan worden geïdentificeerd, moet worden bepaald dat de uiteindelijke schuldenaar het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds is van de lidstaat van het ongeval, 12 HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Toepassingsgebied Deze richtlijn heeft tot doel bijzondere bepalingen vast te stellen die van toepassing zijn op benadeelden die aanspraak kunnen maken op vergoeding van materiële schade of lichamelijk letsel ten gevolge van ongevallen die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats en veroorzaakt zijn door de deelneming aan het verkeer door voertuigen die gewoonlijk zijn gestald en verzekerd in een lidstaat. De artikelen 4 en 6 zijn slechts van toepassing met betrekking tot ongevallen die veroorzaakt zijn door het gebruik van een voertuig dat (a) (b) verzekerd is via een vestiging in een andere lidstaat dan die van de woonplaats van de benadeelde en gewoonlijk is gestald in een andere lidstaat dan die van de woonplaats van de benadeelde. Artikel 7 is eveneens van toepassing op ongevallen die veroorzaakt zijn door voertuigen uit derde landen die vallen onder de artikelen 6 en 7 van Richtlijn 72/166/EEG. Artikel 2 Definitie In deze richtlijn wordt verstaan onder (a) (b) (c) (d) (e) "verzekeringsonderneming": een onderneming waaraan een officiële vergunning is verleend overeenkomstig artikel 6 of artikel 23, lid 2, van Richtlijn 73/239/EEG; "vestiging": het hoofdkantoor, een agentschap of bijkantoor van een verzekeringsonderneming, zoals gedefinieerd in artikel 2, onder c), van Richtlijn 88/357/EEG; "voertuig": een voertuig zoals gedefinieerd in artikel 1, Richtlijn 72/166/EEG; lid 1, van "benadeelde": een benadeelde zoals gedefinieerd in artikel 1, lid 2, van Richtlijn 72/166/EEG; "de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald": het grondgebied waar het voertuig gewoonlijk is gestald zoals omschreven in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 72/166/EEG. 13 Artikel 3 Rechtstreekse vordering Iedere lidstaat draagt er zorg voor dat de benadeelde van een ongeval dat zich heeft voorgedaan in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats een rechtstreekse vordering kan instellen tegen de verzekeringsonderneming van de wettelijk aansprakelijke partij. Artikel 4 Schaderegelaar 1. 2. 3. 4. de opdat neemt nodige lidstaat maatregelen Iedere elke verzekeringsonderneming die de risico's dekt die zijn ingedeeld bij branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder, in iedere andere lidstaat dan die waar zij haar officiële vergunning heeft ontvangen, een schaderegelaar aanwijst. Deze schaderegelaar wordt belast met de behandeling en afwikkeling van vorderingen ten gevolge van de in artikel 1 bedoelde ongevallen. De schaderegelaar heeft zijn woonplaats of vestiging in de lidstaat waar hij is aangesteld. (a) De keuze van de schaderegelaar wordt overgelaten aan het oordeel van de verzekeringsonderneming. Deze keuzevrijheid kan niet door de lidstaten worden beperkt. (b) De schaderegelaar kan voor rekening van een of meer verzekeringsondernemingen optreden. De schaderegelaar verzamelt, met betrekking tot dergelijke verzoeken, alle inlichtingen die nodig zijn om de verzoeken te kunnen afhandelen en neemt alle passende maatregelen om over een afwikkeling te onderhandelen. De eis dat een schaderegelaar wordt aangewezen doet niet af aan het recht van de benadeelde, of diens verzekeringsonderneming, om rechtstreeks degene die het ongeval heeft veroorzaakt, of diens verzekeringsonderneming, aan te spreken. De schaderegelaar moet over voldoende bevoegdheden en talenkennis beschikken om de verzekeringsonderneming in de in artikel 1 genoemde gevallen ten aanzien van de benadeelden te vertegenwoordigen en om hun verzoeken volledig af te handelen. Hij moet in staat zijn de zaak in de officiële taal of talen van de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde te behandelen. De lidstaten stellen verplicht dat, – op straffe van passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties en binnen drie maanden na de datum waarop de benadeelde zijn verzoek tot schadevergoeding hetzij rechtstreeks bij de verzekeringsonderneming van degene die dat ongeval heeft veroorzaakt, hetzij bij haar schaderegelaar heeft ingediend –, 14 (a) (b) de verzekeringsonderneming van degene die het ongeval heeft veroorzaakt of haar schaderegelaar een met redenen omkleed voorstel tot schadevergoeding voorlegt, wanneer de aansprakelijkheid niet wordt betwist en de schade is gekwantificeerd, of de verzekeringsonderneming tot wie het verzoek tot schadevergoeding is gericht of haar schaderegelaar, een met redenen omkleed antwoord geeft op alle punten van het verzoek tot schadevergoeding wanneer de aansprakelijkheid wordt betwist of de schade niet volledig is gekwantificeerd. De lidstaten nemen bepalingen aan om ervoor te zorgen dat, indien geen voorstel is voorgelegd binnen de termijn van 3 maanden over de door de verzekeringsonderneming voorgestelde of door de rechter toegewezen vergoeding interest verschuldigd is. De Commissie brengt voor. (*) aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van lid 4, eerste alinea, alsook over de uitwerking van genoemde bepaling en van de gelijkwaardige nationale strafbepalingen; indien nodig dient zij voorstellen in. De aanwijzing van een schaderegelaar wordt op zich niet beschouwd als de opening van een bijkantoor in de zin van artikel 1, onder b), van Richtlijn 92/49/EEG, en de schaderegelaar wordt niet beschouwd als een vestiging in de zin van artikel 2, onder c), van Richtlijn 88/357/EEG, noch als een vestiging in de zin van het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. (12) Artikel 5 Informatiecentrum Iedere lidstaat draagt zorg voor de oprichting of erkenning van een informatiecentrum dat de benadeelde in staat moet stellen schadevergoeding te eisen en dat daartoe (a) ofwel een register bijhoudt dat de volgende informatie bevat: de inschrijvingsnummers van motorrijtuigen die gewoonlijk op het grondgebied van de betreffende lidstaat zijn gestald; (1) (2) (i) de nummers van de verzekeringspolissen waardoor het gebruik van deze voertuigen wordt gedekt voor de branche 10, punt A, van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG 5. 6. 1. (*) (12) Vijf en een half jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. PB C 27 van 26. 1. 1998, blz. 1 (geconsolideerde versie). 15 ingedeelde risico's, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder en, indien de polis is verstreken, de datum waarop de dekking is geëindigd, (ii) de van groene nummer de het grensverzekeringspolis indien het voertuig wordt gedekt door een van deze documenten, voor voertuigen waarvoor de in artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG bepaalde afwijking geldt; kaart van of (3) (4) de verzekeringsondernemingen die voertuigen dekken voor de bij branche 10 in punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG ingedeelde risico's, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de deze vervoerder, verzekeringsondernemingen hebben aangewezen en van wie zij de naam overeenkomstig lid 2 van dit artikel aan het centrum hebben medegedeeld; schaderegelaars ingevolge die 4 artikel de en de lijst van lidstaat voertuigen waarvoor de overeenkomstig artikel 4, onder a) en b), van Richtlijn 72/166/EEG wordt afgeweken van de verplichte verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid; elke in (5) met betrekking tot voertuigen als bedoeld in punt (4): (i) of de de instantie Richtlijn naam van 72/166/EEG, de die autoriteit overeenkomstig de tweede alinea van artikel 4, onder a), van de schadevergoeding aan de benadeelden, indien de procedure van artikel 2, lid 2, eerste streepje, van Richtlijn 72/166/EEG niet van toepassing is en indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder a), van Richtlijn 72/166/EEG; belast met is (ii) de naam van de instantie waaronder het voertuig ressorteert in de lidstaat waar het gewoonlijk gestald is, indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG; (b) (c) ofwel de verzameling en de verspreiding van deze gegevens coördineert en de informatiegerechtigden bijstand verleent om de onder (a), punten (1), (2), (3), (4) en (5, van dit lid vermelde informatie te achterhalen. De onder (a), punten (1), (2) en (3), genoemde informatie moet gedurende zeven jaar na het verstrijken van de inschrijving van het voertuig of van de verzekeringsovereenkomst worden bewaard. 16 2. 3. 4. Verzekeringsondernemingen als bedoeld in lid 1 a), punt 3, stellen de informatiecentra van alle lidstaten in kennis van de naam en het adres van de in iedere lidstaat overeenkomstig artikel 4 aangewezen schaderegelaar. De lidstaten zorgen ervoor dat de benadeelde het recht heeft gedurende een periode van zeven jaar na het ongeval bij het informatiecentrum van de lidstaat van zijn woonplaats of van de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald dan wel van de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan, onverwijld(13) de volgende informatie te verkrijgen: (a) de naam en het adres van de verzekeringsonderneming; (b) het nummer van de verzekeringspolis en (c) naam en de de van verzekeringsonderneming in de staat van de woonplaats van de benadeelde. schaderegelaar adres van het de De informatiecentra werken onderling samen. benadeelde Indien de het informatiecentrum hem naam en adres van de eigenaar, de gebruikelijke bestuurder of de ingeschreven houder van het voertuig mee. Het informatiecentrum informeert daartoe in het bijzonder bij: rechtmatig belang heeft, deelt bij er (a) de verzekeringsonderneming of (b) het bureau motorrijtuigenregistratie. Indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder a), van Richtlijn 72/166/EEG, deelt het informatiecentrum de benadeelde de naam mee van de autoriteit of de instantie die overeenkomstig de tweede alinea van artikel 4, onder a), van die richtlijn is belast met de schadevergoeding aan de benadeelden, indien de procedure van artikel 2, lid 2, eerste streepje, van die richtlijn niet van toepassing is. Indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG, deelt het informatiecentrum de benadeelde de naam mee van de instantie van het land waar het voertuig gewoonlijk is gestald. 5. Bij de verwerking van persoonsgegevens die op grond van de vorige leden zijn verkregen moeten de krachtens Richtlijn 95/46/EG genomen nationale maatregelen in acht worden genomen. (13) De term “onverwijld” werd door het Europees Parlement voorgesteld maar dient te worden gespecificeerd om discrepanties te vermijden bij de invoering van deze bepaling door de lidstaten. 17 Artikel 6 Schadevergoedingsorgaan 1. lidstaat een Iedere schadevergoedingsorgaan dat belast is met de vergoeding aan benadeelden in de in artikel 1 genoemde gevallen. oprichting erkenning over gaat van tot of De benadeelde kan een verzoek tot schadevergoeding indienen bij het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van zijn woonplaats: (a) (b) indien binnen drie maanden na de datum waarop hij zijn verzoek tot schadevergoeding heeft ingediend bij de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee, door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt of bij haar schaderegelaar, die verzekeringsonderneming of haar schaderegelaar hem geen met redenen omkleed antwoord op de diverse punten in het verzoek heeft verstrekt; dan wel de geen heeft nagelaten verzekeringsonderneming indien om overeenkomstig artikel 4, lid 1, in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde een schaderegelaar aan te wijzen. In dit geval kan de benadeelde het tot schadevergoedingsorgaan indienen, indien hij zijn verzoek rechtstreeks heeft ingediend bij de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt en hij binnen drie maanden na de indiening van het verzoek een met redenen omkleed antwoord heeft ontvangen. schadevergoeding verzoek bij De benadeelde kan echter geen verzoek tot schadevergoeding indienen bij het de verzekeringsonderneming een vordering heeft ingesteld. schadevergoedingsorgaan, wanneer rechtstreeks tegen hij Het schadevergoedingsorgaan treedt op binnen twee maanden nadat de benadeelde zijn verzoek tot schadevergoeding heeft ingediend, maar staakt zijn optreden zodra de verzekeringsonderneming of haar schaderegelaar een met redenen omkleed antwoord op het verzoek heeft gegeven. Het schadevergoedingsorgaan stelt de navolgende partijen onmiddellijk in kennis van het verzoek tot schadevergoeding, met de mededeling dat het binnen twee maanden na de indiening ervan zal optreden: (a) de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee, door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt of de schaderegelaar, (b) het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de vestiging van de verzekeringsonderneming die de polis heeft afgesloten, (c) indien deze bekend is, de persoon die het ongeval heeft veroorzaakt. Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten om aan de tussenkomst van dit orgaan een al dan niet subsidiair karakter te geven, noch 18 en aan het recht van de lidstaten om te voorzien in de afhandeling van de verzoeken tussen dit orgaan en de personen die het ongeval hebben veroorzaakt of socialezekerheidsorganen die gehouden zijn het slachtoffer terzake van dit ongeval te vergoeden. De lidstaten mogen het orgaan echter niet toestaan de uitkering van de vergoeding afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat de benadeelde op enigerlei wijze aantoont dat degene die aansprakelijk is niet kan of niet wil betalen. verzekeringsondernemingen andere 2. Het schadevergoedingsorgaan dat de benadeelde in de lidstaat van zijn woonplaats heeft vergoed, kan de uitbetaalde vergoeding verhalen op het van de schadevergoedingsorgaan in de verzekeringsonderneming die de polis heeft afgesloten. van de vestiging lidstaat heeft ter Het laatstgenoemde orgaan wordt vervolgens in de rechten van degene die verzekeringsonderneming of ongeval het gesubrogeerd, het vergoeding van schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde heeft uitgekeerd. Elke lidstaat is verplicht deze subrogatie door een andere lidstaat te erkennen. veroorzaakt grootte diens de die 3. Het in dit artikel bepaalde treedt in werking (a) nadat er een overeenkomst is gesloten tussen de door de lidstaten opgerichte of erkende schadevergoedingsorganen betreffende hun taken en verplichtingen en de wijze van terugbetaling, (b) met ingang van de datum die door de Commissie wordt vastgesteld nadat zij zich er in nauwe samenwerking met de lidstaten van heeft vergewist dat een dergelijke overeenkomst is gesloten en is van toepassing zolang die overeenkomst van kracht is. De Commissie brengt voor. (*) aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de uitvoering van artikel 5 en over de doeltreffendheid van deze bepaling en dient indien nodig voorstellen in. Artikel 7 een Indien het voertuig niet kan worden geïdentificeerd of de verzekeringsonderneming binnen twee maanden na het ongeval niet kan worden geïdentificeerd, kan de benadeelde het schadevergoedingsorgaan in zijn lidstaat van woonplaats. De vergoeding wordt uitgekeerd overeenkomstig het bepaalde in artikel 1 van Richtlijn 84/5/EEG. Het lid 2, schadevergoedingsorgaan kan zich onder de voorwaarden van artikel 6, verhalen: schadevergoeding indienen verzoek tot bij (*) Vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. 19 (a) (b) (c) indien de verzekeringsonderneming niet kan worden geïdentificeerd: op het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds in de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk gestald is; indien het betrokken voertuig niet kan worden geïdentificeerd: op het garantiefonds in de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan; indien het gaat om een voertuig uit een derde land: op het garantiefonds van de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan. Artikel 8 Richtlijn 73/239/EEG wordt als volgt gewijzigd: (a) artikel 8, lid 1, wordt aangevuld met het volgende: "f) naam en adres mededelen van de schaderegelaar die is aangewezen in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergunning wordt aangevraagd, wanneer de te dekken risico zijn ingedeeld bij branche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder"; (b) aan artikel 23, lid 2, wordt het volgende toegevoegd: "h) zij moet naam en adres mededelen van de schaderegelaar die is aangewezen in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergunning wordt aangevraagd, wanneer de te dekken risico’s zijn ingedeeld bij branche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder". Artikel 9 Richtlijn 88/357/EEG wordt als volgt gewijzigd: De volgende alinea wordt toegevoegd aan artikel 12 bis, lid 4: "Indien de verzekeringsonderneming heeft nagelaten een vertegenwoordiger aan te wijzen, kunnen de lidstaten toestaan dat de krachtens artikel 4 van Richtlijn 99/…/EG(*) aangewezen schaderegelaar de functie van een krachtens dit lid aangewezen vertegenwoordiger vervult. " (*) Richtlijn 99/…/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (PB L …). 20 Artikel 10 Omzetting 1. 2. 3. 4. 5. De lidstaten dragen zorg voor aanneming en bekendmaking van de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om vóór. (*) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen deze bepalingen toe voor. (**). Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Onverminderd lid 1 gaan de lidstaten voor. (*) over tot de oprichting of erkenning van het in artikel 6, lid 1, bedoelde schadevergoedingsorgaan. Indien de schadevergoedingsorganen niet voor. (**) een overeenkomst volgens artikel 6, lid 3, hebben gesloten, stelt de Commissie de nodige maatregelen voor om ervoor te zorgen dat het bepaalde in de artikelen 6 en 7 voor. (***) van kracht wordt. De lidstaten mogen in overeenstemming met het Verdrag bepalingen handhaven of invoeren die voor de benadeelde gunstiger zijn dan de bepalingen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. De lidstaten delen de Commissie de tekst mede van de belangrijke bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 11 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. in werking op de dag van haar bekendmaking in het Artikel 12 Sancties De lidstaten stellen sancties vast voor overtredingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen, en treffen alle maatregelen die nodig zijn om de toepassing daarvan te verzekeren. De sancties moeten doeltreffend, evenredig 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (*) 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (**) 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (*) (**) 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (***) 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. 21 en preventief zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk. (*) van deze bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen erop zo spoedig mogelijk mee. Artikel 13 Geadresseerden Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement De Voorzitster Voor de Raad De Voorzitter (*) 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. 22


title: 2000/149/CE: Decisione della Commissione, del 22 febbraio 2000, recante talune misure protettive contro l'influenza aviaria in Italia [notificata con il numero C(2000) 489] (Testo rilevante ai fini del SEE)

eurovoc_concepts:
Italy
animal disease
egg
health control
health legislation
poultry

formats: html pdf print

text: L 50/22 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 2. 2000 DECISIONE DELLA COMMISSIONE del 22 febbraio 2000 recante talune misure protettive contro l'influenza aviaria in Italia [notificata con il numero C(2000) 489] (Testo rilevante ai fini del SEE) (2000/149/CE) LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, vista la direttiva 90/425/CEE del Consiglio, del 26 giugno 1990, relativa ai controlli veterinari e zootecnici applicabili negli scambi intracomunitari di taluni animali vivi e prodotti di origine animale, nella prospettiva della realizzazione del mercato interno (1), modificata da ultimo dalla direttiva 92/ 118/CEE (2), in particolare l'articolo 10, paragrafo 4, vista la direttiva 89/662/CEE del Consiglio, dell'11 dicembre 1989, relativa ai controlli veterinari applicabili agli scambi intracomunitari, nella prospettiva della realizzazione del mercato interno (3), modificata da ultimo dalla direttiva 92/ in particolare l'articolo 9, paragrafo 4, 118/CEE, considerando quanto segue: (1) (2) (3) (4) Dal 20 dicembre 1999 in diverse regioni d'Italia si sono manifestati focolai di influenza aviaria. La direttiva 92/40/CEE del Consiglio (4) che istituisce delle misure comunitarie di lotta contro l'influenza aviaria, stabilisce misure destinate alla lotta contro l'in- fluenza aviaria. La direttiva 90/539/CEE del Consiglio, relativa alle norme di polizia sanitaria per gli scambi intracomunitari e le importazioni terzi di pollame e uova da cova (5), modificata da ultimo dalla direttiva 1999/90/CE del Consiglio, stabilisce disposi- zioni per gli scambi intracomunitari di pollame vivo e uova da cova (6). in provenienza dai paesi La direttiva 92/65/CEE del Consiglio, che stabilisce norme sanitarie per gli scambi e le importazioni nella Comunità di animali, sperma, ovuli e embrioni non soggetti, per quanto riguarda le condizioni di polizia sanitaria, alle normative comunitarie specifiche di cui all'allegato A, sezione I, della direttiva 90/425/CEE (7), modificata da ultimo dalla decisione 95/176/CE della Commissione (8), contiene disposizioni per gli scambi intracomunitari di volatili diversi dai volatili da cortile di cui alla direttiva 90/539/CEE. (1) GU L 224 del 18. 8. 1990, pag. 29. (2) GU L 62 del 15. 3. 1993, pag. 49. (3) GU L 395 del 30. 12. 1989, pag. 13. (4) GU L 167 del 22. 6. 1992, pag. 1. (5) GU L 303 del 31. 10. 1990, pag. 6. (6) GU L 300 del 23. 11. 1999, pag. 19. (7) GU L 268 del 13. 7. 1992, pag. 54. (8) GU L 117 del 24. 5. 1995, pag. 23. (5) (6) (7) (8) (9) (10) (11) La direttiva 91/494/CEE del Consiglio, relativa alle norme di polizia sanitaria per gli scambi intracomunitari e le importazioni in provenienza dai paesi terzi di carni fresche di volatili (9) da cortile, modificata da ultimo dalla direttiva 1999/89/CE (10), stabilisce disposizioni per gli scambi intracomunitari di carni fresche di pollame. Nel contesto degli scambi di pollame e di volatili vivi e di uova da cova, la situazione sanitaria potrebbe mettere in pericolo il patrimonio avicolo in altre parti della Comunità. L'Italia ha messo in atto misure preventive e di contro l'influenza aviaria nel quadro: lotta — della direttiva 92/40/CEE, — della direttiva 90/539/CEE, — della direttiva 92/65/CE, — della direttiva 91/494/CEE, — del decreto nazionale rif. n. 600. 6/24461/57N/139 del 14 gennaio 2000 del ministero italiano della Sanità. Gli Stati membri riconoscono che le misure attuate dall'Italia sono adeguate. Tuttavia, in considerazione dell'evoluzione della malattia e della specificità epidemiologica di questa particolare epizoozia, saranno adottate misure specifiche intese a limitare i rischi di diffusione del virus tra i volatili da cortile. Tali misure dovranno riflettere la struttura specifica dell'industria integrata nella zona interessata. Le misure previste dalla presente decisione sono conformi al parere del comitato veterinario permanente, HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE: Articolo 1 L'Italia attua misure complementari, che dovranno contenere almeno le seguenti disposizioni: (9) GU L 268 del 24. 9. 1991, pag. 35. (10) GU L 300 del 23. 11. 1999, pag. 17. 23. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 50/23 a) In tutta Italia 1. Per la raccolta, il magazzinaggio e il trasporto delle uova da mensa devono essere utilizzati imballaggi a perdere. Le varie parti dell'imballaggio vanno distrutte immediata- mente dopo l'uso in modo da garantire l'eliminazione del virus con metodi approvati dall'autorità competente. 2. I centri di imballaggio delle uova da mensa ubicati nelle vicinanze di un allevamento di volatili di specie sensibili non devono ricevere uova provenienti da aziende situate in provincie nelle quali è stata confermata la presenza di influenza aviaria. b) Nelle regioni nelle quali l'influenza aviaria è stata confermata negli ultimi 30 giorni 1. Tutti i mezzi di trasporto utilizzati per i volatili da cortile, le uova da cova, le uova da mensa e il mangime devono essere puliti e disinfettati immediatamente prima dell'ingresso e dell'uscita da un allevamento o uno stabi- limento collegato con disinfettanti e metodi approvati dall'autorità competente. Per i mezzi di trasporto utiliz- zati negli scambi intracomunitari deve essere rilasciato un documento che attesta l'avvenuta disinfezione e contiene informazioni sulla pulizia e la disinfezione almeno equivalenti e quelle indicate nell'allegato. 2. Tutti i macchinari di carico e scarico degli automezzi devono essere puliti e disinfettati immediatamente prima e dopo l'uso, a norma del paragrafo 1. 3. Le uova da cova, loro imballaggio e i mezzi di trasporto devono essere disinfettati prima della spedi- zione come stabilito al paragrafo 1. il 4. La persona responsabile di un allevamento avicolo deve assicurarsi che tutte le persone che entrano ed escono dall'allevamento applichino severe misure di biosicurezza e fornire indumenti e calzature protettive ai visitatori, alle persone incaricate di catturare i volatili e ad altre persone. La persona responsabile dovrà inoltre assicu- rarsi che siano utilizzati adeguati mezzi di disinfezione presso gli ingressi e le uscite di stabilimenti che ospitano volatili da cortile. 2. Tutti i mezzi di trasporto per i volatili da cortile, le uova da cova, le uova da mensa e il mangime in partenza da tali provincie devono essere provvisti di un documento ufficiale attestante che i mezzi di trasporto sono stati puliti e disinfettati prima di partire, come stabilito al punto b) 1. Tali automezzi devono trasportare una sola partita destinata a, o proveniente da, un solo alleva- mento o stabilimento alla volta. 3. I rifiuti e il letame di volatili da cortile possono essere rimossi dall'allevamento o dispersi soltanto con l'autoriz- zazione dell'autorità competente. Tale autorizzazione deve tener conto delle disposizioni di cui all'allegato II, parte II, punto d) della direttiva 92/40/CEE. Articolo 2 Ove necessario, l'autorità veterinaria centrale può adottare misure protettive supplementari oltre a quelle previste dalla presente decisione ai fini dell'eradicazione della malattia. L'Italia informa immediatamente la Commissione e gli Stati membri di tali misure. Articolo 3 Gli Stati membri provvedono affinché le disposizioni di cui all'articolo 1, punto a) 1, siano applicate a tutte le partite provenienti o originarie dall'Italia. Articolo 4 Gli Stati membri modificano le misure applicate agli scambi commerciali per renderle conformi alla presente decisione. Essi ne informano immediatamente la Commissione. Articolo 5 Gli Stati membri sono destinatari della presente decisione. c) Nelle provincie nelle quali l'influenza aviaria è stata Fatto a Bruxelles, il 22 febbraio 2000. confermata negli ultimi 30 giorni 1. Tutti i mezzi di trasporto per i volatili da cortile, le uova da cova, le uova da mensa e il mangime devono traspor- tare una sola partita destinata a, o proveniente da, un solo allevamento o stabilimento alla volta. Per la Commissione David BYRNE Membro della Commissione L 50/24 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 2. 2000 ALLEGATO CERTIFICATO DI PULIZIA E DISINFEZIONE PER MEZZI DI TRASPORTO UTILIZZATI PER IL TRASPORTO DI VOLATILI DA CORTILE E PRODOTTI DERIVATI 1. Dichiarazione dell'operatore del trasporto/guidatore Il sottoscritto, operatore/guidatore del veicolo. (Indicare il numero di targa) dichiara che: — l'ultima operazione di scarico di volatili da cortile o di prodotti derivati è stata effettuata a: Regione, provincia, luogo Data (gg. mm. aa) Orario (ora e minuti) Queste informazioni devono essere fornite dall'operatore/guidatore. — dopo lo scarico il veicolo è stato sottoposto a pulizia e disinfezione. Le operazioni di pulizia e disinfezione hanno interessato il vano, la rampa di carico, le ruote e la cabina del guidatore, nonché gli stivali e gli indumenti di protezione usati durante lo scarico. Le operazioni di pulizia e disinfezione sono state effettuate a: Regione, provincia, luogo Data (gg. mm. aa) Orario (ora e minuti) Queste informazioni devono essere fornite dall'operatore/guidatore. — il disinfettante utilizzato è:. Data Luogo Firma dell'operatore/guidatore Nome dell'operatore/guidatore in stampatello: 2. Certificato delle autorità competenti che controllano il trasporto Il funzionario sottoscritto certifica di aver quest'oggi sottoposto a controllo il veicolo da trasporto targato. (Indicare il numero di targa) e di averlo trovato adeguatamente pulito e disinfettato. Data Luogo Autorità competente Firma del funzionario (1) Timbro (1) Nome in stampatello (1) Il colore del timbro e della firma dev'essere diverso da quello del testo a stampa


title: 2000/196/CE: Decisione della Commissione, del 22 febbraio 2000, relativa al rifiuto di immissione sul mercato della «Stevia rebaudiana Bertoni: piante e foglie essiccate» come nuovo prodotto o ingrediente alimentare ai sensi del regolamento (CE) n. 258/97 del Parlamento europeo e del Consiglio [notificata con il numero C(2000) 77] (Il testo in lingua olandese è il solo facente fede)

eurovoc_concepts:
Belgium
dried product
food inspection
human nutrition
market approval
marketing

text: L 61/14 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 8. 3. 2000 DECISIONE DELLA COMMISSIONE del 22 febbraio 2000 relativa al rifiuto di immissione sul mercato della «Stevia rebaudiana Bertoni: piante e foglie essiccate» come nuovo prodotto o ingrediente alimentare ai sensi del regolamento (CE) n. 258/97 del Parlamento europeo e del Consiglio [notificata con il numero C(2000) 77] (Il testo in lingua olandese è il solo facente fede) (2000/196/CE) LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CE) n. 258/97 del Parlamento europeo e del Consiglio, del 27 gennaio 1997, sui nuovi prodotti e i nuovi ingredienti alimentari (1), e in particolare l'articolo 7, vista la richiesta presentata dal professor J. Geuns del laboratorio di fisiologia vegetale dell'Università cattolica di Lovanio (KUL) alle competenti autorità belghe il 5 novembre 1997, al fine dell'immissione sul mercato della «Stevia rebaudiana Bertoni: piante e foglie essiccate» come nuovo prodotto o nuovo ingre- diente alimentare, visto il primo rapporto di valutazione elaborato dalle competenti autorità belghe, trasmesso dalla Commis- sione agli Stati membri il 18 agosto 1998, considerando quanto segue: (1) (2) (3) (4) (5) Il primo rapporto di valutazione elaborato dalle competenti autorità belghe è giunto alla conclusione che, sulla base delle informazioni disponibili, il prodotto non dovrebbe ottenere l'autorizzazione all'immissione sul mercato. In risposta al primo rapporto, il richiedente ha fornito una documentazione supplementare alla Commissione la quale ha trasmesso la stessa agli Stati membri e al comitato scientifico dell'alimenta- zione. A norma dell'articolo 7 del regolamento, è stato realizzato un rapporto di valutazione supplementare e il 17 giugno 1999 il comitato scientifico dell'alimentazione ha adottato un parere che conferma sostanzialmente il primo rapporto di valutazione. La Stevia rebaudiana Bertoni, piante e foglie essiccate, è un nuovo prodotto alimentare ai sensi del regolamento (CE) n. 258/97. Non essendo stato dimostrato che soddisfa i criteri di cui all'articolo 3, paragrafo 1, del regolamento, il prodotto non può essere immesso sul mercato della Comunità. Le misure previste dalla presente decisione sono conformi al parere del comitato permanente per i prodotti alimentari, HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE: Articolo 1 La «Stevia rebaudiana Bertoni: piante e foglie essiccate» non può essere immessa sul mercato comunitario come nuovo prodotto o ingrediente alimentare. Il professor J. Geuns, Laboratorio di fisiologia vegetale dell'università KUL, Kardinal Mercierlaan 92, 3001 Heverlee, Belgio, è destinatario della presente decisione. Articolo 2 Fatto a Bruxelles, il 22 febbraio 2000. Per la Commissione Erkki LIIKANEN Membro della Commissione (1) GU L 43 del 14. 2. 1997, pag. 1