title: 2000/164/EG: Aanbeveling van de Raad van 14 februari 2000 inzake de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten

eurovoc_concepts:
EU Member State
employment policy

text: L 52/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 2. 2000 II (Besluiten waarvan de publicatie niet voorwaarde is voor de toepassing) RAAD AANBEVELING VAN DE RAAD van 14 februari 2000 inzake de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (2000/164/EG) DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, met name op artikel 128, lid 4, dat stelt dat de Raad in het licht van het onderzoek van de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten aanbevelingen tot de lidstaten kan richten, (3) Gezien de bĳ de resoluties van respectievelĳk 15 december 1997 en 22 februari 1999 door de Raad goedgekeurde richt- snoeren voor 1998 en 1999, Gezien de 15 van de lidstaten ontvangen uitvoeringsverslagen voor 1999, waarin verslag wordt gedaan van de tenuitvoerleg- ging van de nationale actieplannen voor de werkgelegenheid voor 1998 en waarin de aanpassingen worden beschreven die in het nationaal actieplan voor de werkgelegenheid zĳn aange- bracht om rekening te houden met de bĳ de richtsnoeren voor 1999 ingevoerde veranderingen, Gezien het samen met de Commissie opgestelde gezamenlĳk verslag over de werkgelegenheid van 1999, waarin de werkge- legenheidssituatie in de Gemeenschap wordt beschreven en waarin de door de lidstaten bĳ de tenuitvoerlegging van hun werkgelegenheidsbeleid in overeenstemming met de richt- snoeren genomen maatregelen worden onderzocht, Gezien de op 12 juli 1999 door de Raad goedgekeurde aanbe- veling inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, en de verbintenissen in de Resolutie van de Europese Raad van 17 juni 1997 betreffende het stabiliteits- en groei- pact, Gezien de op 8 september 1999 door de Commissie inge- diende aanbeveling, Overwegende hetgeen volgt: (1) (2) De Europese Raad van Keulen heeft op 3 en 4 juni 1999 in zĳn conclusies verklaard dat meer werkgelegenheid de hoogste prioriteit blĳft voor de Europese Unie. Het Comité voor de werkgelegenheid en de arbeidsmarkt en het Comité voor economische politiek hebben op 28 oktober 1999 gezamenlĳk een advies over deze aanbe- veling uitgebracht. De Raad acht het, in het licht van de bestudering van de uitvoering van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, dienstig aanbevelingen te doen overeenkomstig artikel 128, lid 4. Dergelĳke aanbevelingen moeten met mate worden gehanteerd, geconcentreerd zĳn op priori- taire vraagstukken en gebaseerd zĳn op een deugdelĳke en nauwkeurige analyse. (4) Wanneer de lidstaten aanvullende maatregelen nemen om te zorgen voor een hoog werkgelegenheidsniveau, moeten de bevoegdheden van de lidstaten worden geres- pecteerd. (5) (6) (7) (8) (9) De Raad erkent de aanzienlĳke inspanningen die de lidstaten zich reeds hebben getroost om de werkgelegen- heidsrichtsnoeren toe te passen. Bĳ de beoordeling van de gevolgen van dit beleid moet rekening worden gehouden met het meerjarige perspectief van de werkge- legenheidsrichtsnoeren. Voor de aanpak van de jeugdwerkloosheid, die in de meeste landen van de Europese Unie een al lang bestaand probleem is, is nodig dat alle jongeren de kans krĳgen tot het arbeidsproces toe te treden voordat zĳ zes maanden werkloos zĳn. Ter voorkoming van langdurige werkloosheid onder volwassenen, waardoor ongeveer de helft van alle werk- lozen in de Europese Unie getroffen wordt, is nodig dat alle volwassen werklozen een nieuwe start geboden krĳgen voordat zĳ twaalf maanden werkloos zĳn. Het is belangrĳk de in de belasting- en uitkeringsstelsels besloten liggende belemmeringen voor de werkgelegen- heid te verminderen, teneinde te zorgen voor een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen en oudere werknemers. De randvoorwaarden moeten worden geschapen om de groeimogelĳkheden van de werkgelegenheid in de dien- stensector aan te boren. 25. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 52/33 (10) Voor het duurzaam scheppen van nieuwe werkgelegen- heid zĳn werkgelegenheidsvriendelĳke belastingstelsels nodig waarbĳ de huidige hoge belasting op arbeid wordt verlegd naar andere bronnen van belastinginkomsten, zoals energie en milieu. (13) Gemeenschappelĳke indicatoren en vergelĳkbare werk- gelegenheidsstatistieken en kwaliteitsanalyses zĳn van essentieel belang voor de controle op de uitvoering en de resultaten van de richtsnoeren en voor de vaststelling van goede parktĳken op Europees niveau, (11) De oprichting van partnerschappen op alle passende niveaus is de sleutel tot de modernisering van de arbeids- organisatie en de bevordering van het aanpassingsver- mogen van de ondernemingen en hun personeel. (12) Genderkloven op de arbeidsmarkt, die met name door- werken in de werkgelegenheid, de werkloosheid en de beloning, alsmede de seksesegregatie in beroepen en sectoren, vereisen een allesomvattende integratie van stategieën en maatregelen om werk en gezin beter te kunnen combineren. NEEMT hierbĳ de tot de individuele lidstaten gerichte aanbeve- lingen AAN, als weergegeven in de bĳlage. Gedaan te Brussel, 14 februari 2000. Voor de Raad De Voorzitter J. GAMA L 52/34 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 2. 2000 I. BELGIË BĲLAGE Ondanks een verbetering van het economische klimaat herstelde de werkgelegenheidssituatie in België zich in 1998 maar matig. De arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door aanhoudende problemen: — een hoge instroom in langdurige werkloosheid die leidt tot een toename van het aantal langdurig werklozen, die in 1998 5,7 % van de beroepsbevolking uitmaakten; dit kan onder andere in verband worden gebracht met de uitkeringsduur en -voorwaarden, en de uitvoering van het beleid; — een geringe arbeidsparticipatie van ouderen, met name boven de 55, wier arbeidsparticipatie (22 %) thans de laagste in de Europese Unie is; — een grote genderkloof in de werkgelegenheid, in de buurt van het gemiddelde in de Europese Unie van 20 procentpunten; — mogelĳkheden voor het scheppen van banen in de dienstensector die, ondanks zĳn hoge aandeel in de totale werkgelegenheid, werk biedt aan slechts 40 % van de bevolking tussen 15 en 64 jaar, 10 procentpunten minder dan het gemiddelde van de drie lidstaten die het best presteren. België moet: 1. het preventief beleid versterken door vroegtĳdig op de individuele behoeften toegesneden maatregelen te nemen om de instroom in langdurige werkloosheid tot staan te brengen. België moet met name volledig voldoen aan de richtsnoeren 1 en 2 en werkloze jongeren en volwassen werklozen effectieve maatregelen bieden ter vergroting van hun inzetbaar- heid voordat zĳ respectievelĳk zes en twaalf maanden werkloos zĳn; 2. de belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels die de arbeidsmarktparticipatie van met name vrouwen en oudere werknemers kunnen ontmoedigen, nader onderzoeken. België moet met name zĳn bestaande beleid herover- wegen dat de vervroegde uittreding van werknemers vergemakkelĳkt, en de meest geschikte beleidsopties overwegen om het vroegtĳdig uittreden van werknemers uit de arbeidsmarkt te voorkomen en het in dienst nemen van ouderen te bevorderen; 3. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en arbeidsmarktmaatregelen, om het werkgelegenheidspotentieel van de dienstensector vollediger te benutten; 4. de samenwerking tussen de verschillende autoriteiten die het nationale actieplan uitvoeren, versterken. II. DENEMARKEN De Deense arbeidsmarkt functioneert de laatste jaren aanmerkelĳk beter. Denemarken heeft op het ogenblik de hoogste werkgelegenheid in de Unie en een van de laagste werkloosheidscĳfers. De belangrĳkste uitdagingen voor Denemarken zĳn: — bevordering van de verbetering van vaardigheden en kwalificaties van de beroepsbevolking, teneinde de zich aandie- nende knelpunten op de arbeidsmarkt te boven te komen; — uitbreiding van de huidige beroepsbevolking door werknemers aan te moedigen langer te blĳven werken en het aantal personen tussen 15 en 64 jaar met een sociale uitkering te verminderen; — een evenwichtigere participatie van vrouwen en mannen in alle beroepen en bedrĳfstakken. Denemarken moet: 1. de hervormingen in de belasting- en uitkeringsstelsels voortzetten teneinde de totale belasting op arbeid, met name die op de lagere inkomens, te verlagen en de prikkels om werk te aanvaarden of aan het werk te blĳven te vergroten. De hervorming van vervroegde uittredings- en verlofregelingen moet worden afgerond en nauwlettend worden gemoni- tord in het licht van de noodzaak het arbeidsaanbod te vergroten; 2. opleidings- en arbeidsmogelĳkheden voor werkloze vrouwen bevorderen en in het kader van de gender mainstreaming manieren onderzoeken om de huidige horizontale seksesegregatie op de arbeidsmarkt te verminderen. III. DUITSLAND Doordat de economie zich in 1998 herstelde, kwam de aanhoudende daling van de werkgelegenheid tot staan en is de werkloosheid iets gedaald tegen de achtergrond van de aanhoudende gevolgen van de Duitse eenwording. De voornaamste problemen op de Duitse arbeidsmarkt betreffen onder meer: — een negatieve werkgelegenheidsgroei gedurende het grootste deel van de jaren negentig (– 1,2 % per jaar in 1991- 1998 en – 0,7 % in 1994-1998) en grote regionale verschillen in de werkloosheid, met name in de nieuwe deelstaten; 25. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 52/35 — een aanhoudend hoge langdurige werkloosheid, die bĳ 5 % van de beroepsbevolking ligt; — een aanzienlĳk werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector, die werk biedt aan slechts 38,5 % van de totale bevolking in de leeftĳd van 15 tot 64 jaar (50 % in de lidstaten die het best presteren); — het geringe aandeel van personen tussen 50 en 64 die nog werken (ongeveer 47,5 %), wat wĳst op een bĳkomend onbenut werkgelegenheidspotentieel. Duitsland moet: 1. het preventief beleid versterken door vroegtĳdig op de individuele behoeften toegesneden maatregelen te nemen om te voorkomen dat mensen langdurig werkloos worden. Duitsland moet ambitieuzere streefcĳfers vaststellen om de instroom in langdurige werkloosheid terug te brengen tot het niveau van de lidstaten die het best presteren (minder dan 10 % na 12 maanden); 2. een coherente strategie voor de benutting van het werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector vaststellen en ten uitvoer leggen, met inbegrip van regelgeving, fiscale en andere maatregelen die bedoeld zĳn om de lasten voor het opzetten van nieuwe ondernemingen te verlichten; 3. de belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels die de arbeidsparticipatie van alle groepen, met name oudere werknemers, kunnen ontmoedigen, nader onderzoeken. Duitsland moet met name zĳn bestaande beleid heroverwegen dat de vervroegde uittreding van werknemers vergemakkelĳkt, en de meest geschikte beleidsopties overwegen om het vroegtĳdig uittreden van werknemers uit de arbeidsmarkt in dienst nemen van oudere werknemers te bevorderen; te voorkomen en het 4. de inspanningen om de belasting op arbeid geleidelĳk te verminderen voorzetten door de belastingen en sociale premies te verlagen. Met name de loonkosten aan de onderkant van de loonschaal moeten verder omlaag, terwĳl tegelĳkertĳd de noodzaak van fiscale consolidatie niet uit het oog mag worden verloren; 5. passende maatregelen treffen om zĳn statistisch systeem te verbeteren en aan te passen, teneinde vóór 2000 gegevens te verstrekken die compatibel zĳn met de gemeenschappelĳke beleidsindicatoren. Duitsland moet overwegen om een driemaandelĳkse arbeidskrachtenenquête in te voeren in het licht van Verordening (EG) nr. 577/98 van de Raad. IV. GRIEKENLAND 1998 was een jaar van goede economische resultaten en in dat jaar steeg de werkgelegenheid aanzienlĳk met 3 %, terwĳl de werkloosheid met 1 % toenam. Deze recente verslechtering van de werkloosheidssituatie illustreert de volgende ernstige structurele tekortkomingen op de arbeidsmarkt: — een laag werkgelegenheidscĳfer, als gevolg van een zeer lage arbeidsparticipatie van vrouwen (41,3 %, 10 procent- punten onder het gemiddelde in de Europese Unie), terwĳl de werkgelegenheid in de dienstensector gering blĳft, recente verbeteringen ten spĳt; — de jeugdwerkloosheid is bĳzonder hoog: bĳna 12 % van de jongerenpopulatie vergeleken met een gemiddelde in de Europese Unie van 9,3 %; — de langdurige werkloosheid is ook hoog, die onder vrouwen is drie keer zo hoog als die onder mannen; — ondanks een aanhoudende groei van de arbeidsproductiviteit ligt die nog steeds op een laag peil en er zĳn verdere verbeteringen van het niveau van vakbekwaamheid van de werknemers, de invoering van nieuwe technologie en de modernisering van de arbeidsorganisatie vereist. Griekenland moet: 1. afdoende, coherente en meetbare actie ondernemen om te voorkomen dat jonge en volwassen werklozen afglĳden naar langdurige werkloosheid. Er moet met name een grotere inspanning worden gedaan om de hervorming van de diensten voor de arbeidsvoorziening te voltooien en een preventief beleid te voeren in overeenstemming met de richtsnoeren 1 en 2; 2. de belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels die de arbeidsparticipatie van met name vrouwen kunnen ontmoedigen, nader onderzoeken teneinde de arbeidsparticipatie van vrouwen op te trekken tot het gemiddelde in de Europese Unie van 50 %, en de gender mainstreaming versterken door voort te bouwen op de vorderingen die reeds met betrekking tot het ondernemerschap zĳn gemaakt; 3. zĳn inspanningen voortzetten om de kwaliteit van het onderwĳs en de beroepsopleiding verder te verbeteren en de steun voor bĳ- en nascholing te versterken, met name door de sociale partners daar actiever bĳ te betrekken; 4. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen ter verlaging van de administratieve lasten voor het opzetten van nieuwe ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te bevorderen en het werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector te benutten; L 52/36 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 2. 2000 5. een partnerschapsbenadering aanmoedigen en concrete toezeggingen door de sociale partners op alle passende niveaus inzake de modernisering van de arbeidsorganisatie bevorderen, teneinde de productiviteit en het concurrentievermogen van de ondernemingen te vergroten en tevens te zorgen voor het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid; 6. passende maatregelen nemen om het stelsel van statistisch toezicht te verbeteren zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zĳn met de overeengekomen definities en methoden. V. SPANJE Spanje heeft sinds 1996 een sterke groei van de werkgelegenheid gekend, op een niveau dat driemaal hoger ligt dan het gemiddelde in de Europese Unie; daarop volgden een gestage verbetering van de werkloosheidssituatie en structurele wĳzigingen. Het land staat echter nog voor een aantal ernstige problemen, zoals: — het laagste werkgelegenheidscĳfer (50,2 %) in de Europese Unie, alsook een lager dan gemiddelde werkgelegenheid in de dienstensector (30 %); — een werkloosheidspercentage dat met 18,8 % nog zeer hoog is, hoewel Spanje een sterk dalende tendens heeft bereikt; — de hoogste langdurige werkloosheid in de Europese Unie, die niet zal dalen zolang de instroom in langdurige werkloosheid niet aanmerkelĳk lager wordt. Op het ogenblik is 21,5 % van de werkloze jongeren en 15,5 % van de werkloze volwassenen langer dan zes, respectievelĳk twaalf maanden werkloos; — de genderkloven op het gebied van de werkgelegenheid en de werkloosheid zĳn het grootste van de Europese Unie: de vrouwenwerkloosheid bedraagt 26,6 %, meer dan twee keer zo veel als het gemiddelde in de Europese Unie, en slechts 35 % van de vrouwelĳke bevolking tussen 15 en 64 jaar werkt (tegen 51 % voor de Unie als geheel); — een hoog aandeel van werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tĳd, meestal van korte duur, bĳna een derde van het totale aantal arbeidsovereenkomsten. Spanje moet: 1. het in 1998 begonnen preventief beleid voortzetten en zich niet langer bepalen tot de vaststelling van de behoeften van werklozen, door het aantal en de doeltreffendheid van de geïndividualiseerde activeringsmaatregelen te vergroten, teneinde de instroom van jongeren en volwassenen in langdurige werkloosheid aanzienlĳk te verminderen; 2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen ter verlaging van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te stimuleren en het potentieel van de dienstensector voor meer stabiele werkgelegenheid te benutten; 3. zĳn inspanningen intensiveren om gelĳke kansen in het werkgelegenheidsbeleid te integreren en zich niet beperken tot de in het nationale actieplan genoemde voorbereidende maatregelen, teneinde de arbeidsparticipatie van vrouwen op te trekken tot het gemiddelde in de Europese Unie; 4. zĳn inspanningen ter verbetering van het stelsel van statistisch toezicht voortzetten, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zĳn met de overeengekomen definities en methoden. Dit is met name van belang in het huidige kader van decentralisatie van het actieve arbeidsmarktbeleid. VI. FRANKRĲK Na de hervatting van de economische groei in 1997 is de werkgelegenheidssituatie in 1998 hersteld. Er moeten echter nog grote structurele problemen worden aangepakt: — een lager dan gemiddelde werkgelegenheid (60,8 %) als gevolg van de lage participatiegraad van werknemers boven de 55 (29 %), ver onder het gemiddelde in de Europese Unie (40,3 %); — een zeer trage groei van de werkgelegenheid gedurende het grootste deel van de jaren negentig (0,1 % in 1991-1998); — een hoge werkloosheid, bĳna twee procentpunten boven het gemiddelde in de Europese Unie, en een hoge langdurige werkloosheid; — een hoge jeugdwerkloosheid die samenhangt met moeilĳkheden bĳ de overgang van school naar het beroepsleven, met name voor de lager gekwalificeerden; — hoge indirecte loonkosten die uitgaan boven het gemiddelde in de Europese Unie; — mogelĳkheden voor het scheppen van werkgelegenheid in de dienstensector, die, ondanks zĳn hoge aandeel in de totale werkgelegenheid, werk biedt aan slechts ongeveer 40 % van de bevolking tussen 15 en 64 jaar; dat is tien procentpunten lager dan het gemiddelde van de drie best presterende lidstaten. 25. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 52/37 Frankrĳk moet: 1. de bestaande uitkeringsstelsels, met name die welke vervroegde uittreding vergemakkelĳken, herzien teneinde oudere werknemers langer aan het werk te houden; 2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen, ter verlaging van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het werkgelegenheidspotentieel van de dienstensector te benutten, door onder andere voort te bouwen op recente inspanningen om nieuwe arbeidskansen voor jongeren te creëren; 3. de beleidsmaatregelen voortzetten en evalueren die bedoeld zĳn om de belasting op arbeid, met name voor onge- schoolde en laagbetaalde werknemers, te verminderen; 4. het sociale partnerschap versterken teneinde een allesomvattende benadering van de modernisering van de arbeidsorga- nisatie te ontwikkelen. VII. IERLAND De Ierse economie kende in de jaren negentig een langdurige periode van krachtige groei en nieuwe werkgelegenheid. De arbeidsmarkt ondergaat ingrĳpende structurele veranderingen en de aard van de problemen is geleidelĳk aan het verschuiven van hoge werkloosheid en langdurige werkloosheid (zowel onder jongeren als onder volwassenen) naar nieuwe uitdagingen, zoals: — een verkrappende arbeidsmarkt, waardoor de economische groei in de toekomst zal worden afgeremd; — een aanzienlĳke genderkloof in de werkgelegenheid, die mogelĳkheden biedt voor een vergroting van de arbeidsmarkt- participatie van vrouwen; — een lage participatie van de werknemers aan onderwĳs en opleiding (circa 5 %); — maximale benutting van de arbeidsmogelĳkheden in de dienstensector, waar ondanks het succes van recente beleids- initiatieven om gunstige voorwaarden te scheppen voor het creëren van nieuwe banen, de werkgelegenheid ten achter blĳft bĳ het gemiddelde in de Europese Unie. Ierland moet: 1. een allesomvattende strategie vaststellen om de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te vergroten, waaronder het afschaffen van belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels en de invoering van maatregelen ter vergemak- kelĳking van het combineren van werk en gezin. Er moet met name gewerkt worden aan een verbetering van de opvang van kinderen en andere zorgafhankelĳken en aan flexibele verlofregelingen; 2. recentelĳk uitgevoerd beleid voortzetten, waaronder regelgeving, onderwĳs- en fiscale maatregelen, teneinde de mogelĳkheden voor werkgelegenheidsgroei in de dienstensector verder te benutten; 3. de beleidsinspanningen om de bedrĳfsinterne opleiding van werknemers uit te breiden en te verbeteren, intensiveren. VIII. ITALIË De arbeidsmarkt vertoonde in 1998 een licht herstel. De werkgelegenheid maakte met 0,6 % een gematigde groei door in een klimaat dat gekenmerkt werd door een zwakke economische groei en een scherpe daling van de reële arbeidskosten per eenheid. Deze verbetering was echter niet voldoende om een einde te maken aan de aanhoudende structurele problemen op de arbeidsmarkt, zoals daar zĳn: — een trage groei van de werkgelegenheid en een lage participatiegraad van 50,8 % (bĳna 10 procentpunten onder het gemiddelde in de Europese Unie), verband houdend met de lage gemiddelde werkgelegenheid in de dienstensector (31,7 %); — een hoge gemiddelde werkloosheid, die twee punten boven het gemiddelde in de Europese Unie blĳft; bovendien een hoge en stĳgende jeugdwerkloosheid (12,9 % van de jongeren) en langdurige werkloosheid (8,4 % van de beroepsbe- volking); — een grote genderkloof in de werkgelegenheid, dicht bĳ de 30 procentpunten, vergeleken met de 20 procentpunten voor de Unie als geheel; ook worden vrouwen in veel grotere mate door werkloosheid getroffen dan mannen (respectievelijk 16,7 % en 9,4 %); — de regionale verschillen in werkloosheid tussen Noord en Zuid blĳven aanzienlĳk (in het zuiden bedraagt de werkloosheid 22,8 %, tien punten meer dan het nationale gemiddelde); — een hoger dan gemiddelde belasting op arbeid, met een impliciete belasting op inkomen uit arbeid van 50 % (tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 43 %). L 52/38 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 2. 2000 Italië moet: 1. afdoende, coherente en meetbare actie ondernemen om de voorkomen dat jonge en volwassen werklozen afglĳden naar langdurige werkloosheid. Er moet met name een grotere inspanning worden gedaan om de hervorming van de diensten voor de arbeidsvoorziening te voltooien, een preventief beleid te voeren in overeenstemming met de richtsnoeren 1 en 2, en de kwaliteit van de beroepsopleiding te verbeteren. De inspanningen ter verbetering van het stelsel van statistisch toezicht moeten worden voortgezet, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zĳn met de overeengekomen definities en methoden; 2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen, ter verlichting van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te stimuleren en het werkgelegenheids- potentieel van de dienstensector te benutten; 3. de huidige hervormingsinspanningen voortzetten om de belastingdruk te verleggen van arbeid naar andere belasting- bronnen; 4. de uitvoering van de hervorming van het pensioenstelsel en andere uitkeringsstelsels voortzetten teneinde de uitstroom uit de arbeidsmarkt in pensioenen en andere regelingen te verkleinen; 5. een allesomvattend beleid vaststellen om de brede genderkloven in de werkgelegenheid en de werkloosheid aan te pakken, onder ander door voort te bouwen op bestaande specifieke initiatieven. Het genderbeleid moet ook in alle pĳlers van het nationale actieplan voor de werkgelegenheid worden geïntegreerd. IX. LUXEMBURG De werkgelegenheidssituatie is over het algemeen gunstig en wordt geschraagd door een krachtige economische groei, vergezeld van een constante stĳging van de werkgelegenheid. Naast zeer lage werkgelegenheidscĳfers voor sommige segmenten van de bevolking is er echter sprake van een enorme instroom van grensarbeiders. De belangrĳkste problemen op de arbeidsmarkt zĳn: — de lage participatiegraad van werknemers boven de 50 (slechts 38 %), hetgeen voornamelĳk het resultaat is van een beleid dat het vervroegd uittreden uit de arbeidsmarkt mogelĳk maakt, zoals arbeidsongeschiktheidspensioenen en VUT-regelingen; — de zeer lage participatiegraad van vrouwen (45 %), die resulteert in een genderkloof in de buurt van de 29 procentpunten, een van de hoogste in de Europese Unie; — een toename van de werkgelegenheid, waarvan grensarbeiders 75 % voor hun rekening nemen; — geringe participatie aan bĳ- en nascholing en opleiding. Luxemburg moet: 1. de belasting- en uitkeringsstelsels nader bestuderen teneinde de belemmeringen weg te nemen die de arbeidsparticipatie van met name oudere werknemers kunnen ontmoedigen; 2. zich blĳven inspannen om te komen tot een allesomvattende strategie om de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te vergroten, waaronder het bestuderen van belemmeringen in de belasting- en uitkeringsstelsels en maatregelen ter vergemakkelĳking van het combineren van werk en gezin. X. NEDERLAND De Nederlandse economie heeft een langdurige periode van sterke groei en nieuwe werkgelegenheid gekend, waardoor de werkloosheid gestaag is gedaald. Ofschoon de Nederlandse economie tot de sterkste van de Europese Unie behoort, blĳven de belangrĳkste problemen op de arbeidsmarkt: — de lage participatiegraad van mensen boven de 55 (slechts 31 %, tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 40,6 %); voor vrouwen is het percentage zelfs nog lager (19,8 % tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 26,1 %); — ondanks een recente daling is de belasting op arbeid nog steeds aanzienlĳk; — een hoge actieven/inactieven-ratio (35 %). Het aantal arbeidsongeschikten is de laatste tĳd toegenomen en het aantal mensen met een werkloosheidsuitkering is hoog (9 % van de beroepsbevolking); — knelpunten bĳ het arbeidsaanbod, met eind 1998 zo'n 136 000 onvervulde vacatures; — een grote genderkloof in de werkgelegenheid, ondanks de recente toename van de participatiegraad van vrouwen. Deze blĳft ongeveer 24 procentpunten onder die voor mannen (80,0 %), een verschil van 1 miljoen banen. 25. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 52/39 Nederland moet: 1. zĳn inspanningen voortzetten om de belasting- en uitkeringsstelsels te verbeteren teneinde de belemmeringen weg te nemen die de arbeidsparticipatie van met name vrouwen en oudere werknemers kunnen ontmoedigen. Er zĳn vastberaden inspanningen nodig om het grote aantal personen te verkleinen dat door passieve inkomenssteunrege- lingen van de arbeidsmarkt uitgesloten blĳft; 2. zĳn inspanningen ter verbetering van het stelsel van statistisch toezicht voortzetten, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zĳn met de overeengekomen definities en methoden. XI. OOSTENRĲK De werkgelegenheidssituatie blĳft over het algemeen gunstig, ondanks een lichte toename van de werkloosheid in 1998. De Oostenrĳkse economie vertoont een van de hoogste werkgelegenheidscĳfers en een van de laagste werkloosheidscĳfers in de Europese Unie. De belangrĳkste problemen op de arbeidsmarkt zĳn: — een trage groei van de werkgelegenheid gedurende het grootste deel van de jaren negentig (0,4 % in 1991-1998 en – 0,03 % in 1994-1998); — de lage participatiegraad van oudere werknemers (43 % in de leeftĳdscategorie 50-64); — een aanzienlĳke genderkloof in de werkgelegenheid (21 procentpunten) ondanks het feit dat de participatiegraad van vrouwen hoger is dan het gemiddelde in de Europese Unie; — een meer dan gemiddelde belasting op arbeid, met een impliciete belasting op inkomen uit arbeid die bĳ 46 % ligt. Oostenrĳk moet: 1. de VUT-regelingen herzien en flexibele arbeidstĳdregelingen ontwikkelen, teneinde oudere werknemers langer aan het werk te houden; 2. een allesomvattende strategie voortzetten om de genderkloof in de werkgelegenheid te verkleinen, onder andere door de invoering van maatregelen ter vergemakkelĳking van het combineren van werk en gezin; 3. zĳn inspanningen voortzetten om de hoge belasting op arbeid te verlagen en zich daarbĳ vooral richten op probleemgroepen op de arbeidsmarkt. XII. PORTUGAL De werkgelegenheidssituatie is de afgelopen jaren voortdurend verbeterd als gevolg van de sterke economische bedrĳvig- heid. Achter de goede werkgelegenheidsindicatoren gaan echter structurele zwaktes schuil die de arbeidsmarkt kwetsbaar maken. De belangrĳkste problemen op de arbeidsmarkt zĳn: — de geringe participatie van de werknemers aan onderwĳs en opleiding en de lage scholingsgraad van de volwassen beroepsbevolking; — een aanzienlĳk werkgelegenheidspotentieel in de dienstensector, die werk biedt aan slechts 38 % van de bevolking tussen 15 en 64 jaar; — een lage gemiddelde arbeidsproductiviteit, wat duidt op tekortschietende kwalificaties van de beroepsbevolking en een trage invoering van nieuwe technologieën, alsook op mogelĳkheden voor een modernisering van de arbeidsorgani- satie. Portugal moet: 1. zĳn inspanningen voortzetten om de kwaliteit van het onderwĳsstelsel te verbeteren en de steun voor bĳ- en nascholing te versterken, met name door de sociale partners daar actiever bĳ te betrekken; 2. coherente strategieën vaststellen en uitvoeren, waaronder regelgeving, fiscale en andere maatregelen, ter verlichting van de administratieve lasten voor ondernemingen, teneinde het ondernemerschap te stimuleren en het werkgelegenheids- potentieel van de dienstensector te benutten; 3. een partnerschapsbenadering aanmoedigen en concrete toezeggingen door de sociale partners op alle passende niveaus inzake de modernisering van de arbeidsorganisatie bevorderen, teneinde de productiviteit en het concurrentievermogen van de ondernemingen te verbeteren en tegelĳkertĳd te zorgen voor het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid. XIII. FINLAND De Finse economie is de laatste jaren sterk gegroeid, evenals de werkgelegenheid, wat heeft geleid tot een significante daling van de werkloosheid. De belangrĳkste problemen op de arbeidsmarkt zĳn: — de lage participatiegraad van vrouwen en mannen boven de 50 (resp. 55,2 % en 50,6 %), aanmerkelĳk lager dan die voor jongere werknemers (respectievelijk 76 % en 71 %); L 52/40 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 2. 2000 — een aanhoudend hoog percentage moeilĳk plaatsbare werklozen, vooral onder de ouderen (7 % van de beroepsbevol- king); — een hoge jeugdwerkloosheid (meer dan 11 %, twee procentpunten hoger dan het gemiddelde in de Europese Unie); — hoewel de participatiegraad voor vrouwen, met name de jongere onder hen, hoog is, is de horizontale seksesegregatie aanzienlĳk; — een meer dan gemiddelde belasting op arbeid, met een impliciete belasting op inkomen uit arbeid die bĳ 55 % ligt (tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 43 %). Finland moet: 1. de herziening van de bestaande uitkeringsstelsels voortzetten, met name van de VUT-regelingen, teneinde oudere werknemers langer aan het werk te houden; 2. de recente beleidsvoornemens om de belasting op arbeid te verlagen, voortzetten; 3. in het kader van de gender mainstreaming bestuderen hoe de huidige horizontale seksesegregatie van de arbeidsmarkt kan worden verkleind. XIV. ZWEDEN Het algemene herstel van de economie heeft in 1998 tot een duidelĳke verbetering van de arbeidsmarkt geleid. Ondanks de hoge participatiegraad, zĳn de belangrĳkste problemen op de arbeidsmarkt: — een trage groei van de werkgelegenheid gedurende het grootste deel van de jaren negentig (– 1,7 % in 1991-1998 en 0,3 % in 1994-1998); — de werkloosheid is met 8,2 % nog hoog, hoewel die iets onder het gemiddelde in de Europese Unie ligt; — een grote seksesegregatie van de arbeidsmarkt; — de hoogste belasting op inkomen uit arbeid van de Europese Unie, met een impliciete belasting die ligt bĳ 58 % (tegen een gemiddelde in de Europese Unie van 43 %). Zweden moet: 1. maatregelen nemen om de hoge belasting op inkomen uit arbeid te verlagen, met name voor degenen met een laag nettoloon; 2. in het kader van de gender mainstreaming bestuderen hoe de huidige horizontale seksesegregatie van de arbeidsmarkt kan worden verkleind. XV. VERENIGD KONINKRĲK De arbeidsmarkt doet het de laatste tĳd relatief goed in vergelĳking met het gemiddelde in de Europese Unie. Er moeten echter nog structurele problemen worden aangepakt: — ondanks een gunstige arbeidsmarktsituatie is de instroom in langdurige werkloosheid van werkloze jongeren en volwassen werklozen (respectievelijk 18 % en 12 %) nog steeds hoger dan in de lidstaten die het best presteren; — kernen met een aanhoudende zeer langdurige werkloosheid of inactiviteit onder ouderen, etnische minderheden, alleenstaande ouders en achtergestelden; — de genderkloof ligt boven het gemiddelde in de Europese Unie, gemeten in termen van voltĳdsequivalenten (ongeveer 33 procentpunten), een gevolg van het feit dat veel vrouwen een deeltĳdbaan hebben. Het Verenigd Koninkrĳk moet: 1. zich concentreren op verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen en een passend beleid ontwikkelen om dit probleem aan te pakken, onder andere voortbouwend op de positieve effecten die worden verwacht van de invoering van het minimumloon in 1998; 2. een partnerschapsbenadering aanmoedigen teneinde de sociale partners op alle passende niveaus in staat te stellen tot overeenstemming te komen inzake de modernisering van de arbeidsorganisatie, teneinde de productiviteit en het concurrentievermogen van de ondernemingen te verbeteren en tegelĳkertĳd te zorgen voor het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid; 3. het stelsel van statistisch toezicht verbeteren, zodat in 2000 beleidsindicatoren inzake preventie en activering worden verstrekt die in overeenstemming zĳn met de overeengekomen definities en methoden; 4. zĳn inspanningen tot uitbreiding en verbetering van de kwaliteit van de kinderopvangfaciliteiten voortzetten, teneinde met name vrouwen in staat te stellen meer parttime en fulltime te werken, al naargelang hun voorkeur


title: Reglamento (CE) n° 333/2000 de la Comisión, de 14 de febrero de 2000, relativo al suministro de cereales en concepto de ayuda alimentaria

eurovoc_concepts:
Angola
Ethiopia
North Korea
common wheat
food aid
maize

formats: pdf print

text: 15. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 41/3 REGLAMENTO (CE) No 333/2000 DE LA COMISIÓN de 14 de febrero de 2000 relativo al suministro de cereales en concepto de ayuda alimentaria LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CE) no 1292/96 del Consejo, de 27 de junio de 1996, sobre la política y la gestión de la ayuda alimentaria y de las acciones específicas de apoyo a la seguridad alimentaria (1) y, en particular, la letra b) del apartado 1 de su artículo 24, Considerando lo siguiente: (1) (2) (3) Dicho Reglamento establece la lista de los países y orga- nismos que pueden beneficiarse de una ayuda comuni- taria y determina los criterios generales relativos al trans- porte de la ayuda alimentaria más allá de la fase fob. Como consecuencia de una decisión relativa a la conce- sión de ayuda alimentaria, la Comisión ha otorgado cereales a determinados beneficiarios. Procede efectuar dicho suministro con arreglo a las normas previstas en el Reglamento (CE) no 2519/97 de la Comisión, de 16 de diciembre de 1997, por el que se establecen las modalidades generales de movilización de productos que deben suministrarse en el marco del Reglamento (CE) no 1292/96 del Consejo en concepto ayuda comunitaria (2). Es necesario de alimentaria precisar, en particular, los plazos y condiciones de entrega, para determinar los gastos que resulten de ello. HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Artículo 1 En concepto de ayuda alimentaria comunitaria, se procederá a la movilización en la Comunidad de cereales para suminis- trarlos a los beneficiarios que se indican en el anexo, de confor- midad con las disposiciones del Reglamento (CE) no 2519/97 y con las condiciones que figuran en el anexo. Se presupone que el licitador tiene conocimiento de todas las condiciones generales y particulares aplicables y que las ha aceptado. No se considerará escrita ninguna otra condición o reserva contenida en su oferta. Artículo 2 El presente Reglamento entrará en vigor el día siguiente al de su publicación en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas. El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 14 de febrero de 2000. Por la Comisión Franz FISCHLER Miembro de la Comisión (1) DO L 166 de 5. 7. 1996, p. 1. (2) DO L 346 de 17. 12. 1997, p. 23. L 41/4 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 15. 2. 2000 ANEXO LOTE A 1. Acción no: 52/99 2. Beneficiario (2): Corea del Norte 3. Representante del beneficiario: Flood Damage Rehabilitation Committee, PO Box No 44, Pyongyang. Democratic People's Republic of Korea. Contact: Ri Si Hong, Director. Tel. : (850-2) 382 70 00; fax: 381 46 60; télex: 5350KP/ 5351KP 4. País de destino: Corea del Norte 5. Producto que se moviliza: trigo blando 6. Cantidad total (toneladas netas): 20 000 7. Número de lotes: 1 en 2 partes (A1: 14 000 toneladas; A2: 6 000 toneladas) 8. Características y calidad del producto (3) (5): véase DO C 114 de 29. 4. 1991, p. 1 [II A 1 a)] 9. Acondicionamiento (7) (10): véase DO C 267 de 13. 9. 1996, p. 1 [1. 0 A. 1. c, 2. c y B. 3] 10. Etiquetado o marcado (6) (8): véase DO C 114 de 29. 4. 1991, p. 1 [II A 3] — Lengua que debe utilizarse para el marcado: — Inscripciones complementarias: «FOR FREE DISTRIBUTION» inglés y coreano 11. Modo de movilización del producto: mercado de la Comunidad 12. Fase de entrega prevista: entrega puerto de embarque — fob estibado y arrumado (11) 13. Fase de entrega alternativa: entrega puerto de embarque — fob estibado y arrumado 14. a) Puerto de embarque: — b) Dirección de carga: — 15. Puerto de desembarque: A1: Nampo; A2: Haeju 16. Lugar de destino: — — puerto o almacén de tránsito: — — vía de transporte terrestre: — 17. Período o plazo de entrega en la fase prevista: — 1er plazo: el 21. 5. 2000 — 2o plazo: el 4. 6. 2000 18. Período o plazo de entrega en la fase alternativa: — 1er plazo: del 21 al 26. 3. 2000 — 2o plazo: del 27. 3 al 9. 4. 2000 19. Plazo para la presentación de ofertas (a las 12 horas, hora de Bruselas): — 1er plazo: el 29. 2. 2000 — 2o plazo: el 14. 3. 2000 20. Importe de la garantía de licitación: 5 EUR por tonelada 21. Dirección para enviar las ofertas y las garantías de licitación (1): Bureau de l'aide alimentaire, Attn M. T. Vestergaard, Bâtiment Loi 130, bureau 7/46, Rue de la Loi/Wetstraat 200, B-1049 Bruxelles/Brussel [tlx: 25670 AGREC B; fax: (32-2) 296 70 03/296 70 04 (exclusivamente)] 22. Restitución a la exportación (4): restitución aplicable el 25. 2. 2000, establecida por el Reglamento (CE) no 237/ 2000 de la Comisión (DO L 24 de 29. 1. 2000, p. 43) 15. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 41/5 LOTE B 1. Acción no: 51/99 2. Beneficiario (2): PAM, World Food Programme, via Cristoforo Colombo 426, I-00145 Roma. Tel. : (39-06) 65 13 29 88; fax: 65 13 28 44/3; télex: 626675 WFP I 3. Representante del beneficiario: deberá ser determinado por el beneficiario 4. País de destino: Etiopía 5. Producto que se moviliza: trigo blando 6. Cantidad total (toneladas netas): 30 000 7. Número de lotes: 1 8. Características y calidad del producto (3) (5): véase DO C 114 de 29. 4. 1991, p. 1 [II. A. 1. a)] 9. Acondicionamiento: véase DO C 267 de 13. 9. 1996, p. 1 [1. 0 A 1. c, 2. c y B. 2] 10. Etiquetado o marcado (6): véase DO C 114 de 29. 4. 1991, p. 1 [II. A. 3] — Lengua que debe utilizarse para el marcado: — Inscripciones complementarias: — inglés 11. Modo de movilización del producto: mercado de la Comunidad 12. Fase de entrega prevista: entrega puerto de embarque — fob estibado y arrumado (11) 13. Fase de entrega alternativa: — 14. a) Puerto de embarque: — b) Dirección de carga: — 15. Puerto de desembarque: — 16. Lugar de destino: — — puerto o almacén de tránsito: — — vía de transporte terrestre: — 17. Período o plazo de entrega en la fase prevista: — 1er plazo: del 13. 3 al 2. 4. 2000 — 2o plazo: del 27. 3 al 16. 4. 2000 18. Período o plazo de entrega en la fase alternativa: — 1er plazo: — — 2o plazo: — 19. Plazo para la presentación de ofertas (a las 12 horas, hora de Bruselas): — 1er plazo: el 29. 2. 2000 — 2o plazo: el 14. 3. 2000 20. Importe de la garantía de licitación: 5 EUR por tonelada 21. Dirección para enviar las ofertas y las garantías de licitación (1): Bureau de l'aide alimentaire, Attn M T. Vestergaard, Bâtiment Loi 130, bureau 7/46, Rue de la Loi/Wetstraat 200, B-1049 Bruxelles/Brussel [télex: 25670 AGREC B; fax: (32-2) 296 70 03/296 70 04 (exclusivemente)] 22. Restitución a la exportación (4): restitución aplicable el 25. 2. 2000, establecida por el Reglamento (CE) no 237/ 2000 de la Comisión (DO L 24 de 29. 1. 2000, p. 43) L 41/6 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 15. 2. 2000 LOTE C 1. Acción no: 50/99 2. Beneficiario (2): PAM (World Food Programme), via Cristoforo Colombo 426, I-00145 Roma. Tel. : (39-06) 65 13 29 88; telefax: 65 13 28 44/3; télex: 626675 WFP I 3. Representante del beneficiario: deberá ser determinado por el beneficiario 4. País de destino: Angola 5. Producto que se moviliza: maíz 6. Cantidad total (toneladas netas): 15 000 7. Número de lotes: 1 8. Características y calidad del producto (3) (5): véase DO C 114 de 29. 4. 1991, p. 1 [II A 1 d)] 9. Acondicionamiento: véase DO C 267 de 13. 9. 1996, p. 1 [1. 0 A 1. c, 2. c y B. 2] 10. Etiquetado o marcado (6): véase DO C 114 de 29. 4. 1991, p. 1 [II A 3] — Lengua que debe utilizarse para el marcado: portugués — Inscripciones complementarias: — 11. Modo de movilización del producto: mercado de la Comunidad 12. Fase de entrega prevista: entrega puerto de embarque — fob estibado y arrumado (11) 13. Fase de entrega alternativa: — 14. a) Puerto de embarque: — b) Dirección de carga: — 15. Puerto de desembarque: — 16. Lugar de destino: — — puerto o almacén de tránsito: — — vía de transporte terrestre: — 17. Período o plazo de entrega en la fase prevista: — 1er plazo: del 13. 3 al 2. 4. 2000 — 2o plazo: del 27. 3 al 16. 4. 2000 18. Período o plazo de entrega en la fase alternativa: — 1er plazo: — — 2o plazo: — 19. Plazo para la presentación de ofertas (a las 12 horas, hora de Bruselas): — 1er plazo: el 29. 2. 2000 — 2o plazo: el 14. 3. 2000 20. Importe de la garantía de licitación: 5 EUR por tonelada 21. Dirección para enviar las ofertas y las garantías de licitación (1): Bureau de l'aide alimentaire, Attn M. T. Vestergaard, Bâtiment Loi 130, bureau 7/46, Rue de la Loi/Wetstraat 200, B-1049 Bruxelles/Brussels [télex: 25670 AGREC B; fax: (32-2) 296 70 03/296 70 04 (exclusivemente)] 22. Restitución a la exportación (4): restitución aplicable el 25. 2. 2000, establecida por el Reglamento (CE) no 237/ 2000 de la Comisión (DO L 24 de 29. 1. 2000, p. 43) 15. 2. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 41/7 Notas: (1) Informaciones complementarias: André Debongnie [tel. : (32-2) 295 14 65], y Torben Vestergaard [tel. : (32-2) 299 30 50]. (2) El proveedor se pondrá en contacto con el beneficiario o su representante a la mayor brevedad posible, a fin de determinar los documentos de expedición necesarios. (3) El proveedor expedirá al beneficiario un certificado emitido por una instancia oficial que certifique que, para el producto a entregar, se han cumplido las normas en vigor en el Estado miembro de que se trate relativas a la radiación nuclear. El certificado de radiactividad deberá indicar el contenido en cesio 134 y 137 y en yodo 131. (4) El Reglamento (CE) no 259/98 de la Comisión (DO L 25 de 31. 1. 1998, p. 39) será aplicable en lo relativo a la restitución por exportación. La fecha contemplada en el artículo 2 del Reglamento antes mencionado será la que figura en el punto 22 del presente anexo. El proveedor deberá remitirise al último párrafo del apartado 1 del artículo 4 del citado Reglamento. La copia del certificado será enviada una vez que haya sido aceptada la declaración de exportación [no de fax que habrá de utilizarse: (32-2) 296 20 05]. (5) Al efectuarse la entrega el proveedor transmitirá al beneficiario o a su representante el documento siguiente: — certificado fitosanitario. (6) Por inaplicación del DO C 114, el punto II A 3 c) se sustituirá por el texto siguiente: «la inscripción “Comunidad Europea”». (7) En previsión de que hubiese que ensacar de nuevo el producto, el proveedor deberá suministrar un 2 % de sacos vacíos de la misma calidad que los que contengan la mercancía, con la inscripción seguida de una R mayúscula. (8) La rotulación en coreano debe hacerse como sigue en el reverso de los envases: European Community: Common wheat: For free distribution: (9) Además de lo dispuesto en el apartado 3 del artículo 14 del Reglamento (CE) no 2519/97, los buques fletados no deberán figurar en ninguna de las últimas cuatro listas trimestrales de buques detenidos publicadas por el Memorando de acuerdo sobre la supervisión por el Estado rector del puerto firmado en París [Directiva 95/21/CE del Consejo (DO L 157 de 7. 7. 1995, p. 1)]. (10) El envasado en sacos debe realizarse en el puerto de desembarque. (11) El control de la cantidad y la calidad se efectuará por tramos de 2 500 toneladas


title: Rozporządzenie Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego 2000 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej

eurovoc_concepts:
China
anti-dumping legislation
chemical salt
dumping
magnesium
originating product

formats: html pdf print

text: 11/t. 33 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 165 32000R0360 L 46/1 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 18. 2. 2000 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 360/2000 z dnia 14 lutego 2000 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebedących członkami Wspólnoty Euro- pejskiej (1), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym, produkcji towaru objętego dochodzeniem wynosi 62 % magnezji całkowicie wypalonej. (4) W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi na wygaśnię- cie obowiązujących środków, istnieje prawdopodobień- stwo ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla prze- mysłu Wspólnoty. Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uza- sadniające przeprowadzenie przeglądu i rozpoczęła bada- nie (4) zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawo- wego. a także mając na uwadze, co następuje: 3. Badanie A. PROCEDURA (5) 1. Obowiązujące środki (1) W grudniu 1993 r. , na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3386/93 (2), ostateczne środki antydumpingowe, w for- mie zmiennego cła związanego z minimalną ceną impor- tową wynoszącą 120 ECU/tona, zostały nałożone na przy- wóz magnezji (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Podstawowe badanie dotyczyło okresu od dnia 1 lipca 1990 r. do dnia 30 czerwca 1991 r. całkowicie wypalonej 2. Wniosek o dokonanie przeglądu O rozpoczęciu przeglądu Komisja oficjalnie powiadomiła producentów ze Wspólnoty składających wniosek, ekspor- terów i producentów eksportujących w Chińskiej Repu- blice Ludowej (zwanych dalej „chińskimi eksporterami”), zainteresowanych importerów i reprezentujące ich zrze- szenia, oraz przedstawicieli rządu kraju wywozu. Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich wymienionych stron i do tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu. Ponadto o rozpoczęciu przeglądu zawiadomiono trzech producen- tów w Turcji, która została wybrana jako kraj analogiczny, i wysłano im kwestionariusze. Komisja dała wszystkim bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia na piśmie swoich stanowisk oraz wystąpie- nia z wnioskiem o wysłuchanie. (2) Po opublikowaniu ogłoszenia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingo- wych, obowiązujących w odniesieniu do przywozu mag- nezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Repu- bliki Ludowej (3), Komisja w czerwcu 1998 r. otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu tych środków, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (zwa- nego dalej „rozporządzeniem podstawowym”). (6) Wszyscy producenci ze Wspólnoty składający wniosek udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariu- szu. Ani chińscy eksporterzy i producenci eksportujący, ani importerzy nie odpowiedzieli na kwestionariusz. Jeden importer przedstawił swoją opinię na piśmie, a drugi dostarczył pewnych informacji. Na kwestionariusz odpo- wiedziało dwóch użytkowników produktu, a trzeci dostar- czył niektórych informacji. (3) Wniosek został złożony przez stowarzyszenie Eurome- taux, działające w imieniu producentów Wspólnoty (zwa- nych dalej „producentami ze Wspólnoty składającymi wniosek”), których łączny udział we wspólnotowej (7) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informa- cji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodo- bieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dum- pingu i szkody oraz określenia interesów Wspólnoty. Odbyły się wizyty weryfikacyjne w siedzibach następują- cych przedsiębiorstw: (1) Dz. U. L 56 z 6. 3. 1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 905/98 (Dz. U. L 128 z 30. 4. 1998, str. 1). (2) Dz. U. L 306 z 11. 12. 1993, str. 16. (3) Dz. U. C 177 z 10. 6. 1998, str. 5. (4) Dz. U. C 385 z 11. 12. 1998, str. 7. 166 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 33 a) producenci ze Wspólnoty składający wniosek: — Grecian Magnesite SA, Ateny, Grecja, — Magnesitas Navarras, Pampeluna, Hiszpania; fizycznych i chemicznych od magnezji całkowicie wypa- lonej produkowanej we Wspólnocie. Potwierdzeniem jest tu fakt, że zarówno producenci ze Wspólnoty, jak i chińscy eksporterzy mają pewną liczbę wspólnych odbiorców. (8) (9) b) producenci w kraju analogicznym: — Kümas AS, Kütahya, Turcja; c) użytkownicy we Wspólnocie: — Sambre et Dyle, Belgia; — Bet-Ker Oy, Finlandia. Badanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystą- pienia dumpingu dotyczyło okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. (zwanego dalej „bada- nym okresem”). Badanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody dotyczyło okresu od dnia 1 stycznia 1994 r. do końca badanego okresu (zwanego dalej „okresem badania szkody”). B. ROZWAŻANY TOWAR I TOWAR PODOBNY 1. Rozważany towar Rozważany towar jest naturalną magnezją całkowicie wypaloną wytwarzaną z magnezytu, czyli węglanu magnezu występującego w stanie naturalnym. Aby wypro- dukować magnezję całkowicie wypaloną, należy wydobyć węglan magnezowy, a następnie poddać kruszeniu, sorto- waniu i wypalaniu w piecu, w temperaturze 1 500–2 000 °C. Produktem końcowym tego procesu jest magnezja całkowicie wypalona o zawartości MgO (tlenku magnezu) 80–98 %. Głównymi zanieczyszczeniami mag- nezji całkowicie wypalonej są SiO2, Fe2O3, Al2O3, CaO i B2O3 (odpowiednio: ditlenek krzemu, tlenek żelaza, tle- nek glinu, tlenek wapnia i tritlenek diboru). Magnezja cał- kowicie wypalona jest stosowana przede wszystkim w przemyśle materiałów ogniotrwałych do produkcji for- mowanych i nieformowanych materiałów ogniotrwałych. Nie istnieją żadne istotne różnice w podstawowych wła- snościach chemicznych i fizycznych, pod względem zamienności lub form zastosowania rozważanego towaru objętego postępowaniem. W związku z tym, podobnie jak w poprzednim badaniu, do celów niniejszego badania wszystkie gatunki magnezji całkowicie wypalonej należy traktować jako jeden towar. 2. Towar podobny (10) Użytkownik rozważanego towaru stwierdził, że magnezja całkowicie wypalona pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej nie jest towarem podobnym do magnezji całko- wicie wypalonej produkowanej i sprzedawanej we Wspól- nocie. Ten użytkownik wskazywał na rzekome różnice w niektórych właściwościach towaru, np. różnice jakościo- we. Przeprowadzone w tym względzie badanie wykazało, że w obu przypadkach magnezyt jest w podobny sposób wydobywany i przerabiany na magnezję całkowicie wypa- loną; ponadto ostatnia z wymienionych jest stosowana do produkcji takiego samego rodzaju materiałów ogniotrwa- łych. Mimo że metody wydobycia, zawartość MgO w złożu i procesy produkcji tych wyrobów mogą się od siebie róż- nić, te różnice nie mają istotnego wpływu na produkt koń- cowy i w związku z tym nie uzasadniają zastrzeżenia, że magnezja całkowicie wypalona pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej różni się pod względem własności (11) W związku z powyższym, magnezja całkowicie wypalona wywożona z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty, magnezja całkowicie wypalona produkowana i sprzeda- wana we Wspólnocie przez wnoszący skargę przemysł Wspólnoty oraz magnezja całkowicie wypalona produko- wana i sprzedawana na rynku krajowym w Turcji zostały uznane za towary podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 roz- porządzenia podstawowego. C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ DUMPINGU 1. Uwagi wstępne (12) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, celem tego rodzaju przeglądu w odniesieniu do aspektów dotyczących dumpingu, jest określenie, czy wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponow- nego wystąpienia dumpingu, czy też takie prawdopodo- bieństwo nie istnieje. (13) 2. Kraj analogiczny Przy ustalaniu normalnej wartości uwzględniono fakt, że do celów niniejszego badania wartość normalna dla przy- wozu z Chińskiej Republiki Ludowej musiała być ustalona na podstawie danych pochodzących z państwa trzeciego o gospodarce rynkowej. W związku z tym, w zawiadomie- niu o rozpoczęciu niniejszego przeglądu, przewidziano Turcję jako właściwy państwo trzecie o gospodarce rynko- wej. Jednakże jeden importer niepowiązany stwierdził, że Turcja nie jest odpowiednim krajem dla dokonywania porównań, gdyż dostęp do surowców jest w Turcji bardziej utrudniony aniżeli w Chińskiej Republice Ludowej: kopal- nie magnezytu w Turcji nie mają tak korzystnych warun- ków naturalnych jak w Chińskiej Republice Ludowej, a w związku tym koszty wydobycia i przetworzenia surowca są tam wyższe niż w chińskich kopalniach. Ponadto ten sam importer utrzymywał, że turecki rynek krajowy jest zbyt mały, aby mógł być reprezentatywny dla rynku chiń- skiego. Ten importer nie zaproponował jednak w zamian innego państwa trzeciego o gospodarce rynkowej. (14) Komisja zbadała, czy wybór Turcji, która była już wyko- rzystana jako państwo trzecie o gospodarce rynkowej w poprzednim badaniu, jest nadal racjonalnie uzasad- niony. W szczególności ustalono, że co najmniej trzy przedsiębiorstwa tureckie produkowały i sprzedawały w Turcji znaczne ilości magnezji całkowicie wypalonej w warunkach wzajemnej konkurencji i z eksporterami z innych państw. Kwestia łatwiejszego dostępu do surow- ców w Chińskiej Republice Ludowej niż w Turcji była już podnoszona w pierwszym badaniu i nie przedstawiono żadnych nowych dowodów pozwalających na zmianę wniosku, że Turcja jest właściwym państwem trzecim o gospodarce rynkowej. Ponieważ jednak wykazano, że takie różnice istnieją, mogą one być uwzględnione w formie koniecznych korekt, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządze- nia podstawowego (patrz: motyw 19). W związku z powyższym, do trzech przedsiębiorstw tureckich wystoso- wano wniosek o współpracę, na który pozytywnie odpo- wiedziało jedno nich. 11/t. 33 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 167 3. Wartość normalna (15) W celu ustalenia wartości normalnej, w pierwszej kolejno- ści określono, tylko w odniesieniu do jednego współpra- cującego producenta tureckiego, czy łączna wielkość sprzedaży rozważanego towaru na rynku krajowym była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy ta sprzedaż krajowa wynosiła 5 % lub więcej w stosunku do wielkości sprzedaży rozważa- nego towaru wywożonego z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty. Ustalono, że sprzedaż krajowa jest repre- zentatywna. Następnie ustalono, czy wystarczająca sprzedaż krajowa rozważanego towaru była dokonywana w zwykłym obro- cie handlowym, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ ogólna wielkość transakcji przy- noszących zysk była mniejsza od 80 %, jednak nie mniej- sza niż 10 % łącznej sprzedaży, wartość normalną usta- lono na podstawie średniej ważonej cen faktycznie zapłaconych z tytułu sprzedaży z zyskiem rozważanego towaru. 4. Cena eksportowa (16) Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich eks- porterów, cena eksportowa musiała być ustalona na pod- stawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządze- nia podstawowego. Za właściwą podstawę do określenia ceny eksportowej przyjęto dane liczbowe uzyskane z Euro- statu. Podane przez Eurostat średnie poziomy cen zostały potwierdzone poprzez odniesienie ich do informacji uzys- kanych od jednego współpracującego importera. 5. Porównanie (17) Dokonano porównania średniej ważonej wartości normal- nej ze średnią ważoną ceny eksportowej magnezji całko- wicie wypalonej, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, przyjmując obie ceny na poziomie fob port kraju produkującego. (18) Aby dokonać rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto również pod uwagę różnice czynników mających wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym, wprowadzono korekty z tytułu frachtu śródlądowego i morskiego, ubezpieczenia, opłat manipu- lacyjnych i załadunku, kosztów ubocznych oraz kosztów kredytu. (19) W poprzednim badaniu uznano, że dostęp do surowców był łatwiejszy w Chińskiej Republice Ludowej niż w Tur- cji. Wobec braku informacji wskazujących na jakiekolwiek zmiany w tym względzie, zostało przyznane odliczenie w celu uwzględnienia różnic w kosztach wydobycia w tych dwóch krajach. Podjęto decyzję o skorygowaniu wartości normalnej o taką samą wartość, jaką przyjęto podczas poprzedniego badania, tj. o obniżeniu wartości normalnej o wartość odpowiadającą 20 % kosztów wydobycia usta- lonych dla współpracującego producenta tureckiego. (20) Ponadto podobnie jak w poprzednim badaniu, uznano, że czystość surowca z Chińskiej Republiki Ludowej jest więk- sza od czystości surowca tureckiego i w związku z tym wprowadzono korektę uwzględniającą tę różnicę. 6. Margines dumpingu (21) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wyka- zało istnienie dumpingu z marginesem dumpingu równym wartości o jaką wartość normalna, ustalona w sposób okre- ślony powyżej, przewyższała cenę stosowaną przy wywo- zie do Wspólnoty. Stwierdzony margines dumpingu, wyra- żony procentowo w stosunku do ceny importowej cif granica Wspólnoty, był bardzo znaczy i wynosił 50 %. (22) W związku z tym, że w całym badanym okresie dumping występował na bardzo wysokich poziomach, uznaje się za bardzo prawdopodobne, że dumping, przynajmniej na zbliżonych poziomach, będzie nadal istniał, jeżeli środki zostaną zniesione. D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU (23) Z uwagi na znaczną wielkość przywozu o wysokich pozio- mach dumpingu, uznano, że nie ma potrzeby badania, czy dumping wystąpi ponownie, jeżeli środki zostaną znie- sione. E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY (24) W badanym okresie we Wspólnocie działało czterech pro- ducentów magnezji całkowicie wypalonej. W wyniku badania ustalono, że dwóch producentów ze Wspólnoty składających wniosek reprezentowało 62 % całości wspól- notowej produkcji magnezji całkowicie wypalonej. W związku z tym, ci producenci stanowią przemysł Wspól- noty w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozpo- rządzenia podstawowego. (25) Należy również zaznaczyć, że w 1991 r. , tj. w czasie poprzedniego badania, dwóch spośród czterech producen- tów reprezentujących przemysł Wspólnoty w poprzednim badaniu zaprzestało swojej działalności. Tymi producen- tami byli Magnomin SA, Saloniki, Grecja, oraz Financial Mining, Industrial & Shipping Corporation (Fimisco), Ateny, Grecja. Fimisco zostało zlikwidowane w 1992 r. , a jego aktywa sprzedano w 1996 r. producentowi materia- łów ogniotrwałych Viomagn, Grecja. Pomimo że Viomagn nie znalazło się w gronie producentów składających wnio- sek w sprawie niniejszego badania, występuje ono w roli strony wspierającej. Natomiast Magnomin definitywnie zakończyło działalność z chwilą wygaśnięcia ważności koncesji górniczej w 1997 r. (26) W odniesieniu do niewspółpracującego (lecz nie oponują- cego) austriackiego producenta Veitsch-Radex, badanie wykazało, że jest on producentem w całości zintegrowany z nabywcami, a produkowana przez niego magnezja cał- kowicie wypalona jest przeznaczana wyłącznie na potrzeby wewnętrzne. 168 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 33 F. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTY 1. Zużycie na rynku Wspólnoty (27) Zużycie we Wspólnocie magnezji całkowicie wypalonej zostało ustalone na podstawie: — wielkości sprzedaży producentów ze Wspólnoty, reali- zowanej we Wspólnocie, — przywozu magnezji całkowicie wypalonej z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty, — przywozu magnezji całkowicie wypalonej z innych państw trzecich do Wspólnoty. (28) Na tej podstawie, w okresie badania szkody zużycie spa- dło o 2 %, tj. z około 497 000 ton w 1994 r. do około 486 000 ton w badanym okresie. W szczególności, po osiągnięciu największej wielkości w 1995 r. (+ 20 % w porównaniu do 1994 r. ), popyt stale spadał, osiągając swój najniższy poziom w 1997 r. W badanym okresie nastąpiło odtworzenie rynku w znacznym zakresie, kiedy to zużycie wzrosło o 13 % w porównaniu do 1997 r. 2. Przywóz z rozważanego kraju a) Wielkość rozważanego przywozu i jego udział w rynku w okresie badania szkody (29) Wielkość przywozu magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej w okresie badania szkody nie kształtowała się zgodnie z tendencją zużycia. Między rokiem 1994 a badanym okresem, chiń- ski przywóz wzrósł o około 10 %, z około 238 000 ton do około 261 000 ton, podczas gdy zużycie we Wspólnocie spadło o 2 %. Ponadto między rokiem 1997 a badanym okresem rozważany przywóz wzrósł o 30 %, podczas gdy zużycie wzrosło tylko o 13 %. Należy tu podkreślić, że wielkość przywozu w badanym okresie (260 976 ton) jest znacznie wyższa od odpowiedniego poziomu przywozu, ustalonego dla badanego okresu w poprzednim badaniu (176 000 ton). (30) Udział w rynku przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej wzrósł z 48 % w 1994 r. do 54 % w badanym okresie. Warto zaznaczyć, że dla badanego okresu w poprzednim badaniu, udział w rynku chińskiego przywozu został określony na poziomie odpowiadającym wskaźnikowi 85 w porównaniu do wskaźnika 100 w roku 1994. b) Kształtowanie przywozu się cen i zachowanie cen rozważanego i) K s z t a ł t o w a n i e s i ę c e n r o z w a ż a n e g o przywozu (31) Z powodu braku współpracy ze strony chińskich ekspor- terów, kształtowanie się cen przywozu z Chińskiej Repu- bliki Ludowej w okresie badania szkody zostało ustalone na podstawie danych uzyskanych z Eurostatu i średnich cen importowych cif. W okresie badania szkody te ceny wzrosły o około 10 %. W szczególności, między rokiem 1994 a 1995, tj. bezpośrednio po nałożeniu ostatecznych środków antydumpingowych, ceny magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej wzrosły o około 16 %. Jednakże począwszy od 1996 r. , te ceny zaczęły nieznacznie, lecz stale spadać każdego roku. W okresie badania szkody ceny kształtowały się zawsze powyżej ceny minimalnej. Należy zwrócić uwagę, że śred- nia cena importowa cif w badanym okresie z poprzed- niego badania wynosiła około 90 ECU/tona. (32) Kształtowanie się cen przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej należy rozważać z punktu widzenia dwóch głównych czynników zidentyfikowanych w trakcie badania. Po pierwsze, dane uzyskane z Eurostat nieko- niecznie muszą być dokładne. W rzeczywistości, ceny importowe zweryfikowane w trakcie badania na podstawie faktycznie zrealizowanych transakcji, były zawsze niższe od podanych przez Eurostat. Jednakże biorąc pod uwagę, że w ten sposób zweryfikowany przywóz nie mógł być uznany za reprezentatywny pod względem ilości i wartoś- ci, do ustalenia tendencji cen dla chińskiego przywozu wykorzystano dane dostarczone przez Eurostat. (33) Po drugie, w porównaniu do poprzedniego badania, zmie- nił się asortyment wyrobów wywożonych przez chińskich eksporterów do Wspólnoty w okresie badania szkody. Na podstawie danych dostarczonych przez zainteresowane strony, które współpracowały ze służbami Komisji lub dostarczały im informacji, ustalono, że po nałożeniu środ- ków, rozważany towar, sprzedawany we Wspólnocie przez chińskich eksporterów, zawsze zawierał 90 % lub więcej MgO. Dla porównania, w badanym okresie przy- wóz magnezji całkowicie wypalonej o zawartości MgO poniżej 90 %, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, odpowiadał ponad 50 % łącznego przywozu, czyli przewa- żającą część stanowiła magnezja całkowicie wypalona niż- szej jakości i dlatego tańsza, a jej cena minimalna została obliczona odpowiednio na podstawie tej niższej ceny. Dla- tego wzrost cen w okresie badania szkody można wyjaśni tym, że większą udział w sprzedaży magnezji całkowicie wypalonej, dokonywanej przez chińskich eksporterów miała magnezja lepszej jakości. (34) Należy również zaznaczyć, że ceny magnezji całkowicie wypalonej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, we Wspólnocie w okresie badania szkody były zawsze niż- sze od cen zarówno obu producentów ze Wspólnoty (patrz akapit 35), jak i pozostałych państw trzecich (patrz motyw 59). ii) Z a c h o w a n i e eksporterów c e n s t o s o w a n y c h p r z e z (35) Aby zbadać zachowanie cen stosowanych przez chińskich eksporterów w porównaniu do stosowanych przez prze- mysł Wspólnoty w badanym okresie oraz wobec braku współpracy ze strony chińskich eksporterów, służby Komi- sji zastosowały dwie metody. Po pierwsze, na podstawie danych dostarczonych przez Eurostat dokonano porówna- nia ceny eksportowej cif ze średnią ważoną ceną ustalaną przez producentów ze Wspólnoty, składających wniosek, dostosowaną do poziomu ex works, bez względu na zawartość MgO. Na tej podstawie ustalono, że ceny mag- nezji całkowicie wypalonej, pochodzącej z Chińskiej Repu- bliki Ludowej, były niższe od cen stosowanych przez prze- mysł Wspólnoty. 11/t. 33 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 169 (36) Po drugie, i w związku ze zmianą asortymentu wyrobów (patrz motyw 33), w celu otrzymania bardziej realistycz- nego obrazu zachowań chińskich eksporterów na rynku, bardziej racjonalne wydawało się porównanie ceny ekspor- towej cif z ceną magnezji całkowicie wypalonej o zawar- tości czystego MgO równej lub większej niż 90 %, stoso- waną przez producentów ze Wspólnoty składających wniosek, Przyjmując takie podejście, ustalono, że ceny sprzedaży chińskich eksporterów były rzeczywiście znacz- nie niższe od cen przemysłu Wspólnoty. (37) Rozwój cen magnezji całkowicie wypalonej należy rów- nież rozważyć w świetle poniższych aspektów. Na podsta- wie informacji dostarczonych przez jednego niepowiąza- nego importera, który w latach 1995 i 1996 reprezentował odpowiednio 13 % i 11 % łącznego przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty, wzrost cen stwierdzony w odniesieniu do około połowy wielkości przywozu w porównaniu do badanego okresu z poprzedniego bada- nia, zgodnie z tym, co wykazano poniżej, okazał się wzro- stem pozornym. Ten importer kupował magnezję całko- wicie wypaloną od chińskich eksporterów po cenie niższej od ceny minimalnej wynoszącej 120 ECU/tona. W przy- padku przeważającej części tego przywozu, odprawa celna była następnie dokonywana przez odbiorców niepowiąza- nego importera (tj. rzeczywistych użytkowników towaru) na podstawie ceny odsprzedaży płaconej ostatniemu z wymienionych. W tej cenie odsprzedaży niepowiązany importer uwzględnił pewien margines na pokrycie swoich kosztów ponoszonych we Wspólnocie oraz na zysk. Ten zabieg pozwolił na pokrycie różnicy między ceną płaconą chińskiemu eksporterowi a ceną minimalną. W rezultacie ostateczna cena podawana władzom celnym przez odbiorcę importera była wyższa od ceny minimalnej, lecz mechanizm zastosowany w celu uzyskania tej ostatecznej ceny również wskazuje na to, że chińska magnezja całko- wicie wypalona mogła być sprzedawana po cenach niż- szych niż 120 ECU/tona. W tym względzie należy również wziąć pod uwagę, że pierwotna cena minimalna była określana nabycia między importerzy/przedsiębiorstwa handlowe, a nie na poziomie cen nabycia przez użytkowników końcowych. Opisana powyżej praktyka handlowa, jak się zdaje, ma wpływ na faktyczną skuteczność środków i może stanowić wyjaśnie- nie, dlaczego dane liczbowe uzyskane z Eurostatu były wyższe od rzeczywistych cen zweryfikowanych w trakcie badania. poziomie cen na 3. Sytuacja ekonomiczna przemysłu Wspólnoty a) Produkcja (38) Produkcja magnezji całkowicie wypalonej wytwarzanej przez przemysł Wspólnoty spadła o około 33 % między rokiem 1994 a badanym okresem. Należy zaznaczyć, że szczególnie duży spadek produkcji odnotowano między rokiem 1995 a 1996, co zbiegło się ze spadkiem zużycia magnezji całkowicie wypalona na rynku Wspólnoty. (39) W wyniku badania stwierdzono, że w okresie badania szkody przemysł Wspólnoty był zmuszony do zmiany asortymentu swoich wyrobów i skoncentrowania się na produkcji większej ilości magnezji całkowicie wypalonej o jakości. Niemniej jednak, nadal produkował niższej znaczne ilości (około 20 %) magnezji całkowicie wypalo- nej o zawartości MgO równej lub większej niż 90 %. b) Zdolność produkcyjna (40) W okresie badania szkody zdolność produkcyjna przemy- słu Wspólnoty była stabilna. c) Wykorzystanie zdolności produkcyjnej (41) Między rokiem 1994 a badanym okresem wykorzystanie zdolności produkcyjnej spadło o 34 %. d) Wielkość sprzedaży (42) Między rokiem 1994 a badanym okresem łączna wielkość sprzedaży realizowanej przez przemysł Wspólnoty spadła o około 36 %. Należy zaznaczyć, że podczas gdy w 1995 r. , po nałożeniu środków, przemysł Wspólnoty był w sta- nie odnosić korzyści w związku ze wzrastającym popytem (zwiększając swoją sprzedaż o około 3 %), to w badanym okresie, pomimo wzrostu zużycia o około 13 % (patrz motyw 28), nie udało mu się utrzymać tej tendencji i wiel- kość jego sprzedaży zmniejszyła się o około 23 %. e) Udział w rynku (43) Udział przemysłu Wspólnoty w rynku Wspólnoty spadł o około 37 % w okresie badania szkody. W związku z tym należy nadmienić, że podczas gdy udział przemysłu Wspólnoty w rynku, ustalony w poprzednim dochodze- niu, spadł z 30 % w 1988 r. do 15 % w badanym okresie z poprzedniego dochodzenia, negatywna tendencja została spowolniona po nałożeniu środków antydumpingowych aktualnie poddawanych przeglądowi. f) Rozwój cen (44) Badanie wykazało, że średnia cena sprzedaży ex works magnezji całkowicie wypalonej, stosowana przez produ- centów ze Wspólnoty składających wniosek, wzrosła o 23 % w całym okresie badania szkody. Jednakże pomimo tego wzrostu, przemysł Wspólnoty nie był w stanie pod- nieść swoich cen do poziomu rentowności, zgodnie z tym, co stwierdzono poniżej (motyw 46) i mógł funkcjonować wyłącznie na poziomie przynoszącym straty. (45) Rozwój cen należy analizować w świetle wyżej wspomnia- nej zmiany w asortymencie wyrobów, która miała miejsce w okresie badania szkody (patrz akapit 39). W rzeczywi- stości, przemysł Wspólnoty stopniowo skupiał swoją pro- dukcję i sprzedaż na niższych gatunkach magnezji całko- wicie wypalonej, których produkcja jest tańsza, a wobec tego mogą być sprzedawane po niższych cenach, ze szkodą dla gatunków wyższych, które wprawdzie mogłyby przy- nieść większe zyski, lecz przemysł Wspólnoty nie był w stanie konkurować z presją chińskich cen. Pomimo że nastąpił ogólny wzrost cen, przemysł Wspólnoty nie mógł osiągnąć zadowalającego poziomu cen. 170 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 33 g) Rentowność (46) Rentowność przemysłu Wspólnoty, wyrażona procen- towo w stosunku do sprzedaży netto, pomimo odnotowa- nej poprawy w wartościach bezwzględnych (–100) w 1994 r. do (–28) w badanym okresie, w ujęciu wskaźnikowym, pozostawała ujemna niemal w całym okresie badania szkody. h) Zatrudnienie (47) Zatrudnienie w przemyśle Wspólnoty spadło o 31 % w okresie badania szkody. (48) (49) i) Inwestycje Producenci ze Wspólnoty składający wniosek zwiększyli stopę inwestycji o około 78 % w okresie badania szkody. Te wielkości wprawdzie nie odnoszą się wyłącznie do rozważanego towaru, jednak określenie części inwestycji przypadających na magnezję całkowicie wypaloną nie było możliwe. Ustalono więc, że większość inwestycji była prze- znaczona na dalszą racjonalizację procesu produkcji mag- nezji całkowicie wypalonej. j) Wniosek Po nałożeniu środków antydumpingowych w 1993 r. oraz w całym okresie badania szkody, sytuacja w przemyśle Wspólnoty poprawiła się w przypadku niektórych bada- nych wskaźników ekonomicznych. W szczególności, nastąpił wzrost średniej ceny sprzedaży i zmniejszyły się straty. Trwały nieustające wysiłki w celu racjonalizacji pro- cesu produkcji i podejmowania nowych inwestycji, w celu wykazania, że przemysł jest nadal w dobrej kondycji i zdolny do funkcjonowania. (50) Niemniej jednak pozostałe wskaźniki ekonomiczne nie kształtowały się równie korzystnie w okresie badania szko- dy. Przemysł Wspólnoty nie był w stanie zwiększyć do zadowalającego poziomu swojej produkcji, stopnia wyko- rzystania zdolności produkcyjnej, wielkości sprzedaży, udziałów w rynku i zatrudnienia. (51) W związku z powyższym należy stwierdzić, że przemysł Wspólnoty nadal pozostaje w trudnej sytuacji. 4. Wpływ rozważanego przywozu (52) Z rozwoju sytuacji na rynku po nałożeniu środków wyni- ka, że ustanowiona w poprzednim badaniu cena mini- malna nie była na takim poziomie, aby zniechęcić chiń- skich eksporterów do sprzedaży na rynku Wspólnoty. W istocie udziały eksporterów chińskich w rynku w okresie badania szkody nawet wzrosły, a ich ogólna obecność na rynku Wspólnoty zaznaczyła się silniej w porównaniu do badanego okresu z poprzedniego badania. Ponadto, należy zaznaczyć, że przemysł Wspólnoty utracił prawie taką samą część udziału w rynku, jaką zyskała Chińska Repu- blika Ludowa. (53) Równolegle z nałożeniem przedsięwzięć antydumpingo- wych, ceny chińskiego wywozu wzrosły w ciągu okresu badania szkody, a sytuacja cenowa w przemyśle Wspól- noty wydała się układać bardziej pomyślnie. Jednakże jak już szczegółowo wyjaśniono powyżej, do tego wzrostu cen nie należy przywiązywać zbyt wielkiej wagi. Rozwój cen należy również rozpatrywać z punktu widzenia po pierwsze, przejścia chińskich eksporterów z gatunków MgO niższej jakości do gatunków wyższej jakości i droż- szych (patrz: motyw 33). Po drugie, należy pamiętać, że zmiana w asortymencie wyrobów zmusiła przemysł Wspólnoty do stopniowego zmniejszania wielkości sprze- daży i produkcji magnezji całkowicie wypalonej wyższej jakości. Zgodnie z wyjaśnieniem podanym w motywie 33, presja cen rozważanego przywozu była wywierana szcze- gólnie na wyższe gatunki magnezji całkowicie wypalonej, z którymi przemysł Wspólnoty nie był w stanie konkuro- wać (patrz także: motyw 45). (54) Ponadto warto tu wspomnieć o wpływie chińskiego sys- temu licencji, wprowadzonym w 1994 r. , który z dużym prawdopodobieństwem przyczynił się do wzrostu chiń- skich cen na całym świecie (szczegółowe informacje w aka- pitach 73, 74 i 75). (55) Badanie wykazało ponadto, że w badanym okresie zostało zapłacone cło antydumpingowe od co najmniej 7 % łącz- nego chińskiego przywozu rozważanego towaru, co ozna- cza, że ten wywóz był zrealizowany po cenach niższych od ceny minimalnej. 5. Wielkości przywozu i ceny importowe towarów z innych państw trzecich a) Ogólna wielkość przywozu i jego udział w rynku (56) Wielkość przywozu magnezji całkowicie wypalonej z innych państw trzecich w okresie badania szkody spadła z około 178 500 ton w 1994 r. do około 166 500 ton w badanym okresie. Jest to spadek o około 7 %. (57) Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich zmniejszył się o dwa punkty procentowe między rokiem 1994 a badanym okresem. Po pewnym wzroście od 1994 do 1995 r. , jego spadek wyraźnie zaznaczył się między rokiem 1995 a badanym okresem i był nawet większy od spadku zużycia we Wspólnocie (gdyby wielkość przywozu nadążała za wspólnotowym zużyciem, udział w rynku utrzymałby się na stabilnym poziomie). (58) Z powyższego wynika, że w okresie badania szkody, chińscy eksporterzy zdołali umocnić swoją pozycję we Wspólnocie, ze szkodą nie tylko dla przemysłu Wspólnoty (patrz: motyw 42), lecz także dla innych państw trzecich. b) Ceny sprzedaży przywozu z państw trzecich (59) Według danych Eurostatu, średnia cena sprzedaży towa- rów przywożonych z państw trzecich spadła o 9 % w okre- sie badania szkody. Jednakże cena jednostkowa była śred- nio zawsze wyższa zarówno od ceny przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, jak i sprze- daży przemysłu Wspólnoty. 11/t. 33 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 171 (60) Na podstawie powyższego, uznaje się, że przywóz rozwa- żanego towaru z innych państw trzecich nie miał istotnego wpływu na sytuację ekonomiczną przemysłu Wspólnoty. (68) (61) 6. Wniosek Pomimo obowiązujących środków, przemysł Wspólnoty pozostawał nadal w trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utrzymującej się presji cenowej ze strony chiń- skich eksporterów. Taka presja cenowa uniemożliwiała przemysłowi Wspólnoty odzyskanie kondycji utraconej na skutek wpływu poprzednich i nadal trwających praktyk dumpingowych. Należy tu również zaznaczyć, że już dwóch spośród czterech producentów reprezentujących przemysł Wspólnoty w poprzednim badaniu zaprzestało swojej działalności, co wiązało się ze znaczną redukcją zatrudnienia. Niemniej jednak w wyniku badania ustalono, że pozostała część przemysłu Wspólnoty jest nadal w dobrej kondycji i nie jest skłonna rezygnować z działal- ności w tym segmencie produkcji, o czym świadczy poziom inwestycji. G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY 1. Analiza sytuacji Chińskiej Republiki Ludowej (62) W celu dokonania oceny prawdopodobnego skutku wyga- śnięcia obowiązujących środków oraz biorąc pod uwagę, że przemysł Wspólnoty w dalszym ciągu znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, poddano analizie nastę- pujące czynniki: a) Rezerwy, zdolność produkcyjna, wykorzystanie zdolności produkcyjnej oraz stan zapasów (63) Z powodu braku współpracy ze strony chińskich ekspor- terów analizy dokonano na podstawie informacji zawar- tych w skardze oraz informacji uzyskanych z czasopism specjalistycznych i wyników badań rynkowych. (64) (65) Jeżeli chodzi o rezerwy magnezytu, według wyżej wymie- nionych źródeł informacji, Chińska Republika Ludowa posiada największe na świecie, skumulowane w jednym kraju, zasoby stanowiące 17,3 % łącznych zasobów świa- towych. Jak podają te same źródła, zdolność produkcyjna magnezji w Chińskiej Republice Ludowej w ostatnich latach wyno- siła 2 500 000 ton/rok, w tym 1 700 000 ton magnezji całkowicie wypalonej. Oznacza to, że zdolność produk- cyjna Chińskiej Republiki Ludowej stanowi 28 % świato- wej zdolności produkcyjnej magnezji całkowicie wypalo- nej. (66) Uzyskanie wiarygodnych informacji na temat wykorzysta- nia zdolności produkcyjnej nie było możliwe z powodu braku współpracy chińskich zainteresowanych stron. (67) Na podstawie dostępnych publikacji i czasopism specjali- stycznych oraz znanej ogólnej wielkości rezerw surowca i zdolności produkcyjnej, stwierdzono, że chińscy ekspor- terzy dysponują znacznym potencjałem pozwalającym na zwiększenie produkcji i wielkości wywozu do Wspólnoty w przyszłości. b) Chiński wywóz do państw trzecich Służby Komisji przeanalizowały także, na podstawie danych statystycznych Departamentu Handlu Stanów Zjednoczonych, dotyczących obrotu handlowego, wywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej do Stanów Zjednoczonych Ameryki, jednego z najważniejszych rynków eksportowych Chiń- skiej Republiki Ludowej. Ten przywóz stanowił 77 % przy- wozu magnezji całkowicie wypalonej z całego świata do Stanów Zjednoczonych Ameryki w 1998 r. (69) Łączna wielkość wywozu Chińskiej Republiki Ludowej do Stanów Zjednoczonych Ameryki wzrosła z około 263 000 ton w 1994 r. do około 292 000 ton w 1998 r. , czyli o 11 %; największą wielkość tego wywozu, ponad 320 000 ton, odnotowano w 1995 r. Jeżeli chodzi o ceny tego wywozu: ceny sprzedaży cif wzrastały od poziomu 88 ECU/tona w 1994 r. do 117 ECU/tona w badanym okresie, co stanowi wzrost o 33 %. (70) Badanie wykazało analogiczny sposób działania chińskich eksporterów w Stanach Zjednoczonych Ameryki i we Wspólnocie. Ogólnie rzecz biorąc, na obu tych rynkach chińskie ceny zaliczały się do najniższych w porównaniu do cen przywozu ze wszystkich pozostałych państw trze- cich; dotyczyło to całego okresu badania szkody. (71) Wyżej wymieniona cena 117 ECU/tona, obowiązująca w badanym okresie, jest o 23 % niższa od chińskiej ceny stosowanej we Wspólnocie w tym samym okresie i jest o 2,5 % niższa od ceny minimalnej, która została ustano- wiona dla Wspólnoty w ramach poprzednich środków. (72) Na podstawie powyższego można sformułować wniosek, że przy braku odpowiednich środków, chińskie ceny mogłyby spaść co najmniej do poziomów porównywal- nych do cen przywozu do Stanów Zjednoczonych Ame- ryki. c) Chiński system licencji opłaty (73) W kwietniu 1994 r. MOFTEC (Ministerstwo Handlu Zagra- nicznego i Współpracy Gospodarczej) i CCCMMC (Chiń- ska Izba Handlowa Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Chemikaliów) wprowadziły system licencji obejmujący cały wywóz niektórych minerałów, który jest w zasadzie podobny do systemu kontyngentów eksporto- wych i podatków wywozowych. Tym systemem objęto wszystkie gatunki magnezji, łącznie z magnezją całkowi- cie wypaloną. W 1997 r. , 18 chińskim przedsiębiorstwom przyznano pozwolenie na wywóz magnezji na łączną maksymalną ilość 2 milionów ton, będącą przedmiotem rocznej rundy przetargowej, w ramach rocznej licencji. Kwota USD licencyjnej (26,5 ECU/tona) w 1997 r. i wzrosła do 40 USD (36,6 ECU/tona) w 1998 r. Na tej podstawie nasuwa się wniosek, że aby był spełniony wymóg sprzedaży po cenie minimalnej 120 ECU/tona, rzeczywista cena eksportowa dla wywozu do Wspólnoty chińskiej magnezji całkowicie wypalonej, wynosiłaby 83,4 ECU/tona. Ponadto, według danych uzyskanych z Eurometaux, w prowincji Liaoning, gdzie znajduje się większość producentów, nałożono w 1995 r. lokalny podatek wywozowy, który w 1997 r. wynosił 15,7 USD (14,4 ECU/tona). W konsekwencji, rzeczywista cena sprze- daży we Wspólnocie, po odliczeniu również tego lokal- nego podatku, mogłaby wynosić zaledwie 69,4 ECU/tona. Zgodnie z zastrzeżeniem zgłoszonym przez Eurometaux, licencyjnej, wynosiła opłaty bez 30 172 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 33 chiński system licencji na magnezyt, a co za tym idzie na magnezję całkowicie wypaloną, może być wkrótce znie- siony i wielkość wywozu pochodzącego z Chińskiej Repu- bliki Ludowej mogłaby, w związku z tym zniesieniem, wzrosnąć a jego cena znacznie się zmniejszyć, jeżeli środki nie będą utrzymane. interesom środków antydumpingowych nie zaszkodzi Wspólnoty jako całości. Interes Wspólnoty określono na podstawie szacunkowej oceny różnych interesów cząstko- wych tj. przemysłu Wspólnoty, importerów i podmiotów gospodarczych oraz użytkowników rozważanego towaru. (74) W związku z powyższym należy stwierdzić, że wyniki analizy systemu licencji, przy uwzględnieniu znacznych kwot opłat licencyjnych, wskazują, że chińscy eksporterzy dysponują możliwościami sprzedaży magnezji całkowicie wypalonej na rynku Wspólnoty po bardzo niskich cenach. (75) Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, że opisany powyżej sys- tem licencji jest zarządzany autonomicznie przez rząd kraju wywozu, uznaje się, że obowiązywanie lub zniesie- nie tego systemu nie może mieć wpływu na decyzje insty- tucji Wspólnoty odnośnie do prawdopodobieństwa powtórzenia się lub nie szkodliwego dumpingu w przy- padku braku środków. 2. Wniosek w sprawie ponownego wystąpienia szkody (76) Biorąc pod uwagę powyższe czynniki, stwierdza się, że: — pomimo obowiązujących środków, przemysł Wspól- noty jest nadal w trudnej sytuacji ekonomicznej; — nadal utrzymuje się wyjątkowo silna pozycja chiń- skiego przywozu na rynku Wspólnoty i przywożone towary są sprzedawane po dumpingowych i niskich cenach; — ceny, jakie mogliby stosować chińscy eksporterzy w przypadku braku środków antydumpingowych, są potencjalnie bardzo niskie, jeśli weźmie się pod uwagę z jednej strony ceny nieobciążone opłatami wynikają- cymi z chińskiego systemu licencji, oraz z drugiej strony sposób działania chińskich eksporterów na rynku Stanów Zjednoczonych, gdzie ceny były zawsze niższe od cen we Wspólnocie; — bogate rezerwy surowcowe oraz zdolności wydobyw- cze chińskiego przemysłu wskazują na to, że chińscy eksporterzy dysponują dużym potencjałem do zwięk- szenia wielkości swojej produkcji i/lub wywozu; — nawet wtedy, gdy obowiązywała cena minimalna, w kilku przypadkach transakcje były zawarte poniżej tej ceny, co jest wyraźną, że chińscy eksporterzy w pełni dysponują możliwościami obniżenia swoich cen. Na tej podstawie należy sformułować wniosek, że jeżeli obowiązujące środki zostałyby uchylone, szkoda wystąpi- łaby ponownie. H. INTERES WSPÓLNOTY 1. Wstęp (77) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, zbada- no, czy przedłużenie okresu obowiązywania istniejących (78) Aby ocenić prawdopodobny wpływ utrzymania lub zaprzestania stosowania środków, Komisja zażądała infor- macji od wszystkich zainteresowanych stron wymienio- nych powyżej. Ponadto, Komisja rozesłała kwestionariu- sze do dwunastu importerów i siedemdziesięciu ośmiu użytkowników rozważanego towaru. Żaden z importerów nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz, chociaż dwóch z nich dostarczyło pewnych informacji. Odpowiedzi na kwestionariusz udzieliło dwóch użytkowników, a zawarte w nich dane zostały zweryfikowane. (79) Należy przypomnieć, że w poprzednim badaniu przyjęcia środków nie uznano za działanie wbrew interesom Wspól- noty. Ponadto należy zaznaczyć, że obecne badanie jest tylko przeglądem mającym na celu przeanalizowanie sytu- acji, w której środki antydumpingowe są już stosowane. Wobec tego, czas przeprowadzania niniejszego badania i jego charakter pozwalają na dokonanie oceny wszelkich przejawów ujemnego wpływu na zainteresowane strony, jaki mogły mieć w przeszłości obecnie stosowane. (80) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosku w spra- wie utrzymania się i ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, istnieją istotne powody, które doprowadziłyby do wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leży utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku. 2. Interes przemysłu Wspólnoty (81) Uznaje się, że bez utrzymania środków antydumpingo- istnieje wych wprowadzonych w poprzedni badaniu, prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodli- wego dumpingu, a sytuacja przemysłu Wspólnoty, już osłabionego, ulegnie dalszemu pogorszeniu. (82) (83) Jak wykazano powyżej, przywóz taniej magnezji całkowi- cie wypalonej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, miał wpływ na przemysł Wspólnoty w okresie badania szkody. W związku z tym uznaje się, że cel środków anty- dumpingowych objętych przeglądem, jakim było przy- wrócenie na rynku Wspólnoty uczciwej konkurencji mię- dzy przemysłem Wspólnoty a chińskimi producentami, nie został w pełni osiągnięty. Pomimo że przemysł Wspólnoty w ostatnich latach podej- mował duże wysiłki dla poprawy swojej wydajności, sta- rając się obniżyć koszty wytwarzania i poprawić konku- rencyjność, nie był on w stanie w okresie badania szkody zwiększyć swych zysków do racjonalnie uzasadnionego poziomu w okresie badania szkody, co więcej odnotował znaczny spadek zatrudnienia. Co więcej, dwóch greckich producentów, którzy brali udział w poprzednim badaniu, zaprzestało działalności. 11/t. 33 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 173 (84) Niemniej jednak, w wyniku badania stwierdzono, że prze- mysł Wspólnoty jest w dobrej kondycji, o czym w szcze- gólności świadczy jego wysoka stopa inwestycji dokona- nych w okresie badania szkody. Ponadto, wysiłki podejmowane w celu racjonalizacji procesu produkcyj- nego dowodzą, że przemysł Wspólnoty jest zdecydowany nie rezygnować z tego segmentu produkcji. (85) Biorąc powyższe pod uwagę, przedłużenie czasu obowią- zywania istniejących środków wydaje się konieczne w celu odwrócenia niekorzystnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych, który mógłby zagrozić istnieniu przemy- słu Wspólnoty, a w konsekwencji liczbie miejsc pracy. Należy się mieć na względzie, że gdyby przemysł Wspól- noty przestał istnieć, miałoby to ujemny wpływ na gałęzie przemysłu zajmujące się przetwórstwem surowca, którego on dostarcza, a te z kolei miałyby znacznie ograniczony wybór dostawców. 3. Interes importerów (86) Żaden z importerów niepowiązanych nie udzielił odpo- wiedzi na kwestionariusz rozesłany przez Komisję. Brak współpracy sam w sobie wyraźnie wskazuje na to, że ten sektor nie odczuł szczególnie istotnego ujemnego wpływu środków na swoją sytuację ekonomiczną. Potwierdza to fakt, że importerzy nadal dokonywali obrotu handlowego rozważanym towarem, zwiększając nawet wielkość przy- wozu w okresie badania szkody. (87) W związku z tym stwierdza się, że nałożenie aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych nie miało ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną importerów rozważanego towaru. Dlatego też jest mało prawdopodob- ne, aby utrzymanie tych środków mogło doprowadzić do pogorszenia sytuacji ekonomicznej importerów w przy- szłości. 4. Interes użytkowników (88) Użytkownikami rozważanego towaru, czyli przemysłem przetwórczym, są producenci materiałów ogniotrwałych. Tylko dwóch z siedemdziesięciu ośmiu użytkowników odpowiedziało na kwestionariusz rozesłany przez Komi- sję. Podobnie jak w przypadku importerów, niski poziom współpracy sam w sobie świadczy o tym, że ten sektor nie odczuł szczególnie istotnego ujemnego wpływu środków na swoją sytuację ekonomiczną. Pomimo że dwa współpracujące przedsiębiorstwa w stosunku do całego przemysłu przetwórczego, stanowią niewielki odsetek wszystkich użytkowników – jedno kupowało tylko około 2 % łącznego ilości magnezji całkowicie wypalonej przy- wożonej z Chińskiej Republiki Ludowej w okresie badania szkody, natomiast drugie od początku roku 1997 nabyło mniej niż 1 % tego przywozu – wpływ obowiązujących środków na ich sytuację został poddany ocenie. (89) W tym względzie badanie wykazało, że mimo obowiązu- jących środków, użytkownicy nadal przywozili magnezję całkowicie wypaloną pochodzącą z Chińskiej Republiki Ludowej, a jeden z nich nawet taki przywóz podjął. Dla- środki dla producentów materiałów tego też te ogniotrwałych nie są czynnikiem na tyle odstraszającym, aby skłonić ich do zmiany źródła zaopatrzenia. Ponieważ magnezja całkowicie wypalona stanowi znaczący składnik kosztów producentów materiałów ogniotrwałych, wzrost chińskich cen importowych nie był na tyle wysoki, aby mógł stanowić dla nich niedogodność. (90) Warto również nadmienić, że cena importowa magnezji całkowicie wypalonej w przypadku jednego użytkownika z Finlandii wzrosła prawie dwukrotnie po przystąpieniu Finlandii do Wspólnoty Europejskiej. Kupował on jednak w dalszym ciągu magnezję całkowicie wypaloną pocho- dzącą z Chińskiej Republiki Ludowej. Z powyższego faktu można wyciągnąć dwa wnioski: a) podjęte środki były skuteczne, jeśli chodzi o wzrost cen przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludo- wej; b) cena wynikająca z zastosowania środków w porówna- niu do ceny stosowanej w pozostałej części Wspólnoty była nadal konkurencyjna. (91) Na podstawie powyższego można wykluczyć istotny ujemny wpływ środków antydumpingowych na wzrost kosztów i zmniejszenie rentowności użytkowników rozważanego towaru. (92) Jak wykazano powyżej (motywy 29 i 30), zamierzonym efektem wprowadzenia obowiązujących środków anty- dumpingowych nie było zamknięcie rynku Wspólnoty dla przywozu, lecz raczej zwalczanie nieuczciwych praktyk handlowych i naprawienie w pewnym stopniu szkodli- wych skutków przywozu po cenach dumpingowych. W rzeczywistości, jak wspomniano powyżej, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej wzrósł o 10 % w okresie badania szkody. Ponieważ środki obowiązują już od pewnego czasu i byłyby utrzymywane na tym samym poziomie, można uznać, że nie będą miały wpływu na pogorszenie sytuacji użytkowników produktu. 5. Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty (93) Z jednej strony, utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych prawdopodobnie przyczyni się do utrzymania na rynku Wspólnoty stabilnej ceny magnezji całkowicie wypalonej. Pozostawienie przemysłu Wspól- noty bez ochrony przed skutkami przywozu po cenach dumpingowych mogłoby nie tylko osłabić jego pozycję, lecz nawet doprowadzić do jego likwidacji. Z drugiej stro- ny, obowiązujące obecnie środki jak się zdaje nie miały w przeszłości istotnego ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną użytkowników i importerów. Jak wynika z informacji zebranych w trakcie bieżącego badania, żaden wzrost cen dla użytkowników, jaki miał nastąpił (jeżeli w ogóle nastąpił) w związku z nałożeniem środków anty- dumpingowych nie jest niewspółmiernie duży w porów- naniu do korzyści, jakie odniósł przemysł Wspólnoty likwidacji zakłóceń w handlu, spowodowanych dzięki przywozem po cenach dumpingowych. 174 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 33 (94) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma powodów, które w sposób przekonujący przemawiałyby przeciwko przedłużeniu okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych. PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE (95) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, leżących u pod- staw utrzymania istniejących środków. Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi zwią- zane z ogłoszeniem tych informacji. Żadne uwagi nie zostały zgłoszone. Artykuł 1 1. Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chiń- skiej Republiki Ludowej, oznaczonej kodem CN 2519 90 30. 2. Kwotę cła stanowi różnica między 120 EUR/tona a ceną netto na granicy Wspólnoty przez odprawą celną, jeżeli ta druga cena jest niższa. 3. Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności cel- nych i innej praktyki celnej, chyba że ustalono inaczej. (96) Z powyższego, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wynika, że zmienne cła antydumpingowe w połączeniu z ceną minimalną wynoszącą 120 ECU/tona, nałożone na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej na mocy roz- porządzenia (EW) nr 3386/93, powinny być utrzymane, Artykuł 2 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Brukseli, dnia 14 lutego 2000 r. W imieniu Rady J. GAMA Przewodniczący