title: 2000/150/CE: Komission päätös, tehty 22 päivänä helmikuuta 2000, eräitä ihmisravinnoksi tai eläinten rehuksi tarkoitettuja dioksiinin saastuttamia sioista tai siipikarjasta peräisin olevia tuotteita koskevista suojatoimenpiteistä tehdyn päätöksen 1999/788/EY muuttamisesta (tiedoksiannettu numerolla K(2000) 490) (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)

eurovoc_concepts:
animal nutrition
health control
human nutrition
pigmeat
poultrymeat
toxic substance

text: 23. 2. 2000 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti L 50/25 KOMISSION PÄÄTÖS, tehty 22 päivänä helmikuuta 2000, eräitä ihmisravinnoksi tai eläinten rehuksi tarkoitettuja dioksiinin saastuttamia sioista tai siipikar- jasta peräisin olevia tuotteita koskevista suojatoimenpiteistä tehdyn päätöksen 1999/788/EY muut- tamisesta (tiedoksiannettu numerolla K(2000) 490) (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti) (2000/150/EY) EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen, ottaa huomioon eläinlääkärintarkastuksista yhteisön sisäisessä kaupassa sisämarkkinoiden toteuttamista varten 11 päivänä joulukuuta 89/ 662/ETY (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna direktii- villä 92/118/ETY (2), ja erityisesti sen 9 artiklan 4 kohdan, neuvoston direktiivin annetun 1989 ottaa huomioon eläinlääkärin- ja kotieläinjalostustarkastuksista yhteisön sisäisessä tiettyjen elävien eläinten ja tuotteiden kaupassa sisämarkkinoiden toteuttamista varten 26 päivänä kesäkuuta 1990 annetun neuvoston direktiivin 90/425/ETY (3), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna direktiivillä 92/ ja erityisesti sen 10 artiklan 4 kohdan, 118/ETY, sekä katsoo seuraavaa: (1) (2) Eräitä ihmisravinnoksi tai eläinten rehuksi tarkoitettuja dioksiinin saastuttamia sioista tai siipikarjasta peräisin olevia tuotteita koskevista suojatoimenpiteistä 3 päivänä joulukuuta 1999 tehdyssä komission päätöksessä 1999/ 788/EY (4) säädettyjä rajoituksia ei sovelleta tuotteisiin, jos määritystulokset osoittavat, että ne eivät ole diok- siinin saastuttamia tai jos ne on saatu 20 päivän syys- kuuta 1999 jälkeen teurastetuista eläimistä tai kyseisen päivämäärän jälkeen munituista munista. Belgian viranomaiset ovat ilmoittaneet komissiolle varmentaneensa määritysohjelman päätyttyä, että yksi- kään Belgian siipikarjatila ei ole dioksiinin tai PCB:n saastuttama. Lisäksi kaikki ennen 20 päivää syyskuuta 1999 munitut munat ja kaikki niistä johdetut tuotteet on tunnistettu, tutkittu ja määritetty asianmukaisesti. Tutkimusten tulokset ovat olleet negatiivisia vuoden 1999 heinäkuusta alkaen. Lisäksi Belgian viranomaiset ovat jatkaneet seurantaohjelmien soveltamista rehualalla. Näiden ohjelmien tulokset eivät ole osoittaneet PCB- ja dioksiinisaastumista eräissä 2 päivän huhtikuuta 1999 jälkeen tuotetuissa rehuaineissa ja rehuseoksissa. Sian- (1) EYVL L 395, 30. 12. 1989, s. 13. (2) EYVL L 62, 15. 3. 1993, s. 49. (3) EYVL L 224, 18. 8. 1990, s. 29. (4) EYVL L 310, 4. 12. 1999, s. 62. lihan, siipikarjanlihan ja ennen 20 päivää syyskuuta 1999 teurastetuista eläimistä johdettujen tuotteiden varastojen tunnistamista ja tutkintaa ei ole vielä saatu päätökseen. (3) Edellä esitetyn perusteella on asianmukaista poistaa munia, munista johdettuja tuotteita, renderoituja rasvoja, jalostettuja eläinproteiineja, rehuseoksia ja esiseoksia koskevat rajoitukset. Päätöstä 1999/788/EY olisi näin ollen muutettava vastaavasti. (4) Tässä päätöksessä säädetyt toimenpiteet ovat pysyvän eläinlääkintäkomitean lausunnon mukaiset, ON TEHNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN: 1 artikla Muutetaan päätös 1999/788/EY seuraavasti: 1) Poistetaan 1 artiklan 1 kohdassa g—k ja m alakohta. 2) Poistetaan 1 artiklan 2 kohdan b alakohdassa ilmaisu ”tai kyseisen päivämäärän jälkeen munituista munista”. 3) Poistetaan 4 artiklan 1 kohdassa ilmaisu ”tai ennen kyseistä päivämäärää munituista munista”. 4) Korvataan liitteessä A ilmaisu ”Munat, munatuotteet, tuore siipikarjanliha ja niistä johdetut tuotteet” ilmaisulla ”Tuore siipikarjanliha ja niistä johdetut tuotteet”. 5) Muutetaan liite B seuraavasti: a) poistetaan I osassa seitsemäs, kahdeksas, yhdeksäs, kymmenes, yhdestoista ja kolmastoista luetelmakohta; b) korvataan IV osassa toinen luetelmakohta seuraavasti: ”tuotteet on saatu 20 päivän syyskuuta 1999 jälkeen teurastetuista eläimistä”. 6) Poistetaan liitteessä C olevassa I osassa seitsemäs, kahdeksas, yhdeksäs, kymmenes, yhdestoista ja kolmastoista luetelma- kohta. L 50/26 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti 23. 2. 2000 Tämä päätös on osoitettu kaikille jäsenvaltioille. 2 artikla Tehty Brysselissä 22 päivänä helmikuuta 2000. Komission puolesta David BYRNE Komission jäsen


title: Regolamento (CE) n. 398/2000 della Commissione, del 22 febbraio 2000, che modifica i regolamenti (CE) n. 659/97 e (CE) n. 921/1999 per quanto riguarda il calcolo del quantitativo, commercializzato di un'organizzazione di produttori, i corsi alla produzione, l'elenco dei mercati rappresentativi e le modalità d'applicazione della distribuzione gratuita nel settore degli ortofrutticoli e abroga il regolamento (CEE) n. 1559/70

eurovoc_concepts:
delivery
free service
fruit
producer organisation
trade volume
vegetable

formats: html pdf print

text: 23. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 50/7 REGOLAMENTO (CE) N. 398/2000 DELLA COMMISSIONE del 22 febbraio 2000 che modifica i regolamenti (CE) n. 659/97 e (CE) n. 921/1999 per quanto riguarda il calcolo del quantitativo, commercializzato di un'organizzazione di produttori, i corsi alla produzione, l'elenco dei mercati rappresentativi e le modalità d'applicazione della distribuzione gratuita nel settore degli ortofrutticoli e abroga il regolamento (CEE) n. 1559/70 LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CE) n. 2200/96 del Consiglio, del 28 ottobre 1996, relativo all'organizzazione comune dei mercati nel settore degli ortofrutticoli (1), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 1257/1999 (2), in particolare l'articolo 10 e l'articolo 30, paragrafo 7, considerando quanto segue: Il regolamento {CE) n. 659/97 della Commissione, del 16 aprile 1997, recante modalità d'applicazione del regolamento (CE) n. 2200/96 del Consiglio, per quanto concerne il regime degli interventi nel settore degli orto- frutticoli (3), modificato da ultimo dal regolamento (CE) n. 729/1999 (4), può essere utilmente modificato alla luce di uno studio di valutazione dei programmi di aiuto alimentare svolto sotto l'egida della Commissione. Per rendere il regolamento (CE) n. 659/97 coerente con le altre disposizioni vigenti nell'ambito dell'organizza- zione comune dei mercati, occorre modificare gli elementi che costituiscono la produzione commercializ- zata delle organizzazioni di produttori, escludendone i quantitativi relativi alle vendite dirette, che non compor- tano alcune attività da parte delle suddette organizza- zioni. Inoltre, per tali la trasformazione di stabilire le modalità per prodotti. le operazioni di distribuzione gratuita di cui al primo trattino, occorre prevedere una procedura di gara con una contropartita in natura per il trasformatore, nell'intento di non occasionare spese a quest'ultimo. Lo Stato membro è libero di ricorrere o meno a tale procedura. Se del caso, gli enti caritativi comunicano allo Stato membro il loro fabbisogno di prodotti trasformati a base di ortofrutticoli. È dichiarato aggiudicatario l'offerente che chiede il quantitativo minore di prodotto fresco ritirato dal mercato per produrre una determinata quantità di prodotto trasfor- mato. La quantità di prodotto fresco che supera quella necessaria alla fabbricazione del prodotto trasformato destinato alla distribuzione gratuita costituisce la remu- nerazione in natura dell'aggiudicatario. Anche questa quantità deve essere trasformata dall'aggiudicatario. Occorre semplificare le modalità di presa a carico delle spese di trasporto, di cernita e di imballaggio e aumen- tare i relativi importi. Per indicare chiaramente che si tratta di una misura comunitaria di distribuzione gratuita, è opportuno apporre l'emblema europeo sugli imballaggi. (7) (8) (9) Occorre aggiornare l'elenco dei mercati rappresentativi. Tenuto conto dell'elevato numero di prodotti e di mercati rappresentativi da menzionare nelle comunica- zioni settimanali dei tassi alla produzione, è opportuno utilizzare il sistema IDES come unico mezzo di trasmis- sione per garantire un'elaborazione rapida ed efficace dei dati. (10) (11) Tenuto conto della complessità delle operazioni di distri- buzione gratuita emersa dall'esperienza degli ultimi anni, e per rendere più efficaci i controlli, occorre semplificare le disposizioni normative e i dati richiesti agli Stati membri. Occorre fissare una periodicità minima secondo la quale gli Stati membri devono comunicare alla Commissione gli elenchi degli enti caritativi riconosciuti. (12) Nella prospettiva di smaltire un numero maggiore di prodotti ritirati dal mercato per la distribuzione gratuita lettera a), primo e di cui all'articolo 30, paragrafo 1, terzo trattino, del regolamento (CE) n. 2200/96, occorre Sono stati individuati alcuni errori nell'allegato III e nell'allegato IV del regolamento (CE) n. 659/97 sopra menzionato, che occorre rettificare. Il regolamento (CE) n. 921/1999 della Commissione, del 30 aprile 1999, che prevede misure speciali per la distri- buzione di ortofrutticoli ritirati dal mercato ai rifugiati del Kosovo (5), modificato dal regolamento (CE) n. 2134/ 1999 (6), si riferisce al regolamento sopra menzionato; occorre quindi aggiornare tali riferimenti tenendo conto delle modifiche del regolamento al quale si fa riferi- mento. Le disposizioni del regolamento (CEE) n. 1559/70 della Commissione, del 31 luglio 1970, che fissa le modalità per il la cessione alle industrie degli alimenti per bestiame degli ortofrutticoli ritirati dal mercato (7), modi- ficato da ultimo dal regolamento (CE) n. 771/95 (8), sono diventate obsolete ed occorre pertanto abrogare il suddetto regolamento. (1) (2) (3) (4) (5) (6) (1) GU L 297 del 21. 11. 1996, pag. 1. (2) GU L 160 del 26. 6. 1999, pag. 80. (3) GU L 100 del 17. 4. 1997, pag. 22. (4) GU L 93 dell'8. 4. 1999, pag. 11. (5) GU L 114 dell'1. 5. 1999, pag. 46. (6) GU L 262 dell'8. 10. 1999, pag. 3. (7) GU L 169 dell'1. 8. 1970, pag. 55. (8) GU L 77 del 6. 4. 1995, pag. 9. L 50/8 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 2. 2000 (13) Il comitato di gestione per gli ortofrutticoli freschi non ha emesso alcun parere nel termine fissato dal suo presi- dente, c) il testo del quinto trattino è sostituito dal seguente: «— se del caso, il nome dell'impresa incaricata della trasformazione dei prodotti feschi in applicazione delle disposizioni dell'articolo 14 bis,». HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 «Articolo 14 bis 6) Sono inseriti gli articoli 14 bis e 14 ter seguenti: Il regolamento (CE) n. 659/97 è modificato come segue: 1) L'articolo 3, paragrafo 1, è modificato come segue: a) al primo comma, è soppressa la lettera b); b) il secondo comma è sostituito dal testo seguente: «Il quantitativo commercializzato di cui al primo comma non include la produzione dei soci dell'organiz- zazione di produttori commercializzata conforme- mente all'articolo 11, paragrafo 1, lettera c), punto 3), primo, secondo e terzo trattino, del regolamento (CE) n. 2200/96. » 2) L'articolo 7, paragrafo 2, è sostituito dal testo seguente: Per i prodotti e durante i periodi indicati all'allegato «2. trasmettono alla Commissione, III, gli Stati membri ciascun mercoledì della settimana, entro le ore 12 (ora di Bruxelles), una comunicazione che menziona, per ciascun giorno di mercato, i corsi giornalieri rilevati sui rispettivi mercati rappresentativi della produzione nel corso della settimana precedente. La Commissione trasmette tali infor- mazioni agli Stati membri. La comunicazione alla Commissione avviene con il sistema Interactive Data Entry System, denominato “IDES”. » 3) L'articolo 11 è modificato come segue: a) al paragrafo 1, è aggiunto il seguente comma: «Tali prodotti possono essere trasformati alle condi- zioni previste all'articolo 14 bis o alle condizioni previste all'articolo 14 ter. »; b) al paragrafo 3, il testo del secondo comma è sostituito dal seguente: «A decorrere dal mese di marzo 2000 e con periodicità triennale, gli Stati membri comunicano gli elenchi degli enti caritativi riconosciuti di cui alle lettere b) e c) del primo comma alla Commissione, che ne assicura la trasmissione a tutti gli Stati membri. » 4) All'articolo 13 è soppresso il secondo comma. 5) All'articolo 14, paragrafo 3: a) il terzo trattino è sostituito dal testo seguente: «— il nome degli enti caritativi che partecipano all'ope- razione, nonché il ruolo relativo,»; b) il testo del quarto trattino è sostituito dal seguente: L'ente caritativo può trasformare o fare trasformare a sue spese i prodotti ritirati dal mercato per le operazioni di distribuzione gratuita destinate alle persone riconosciute dalla rispettiva legislazione nazionale come persone aventi diritto all'assistenza pubblica o alle popolazioni bisognose di paesi I prodotti ottenuti dalla trasformazione devono essere distribuiti gratuitamente fino ad esauri- mento. terzi. Articolo 14 ter 1. Gli Stati membri possono organizzare una o più procedure di gara per far trasformare dall'aggiudicatario in funzione delle necessità prodotti ritirati dal mercato, degli enti caritativi, indicate conformemente al para- grafo 3. L'aggiudicatario deve trasformare la totalità dei prodotti ritirati dal mercato che gli vengono ceduti. La quantità di prodotto fresco che supera quella necessaria alla fabbrica- zione del prodotto trasformato destinato alla distribuzione gratuita costituisce la remunerazione in natura dell'aggiudi- catario per compensare le spese di fabbricazione che deve sostenere. I prodotti ritirati dal mercato e destinati alla distribuzione gratuita vengono dispensati dagli caritativi alle persone riconosciute dalla legislazione dello Stato membro di appartenenza come aventi diritto all'assistenza pubblica. enti 2. Lo Stato membro che voglia organizzare una proce- dura di gara di cui al paragrafo 1, ne fa un'appropriata pubblicità e informa la Commissione sulla natura della frutta o degli ortaggi di cui trattasi nonché sul periodo coperto dalla procedura. Tale periodo non può superare la durata della commercializzazione del prodotto in parola. campagna di 3. Entro la data fissata dall'autorità nazionale compe- tente, gli enti caritativi interessati comunicano alla citata autorità il relativo fabbisogno di prodotti trasformati a base di ortofrutticoli ottenuti dal prodotto fresco di cui al paragrafo 2 e si impegnano a prenderli in consegna e a distribuirli gratuitamente fino ad esaurimento. La presa in consegna deve effettuarsi entro un mese dalla fine del periodo di trasformazione coperto dalla procedura di cui al paragrafo 2. «— del contenuto dei contratti tra l'organizzazione di produttori che ritira i prodotti dal mercato e l'ente caritativo responsabile della consegna,»; 4. Se del caso, lo Stato membro traduce i fabbisogni indicati al paragrafo 1 in partite di prodotti trasformati e prepara un progetto di bando di gara. 23. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 50/9 Esso contiene, per ogni partita, almeno le seguenti infor- mazioni: freschi messi a sua disposizione in contropartita della consegna del prodotto trasformato. » — prodotto fresco interessato e periodo durante il quale i prodotti ritirati dal mercato potranno essere disponi- bili; — zone geografiche nelle quali i prodotti ritirati dal mercato possono essere disponibili; — descrizione esatta del prodotto trasformato a base di ortofrutticoli che deve essere fornito, del suo condizio- namento, della data limite di consegna nonché quanti- tativo che l'offerente deve produrre, a condizione che i prodotti ritirati dal mercato siano disponibili. La cauzione di gara è fissata a 20 EUR/t di peso netto del prodotto trasformato da consegnare. Il progetto di bando di gara di cui al paragrafo 4 è 5. trasmesso per parere alla Commissione. Esso è pubblicato nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee. Dopo la deci- sione favorevole della Commissione, pubblicata nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee, la procedura di gara è avviata. Per ogni partita la procedura mette in concor- renza almeno due offerte. La partita è aggiudicata all'offe- rente che chiede il quantitativo minore di prodotto fresco per effettuare l'operazione. In caso di parità di resa, l'aggiu- dicazione avviene per sorteggio. Lo. Stato membro può rifiutare di aggiudicare una determinata partita qualora, per tutte le offerte presentate, è chiesto un quantitativo eccessivo di prodotto fresco. Lo Stato membro informa la Commissione dell'esito della procedura. La Commissione pubblica tali informazioni nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee. Essa può chie- dere dettagli sulle offerte dei concorrenti. Per ciascuna partita e in funzione dell'andamento dei 6. lo Stato membro comunica all'aggiudicatario dove ritiri, può approvvigionarsi di prodotti ritirati dal mercato. L'aggiudicatario ha precedenza rispetto agli altri beneficiari di cui agli articoli 11 e 12 del presente regola- mento. freschi Dopo la fabbricazione, 7. il prodotto trasformato è messo a disposizione degli enti caritativi quanto prima, freschi proporzionalmente al quantitativo di prodotti messi a disposizione dell'aggiudicatario. 8. Per garantire l'esecuzione dell'offerta, l'aggiudicatario deve costituire una cauzione di fornitura. Essa è calcolata in funzione del peso netto di prodotto fresco richiesto in cambio della produzione del prodotto trasformato ed è fissata: — per i prodotti freschi di cui all'allegato II del regola- mento (CE) n. 2200/96, a cinque volte l'indennità comunitaria di ritiro di cui all'articolo 26 del suddetto regolamento; — per gli altri prodotti, ad un importo fissato nel bando di gara. 7) All'articolo 15, paragrafo 1, i termini «allegato V, punto 1» sono sostituiti dai termini «allegato V». 8) L'articolo 15 bis è soppresso. 9) Il testo dell'articolo 16 è sostituito dal seguente: «Articolo 16 Le spese di cernita e di imballaggio dei prodotti 1. freschi connesse alle operazioni di distribuzione gratuita degli ortofrutticoli ritirati dal mercato, di cui all'articolo 30, paragrafo 1, del regolamento (CE) n. 2200/96, sono prese a carico dal FEAOG, sezione “garanzia”, nel limite dell'importo forfetario di 132 EUR/t di peso netto, per i prodotti presentati in imballaggi di peso netto inferiore a 25 kg. I prodotti freschi destinati alla fabbricazione dei prodotti trasformati di cui agli articoli 14 bis e 14 ter non beneficiano di questa misura. 2. Gli imballaggi dei prodotti destinati alla distribuzione gratuita devono recare l'emblema europeo associato ad una o più delle seguenti diciture: — Producto destinado a su distribución gratuita [Regla- mento (CE) no 659/97] — Produkt til gratis uddeling (forordning (EF) nr. 659/97) — Zur kostenlosen Verteilung bestimmtes Erzeugnis (Verordnung (EG) Nr. 659/97) — Προϊόν προοριζόµενο για δωρεάν διανοµή [κανονισµός (ΕΚ) αριθ. 659/97] — Product for free distribution (Regulation (EC) No 659/ 97) — Produit destiné à la distribution gratuite [règlement (CE) no 659/97] — Prodotto destinato alla distribuzione gratuita [regola- mento (CE) n. 659/97] — Voor gratis uitreiking bestemd product (Verordening (EG) nr. 659/97) — Produto destinado a distribuição gratuita [Regulamento (CE) n. o 659/97] — Ilmaisjakeluun tarkoitettu tuote (asetus (EY) N:o 659/ 97) — Produkt för gratisutdelning (förordning (EG) nr 659/ 97). Ai fini della distribuzione gratuita al di fuori della Comu- nità, tale dicitura figura anche nella(e) lingua(e) comuni- interessati. taria(e) dei paesi terzi Se del caso, gli imballaggi dei prodotti freschi destinati alla fabbricazione dei prodotti trasformati di cui agli articoli 14 bis e 14 ter non recano tali diciture. Essa è svincolata in proporzione alla fornitura del prodotto trasformato e dopo che l'aggiudicatario ha fornito la prova dell'avvenuta trasformazione della totalità dei prodotti 3. Le spese di cernita e imballaggio sono pagate all'or- ganizzazione di produttori che ha effettuato tali opera- zioni. L 50/10 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 2. 2000 Il pagamento di detti importi è subordinato alla presenta- zione dei documenti giustificativi che attestano segnata- mente: — la denominazione degli enti caritativi, — il quantitativo dei prodotti considerati, — la presa in consegna da parte dell'ente caritativo. » 10) All'allegato II: a) i mercati rappresentativi della Germania sono sostituiti dai mercati seguenti:. — per i cavolfiori: Straelen, Maxdorf, Erzeuger- großmarkt Thüringen-Sachsen, — per le mele: Stade, Centralmarkt Rheinland, Boden- seemarkt, — per le pere: Stade, Bodenseemarkt, — per i pomodori: Straelen, Heidelberg, Kitzingen, Reichenau; b) il mercato rappresentativo del Belgio, per le fragole, è il mercato di Sint-Truiden; i seguenti mercati rappresentativi del c) sono soppressi Portogallo: — per le clementine: Alcácer do Sal, — per le arance dolci: Santiago do Cacém, — per le pesche e le nettarine: Montargil, — per le pere: Cova da Beira; i seguenti mercati rappresentativi del d) sono sostituiti Portogallo: — per le fragole: Oeste è sostituito da Ribatejo/Oeste, — per i meloni e le angurie: Ribatejo è sostituito da Ribatejo/Oeste; — per i meloni: Moura e Algarve, — per le arance dolci: Vidigueira, — per le angurie: Grandola. 11) Nella frase introduttiva dell'allegato III, i termini «dell'arti- colo 6, paragrafo 2» sono sostituiti da «dell'articolo 7, paragrafo 2». 12) Nell'allegato IV, i termini «all'articolo 30 del regolamento (CE) n. 659/97» sono sostituiti da «all'articolo 30 del rego- lamento (CE) n. 2200/96». 13) L'allegato V è sostituito dall'allegato I del presente regola- mento. 14) L'allegato VI è sostituito dall'allegato II del presente regola- mento. Articolo 2 All'articolo 1 del regolamento (CE) n. 921/1999, i termini «e dell'articolo 16, paragrafo 2» sono soppressi. Il regolamento {CEE) n. 1559/70 è abrogato. Articolo 3 Articolo 4 Il presente regolamento entra in vigore il 1o marzo 2000. Tuttavia: — per tutti i prodotti, le disposizioni previste all'articolo 1, punto 1), sono applicabili a decorrere dall'inizio della rela- tiva prossima campagna di commercializzazione che inizia dopo la data di entrata in vigore di cui al primo comma; e) sono aggiunti Portogallo: i seguenti mercati rappresentativi del — le disposizioni di cui all'articolo 1, punto 2), sono applica- bili a decorrere dal 1o giugno 2000. Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 22 febbraio 2000. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione 23. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 50/11 ALLEGATO I «ALLEGATO V SPESE DI TRASPORTO NEL QUADRO DELLA DISTRIBUZIONE GRATUITA (di cui all'articolo 15) Distanza tra il luogo di ritiro e il luogo di consegna (1) Spese di trasporto (in EUR/t) Inferiore a 25 km Pari o superiore a 25 km ma inferiore a 200 km Pari o superiore a 200 km ma inferiore a 350 km Pari o superiore a 350 km ma inferiore a 500 km Pari o superiore a 500 km Supplemento per il trasporto in frigorifero: 7,2 EUR/t. 14,4 30 42 60 78 (1) Nel caso di cui all'articolo 14 bis, distanza tra il punto di ritiro e il luogo di consegna del prodotto trasformato, passando per il luogo di trasformazione. Nel caso di cui all'articolo 14 ter, distanza tra il luogo di trasformazione e il luogo di distribuzione del prodotto trasformato (i prodotti freschi di cui all'articolo 14 ter non beneficiano dell'indennità di trasporto). » L 50/12 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 23. 2. 2000 ALLEGATO II «ALLEGATO VI DATI RELATIVI ALLE OPERAZIONI DI DISTRIBUZIONE GRATUITA AL DI FUORI DELLA COMUNITÀ (di cui all'articolo 14) Stato membro:. Numero della decisione della Commissione (*):. Quantitativi distribuiti (per prodotto):. Nome e sede dell'organizzazione di produttori che effettua i ritiri:. Nome e sede degli enti caritativi che partecipano all'operazione:. Nome e sede dell'impresa che procede alla trasformazione dei prodotti (se del caso):. Modo di trasporto utilizzato, nome e sede dello speditore che provvede al trasporto:. Paese e luogo di destinazione finale:. Popolazione alla quale sono destinati i prodotti, con stima del numero di beneficiari:. Date di ritiro, di spedizione e di consegna dei prodotti:. (*) Tranne che per le operazioni effettuate a titolo del regolamento (CE) n. 921/1999. »


title: 2000/149/EC: Commission Decision of 22 February 2000 concerning certain protection measures relating to avian influenza in Italy (notified under document number C(2000) 489) (Text with EEA relevance)

eurovoc_concepts:
Italy
animal disease
egg
health control
health legislation
poultry

text: L 50/22 EN Official Journal of the European Communities 23. 2. 2000 COMMISSION DECISION of 22 February 2000 concerning certain protection measures relating to avian influenza in Italy (notified under document number C(2000) 489) (Text with EEA relevance) (2000/149/EC) THE COMMISSION OF THE EUROPEAN COMMUNITIES, (5) Having regard to the Treaty establishing the European Community, Having regard to Council Directive 90/425/EEC of 26 June 1990 concerning veterinary and zootechnical checks applicable in intra-Community trade in certain live animals and products with a view to the completion of the internal market (1), as last amended by Directive 92/118/EEC (2), and in particular, Article 10(4) thereof, Having regard to Council Directive 89/662/EEC of 11 December 1989 concerning veterinary checks in intra- Community trade with a view to the completion of the internal market (3), as last amended by Directive 92/118/EEC, and in particular, Article 9(4) thereof, Whereas: (1) (2) (3) (4) Outbreaks of avian influenza have occurred in Italy in several regions since 20 December 1999. Measures to control avian influenza are given in Council Directive 92/40/EEC introducing Community measures for the control of avian influenza (4). The provisions for intra Community trade in live poultry and hatching eggs are given in Council Directive 90/ 539/EEC on animal health conditions governing intra- Community trade in, and imports from third countries last amended of, poultry and hatching eggs (5), as Directive 1999/90/EC (6). The provisions for intra-Community trade in birds other than poultry referred to in Directive 90/539/EEC are given in Council Directive 92/65/EEC laying down animal health requirements governing trade in and imports into the Community of animals, semen, ova and embryos not subject to animal health requirements laid down in specific Community rules referred to in Annex A Section I to Directive 90/425/EEC (7), as last amended by Commission Decision 95/176/EC (8). (1) OJ L 224, 18. 8. 1990, p. 29. (2) OJ L 62, 15. 3. 1993, p. 49. (3) OJ L 395, 30. 12. 1989, p. 13. (4) OJ L 167, 22. 6. 1992, p. 1. (5) OJ L 303, 31. 10. 1990, p. 6. (6) OJ L 300, 23. 11. 1999, p. 19. (7) OJ L 268, 13. 7. 1992, p. 54. (8) OJ L 117, 24. 5. 1995, p. 23. for The provisions intra-Community trade in fresh poultry meat are given in Council Directive 91/494/EEC of 26 June 1991 on animal helath conditions governing intra-Community trade in and imports from third coun- tries of fresh poultry meat (9), as last amended by Directive 1999/89/EC (10). The disease situation is liable to endanger the flocks in other parts of the Community in view of trade in live poultry and birds and hatching eggs thereof. Italy has established avian influenza preventive and control measures within the framework of: — Directive 92/40/EEC — Directive 90/539/EEC — Directive 92/65/EEC — Directive 91/494/EEC — National Decree No 600. 6/24461/57N/139 issued on 14 January 2000 by the Ministry of Health of Italy. Member States recognise that measures implemented by Italy are appropriate. However in view of the evolution of the disease and the specifity of the epidemiology of this particular epidemic specific measures shall be adopted in view of reducing the risk of spreading the virus within the poultry popu- lation. These measures should reflect the specific structure of the integrated industry in the affected area. The measures provided for in this Decision are in accordance with the opinion of the Standing Veterinary Committee, (6) (7) (8) (9) (10) (11) HAS ADOPTED THIS DECISION: Article 1 Complementary measures shall be implemented by Italy. They should contain at least the following provisions: (9) OJ L 268, 24. 9. 1991, p. 35. (10) OJ L 300, 23. 11. 1999, p. 17. 23. 2. 2000 EN Official Journal of the European Communities L 50/23 (a) In the state of Italy 1. Disposable packaging shall be used for collection, storage and transport of table eggs. The pieces of pack- aging shall be destroyed immediately after use in such a the vrius with way to guarantee the destruction of methods approved by the competent authority. 2. Packaging centres for table eggs situated in close prox- imity of a farm where birds of susceptible species are kept must not introduce eggs coming from farms located in provinces where avian influenza has been confirmed. (b) In regions where avian influenza has been confirmed in the last 30 days 1. All means of transport used for poultry, hatching eggs, table eggs and poultry feedstuff must be cleaned and disinfected immediately before entering and after leaving a farm or a related plant with disinfectants and methods approved by the competent authority. For means of transport engaged in intra-Community trade, a document ascertaining this disinfection shall be issued and should at least contain the information on cleansing and disinfection equivalent to that shown in the Annex. 2. All the machinery for loading and unloading the lorries shall be cleaned and disinfected immediately before and after use according to paragraph 1. 3. Hatching eggs, their packing and means of transport must be disinfected before dispatch according to para- graph 1. 4. The person responsible for a poultry-holding shall ensure that all persons entering and leaving the holding apply strict bio-security measures as well as providing clean protective to visitors, catchers and other persons. The responsible person shall also ensure that appropriate means of disinfection are used at the entrances and exists of buildings housing poultry. and footwear clothes (c) In provinces where avian influenza has been confirmed in the last 30 days 1. All means of transport for poultry, hatching eggs, table transport only one eggs and poultry feedstuff shall single consignment intended for or coming from one single farm or plant at one time. 2. All means of transport for poultry, hatching eggs, table eggs and poultry feedstuff leaving these provinces must be accompanied by an official document certifying that the means of transport have been cleaned and disin- fected prior to movement according to point (b)1. These transport only one single consignment lorries shall intended for or coming from one single farm or plant at one time. 3. Used litter and poultry manure may only be removed from the holding or spread with authorisation given by the competent authority. Such authorisation must take into account the provisions of Annex II Section II(d) of Directive 92/40/EEC. Article 2 The central veterinary authority may introduce further meas- ures other than those referred to in this Decision if they are deemed necessary for the eradication of the disease. Italy shall inform the Commission and the Member States of these meas- ures immediately. Article 3 Member States shall ensure that the provisions of Article 1(a) (1) are applied for all consignments coming from or originating in Italy. Article 4 Member States shall amend the measures which they apply to trade so as to bring them into conformity with this Decision. They shall immediately inform the Commission thereof. Article 5 This Decision is addressed to the Member States. Done at Brussels, 22 February 2000. For the Commission David BYRNE Member of the Commission L 50/24 EN Official Journal of the European Communities 23. 2. 2000 ANNEX CLEANSING AND DISINFECTION CERTIFICATE FOR MEANS USED FOR THE TRANSPORT OF POULTRY AND PRODUCTS THEREOF 1. Declaration of the operator/driver of transport I, the operator/driver of the vehicle. Insert number of registration plate declare that: — the most recent unloading of poultry or their products took place at: Region, Province, Place Date (dd. mm. yy) Time (hh:mm) This information must be provided by the operator/driver. — following unloading, the vehicle was subject to cleansing and disinfection. The cleansing and disinfection included loading ramp, the wheels and the driver's cabin and protective clothes/boots used during the compartment, unloading. The cleansing and disinfection took place: Region, Province, Place Date (dd. mm. yy) Time (hh:mm) This information must be provided by the operator/driver. — the disinfectant used was:. Date Place Signature of the operator/driver Name of operator/driver in block letters: 2. Certification by the competent authorities carrying out checks of transport I, the undersigned official certify that I have checked the vehicle with registration number. today, Insert registration number and found it satisfactorily cleansed and disinfected. Date Place Competent authority Signature of the official (1) Stamp (1) Name in block letters (1) The colour of the stamp and the signature must be different from that of the printing


title: Advies van de Commissie overeenkomstig artikel 251, lid 2, onder c) van het EG-Verdrag, over de amendementen van het Europees Parlement op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad inzake het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (vierde richtlijn motorrijtuigverzekering) houdende wijziging van het voorstel van de Commissie overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag

eurovoc_concepts:
approximation of laws
motor vehicle
road traffic
road transport
third-party insurance

formats: html pdf

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 22. 02. 2000 COM(2000)94 definitief 1997/0264(COD) ADVIES VAN DE COMMISSIE overeenkomstig artikel 251, lid 2, onder c) van het EG-verdrag, over de amendementen van het Europees Parlement op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad inzake het Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (vierde richtlijn motorrijtuigverzekering) HOUDENDE WIJZIGING VAN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-verdrag TOELICHTING Overeenkomstig artikel 251, lid 2, van het EG-Verdrag brengt de Commissie advies uit over de amendementen die het Europees Parlement in tweede lezing voorstelt. Vervolgens neemt de Commissie een standpunt in ten aanzien van de 19 amendementen die door het Parlement zijn voorgesteld. Tevens presenteert de Commissie, op grond van artikel 250, lid 2, van het EG-Verdrag, een gewijzigd voorstel waarin de vier amendementen van het Parlement zijn opgenomen die de Commissie volledig of naar de geest ervan heeft aanvaard. 1. ACHTERGROND Op 14 oktober 1997 deed de Commissie het bovengenoemde voorstel voor een richtlijn, gebaseerd op artikel 95 (ex-artikel 100a) en artikel 47, lid 2 (ex-artikel 57, lid 2) van het Verdrag, toekomen aan het Parlement en de Raad (COM(1997)510 definitief – 1997/0264(COD)). Het voorstel kwam tot stand ingevolge een initiatief dat het Europees Parlement in zijn resolutie van 26 oktober 1995 genomen had op grond van artikel 192 (ex-artikel 138b) van het EG-Verdrag. Het Economisch en Sociaal Comité bracht advies uit op 25 maart 1998. Het Europees Parlement stelde op 16 juli 1998 zijn advies in eerste lezing vast. De Commissie nam op 31 maart 1999 een gewijzigd voorstel voor een richtlijn aan waarin zij 26 amendementen (volledig, naar de geest ervan, dan wel met aanpassingen) aanvaardde welke door het Parlement in eerste lezing waren voorgesteld. De Raad stelde op 21 mei 1999 eenstemming een gemeenschappelijk standpunt vast. De Commissie onderschreef het gemeenschappelijk standpunt van de Raad volledig. Op 15 december 1999 stelde het Europees Parlement amendementen op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad voor. in tweede lezing 19 In het onderhavige advies is het standpunt van de Commissie uiteengezet betreffende de amendementen van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 251, lid 2, onder c), van het EG-Verdrag. 2. DOEL VAN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE Het voorstel van de Commissie is erop gericht de huidige situatie te verbeteren met betrekking tot het indienen van schadeclaims door personen die tijdelijk in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats hebben verbleven ("bezoekers") en die in die lidstaat verlies of schade hebben geleden ten gevolge van een ongeval dat is veroorzaakt door een voertuig dat in een andere lidstaat is ingeschreven en verzekerd dan die waar zij woonachtig zijn. De richtlijn reikt derhalve een snelle en pragmatische oplossing aan om de aansprakelijke verzekeringsonderneming te doen betalen en die "bezoekende" 2 automobilisten die het slachtoffer zijn van ongevallen, te beschermen. De richtlijn heeft geen betrekking op zaken waarin de verzekeringsonderneming zijn aansprakelijkheid of het bedrag van de vergoeding betwist. In dergelijke zaken moeten de rechterlijke instanties bevoegd blijven. De onderhavige richtlijn wijzigt het internationaal privaatrecht en de internationale overeenkomsten niet. 3. ADVIES VAN DE COMMISSIE INZAKE DE DOOR HET PARLEMENT VOORGESTELDE AMENDEMENTEN 3. 1. Samenvatting van het standpunt van de Commissie De Commissie kan drie amendementen volledig en één amendement naar de geest ervan aanvaarden. De Commissie kan 15 door het Parlement voorgestelde amendementen niet aanvaarden. 3. 2. Amendementen die door het Parlement in tweede lezing zijn voorgesteld 3. 2. 1. Volledig aanvaarde amendementen 3. 2. 1. 1. De amendementen 10 en 11 (artikel 4, lid 1bis (nieuw) en artikel 4, lid 1ter (nieuw) – "Keuze van de schaderegelaar"). Hoewel dit beginsel reeds is ingebouwd in het gemeenschappelijk standpunt zullen de amendementen bijdragen tot een verheldering van het gemeenschappelijk standpunt omdat in de amendementen uitdrukkelijk is gesteld dat: – de keuze van de schaderegelaar aan het oordeel van de verzekeringsonderneming wordt overgelaten; – deze keuzevrijheid niet door de lidstaten kan worden beperkt; – de schaderegelaar voor rekening van een of meer verzekeringsondernemingen kan optreden. 3. 2. 1. 2. Amendement 12 (artikel 4, lid 3 – “De talenkennis van de schaderegelaar”) De tekst van het gemeenschappelijk standpunt is reeds flexibel maar zal aan duidelijkheid winnen doordat in het amendement uitdrukkelijk is bepaald dat de schaderegelaar over voldoende talenkennis moet beschikken en in staat moet zijn de zaak in de officiële taal of talen van de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde te behandelen. 3. 2. 2. Naar de geest aanvaard amendement 3. 2. 2. 1. Amendement 13 (artikel 5, lid 3 – “Termijn voor het verkrijgen van informatie bij het informatiecentrum”) Dit amendement is gericht op een versterking van de consumentenbescherming maar het woord "onverwijld" dat in de tekst wordt gebruikt, dient te worden toegelicht 3 teneinde discrepanties te vermijden bij de invoering van deze bepaling door de lidstaten. 3. 2. 3. Niet aanvaarde amendementen 3. 2. 3. 1. Amendementen 1, 2, 8 en 9 (achtste en tiende overweging, artikelen 1 en 3 – “Werkingssfeer van de richtlijn”) De amendementen zijn erop gericht de werkingssfeer van de richtlijn uit te breiden tot ongevallen in derde landen tussen twee partijen uit de EU, die verzekerd zijn door verzekeringsmaatschappijen uit de EU. Het betreft hierbij slechts een kleine minderheid van gevallen. De Commissie heeft deze amendementen reeds in de fase van de eerste lezing verworpen om de volgende redenen: Het vergoedingsmechanisme dat in deze richtlijn en in andere richtlijnen betreffende motorrijtuigverzekeringen is vervat, is gebaseerd op het groene-kaartsysteem. Het kan niet worden uitgebreid tot derde landen die niet tot het systeem behoren en de geldigheid van de Europese verzekering niet erkennen. Verzekeringsondernemingen zouden niet bereid zijn deze risico's te dekken of zouden zeer hoge premies vragen. In elk geval zouden de autoriteiten van het derde land van bezoekers met motorrijtuigen verlangen dat deze bij de grens een verzekeringspolis afsluiten met ondernemingen die op hun grondgebied zijn gevestigd. De toepassing van de richtlijn, met name de bepaling die het recht verleent een rechtstreekse vordering in te stellen tegen verzekeringsondernemingen, kan in strijd zijn met de regels van het derde land inzake burgerlijke aansprakelijkheid en internationaal privaatrecht, met name wanneer deze regels de rechtstreekse vordering niet erkennen. Deze vier amendementen betreffende ongevallen in derde landen kunnen in hun huidige vorm in dit stadium niet worden aanvaard. De Commissie zou echter een uitbreiding van de werkingssfeer van de richtlijn, waarbij rekening wordt gehouden met de genoemde argumenten, in overweging kunnen nemen. Elk compromis zou duidelijk moeten aangeven tot welke landen de richtlijn daadwerkelijk kan worden uitgebreid. Bovendien zou bij welke oplossing ook strijdigheden met de wetgeving van derde landen moeten worden vermeden. 3. 2. 3. 2. Amendement 3 (veertiende overweging – “Bevoegdheid van schaderegelaar”) Dit amendement zou de rechtszekerheid van het voorstel niet ten goede komen en zal in het nadeel werken van de partijen die schade hebben geleden. De verwijzing naar de rechter is noodzakelijk om geen ruimte te laten voor de interpretatie dat de bevoegdheden van de schaderegelaar zich uitsluitend beperken tot nationale autoriteiten en niet tot gerechtelijke instanties. De verwijzing naar het internationaal privaatrecht nationale om mogelijke is jurisdictieregels uit te sluiten. strijdigheden met noodzakelijk 4 3. 2. 3. 3. Amendement 4 (zesentwintigste overweging – “Vorderingen tegen het schadevergoedingsorgaan”) Met dit amendement zou een overweging worden geschrapt, welke erop gericht is de ingestelde rechtszekerheid, doorzichtigheid en de financiële zekerheid van het terugbetalingsmechanisme te waarborgen. De filosofie en het doel van de richtlijn is te zorgen voor de schadeloosstelling van het slachtoffer en niet voor de vergoeding van derde partijen. Het schadevergoedingsorgaan is slechts een mechanisme om vergoeding van de slachtoffers in bepaalde gevallen zeker te stellen, maar het is niet de uiteindelijke verzekeraar. Indien de verzekeraar het slachtoffer heeft vergoed, is er geen rol weggelegd voor het schadevergoedingsorgaan. 3. 2. 3. 4. Amendement 5 (zevenentwintigste overweging – “Subrogatierecht van het schadevergoedingsorgaan”) Met dit amendement zou een overweging komen te vervallen die belangrijk is voor de rechtszekerheid, het terugbetalingsmechanisme. Aangezien de regels betreffende subrogatie in de lidstaten niet uniform zijn, dient het in de richtlijn vervatte subrogatiemechanisme duidelijk en doorzichtig te zijn. doorzichtigheid financiële zekerheid van en de 3. 2. 3. 5. Amendement 6 (achtentwintigste overweging – “Positie van de benadeelde ten opzichte van het schadevergoedingsorgaan”) Door dit amendement zou een overweging komen te vervallen die van belang is voor de bescherming van de benadeelde partij en voor het vergemakkelijken van een snelle vergoeding van de schade. 3. 2. 3. 6. Amendementen 7, 17 en 18 (negenentwintigste overweging, artikelen 6, lid 3, en 10, lid 3 – “Overeenkomst tussen de schadevergoedingsorganen”) Deze amendementen zouden een wezenlijk element elimineren waarop alle richtlijnen betreffende motorrijtuigverzekering zijn gebaseerd: de tussen nationale schadevergoedingsorganen als basis voor het overeenkomst terugbetalingsmechanisme. De richtlijn stelt geen complete nieuwe structuur voor de schadevergoedingsorganen in, maar bouwt voort op het bestaande systeem. De ervaring met de eerste richtlijn motorrijtuigverzekering wijst uit dat het sluiten van een overeenkomst tussen deze organen een onmisbare voorwaarde is voor het in de richtlijn vervatte mechanisme. Het voortbouwen op de bestaande structuur van organen is in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel. verwijzing naar de 3. 2. 3. 7. Amendement 14 (artikel 6, lid 1, vierde alinea – “Staking van het optreden van het schadevergoedingsorgaan”) doorzichtigheid Met dit amendement zou een alinea komen te vervallen die belangrijk is voor de de en het rechtszekerheid, terugbetalingsmechanisme. het filosofie schadevergoedingsorgaan de verzekeraar niet en treedt het slechts op om in bepaalde bijzondere omstandigheden voor de betaling van de vergoeding te zorgen. Het schadevergoedingsorgaan vergoedt het slachtoffer slechts indien de aansprakelijke verzekeraar geen schaderegelaar heeft aangewezen of indien de verzekeraar zijn financiële de van van vervangt zekerheid richtlijn de In 5 verplichting om binnen een bepaalde termijn een met redenen omkleed antwoord te geven (dat hetzij een met redenen omkleed aanbod, hetzij een met redenen omklede afwijzing dient te bevatten) niet is nagekomen. Indien de verzekeraar niet binnen bepaalde termijnen een met redenen omkleed antwoord geeft, moeten “passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties” worden opgelegd. 3. 2. 3. 8. Amendement 15 (artikel 6, lid 1, vijfde alinea – “Termijn voor kennisgeving door het schadevergoedingsorgaan”) Dit amendement zou een alinea elimineren die belangrijk is voor de rechtszekerheid en doorzichtigheid van het terugbetalingsmechanisme. Deze termijn is noodzakelijk, omdat het schadevergoedingsorgaan enige tijd nodig heeft om de door het slachtoffer gegeven informatie te bestuderen en verifiëren. De uiterste termijn is ook noodzakelijk in het belang en voor de bescherming van het slachtoffer. 3. 2. 3. 9. Amendement 16 (artikel 6, lid 1, zesde alinea – “Terugbetaling aan het schadevergoedingsorgaan dat het slachtoffer heeft vergoed”) Het regelen van de wijze waarop het schadevergoedingsorgaan dat het slachtoffer heeft vergoed zou moeten worden terugbetaald, behoort overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel tot de bevoegdheid van de lidstaten. Het gemeenschappelijk standpunt bevat in dit verband een bepaling ten behoeve van de rechtszekerheid. Deze bepaling stelt duidelijk dat de vergoeding van een slachtoffer door het schadevergoedingsorgaan niet afhankelijk mag worden gesteld van de terugbetaling door de uiteindelijke verantwoordelijke. 3. 2. 3. 10. Amendement 19 (artikel 10, lid 4 – “Bepalingen die gunstiger zijn voor de benadeelde partij”) Met dit amendement zou een algemene bepaling worden geschrapt die in het voorstel is opgenomen met het oog op de consumentenbescherming en de subsidiariteit. De lidstaten dienen de mogelijkheid te hebben een hogere mate van bescherming te bieden. 6 Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (vierde richtlijn motorrijtuigverzekering) HOUDENDE WIJZIGING VAN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-verdrag HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, en artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie(1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité,(2) Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3), Overwegende hetgeen volgt : (1) (2) (3) (1) (2) (3) (4) Er tussen de wetgevende en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven nog verschillen bestaan die het vrije verkeer van personen en verzekeringsdiensten belemmeren; Bijgevolg een onderlinge aanpassing van deze bepalingen nodig is om bij te dragen aan de goede werking van de interne markt; De Raad bij Richtlijn 72/166/EEG(4) bepalingen heeft aangenomen inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het PB C 343 van 13. 11. 1997, blz. 11. PB C 157 van 25. 5. 1998, blz. 6. Advies van het Europees Parlement van 16 juli 1998 (PB C 292 van 21. 9. 1998, blz. 123), Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van …. in het Publicatieblad bekendgemaakt en besluit van het Europees Parlement van …. (nog niet in het Publicatieblad bekendgemaakt). PB L 103 van 2. 5. 1972, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 84/5/EEG (PB L 8 van 11. 1. 1984, blz. 17). (nog niet 7 (4) (5) (6) (7) (8) (9) (5) (6) (7) (8) verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid; De Raad bij Richtlijn 88/357/EEG(5) bepalingen heeft aangenomen tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe de met levensverzekeringsbranche, en tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten; verzekeringsbedrijf, uitzondering van Het stelsel van bureaus voor de afgifte van de groene kaart een probleemloze schadeafwikkeling in het land van woonplaats van de benadeelde mogelijk maakt, ook wanneer de andere partij uit een ander Europees land afkomstig is; Het stelsel van bureaus voor de afgifte van de groene kaart niet voor alle problemen een oplossing biedt die een benadeelde ondervindt wanneer hij schadevergoeding zoekt in een ander land op een aldaar woonachtige partij en een verzekeringsonderneming die aldaar vergunning heeft verkregen (een vreemde rechtsorde, een andere taal, andere schaderegelingspraktijken en dikwijls onredelijk lange afwikkeling); Het Europees Parlement met zijn resolutie van 26 oktober 1995(6) over de regeling van schade uit verkeersongevallen die zich buiten het land van herkomst van de benadeelde hebben voorgedaan, een initiatief heeft genomen op grond van artikel 192 van het Verdrag en de Commissie heeft verzocht een voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad ter regeling van deze aangelegenheid in te dienen; De bij Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG(7) en 90/232/EEG(8) ingevoerde regeling moet worden aangevuld opdat personen die ten gevolge van ongevallen met motorrijtuigen materiële schade of lichamelijk letsel hebben geleden, ongeacht de plaats in de Gemeenschap waar het ongeval zich heeft voorgedaan, een vergelijkbare behandeling wordt verzekerd; dat er, op het gebied van ongevallen die zich in een andere lidstaat dan die van woonplaats van de benadeelde hebben voorgedaan, leemten bestaan met betrekking tot de afwikkeling van verzoeken tot schadevergoeding; Dit tot gevolg heeft dat de benadeelde het recht moet krijgen om een rechtstreekse vordering in te stellen tegen de verzekeringsonderneming van de aansprakelijke partij; PB L 172 van 4. 7. 1988, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/49/EEG (PB L 228 van 11. 8. 1992, blz. 1). PB C 308 van 20. 11. 1995, blz. 108. Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven. PB L 8 van 11. 1. 1984, blz. 17). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 90/232/EEG (PB L 129 van 19. 5. 1990, blz. 33). Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 129 van 19. 5. 1990, blz. 33). lidstaten 8 (10) Een bevredigende oplossing kan zijn, dat de benadeelde die schade of letsel heeft geleden ten gevolge van een ongeval met een motorrijtuig dat zich in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats heeft voorgedaan, in de lidstaat van zijn woonplaats een verzoek tot schadevergoeding kan indienen bij een aldaar door de verzekeringsonderneming van de aansprakelijke partij aangewezen schaderegelaar; (11) Deze oplossing het mogelijk maakt om buiten de lidstaat van woonplaats van de benadeelde ontstane schade af te wikkelen op een wijze waarmee de benadeelde vertrouwd is; (12) Dit stelsel van schaderegelaars in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelden geen gevolgen heeft voor de aanwijzing van het toepasselijke materiële recht of van de bevoegde rechter; (13) Het bestaan van een rechtstreeks vorderingsrecht tegen de betrokken verzekeringsonderneming een logische aanvulling is op de aanwijzing van dergelijke bij verkeersongevallen welke zich buiten hun lidstaat van woonplaats hebben voorgedaan, in hun rechtspositie versterkt; schaderegelaars benadeelden bovendien de en (14) om het Teneinde de genoemde leemten ongedaan te maken, ervoor moet worden gezorgd dat de lidstaat waar een verzekeringsonderneming haar vergunning heeft verkregen, verlangt dat die onderneming in de overige lidstaten aldaar woonachtige of gevestigde schaderegelaars aanwijst en ermee belast, alle nodige inlichtingen te verzamelen met betrekking tot verzoeken tot schadevergoeding ingevolge dergelijke ongevallen en passende maatregelen te nemen de verzekeringsonderneming af te wikkelen, met inbegrip van de uitkering van de schadevergoeding; deze schaderegelaars over voldoende bevoegdheden moeten beschikken om de verzekeringsonderneming te vertegenwoordigen tegenover personen die schade hebben geleden ten gevolge van dergelijke ongevallen, alsook om de verzekeringsonderneming te vertegenwoordigen voor de nationale autoriteiten, waaronder in voorkomend geval de rechter, voorzover dit niet in strijd is met de regels van internationaal privaatrecht inzake de aanwijzing van de bevoegde rechter; rekening verzoek namens voor van en (15) De enkele aanwezigheid van een schaderegelaar niet volstaat om de rechter van de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde als bevoegde rechter aan te wijzen, zolang de regels van internationaal privaatrecht inzake de aanwijzing van de bevoegde rechter niet hierin voorzien; (16) De aanwijzing van schaderegelaars een van de voorwaarden dient te zijn voor de toegang tot en uitoefening van het verzekeringsbedrijf van branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG(9) uitgezonderd de (9) Eerste Richtlijn (73/239/EEG) van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (PB L 228 van 16. 8. 1973, blz. 3). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG (PB L 168 van 18. 7. 1995, blz. 7). 9 te aansprakelijkheid van de vervoerder; deze voorwaarde bijgevolg dient vallen onder de enkele administratieve vergunning die overeenkomstig Titel II van Richtlijn 92/49/EEG(10) wordt verleend door de autoriteiten van de lidstaat waar de verzekeringsonderneming haar hoofdkantoor vestigt; deze voorwaarde dient ook te gelden ten aanzien van verzekeringsondernemingen waarvan het hoofdkantoor buiten de Gemeenschap is gevestigd en die in het bezit zijn van een vergunning die hun toegang verleent tot een lidstaat van de Gemeenschap; Richtlijn 73/239/EEG dient dienovereenkomstig te worden gewijzigd en aangevuld; (17) Het passend is om, aan geldboetes autoriteiten, toezichthoudende dwangbevelen, controles in aanvulling op de aanwezigheid in het land van woonplaats van de benadeelde van een vertegenwoordiger van de verzekeringsonderneming, ook het specifieke recht van de benadeelde op een snelle afwikkeling van de vordering te garanderen; bijgevolg de nationale wetgevingen moeten voorzien in passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties – zoals met regelmatige administratieve gecombineerde rapportage plaatse, ter bekendmakingen in het nationale publicatieblad en in de pers, schorsing van de werkzaamheden van de verzekeringsonderneming (verbod om gedurende een bepaalde periode nieuwe contracten af te sluiten), aanwijzing van een speciale vertegenwoordiger van de toezichthoudende autoriteiten die moet nagaan of het bedrijf conform de verzekeringswetgeving wordt uitgeoefend, intrekking van de vergunning voor deze branche, sancties tegen bestuurders en kaderpersoneel en tegen de verzekeringsonderneming – voor het geval zij, of haar schaderegelaar, de verplichting om binnen een redelijke termijn een voorstel tot schadevergoeding voor te leggen, niet nakomt; dat dit de toepassing van andere nodig geachte maatregelen – met name maatregelen krachtens de laten; dat de verzekeringsonderneming evenwel enkel dan binnen de voorgeschreven termijn een met redenen omkleed voorstel kan doen, wanneer over de aansprakelijkheid en de geleden schade geen betwisting bestaat; dat het met redenen omklede voorstel tot schadevergoeding schriftelijk moet worden gedaan en de gronden moet bevatten waarop de aansprakelijkheid en de schade werden vastgesteld; toezichtswetgeving – onverlet dient te (18) In aanvulling op die sancties dient te worden bepaald dat, indien geen voorstel wordt voorgelegd binnen de voorgeschreven termijn, interest verschuldigd is over de door de verzekeringsonderneming aangeboden of door de rechter opgelegde schadevergoeding; dat zo betaling van nalatigheidsinterest door de lidstaten al voorgeschreven is, zij deze bepaling kunnen uitvoeren door naar die voorschriften te verwijzen; (10) Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering) (PB L 228 van 11. 8. 1992, blz. 1). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG (PB L 168 van 18. 7. 1995, blz. 7). 10 (19) Benadeelden, die ten gevolge van verkeersongevallen schade of letsel hebben identificeren van de geleden, soms moeilijkheden ondervinden bij het verzekeringsonderneming die de wettelijke aansprakelijkheid voor de deelneming aan het verkeer van het bij het ongeval betrokken motorrijtuig dekt; (20) De lidstaten in het belang van die benadeelden informatiecentra dienen op te richten zodat die informatie snel beschikbaar is; dat deze informatiecentra de benadeelden ook inlichtingen met betrekking tot schaderegelaars moeten verstrekken; dat deze centra onderling dienen samen te werken en elkaars verzoeken om inlichtingen over schaderegelaars onverwijld dienen te beantwoorden; dat het wenselijk is om, in verband met de mogelijkheid van stilzwijgende verlenging van overeenkomsten, inlichtingen te verzamelen over het tijdstip waarop de dekking effectief eindigt, veeleer dan over de oorspronkelijke vervaldag van de polis; (21) Specifieke bepalingen moeten worden vastgesteld inzake voertuigen (zoals militaire of overheidsvoertuigen) waarvoor uitzonderingen op de verplichting van wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering gelden; (22) De benadeelde er een gerechtvaardigd belang bij kan hebben dat hem de identiteit van de eigenaar, de gebruikelijke bestuurder of de ingeschreven houder van het motorrijtuig wordt meegedeeld; zo bijvoorbeeld wanneer hij alleen van hen vergoeding kan krijgen omdat het motorrijtuig niet naar behoren is verzekerd of de schade het verzekerde bedrag overtreft; dat deze inlichtingen hem dan ook dienen te worden verstrekt; (23) Bepaalde verstrekte informatie, – zoals naam en adres van de eigenaar of van de gebruikelijke bestuurder van het voertuig, het nummer van de inschrijvingsnummer van het motorrijtuig –, verzekeringspolis of het persoonsgegevens zijn in de zin van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(11); dat de verwerking van die gegevens in het kader van de onderhavige richtlijn in overeenstemming moet zijn met de krachtens Richtlijn 95/46/EG genomen nationale maatregelen; dat de naam en het adres van de gebruikelijke bestuurder slechts mogen worden meegedeeld, indien dat is vastgelegd in de nationale wetgeving; (24) Moet worden voorzien in een schadevergoedingsorgaan waartoe de benadeelde zich kan wenden ingeval de verzekeringsonderneming geen schaderegelaar heeft aangewezen of zich duidelijk talmend opstelt of indien de verzekeringsonderneming niet kan worden geïdentificeerd, teneinde te garanderen dat de schadevergoeding waar de benadeelde recht op heeft niet uitblijft; dat de tussenkomst van het schadevergoedingsorgaan dient te worden beperkt de verzekeringsonderneming, ondanks de preventieve werking van dreiging met sancties, niet aan haar verplichtingen heeft voldaan; uitzonderlijke individuele gevallen waarin tot (11) PB L 281 van 23. 11. 1995, blz. 31. 11 (25) Het schadevergoedingsorgaan tot taak heeft verzoeken tot vergoeding van door de benadeelde geleden schaden af te wikkelen, doch enkel in objectief vaststelbare gevallen; dat het er zich daarom toe moet beperken na te gaan of binnen de vastgestelde termijnen en volgens de voorgeschreven procedures een voorstel tot schadevergoeding is voorgelegd zonder op de inhoudelijke aspecten van de zaak in te gaan; (26) Rechtspersonen die bij wet gesubrogeerd zijn in de rechten van de benadeelde ten aanzien van de aansprakelijke voor het ongeval, of van diens verzekeringsondernemingen of verzekeringsonderneming, andere socialezekerheidsorganen) het schadevergoedingsorgaan dienen te hebben; vorderingsrecht (zoals tegen geen (27) Het gerechtvaardigd is dat het schadevergoedingsorgaan in de rechten van de benadeelde wordt gesubrogeerd voor zover het deze schadeloos heeft gesteld; dat het voor een vlottere afwikkeling van dit verzoek tot schadevergoeding tegen een verzekeringsonderneming die geen schaderegelaar heeft aangewezen of zich duidelijk talmend opstelt, passend is dat het schadevergoedingsorgaan in het land van de benadeelde automatisch recht op terugbetaling heeft op zijn pendant in het land van het hoofdkantoor van de verzekeringsonderneming, waarbij deze in de rechten van de benadeelde wordt gesubrogeerd; dat laatstbedoeld orgaan immers in de beste positie verkeert om een regresvordering tegen de verzekeringsonderneming in te stellen; (28) Ook al de dat kunnen bepalen lidstaten het schadevergoedingsorgaan een subsidiair karakter heeft, toch moet worden uitgesloten dat de benadeelde verplicht wordt zijn verzoek eerst in te dienen bij de persoon die aansprakelijk is voor het ongeval, alvorens het schadevergoedingsorgaan aan te spreken; dat de positie van de benadeelde in dit geval tenminste dezelfde moet zijn als in het geval van een vordering bij het garantiefonds, overeenkomstig artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG; vordering bij de (29) Dit systeem operationeel kan worden gemaakt door middel van een erkende de overeenkomst schadevergoedingsorganen betreffende hun taken en verplichtingen en de wijze van terugbetaling; opgerichte lidstaten tussen door de of (30) Indien de verzekeringsonderneming van het motorrijtuig niet kan worden geïdentificeerd, dient te worden bepaald dat de uiteindelijke schuldenaar van de aan de benadeelde uitbetaalde schadevergoeding het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds is van de lidstaat waar het niet- verzekerde voertuig waarmee het ongeval is veroorzaakt, gewoonlijk is gestald; dat indien het motorrijtuig niet kan worden geïdentificeerd, moet worden bepaald dat de uiteindelijke schuldenaar het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds is van de lidstaat van het ongeval, 12 HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Toepassingsgebied Deze richtlijn heeft tot doel bijzondere bepalingen vast te stellen die van toepassing zijn op benadeelden die aanspraak kunnen maken op vergoeding van materiële schade of lichamelijk letsel ten gevolge van ongevallen die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats en veroorzaakt zijn door de deelneming aan het verkeer door voertuigen die gewoonlijk zijn gestald en verzekerd in een lidstaat. De artikelen 4 en 6 zijn slechts van toepassing met betrekking tot ongevallen die veroorzaakt zijn door het gebruik van een voertuig dat (a) (b) verzekerd is via een vestiging in een andere lidstaat dan die van de woonplaats van de benadeelde en gewoonlijk is gestald in een andere lidstaat dan die van de woonplaats van de benadeelde. Artikel 7 is eveneens van toepassing op ongevallen die veroorzaakt zijn door voertuigen uit derde landen die vallen onder de artikelen 6 en 7 van Richtlijn 72/166/EEG. Artikel 2 Definitie In deze richtlijn wordt verstaan onder (a) (b) (c) (d) (e) "verzekeringsonderneming": een onderneming waaraan een officiële vergunning is verleend overeenkomstig artikel 6 of artikel 23, lid 2, van Richtlijn 73/239/EEG; "vestiging": het hoofdkantoor, een agentschap of bijkantoor van een verzekeringsonderneming, zoals gedefinieerd in artikel 2, onder c), van Richtlijn 88/357/EEG; "voertuig": een voertuig zoals gedefinieerd in artikel 1, Richtlijn 72/166/EEG; lid 1, van "benadeelde": een benadeelde zoals gedefinieerd in artikel 1, lid 2, van Richtlijn 72/166/EEG; "de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald": het grondgebied waar het voertuig gewoonlijk is gestald zoals omschreven in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 72/166/EEG. 13 Artikel 3 Rechtstreekse vordering Iedere lidstaat draagt er zorg voor dat de benadeelde van een ongeval dat zich heeft voorgedaan in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats een rechtstreekse vordering kan instellen tegen de verzekeringsonderneming van de wettelijk aansprakelijke partij. Artikel 4 Schaderegelaar 1. 2. 3. 4. de opdat neemt nodige lidstaat maatregelen Iedere elke verzekeringsonderneming die de risico's dekt die zijn ingedeeld bij branche 10 van punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder, in iedere andere lidstaat dan die waar zij haar officiële vergunning heeft ontvangen, een schaderegelaar aanwijst. Deze schaderegelaar wordt belast met de behandeling en afwikkeling van vorderingen ten gevolge van de in artikel 1 bedoelde ongevallen. De schaderegelaar heeft zijn woonplaats of vestiging in de lidstaat waar hij is aangesteld. (a) De keuze van de schaderegelaar wordt overgelaten aan het oordeel van de verzekeringsonderneming. Deze keuzevrijheid kan niet door de lidstaten worden beperkt. (b) De schaderegelaar kan voor rekening van een of meer verzekeringsondernemingen optreden. De schaderegelaar verzamelt, met betrekking tot dergelijke verzoeken, alle inlichtingen die nodig zijn om de verzoeken te kunnen afhandelen en neemt alle passende maatregelen om over een afwikkeling te onderhandelen. De eis dat een schaderegelaar wordt aangewezen doet niet af aan het recht van de benadeelde, of diens verzekeringsonderneming, om rechtstreeks degene die het ongeval heeft veroorzaakt, of diens verzekeringsonderneming, aan te spreken. De schaderegelaar moet over voldoende bevoegdheden en talenkennis beschikken om de verzekeringsonderneming in de in artikel 1 genoemde gevallen ten aanzien van de benadeelden te vertegenwoordigen en om hun verzoeken volledig af te handelen. Hij moet in staat zijn de zaak in de officiële taal of talen van de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde te behandelen. De lidstaten stellen verplicht dat, – op straffe van passende, afdoende en systematische financiële of daaraan gelijkwaardige administratieve sancties en binnen drie maanden na de datum waarop de benadeelde zijn verzoek tot schadevergoeding hetzij rechtstreeks bij de verzekeringsonderneming van degene die dat ongeval heeft veroorzaakt, hetzij bij haar schaderegelaar heeft ingediend –, 14 (a) (b) de verzekeringsonderneming van degene die het ongeval heeft veroorzaakt of haar schaderegelaar een met redenen omkleed voorstel tot schadevergoeding voorlegt, wanneer de aansprakelijkheid niet wordt betwist en de schade is gekwantificeerd, of de verzekeringsonderneming tot wie het verzoek tot schadevergoeding is gericht of haar schaderegelaar, een met redenen omkleed antwoord geeft op alle punten van het verzoek tot schadevergoeding wanneer de aansprakelijkheid wordt betwist of de schade niet volledig is gekwantificeerd. De lidstaten nemen bepalingen aan om ervoor te zorgen dat, indien geen voorstel is voorgelegd binnen de termijn van 3 maanden over de door de verzekeringsonderneming voorgestelde of door de rechter toegewezen vergoeding interest verschuldigd is. De Commissie brengt voor. (*) aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van lid 4, eerste alinea, alsook over de uitwerking van genoemde bepaling en van de gelijkwaardige nationale strafbepalingen; indien nodig dient zij voorstellen in. De aanwijzing van een schaderegelaar wordt op zich niet beschouwd als de opening van een bijkantoor in de zin van artikel 1, onder b), van Richtlijn 92/49/EEG, en de schaderegelaar wordt niet beschouwd als een vestiging in de zin van artikel 2, onder c), van Richtlijn 88/357/EEG, noch als een vestiging in de zin van het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. (12) Artikel 5 Informatiecentrum Iedere lidstaat draagt zorg voor de oprichting of erkenning van een informatiecentrum dat de benadeelde in staat moet stellen schadevergoeding te eisen en dat daartoe (a) ofwel een register bijhoudt dat de volgende informatie bevat: de inschrijvingsnummers van motorrijtuigen die gewoonlijk op het grondgebied van de betreffende lidstaat zijn gestald; (1) (2) (i) de nummers van de verzekeringspolissen waardoor het gebruik van deze voertuigen wordt gedekt voor de branche 10, punt A, van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG 5. 6. 1. (*) (12) Vijf en een half jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. PB C 27 van 26. 1. 1998, blz. 1 (geconsolideerde versie). 15 ingedeelde risico's, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder en, indien de polis is verstreken, de datum waarop de dekking is geëindigd, (ii) de van groene nummer de het grensverzekeringspolis indien het voertuig wordt gedekt door een van deze documenten, voor voertuigen waarvoor de in artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG bepaalde afwijking geldt; kaart van of (3) (4) de verzekeringsondernemingen die voertuigen dekken voor de bij branche 10 in punt A van de bijlage bij Richtlijn 73/239/EEG ingedeelde risico's, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de deze vervoerder, verzekeringsondernemingen hebben aangewezen en van wie zij de naam overeenkomstig lid 2 van dit artikel aan het centrum hebben medegedeeld; schaderegelaars ingevolge die 4 artikel de en de lijst van lidstaat voertuigen waarvoor de overeenkomstig artikel 4, onder a) en b), van Richtlijn 72/166/EEG wordt afgeweken van de verplichte verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid; elke in (5) met betrekking tot voertuigen als bedoeld in punt (4): (i) of de de instantie Richtlijn naam van 72/166/EEG, de die autoriteit overeenkomstig de tweede alinea van artikel 4, onder a), van de schadevergoeding aan de benadeelden, indien de procedure van artikel 2, lid 2, eerste streepje, van Richtlijn 72/166/EEG niet van toepassing is en indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder a), van Richtlijn 72/166/EEG; belast met is (ii) de naam van de instantie waaronder het voertuig ressorteert in de lidstaat waar het gewoonlijk gestald is, indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG; (b) (c) ofwel de verzameling en de verspreiding van deze gegevens coördineert en de informatiegerechtigden bijstand verleent om de onder (a), punten (1), (2), (3), (4) en (5, van dit lid vermelde informatie te achterhalen. De onder (a), punten (1), (2) en (3), genoemde informatie moet gedurende zeven jaar na het verstrijken van de inschrijving van het voertuig of van de verzekeringsovereenkomst worden bewaard. 16 2. 3. 4. Verzekeringsondernemingen als bedoeld in lid 1 a), punt 3, stellen de informatiecentra van alle lidstaten in kennis van de naam en het adres van de in iedere lidstaat overeenkomstig artikel 4 aangewezen schaderegelaar. De lidstaten zorgen ervoor dat de benadeelde het recht heeft gedurende een periode van zeven jaar na het ongeval bij het informatiecentrum van de lidstaat van zijn woonplaats of van de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald dan wel van de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan, onverwijld(13) de volgende informatie te verkrijgen: (a) de naam en het adres van de verzekeringsonderneming; (b) het nummer van de verzekeringspolis en (c) naam en de de van verzekeringsonderneming in de staat van de woonplaats van de benadeelde. schaderegelaar adres van het de De informatiecentra werken onderling samen. benadeelde Indien de het informatiecentrum hem naam en adres van de eigenaar, de gebruikelijke bestuurder of de ingeschreven houder van het voertuig mee. Het informatiecentrum informeert daartoe in het bijzonder bij: rechtmatig belang heeft, deelt bij er (a) de verzekeringsonderneming of (b) het bureau motorrijtuigenregistratie. Indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder a), van Richtlijn 72/166/EEG, deelt het informatiecentrum de benadeelde de naam mee van de autoriteit of de instantie die overeenkomstig de tweede alinea van artikel 4, onder a), van die richtlijn is belast met de schadevergoeding aan de benadeelden, indien de procedure van artikel 2, lid 2, eerste streepje, van die richtlijn niet van toepassing is. Indien voor het voertuig de afwijking geldt van artikel 4, onder b), van Richtlijn 72/166/EEG, deelt het informatiecentrum de benadeelde de naam mee van de instantie van het land waar het voertuig gewoonlijk is gestald. 5. Bij de verwerking van persoonsgegevens die op grond van de vorige leden zijn verkregen moeten de krachtens Richtlijn 95/46/EG genomen nationale maatregelen in acht worden genomen. (13) De term “onverwijld” werd door het Europees Parlement voorgesteld maar dient te worden gespecificeerd om discrepanties te vermijden bij de invoering van deze bepaling door de lidstaten. 17 Artikel 6 Schadevergoedingsorgaan 1. lidstaat een Iedere schadevergoedingsorgaan dat belast is met de vergoeding aan benadeelden in de in artikel 1 genoemde gevallen. oprichting erkenning over gaat van tot of De benadeelde kan een verzoek tot schadevergoeding indienen bij het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van zijn woonplaats: (a) (b) indien binnen drie maanden na de datum waarop hij zijn verzoek tot schadevergoeding heeft ingediend bij de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee, door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt of bij haar schaderegelaar, die verzekeringsonderneming of haar schaderegelaar hem geen met redenen omkleed antwoord op de diverse punten in het verzoek heeft verstrekt; dan wel de geen heeft nagelaten verzekeringsonderneming indien om overeenkomstig artikel 4, lid 1, in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde een schaderegelaar aan te wijzen. In dit geval kan de benadeelde het tot schadevergoedingsorgaan indienen, indien hij zijn verzoek rechtstreeks heeft ingediend bij de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt en hij binnen drie maanden na de indiening van het verzoek een met redenen omkleed antwoord heeft ontvangen. schadevergoeding verzoek bij De benadeelde kan echter geen verzoek tot schadevergoeding indienen bij het de verzekeringsonderneming een vordering heeft ingesteld. schadevergoedingsorgaan, wanneer rechtstreeks tegen hij Het schadevergoedingsorgaan treedt op binnen twee maanden nadat de benadeelde zijn verzoek tot schadevergoeding heeft ingediend, maar staakt zijn optreden zodra de verzekeringsonderneming of haar schaderegelaar een met redenen omkleed antwoord op het verzoek heeft gegeven. Het schadevergoedingsorgaan stelt de navolgende partijen onmiddellijk in kennis van het verzoek tot schadevergoeding, met de mededeling dat het binnen twee maanden na de indiening ervan zal optreden: (a) de verzekeringsonderneming van het voertuig waarmee, door deelneming aan het verkeer, het ongeval is veroorzaakt of de schaderegelaar, (b) het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de vestiging van de verzekeringsonderneming die de polis heeft afgesloten, (c) indien deze bekend is, de persoon die het ongeval heeft veroorzaakt. Deze bepaling doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten om aan de tussenkomst van dit orgaan een al dan niet subsidiair karakter te geven, noch 18 en aan het recht van de lidstaten om te voorzien in de afhandeling van de verzoeken tussen dit orgaan en de personen die het ongeval hebben veroorzaakt of socialezekerheidsorganen die gehouden zijn het slachtoffer terzake van dit ongeval te vergoeden. De lidstaten mogen het orgaan echter niet toestaan de uitkering van de vergoeding afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat de benadeelde op enigerlei wijze aantoont dat degene die aansprakelijk is niet kan of niet wil betalen. verzekeringsondernemingen andere 2. Het schadevergoedingsorgaan dat de benadeelde in de lidstaat van zijn woonplaats heeft vergoed, kan de uitbetaalde vergoeding verhalen op het van de schadevergoedingsorgaan in de verzekeringsonderneming die de polis heeft afgesloten. van de vestiging lidstaat heeft ter Het laatstgenoemde orgaan wordt vervolgens in de rechten van degene die verzekeringsonderneming of ongeval het gesubrogeerd, het vergoeding van schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde heeft uitgekeerd. Elke lidstaat is verplicht deze subrogatie door een andere lidstaat te erkennen. veroorzaakt grootte diens de die 3. Het in dit artikel bepaalde treedt in werking (a) nadat er een overeenkomst is gesloten tussen de door de lidstaten opgerichte of erkende schadevergoedingsorganen betreffende hun taken en verplichtingen en de wijze van terugbetaling, (b) met ingang van de datum die door de Commissie wordt vastgesteld nadat zij zich er in nauwe samenwerking met de lidstaten van heeft vergewist dat een dergelijke overeenkomst is gesloten en is van toepassing zolang die overeenkomst van kracht is. De Commissie brengt voor. (*) aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de uitvoering van artikel 5 en over de doeltreffendheid van deze bepaling en dient indien nodig voorstellen in. Artikel 7 een Indien het voertuig niet kan worden geïdentificeerd of de verzekeringsonderneming binnen twee maanden na het ongeval niet kan worden geïdentificeerd, kan de benadeelde het schadevergoedingsorgaan in zijn lidstaat van woonplaats. De vergoeding wordt uitgekeerd overeenkomstig het bepaalde in artikel 1 van Richtlijn 84/5/EEG. Het lid 2, schadevergoedingsorgaan kan zich onder de voorwaarden van artikel 6, verhalen: schadevergoeding indienen verzoek tot bij (*) Vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. 19 (a) (b) (c) indien de verzekeringsonderneming niet kan worden geïdentificeerd: op het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde garantiefonds in de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk gestald is; indien het betrokken voertuig niet kan worden geïdentificeerd: op het garantiefonds in de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan; indien het gaat om een voertuig uit een derde land: op het garantiefonds van de lidstaat waar het ongeval zich heeft voorgedaan. Artikel 8 Richtlijn 73/239/EEG wordt als volgt gewijzigd: (a) artikel 8, lid 1, wordt aangevuld met het volgende: "f) naam en adres mededelen van de schaderegelaar die is aangewezen in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergunning wordt aangevraagd, wanneer de te dekken risico zijn ingedeeld bij branche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder"; (b) aan artikel 23, lid 2, wordt het volgende toegevoegd: "h) zij moet naam en adres mededelen van de schaderegelaar die is aangewezen in iedere andere lidstaat dan de lidstaat waar de vergunning wordt aangevraagd, wanneer de te dekken risico’s zijn ingedeeld bij branche 10 in punt A van de bijlage, uitgezonderd de aansprakelijkheid van de vervoerder". Artikel 9 Richtlijn 88/357/EEG wordt als volgt gewijzigd: De volgende alinea wordt toegevoegd aan artikel 12 bis, lid 4: "Indien de verzekeringsonderneming heeft nagelaten een vertegenwoordiger aan te wijzen, kunnen de lidstaten toestaan dat de krachtens artikel 4 van Richtlijn 99/…/EG(*) aangewezen schaderegelaar de functie van een krachtens dit lid aangewezen vertegenwoordiger vervult. " (*) Richtlijn 99/…/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (PB L …). 20 Artikel 10 Omzetting 1. 2. 3. 4. 5. De lidstaten dragen zorg voor aanneming en bekendmaking van de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om vóór. (*) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen deze bepalingen toe voor. (**). Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Onverminderd lid 1 gaan de lidstaten voor. (*) over tot de oprichting of erkenning van het in artikel 6, lid 1, bedoelde schadevergoedingsorgaan. Indien de schadevergoedingsorganen niet voor. (**) een overeenkomst volgens artikel 6, lid 3, hebben gesloten, stelt de Commissie de nodige maatregelen voor om ervoor te zorgen dat het bepaalde in de artikelen 6 en 7 voor. (***) van kracht wordt. De lidstaten mogen in overeenstemming met het Verdrag bepalingen handhaven of invoeren die voor de benadeelde gunstiger zijn dan de bepalingen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. De lidstaten delen de Commissie de tekst mede van de belangrijke bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 11 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. in werking op de dag van haar bekendmaking in het Artikel 12 Sancties De lidstaten stellen sancties vast voor overtredingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen, en treffen alle maatregelen die nodig zijn om de toepassing daarvan te verzekeren. De sancties moeten doeltreffend, evenredig 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (*) 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (**) 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (*) (**) 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. (***) 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. 21 en preventief zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk. (*) van deze bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen erop zo spoedig mogelijk mee. Artikel 13 Geadresseerden Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement De Voorzitster Voor de Raad De Voorzitter (*) 24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn. 22