title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2791/1999 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1999, για τη θέσπιση ορισμένων μέτρων ελέγχου που εφαρμόζονται στη ζώνη της Σύμβασης για τη μελλοντική πολυμερή συνεργασία στον τομέα της αλιείας στο Βορειοανατολικό Ατλαντικό

eurovoc_concepts:
Atlantic Ocean
fishing area
fishing controls
international convention
international cooperation

text: 30. 12. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 337/1 I (Πράξεις για την ισχύ των οποίων απαιτείται δηµοσίευση) ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 2791/1999 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 16ης ∆εκεµβρίου 1999 για τη θέσπιση ορισµένων µέτρων ελέγχου που εφαρµόζονται στη ζώνη της Σύµβασης για τη µελλοντική πολυµερή συνεργασία στον τοµέα της αλιείας στο Βορειοανατολικό Ατλαντικό ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 37, την πρόταση της Επιτροπής, τη γνώµη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1), Εκτιµώντας τα εξής: (1) (2) (3) (4) (5) η Σύµβαση για τη µελλοντική πολυµερή συνεργασία στον τοµέα της αλιείας στο Βορειοανατολικό Ατλαντικό, η οποία στο εξής αποκαλείται «Σύµβαση ΕΑΒΑΑ», εγκρίθηκε µε την απόφαση 81/608/ΕΟΚ (2) και άρχισε να ισχύει στις 17 Μαρτίου 1982· η Σύµβαση ΕΑΒΑΑ θεσπίζει το απαραίτητο πλαίσιο για µια πολυµερή ορθολογικής διατήρησης και διαχείρισης των αλιευτικών πόρων, στη ζώνη που ορίζεται από τη Σύµβαση· συνεργασία τοµέα στον της η Επιτροπή Αλιείας Βορειοανατολικού Ατλαντικού εξέδωσε, κατά τη 17η ετήσια συνεδρίασή της, στις 17, 18, 19 και 20 Νοεµβρίου 1998, δύο συστάσεις για τη θέσπιση συστήµα- τος ελέγχου και επιβολής της εφαρµογής που εφαρµόζεται στα αλιευτικά σκάφη που δραστηριοποιούνται στις ζώνες που βρίσκονται πέραν των ορίων της εθνικής δικαιοδοσίας των συµβαλλοµένων µερών στη ζώνη της Σύµβασης (το οποίο στο εξής αποκαλείται «σύστηµα») και προγράµµατος που αποσκοπεί στην προώθηση της τήρησης, εκ µέρους των σκαφών των µη συµβαλλοµένων µερών, των συστάσεών της, µε σκοπό την εξασφάλιση της πλήρους τήρησης των µέτρων διατήρησης και διαχείρισης εκ µέρους του ΕΑΒΑΑ (το οποίο στο εξής αποκαλείται «πρόγραµµα»)· το σύστηµα προβλέπει µέτρα ελέγχου που εφαρµόζονται στα σκάφη που φέρουν σηµαία των συµβαλλοµένων µερών και τα οποία δραστηριοποιούνται στη ζώνη της ΕΑΒΑΑ καθώς και σύστηµα επιθεώρησης εν πλω, το οποίο περιλαµ- ιδίως διαδικασίες επιθεώρησης και εποπτείας καθώς βάνει και διαδικασίες σε περίπτωση παραβάσεων, που πρέπει να τεθούν σε εφαρµογή από τα συµβαλλόµενα µέρη· το πρόγραµµα προβλέπει την υποχρεωτική επιθεώρηση των σκαφών των µη συµβαλλοµένων µερών, εφόσον τα σκάφη αυτά εισέρχονται εκουσίως στα λιµάνια των συµβαλλοµένων µερών καθώς και την απαγόρευση της εκφόρτωσης και µετα- εφόσον, κατά τη διάρκεια, εν λόγω φόρτωσης επιθεώρησης, διαπιστώνεται ότι τα αλιεύµατα αλιεύθηκαν κατά παράβαση των µέτρων διατήρησης που θεσπίστηκαν από την ΕΑΒΑΑ· της (6) (7) (8) (9) (10) σύµφωνα µε τα άρθρα 12 και 15 της Σύµβασης της ΕΑΒΑΑ, οι συστάσεις αυτές αρχίζουν να ισχύουν την 1η Ιουλίου 1999 και καθίστανται υποχρεωτικές έναντι των συµβαλλοµένων µερών η Κοινότητα θα πρέπει να εφαρµόσει τις εν λόγω συστάσεις· προκειµένου να καταστεί δυνατός ο έλεγχος των δραστη- ριοτήτων της κοινοτικής αλιείας στη ζώνη διακανονισµού της ΕΑΒΑΑ, καθώς και η συµπλήρωση των µέτρων ελέγχου που προβλέπονται στον κανονισµό (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93 του Συµβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1993, για τη θέσπιση συστήµατος ελέγχου που εφαρµόζεται στην κοινή αλιευτική πολιτική (3), θα πρέπει να καθοριστούν ορισµένα ειδικά µέτρα ελέγχου, ιδίως για τη συµµετοχή στις αλιευτι- κές δραστηριότητες, για τη σήµανση και τα απαραίτητα έγγραφα των σκαφών και τα αλιευτικά εργαλεία τους, για την καταχώρηση και την έκθεση των αλιευµάτων καθώς και για τη µεταφόρτωση των ιχθύων· το άρθρο 2 παράγραφος 3 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93 προβλέπει ότι, κάθε κράτος µέλος µεριµνά ώστε, εκτός από τα όρια, της κοινοτικής ζώνης αλιείας, οι δραστη- ριότητες των σκαφών του να υπόκεινται σε κατάλληλο έλεγχο και, εφόσον υφίστανται σχετικές κοινοτικές υποχρεώ- σεις, σε επιθεωρήσεις και σε εποπτεία κατά τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η τήρηση των κοινοτικών κανόνων που εφαρ- µόζονται στα ύδατα αυτά· θα πρέπει, κατά συνέπεια, να προβλεφθεί ότι, τα κράτη µέλη, των οποίων τα αλιευτικά σκάφη επιτρέπεται να αλιεύουν στη ζώνη διακανονισµού της ΕΑΒΑΑ, να ορίσουν στο σύστηµα επιθεωρητές προκειµένου να διενεργούν τον έλεγχο και την εποπτεία, καθώς και τα απαραίτητα µέσα επιθεώρησης· προς το συµφέρον του ελέγχου των αλιευτικών δραστη- ριοτήτων στη ζώνη της ΕΑΒΑΑ, είναι αναγκαία η συνεργα- σία µεταξύ των κρατών µελών καθώς και των κρατών µελών µε την Επιτροπή, στην εφαρµογή του συστήµατος· εναπόκειται στα κράτη µέλη να µεριµνούν ώστε οι επιθεωρη- τές τους να εφαρµόζουν τις διαδικασίες επιθεώρησης που έχουν θεσπιστεί από την ΕΑΒΑΑ· (1) Γνώµη που δόθηκε στις 15 ∆εκεµβρίου 1999 (δεν έχει ακόµη δηµο- σιευθεί στην Επίσηµη Εφηµερίδα). (2) ΕΕ L 227 της 12. 8. 1981, σ. 21. (3) ΕΕ L 261 της 20. 10. 1993, σ. 1· κανονισµός όπως τροποποιήθηκε τελε- υταία από τον κανονισµό (ΕΚ) αριθ. 2846/98 (ΕΕ L 358 της 31. 12. 1998, σ. 5). L 337/2 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 30. 12. 1999 (11) (12) (13) (14) (15) (16) (17) οι πλοίαρχοι των αλιευτικών σκαφών θα πρέπει να συνεργά- ζονται στην επιθεώρηση του σκάφους τους σύµφωνα µε τις διαδικασίες που καθορίζονται στον παρόντα κανονισµό· θα πρέπει να προσδιοριστούν οι διαδικασίες που πρέπει να εφαρµόζονται στην περίπτωση που υπάρχουν υπόνοιες παραβάσεων, και ιδίως σοβαρών παραβάσεων· για το σκοπό αυτό, θα πρέπει να θεσπιστεί ο κατάλογος των πράξεων που θεωρούνται ως σοβαρές παραβάσεις· θα πρέπει να προβλεφθούν οι λεπτοµέρειες εφαρµογής του προγράµµατος στην Κοινότητα· δυνάµει της συνθήκης, η εξουσία στα εσωτερικά ύδατα και λιµάνια, ασκείται από τα κράτη µέλη· ωστόσο, όσον αφορά την πρόσβαση στις λιµενικές εγκαταστάσεις της Κοινότητας από σκάφη µη συµβαλλοµένου µέρους, τα οποία έγιναν αντιληπτά ότι ασκούσαν δραστηριότητες στη ζώνη διακανο- νισµού θεσπιστούν συµπληρωµατικά οµοιόµορφα µέτρα σε κοινοτικό επίπεδο, κατά τρόπο ώστε οι δραστηριότητες των εν λόγω σκαφών στους λιµένες της Κοινότητας µπορούν να αποτελέσουν αντικείµενο ρύθµισης για την εξασφάλιση της αποτελεσµατι- κότητας των µέτρων που έχουν θεσπιστεί από την ΕΑΒΑΑ· αναγκαίο ΕΑΒΑΑ, είναι της να θα πρέπει να προβλεφθεί η διαδικασία για τη θέσπιση των λεπτοµερειών εφαρµογής του συστήµατος· τα απαιτούµενα µέτρα για την εφαρµογή του παρόντος κανονισµού θα πρέπει να θεσπισθούν σύµφωνα µε την από- φαση 1999/468/ΕΚ του Συµβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισµό των όρων άσκησης των εκτελε- στικών αρµοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή (1)· προκειµένου να κτηθεί πείρα για τον οριστικό καταµερισµό των καθηκόντων, είναι σκόπιµο, ορισµένες διατάξεις σχετικά µε τις επιθεωρήσεις και τους ελέγχους που θα διενεργούνται σε συνεργασία µεταξύ των κρατών µελών και της Επιτροπής να εφαρµοσθούν για περιορισµένο διάστηµα εν αναµονή αποφάσεως για το τελικό καθεστώς, ΕΞΕ∆ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Άρθρο 1 Στόχος Ο παρών κανονισµός καθορίζει τις γενικές αρχές και τους όρους σχετικά µε την εφαρµογή, εκ µέρους της Κοινότητας: α) του συστήµατος ελέγχου και επιβολής της εφαρµογής που εφαρµόζεται στα αλιευτικά σκάφη που δραστηριοποιούνται στις ζώνες που βρίσκονται πέραν των ορίων εθνικής δικαιοδοσίας στη ζώνη ΕΑΒΑΑ· β) του προγράµµατος που αποσκοπεί στην προώθηση της τήρησης, εκ µέρους των σκαφών µη συµβαλλοµένου µέρους, των συστά- σεων που έχουν θεσπιστεί από την ΕΑΒΑΑ. Άρθρο 2 Ορισµοί Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισµού, νοούνται ως: 1. «Ζώνη διακανονισµού»: τα ύδατα της ζώνης της Σύµβασης, όπως ορίζονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1 της Σύµβασης ΕΑΒΑΑ, τα οποία βρίσκονται πέραν των υδάτων υπό τη δικαιοδοσία συµβαλλοµένων µερών της ΕΑΒΑΑ· 2. «αλιευτικοί πόροι»: οι αναφερόµενοι στο άρθρο 1 παράγρα- φος 2 της Σύµβασης ΕΑΒΑΑ· 3. «πόροι που αποτελούν αντικείµενο ρύθµισης»: οι αλιευτικοί πόροι που υπόκεινται σε συστάσεις που εκδίδονται δυνάµει της Σύµβασης το παράρτηµα µπορεί να τροποποιηθεί σύµφωνα µε τη διαδικασία του άρθρου 29, παράγραφος 2· και απαριθµούνται στο παράρτηµα· 4. «αλιευτικές δραστηριότητες»: η αλιεία, οι εργασίες µετα- ποίησης ιχθύων, η µεταφόρτωση ιχθύων ή προϊόντων µε βάση τους ιχθείς και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που έχει ως σκοπό ή έχει σχέση µε την αλιεία στη ζώνη διακανονισµού· 5. «επιθεωρητής ΕΑΒΑΑ»: επιθεωρητής που έχει οριστεί στο σύστηµα από ένα αυµβαλλόµενο µέρος ΕΑΒΑΑ· 6. «επιβίβαση»: η επιβίβαση επί αλιευτικού σκάφους επιθεωρητών της ΕΑΒΑΑ µε σκοπό την πραγµατοποίηση επιθεώρησης· 7. «παράβαση»: οποιαδήποτε δραστηριότητα ή παράλειψη αλιευ- τικού σκάφους που παρέχει σοβαρούς λόγους υπονοιών ότι διέπραξε παράβαση των διατάξεων του παρόντος κανονισµού και οποιουδήποτε άλλου κανονισµού µε τον οποίο ενσωµα- τώθηκε στη σύσταση της ΕΑΒΑΑ, η οποία καταχωρήθηκε σε έκθεση επιθεώρησης σύµφωνα µε το σύστηµα· 8. «σοβαρή παράβαση»: α) αλιεία χωρίς την κατοχή ισχύουσας άδειας, η οποία να έχει χορηγηθεί από το κράτος σηµαίας· β) αλιεία χωρίς ή µετά την εξάντληση ποσόστωσης· γ) χρησιµοποίηση απαγορευµένων αλιευτικών εργαλείων· δ) δήλωση προδήλως ανακριβής όσον αφορά τα αλιεύµατα· ε) επανειληµµένη παράλειψη τήρησης της υποχρεώσεως κοι- νοποίησης των µετακινήσεων και των αλιευµάτων· στ) άρνηση χορήγησης άδειας σε επιθεωρητή να εκτελέσει τα καθήκοντά του· ζ) διεξαγωγή κατευθυνόµενης αλιείας αποθέµατος το οποίο υπόκειται σε συµφωνία προσωρινής παύσης της αλιείας ή για το οποίο απαγορεύεται η αλιεία· η) πλαστογράφηση ή παραποίηση των σηµάνσεων, ή των σηµείων αναγνώρισης ή νηολόγησης ενός αλιευτικού σκά- φους· θ) παραποίηση, µεταβολή ή εξαφάνιση των αποδεικτικών στοιχείων που ενδιαφέρουν µια έρευνα· ι) διάτραξη πολλαπλών παραβάσεων, οι οποίες, συγκεντρω- τικά συνιστούν αθέτηση µέτρων διατήρησης και διαχεί- ρισης· 9. «δεόντως εξουσιοδοτηµένος επιθεωρητής»: επιθεωρητής της ΕΑΒΑΑ, ο οποίος είναι δεόντως εξουσιοδοτηµένος από το κράτος µέλος σηµαίας του σκάφους, για το οποίο υπάρχουν υπόνοιες ότι διέπραξε σοβαρή παράβαση· 10. «σκάφος µη συµβαλλόµενου µέρους»: σκάφος το οποίο παρατηρήθηκε και αναφέρθηκε ως ασχοληθέν µε αλιευτικές δραστηριότητες στη ζώνη διακανονισµού της ΕΑΒΑΑ και: i) το οποίο φέρει τη σηµαία κράτους που δεν είναι συµβαλ- λόµενο µέρος της Σύµβασης ΕΑΒΑΑ, ή ii) για το οποίο υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι χωρίς (1) ΕΕ L 184 της 17. 7. 1999, σ. 23. εθνικότητα. 30. 12. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 337/3 ΘΕΣΗ ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΠΟΥ ΘΕΣΠΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΑΒΑΑ ΤΙΤΛΟΣ Ι Άρθρο 3 Πεδίο εφαρµογής 3. Οι λεπτοµέρειες εφαρµογής του παρόντος άρθρου, θεσπίζο- νται σύµφωνα µε τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 29, παράγραφος 2. 1. Ο παρών τίτλος εφαρµόζεται σε όλα τα κοινοτικά αλιευτικά σκάφη που ασκούν, ή έχουν την πρόθεση να ασκήσουν δραστη- ριότητες εµπορικής αλιείας που έχει ως στόχο τους αλιευτικούς πόρους της ζώνης διακανονισµού. 2. Τα κοινοτικά αλιευτικά σκάφη που δραστηριοποιούνται στη ζώνη διακανονισµού και διατηρούν επ’ αυτών ιχθείς που προέρχο- νται από τη ζώνη αυτή, ενεργούν σύµφωνα µε τους στόχους και τις αρχές της Σύµβασης ΕΑΒΑΑ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 ΜΕΤΡΑ ΕΛΕΓΧΟΥ Άρθρο 4 Κοινοτική συµµετοχή 1. Μόνο τα κοινοτικά αλιευτικά σκάφη που διαθέτουν ειδική άδεια αλιείας, η οποία έχει χορηγηθεί από το κράτος µέλος της σηµαίας τους, έχουν δικαίωµα, βάσει των όρων που αναγράφονται στην άδεια, να αλιεύουν, να διατηρούν επ’ αυτών, να µεταφορτώ- νουν και να εκφορτώνουν αλιευτικούς πόρους που προέρχονται από τη ζώνη διακανονισµού. 2. Τα κράτη µέλη αποστέλλουν στην Επιτροπή, µε ηλεκτρονικό µέσο, τον κατάλογο όλων των σκαφών που φέρουν τη σηµαία τους και είναι νηολογηµένα στην Κοινότητα, τα οποία επιτρέπεται να αλιεύουν στη ζώνη διακανονισµού, και ιδίως τα σκάφη που έχουν το δικαίωµα να αλιεύουν απευθείας έναν ή περισσότερους από τους πόρους που αποτελούν αντικείµενο ρύθµισης καθώς και όλες τις τροποποιήσεις του καταλόγου αυτού. Οι πληροφορίες αυτές διαβι- βάζονται το αργότερο στις 15 ∆εκεµβρίου κάθε έτους και 5 τουλάχιστον ηµέρες πριν από την είσοδο του σκάφους στη ζώνη διακανονισµού. Η Επιτροπή διαβιβάζει τις πληροφορίες αυτές αµελλητί στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ. 3. Η µορφή διαβίβασης του καταλόγου που αναφέρεται στην παράγραφο 2 και των προδιαγραφών, θεσπίζονται σύµφωνα µε τη διαδικασία που καθορίζεται στο άρθρο 29, παράγραφος 2. Άρθρο 5 Καταχώρηση των αλιευµάτων και της αλιευτικής προσπάθειας 1. Επιπλέον των πληροφοριών που καθορίζονται στο άρθρο 6 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93, οι πλοίαρχοι των κοινο- τικών αλιευτικών σκαφών καταγράφουν στο ηµερολόγιο του πλοίου την είσοδο και την έξοδο από τη ζώνη διακανονισµού. 2. Οι πλοίαρχοι των κοινοτικών αλιευτικών σκαφών τηρούν για τα µεταποιηµένα ή κατεψυγµένα αλιεύµατα των πόρων που αποτε- λούν αντικείµενο ρύθµισης και απαριθµούνται στο παράρτηµα: α) ηµερολόγιο παραγωγής του πλοίου, στο οποίο να αναγράφεται, ανά είδος και ανά µεταποιηθέν προϊόν, η συνολική παραγωγή, ή β) σχέδιο στοιβασίας, ανά είδος, των µεταποιηθέντων προϊόντων, βάσει του οποίου εντοπίζονται τα µεταποιηθέντα προϊόντα µέσα στο κήτος. Άρθρο 6 Έκθεση για τα αλιεύµατα των πόρων που αποτελούν αντικεί- µενο ρύθµισης 1. Οι πλοίαρχοι των κοινοτικών αλιευτικών σκαφών διαβιβάζουν στις αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους της σηµαίας τους, έκθεση µε τίτλο «έκθεση αλιευµάτων», εντός των προθεσµιών που καθορί- ζονται στο δεύτερο εδάφιο. Οι εκθέσεις για τα αλιεύµατα των πόρων που αποτελούν αντικεί- µενο ρύθµισης, περιλαµβάνουν: α) τις ποσότητες που διατηρούνται επί του σκάφους, όταν οι πλοίαρχοι κοινοτικών αλιευτικών σκαφών εισέρχονται στη ζώνη διακανονισµού. Η έκθεση πρέπει να διαβιβάζεται όχι νωρίτερα από 12 ώρες και όχι αργότερα από 6 ώρες πριν κάθε είσοδο στη ζώνη διακανονισµού· β) τα εβδοµαδιαία αλιεύµατα. Η έκθεση αυτή πρέπει να διαβιβάζε- ται για πρώτη φορά το αργότερο στο τέλος της έβδοµης ηµέρας µετά την είσοδο του σκάφους στη ζώνη διακανονισµού ή όταν το αλιευτικό ταξίδι διαρκεί περισσότερο από 7 ηµέρες, το αργότερο, την ∆ευτέρα για τα αλιεύµατα που αλιεύθηκαν στη ζώνη διακανονισµού κατά την προηγούµενη εβδοµάδα που έληξε τα µεσάνυχτα της Κυριακής· γ) τις ποσότητες που διατηρούνται επί του σκάφους όταν ένα σκάφος εξέρχεται από τη ζώνη διακανονισµού. Η έκθεση αυτή πρέπει να διαβιβάζεται όχι ενωρίτερα από 8 ώρες και όχι αργό- τερα από 6 ώρες πριν από κάθε έξοδο από τη ζώνη διακανονι- σµού. Πρέπει να περιλαµβάνει, εφόσον κρίνεται σκόπιµο τον αριθµό των ηµερών αλιείας και τα αλιεύµατα που αλιεύθηκαν στη ζώνη διακανονισµού· δ) τις ποσότητες που φορτώθηκαν και εκφορτώθηκαν για κάθε µεταφόρτωση ιχθύων κατά τη διάρκεια παραµονής του σκάφους στη ζώνη διακανονισµού. Η έκθεση αυτή πρέπει να διαβιβάζεται το αργότερο εντός 24ώρου µετά το πέρας της µεταφόρτωσης. 2. Κάθε κράτος µέλος διαβιβάζει τις εκθέσεις αλιευµάτων στην γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ, µε ηλεκτρονικό µέσο, αµέσως µετά τη λήψη τους. 3. Οι εκθέσεις αλιευµάτων διαβιβάζονται στις αρµόδιες αρχές των κρατών µελών προκειµένου να διαβιβασθούν και στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ (1). 4. Τα δεδοµένα σχετικά µε τις εκθέσεις αλιευµάτων καταχωρού- νται από τα κράτη µέλη στη βάση δεδοµένων που αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93. 5. Οι λεπτοµέρειες εφαρµογής του παρόντος άρθρου, και ειδικό- τερα η µορφή και οι προδιαγραφές για τη διαβίβαση που αναφέρο- νται στην παράγραφο 3, καθορίζονται µε τη διαδικασία του άρθ- ρου 29, παράγραφος 2. (1) Ως ad hoc ρύθµιση µόνον για το 2000. L 337/4 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 30. 12. 1999 Άρθρο 7 Συνολική έκθεση των αλιευµάτων και της αλιευτικής προσπάθειας 1. Τα κράτη µέλη ενηµερώνουν, µε ηλεκτρονικό µέσο, την Επι- τροπή πριν την 15η κάθε µηνός, σχετικά µε τις ποσότητες των πόρων που αναφέρονται στην παράγραφο 3 και αλιεύθηκαν στη ζώνη διακανονισµού, οι οποίες εκφορτώθηκαν ή µεταφορτώθηκαν κατά τη διάρκεια, του προηγουµένου µηνός. 2. Παρά το άρθρο 3 παράγραφος 2, το παρόν άρθρο εφαρµόζε- ται επίσης στους πόρους που αποτελούν αντικείµενο ρύθµισης, οι οποίοι αλιεύθηκαν στη ζώνη της Σύµβασης υπό τη δικαιοδοσία των κρατών µελών, µε την επιφύλαξη του άρθρου 15 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93. 3. Ο κατάλογος των πόρων που αναφέρονται στην παράγραφο 1 καθώς και η µορφή διαβίβασης των δεδοµένων, θεσπίζονται σύµφωνα µε τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 29 παρά- γραφος 2. Άρθρο 8 (1) Σύστηµα δορυφορικής παρακολούθησης σκαφών (σύστηµα ΣΠΣ) Τα κράτη µέλη µεριµνούν ώστε, οι πληροφορίες που λαµβάνονται από το σύστηµα δορυφορικής παρακολούθησης σκαφών (ΣΠΣ) αναφορικά µε τα σκάφη που φέρουν τη σηµαία τους, τα οποία αλιεύουν στη ζώνη διακανονισµού, να διαβιβάζονται, µε ηλεκτρο- νικό µέσο, στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ, εγκαίρως και σύµφωνα µε τη µορφή και τις προδιαγραφές που καθορίζονται µε τη διαδικασία του άρθρου 29 παράγραφος 2. Άρθρο 9 Μεταφόρτωση Τα κοινοτικά αλιευτικά σκάφη δεν προβαίνουν σε επιχειρήσεις µεταφόρτωσης στη ζώνη διακανονισµού εφόσον δεν έχουν λάβει προηγούµενη άδεια, από τις αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους, τη σηµαία του οποίου φέρουν και στο οποίο είναι νηολογηµένα. ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 ∆ΙΑ∆ΙΚΑΣΙΕΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ Άρθρο 10 (1) Γενικοί κανόνες επιθεώρησης και εποπτείας 1. Τα κράτη µέλη, των οποίων τα αλιευτικά σκάφη διαθέτουν την άδεια να αλιεύουν στη ζώνη διακανονισµού, ορίζουν στο σύστηµα επιθεωρητές για την πραγµατοποίηση της εποπτείας και της επιθεώρησης. 2. Κάθε κράτος µέλος ενεργεί τα δέοντα ώστε να εξασφαλίζει ότι οι επιθεωρητές της ΕΑΒΑΑ µπορούν να πραγµατοποιούν επιθεωρή- σεις επί των σκαφών που φέρουν τη σηµαία του. 3. Κάθε κράτος µέλος µεριµνά ώστε, οι επιθεωρήσεις που πραγ- µατοποιούνται από τους επιθεωρητές του, να διενεργούνται κατά τρόπο που να µην προκαλεί διακρίσεις και σύµφωνα µε το σύστηµα. Ο αριθµός των επιθεωρήσεων πρέπει να στηρίζεται στο (1) Ως ad hoc ρύθµιση µόνον για το 2000. µέγεθος των στόλων των συµβαλλόµενων µερών που είναι παρόντα στη ζώνη διακανονισµού, λαµβάνοντας υπόψη το χρόνο παραµονής των στόλων αυτών µέσα στη ζώνη. 4. Η Επιτροπή µπορεί να ορίσει κοινοτικούς επιθεωρητές στο σύστηµα. Άρθρο 11 (1) Μέσα επιθεώρησης 1. Τα κράτη µέλη ή η Επιτροπή, δυνάµει του άρθρου 10 παρά- γραφος 4, θέτουν στη διάθεση των επιθεωρητών τους επαρκή µέσα προκειµένου να µπορέσουν να εκτελέσουν την αποστολή τους όσον αφορά την εποπτεία και την επιθεώρηση. Για τον σκοπό αυτό, διαθέτουν στο σύστηµα σκάφη επιθεώρησης καθώς και αεροσκάφη. 2. Η Επιτροπή συντονίζει τις δραστηριότητες εποπτείας και επιθεώρησης για την Κοινότητα. Μπορεί, για το σκοπό αυτό, να καταρτίσει µαζί µε τα ενδιαφερόµενα κράτη µέλη, κοινά επιχειρη- σιακά προγράµµατα εποπτείας και επιθεώρησης που θα επιτρέπουν στην Κοινότητα να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της που προβλέπο- νται από το σύστηµα. Τα κράτη µέλη των οποίων σκάφη αλιεύουν πόρους οι οποίοι αποτελούν αντικείµενο ρύθµισης, θεσπίζουν τα αναγκαία µέτρα για τη διευκόλυνση της εφαρµογής των προγραµ- µάτων αυτών, ιδίως όσον αφορά τους ανθρώπινους και υλικούς πόρους που απαιτούνται και τις περιόδους και ζώνες στις οποίες µπορούν να χρησιµοποιηθούν. 3. Τα κράτη µέλη διαβιβάζουν στην Επιτροπή, µέχρι την 1η Ιανουαρίου 2000, τα ονόµατα των επιθεωρητών και των σκαφών επιθεώρησης καθώς και τα στοιχεία ταυτότητας των αεροσκαφών που προτίθενται να διαθέσουν στο σύστηµα κατά τη διάρκεια του επόµενου έτους. Με βάση τις πληροφορίες αυτές, η Επιτροπή καταρτίζει, σε συνεργασία µε τα κράτη µέλη, προσωρινό σχέδιο συµµετοχής της Κοινότητας στο σύστηµα για το υπό εξέταση ηµερολογιακό έτος, το οποίο αποστέλλει στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ και στα κράτη µέλη. 4. Στο πλαίσιο της κατάρτισης επιχειρησιακών προγραµµάτων επιθεώρησης, η Επιτροπή µεριµνά ώστε, στην εποπτείας και περίπτωση που, οποιαδήποτε στιγµή, περισσότερα από δέκα κοινο- τικά αλιευτικά σκάφη ασχολούνται µε αλιευτικές δραστηριότητες µε στόχο είδη που υπόκεινται σε ρύθµιση στη ζώνη διακανονισµού, ένα σκάφος επιθεώρησης ενός κράτους µέλους να είναι παρόν στη ζώνη ή να έχει συναφθεί συµφωνία µε ένα άλλο συµβαλλόµενο µέρος ενός σκάφους επιθεώρησης. εξασφάλιση της παρουσίας για την Τα κράτη µέλη µεριµνούν ώστε κάθε σκάφος που διατίθεται 5. στο σύστηµα και µεταφέρει επιθεωρητές καθώς και το βοηθητικό σκάφος να υψώνουν ειδική σηµαία ή επισείοντα, ως ένδειξη ότι ο επιθεωρητής εκτελεί επιθεώρηση δυνάµει του συστήµατος. Το διε- να αναγράφεται θνές διακριτικό κλήσεως ασυρµάτου πρέπει ευκρινώς επί των αεροσκαφών που διατίθενται στο σύστηµα κατά τρόπο ώστε να είναι εύκολα ορατό. Η µορφή της ειδικής σηµαίας ή του επισείοντος, καθορίζεται σύµφωνα µε τη διαδικασία του άρ- θρου 29 παράγραφος 2. 6. Κάθε κράτος µέλος κοινοποιεί στην Επιτροπή, µε ηλεκτρονικό µέσο, την ηµεροµηνία και την ώρα έναρξης και λήξης των δραστη- ριοτήτων των σκαφών και των αεροσκαφών επιθεώρησης, σύµφωνα µε τη µορφή που καθορίζεται µε τη διαδικασία του άρθρου 29 παράγραφος 2. 30. 12. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 337/5 Άρθρο 12 Επιθεωρητής ΕΑΒΑΑ 1. Τα κράτη µέλη ή η Επιτροπή, δυνάµει του άρθρου 10 παρά- γραφος 4, χορηγούν σε κάθε επιθεωρητή ειδικό δελτίο ταυτότητας. Κάθε επιθεωρητής πρέπει να φέρει το δελτίο αυτό ταυτότητας επ’ αυτού και να το παρουσιάζει κατά τη στιγµή επιβίβασής του επί αλιευτικού σκάφους. Η µορφή του εν λόγω ειδικού δελτίου ταυ- τότητας καθορίζεται σύµφωνα µε τη διαδικασία του άρθρου 29 παράγραφος 2. 2. Τα κράτη µέλη και η Επιτροπή µεριµνούν ώστε οι επιθεωρητές να εκπληρώνουν το έργο τους σύµφωνα µε τους κανόνες που καθορίζονται στο σύστηµα. Οι επιθεωρητές παραµένουν υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο των αρµόδιων αρχών τους και είναι υπόλογοι έναντι αυτών. Άρθρο 13 ∆ιαδικασία εποπτείας 1. Οι επιθεωρητές της ΕΑΒΑΑ διενεργούν το έργο της εποπτείας στηριζόµενοι σε οποιαδήποτε παρατήρηση αλιευτικών σκαφών, από ένα σκάφος ή ένα αεροσκάφος που έχει διατεθεί στο σύστηµα. Καταχωρούν τις παρατηρήσεις τους σε έκθεση παρατήρησης, της οποίας η µορφή θεσπίζεται σύµφωνα µε τη διαδικασία του άρθρου 29 παράγραφος 2 και τις διαβιβάζουν στις αρµόδιες αρχές τους. 2. Τα κράτη µέλη διαβιβάζουν αµέσως, µε ηλεκτρονικό µέσο, την έκθεση παρατήρησης στο κράτος σηµαίας στο οποίο υπάγεται το παρατηρηθέν σκάφος ή στις αρχές που έχουν ορισθεί από το εν λόγω κράτος, όπως κοινοποιήθηκαν από τη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ, στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ καθώς και στην Επιτροπή. ∆ιαβιβάζουν επίσης το πρωτότυπο κάθε έκθεσης παρατήρησης και οποιεσδήποτε φωτογραφίες στο κράτος της σηµαίας του σχετικού σκάφους κατόπιν αιτήσεώς του. Άρθρο 14 ∆ιαδικασία επιθεώρησης 1. Τα κράτη µέλη και η Επιτροπή µεριµνούν ώστε οι επιθεωρητές τους ΕΑΒΑΑ: α) να µην διενεργούν καµία επιβίβαση χωρίς προηγούµενη ειδο- ποίηση µε σήµα µέσω ασυρµάτου που διαβιβάζεται στο σκάφος ή εφόσον το σκάφος δεν έχει λάβει το κατάλληλο σήµα µε τη χρήση του διεθνούς κώδικα σηµάτων, που περλα,µβόινει την ταυτότητα της οµάδας επιθεώρησης· β) να µην δίδουν εντολή στο σκάφος, που αποτελεί αντικείµενο επιβίβασης, να σταµατήσει ή να πραγµατοποιήσει ελιγµούς κατά τη διάρκεια, µιας αλιευτικής δραστηριότητας, να ποντίσει στη θάλασσα ή να ανασύρει αλιευτικά εργαλεία. Οι επιθεωρητές µπορούν, ωστόσο, να διατάξουν τη διακοπή ή την καθυστέρηση της πόντισης αλιευτικού εργαλείου µέχρις ότου επιβιβασθούν επί του σκάφους, αλλά σε καµία περίπτωση περισσότερο από 30 λεπτά µετά τη λήψη του σήµατος· γ) να λαµβάνουν µέτρα ώστε η διάρκεια, µιας επιθεώρησης να µην υπερβαίνει τις 4 ώρες, ούτε να παρατείνεται πέραν της ανά- συρσης και της επιθεώρησης του διχτυού και των αλιευµάτων, εάν οι διαδικασίες αυτές διαρκούν περισσότερο χρόνο. Εάν διαπιστωθεί παράβαση, οι επιθεωρητές µπορούν να παραµείνουν επί του σκάφους κατά τη διάρκεια, του χρόνου που χρειάζεται για την εκτέλεση των καθηκόντων τους, που αναφέρονται στο άρθρο 16 στοιχείο β). Ωστόσο, σε ειδικές περιστάσεις, λαµβανο- µένου υπόψη του µεγέθους του αλιευτικού σκάφους και της ποσότητας ιχθύων που διατηρείται επ’ αυτού, η διάρκεια, επιθεώρησης µπορεί να είναι µεγαλύτερη από τα χρονικά όρια, που αναφέρονται προηγουµένως. Στην περίπτωση αυτή, οι επιθεωρητές δεν πρέπει να παραµείνουν για περισσότερο χρόνο επί του σκάφους από το χρόνο που απαιτείται για την πραγµα- τοποίηση της επιθεώρησής τους. Οι λόγοι υπέρβασης του κανο- νικού έκθεση επιθεώρησης· καταχωρούνται χρόνου πρέπει στην να δ) να µην δηµιουργούν προβλήµατα όσον αφορά τη δυνατότητα του πλοιάρχου να επικοινωνεί µε τις αρχές του κράτους σηµαίας κατά τη διάρκεια, της επιβίβασης και της επιθεώρησης· ε) να εκτελούν ελιγµούς σε απόσταση ασφάλειας από το αλιευτικό σκάφος σύµφωνα µε τους κανόνες ναυσιπολοΐας· στ) να αποφεύγουν να κάνουν χρήση βίας, εκτός όταν και στο βαθµό που αυτό καθίσταται αναγκαίο προκειµένου να εξασφα- λισθεί η ασφάλειά τους. Όταν πραγµατοποιούν τις επιθεωρή- σεις τους επί των αλιευτικών σκαφών, οι επιθεωρητές δεν φέρουν πυροβόλα όπλα· ζ) να πραγµατοποιούν την επιθεώρησή τους κατά τρόπο ώστε να προκαλείται η ελάχιστη διαταραχή και ενόχληση για το σκάφος, τις δραστηριότητές του και τα αλιεύµατά του· η) να συντάσσουν έκθεση επιθεώρησης, σύµφωνα µε τις λεπτοµέ- ρειες που καθορίζονται µε τη διαδικασία του άρθρου 29, παρά- γραφος 2 και να τη διαβιβάζουν στις αρµόδιες αρχές τους. 2. Οι επιθεωρητές έχουν την εξουσία να εξετάζουν όλες τις κατάλληλες ζώνες, τις γέφυρες και χώρους του αλιευτικού σκά- φους, τα αλιεύµατα (µεταποιηµένα ή όχι), τα δίχτυα και άλλα αλιευτικά εργαλεία, εξοπλισµό καθώς και οποιοδήποτε κατάλληλο έγγραφο που είναι αναγκαίο για την επαλήθευση της τήρησης των µέτρων διατήρησης που έχουν θεσπισθεί από την ΕΑΒΑΑ καθώς και να θέτουν ερωτήσεις στον πλοίαρχο ή σε πρόσωπο που έχει ορισθεί από τον πλοίαρχο. τον 3. Κατά τη διεξαγωγή της επιθεώρησής τους, οι επιθεωρητές µπορούν να ζητήσουν από τον πλοίαρχο οποιαδήποτε απαραίτητη βοήθεια. Η έκθεση επιθεώρησης µπορεί να σχολιαστεί από τον πλοίαρχο και πρέπει να υπογραφεί από τους επιθεωρητές στο τέλος της επιθεώρησης. Αντίγραφο της έκθεσης επιθεώρησης πρέπει να χορηγηθεί στον πλοίαρχο του αλιευτικού σκάφους. 4. Τα κράτη µέλη µεριµνούν ώστε οι οµάδες επιθεώρησης να περιλαιµβάνουν στη σύνθεσή τους δύο τουλάχιστον επιθεωρητές ΕΑΒΑΑ. Άρθρο 15 Υποχρεώσεις των πλοιάρχων των αλιευτικών σκαφών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιθεώρησης Ο πλοίαρχος κοινοτικού αλιευτικού σκάφους που υφίσταται επιβί- βαση και επιθεώρηση του σκάφους του: α) διευκολύνει την αποτελεσµατική και ασφαλή επιβίβαση· β) συνεργάζεται και συνδράµει στην επιθεώρηση του αλιευτικού σκάφους σύµφωνα µε τις διαδικασίες που καθορίζονται στον παρόντα κανονισµό, και δεν παρεµποδίζει τους επιθεωρητές ΕΑΒΑΑ να εκπληρώσουν την αποστολή τους, ούτε προσπαθεί να τους προκαλέσει φόβο ή να τους ενοχλήσει κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, και εξασφαλίζει την ασφάλειά τους· γ) επιτρέπει στους επιθεωρητές να επικοινωνούν µε τις αρχές του του κράτους που προβαίνει στην κράτους σηµαίας και επιθεώρηση· και L 337/6 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 30. 12. 1999 δ) επιτρέπει την πρόσβαση στις κατάλληλες ζώνες, γέφυρες, χώρους του σκάφους, αλιεύµατα (µεταποιηµένα ή όχι), δίχτυα και άλλα, αλιευτικά εργαλεία, εξοπλισµό και όλα τα κατάλληλα έγγραφα· ε) προσφέρει στους επιθεωρητές εύλογες ευκολίες, συµπεριλαµβα- νοµένης, ενδεχοµένως, της διατροφής και της ενδιαίτησης, εφό- σον παραµένουν επί του σκάφους σύµφωνα µε το άρθρο 18 παράγραφος 3· στ) διευκολύνει την αποβίβαση των επιθεωρητών υπό συνθήκες ασφάλειας. Άρθρο 16 ∆ιαδικασία σε περίπτωση παράβασης 1. Όταν ένας επιθεωρητής ΕΑΒΑΑ έχει σοβαρούς λόγους να πιστεύει ότι ένα αλιευτικό σκάφος πραγµατοποίησε δραστηριότητα αντίθετη προς τα µέτρα διατήρησης που θεσπίστηκαν από την ΕΑΒΑΑ: α) σηµειώνει την παράβαση στην έκθεση επιθεώρησης· β) λαµβάνει όλα τα αναγκαία µέτρα προκειµένου να εξασφαλίσει την ασφάλεια, και τη συνέχεια των αποδεικτικών στοιχείων. Ένα σηµείο αναγνώρισης τίθεται κατά σταθερό τρόπο σε οποιοδή- ποτε τµήµα του αλιευτικού εργαλείου, το οποίο φάνηκε κατά την επιθεώρηση ότι χρησιµοποιήθηκε κατά παράβαση των µέτρων· γ) προσπαθεί αµέσως να επικοινωνήσει µε έναν επιθεωρητή ή µε τις αρχές που ορίστηκαν από το κράτος σηµαίας στο οποίο ανήκει στο επιθεωρηθέν αλιευτικό σκάφος· δ) διαβιβάζει πάραυτα την έκθεση επιθεώρησης στις αρµόδιες αρχές του. 2. Το κράτος µέλος, το οποίο προβαίνει στην επιθεώρηση ή, ανάλογα µε την περίπτωση, η Επιτροπή, κοινοποιεί, κατά τη διάρ- κεια της εργάσιµης ηµέρας που έπεται της ηµέρας έναρξης επιθεώρησης, στο µέτρο του δυνατού, τα στοιχεία της παράβασης που διαπράχθηκε από το επιθεωρηθέν σκάφος, στο κράτος σηµαίας στο οποίο ανήκει το επιθεωρηθέν σκάφος καθώς και στην Επιτροπή. 3. Το κράτος µέλος, το οποίο προβαίνει στην επιθεώρηση, διαβι- βάζει το πρωτότυπο της έκθεσης επιθεώρησης µαζί µε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία στην Επιτροπή, η οποία τα διαβιβάζει στις αρµόδιες αρχές του κράτους σηµαίας στο οποίο ανήκει το επιθεω- ρηθέν σκάφος καθώς και ένα αντίγραφο στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ. Άρθρο 17 Συνέχεια που δίνεται στις παραβάσεις 1. Όταν ένα κράτος µέλος λάβει από ένα άλλο συµβαλλόµενο µέρος ή από ένα άλλο κράτος µέλος κοινοποίηση σχετικά µε παράβαση που διαπράχθηκε από σκάφος που φέρει τη σηµαία του, πρέπει να προβεί σε ταχείες ενέργειες, σύµφωνα µε την εθνική νοµοθεσία του, προκειµένου να λάβει και να εξετάσει τα αποδει- κτικά στοιχεία και να διενεργήσει οποιαδήποτε αναγκαία έρευνα όσον αφορά τη συνέχεια, που πρέπει να δοθεί στην παράβαση και, στο µέτρο του δυνατού, να επιθεωρήσει το σκάφος. 2. Τα κράτη µέλη ορίζουν τις αρµόδιες αρχές που είναι εξουσιο- δοτηµένες για τη λήψη των αποδεικτικών στοιχείων των παραβά- σεων και διαβιβάζουν στην Επιτροπή τη διεύθυνση των εν λόγω αρχών. Άρθρο 18 Ειδική διαδικασία σε περίπτωση σοβαρής παράβασης 1. Όταν ένα επιθεωρητής ΕΑΒΑΑ θεωρεί ότι συντρέχουν σοβαροί λόγοι για να πιστεύει ότι ένα σκάφος διέπραξε σοβαρή παράβαση, πληροφορεί σχετικά αµελλητί το κράτος της σηµαίας, τις αρχές του, την Επιτροπή καθώς και τη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ. 2. Προκειµένου να εξασφαλίσει τη συντήρηση των αποδεικτικών στοιχείων, ο επιθεωρητής πρέπει να λάβει όλα τα αναγκαία µέτρα προκειµένου να εξασφαλίσει την ασφάλεια, και τη συνέχεια, των αποδεικτικών στοιχείων ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τις παρεµβο- λές και τις οχλήσεις για τη λειτουργία του σκάφους. 3. Ο επιθεωρητής µπορεί να παραµείνει επί του αλιευτικού σκά- φους κατά τη διάρκεια του χρόνου που χρειάζεται προκειµένου να κοινοποιήσει στον δεόντως εξουσιοδοτηµένο επιθεωρητή τις πληρο- φορίες σχετικά µε την παράβαση, ή µέχρις ότου ληφθεί η απάντηση του κράτους σηµαίας που ζητεί από τον επιθεωρητή να εγκαταλεί- ψει το αλιευτικό σκάφος. 4. Το κράτος µέλος που προβαίνει στην επιθεώρηση αποφασίζει, µε τη συναίνεση του κράτους της σηµαίας, εάν ο επιθεωρητής θα παραµείνει επί του σκάφους κατά τη διάρκεια, αλλαγής της πορείας του σκάφους. Το κράτος µέλος που προβαίνει στην επιθεώρηση, αποφασίζει επίσης για την παρουσία επιθεωρητή ΕΑΒΑΑ κατά την εµπεριστατωµένη επιθεώρηση του σκάφους που πραγµατοποιείται στο λιµάνι. Πληροφορεί αµελλητί την Επιτροπή σχετικά µε τις αποφάσεις που έλαβε σύµφωνα µε την παρούσα παράγραφο. Άρθρο 19 Συνέχεια που δίνεται στις σοβαρές παραβάσεις 1. Όταν οι αρµόδιες αρχές του κράτους µέλους της σηµαίας λάβουν από επιθεωρητή ΕΑΒΑΑ την πληροφορία ότι, υπάρχει υπό- νοια, σοβαρής παράβασης που διαπράχθηκε από αλιευτικό σκάφος που φέρει τη σηµαία του, ή εάν η Επιτροπή λάβει µια τέτοια, πληροφορία, οι εν λόγω αρµόδιες αρχές και η Επιτροπή ενηµερώ- νουν η µία την άλλη αµελλητί. 2. Μετά την πληροφορία που έλαβε δυνάµει της παραγράφου 1, το κράτος µέλος της σηµαίας µεριµνά ώστε το σκάφος να επιθεω- ρηθεί εντός προθεσµίας 72 ωρών από δεόντως εξουσιοδοτηµένο επιθεωρητή. 3. Ο δεόντως εξουσιοδοτηµένος επιθεωρητής επιβιβάζεται επί του σχετικού αλιευτικού σκάφους και εξετάζει τα συστατικά στοι- χεία της υποτιθέµενης σοβαρής παράβασης, τα οποία διαπιστώθη- καν από τον επιθεωρητή ΕΑΒΑΑ, και διαβιβάζει, το συντοµότερο δυνατό, στην αρµόδια αρχή του κράτους µέλους της σηµαίας και στην Επιτροπή, τα αποτελέσµατα της εξέτασής του. 4. Μετά την κοινοποίηση των εν λόγω αποτελεσµάτων, και εάν η υποτιθέµενη παράβαση είναι σοβαρή η αρµόδια αρχή του κράτους µέλους της σηµαίας του επιθεωρηθέντος σκάφους, εφόσον δικαιο- λογείται από την κατάσταση, εντός προθεσµίας 24 ωρών, διατάσσει η ίδια, ή εξουσιοδοτεί τον δεόντως εξουσιοδοτηµένο επιθεωρητή, να διατάξει το σκάφος να κατευθυνθεί προς ένα συγκεκριµένο λιµάνι. 30. 12. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 337/7 Σε περίπτωση αλλαγής της πορείας, ο δεόντως εξουσιοδοτηµένος επιθεωρητής λαµβάνει όλα τα αναγκαία µέτρα προκειµένου να εξασφαλίσει την ασφάλεια, και τη συνέχεια, των αποδεικτικών στοι- χείων. 5. Κατά την άφιξη στο συγκεκριµένο λιµάνι, το σκάφος, για το οποίο υφίστανται υπόνοιες παράβασης, υφίσταται εµπεριστατωµένη επιθεώρηση που πραγµατοποιείται από την αρχή του κράτους µέλους της σηµαίας και παρουσία επιθεωρητή ΕΑΒΑΑ, οποιουδή- ποτε άλλου συµβαλλόµενου µέρους που επιθυµεί να συµµετάσχει. Το κράτος µέλος σηµαίας ενηµερώνει αµέσως την Επιτροπή σχετικά µε τα αποτελέσµατα της εµπεριστατωµένης επιθεώρησης καθώς και για τα µέτρα που έλαβε προκειµένου να δοθεί συνέχεια στην παράβαση. 6. Εάν η αρµόδια, αρχή του κράτους µέλους της σηµαίας δεν διατάξει την αλλαγή της πορείας προς ένα λιµάνι, πληροφορεί αµελλητί την Επιτροπή σχετικά µε τους λόγους που έλαβε υπόψη για την απόφασή της. Η Επιτροπή κοινοποιεί εν ευθέτω χρόνω στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ την απόφαση αυτή καθώς και την αιτιο- λόγησή της. 7. Οι λεπτοµέρειες για την εφαρµογή του παρόντος άρθρου, καθορίζονται σύµφωνα µε τη διαδικασία του άρθρου 29 παράγρα- φος 2. Άρθρο 20 Μεταχείριση των εκθέσεων επιθεώρησης 1. Τα κράτη µέλη αποδίδουν στις εκθέσεις που συντάχθηκαν από τους επιθεωρητές ΕΑΒΑΑ των άλλων συµβαλλοµένων µερών και των άλλων κρατών µελών την ίδια αξία µε εκείνη των εκθέσεων που συντάχθηκαν από τους δικούς του επιθεωρητές. 2. Τα κράτη µέλη συνεργάζονται µε τα ενδιαφερόµενα συµβαλλό- µενα µέρη προκειµένου να διευκολύνουν δικαστικές ή άλλες διαδι- κασίες που διεξάγονται σύµφωνα µε την εθνική νοµοθεσία τους βάσει έκθεσης την οποία υπέβαλε επιθεωρητής βάσει του συστήµα- τος. Άρθρο 21 Έκθεση των παραβάσεων 1. Τα κράτη µέλη διαβιβάζουν στην Επιτροπή, πριν την 15η Σεπτεµβρίου κάθε έτους, για το προηγούµενο ηµερολογιακό έτος, έκθεση σχετικά µε τις πληροφορίες για την κατάσταση των διαδικα- σιών όσον αφορά τις κοινοποιηθείσες παραβάσεις των µέτρων διατήρησης της ΕΑΒΑΑ. Οι παραβάσεις αυτές απαριθµούνται κατ’ έτος µέχρις ότου ληφθεί τελική απόφαση σύµφωνα µε τις σχετικές διατάξεις του εθνικού δικαίου. 2. Η έκθεση αναφέρει λεπτοµερώς την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι διαδικασίες (εκκρεµείς, στο στάδιο της έφεσης, στο στάδιο της έρευνας, κλπ. ), τις κυρώσεις ή πρόστιµα που περιγράφο- νται συγκεκριµένα (ήτοι: ύψος προστίµου, αξία κατασχεθέντων ιχθύων ή/και αλιευτικού εργαλείου, γραπτή προειδοποίηση, κ. λπ. ) και περιλαµβάνει εξηγήσεις σε περίπτωση µη λήψης µέτρων. Άρθρο 22 Έκθεση δραστηριοτήτων επιθεώρησης Κάθε κράτος µέλος κοινοποιεί στην Επιτροπή, το αργότερο έως τις 15 Σεπτεµβρίου κάθε έτους, για το προηγούµενο ηµερολογιακό έτος: α) τον αριθµό των επιθεωρήσεων που πραγµατοποιήθηκαν από το κράτος αυτό, στο πλαίσιο του συστήµατος, προσδιορίζοντας τον αριθµό των επιθεωρήσεων επί των σκαφών κάθε συµβαλλο- µένου µέρους και, στην περίπτωση παράβασης, την ηµεροµηνία και το στίγµα της επιθεώρησης του σχετικού σκάφους και τη φύση της υποτιθέµενης παράβασης· β) τον αριθµό των ωρών πτήσεων εποπτείας ΕΑΒΑΑ, τον αριθµό των παρατηρήσεων και τον αριθµό των εκθέσεων εποπτείας που συντάχθηκαν µαζί µε τη συνέχεια που δόθηκε στις εκθέσεις αυτές. TΙΤΛΟΣ ΙΙ ΘΕΣΗ ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ ΣΤΗ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΣΚΑΦΩΝ ΜΗ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΥ ΜΕΡΟΥΣ Άρθρο 23 Άρθρο 25 ∆ιαβίβαση της έκθεσης παρατήρησης 1. Αµέσως µετά τη λήψη της έκθεσης παρατήρησης ενός σκά- φους µη συµβαλλοµένου µέρους ενός επιθεωρητή ΕΑΒΑΑ, το την πληροφορία αυτή, αφορώµενο κράτος µέλος, διαβιβάζει αµελλητί, στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ και στην Επιτροπή, και εφόσον αυτό καθίσταται δυνατόν, στο σκάφος, πληροφορώντας το ότι τα στοιχεία θα διαβιβαστούν στο κράτος της σηµαίας του. 2. Η Επιτροπή κοινοποιεί αµελλητί σε όλα τα κράτη µέλη κάθε έκθεση παρατήρησης που έλαβε µε τη µορφή κοινοποίησης από τη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ ή από ένα άλλο συµβαλλόµενο µέρος. Άρθρο 24 Μεταφόρτωση Τα κοινοτικά αλιευτικά σκάφη απαγορεύεται να δέχονται µετα- φορτώσεις ιχθύων από σκάφος ενός µη συµβαλλοµένου µέρους. Παρακολούθηση/επιθεώρηση των αλιευτικών δραστηριοτήτων σκαφών µη συµβαλλοµένου µέρους 1. Τα κράτη µέλη µεριµνούν ώστε, κάθε σκάφος µη συµβαλλοµέ- νου µέρους, το οποίο εισέρχεται σε λιµάνι που ορίστηκε κατά την έννοια του άρθρου 28 στοιχείο ε) παράγραφος 2 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93, να επιθεωρείται από τις αρµόδιες αρχές του. Μέχρις ότου περατωθεί η επιθεώρηση, απαγορεύεται η εκφόρτωση ή/και µεταφόρτωση των αλιευµάτων του σκάφους αυτού. 2. Εάν, µετά το πέρας της επιθεώρησης, οι αρµόδιες αρχές δια- πιστώσουν ότι, το σκάφος µη συµβαλλοµένου µέρους διατηρεί επ’ αυτού πόρους που αποτελούν αντικείµενο σύστασης της ΕΑΒΑΑ, που έχει ενσωµατωθεί στο κοινοτικό δίκαιο, το σχετικό κράτος µέλος απαγορεύει την εκφόρτωση ή/και µεταφόρτωση. L 337/8 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 30. 12. 1999 3. Ωστόσο, η απαγόρευση αυτή δεν εφαρµόζεται εάν ο πλοίαρ- χος του επιθεωρούµενου σκάφους ή ο αντιπρόσωπός του αποδεί- ξουν στις αρµόδιες αρχές του σχετικού κράτους µέλους ότι: Άρθρο 26 Συνέχεια που δίνεται στις επιθεωρήσεις α) το αλίευµα που διατηρείται επί του σκάφους αλιεύθηκε εκτός της ζώνης διακανονισµού· ή β) το αλίευµα που διατηρείται επί του σκάφους αλιεύθηκε σύµφωνα µε τα κοινοτικά µέτρα διατήρησης. 1. Τα κράτη µέλη κοινοποιούν αµέσως στην Επιτροπή τα αποτε- λέσµατα κάθε επιθεώρησης και, ενδεχοµένως, οποιαδήποτε απαγό- ρευση εκφόρτωσης ή/και µεταφόρτωσης που επιβλήθηκε µετά την εν λόγω επιθεώρηση. 2. Η Επιτροπή διαβιβάζει την πληροφορία αυτή αµέσως στη γραµµατεία της ΕΑΒΑΑ και, το συντοµότερο δυνατόν, στο κράτος της σηµαίας του επιθεωρηθέντος σκάφους. ΤΙΤΛΟΣ ΙΙΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ∆ΙΑΤΑΞΕΙΣ Άρθρο 27 Τήρηση του απορρήτου Εκτός από τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 37 του κανονισµού (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93, τα κράτη µέλη και η Επιτροπή τηρούν τους κανόνες σχετικά µε την τήρηση απορρήτου που θεσπί- ζονται σύµφωνα µε τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 29 παράγραφος 2. Άρθρο 28 Οι απαραίτητοι κανόνες για την εφαρµογή του άρθρου 2 παράγρα- φος 3, του άρθρου 4 παράγραφος 3, του άρθρου 5 παράγραφος 3, του άρθρου 6 παράγραφος 5, του άρθρου 7 παράγραφος 3, του άρθρου 8, του άρθρου 11 παράγραφοι 5 και 6, του άρθρου 12 παράγραφος 1, του άρθρου 13 παράγραφος 1, του άρθρου 14 παράγραφος 1 στοιχείο η, του άρθρου 19 παράγραφος 7 και του άρθρου 27 του παρόντος κανονισµού, θεσπίζονται σύµφωνα µε τη διαδικασία της διαχειριστικής επιτροπής που προβλέπεται από το άρθρο 29 παράγραφος 2. Άρθρο 29 1. Η Επιτροπή επικουρείται από επιτροπή διαχείρισης αλιευµάτων και υδατοκαλλιέργειας (καλούµενη στο εξής «η Επιτροπή»). 2. Οσάκις γίνεται αναφορά στην παρούσα παράγραφο εφαρµόζο- νται τα άρθρα 4 και 7 της απόφασης 1999/468/ΕΚ. Η περίοδος που προβλέπεται από το άρθρο 4 παράγραφος 3 της απόφασης 1999/468/ΕΚ ορίζεται σε ένα µήνα. 3. Η Επιτροπή θεσπίζει τον εσωτερικό κανονισµό της. Άρθρο 30 Έναρξη ισχύος Ο παρών κανονισµός αρχίζει να ισχύει την έβδοµη ηµέρα από τη δηµοσίευσή του στην Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοι- νοτήτων. Οι διατάξεις που αναφέρονται στο άρθρο 6 παράγραφοι 2 και 3 και στα άρθρα 8, 10 και 11 παραµένουν σε ισχύ, σε ad hoc βάση έως τις 31 ∆εκεµβρίου 2000. Πριν από τις 30 Σεπτεµβρίου 2000 το αργότερο, η Επιτροπή θα υποβάλει κατάλληλες προτάσεις για τη θέσπιση οριστικού καθεστώτος. Το Συµβούλιο, σύµφωνα µε τη διαδικασία που προβλέπεται από το άρθρο 37 της συνθήκης, θεσπίζει τα αναγκαία µέτρα µέχρι τις 31 ∆εκεµβρίου 2000, το αργότερο. Ο παρών κανονισµός είναι δεσµευτικός ως προς όλα τα µέρη του και ισχύει άµεσα σε κάθε κράτος µέλος. Βρυξέλλες, 16 ∆εκεµβρίου 1999. Για το Συµβούλιο Ο Πρόεδρος K. HEMILÄ 30. 12. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 337/9 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΡΥΘΜΙΣΗΣ Απόθεµα Γεωγραφική περιοχή/ζώνη CIEM Κοινή ονοµασία Επιστηµονική ονοµασία Κοκκινόψαρο του βυθού Sebastes mentella Νορβηγική ατλαντικοσκανδιναβική ρέγγα Clupea harengus V, XII, XIV I, II Προσφυγάκι Σκουµπρί Micromesistius poutassou IIa, IVa, Vb, VII, XII, XIV Scomber scombrus IIa, IVa, Vb, VI, VII, XII, XIV


title: Verordnung (EG) Nr. 141/2000 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 16. Dezember 1999 über Arzneimittel für seltene Leiden

eurovoc_concepts:
European Medicines Agency
disease prevention
drugs classification
market approval
medical diagnosis
medicinal product
scientific research

formats: html pdf print

text: 22. 1. 2000 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 18/1 I (Veröffentlichungsbedürftige Rechtsakte) VERORDNUNG (EG) Nr. 141/2000 DES EUROPÄISCHEN PARLAMENTS UND DES RATES vom 16. Dezember 1999 über Arzneimittel für seltene Leiden DAS EUROPÄISCHE PARLAMENT UND DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION — (4) gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, insbesondere auf Artikel 95, auf Vorschlag der Kommission (1), nach Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialausschusses (2), gemäß dem Verfahren des Artikels 251 des Vertrags (3), (5) in Erwägung nachstehender Gründe: (1) (2) (3) Bestimmte Leiden treten so selten auf, daß die Kosten für die Entwicklung und das Inverkehrbringen eines Arznei- mittels für die Diagnose, Verhütung oder Behandlung des Leidens durch den zu erwartenden Umsatz des Mittels nicht gedeckt werden würden. Die pharmazeuti- sche Industrie wäre deshalb nicht bereit, das Arznei- mittel unter normalen Marktbedingungen zu entwickeln. Diese Arzneimittel werden im englischen Sprachraum (d. h. als „Waisen- als „Orphan medicinal products“ kinder“ unter den Arzneimitteln) bezeichnet. Patienten mit seltenen Leiden müssen dasselbe Recht auf gute Behandlung haben wie andere Patienten. Daher müssen Erforschung, Entwicklung und Inverkehrbringen geeigneter Arzneimittel durch die pharmazeutische Indu- strie gefördert werden. Anreize für die Entwicklung von Arzneimitteln für seltene Leiden bestehen in den USA seit 1983 und in Japan seit 1993. In der Europäischen Union gab es auf einzelstaatlicher oder gemeinschaftlicher Ebene bisher nur vereinzelte Maßnahmen, um die Entwicklung von Arzneimitteln für seltene Leiden zu fördern. Solche Maßnahmen sollten vorzugsweise auf Gemeinschaftsebene getroffen werden, um für diese Erzeugnisse einen möglichst großen Markt zu erschließen und eine Aufsplitterung der begrenzten Mittel zu vermeiden. Maßnahmen auf Gemeinschafts- ebene sind unkoordinierten Maßnahmen der Mitglied- staaten vorzuziehen, die zu Wettbewerbsverzerrungen und Hemmnissen im innergemeinschaftlichen Handel führen können. (1) ABl. C 276 vom 4. 9. 1998, S. 7. (2) ABl. C 101 vom 12. 4. 1999, S. 37. (3) Stellungnahme des Europäischen Parlaments vom 9. März 1999 (ABl. C 175 vom 21. 6. 1999, S. 61). Gemeinsamer Standpunkt des Rates vom 27. September 1999 (ABl. C 317 vom 4. 11. 1999, S. 34) und Beschluß des Europäischen Parlaments vom 15. Dezember 1999 (noch nicht im Amtsblatt veröffentlicht). (6) (7) Es sollte klare und eindeutige Kriterien dafür geben, welche Arzneimittel für seltene Leiden für Anreize in Frage kommen. Dies dürfte sich am besten durch die Einführung eines offenen und transparenten Gemein- schaftsverfahrens potentieller Arzneimittel als Arzneimittel für seltene Leiden errei- chen lassen. die Ausweisung für für das Für die Ausweisung als Arzneimittel für seltene Leiden sollten objektive Kriterien festgelegt werden. Bei diesen Kriterien sollte man sich auf die Prävalenz des Leidens stützen, eine Diagnose, Vorbeugung oder Therapie benötigt wird. Eine Prävalenz von nicht mehr als fünf von zehntausend Personen wird allgemein als geeigneter Schwellenwert angesehen. Ein Arzneimittel für ein lebensbedrohendes, ein zu schwerer Invalidität führendes oder ein schweres und chronisches Leiden sollte auch dann für Anreize in Frage kommen, wenn die Prävalenz bei über fünf von Zehntausend liegt. sollte benannt werden, Ein Ausschuß von Sachverständigen, die von den Mitgliedstaaten eingesetzt werden, um die Anträge auf Ausweisung von Arzneimit- für seltene Leiden zu prüfen. teln als Arzneimittel Diesem Ausschuß sollten außerdem drei von der Kommission benannte Vertreter von Patientenorganisa- tionen und drei weitere ebenfalls von der Kommission auf Empfehlung der Europäischen Agentur für die Beur- teilung von Arzneimitteln (im folgenden: Agentur) benannte Personen angehören. Für die angemessene Koordinierung zwischen dem Ausschuß für Arzneimittel für seltene Leiden und dem Ausschuß für Arzneispeziali- täten sollte die Agentur zuständig sein. Patienten mit solchen Leiden haben denselben Anspruch auf Qualität, Unbedenklichkeit und Wirksamkeit von für Arzneimitteln wie andere Patienten. Arzneimittel seltene Leiden sollten daher dem normalen Bewertungs- verfahren unterliegen. Für Investoren von Arzneimitteln für seltene Leiden sollte die Möglichkeit einer Gemein- schaftsgenehmigung vorgesehen werden. Um die Ertei- lung oder Aufrechterhaltung einer Gemeinschaftsgeneh- migung zu erleichtern, sollte man zumindest teilweise auf die der Agentur zu entrichtenden Gebühren verzichten. Der dadurch für die Agentur entstehende Verlust an Einnahmen sollte durch Mittel aus dem Haus- halt der Gemeinschaft ausgeglichen werden. L 18/2 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 22. 1. 2000 (8) (9) Die Erfahrungen in den Vereinigten Staaten und Japan haben gezeigt, daß für die Industrie der stärkste Anreiz zu Investitionen in die Entwicklung und das Inverkehr- bringen von Arzneimitteln für seltene Leiden die Aussicht auf ein mehrjähriges Marktexklusivitätsrecht ist, wodurch sich die Investitionen möglicherweise teilweise decken lassen. Der Datenschutz gemäß Artikel 4 Nummer 8 Buchstabe a) Ziffer iii) der Richtlinie 65/ 65/EWG des Rates vom 26. Januar 1965 zur Anglei- chung der Rechts- und Verwaltungsvorschriften über Arzneimittel (1) reicht diesbezüglich als Anreiz nicht aus. Die Mitgliedstaaten können von sich aus eine entspre- chende Maßnahme nicht ohne gemeinschaftliche Dimen- sion einführen, da dies im Widerspruch zu der Richtlinie 65/65/EWG stünde. Würden die Mitgliedstaaten derar- tige Maßnahmen ohne Koordinierung ergreifen, so hätte dies Hemmnisse im innergemeinschaftlichen Handel zur Folge, die ihrerseits Wettbewerbsverzerrungen nach sich zögen und dem Binnenmarkt entgegenstünden. Das Marktexklusivitätsrecht sollte jedoch lediglich das thera- peutische Anwendungsgebiet betreffen, für das ein Arzneimittel als Arzneimittel für seltene Leiden ausge- wiesen wurde, und sollte bereits bestehende Rechte an geistigem Eigentum nicht berühren. Im Interesse der Patienten sollte das für Arzneimittel für seltene Leiden gewährte Marktexklusivitätsrecht nicht ausschließen, daß ein ähnliches Arzneimittel in Verkehr gebracht werden kann, das den von dem Leiden Betroffenen erheblichen Nutzen bringen könnte. Investoren von nach dieser Verordnung ausgewiesenen Arzneimitteln für seltene Leiden sollten in den vollen Genuß aller Anreize kommen, die von der Gemeinschaft oder den Mitgliedstaaten geschaffen werden, um die Erforschung und Entwicklung von Arzneimitteln für die Diagnose, Verhütung oder Behandlung solcher Leiden, einschließlich seltener Krankheiten, zu fördern. für (10) Durch das spezifische Programm Biomed 2 des Vierten Rahmenprogramms für Forschung und technologische Entwicklung (1994-1998) wurde die Erforschung von Behandlungsmöglichkeiten seltene Krankheiten gefördert; dazu gehören die Schaffung einer Methodo- logie für Schnellprogramme für die Entwicklung von Arzneimitteln für seltene Leiden und die Erstellung von Registern der in Europa verfügbaren Arzneimittel für seltene Leiden. Die hierfür bereitgestellten Mittel dienten der Förderung einer grenzüberschreitenden Zusammen- arbeit bei der Grundlagenforschung und der klinischen Forschung auf dem Gebiet seltener Krankheiten. Die Erforschung seltener Krankheiten bleibt auch weiterhin ein prioritäres Anliegen der Gemeinschaft und wurde in das Fünfte Rahmenprogramm für Forschung und tech- nologische Entwicklung (1998-2002) aufgenommen. Diese Verordnung schafft einen rechtlichen Rahmen, der eine schnelle und wirkungsvolle Umsetzung der Ergeb- nisse dieser Forschung erlauben wird. (11) für Gemeinschaftsaktionen Seltene Krankheiten wurden im Aktionsrahmen im Bereich der öffentlichen Gesundheit als vorrangiges Gebiet genannt. Die Kommission teilte in ihrer Mitteilung zu einem Aktions- programm der Gemeinschaft für seltene Krankheiten innerhalb des Aktionsrahmens im Bereich der öffentli- chen Gesundheit ihre Entscheidung mit, diese Krank- (1) ABl. 22 vom 9. 2. 1965, S. 369. Richtlinie zuletzt geändert durch die (ABl. L 214 vom 24. 8. 1993, Richtlinie 93/39/EWG des Rates S. 22). heiten innerhalb dieses Aktionsrahmens als vorrangig einzustufen. Mit dem Beschluß Nr. 1295/1999/EG (2) vom 29. April 1999 haben das Europäische Parlament und der Rat ein Aktionsprogramm der Gemeinschaft betreffend seltene Krankheiten innerhalb des Aktionsrah- mens im Bereich der öffentlichen Gesundheit (1999- 2003) angenommen, das Aktionen zur Beschaffung von Informationen, zur Behandlung von Clustern seltener Krankheiten in einer Bevölkerung und zur Unterstützung einschlägiger Patientenorganisationen umfaßt. Mit dieser Verordnung wird eine der Prioritäten dieses Aktionspro- grammes verwirklicht — HABEN FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 Zweck Ziel dieser Verordnung ist es, ein Gemeinschaftsverfahren für die Ausweisung von Arzneimitteln als Arzneimittel für seltene Leiden festzulegen und Anreize für die Erforschung, Entwick- lung und das Inverkebrbringen von als Arzneimittel für seltene Leiden ausgewiesenen Arzneimitteln zu schaffen. Artikel 2 Begriffsbestimmungen Im Sinne dieser Verordnung bezeichnet der Ausdruck a) „Arzneimittel“ ein Humanarzneimittel gemäß der Begriffsbe- stimmung in Artikel 2 der Richtlinie 65/65/EWG; b) „Arzneimittel für seltene Leiden“ ein nach den Bestim- mungen dieser Verordnung ausgewiesenes Arzneimittel (Orphan medicinal product); c) „Investor“ eine in der Gemeinschaft niedergelassene juristi- sche oder natürliche Person, die beantragt, daß ein Arznei- mittel als Arzneimittel für seltene Leiden ausgewiesen wird, oder diese Ausweisung bereits erhalten hat; d) „Agentur“ die Europäische Agentur für die Beurteilung von Arzneimitteln. Artikel 3 Kriterien für die Ausweisung als Arzneimittel für seltene Leiden Ein Arzneimittel wird als Arzneimittel für seltene Leiden (1) ausgewiesen, wenn der Investor nachweisen kann, daß a) das Arzneimittel für die Diagnose, Verhütung oder Behand- lung eines Leidens bestimmt ist, das lebensbedrohend ist oder eine chronische Invalidität nach sich zieht und von dem zum Zeitpunkt der Antragstellung in der Gemeinschaft nicht mehr als fünf von zehntausend Personen betroffen sind, oder das Arzneimittel für die Diagnose, Verhütung oder Behand- lung eines lebensbedrohenden Leidens, eines zu schwerer Invalidität führenden oder eines schweren und chronischen ist und daß das Leidens in der Gemeinschaft bestimmt Inverkehrbringen des Arzneimittels in der Gemeinschaft ohne Anreize vermutlich nicht genügend Gewinn bringen würde, um die notwendigen Investitionen zu rechtfertigen, (2) ABl. L 155 vom 22. 6. 1999, S. 1. 22. 1. 2000 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 18/3 und b) in der Gemeinschaft noch keine zufriedenstellende Methode für die Diagnose, Verhütung oder Behandlung des betref- fenden Leidens zugelassen wurde oder daß das betreffende Arzneimittel — sofern eine solche Methode besteht — für diejenigen, die von diesem Leiden betroffen sind, von erheb- lichem Nutzen sein wird. (2) Die Kommission erläßt die erforderlichen Bestimmungen für die Anwendung dieses Artikels mittels einer Durchfüh- rungsverordnung nach dem Verfahren des Artikels 72 der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 des Rates (1). Artikel 4 Ausschuß für Arzneimittel für seltene Leiden (1) Es wird innerhalb der Agentur ein Ausschuß für Arznei- mittel für seltene Leiden eingesetzt (im folgenden „Ausschuß“ genannt). (2) Der Ausschuß hat folgende Aufgaben: a) Prüfung von Anträgen auf Ausweisung eines Arzneimittels als Arzneimittel für seltene Leiden, die ihm gemäß dieser Verordnung vorgelegt werden; b) Beratung der Kommission bei der Ausarbeitung und Festle- gung einer Politik der Europäischen Union für Arzneimittel für seltene Leiden; c) Unterstützung der Kommission bei internationalen Bera- tungen auf dem Gebiet der Arzneimittel für seltene Leiden und bei ihren Kontakten mit Gruppen zur Unterstützung der Patienten; d) Unterstützung der Kommission bei der Erarbeitung ausführ- licher Leitlinien. (3) Jeder Der Ausschuß setzt sich wie folgt zusammen: Mitgliedstaat benennt ein Mitglied, die Kommission benennt drei Mitglieder als Vertreter der Patientenorganisationen und drei Mitglieder auf Empfehlung der Agentur. Die Ausschußmit- glieder werden für drei Jahre ernannt; eine Wiederernennung ist möglich. Sie können sich von Sachverständigen begleiten lassen. (4) eine einmalige Wiederwahl Der Ausschuß wählt seinen Vorsitzenden für drei Jahre; ist möglich. (5) Die Vertreter der Kommission und der Verwaltungsdi- rektor der Agentur oder dessen Vertreter können an allen Sitzungen des Ausschusses teilnehmen. Die Agentur übernimmt die Sekretariatsgeschäfte des (6) Ausschusses. (7) Die Ausschußmitglieder dürfen auch nach Ende ihres Mandats keine Informationen von der Art der Informationen preisgeben, die unter das Berufsgeheimnis fallen. Artikel 5 Verfahren der Ausweisung und der Streichung aus dem Register (1) Um die Ausweisung eines Arzneimittels als Arzneimittel für seltene Leiden zu erhalten, stellt der Investor bei der Agentur in einem beliebigen Stadium der Entwicklung eines Arzneimittels einen entsprechenden Antrag; dies erfolgt vor (1) ABl. L 214 vom 24. 8. 1993, S. 1. Verordnung geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 649/98 der Kommission (ABl. L 88 vom 24. 3. 1998, S. 7). Stellung des Antrags auf Genehmigung für das Inverkehr- bringen. Dem Antrag sind folgende Angaben und Unterlagen (2) beizufügen: a) Name oder Finna und ständige Anschrift des Investors, b) Wirkstoffe des Arzneimittels, c) vorgeschlagenes therapeutisches Anwendungsgebiet, d) Begründung, daß die Kriterien des Artikels 3 Absatz I erfüllt sind und Darstellung des Entwicklungsstandes einschließlich der erwarteten Anwendungsgebiete. Die Kommission erstellt (3) in Konsultation mit den Mitgliedstaaten, der Agentur und den interessierten Parteien ausführliche Leitlinien für Form und Inhalt der Anträge auf Ausweisung von Arzneimitteln als Arzneimittel für seltene Leiden. Die Agentur prüft die Gültigkeit des Antrags und legt (4) dem Ausschuß die Ergebnisse in Form eines Kurzberichts vor. Sie kann den Investor erforderlichenfalls auffordern, zusätzliche Angaben und Unterlagen bereitzustellen. Die Agentur stellt sicher, daß der Ausschuß innerhalb (5) von 90 Tagen nach Erhalt eines gültigen Antrags ein Gutachten abgibt. (6) Der Ausschuß bemüht sich bei der Erstellung seines Gutachtens darum, einen Konsens zu erzielen. Gelingt dies nicht, wird das Gutachten mit Zweidrittelmehrheit der Mitglieder des Ausschusses angenommen. Das Gutachten kann im schriftlichen Verfahren erstellt werden. Entspricht der Antrag nach dem Gutachten des (7) Ausschusses nicht den Kriterien des Artikels 3 Absatz 1, so teilt die Agentur dies dem Investor unverzüglich mit. Der Investor kann innerhalb von 90 Tagen nach Erhalt des Gutachtens unter Angabe ausführlicher Gründe einen Widerspruch einlegen, den die Agentur an den Ausschuß weiterleitet. Der Ausschuß prüft auf seiner nächsten Sitzung eine etwaige Revision seines Gutachtens. Die Agentur übermittelt das endgültige Gutachten des (8) Ausschusses unverzüglich der Kommission, die innerhalb von 30 Tagen nach Erhalt des Gutachtens eine Entscheidung annimmt. Steht der Entscheidungsentwurf ausnahmsweise nicht im Einklang mit dem Gutachten des Ausschusses, so wird die endgültige Entscheidung nach dem Verfahren des Artikels 73 der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 angenommen. Die Entscheidung wird dem Investor sowie der Agentur und den zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten mitgeteilt. Als Arzneimittel für seltene Leiden ausgewiesene Arznei- (9) mittel werden in das Gemeinschaftsregister für Arzneimittel für seltene Leiden eingetragen. (10) Der Investor übermittelt der Agentur jährlich einen Bericht über den Entwicklungsstand des ausgewiesenen Arznei- mittels. (11) Soll die Ausweisung als Arzneimittel für seltene Leiden auf einen anderen Investor übertragen werden, so reicht der Inhaber der Ausweisung bei der Agentur einen entsprechenden Antrag ein. Die Kommission erstellt in Konsultation mit den Mitgliedstaaten, der Agentur und den interessierten Parteien ausführliche Leitlinien für Form und Inhalt der Anträge auf Übertragung einer Ausweisung und alle Angaben über den neuen Investor. L 18/4 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 22. 1. 2000 Ein als Arzneimittel für seltene Leiden ausgewiesenes (12) Arzneimittel wird aus dem Gemeinschaftsregister für Arznei- mittel für seltene Leiden gestrichen Artikel 8 Marktexklusivitätsrecht a) auf Antrag des Investors, b) wenn vor Erteilung der Genehmigung für das Inverkehr- bringen festgestellt wird, daß die Kriterien des Artikels 3 in bezug auf dieses Arzneimittel nicht mehr erfüllt sind, c) am Ende des in Artikel 8 vorgesehenen Zeitraums des Marktexklusivitätsrechts. Artikel 6 Unterstützung bei der Erstellung des Prüfplans Der Investor von Arzneimitteln für seltene Leiden kann (1) vor Stellung eines Antrags auf Genehmigung für das Inverkehr- bringen bei der Agentur im Sinne des Artikels 51 Buchstabe j) der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 Auskünfte über die Durchführung der verschiedenen Tests und Versuche einholen, die zum Nachweis der Qualität, Sicherheit und Wirksamkeit des Arzneimittels erforderlich sind. (2) Die Agentur legt ein Verfahren für die Entwicklung von Arzneimitteln für seltene Leiden fest, das eine ordnungsrecht- liche Unterstützung bei der Festlegung des Inhalts des Geneh- migungsantrags nach Artikel 6 der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 vorsieht. Artikel 7 Gemeinschaftsgenehmigung für das Inverkehrbringen (1) Die für das Inverkehrbringen eines Arzneimittels für seltene Leiden zuständige Person kann beantragen, daß die Genehmigung für das Inverkehrbringen des betreffenden Arzneimittels nach der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 von der Gemeinschaft erteilt wird, ohne daß sie nachweisen muß, daß das Arzneimittel den Bedingungen von Teil B des Anhangs jener Verordnung entspricht. Zusätzlich zu dem Zuschuß nach Artikel 57 der Verord- (2) nung (EWG) Nr. 2309/93 erhält die Agentur von der Gemein- schaft jährlich einen speziellen Zuschuß. Dieser dient der Agentur ausschließlich dazu, eine vollständige oder teilweise Befreiung von allen nach den Gemeinschaftsbestimmungen aufgrund der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 zu entrichtenden Gebühren zu gewähren. Ein ausführlicher Bericht über die Verwendung dieses speziellen Zuschusses wird vom Verwal- tungsdirektor der Agentur am Ende jedes Jahres vorgelegt. Etwaige Überschüsse werden jeweils auf das folgende Jahr über- tragen und von dem speziellen Zuschuß für das nachfolgende Jahr abgezogen. Für Arzneimittel (3) für seltene Leiden erteilte Genehmi- gungen für das Inverkehrbringen gelten ausschließlich für solche therapeutische Anwendungsgebiete, die den Kriterien des Artikels 3 entsprechen. Die Möglichkeit, für andere Anwen- dungsgebiete außerhalb des Geltungsbereichs dieser Verord- nung eine getrennte Genehmigung für das Inverkehrbringen zu beantragen, bleibt davon unberührt. (1) Wurde nach der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 eine Genehmigung für das Inverkehrbringen eines Arzneimittels für seltene Leiden erteilt oder haben alle Mitgliedstaaten eine Genehmigung für das Inverkehrbringen dieses Arzneimittels nach den in den Artikeln 7 und 7a der Richtlinie 65/65/EWG oder in Artikel 9 Absatz 4 der Richtlinie 75/319/EWG des Rates vom 20. Mai 1975 zur Angleichung der Rechts- und Verwaltungsvorschriften über Arzneispezialitäten (1) vorgese- henen Verfahren für die gegenseitige Anerkennung — unbe- schadet der Vorschriften über geistiges Eigentum oder anderer Vorschriften des Gemeinschaftsrechts — erteilt, so werden die Gemeinschaft und die Mitgliedstaaten während der nächsten zehn Jahre weder einen anderen Antrag auf Genehmigung für das Inverkehrbringen eines ähnlichen Arzneimittels für dasselbe therapeutische Anwendungsgebiet eine entsprechende Genehmigung erteilen noch einem Antrag auf Erweiterung einer bestehenden Genehmigung stattgeben. annehmen noch (2) Dieser Zeitraum kann jedoch auf sechs Jahre verkürzt werden, wenn am Ende des fünften Jahres in bezug auf das betreffende Arzneimittel feststeht, daß die in Artikel 3 festge- legten Kriterien nicht mehr erfüllt sind, wenn nämlich unter anderem anhand der vorliegenden Daten nachgewiesen wird, daß die Rentabilität so ausreichend ist, daß die Aufrechterhal- tung des Marktexklusivitätsrechts nicht gerechtfertigt ist. Zu diesem Zweck teilt ein Mitgliedstaat der Agentur mit, daß das Kiterium, anhand dessen das Marktexklusivitätsrecht gewährt wurde, möglicherweise nicht erfüllt wird, und die Agentur leitet sodann das Verfahren des Artikels 5 ein. Der Investor übermit- telt der Agentur zu diesem Zweck die erforderlichen Informa- tionen. (3) Abweichend von Absatz 1 und unbeschadet der Vorschriften über geistiges Eigentum oder anderer Vorschriften des Gemeinschaftsrechts kann für ein ähnliches Arzneimittel mit demselben therapeutischen Anwendungsgebiet eine Geneh- migung für das Inverkehrbringen gewährt werden, wenn a) der Inhaber der Genehmigung für das Inverkehrbringen des zuerst als Arzneimittel für seltene Leiden ausgewiesenen Arzneimittels dem zweiten Antragsteller seine Zustimmung gegeben hat oder b) der Inhaber der Genehmigung für das Inverkehrbringen des für seltene Leiden ausgewiesenen in ausreichender zuerst als Arzneimittel Arzneimittels das Arzneimittel nicht Menge liefern kann oder c) der zweite Antragsteller in seinem Antrag nachweisen kann, daß das zweite Arzneimittel, obwohl es dem bereits zugelas- senen und als Arzneimittel für seltene Leiden ausgewiesenen Arzneimittel ähnlich ist, sicherer, wirksamer oder unter anderen Aspekten klinisch überlegen ist. (4) Die Kommission nimmt die Definition der Begriffe „ähnliches Arzneimittel“ und „klinische Überlegenheit“ mittels einer Durchführungsverordnung nach dem Verfahren des Arti- kels 72 der Verordnung (EWG) Nr. 2309/93 an. Die Kommission erstellt (5) in Konsultation mit den Mitgliedstaaten, der Agentur und den interessierten Parteien ausführliche Leitlinien für die Anwendung dieses Artikels. (1) ABl. L 147 vom 9. 6. 1975, S. 13. Richtlinie zuletzt geändert durch die Richtlinie 93/39/EWG des Rates (ABl. L 214 vom 24. 8. 1993, S. 22). 22. 1. 2000 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 18/5 Artikel 9 Sonstige Anreize (1) für Für die nach dieser Verordnung als Arzneimittel seltene Leiden ausgewiesenen Arzneimittel können von der Kommission und den Mitgliedstaaten Anreize zur Förderung der Erforschung, der Entwicklung und des Inverkehrbringens von Arzneimittel für seltene Leiden geschaffen werden, insbe- sondere Forschungshilfe zugunsten kleiner und mittlerer Unter- nehmen im Sinne der Rahmenprogramme im Bereich der Forschung und technologischen Entwicklung. (2) Die Mitgliedstaaten machen der Kommission vor dem 22. Juli 2000 genaue Angaben zu allen Maßnahmen, die sie zur Förderung der Erforschung, der Entwicklung und des Inver- kehrbringens von Arzneimitteln für seltene Leiden oder von Arzneimitteln, die als Arzneimittel für seltene Leiden ausge- wiesen werden können, erlassen haben. Diese Angaben werden in regelmäßigen Abständen aktualisiert. (3) Die Kommission veröffentlicht vor dem 22. Januar 2001 ein ausführliches Verzeichnis aller Anreize, die von der Gemeinschaft und den Mitgliedstaaten zur Erforschung, zur Entwicklung und zum Inverkehrbringen von Arzneimitteln für seltene Leiden geschaffen wurden. Dieses Verzeichnis wird in regelmäßigen Abständen aktualisiert. Artikel 10 Allgemeiner Bericht Die Kommission veröffentlicht vor dem 22. Januar 2006 einen allgemeinen Bericht über die bei der Anwendung dieser Verord- nung gewonnenen Erfahrungen, in dem auch der hinsichtlich der öffentlichen Gesundheit erzielte Nutzen dargelegt wird. Artikel 11 Inkrafttreten Diese Verordnung tritt am Tag ihrer Veröffentlichung im Amts- blatt der Europäischen Gemeinschaften in Kraft. Diese Verordnung gilt ab dem Tag der Annahme der Durchfüh- rungsverordnungen nach Artikel 3 Absatz 2 und Artikel 8 Absatz 4. Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitglied- staat. Geschehen zu Brüssel am 16. Dezember 1999. In Namen des Europäischen Parlaments In Namen des Rates Die Präsidentin N. FONTAINE Der Präsident K. HEMILÄ


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-2383/99 von Bart Staes (Verts/ALE) an die Kommission. Verordnung über Exklusivabnahmeverpflichtungen.

eurovoc_concepts: exemption from restrictive-practice authorisation

text: 8. 8. 2000 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 225 E/119 Um die Wettbewerbsf(cid:228)higkeit der Privatwirtschaft in den Entwicklungsl(cid:228)ndern generell zu verbessern, hat die Kommission 1998 eine neue Strategie f(cid:252)r die Entwicklung des Privatsektors eingeleitet. Diese Strategie beruht auf einem integrierten Konzept, mit dem die wirtschaftlichen Rahmenbedingungen, der (cid:246)rtliche Finanzsektor und Privatsektor, Institutionen und auch die Kapazit(cid:228)ten der Unternehmen selbst verbessert werden sollen. (1). Zur Umsetzung dieser Strategie stellt die Kommission den AKP-Staaten verschiedene Instrumente zur Verf(cid:252)gung. So wurde f(cid:252)r die Analyse des Wirtschaftsklimas in den AKP-Staaten das Programm Diagnos eingef(cid:252)hrt. Dieses Programm dient der Entwicklung einer nationalen oder regionalen Strategie, deren Schwerpunkt auf der Festlegung von Reformma(cid:223)nahmen liegt. Die Strategie schlie(cid:223)t jedoch auch die Unterst(cid:252)tzung auf Meso- und Micro-Ebene ein. Eine nachfrageorientierte EU-AKP Fazilit(cid:228)t f(cid:252)r Unterneh- mensf(cid:246)rderung soll auf Kostenteilungsbasis zur Steigerung der Wettbewerbsf(cid:228)higkeit und St(cid:228)rkung der Kapazit(cid:228)ten der Privatwirtschaft und der nicht-finanziellen Dienstleister beitragen. Au(cid:223)erdem soll zur F(cid:246)rderung der Auslandsinvestitionen und der wirtschaftlichen Zusammenarbeit das (derzeit in Vorberei- tung befindliche) Programm Proinvest eingesetzt werden, das auf die Gew(cid:228)hrleistung der Kontinuit(cid:228)t und Nachhaltigkeit von Investitionen und die Unterst(cid:252)tzung von Partnerschaften als Katalysator f(cid:252)r die Zusammenarbeit von Unternehmen ausgerichtet ist. Dar(cid:252)ber hinaus k(cid:246)nnen einzelne L(cid:228)nder oder die Region Mittel f(cid:252)r die F(cid:246)rderung des Privatsektors im Rahmen der nationalen oder regionalen Richtpro- gramme in Anspruch nehmen. Die Ma(cid:223)nahmen der Kommission zur St(cid:228)rkung des Privatsektors werden gemeinsam mit der Europ(cid:228)ischen Investitionsbank (EIB) und dem AKP-EG Zentrum f(cid:252)r industrielle Entwicklung (ZIE) durchgef(cid:252)hrt und im Rahmen des Post-LomØ-Abkommens erweitert abgestimmt. Das Mandat beider Institutionen soll werden, (cid:252)ber das derzeit verhandelt wird. Bei der Umsetzung der Strategie strebt die Kommission auch die Koordinierung mit anderen Gebern, insbesondere den Mitgliedstaaten, an. Schlie(cid:223)lich sollte darauf hingewiesen werden, da(cid:223) der entscheidende Unterschied zwischen der von der Kommission und den einzelnen Mitgliedstaaten bereitgestellten Hilfe darin besteht, da(cid:223) die Hilfsprojekte der Gemeinschaft in allen 15 Mitgliedstaaten ausgeschrieben werden (zus(cid:228)tzlich zu den oben erw(cid:228)hnten Ma(cid:223)nahmen). (1) KOM(98) 667 endg. (2000/C 225 E/127) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-2383/99 von Bart Staes (Verts/ALE) an die Kommission (16. Dezember 1999) Betrifft: Verordnung (cid:252)ber Exklusivabnahmeverpflichtungen Durch eine neue EG-Verordnung sollen Exklusivabnahmeverpflichtungen f(cid:252)r Produkte und Dienstleistun- gen untersagt werden, falls die betreffenden Lieferanten einen Marktanteil von mehr als 30 % halten. Mit der vorgeschlagenen Verordnung drohen jedoch Exklusivvertr(cid:228)ge die allgemeine und allgemeing(cid:252)ltige Norm zu werden. Nur wenige Lieferanten halten einen Marktanteil von mehr als 30 %. Infolgedessen werden Gastwirte k(cid:252)nftig nicht nur f(cid:252)r Getr(cid:228)nke an einen einzigen Lieferanten gebunden sein, sondern auch f(cid:252)r alle anderen Waren und Dienstleistungen, die sich f(cid:252)r zweckm(cid:228)(cid:223)ig halten. Aufgrund welcher wirtschaftlichen Argumente kam dieser Verordnungsentwurf zustande? Mit wel- 1. cher Begr(cid:252)ndung rechtfertigt die Kommission eine derartige Verordnung? 2. Verf(cid:252)gt die Kommission (cid:252)ber eine (detaillierte) (cid:220)bersicht (cid:252)ber Exklusivabnahmeverpflichtungen in den 15 EU-Mitgliedstaaten? Falls ja, um welche Exklusivvertr(cid:228)ge und welche Marktanteile (in Prozent) handelt es sich dabei? Falls nein, droht die Verordnung angesichts des hohen Schwellenwerts von 30 % nicht genau die entgegengesetzte Wirkung zu haben? C 225 E/120 Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften DE 8. 8. 2000 Antwort von Herrn Monti im Namen der Kommission (6. Januar 2000) Der Herr Abgeordnete nimmt in seiner Anfrage Bezug auf die von der Kommission in Verbindung mit entsprechenden Leitlinien ver(cid:246)ffentlichte Gruppenfreistellungsverordnung (1). Diese im Entwurf vorliegen- den Texte bilden die letzten Schritte auf dem Wege zur endg(cid:252)ltigen Reform der gemeinschaftlichen Wettbewerbspolitik im Bereich der vertikalen Vereinbarungen. Der erste Schritt bestand in der Ver(cid:246)ffentlichung eines Gr(cid:252)nbuchs (2), zu dem alle interessierten Kreise konsultiert wurden, und in der Ver(cid:246)ffentlichung einer Mitteilung der Kommission (3). In diesen Dokumen- ten wurden die Gr(cid:252)nde f(cid:252)r die Revision und Reform eingehend beschrieben. F(cid:252)r die Beurteilung von vertikalen Beschr(cid:228)nkungen soll in Zukunft ein wirtschaftlicherer Ansatz gew(cid:228)hlt werden. Diese Wahl wird generell begr(cid:252)(cid:223)t und ist wegen mehrerer struktureller Schw(cid:228)chen in den gegenw(cid:228)rtigen Gruppenfreistellungsverordnungen, einschlie(cid:223)lich in der Verordnung (cid:252)ber Bierlieferungsver- tr(cid:228)ge, notwendig geworden. Die drei gegenw(cid:228)rtigen Gruppenfreistellungsverordnungen im Bereich des Alleinvertriebs, Alleinbezugs und Franchising sind in den vergangenen Jahren erheblich kritisiert worden, weil ihr Anwendungsbereich nicht weit genug, ihr Ansatz (cid:228)u(cid:223)erst formalistisch und ihre Wirkung auf die Unternehmen sehr restriktiv waren und dies mit der Entwicklung der Produktions- und Vertriebsverfahren unvereinbar war. Dort, wo Unternehmen im (cid:252)brigen (cid:252)ber Marktmacht verf(cid:252)gen, k(cid:246)nnen vertikale Beschr(cid:228)nkungen dem Wettbewerb sowohl f(cid:246)rderlich als auch abtr(cid:228)glich sein. Marktabschottende Wirkun- gen sind z. B. negativ. Deswegen sollen die auf vertikale Beschr(cid:228)nkungen anwendbaren Vorschriften erheblich vereinfacht und die Regelungserfordernisse vermindert werden, damit die Unternehmen, die (cid:252)ber keine signifikante Markt- macht verf(cid:252)gen (d. h. die meisten Unternehmen), die G(cid:252)ltigkeit ihrer Vereinbarungen nach gemeinschafts- rechtlichen Wettbewerbsaspekten nicht mehr untersuchen lassen m(cid:252)ssen. Die geplante Gruppenfreistel- lungsverordnung wird sich daher auf alle vertikalen Beschr(cid:228)nkungen im Bereich der Zwischen- und Endprodukte sowie der Dienstleistungen erstrecken, wenn die an ihnen beteiligten Unternehmen die augenblicklich vorgesehene Marktanteilsschwelle von 30 % nicht (cid:252)berschreiten. Von der Freistellung ausgenommen sind nur einige besondere Beschr(cid:228)nkungen und Bedingungen. So ist bei Bierlieferungsver- tr(cid:228)gen im allgemeinen nicht damit zu rechnen, da(cid:223) eine Brauerei mit einem Marktanteil von weniger als 30 % in der Lage ist, den Markt gegen(cid:252)ber ihren Wettbewerbern durch Verh(cid:228)ngung eines Wettbewerbs- verbots in den von ihr belieferten Gastst(cid:228)tten abzuschotten. Unternehmen mit Marktanteilen von (cid:252)ber 30 % fallen aus dem Anwendungsbereich der Verordnung heraus. Trotzdem werden ihre vertikalen Vereinbarungen nicht automatisch als rechtswidrig angesehen, sondern m(cid:246)glicherweise lediglich einer Einzelpr(cid:252)fung gem(cid:228)(cid:223) Artikel 81 EG-Vertrag unterzogen. Die der Gruppenfreistellungsverordnung beigef(cid:252)gten Leitlinien sollen den Unternehmen die Pr(cid:252)fung erleichtern und verst(cid:228)rken auf diese Weise die Wirksamkeit der Wettbewerbsregeln. Es ist unm(cid:246)glich, sich in der Gemeinschaft einen kompletten (cid:220)berblick (cid:252)ber die Wettbewerbsverbote zu verschaffen, da in zahlreichen Wirtschaftszweigen Tausende von Vereinbarungen bestehen. Weder bef(cid:252)rch- tet noch erwartet die Kommission aber, da(cid:223) derartige Verbote zur Gewohnheit werden. Erstens n(cid:228)mlich wird in der neuen Gruppenfreistellungsverordnung die Freistellungsdauer von Wettbe- werbsverboten auf f(cid:252)nf Jahre herabgesetzt, w(cid:228)hrend gegenw(cid:228)rtig in bestimmten Sektoren, wie im Bier- sektor, den Vertriebsh(cid:228)ndlern bis zu zehn Jahren oder sogar ohne zeitliche Begrenzung die H(cid:228)nde gebunden sein k(cid:246)nnen. Diese Vertriebsh(cid:228)ndler werden also k(cid:252)nftig Druck auf ihre Lieferanten aus(cid:252)ben k(cid:246)nnen, indem sie mit einem Wechsel des Lieferanten drohen k(cid:246)nnen, was wesentlich effizienter ist, als im einzelnen die Rechte und Pflichten der Vertragsparteien zu regeln. Zweitens wird sich (cid:129) wie bereits gesagt (cid:129) die k(cid:252)nftige Gruppenfreistellungsverordnung nicht auf Unter- nehmen mit einem Marktanteil von (cid:252)ber 30 % erstrecken. Drittens ist die Gruppenfreistellungsverordnung zum ersten Mal auch auf Vereinigungen kleiner und mittlerer Unternehmen im Einzelhandel anwendbar, was die KMU in die Lage versetzen d(cid:252)rfte, ihre Stellung gegen(cid:252)ber den Lieferanten zu verst(cid:228)rken und besser mit gro(cid:223)en integrierten Vertriebsgruppen zu konkurrieren. 8. 8. 2000 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 225 E/121 Viertens soll in der neuen Gruppenfreistellungsverordnung auch die M(cid:246)glichkeit bestehen, sogar unterhalb einer Marktanteilsschwelle von 30 % t(cid:228)tig zu werden, falls sich vertikale Beschr(cid:228)nkungen f(cid:252)r den Wett- bewerb als negativ herausstellen. Die Kommission m(cid:246)chte eine tats(cid:228)chlich auf wirtschaftlichen Kriterien beruhende Wettbewerbspolitik schaffen und hat daher die Wirkungen vertikaler Vereinbarungen am Markt in den Mittelpunkt ihrer Untersuchung ger(cid:252)ckt. Ihr ist nicht daran gelegen, die vertraglichen Beziehungen zwischen den Vertrags- parteien vor dem Hintergrund der gemeinschaftlichen Wettbewerbsregeln zu regeln, um so deren Verhandlungspositionen ins Gleichgewicht zu bringen. Die Wettbewerbsregeln sind dazu da, den Wett- bewerb zu sch(cid:252)tzen, und sollen daf(cid:252)r sorgen, da(cid:223) vertikale Beschr(cid:228)nkungen dem Wettbewerb nicht schaden, insbesondere wenn Lieferanten (cid:252)ber eine signifikante Marktmacht verf(cid:252)gen. Die neue Politik wird auch den KMU zugute kommen. (1) ABl. C 270 vom 24. 9. 1999. (2) Gr(cid:252)nbuch (cid:252)ber vertikale Beschr(cid:228)nkungen des Wettbewerbs, KOM(96) 721 endg. (3) Mitteilung (cid:252)ber die Anwendung der EG-Wettbewerbsregeln auf vertikale Beschr(cid:228)nkungen, KOM(98) 544. (2000/C 225 E/128) SCHRIFTLICHE ANFRAGE P-2388/99 von SØrgio Marques (PPE-DE) an die Kommission (1. Dezember 1999) Betrifft: Bananeneinfuhrregelung Die Kommission hat in ihrer Sitzung vom 10. November 1999 einen Vorschlag f(cid:252)r eine neue Bananen- einfuhrregelung angenommen. Durch diese neue Regelung wird der Fortbestand der Bananenerzeugung in der EU erheblich gef(cid:228)hrdet, insbesondere durch die zu erwartende tiefgreifende Ver(cid:228)nderung der Absatz- wege, die die Vermarktung von Bananen aus der Gemeinschaft erheblich erschweren wird. Dieses Risiko kann durch keine Erzeugerbeihilferegelung ausgeglichen werden. Au(cid:223)erdem hat ein hoher Beamter der Kommission erkl(cid:228)rt, da(cid:223) die neue Regelung keinerlei Nachteile f(cid:252)r die Gemeinschaftserzeugung von Bananen mit sich bringen werde. Kann die Kommission daher mitteilen, wie sie die Interessen der Bananenerzeuger Madeiras im Rahmen dieser neuen Regelung zu wahren gedenkt? Kann die Kommission au(cid:223)erdem f(cid:252)r den Fall, da(cid:223) die Vermarktung von Gemeinschaftsbananen zu garantierten Preisen erfolgt und in Anbetracht der Haushaltsverpflichtungen im Rahmen der Agenda 2000 mitteilen, wie die durch das Mehrangebot an Bananen und den damit verbundenen Preisr(cid:252)ckgang entstehenden zus(cid:228)tzlichen Kosten der Beihilfen f(cid:252)r die Gemeinschaftserzeuger ((cid:132)deficiency payments(cid:147)) finanziert werden sollen? Antwort von Herrn Fischler im Namen der Kommission (20. Dezember 1999) Mit dem Vorschlag der Kommission vom 10. November 1999 (1) sollen die Verpflichtungen erf(cid:252)llt werden, die die Gemeinschaft im Rahmen der WTO eingegangen ist, es sollte aber auch den wichtigsten Interessen der Gemeinschaft in bezug auf die eigenen Bananenerzeuger und die Bananenerzeuger in den AKP-Staaten und der einzuhaltenden Haushaltsdisziplin Rechnung getragen werden. Dieser Vorschlag basiert auf einer reinen Zollsatzregelung, die (cid:129) nach einer (cid:220)bergangszeit, in der eine Zollkontingentsregelung angewendet w(cid:252)rde (cid:129) sp(cid:228)testens am 1. Januar 2006 mit einem pr(cid:228)ferenziellen Zollzugang in Kraft treten soll und f(cid:252)r die AKP-L(cid:228)nder einen hinreichenden Pr(cid:228)ferenzzoll vorsieht, damit Erzeugnisse mit Ursprung in diesen L(cid:228)ndern weiterhin Zugang zum Gemeinschaftsmarkt haben. Nach Auffassung der Kommission wird die Unterst(cid:252)tzung der Gemeinschaftserzeuger durch das geltende System der Ausgleichsbeihilfe garantiert, die auf der Grundlage der Differenz zwischen dem pauschalen Referenzerl(cid:246)s (cid:129) der 1998 um 5 % und 1999 um 3 % angehoben wurde (cid:129) und den durchschnittlichen Preisen im Laufe des Bananenwirtschaftsjahres berechnet wird. Dieses System sichert den Absatz der Gemeinschaftserzeugung, unabh(cid:228)ngig von der Preisentwicklung auf dem Gemeinschaftsmarkt in dieser Zeit, weil die jeweilige Differenz voll ausgeglichen wird


title: Regulamento (CE) n.o 2655/1999 da Comissão, de 16 de Dezembro de 1999, que altera o Regulamento (CE) n.o 2221/95, que estabelece as regras de execução do Regulamento (CEE) n.o 386/90 do Conselho no que diz respeito ao controlo físico aquando da exportação de produtos agrícolas que beneficiam de uma restituição, e o Regulamento (CE) n.o 3122/94 que estabelece os critérios da análise de riscos no respeitante aos produtos agrícolas que beneficiam de uma restituição

eurovoc_concepts:
agricultural product
customs inspection
export
export refund

text: L 325/12 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 17. 12. 1999 REGULAMENTO (CE) N. o 2655/1999 DA COMISSÃO de 16 de Dezembro de 1999 que altera o Regulamento (CE) n. o 2221/95, que estabelece as regras de execução do Regulamento (CEE) n. o 386/90 do Conselho no que diz respeito ao controlo físico aquando da exportação de produtos agrícolas que beneficiam de uma restituição, e o Regulamento (CE) n. o 3122/94 que estabelece os critérios da análise de riscos no respeitante aos produtos agrícolas que beneficiam de uma restituição A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CEE) n. o 386/90 do Conselho, de 12 de Fevereiro de 1990, relativo ao controlo aquando da exportação de produtos agrícolas que beneficiam de uma resti- tuição ou de outros montantes (1), alterado pelo Regulamento (CE) n. o 163/94 (2), e, nomeadamente, o seu artigo 6. o, Considerando o seguinte: (1) (2) (3) O Regulamento (CE) n. o 2221/95 da Comissão (3), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 1167/97 (4), estabelece as regras de execução do Regulamento (CEE) n. o 386/90; face à experiência adqui- rida e às recomendações do Tribunal de Contas sobre o assunto, é necessário alterar essas disposições para aumentar a eficácia dos controles; No respeitante ao montante total das restituições, a parte atribuída aos produtos não abrangidos pelo anexo I do Tratado é pouco importante; por outro lado, a proporção de controlos físicos de produtos não abran- gidos pelo anexo I é grande; para melhorar a utilização dos meios de controlo, é necessário corrigir este desequi- líbrio; tal pode ser parcialmente obtido com a redução da taxa de controlo dos produtos não abrangidos pelo anexo I para 0,5 %; além disso, para o cálculo da taxa mínima de controlos a efectuar em conformidade com o artigo 3. o do Regulamento (CEE) n. o 386/90, os Estados- -Membros deveriam ter a possibilidade de não consi- derar as declarações de exportação relativas a pequenas quantidades ou pequenos montantes de restituições; O n. o 1 do artigo 21. o do Regulamento (CE) n. o 800/ /1999 da Comissão (5) estipula que não será concedida qualquer restituição se os produtos não forem de quali- dade sã, leal e comercial na data de deferimento da declaração de exportação. Apesar de não ser possível examinar todos os produtos apresentados para expor- tação, dado as capacidades para efectuar análises labora- toriais serem limitadas, sempre que existam suspeitas precisas relativamente à qualidade sã, leal e comercial de um produto é necessário proceder a verificações mais aprofundadas, se necessário, através de análises laborato- riais; (4) Um exame das análises laboratoriais indicou que as exigências aplicáveis às análises laboratoriais obrigatórias deveriam ser suavizadas nos casos em que existam garantias sólidas com base em resultados satisfatórios (1) JO L 42 de 16. 2. 1990, p. 6. (2) JO L 24 de 29. 1. 1994, p. 2. (3) JO L 224 de 21. 9. 1995, p. 13. (4) JO L 169 de 27. 6. 1997, p. 12. (5) JO L 102 de 17. 4. 1999, p. 11. repetidos relativamente ao mesmo produto e ao mesmo exportador; Existe uma diferença entre o tratamento de que os lotes destinados a exportação são objecto nos grandes portos, onde existe uma vasta gama de produtos e uma grande variedade de exportadores, e o tratamento aplicado aos lotes destinados a exportação pelas estâncias aduaneiras que se ocupam de apenas uma gama limitada de produtos de um reduzido número de exportadores. Neste último caso, os lotes destinados a exportação são objecto de um controlo muito mais intensivo. Nessas estâncias aduaneiras, ter-se-á em consideração uma selecção de lotes para controlo físico com base numa amostra representativa mais reduzida; As disposições relativas aos controlos de substituição também deveriam ser tornadas mais flexíveis, de modo a que os controlos pudessem ser realizados em conformi- dade com a análise de risco; A avaliação da aplicação do Regulamento (CEE) n. o 386/ /90 requer que os Estados-Membros sejam obrigados a apresentar avaliações anuais da execução e da eficácia dos controlos efectuados ao abrigo do regulamento; Para apoiar a aplicação prática das novas disposições e por motivos de clareza, o artigo 4. o do Regulamento (CE) n. o 3122/94 da Comissão (6) será substituído pelo n. o 1 do artigo 5. oA; As medidas previstas no presente regulamento estão em conformidade com o parecer do Comité de Gestão perti- nente, (5) (6) (7) (8) (9) ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1. o O Regulamento (CE) n. o 2221/95 é alterado do seguinte modo: 1. O n. o 3 do artigo 2. o passa a ter a seguinte redacção: «Os Estados-Membros podem não ter em conta, para o cálculo da taxa mínima de controlo referida no n. o 2 do artigo 3. o do Regulamento (CEE) n. o 386/90, as declarações de exportação respeitantes a uma quantidade que não exceda: — 5 000 kg para o sector dos cereais e do arroz, — 1 000 kg para as frutas e produtos hortícolas, bem como para os produtos não abrangidos pelo anexo I do Tratado, — 500 kg para os outros produtos. (6) JO L 330 de 21. 12. 1994, p. 31. 17. 12. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 325/13 Em alternativa, os Estados-Membros podem igualmente optar por não ter em conta as declarações de exportação respeitantes a 200 euros. » a montantes de restituições inferiores 2. Ao artigo 5. o é aditado o seguinte novo número: Sempre que existam suspeitas definidas quanto à «5. qualidade sã, leal e comercial de um produto, a estância aduaneira verificará o respeito das disposições comunitárias aplicáveis, designadamente as relativas às regras comunitá- rias em matéria sanitária e fitossanitária. Sempre que o considere necessário, a estância aduaneira realizará, ou mandará realizar, análises laboratoriais, indicando o seu objectivo. » 3. É aditado o seguinte novo artigo: «Artigo 5. oA Se um Estado-Membro aplicar um sistema de análise de risco ao abrigo do n. o 2, segundo parágrafo, do artigo 3. o do Regulamento (CEE) n. o 386/90, serão aplicáveis as seguintes regras: 1. A percentagem de controlos físicos efectuados em produtos não abrangidos pelo anexo I não será tomada em consideração no cálculo da percentagem global de 5 % para todos os sectores. Nesse caso, será obrigatória uma percentagem mínima de 0,5 % em relação aos produtos não abrangidos pelo anexo I. 2. Sempre que a taxa de restituição dependa de um teor determinado e, um produto com o mesmo código de restituição ou código NC seja periodicamente exportado pelo mesmo exportador e, nos seis meses anteriores, as análises laboratoriais não tenham levado à detecção de ausências de conformidade com consequências finan- ceiras superiores a 200 euros relativamente ao montante bruto da restituição, em derrogação do n. o 4 do artigo 5. o, apenas será necessário colher amostras representa- tivas em 50 % dos controlos físicos. Sempre que os resultados das análises laboratoriais revelem ausências de conformidade com consequências financeiras superiores a 200 euros relativamente ao montante bruto da resti- tuição, devem ser colhidas amostras em todos os controlos físicos realizados nos seis meses seguintes. 3. Nas estâncias aduaneiras de exportação onde seja apre- sentada para exportação uma gama limitada de produtos (no máximo dois sectores de produtos) de um reduzido exportadores (no máximo cinco), os número de controlos físicos podem ser reduzidos para uma taxa mínima de 2 % por sector de produto. Os sectores com menos de vinte declarações de exportação por ano por estância aduaneira não serão tidos em conta para a deter- minação do número de sectores. As estâncias aduaneiras podem aplicar as presentes disposições durante um ano civil completo, com base nas estatísticas do ano civil anterior, mesmo quando as declarações de exportação sejam apresentadas por outros exportadores ou para outros sectores de produtos no decurso do ano. » 4. O n. o 2 do artigo 9. o passa a ter a seguinte redacção: «Se a estância aduaneira de exportação não tiver selado o meio de transporte ou a embalagem: a) Sem prejuízo de medidas de controlo baseadas noutras disposições, serão efectuados controlos de substituição, na medida do possível, à luz de uma análise de risco; e b) O número de controlos de substituição não será inferior ao número de dias em que os produtos que beneficiam de restituições à exportação deixem o território adua- neiro da Comunidade através da estância aduaneira de saída em causa. » 5. É aditado o seguinte novo artigo: «Artigo 9. oA Todos os anos, antes de 1 de Abril, os Estados-Membros enviarão à Comissão um relatório com uma avaliação da execução e da eficácia do presente regulamento. » Artigo 2. o É suprimido o artigo 4. o do Regulamento (CE) n. o 3122/94. Artigo 3. o O presente regulamento entra em vigor no sétimo dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial das Comunidades Europeias. É aplicável a partir de 1 de Janeiro de 2000. O disposto no artigo 9. oA é aplicável pela primeira vez aos controlos efectuados no ano 2000. O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros. Feito em Bruxelas, em 16 de Dezembro de 1999. Pela Comissão Franz FISCHLER Membro da Comissão


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-2428/99 von Piia-Noora Kauppi (PPE-DE) an die Kommission. Ausnahme der zu Turnier- und Freizeitzwecken verwendeten Pferde von den Veterinärbestimmungen.

eurovoc_concepts:
consumer protection
domestic animal
equidae
horsemeat
leisure
meat processing industry
slaughter animal
sport
veterinary drug
veterinary legislation

text: 8. 8. 2000 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 225 E/131 (2000/C 225 E/141) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-2421/99 von Sebastiano Musumeci (UEN) an die Kommission (16. Dezember 1999) Betrifft: Neue Richtlinie betreffend Honig, die die Bienenz(cid:252)chter benachteiligt Die Kommission schickt sich an, eine neue Richtlinie betreffend Honig als Ersatz der Richtlinie 74/409 (1) anzunehmen. Die vorgenannte Richtlinie in ihrer derzeitigen Fassung w(cid:252)rde die Imker stark benachteiligen. Erw(cid:228)gt die Kommission nicht, da(cid:223) sie die Annahme der Rechtsvorschrift verschieben sollte, damit die legitimen Forderungen der italienischen und europ(cid:228)ischen Bienenz(cid:252)chter gr(cid:252)ndlicher gepr(cid:252)ft werden k(cid:246)nnen, vor allem: 1. 2. um die Honigproduktion erneut als eine landwirtschaftliche T(cid:228)tigkeit zu betrachten und nicht der Lobby der Konservenindustrie nachzugeben, die schon immer an einer Minderung der Qualit(cid:228)tsan- forderungen f(cid:252)r dieses Erzeugnis und daran interessiert war, den vorgeschriebenen Wortlaut auf dem Etikett mit unklaren Angaben zu versehen; um den einzelnen Staaten das Recht zuzuerkennen, den Honig als ein Erzeugnis zu sch(cid:252)tzen, das ausschlie(cid:223)lich aus Bl(cid:252)tennektar gewonnen wird, und den Zugang von Honig und Mischerzeugnissen von au(cid:223)erhalb der Gemeinschaft auf den europ(cid:228)ischen Markt, h(cid:228)ufig mit Zustimmung von Mitglied- staaten, zu verhindern? (1) ABl. L 221 vom 12. 8. 1974, S. 10. Antwort von Herrn Liikanen im Namen der Kommission (25. Januar 2000) 1996 hat die Kommission einen Vorschlag f(cid:252)r eine Richtlinie (1) vorgelegt, wodurch die Richtlinie 74/409/EWG des Rates vom 22. Juli 1974 betreffend Honig (2) vereinfacht und ersetzt werden soll. Bei der Ausarbeitung ihres Vorschlags und bei den anschlie(cid:223)enden Diskussionen hat die Kommission (cid:129) in (cid:220)bereinstimmung mit dem Mandat, das ihr auf dem Europ(cid:228)ischen Rat in Edinburgh erteilt wurde (cid:129) die gemeinschaftlichen Interessen aller Beteiligten ber(cid:252)cksichtigt. 1. Der Richtlinienvorschlag (cid:252)ber Honig definiert Honig und legt bestimmte Kriterien f(cid:252)r die Zusammen- setzung fest, die innerhalb und au(cid:223)erhalb der Gemeinschaft erzeugter Honig erf(cid:252)llen mu(cid:223), damit er unter dieser Bezeichnung in Verkehr gebracht werden darf. 2. Es w(cid:252)rde daher gegen die gemeinschaftlichen und internationalen Handelsvorschriften versto(cid:223)en, wenn die Einfuhr von au(cid:223)erhalb der Gemeinschaft erzeugtem Honig untersagt w(cid:252)rde, der die durch die Honigrichtlinie festgelegten Vorschriften einh(cid:228)lt. Die Kommission hat jedoch nach der Stellungnahme des Parlaments im Mai 1999 beschlossen, ihren Vorschlag dahingehend zu (cid:228)ndern, da(cid:223) auf dem Etikett die Herkunft des Honigs angegeben werden mu(cid:223), wenn er aus L(cid:228)ndern au(cid:223)erhalb der Gemeinschaft kommt. Auf Sitzungen des Rates haben einige Mitgliedstaaten die Frage der Etikettierung von Mischerzeugnissen aus gemeinschaftlichem und au(cid:223)ergemeinschaftlichem Honig angesprochen. Diese Frage wurde jedoch bisher noch nicht geregelt. (1) ABl. C 378 vom 13. 12. 1996. (2) ABl. L 221 vom 12. 8. 1974. (2000/C 225 E/142) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-2428/99 von Piia-Noora Kauppi (PPE-DE) an die Kommission (16. Dezember 1999) Betrifft: Ausnahme der zu Turnier- und Freizeitzwecken verwendeten Pferde von den Veterin(cid:228)r- bestimmungen Pferde werden in der Union als der Erzeugung von Lebensmitteln dienende Tiere eingestuft, denen im Hinblick auf die Fleischqualit(cid:228)t bestimmte Medikamente nicht verabreicht werden d(cid:252)rfen. Die Lebens- mittelskandale der letzten Zeit haben die Beh(cid:246)rden auf den Plan gerufen, und die Vorschriften (cid:252)ber Arzneimittel m(cid:252)ssen eingehalten werden, obwohl das Fleisch des Tieres praktisch gar nicht f(cid:252)r die menschliche Ern(cid:228)hrung der Menschen genutzt wird. C 225 E/132 Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften DE 8. 8. 2000 Das Pferd ist in Finnland in erster Linie f(cid:252)r Turniere und Freizeitgestaltung da. Nur weniger als die H(cid:228)lfte der Pferde wird geschlachtet, und auch von diesen Pferden wird nur ein Bruchteil in der Lebensmittel- industrie verarbeitet. Deshalb w(cid:228)re es tats(cid:228)chlich wichtig, da(cid:223) die zu Turnier- und Freizeitzwecken verwendete Pferde von den Veterin(cid:228)rbestimmungen ausgenommen werden. Die Kommission ist hierin offensichtlich derselben Meinung und hat dem Rat einen Vorschlag unterbreitet. Es scheint jedoch, da(cid:223) es in dieser Angelegenheit zu Verz(cid:246)gerungen kommt. 1. Nach welchem Zeitplan beabsichtigt die Kommission darauf hinzuwirken, da(cid:223) die Pferde f(cid:252)r Turnier- und Freizeitzwecke nicht zu den f(cid:252)r die Erzeugung von Lebensmitteln dienenden Tieren gerechnet werden? 2. Wie k(cid:246)nnen Pferde f(cid:252)r Rennsport- und Freizeitzwecke derzeit medizinisch behandelt werden, wenn f(cid:252)r die notwendigen Arzneimittel noch keine R(cid:252)ckstandsh(cid:246)chstwerte (MRL) festgelegt worden sind und sich die Behandlung der diezbez(cid:252)glichen Vorschl(cid:228)ge der Kommission verz(cid:246)gert? Antwort von Herr Liikanen im Namen der Kommission (28. Januar 2000) Im Anschlu(cid:223) an eine bef(cid:252)rwortende Stellungnahme mit qualifizierter Mehrheit, die auf einer gemeinsamen Sitzung des St(cid:228)ndigen Tierzuchtausschusses und des St(cid:228)ndigen Veterin(cid:228)rausschusses vom 8. Dezember 1999 abgegeben wurde, erlie(cid:223) die Kommission eine Entscheidung zur Festlegung des Dokuments zur Identifizierung eingetragener Equiden (Equidenpass), das f(cid:252)r registrierte Zucht- und Nutzequiden mitzu- f(cid:252)hren ist (1). Diese Entscheidung st(cid:252)tzt sich auf die Richtlinie des Rates 90/426/EWG vom 26. Juni 1990 zur Festlegung der tierseuchenrechtlichen Vorschriften f(cid:252)r das Verbringen von Equiden und f(cid:252)r ihre Einfuhr aus Drittl(cid:228)ndern (2) und die Richtlinie des Rates 90/427/EWG vom 26. Juni 1990 zur Festlegung der tierz(cid:252)chterischen und genealogischen Vorschriften f(cid:252)r den innergemeinschaftlichen Handel mit Equiden (2). Das Dokument zur Identifizierung, das f(cid:252)r Zucht- und Nutzequiden vorgesehen ist, beruht zum Teil auf dem international anerkannten Pass f(cid:252)r eingetragene Equiden, der von der Entscheidung 93/623/EWG (3) festgelegt wird. Ein besonderer Abschnitt, durch den das Dokument zur Identifizierung zu erg(cid:228)nzen ist, das bei eingetragenen Equiden und Zucht- und Nutzequiden mitgef(cid:252)hrt wird, sieht die Kennzeichnung von Equiden vor, die nicht zum Schlachten f(cid:252)r den menschlichen Verzehr bestimmt sind, sowie von Equiden, die unter der Voraussetzung zum Schlachten bestimmt sind, da(cid:223) (cid:252)ber die Verabreichung von Tierarznei- mitteln, die Stoffe enthalten, die nicht in Anhang I, II oder III der Verordnung (EWG) Nr. 2377/90 des Rates vom 26. Juni 1990 zur Schaffung eines Gemeinschaftsverfahrens f(cid:252)r die Festsetzung von H(cid:246)chst- mengen f(cid:252)r Tierarzneimittelr(cid:252)ckst(cid:228)nde in Nahrungsmitteln tierischen Ursprungs (4) aufgef(cid:252)hrt sind, Auf- zeichnungen gef(cid:252)hrt werden und da(cid:223) eine allgemeine Absetzzeit von 6 Monaten eingehalten wird. Mit Wirkung vom 1. Januar 2000 ist die Verabreichung von Arzneimitteln, die pharmakologisch wirksame Stoffe enthalten, die nicht in Anhang I, II und III der Verordnung (EWG) Nr. 2377/90 aufgef(cid:252)hrt sind, an f(cid:252)r die Lebensmittelerzeugung bestimmte Tiere in der Gemeinschaft verboten. Daher darf die Behandlung von Equiden mit Stoffen, die nicht in diesen Anh(cid:228)ngen aufgef(cid:252)hrt sind, erst dann durchgef(cid:252)hrt oder verordnet werden, wenn der Tierarzt sich davon (cid:252)berzeugt hat, da(cid:223) der Equide in dem neuen Abschnitt des Dokuments zur Identifizierung korrekt als nicht zum Schlachten bestimmt oder als zum Schlachten unter den oben genannten Voraussetzungen bestimmt gekennzeichnet ist. Beim Verbringen von Equiden in einen Schlachthof mu(cid:223) der amtliche Tierarzt bei Eintreffen der Tiere im Schlachthof das Dokument zur Identifizierung kontrollieren, um die Identit(cid:228)t zu (cid:252)berpr(cid:252)fen und die Eintr(cid:228)ge (cid:252)ber verabreichte Arzneimittel zu pr(cid:252)fen, um so sicherzustellen, da(cid:223) die erforderliche Absetzzeit abgelaufen ist. (1) (noch nicht ver(cid:246)ffentlicht). (2) ABl. L 296 vom 27. 10. 1990. (3) ABl. L 298 vom 3. 12. 1993. (4) ABl. L 87 vom 2. 4. 1992. (2000/C 225 E/143) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-2431/99 von Roberta Angelilli (NI) an die Kommission (16. Dezember 1999) Betrifft: Ziel 2 und Region Latium Die j(cid:252)ngste Neuordnung der regionalen Ziele und daher der Verwendungszwecke der Strukturmittel durch die Europ(cid:228)ische Union hat eine Reihe von Auseinandersetzungen in der Region Latium (Italien) wegen der