title: Advies van het Comité van de Regio's over het thema "Veiligheid en criminaliteit in steden"

eurovoc_concepts:
crime against individuals
offence
public safety
town
town planning

text: C 57/90 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 De Commissie en het CvdR moeten nagaan welke diensten van lokale en regionale overheden het meest bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van het Europese actieplan 2000-2004 en een programma opstellen om ervoor te zorgen dat deze diensten aan de genoemde doelstellingen voldoen. mentenbescherming zou het Comité voor preventie van drugs- verslaving als specifiek comité behouden moeten blijven. Ter ondersteuning van het Directoraat gezondheids- en consu- Brussel, 18 november 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over het thema „Veiligheid en criminaliteit in steden” (2000/C 57/15) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien het besluit van zijn Bureau van 11 juni 1997 om, overeenkomstig artikel 198 C vierde alinea van het EG-Verdrag, commissie 4 „Ruimtelijke ordening, stadsbeleid, energie, milieu” te belasten met het opstellen van een advies over „Veiligheid en criminaliteit in steden”; gezien het door commissie 4 op 7 oktober 1999 met algemene stemmen goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 294/99 rev. 1); rapporteur: mevrouw Tarras-Wahlberg (S,PSE), heeft tijdens zijn 31e zitting van 17 en 18 november 1999 (vergadering van 18 november) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 1. Inleiding Er bestaat grote belangstelling in Europa voor zaken 1. 1. die te maken hebben met criminaliteit en veiligheid. Momenteel zijn er twee werkgroepen, waarbinnen door een aantal steden wordt samengewerkt. De Raad van Europa heeft enkele jaren geleden een groep opgericht die zich over het thema „Criminaliteit en onveiligheid in steden” buigt en inmiddels een aantal rapporten heeft uitgebracht. Eurocities heeft onlangs een werkgroep „Veiligheid in steden” in het leven geroepen; deze heeft echter nog geen rapport opgesteld. Volgens artikel 29 van het Verdrag betreffende de 1. 3. Europese Unie (ex artikel K. 1) is het doel van de Unie de burgers in een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een hoog niveau van zekerheid te verschaffen. Dit dient te gebeuren door de ontwikkeling van gezamenlijk optreden van de lidstaten op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken en door voorkoming en bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat. Deze doelstelling dient te worden verwezenlijkt door het voorkomen en bestrijden van al dan niet georganiseerde criminaliteit, met name terrorisme, men- senhandel en misdrijven tegen kinderen, illegale drugshandel en illegale wapenhandel, corruptie en fraude. 1. 2. In artikel 2 van het Verdrag van Amsterdam (ex artikel B) staat dat de Unie versterking van de bescherming van de rechten en de belangen van de onderdanen van de lidstaten dient na te streven door instelling van een burgerschap van de Unie. Een groot gedeelte van de binnen de Europese Unie 1. 4. thans geïmplementeerde maatregelen is gericht op bestrijding van de georganiseerde en grensoverschrijdende misdaad. 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/91 1. 5. Bestrijding van de kleine criminaliteit — met inachtne- ming van subsidiariteitsbeginsel — is echter minstens zo belangrijk voor de burgers, omdat dit soort criminaliteit een gevoel van onveiligheid geeft en een voedingsbodem en wervingsbasis voor de georganiseerde en grensoverschrijdende misdaad vormt. Het is daarom van het grootste belang dat ook krachtig wordt opgetreden tegen de kleine criminaliteit, uiteraard op zowel lokaal, regionaal als EU-niveau. 1. 6. Wat onder „kleine criminaliteit” wordt verstaan, ver- schilt van land tot land en soms zelfs binnen een land, maar vrijwel overal gaat het daarbij onder meer om delicten tegen personen, zoals (seksueel) geweld en racisme, en materiële delicten, zoals graffiti of andere vormen van vandalisme. 2. Oorzaken van criminaliteit () 2. 1. Criminaliteit is onlosmakelijk verbonden met onze samenleving en het merendeel van de criminelen gedraagt zich zoals de meeste andere mensen. Dit betekent dat criminaliteits- patronen en de ontwikkeling van criminaliteit het best beïnv- loed kunnen worden door middel van de inrichting van het leven van alledag, dit wil zeggen van de samenleving waarmee wij allen, criminelen en niet-criminelen, dagelijks te maken krijgen. Preventieve bestrijding van de oorzaken van en voorwaarden voor criminaliteit en wangedrag is een opgave voor alle groepen in de samenleving. 2. 2. in een De omvang en verdeling van criminaliteit bepaald gebied wordt sterk beïnvloed door degenen die er wonen of er om andere redenen verblijven, de zgn. „gebru- ikers”. Op het platteland zijn de gebruikers meestal ook de bewoners. In steden is het aantal gebruikers veel groter dan het aantal inwoners: er zijn ook forensen die in de stad werken, (buitenlandse) toeristen en dagjesmensen. 2. 3. Sommige categorieën plaatsen, zoals hoofdsteden, in- dustriesteden, drukke toeristenplaatsen en regionale uitgaans- centra, plaatsen waar veel te zien en te doen is, tellen meer gebruikers dan anderen. Om inzicht te krijgen in de problemen rond criminaliteit en veiligheid van steden moet niet alleen het aantal inwoners, maar ook het soort gebruikers bekend te zijn. Dit is van doorslaggevend belang voor de evaluatie van maatregelen. (1) Sommige projecten binnen het Falconeprogramma onderzoeken welk verband tussen zware misdaad en kleine criminaliteit bestaat. 2. 4. De verschillende theorieën over de oorzaken van crimineel gedrag gaan uit van het individu zelf, dan wel van externe factoren of van een combinatie daarvan. De culturele verschillen tussen mensen zijn niet dusdanig groot dat verkla- ringen met betrekking tot het individu aanzienlijk uiteen kunnen lopen. 2. 5. Bij studies naar criminaliteit in steden moet rekening worden gehouden met de structuur van steden. Sociaal- economische structuren kunnen variaties binnen steden of regio’s verklaren. Verder moet ook worden gekeken naar de functie van de stad in de desbetreffende regio, bijvoorbeeld werkstad, universiteitsstad, trekpleister, enz. Agglomeraties zijn voor criminelen een markt waar zij 2. 6. in het bezit kunnen komen van verhandelbare waarden en afnemers hiervoor kunnen vinden. Grote steden tellen immers veel huishoudens, auto’s en bezoekers en veel bedrijven. Er wonen en komen veel mensen en er gebeuren veel dingen. Mensen zijn er anoniemer dan in kleinere steden en in dorpen. 2. 7. De stad is ook — om markttermen te gebruiken — een goede plaats om criminelen te werven. Veel mensen die buiten het gewone leven in de maatschappij staan, trekken om allerlei redenen naar de stad. Illegale immigranten vinden bescherming in de anonimiteit van grote steden. Daarbuiten worden crimi- nelen en illegalen nu eenmaal veel gemakkelijker ontdekt. 2. 8. Er zijn verschillende theorieën over criminaliteit. Eén daarvan (theorie van de gewoontemisdaad genaamd) gaat ervan uit dat een delictsituatie kan ontstaan wanneer de volgende drie factoren aanwezig zijn: — een crimineel ingesteld persoon; — een aantrekkelijk object; — het ontbreken van adequate bescherming (). Een delictsituatie ontstaat dus wanneer een crimineel ingesteld persoon een aantrekkelijk object tegenkomt dat onvoldoende wordt beschermd. 2. 9. Wil men criminaliteit voorkomen, dan moet dus één van deze drie factoren worden beïnvloed. Het is voor een goede criminaliteitspreventie niet noodzakelijk dat alle facto- ren worden uitgeschakeld. (2) Deze factor kan ook „bekwame bewaker” worden genoemd en heeft betrekking op politie-agenten, bewakers en met name ook gewone mensen — inwoners, ondernemers, werknemers, enz. Alarminstallaties en andere technische maatregelen bepalen de aantrekkelijkheid van het object. Goed beschermde objecten zijn niet aantrekkelijk. C 57/92 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 2. 10. Het patroon en de omvang van criminaliteit zijn mede afhankelijk van de bevolkingsstructuur. In sommige gebieden wonen meer potentiële criminelen, terwijl elders mensen eerder aangifte doen of meer kans lopen het slachtoffer van criminaliteit te worden. criminaliteit worden hiermee voorkomen. Veel factoren duiden er echter op dat de samenstelling van de gebruikers een belangrijke rol speelt bij het beschermingseffect. 3. Crimineel ingestelde personen 3. 1. Het criminele pad wordt vaak al in de jonge tienerjaren ingeslagen met vergrijpen als diefstalletjes en vernielingen. Vaak gaat het om gelegenheidscriminaliteit: de delicten zijn niet gepland en worden samen met vrienden gepleegd op zoek naar spanning. De meeste jongeren houden er op een gegeven moment mee op, maar sommigen gaan door en plegen steeds zwaardere delicten. Uit het relatief grote aantal gelegenheidsde- linquenten komt een klein aantal criminelen voort die keer op keer in de fout gaan. Vaak gaat het om jongeren die tot een bende hebben behoord en die via een socialiseringsproces een criminele levensstijl hebben overgenomen. Een heel groot gedeelte van de criminaliteit wordt 3. 2. gepleegd door een zeer klein gedeelte van het aantal criminelen. Met name bij geweldsdelicten en woninginbraken gaat het om een groep criminelen die buitengewoon actief is. Meestal zijn zij reeds als kind in aanraking gekomen met sociale instanties en justitie. De meest effectieve manier om deze omvangrijke criminaliteit te voorkomen is de werving van kinderen en jongeren door criminelen te verhinderen. 3. 3. Hoe langer mensen zich op het criminele pad bevinden, hoe moeilijker het is, hun door middel van sociale of situatieve maatregelen tot inkeer te brengen. Daarom is het van doorslag- gevend belang er zo vroeg mogelijk voor te zorgen dat kinderen en jongeren niet in het zware criminele circuit terecht komen. Om te voorkomen dat benderegels de plaats innemen van maatschappelijke normen en waarden moet bendevorming zo snel mogelijk de kop worden ingedrukt. De samenleving moet verkeerd gedrag in een vroeg stadium aanpakken. 4. Stadsplanning 4. 1. Waarborging van een adequate bescherming is de belangrijkste preventieve maatregel die in het kader van stadsplanning kan worden getroffen. Daarbij wordt echter vaak alleen gekeken naar technische oplossingen, zoals alarm en toezicht. 4. 2. Er zijn echter ook andere oplossingen mogelijk. Een huis dat nooit leeg staat, zal minder snel ongewenst bezoek krijgen dan een huis dat op bepaalde tijden onbewoond is. Deze redenering geldt eigenlijk voor ieder deel van de stad. Een gebruiker (b. v. inwoner, forens, bezoeker, dagrecreant) oefent indirect toezicht op de stad uit. De meeste soorten 4. 3. Steden zouden de hele dag een constante stroom van verschillende soorten gebruikers moeten trekken; stadsplan- ning speelt daarbij een belangrijke rol. Een wijk waar overdag veel werkenden komen en ’s avonds alleen maar mensen die uitgaan, wordt niet even goed beschermd als een wijk waar allerlei gebruikers als inwoners, werkenden, bezoekers, dag- jesmensen enz. samenkomen. Door ontmoetingsplaatsen te creëren kan de sociale controle wordt verbeterd en daarmee een groter gevoel van gezelligheid en veiligheid worden gegeven. 4. 4. Daarnaast moet iets worden gedaan aan structurele situaties die de veiligheid bedreigen, zoals verval. Wijken met uitgewoonde, bouwvallige huizen worden vaak bewoond door burgers met allerlei problemen. Er is meestal sprake van werkloosheid, armoede, misbruik en criminaliteit en er wonen relatief veel immigranten. 4. 5. Zowel bij nieuwbouw als bij renovatie van wijken dient reeds in het planningsstadium aandacht aan de preventie van criminaliteit te worden geschonken. Dit kan gebeuren door nauwe samenwerking tussen gemeente, eigenaren van gebouwen en instanties belast met de openbare veiligheid. In het kader van diverse projecten in de lidstaten 4. 6. worden vormen van preventieve stadsplanning onderzocht en getoetst. 5. Veiligheid 5. 1. Bij de veiligheidsmaatregelen op de verschillende nive- aus in Europa (lokaal, regionaal, nationaal, EU-niveau) moet worden gelet op het mogelijke onderscheid tussen de feitelijke veiligheid en het gevoel van veiligheid en op de wijze waarop de media hiermee omgaan. Het gevoel van veiligheid kan niet worden gemeten 5. 2. aan de hand van objectieve criteria. Wel wordt het beïnvloed door de ervaringen en leefsituatie van iedere mens en de manier waarop hij zich tegenover zijn omgeving opstelt. Het is uitermate belangrijk dat inwoners zich met hun stad kunnen identificeren. In tal van steden wordt geprobeerd niet alleen met 5. 3. gegevens over criminaliteit maar ook met gegevens over onveiligheid te werken. Daarbij zijn opmerkelijke discrepanties 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/93 geconstateerd: uit nationale studies is gebleken dat degenen die het minste risico lopen om het slachtoffer van criminaliteit te worden, zich daar wel het meest zorgen over maken, terwijl degenen die het grootste risico lopen (jonge mannen) zich nauwelijks ongerust maken. 5. 4. Het voorkomen van het gevoel van onveiligheid is iets heel anders dan het voorkomen van criminaliteit. Het gaat ook om het vertrouwen van mensen in de instanties die met de openbare veiligheid te maken hebben. Wanneer mensen door deze instanties slecht worden behandeld, wordt hun vertrouwen ernstig geschaad. Op sommige plaatsen worden voor de politie speciale cursussen op dit gebied gegeven. 5. 5. Het gevoel van veiligheid wordt het meest beïnvloed door zichtbare criminaliteit en zichtbare verstoringen van de openbare orde. Mensen voelen zich het meest bedreigd door delicten en verstoringen waarmee zij op straat worden ge- confronteerd en waarvan zij voor hun gevoel zomaar slachtof- fer kunnen worden, zoals aanranding en beroving. Ook lawaai, geschreeuw, agressief en bedreigend gedrag en vandalisme zorgen ervoor dat mensen zich minder veilig voelen. Niet-zichtbare delicten (geweld binnen het gezin) en 5. 6. delicten waarbij mensen hun risico om slachtoffer te worden, kunnen beïnvloeden (geweld tussen bekenden) worden zelden door het publiek als bedreigend ervaren. Dit is zeer opmerke- lijk, omdat juist dit soort delicten (vooral geweld binnen het gezin), ondanks het grote aantal niet officieel geregistreerde gevallen en onwetendheid daaromtrent onder de bevolking, een groot maatschappelijk probleem vormen. 5. 7. Dat de veiligheid op deze manier wordt ervaren, zou kunnen komen doordat de media een grotere nieuwswaarde zien in zinloos geweld op straat dan in tragische gebeurtenissen die zich dagelijks thuis afspelen. Wanneer een bepaalde vorm van criminaliteit vaak in het nieuws komt, denken mensen al gauw meer gevaar te lopen dan dat zij in feite doen. Zo kan de berichtgeving in de media ertoe leiden dat het gevoel van veiligheid niet meer in verhouding staat tot het daadwerkelijke risico. De media geven niet alleen de feiten weer, maar proberen ook het maatschappelijke klimaat te schetsen waarin de gebeurtenissen plaatsvinden. Door zo tewerk te gaan, beïnvloeden de media dat klimaat al. De berichtgeving in de media heeft dus effect op de manier waarop de feiten worden weergegeven en op het maatschappelijke klimaat. Wanneer het slachtoffer een schadevergoeding krijgt, zal hij de gebeurtenis gemakkelijker zonder trauma’s kunnen verwerken. Ook zullen mensen zich in het algemeen veiliger voelen wanneer zij weten dat zij na een delict meteen goed en professioneel worden opgevangen. Daarnaast is het voor het gevoel van veiligheid van mensen ook belangrijk dat de gevolgen van vernieling en vandalisme ongedaan worden gemaakt, bijvoorbeeld dat bekladderde muren worden schoon- gemaakt en kapotte ruiten worden vervangen. De georganiseerde en grensoverschrijdende misdaad 5. 9. heeft minder invloed op het gevoel van veiligheid dan de criminaliteit waarmee mensen dagelijks in hun eigen omgeving worden geconfronteerd. 5. 10. Soms is het gevoel van onveiligheid ongegrond, in die zin dat de burger niet zo’n gevaar loopt om slachtoffer van een misdrijf te worden als hij wel denkt. Dat betekent echter niet dat het genegeerd mag worden, omdat het slecht is voor de samenleving. Bij de inspanningen om de criminaliteit te bestrijden dient dan ook rekening met het gevoel van veiligheid te worden gehouden 6. Slachtofferhulp 6. 1. Het is belangrijk dat slachtoffers van criminaliteit steun en hulp krijgen, anders kunnen zij zich nog onveiliger en ook in de steek gelaten voelen. Deze angst kan gemakkelijk overslaan op hun omgeving. 6. 2. Slachtofferhulp kan onder meer resulteren in het organiseren van een ontmoeting tussen dader en slachtoffer om in aanwezigheid van een onpartijdige tussenpersoon over het delict te praten. Het slachtoffer kan dan vertellen hoe hij zich voelt en antwoord krijgen op zijn vragen. De dader ziet mogelijk beter de consequenties van zijn daad in en krijgt de kans om spijt te betuigen. Dit soort ontmoetingen kan bij jonge daders gunstig uitpakken. Soms wordt er ook samengewerkt met vrijwilligersor- 6. 3. ganisaties, die helpen met het vervangen van gestolen docu- menten, het regelen van sleutels enz. om te voorkomen dat slachtoffers zich nog onveiliger gaan voelen. Niet alleen de criminaliteit is van invloed op het gevoel 5. 8. van veiligheid. Uiteraard spelen ook alle maatschappelijke instanties daarbij een belangrijke rol. Mensen voelen zich veiliger als zij weten dat zij (financiële) genoegdoening kunnen krijgen na de inbreuk die een delict altijd inhoudt. Veroordeling van de dader kan een therapeutische werking op het slachtoffer hebben, waardoor hij zich mogelijk minder onveilig zal voelen. 7. Maatregelen van de politie en de samenleving als geheel 7. 1. De politie speelt een belangrijke rol bij het waarborgen van de veiligheid. Criminaliteit dient echter niet als specifiek probleem van de politie, maar als een probleem van de hele samenleving te worden beschouwd. C 57/94 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 7. 2. Om het gevoel van veiligheid te verbeteren, moet de politie dichter bij de burger staan en moet er meer „blauw” is het een voordeel wanneer de op straat komen. Daarbij samenstelling van het politiekorps een afspiegeling is van de bevolking. uitmaken van Europa. Dit dient echter zodanig te geschieden dat het begrip voor mensen die uit een ander land afkomstig zijn of tot een andere bevolkingsgroep behoren en nu deel uitmaken van de Europese samenleving, niet teloorgaat. De politie kan zowel preventief als repressief optreden; 7. 3. om de beste resultaten te behalen dienen echter ook andere autoriteiten en instanties zich in te spannen om de criminaliteit te bestrijden. In samenwerking met belangrijke partijen als sociale instanties, scholen, verenigingen van plaatselijke onder- nemers en vrijwilligersorganisaties kan de politie een krachtig en doeltreffend preventiebeleid voeren. In sommige landen sluiten politie, justitie, onderwij- 7. 4. sinstanties, organisaties en lokale politici een soort plaatselijk „veiligheidscontract” om de preventie van criminaliteit in hun buurt en de algemene veiligheid te verbeteren. 7. 5. Verder zijn er ook adviesgroepen, bestaande uit politie en vertegenwoordigers van plaatselijke gemeenschap. Deze zijn zeer succesvol, niet in de laatste plaats omdat zij de politie tips kunnen geven waardoor zaken kunnen worden opgehelderd die anders misschien niet opgelost zouden wor- den. 8. Burgerplichten 8. 1. Niet alleen crimineel, maar ook wangedrag kan sterk bijdragen tot het gevoel van onveiligheid. Wanneer de sociale controle afneemt, kan dit gedrag ingeburgerd raken. 8. 2. Burgers hebben niet alleen recht op veiligheid, zij moeten ook bijdragen tot de waarborging ervan. Mensen moet worden verteld wat zij zelf als burger moeten doen om de solidariteit en veiligheid in hun omgeving te bevorderen. Om de stad leefbaar te maken moeten maatregelen worden getroffen waarmee wordt voorkomen dat jongeren aan de rand van de samenleving terechtkomen, moet discriminatie in het leef- en werkmilieu worden bestreden en moeten drugsmisbru- ik en geweld, met name op school, worden voorkomen. De mensen mogen voor delicten en verstoringen van de openbare orde niet langer hun ogen sluiten; iedereen moet doen wat hij kan om de problemen te helpen oplossen. 8. 3. Naast hun onderwijsfunctie hebben scholen de be- langrijke taak om kinderen maatschappelijke normen bij te brengen en hun te leren hoe de samenleving functioneert. Daarmee wordt de basis gelegd voor de manier waarop kinderen zich later als volwassenen zullen gedragen en wordt bepaald of zij zich al dan niet als deel van de samenleving zullen beschouwen. Scholen dienen leerlingen het gevoel te geven dat zij als burger van hun land tot de plaatselijke gemeenschap behoren en als burger van de Europese Unie deel 9. Samenwerking binnen de Europese Unie 9. 1. De hierboven geschetste problemen worden vooral op lokaal of regionaal niveau aangepakt. Het zwaartepunt dient daar ook te blijven liggen. De samenwerking binnen de Europese Unie vindt 9. 2. grotendeels op nationaal niveau plaats, en niet zozeer op regionaal of lokaal niveau. Er zijn echter goede redenen om aan te nemen dat 9. 3. lokale en regionale overheden van verschillende landen veel van elkaar kunnen leren over het voorko´ men, verhinderen of bestraffen van de kleine criminaliteit. Op kleinere schaal zijn de stedenbanden hiervoor een geschikt instrument. 9. 4. De maatregelen dienen ook op langere termijn effect te sorteren: de criminaliteit moet ook duurzaam worden teruggebracht en de veiligheid dient ook echt te worden verbeterd. Dit betekent natuurlijk niet dat moet worden afgezien van maatregelen die snel gevolgen voor criminaliteit en veiligheid hebben. Een en ander is mogelijk wanneer lokale en regionale overheden niet alleen samenwerken maar hun maatregelen ook op elkaar afstemmen. 10. Uitwisseling van goede praktijken 10. 1. Het secretariaat van de Raad werkt aan het samenstel- len van een handboek met voorbeelden van succesvolle preventieve maatregelen uit heel Europa. Doel is deze voorbeel- den snel onder de Europese landen te verspreiden; een beoordeling van het effecten van de maatregelen wordt niet geëist. Het gaat om een initiatief van Duitsland, waarbij criminaliteitspreventie als volgt wordt gedefinieerd: „Criminaliteitspreventie omvat alle programma’s, voorzie- ningen en maatregelen waarmee criminaliteit als politiek of sociaal fenomeen in kwantitatief en kwalitatief opzicht stelstelmatig wordt voorkomen of verminderd. Een en ander geschiedt in de vorm van een samenwerkingsverband tussen overheid en particuliere instanties of op individueel niveau of heeft althans tot doel de negatieve gevolgen van criminaliteit tot een minimum beperken en het gevoel van veiligheid onder de burgers vergroten (). ” (1) 5227/99 DG H II. 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/95 10. 2. In meerdere steden en regio’s in Europa zijn goede voorbeelden te vinden van maatregelen waarmee de criminali- teit is teruggedrongen en de veiligheid is verbeterd. Deze zouden kunnen dienen als inspiratiebron voor andere steden met hetzelfde soort problemen en zouden daarom binnen de EU — met name op regionaal en lokaal niveau — moeten worden verspreid. 10. 3. Om toegang tot deze informatie te verschaffen, zou de EU een informatiecentrum moeten oprichten, dat voorbeelden van succesvolle preventieve maatregelen verza- melt en verspreidt. Ook zou een dergelijk centrum statistische gegevens en informatie over criminaliteit kunnen verzamelen. 10. 4. Voordat deze voorbeelden worden verspreid, moeten zij echter worden beoordeeld. Zo zouden externe factoren die het effect van de maatregelen kunnen beïnvloeden, zorgvuldig in kaart moeten worden gebracht. Het is dan ook belangrijk dat er een EU-netwerk wordt opgezet om mensen uit de praktijk en onderzoekers bij dit werk te betrekken. Om de samenwerking tussen regio’s binnen de EU uit 10. 5. te bouwen en te verbeteren zou het zinvol zijn, in EU-verband regelingen voor de uitwisseling van ambtenaren op te zetten en interregionale conferenties te organiseren. Op deze manier kunnen gedachten en ideeën worden uitgewisseld over het bestrijden van de kleine criminaliteit om de veiligheid te verbeteren en te voorkomen dat mensen in de criminaliteit terechtkomen. Dit kan zelfs een uitstekende basis zijn voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad op langere termijn. 11. Besteding van EU-middelen 11. 1. De EU kent een aantal fondsen en programma’s waarop regio’s en gemeenten een beroep kunnen doen (). In het licht van artikel 29 zou de EU kunnen bekijken hoe de bestaande en ook eventuele nieuwe fondsen kunnen bijdragen tot voorkoming van criminaliteit via samenwerking op lokaal en regionaal niveau. 11. 2. Er zijn ook fondsen en programma’s die niet speciaal bedoeld zijn voor politie en justitie. Waar gepast zouden criminaliteit en veiligheid dan als doorslaggevend criterium gehanteerd moeten worden. Door algemene fondsen doelge- richt in te zetten ten behoeve van criminaliteitspreventie en veiligheid wordt bovendien benadrukt dat deze kwestie niet een zozeer probleem van de politie maar in de eerste plaats een probleem van de samenleving is. (1) Voor politie en justitie zijn er de programma’s Oisin, Falcone en Grotius. 12. Conclusies Het is van groot belang dat met name op lokaal en 12. 1. regionaal niveau in de Europese Unie de nodige aandacht aan de veiligheid van burgers wordt geschonken. Sociaal beleid kan vooral op lokaal niveau worden gevoerd. Via hun jonge- ren-, sociaal en gezinsbeleid kunnen gemeenten naar gelang van hun mogelijkheden bijdragen aan bestrijding van de oorzaken van criminaliteit. 12. 2. Mensen hebben in hun dagelijkse leven recht op veiligheid; zich veilig voelen is een belangrijk onderdeel van de kwaliteit van het bestaan. 12. 3. Er moeten voorbeelden van mogelijke maatregelen onder de regio’s en gemeenten worden verspreid. Voor dit soort maatregelen geldt dat zij uitgevoerd moeten kunnen worden zonder een beroep te doen op externe financiering. Er valt te denken aan de volgende maatregelen: — cursussen voor onder meer politie waarbij het vertrou- wensaspect centraal staat; — behandeling van de subjectieve dimensie van veiligheid op alle onderwijsniveaus, eventueel in samenwerking met verschillende deskundigen zoals politie-agenten en maat- schappelijk werkers; — veiligheid een vast onderdeel van stadsrenovatie laten uitmaken; — in het planningsstadium bij stadsvernieuwing en bij de planning van steden gebruik te maken van de kennis waarover politie en andere met de openbare veiligheid belaste instanties beschikken; — het aanzwengelen van de discussie over criminaliteit en veiligheid op regionaal en lokaal niveau. 12. 4. Adequate maatregelen om criminaliteit te voorkomen en de uitwisseling van informatie hierover op lokaal en regionaal niveau kunnen op langere termijn de rekruteringsba- sis voor de grensoverschrijdende en georganiseerde misdaad verkleinen. Het Comité roept de Commissie in dit verband op om zich te blijven inzetten voor bevordering van de criminaliteitspreventie op lokaal en regionaal niveau. 12. 5. De Commissie dient zich tevens in te spannen om ervoor te zorgen dat veiligheidsvraagstukken een vaste plaats op de agenda krijgen. Wanneer middelen uit fondsen worden toegekend en bij EU-initiatieven, dienen projecten waarbij veiligheidsaspecten centraal staan, altijd prioriteit te krijgen. Een EU-informatiecentrum voor de preventie van 12. 6. criminaliteit, waar voorbeelden van succesvolle maatregelen uit heel Europa worden verzameld en verspreid, is dermate belangrijk dat dit idee zo spoedig mogelijk bestudeerd moet worden. Het Comité dringt er in dit verband bij de Commissie op aan, gebruik te maken van de ervaring van de lokale en regionale overheden. C 57/96 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 12. 7. Dergelijke voorbeelden mogen pas worden verspreid wanneer ze aan een beoordeling zijn onderworpen. Zo dienen bijvoorbeeld externe factoren die het effect van de maatregelen kunnen beïnvloeden, zorgvuldig in kaart te worden gebracht. Het Comité dringt er bij de Commissie op aan, een netwerk van mensen uit de praktijk en onderzoekers uit heel Europa op te zetten. 12. 8. Er moeten meer financieringsmogelijkheden komen om de uitwisseling van ervaringen tussen lokale en regionale instanties in de lidstaten te stimuleren. Verder dient ook voor de financiering van het informatiecentrum en het EU-netwerk een oplossing te worden gevonden. Het Comité dringt er bij de Raad en het Europees Parlement op aan, deze kwesties bij de werkzaamheden betreffende de begroting in aanmerking te nemen. Brussel, 18 november 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over de „Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio’s over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie” (2000/C 57/16) HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, gezien de „Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie” (COM(1998) 649 def. ) van 18 november 1998; gezien de resolutie van de Raad van 15 december 1998 „Een bosbouwstrategie voor de Europese Unie ()”; gezien Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsont- wikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) (); gezien Verordening (EG) nr. 1261/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 21 juni 1999 betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (); gezien Verordening (EG) nr. 1262/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 21 juni 1999 betreffende het Europees Sociaal Fonds (); gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement — Klimaatverandering — Naar een Europese post-Kyotostrategie (COM(1998) 353 def. ) van 3 juni 1998; gezien de resolutie van het EP „Een bosbouwstrategie voor de Europese Unie” van 31 januari 1997 (); (1) PB L 160 van 26. 6. 1999, blz. 80. (2) PB L 161 van 26. 6. 1999, blz. 43. (3) PB L 161 van 26. 6. 1999, blz. 48. (4) PB L 55 van 24. 2. 1997, blz. 22. (5) PB C 64 van 27. 2. 1998, blz. 25


eurovoc_concepts:
Russia
agreement (EU)
civil war
government violence
human rights
humanitarian aid
military intervention
terrorism
war of independence

formats: pdf print

text: 7. 7. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 189/243 Donderdag, 18 november 1999 dringt er bij de EU-lidstaten op aan om de bestaande wetgeving ter bestrijding van genitale vermin- 9. king van vrouwen strikt ten uitvoer te leggen; verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de rege- 10. ringen van de lidstaten. 15. Situatie in Tsjetsjenië B5-0259, 0260, 0261, 0262 en 0263/1999 Resolutie van het Europees Parlement over Tsjetsjenië Het Europees Parlement, ! gezien zijn eerdere resoluties over de situatie in Tsjetsjenië en met name zijn resolutie van 7 oktober 1999 (1), ! gezien zijn instemming op 30 november 1995 met de sluiting van een partnerschaps- en samenwer- kingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten enerzijds en de Russische Federatie anderzijds (2), alsmede zijn instemming op 11 juni 1997 met de sluiting van het protocol bij de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lid- staten en de Russische Federatie (3) en met de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie ten aanzien van Rusland die in juni 1999 door de Raad is goedgekeurd, ! gezien de informatieve reis van de fungerend voorzitter van de Raad naar Ingoesjetië op 30 oktober 1999, ! gezien de verklaring van de Raad van Ministers van Buitenlandse Zaken op 15 november 1999 over de situatie in Tsjetsjenië, ! gezien zijn besluit de stemming over het verslag over een overeenkomst voor wetenschappelijke en technologische samenwerking met Rusland, uit te stellen, A. vastbesloten het strategisch partnerschap met Rusland te versterken als het gaat om economische inte- gratie en samenwerking met behoud van de stabiliteit en veiligheid in Europa en elders, B. ernstig bezorgd over de verdere escalatie van het conflict in Tsjetsjenië dat op de crisis in Dagestan volgde, en met name de herhaalde willekeurige aanvallen op burgerdoelen, C. de territoriale onschendbaarheid van de Russische Federatie beklemtonend, D. herinnerend aan de verplichtingen die Rusland in zijn partnerschapsovereenkomst met de EU is aan- gegaan ten aanzien van mensenrechten en democratische waarden, E. geschokt door de humanitaire situatie tengevolge van de verdere militaire operaties in Tsjetsjenië en het onevenredig gebruik van militaire macht, die hebben geleid tot een steeds toenemend aantal slachtoffers onder burgers en tot de verdrijving van 350. 000 mensen waarvan bijna 200. 000 in Ingoesjetië toevlucht hebben gevonden, F. opmerkend dat deze vluchtelingen in ondragelijke omstandigheden moeten leven zonder voldoende onderdak, voedsel en medische zorg en onder steeds slechtere sanitaire omstandigheden, G. bezorgd over het lot van de resterende vluchtelingen in Tsjetsjenië en de herhaalde pogingen van de Russische autoriteiten om hen bij de Tsjetsjeense grens tegen te houden, H. verheugd over de enorme inspanningen die de buurlanden van Tsjetsjenië verrichten om de vluchte- lingen onderdak te bieden, (1) (2) (3) Teksten aangenomen in de genoemde vergadering, punt 1. PB C 339 van 18. 12. 1995, blz. 45. PB C 200 van 30. 06. 1997, blz. 66. C 189/244 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 7. 7. 2000 Donderdag, 18 november 1999 I. J. overwegende dat de oorlog in Tsjetsjenië niet alleen leidt tot een verdere destabilisatie van de noorde- lijke Kaukasus, maar ook een ernstige bedreiging vormt voor democratie, rechtsstaat en de economi- sche hervormingen in de Russische Federatie, overwegende dat de Russische Doema in eerste lezing de nieuwe begroting heeft goedgekeurd die een verhoging bevat van het budget voor het Russische leger met 1 miljard US $, speciaal bestemd voor het conflict in Tsjetsjenië, verlangt dat Rusland onmiddellijk een eind maakt aan zijn militair optreden in Tsjetsjenië, pleit voor 1. een constructieve dialoog met legitieme vertegenwoordigers van Tsjetsjenië, zonder onrealistische voor- waarden vooraf; en veroordeelt opnieuw met klem het Russische militaire optreden in Tsjetsjenië; 2. veroordeelt alle terroristische activiteiten binnen en buiten Tsjetsjenië en dringt er bij de Russische autoriteiten op aan al het mogelijke te doen om de plegers van deze terroristische aanslagen te arresteren en te veroordelen; verzoekt de regering van de Russische Federatie in te stemmen met bemiddeling door de Europese 3. Unie of enige andere internationale organisatie die voor beide zijden aanvaardbaar is; verzoekt de Russische autoriteiten onmiddellijk iedere verdere actie gericht tegen de burgerbevolking 4. in Tsjetsjenië te staken; 5. verzoekt de lidstaten, de OVSE, de VN en internationale financiële instellingen verdere maatregelen te overwegen en verzoekt de Commissie en de Raad om alle nieuwe contracten in het kader van het TACIS- programma voor Rusland te bevriezen met uitzondering van de TACIS-begrotingslijn voor democratie, indien Rusland de militaire aanvallen op de burgerbevolking niet staakt en niet bereid is aan de onder- handelingstafel plaats te nemen; verzoekt de Russische regering evenals alle donorlanden en internationale financiële instellingen om 6. een zo groot mogelijke mate van transparantie te garanderen teneinde te zorgen dat niets van deze mid- delen door de Russische autoriteiten wordt gebruikt voor de voortzetting van het conflict in Tsjetsjenië; 7. verzoekt de Commissie, de Raad en de lidstaten om de nodige humanitaire hulp beschikbaar te stel- len voor de noodlijdende bevolking van Tsjetsjenië en voor de vluchtelingen in de naburige republieken; doet in dit verband een beroep op de Russische autoriteiten om de internationale humanitaire organisaties toegang tot dit gebied te verlenen; 8. beklemtoont de bereidheid van de EU om aanzienlijke bedragen aan humanitaire hulp aan de regio aan te bieden via internationale organisaties zoals de UNHCR, de ICRK en andere NGO’s met ervaring in de regio; 9. verzoekt ECHO zich voor te bereiden op humanitaire hulpactiviteiten in de regio zodra dit mogelijk wordt en contacten aan te knopen met alle andere internationale donororganisaties en uitvoerende NGO’s; 10. verzoekt de Top van de OVSE in Istanboel diepgaande besprekingen over de situatie in Tsjetsjenië te houden en alles in het werk te stellen om bij te dragen aan een snelle oplossing van de crisis via onder- handelingen; verzoekt de Commissie en de Raad de OVSE voor te stellen de nodige stappen te nemen voor het 11. beleggen van een Kaukasische stabiliteitsconferentie die als stabiliserende factor in de regio kan dienen en als een forum voor oplossing en voorkoming van conflicten, en verzoekt alle betrokken partijen aan deze conferentie deel te nemen; verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de OVSE, de 12. secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Russische Doema en de Russische Federatieraad alsmede de autoriteiten in Tsjetsjenië, Dagestan en Ingoesjetië


title: Entscheidung der Kommission vom 18. November 1999 über die Einfuhrlizenzen für aus Botsuana, Kenia, Madagaskar, Swasiland, Simbabwe und Namibia stammende Erzeugnisse des Rindfleischsektors (Bekanntgegeben unter Aktenzeichen K(1999) 3905)

eurovoc_concepts:
ACP countries
beef
boned meat
import licence
quantitative restriction

text: L 303/26 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 26. 11. 1999 II (Nicht veröffentlichungsbedürftige Rechtsakte) KOMMISSION ENTSCHEIDUNG DER KOMMISSION vom 18. November 1999 über die Einfuhrlizenzen für aus Botsuana, Kenia, Madagaskar, Swasiland, Simbabwe und Namibia stammende Erzeugnisse des Rindfleischsektors (Bekanntgegeben unter Aktenzeichen K(1999) 3905) (1999/768/EG) DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1706/98 des Rates vom 20. Juli 1998 über die Regelung für landwirtschaftliche Erzeug- nisse und daraus hergestellte Waren mit Ursprung in den Staaten in Afrika, im karibischen Raum und im Pazifischen Ozean (AKP) und zur Aufhebung der Verordnung (EWG) Nr. 715/90 (1), insbesondere auf Artikel 30, gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1918/98 der Kommission vom 9. September 1998 zur Festlegung der Durchführungs- bestimmungen im Sektor Rindfleisch zu der Verordnung (EG) Nr. 1706/98 des Rates über die Regelung für landwirtschaft- liche Erzeugnisse und daraus hergestellte Waren mit Ursprung in den Staaten in Afrika, im karibischen Raum und im Pazifi- schen Ozean (AKP) und zur Aufhebung der Verordnung (EG) Nr. 589/96 (2), insbesondere auf Artikel 4, in Erwägung nachstehender Gründe: (1) (2) Artikel 1 der Verordnung (EG) Nr. 1918/98 sieht die Möglichkeit vor, Einfuhrlizenzen für Erzeugnisse des Rindfleischsektors zu erteilen. Allerdings müssen die Einfuhren im Rahmen der für jedes Ausfuhrdrittland vorgesehenen Mengen erfolgen. Die vom 1. bis 10. November 1999 eingereichten, in Fleisch ohne Knochen ausgedrückten Anträge auf Ertei- lung einer Lizenz im Sinne der Verordnung (EG) Nr. 1918/98 für aus Botsuana, Kenia, Madagaskar, Swasi- land, Simbabwe und Namibia stammende Erzeugnisse übersteigen nicht die für diese Staaten verfügbaren (3) (4) Mengen. Es ist daher möglich, Einfuhrlizenzen für die beantragten Mengen auszustellen. Es sind die Mengen festzusetzen, für welche ab dem 1. Dezember 1999 Lizenzen im Rahmen der Gesamtmenge von 52 100 Tonnen beantragt werden können. Es wird in diesem Zusammenhang daran erinnert, daß mit dieser Entscheidung nicht die Richtlinie 72/ 462/EWG des Rates vom 12. Dezember 1972 zur Rege- lung tierseuchenrechtlicher und gesundheitlicher Fragen bei der Einfuhr von Rindern, Schweinen, Schafen und Ziegen, von frischem Fleisch oder von Fleischerzeug- nissen aus Drittländern (3), zuletzt geändert durch die Richtlinie 97/79/EG (4), beeinträchtigt wird — HAT FOLGENDE ENTSCHEIDUNG ERLASSEN: Artikel 1 Die nachstehenden Mitgliedstaaten stellen am 21. November 1999 für Erzeugnisse des Sektors Rindfleisch mit Ursprung in bestimmten Staaten in Afrika, im karibischen Raum und im Pazifischen Ozean Einfuhrlizenzen für die nachstehend angege- benen Mengen und Ursprungsländer aus, ausgedrückt in Fleisch ohne Knochen: Deutschland — 155 Tonnen mit Ursprung in Botsuana, — 30 Tonnen mit Ursprung in Namibia; Vereinigtes Königreich — 500 Tonnen mit Ursprung in Botsuana, — 1 050 Tonnen mit Ursprung in Simbabwe, — 295 Tonnen mit Ursprung in Namibia. (1) ABl. L 215 vom 1. 8. 1998, S. 12. (2) ABl. L 250 vom 10. 9. 1998, S. 16. (3) ABl. L 302 vom 31. 12. 1972, S. 28. (4) ABl. L 24 vom 30. 1. 1998, S. 31. 26. 11. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 303/27 Artikel 2 Artikel 3 Die Lizenzen können gemäß Artikel 3 Absatz 2 der Verord- nung (EG) Nr. 1918/98 in den ersten zehn Tagen des Monats Dezember 1999 für folgende Mengen beantragt werden (ausge- drückt in Fleisch ohne Knochen): Diese Entscheidung ist an alle Mitgliedstaaten gerichtet. Botsuana: Kenia: Madagaskar: Swasiland: Simbabwe: Namibia: 7 836 Tonnen, 142 Tonnen, 7 579 Tonnen, 3 039 Tonnen, 1 275 Tonnen, 3 830 Tonnen. Brüssel, den 18. November 1999 Für die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission


title: KIRJALLINEN KYSYMYS P-2127/99 esittäjä(t): Bart Staes (Verts/ALE) komissiolle. Kilpailuvapauden turvaaminen Euro 2000:n yhteistyökumppaneita valittaessa.

eurovoc_concepts:
marketing
monopoly
restriction on competition
sponsorship
sporting event
sports body

formats: html pdf print

text: C 225 E/56 Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti FI 8. 8. 2000 (2000/C 225 E/055) KIRJALLINEN KYSYMYS P-2127/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Bart Staes (Verts/ALE) komissiolle (18. marraskuuta 1999) Aihe: Kilpailuvapauden turvaaminen Euro 2000:n yhteisty(cid:246)kumppaneita valittaessa ISL Worldwide on saanut UEFAlta liki yksinoikeuden hoitaa Euro 2000 -jalkapalloturnauksen markkinoin- nin ja mainostoiminnan. T(cid:228)m(cid:228) markkinointiyhti(cid:246) on asettanut ehdoksi ottelukaupungeissa j(cid:228)rjestett(cid:228)ville tapahtumille sen, ett(cid:228) joku virallinen (ts. ISL Worldwiden hyv(cid:228)ksym(cid:228)) yhteisty(cid:246)kumppani tukee tapahtu- maa taloudellisesti. Ottelukaupungit eiv(cid:228)t kuitenkaan saa omatoimisesti ottaa yhteytt(cid:228) virallisiin tukijoihin tapahtumiaan varten, huolimatta siit(cid:228), ett(cid:228) ISL Worldwide on tunnustanut, ett(cid:228) virallisille tukijoille on my(cid:246)nnetty oikeudet kyseisiin tapahtumiin. T(cid:228)m(cid:228) ISL Worldwiden tosiasiallinen monopoliasema on ristiriidassa EU:n vapaan kilpailuoikeuden kanssa. Yhti(cid:246) v(cid:228)itt(cid:228)(cid:228), ett(cid:228) ottelukaupunkien oikeudet kuuluvat virallisille tukijoille, mutta kielt(cid:228)(cid:228) samalla ottelu- kaupunkeja neuvottelemasta suoraan heid(cid:228)n kanssaan. Siksi haluan esitt(cid:228)(cid:228) komissiolle seuraavat kysymyk- set: 1. Onko ISL Worldwiden (cid:148)mainos- ja markkinointisopimus(cid:148) sopusoinnussa EU:n kilpailulains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nn(cid:246)n kanssa, ottaen huomioon sen, ett(cid:228) se tosiasiallisesti merkitsee yksinoikeutta kaikkiin Euro 2000 -jalkapal- loturnauksen markkinointi- ja mainostapahtumiin? 2. Mihin toimiin komissio aikoo ryhty(cid:228), mainostapahtumia koskevat sopimukset ovat sopusoinnussa yhteis(cid:246)n kilpailulains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nn(cid:246)n kanssa? jotta Euro 2000 -jalkapalloturnauksen markkinointi- ja Mario Montin komission puolesta antama vastaus (3. joulukuuta 1999) Vuoden 2000 jalkapallon Euroopan mestaruuskilpailut j(cid:228)rjest(cid:228)(cid:228) EURO 2000 Foundation Euroopan jalkapalloliiton (UEFA) suojeluksessa. Tapahtuman markkinoinnista on tehty sopimus ISL Worldwiden kanssa, joka on johtava suuren luokan urheilutapahtumien media- ja markkinointiyhti(cid:246), ja jolla on kattava kansainv(cid:228)linen median(cid:228)kyvyys. UEFA, EURO 2000 Foundation, ISL Worldwide ja kahdeksan is(cid:228)nt(cid:228)kau- punkia ovat sopineet, ett(cid:228) kaikki neuvottelut k(cid:228)yd(cid:228)(cid:228)n erikseen jokaisen kaupungin kanssa, jotta jokaisen kaupungin yksil(cid:246)lliset tarpeet pystyt(cid:228)(cid:228)n ottamaan huomioon (1). Edell(cid:228) mainituista UEFA:n vuoden 2000 jalkapallon Euroopan mestaruuskilpailuja koskevista markkinoin- tisopimuksista ei ole ilmoitettu komissiolle, toisin kuin UEFA:n lipunmyyntisopimuksista samaan tapahtu- maan. T(cid:228)h(cid:228)n menness(cid:228) ei ole esitetty virallisia kanteluja EURO 2000 -turnauksen myynninedist(cid:228)mis- ja mainossopimuksista eik(cid:228) aiempiakaan samanlaisia sopimuksia vastaan. Siksi komission ei ole t(cid:228)ll(cid:228) hetkell(cid:228) mahdollista arvioida onko mainittu sopimus yhteis(cid:246)n kilpailus(cid:228)(cid:228)nt(cid:246)jen mukainen. Ottaen huomioon Ranskassa vuonna 1998 j(cid:228)rjestetyn maailmancupin loppuottelujen (2) yhteydess(cid:228) esiin tulleet ongelmat Komissio aikoo kuitenkin tarkkailla tiiviisti EURO 2000 -turnauksen j(cid:228)rjestelyj(cid:228). Komissio tutkii parhaillaan EURO 2000 -turnauksen ottelulippujen myynti(cid:228) koskevia ehdotuksia. Komissio ker(cid:228)(cid:228) my(cid:246)s tietoa EURO 2000 -turnauksen markkinointisopimuksista, ja arvioi sen j(cid:228)lkeen aloittaako niit(cid:228) koskevan tutkimuksen. (1) (2) lokakuuta 1999 pidetyn EURO 2000-turnauksen j(cid:228)rjest(cid:228)misen markkinointioikeuksia k(cid:228)sittelev(cid:228)n T(cid:228)m(cid:228) on 7. kokouksen tulos. Komissio teki 20. hein(cid:228)kuuta 1999 muodollisen p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)ksen (C(99)2295/2) viime vuoden Ranskan maailmancupin lopputurnauksen j(cid:228)rjest(cid:228)j(cid:228)(cid:228) (ComitØ Fran(cid:231)ais d(cid:146)Organisation de la Coupe du Monde de Football 1998, tai (cid:148)CFO(cid:148)) vastaan loppuottelujen p(cid:228)(cid:228)sylippujen syrjivien myyntij(cid:228)rjestelyjen seurauksena


title: Regionsudvalgets udtalelse om «Forberedelser til gennemførelse af Kyoto-protokollen»

eurovoc_concepts:
air quality
environmental protection
greenhouse gas
pollution control measures

text: 29. 2. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 57/81 5. 8. Efter Regionsudvalgets mening bør forbedring af kvali- fikationerne i de eksisterende forbrugerbeskyttelsesorganisatio- ner på nationalt, regionalt og lokalt plan og oprettelse af netværk mellem dem have højere prioritet end oprettelse af nye EU-rådgivningskontorer, da forbrugerorganisationerne er den vigtigste kontaktflade for gennemsnitsforbrugeren. 5. 9. Regionsudvalget bifalder, at den eksisterende forbru- gerlovgivning i EU, medlemsstaterne og regionerne skal under- søges systematisk, sammenfattes og offentliggøres. Det fo- reslår, at en sådan databank udvides til også at omfatte erhvervslivets frivillige forpligtelser. 5. 10. Kommissionen opfordres til regelmæssigt at underret- te Regionsudvalget om handlingsplanens gennemførelse og de fremskridt, der gøres. Bruxelles, den 18. november 1999. Manfred DAMMEYER Formand for Regionsudvalget Regionsudvalgets udtalelse om »Forberedelser til gennemførelse af Kyoto-protokollen« (2000/C 57/13) REGIONSUDVALGET har — under henvisning til Kommissionens meddelelse til Rådet og Europa-Parlamentet om »Forberedelser til gennemførelse af Kyoto-protokollen« (KOM(1999) 230 endelig udg. ) af 19. maj 1999, under henvisning til Kommissionens beslutning af 28. maj 1999 om i henhold til EF-traktatens artikel 198 C, stk. 1, at anmode om Regionsudvagets udtalelse, under henvisning til præsidiets beslutning af 2. juni 1999 om at henvise det forberedende arbejde Underudvalg 4 »Fysisk Planlægning, Bypolitik, Energi, Miljø«, under henvisning til protokollen om reduktion af drivhusgasemissioner, der blev vedtaget på FN’s tredje partskonference (COP3) om en rammekonvention om klimaændringer, som afholdtes i Kyoto den 1. -10. december 1997, under henvisning til meddelelse fra Kommissionen om »Styrkelse af miljøets inddragelse i Fællesskabets energipolitik« (KOM(1998) 571 endelig udg. ), under henvisning til Regionsudvalgets udtalelse af 18. september 1997 om »Klimaændringer og energi« (CdR 104/97 fin) (1), under henvisning til Regionsudvalgets udtalelse af 16. juli 1998 om »Energi for fremtiden: Vedvarende energikilder — Hvidbog vedrørende en strategi- og handlingsplan på fællesskabsplan« (KOM(1997) 599 endelig udg. , CdR 57/98 fin) (2), under henvisning til Regionsudvalgets udtalelse af 19. november 1998 om »Meddelelse fra Kommissionen om beskæftigelse og miljø (udvikling af et bæredygtigt Europa)« (CdR 75/98 fin) (3), (1) EFT C 379 af 15. 12. 1997, s. 11. (2) EFT C 315 af 13. 10. 1998, s. 5. (3) EFT C 51 af 22. 2. 1999, s. 41. C 57/82 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 29. 2. 2000 under henvisning til Regionsudvalgets udtalelse af 19. november 1998 om »Kommissionens meddelelse til Rådet, Europa-Parlamentet, Det Økonomiske og Sociale Udvalg og Regionsudvalget om tiltrædelsesstra- tegier på miljøområdet: Udvidelsen med kandidatlandene i Central- og Østeuropa — en udfordring« (KOM(1998) 294 endelig udg. ) (CdR 267/98 fin) (1), under henvisning til Regionsudvalgets udtalelse af 11. marts 1999 om »Transport og CO2 — En løsningsmodel for EU«, (CdR 230/98 fin) (2), under henvisning til forslag til Regionsudvalgets udtalelse (CdR 295/99 rev. 1), som blev enstemmigt vedtaget af Underudvalg 4 den 7. oktober 1999 med Hannu Penttilä (FIN, PSE) som ordfører — på den 31. plenarforsamling den 17. -18. november 1999 (mødet den 18. november) enstemmigt vedtaget følgende udtalelse. 1. Indledning 1. 1. Europa-Kommissionen vedtog den 19. april 1999 en meddelelse til Rådet og Europa-Parlamentet om forberedelser- ne til gennemførelse af Kyoto-protokollen. 1. 2. Kommissionen udtrykker i meddelelsen bekymring for, om Kyoto-protokollen vil træde i kraft. Man må have flest mulige aftaleparter til at ratificere Kyoto-protokollen. Gennem- førelsen af forpligtelserne i protokollen bør indledes i EU. 1. 3. Ifølge Kommissionen bør både de nationale og de fælles og samordnede politikker og foranstaltninger skærpes, hvis man skal opnå en reduktion i drivhusgasemissioner. Kommissionen mener, at det primære ansvar for at 1. 4. nedbringe emissionerne ligger hos medlemsstaterne, som bør fremskynde deres egne beslutninger om iværksættelse af foranstaltninger. 1. 5. Ifølge Kommissionen kan foranstaltninger på EU- niveau fungere som et supplement til medlemsstaternes forans- taltninger. Allerede på Helsingfors-topmødet i 1999 bør man kunne træffe en aftale om integration af miljøspørgsmål (navnlig vedrørende drivhusgasser) på alle andre centrale politikområder. Kommissionen fremskynder beslutninger om energiafgifter samt forskellige forslag på energi- og trafi- kområdet. 1. 6. Kommissionen har tillid til, at man kan nedbringe drivhusgasemissionerne ved hjælp af miljøaftaler med indu- strien, og forventer positive tilkendegivelser fra industriens organisationer allerede i løbet af 1999. 1. 8. Man bør videreudvikle Kyoto-protokollens fleksibili- tetsmekanismer og gennemføre en omfattende høring af alle berørte parter om handel med emissionsrettigheder. Ifølge Kommissionens forslag skal dette ske på grundlag af en grønbog. 1. 9. Kommissionen opfordrer EIB og EBRD til at undersøge mulighederne for at finansiere investeringer i emissionsreduk- tion og teknologioverførsel, og foreslår, at der åbnes mulighed for særlige kreditter. Ifølge Kommissionen kræver en sammen- kobling af offentlig udviklingsbistand og emissionsreducerende projekter nærmere undersøgelse samt aktiv deltagelse fra udviklingslandenes side. Ifølge Kommissionens meddelelse kan der i forbindel- 1. 10. se med EU’s udvidelsesproces skabes bedre forudsætninger for at opnå en betydelig emissionsreduktion i ansøgerlandene. På opfølgningskonferencen COP4 i Buenos Aires i 1. 11. 1998 blev der dels sat fokus på de foranstaltninger, som man vedtog i Kyoto, dels på at undersøge og videreudvikle fleksibilitetsmekanismerne. emissionshandel (International fælles gennemførelse (Joint 1. 12. For at reducere emissionerne i udviklingslandene og bevare deres kulstofreservoirer har man foruden aftalelandenes egne foranstaltninger også fleksibilitetsmekanismer såsom in- ternational Emissions Implementa- Trading — IET), tion — JI) og mekanismen for bæredygtig udvikling (Clean Development Mechanism — CDM). Gennemførelsesbestem- melserne for disse blev forberedt og behandlet på COP5 (partskonference om FN’s klimakonvention), der blev afholdt i Bonn i 1999, og der træffes beslutning om dem på COP6 i Haag i 2000. 2. Generelle bemærkninger 1. 7. Kommissionen mener, at der er brug for overvågnings- og kontrolsystemer til vurdering af emissionernes udvikling og foranstaltningernes gennemslagskraft både nationalt og internationalt. 2. 1. Regionsudvalget finder meddelelsen om gennemførel- sen af Kyoto-protokollen betydningsfuld. Det haster med at få de foreslåede foranstaltninger gennemført. (1) EFT C 51 af 22. 2. 1999, s. 33. (2) EFT C 198 af 14. 7. 1999, s. 3. 2. 2. Regionsudvalget anser det for alment anerkendt, at drivhusfænomenet, navnlig på lang sigt, påvirker levende organismer og menneskehedens forsørgelsesmuligheder. Den fortsatte globale opvarmning af atmosfæren og optøningen af 29. 2. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 57/83 polarisen indebærer, at vandstanden stiger i havene. Det er også sandsynligt, at EU vil blive ramt af uforudselige regionale klimaændringer. Farerne i forbindelse med disse ændringer, f. eks. uforudsete lokale vejrfænomener og måske heraf følgen- de større katastrofer, kan resultere i både menneskelig lidelse og i alvorlige økonomiske tab. 2. 3. Ifølge Kommissionen og Det Europæiske Miljøagenturs rapporter har EU vanskeligheder med at nå den emissionsre- duktion på 8 %, der blev vedtaget på FN’s konference i Kyoto i 1997, og som skal være gennemført senest 2008-2012. I stedet for at falde begyndte emissionerne i 1994 at stige. Det forudses nu, at drivhusgasemissionerne vil stige med 6 % (et »business-as-usual«-overslag) frem til 2010. Industrilandenes foranstaltninger skal ifølge forskellige vurderinger medføre en reduktion i emissionerne på 30-35 %, hvis man vil forhindre jordens gennemsnitstemperatur i at stige med mere end 1,5 °C frem til 2100. Hvad angår Kyoto-aftalen er der fortsat et troværdig- 2. 4. hedsproblem i forbindelse med EU’s ellers progressive, initiativ- rige og ambitiøse klimapolitik. EU’s vanskeligheder med at få gang i foranstaltningerne til nedbringelse af egne emissioner er et alvorligt problem i forhold til såvel de lande, der ikke indgår blandt bilag 1-parterne, som til de øvrige aftalelande. 2. 5. Drivhusgasemissionerne opstår ved næsten alle former for økonomisk aktivitet, f. eks. energiproduktion, transport, industri, husholdninger og landbrug. Energiproduktion med fossile brændsler og ikke mindst transport er vigtige årsager til stigningen i drivhusgasemissioner. 2. 6. Navnlig den kraftige stigning i person- og godstrans- portens volumen truer EU’s emissionsreduktionsmål, også selv om det lykkes at nedbringe emissionerne fra biler ved hjælp af de særlige programmer, man har udviklet i fællesskab med bilindustrien. I perioden 1985-1996 steg transportsektorens energiforbrug med 40 %, og det forventes at stige med yderligere 30 % inden 2010. 2. 7. I Det Europæiske Miljøagenturs rapport fra 1999 om miljøets tilstand skønnes industriens CO2-emissioner derimod at falde med 15 % i perioden 1990-2010. Emissionerne fra husholdninger og servicesektoren forventes at blive på nogenlunde samme niveau. Inden for el- og varmeproduktio- nen vil man kunne fastholde emissionsniveauet fra 1990 indtil i hvert fald 2010. 2. 8. Situationen for ansøgerlandene og de øvrige lande med overgangsøkonomier i EU’s nærområde er karakteriseret ved, at der er sket en reduktion i emissionerne fra den energitunge transportens andel af industri og samtidig en stigning i emissionerne. Hovedparten af ansøgerlandene er med i Kyoto- aftalen. Ansøgerlandene, reformlandene i Fællesskabets nærområde og øvrige lande, der ikke er med i Kyoto-aftalens bilag 1, udgør alle en egen helhed i forhold til emissionsreduktionen og behøver EU-støtte til at reducere emissionerne. 2. 9. Efter Regionsudvalgets opfattelse er det ikke nogen let opgave at få drivhusgasemissionerne reduceret. I forbindelse med gennemførelsen må man derfor have fat i nye specifikke grupper af aktører. For at bremse klimaændringerne og overholde Kyoto-aftalen er der brug for vidtgående beslutnin- ger og foranstaltninger på EU-, nationalt og lokalt niveau, der opfylder kravet om en økologisk, økonomisk og socialt bæredygtig udvikling. Borgerne skal have større indflydelse. 2. 10. Nedbringelse af drivhusgasemissionerne er et vidt- gående samfundsspørgsmål af global betydning. Der er ikke blot tale om en miljøpolitik eller en energi- og transportpolitik baseret på princippet om bæredygtig udvikling. I overensstem- melse med Amsterdam-traktaten bør Fællesskabets og med- lemsstaternes landbrugs-, beskæftigelses-, social- og struktur- fondspolitikker integreres i miljøpolitikken og de forskellige forsknings- og støtteprogrammer. 3. Specifikke bemærkninger 3. 1. industri, I Kyoto-aftalen udpeges energiproduktion, transport og landbrug som centrale aktionsområder. Kommis- sionen har besluttet at føje husholdninger og servicesektoren til listen. Til servicesektoren bør også regnes mange offentlige tjenester (f. eks. børnepasning, skole, tjenester på social- og sundhedsområdet osv. ), som især produceres på lokalt og regionalt niveau. Servicesektorbegrebet er meget bredt. Det omfatter aktiviteter af forskellig størrelse og et stort antal aktører. Som yderpoler kan nævnes en frisørsalon med 1-2 ansatte og et multinationalt planlægningskontor eller en taxichauffør og et hotel. Hvad angår emissionsmængder, emissionskilder, øko- 3. 2. nomiske og tekniske reduktionsmuligheder, samt den tid, foranstaltningerne må være om at virke, er der stor variation på lokalt niveau. Det lokale niveau har imidlertid et omfattende udvalg af instrumenter til rådighed. 3. 3. Kommuner og regioner har ofte ansvaret for energipro- duktion og -distribution, arealanvendelse og fysisk planlæg- ning, projektering og anlæggelse af trafikforbindelser, kollektiv transport, rensning af spildevand samt lokal affaldshåndtering. I tilknytning til gennemførelsen af den nationale miljø- 3. 4. lovgivning står de regionale og lokale myndigheder i flere EU-lande også for lokale miljøbeskyttelsesopgaver. For eksem- pel udsteder de lokale myndigheder i medfør af miljølovgivnin- gen emissionstilladelser til forskellige operatører, overvåger og følger emissionerne, ligesom de i det omfang, de kan, også deltager i rådgivningsarbejdet. C 57/84 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 29. 2. 2000 3. 5. Miljøproblemer bør løses dér, hvor de opstår. De lokale myndigheder sidder inde med den mest omfattende ekspertise, og er tæt på borgerne i forbindelse med mange spørgsmål vedrørende drivhusgasser, der er relateret til grundlæggende funktioner i samfundet. Det er også ofte på det lokale niveau, man direkte eller indirekte ser nytten af foranstaltningerne, hvilket også indebærer en bred anerkendelse. 3. 6. De forskellige instrumenter til bekæmpelse af kli- maændringerne indebærer en række forskellige vedvarende fordele for borgerne. Forbedring af den lokale luftkvalitet i f. eks. kraftigt trafikerede industri- og beboelsesområder i byerne indvirker positivt på befolkningens sundhed, livskvalitet og trivsel. 3. 7. En reduktion af drivhusgasserne, der nedbryder ozonen i den ydre atmosfære, forbedrer f. eks. produktiviteten i land- og skovbruget og mindsker den sundhedsskadelige UV-stråling fra solen. Emissionsreducerende foranstaltninger forbedrer ind- 3. 8. byggernes indkomstmuligheder. Sådanne foranstaltninger er effektivisering af den traditionelle energiproduktion og -distri- bution, en fordobling af kraftvarmeproduktionens andel, ener- gieffektivitet, energibesparelse og en fordobling i anvendelsen af vedvarende energikilder samt begunstigelse af økologiske indkøb. Kommerciel energiproduktion spiller en central rolle i forbindelse med udnyttelsen af vedvarende energikilder. Allere- de i dag leverer mange producenter energi fra vedvarende energikilder, bl. a. af hensyn til deres virksomheds image. Når energimarkederne liberaliseres, er det muligt, at også forbrugerne vil kræve energi, der er produceret i overensstem- melse med princippet om en bæredygtig udvikling. 3. 9. I den forbindelse haster det med at få bremset de stadig større CO2-emissioner fra vejtransporten — bl. a. ved at gennemføre miljøaftalen med ACEA (Forbundet af Europæiske Bilproducenter). I mellemtiden er nye brændstofbesparende motorteknologier blevet udviklet. Disse forudsætter dog brændstoffer af en bedre kvalitet end den, der defineres i direktiv 98/79/EF. Med brændstoffer uden svovl vil bilprodu- centerne kunne introducere nye, energibesparende motorer, som f. eks. benzinmotorer med direkte benzinindspøjtning, på markedet. 3. 10. Udvikling og produktion af ny miljø- og energitekno- logi til bekæmpelse af klimaændringerne samt fremme af vedvarende energikilder og forskning skaber også nye arbejdsp- ladser og forbedrer erhvervslivets konkurrenceevne. Den dans- ke vindkraftindustri er et godt eksempel på dette. I organiseringen af offentlige tjenesteydelser til bor- 3. 11. gerne er det lokale niveau også selv en vigtig energiforbruger, hvis indkøb påvirker energianvendelse og -emissioner. En betydelig mængde energi anvendes til opvarmning, nedkøling og belysning og i den kommunale infrastruktur til f. eks. gadebelysning, vandforsyning og affaldshåndtering. For eksem- pel har man efter energisyn ved hjælp af regler og ændringer i anvendelsestid kunnet opnå en betragtelig reduktion i energiforbruget i kommunale bygninger. Med nye lamper og belysningsløsninger i forbindelse med vej- og gadebelysning sparer man elektricitet. El-forbruget til pumpning af rent vand og spildevand har man været i stand til at mindske ved hjælp af frekvensmodulatorer. 3. 12. Regionsudvalget er klar over, at vidtgående beslutnin- ger med henblik på at reducere emissionerne i nogle tilfælde også kan have negative strukturelle konsekvenser for det regionale og lokale niveau og regionernes og kommunernes vitalitet. For at begrænse de økonomiske skadevirkninger mest muligt og sikre, at foranstaltningerne accepteres, er der brug for såvel nationale støtteordninger som støtteordninger på fællesskabsniveau. 3. 13. Iværksættelsen af politikker og praktiske foranstalt- ninger i såvel medlemsstaterne som på EU-niveau er til dels blevet forsinket på grund af de internationale forhandlinger om yderligere foranstaltninger, der indgår i Kyoto-aftalens fleksibilitetsmekanismer. Ligesom de fleste andre bilag-1-lande har EU’s medlemsstater — med enkelte undtagelser — endnu ingen praksis eller egne erfaringer med f. eks. emissionshandel. Iværksættelse af denne handel kræver pålideligt statistisk arbejde, overvågning og nationale forsøg. 3. 14. Regionsudvalget er enig i, at Kyoto-instrumenterne (handel med emissionsrettigheder, fælles gennemførelse og mekanismen for bæredygtig udvikling) kan bidrage til en omkostningseffektiv beskyttelse af klimaet. I den forbindelse må reglerne for handel med emissionsrettigheder fastsættes hurtigst muligt. Virksomhedernes inddragelse skal her tages med i betragtning. Desuden skal der udarbejdes forslag til et »Early-Crediting«-system, gennem hvilket klimaprojekter under mekanismen for bæredygtig udvikling kan gennemføres allere- de fra begyndelsen af Kyoto-budgetperioden 2008-2012. 3. 15. Både medlemsstaterne, EU og EU’s finansieringsorga- nisationer har rigelig erfaring med bistand til ansøgerlande og øvrige central- og østeuropæiske lande med henblik på en fælles indsats vedrørende opnåelse af en emissionsreduktion. Også de regionale og lokale myndigheder i EU- 3. 16. landene har direkte forbindelser med de lokale myndigheder i ansøgerlandene og de øvrige nærområder. Knowhow om kortlægning og overvågning af emissioner samt erfaringer med konkrete reduktionsmetoder kan overføres til disse lande på en måde, som bidrager til en reduktion i emissionerne af drivhusgasser. 29. 2. 2000 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 57/85 3. 17. I mange EU-lande disponerer det lokale niveau allere- de selv over de fornødne kundskaber og instrumenter til overvågning af drivhusgasemissionerne — såsom statistikker og emissionsberegningsprogrammer, der følger rekommenda- tionerne fra IPCC. Gode eksempler og erfaringer med metoder til overvågning og konkret reduktion af emissionerne kan indsamles og videreformidles, bl. a. ved at arrangere konkurren- cer om god praksis såvel inden for EU som i nærområderne. 3. 18. De meget ulandsspecifikke foranstaltninger under mekanismen for bæredygtig udvikling (CDM) kan også anven- des til at styrke kulstofreservoirerne, f. eks. i form af skovrejs- ningsprojekter. 3. 19. Der er flere metoder til at styre reduktionen af drivhusgasemissioner. Normregulering (egne emissioner, eget energiforbrug eller emissionskvoter/emissionstilladelser), pris- mekanismer (skatter, afgifter, emissionshandel) og frivillige aftaleprocedurer og økonomiske støtteformer i tilknytning hertil, f. eks. til fremme af vedvarende energikilder og kombine- ret produktion, er anvendelige og nødvendige. 3. 20. En dækkende ibrugtagning af energi- og miljøafgifter i EU-landene er et af de vigtigste instrumenter til også generelt at gennemføre det alment anerkendte princip om, at forureneren betaler. Såvel i princippet som på et overordnet niveau er det 3. 21. forståeligt, at man altid begynder med den mest omkostning- seffektive foranstaltning i forbindelse med emissionsreduktion, men udgangspunktet er problematisk. Ofte forbliver det uklart, om man med omkostningseffektivitet mener den enkelte aktørs egen driftsøkonomiske rentabilitet eller den samfundsø- konomiske nytte og på hvor lang sigt. Det er vigtigt, at de eksterne omkostninger og besparelser ved foranstaltningerne bliver indregnet i investeringerne i emissionsreduktion. 3. 22. Det er fortsat vanskeligt at vurdere alle omkostninger og samfundsmæssige nyttevirkninger (besparelser) ved en reduktion af drivhusgasemissioner og dermed også at tage stilling til, hvor man skal sætte ind. Visse af virkningerne kendes ikke og kan derfor heller ikke vurderes. I EU’s femte rammeprogram for forskning og teknolo- 3. 23. gisk udvikling bliver der også lagt stor vægt på klimaspørgsmå- lene. Ved programmets gennemførelse bør der også tages hensyn til det regionale og lokale niveaus synsvinkel. 3. 24. Kravene til tilbagebetalingsperioden for de påkrævede investeringer i emissionsreduktion varierer fra aktør til aktør. For eksempel kan man i forbindelse med basisinfrastrukturin- vesteringer i energiproduktionsanlæg acceptere et krav om en lang tilbagebetalingsperiode på 10-20 år. På energiforbrugssi- den kræver f. eks. SMV- og industrivirksomheder samtidig en kort tilbagebetalingsperiode på helt ned til 2-4 år for investeringer i energibesparelser. Der er jo tale om at udnytte eller lade være med at udnytte den samme potentielle energief- fekt eller energimængde. Kapitalstærke producenter med lang- sigtede og relativt risikofrie projekter har et helt andet udgangs- punkt for økonomisk planlægning end aktører med en relativt større økonomisk risiko. 3. 25. Mellem grupperne af aktører kan frivillige aftaler med hertil knyttede økonomiske støttepakker anvendes til at opnå en emissionsreduktion. Et lovende eksempel er programmet til reduktion af CO2-emissioner, der er lavet i fællesskab med den europæiske bilindustri. Proceduren er formodentlig mest anvendelig inden for sektorer med relativt få og stærke aktører. Aftaleprocedurerne kan enten være nationale eller omfatte hele EU. 3. 26. I forbindelse med energibesparelser er der i visse EU-lande mulighed for, at f. eks. den lokale og den centrale offentlige sektor kan indgå aftaler. Når det drejer sig om affald, er der flere eksempler på, at frivillige nationale aftaleordninger kan fungere. Blandt de mest kendte er formodentlig flaskepant- sordningen med bryggerier og sodavandsfabrikanter om genb- rug af returflasker og aluminiumsdåser, indsamling af bildæk i samarbejde med dækimportører og -producenter samt organi- seret indsamling af papir- og emballageaffald og glas. For at påvirke den enkelte borgers forbrugsadfærd 3. 27. kræves der imidlertid løbende information og holdningsbear- bejdning, f. eks. i form af oplysnings-, uddannelses- og rådgiv- ningsarbejde. Der er behov for mere uddannelse på forskellige niveauer. Energianlæg, organisationer, læreanstalter samt fors- kellige myndigheder kan yde god energirådgivning til forskelli- ge målgrupper. Den undervisning, førskolebørn modtager, vil også give resultater på lang sigt, hvilket er vigtigt for at bremse det globale drivhusfænomen. 3. 28. Det er absolut nødvendigt at øge den almene bevidst- hed om klimaændringerne og integrere energi- og miljøs- pørgsmål både på lokalt niveau, nationalt niveau og på fremme af vedvarende EU-niveau. Altener-programmet energikilder og de lokale og regionale energikontorer, som støttes af Save II-programmet, har vist sig at være til stor nytte som informationskanaler. til 3. 29. Kortlægning af drivhusgasemissioner og overvågning af udviklingen i overensstemmelse med IPCC’s henstillinger er en forudsætning for at overvåge hver enkelt medlemsstats andel af den fælles byrdefordeling. Emissionsovervågning bør således få regional og lokal rækkevidde og på en dækkende måde omfatte forskellige sektorer. Viden om emissionssituatio- nen og ændringer i denne gør det muligt at skræddersy foranstaltningerne. 3. 30. Kampagner til beskyttelse af klimaet, som byer og regioner har iværksat på eget initiativ, såsom ICLEI’s kampagne »Cities for Climate Protection« og de forskellige lokale program- mer vedrørende bæredygtig udvikling (LA21), man har i mange europæiske lande, åbner gode muligheder for konkrete foranstaltninger til klimabeskyttelse og fuld hensyntagen til en bæredygtig udvikling i beslutningstagningen på det regionale og lokale niveau, tæt på borgerne. For at finde og få præsenteret eksempler på god lokal praksis kan man f. eks. arrangere konkurrencer. C 57/86 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 29. 2. 2000 4. Konklusioner For at gennemføre Kyoto-aftalen og opnå den i aftalen 4. 1. fastlagte emissionsreduktion på 8 % kræves der efter Region- sudvalgets opfattelse foranstaltninger på nationalt og EU-plan. 4. 2. Regionsudvalget opfordrer Det Europæiske Råd i Hel- singfors sidst på året til at tage konkrete skridt med henblik på at integrere de forskellige politikker på miljøområdet og vedrørende klimaet, således at der kan opnås en reel reduktion af drivhusgasemissionerne. 4. 3. Regionsudvalget mener kun man kan møde de enorme udfordringer i forbindelse med emissionsreduktion, hvis man involverer et dækkende spektrum af lokale aktører i de nationale klimastrategier. 4. 4. Efter Regionsudvalgets opfattelse har det regionale og lokale niveau både på kort og lang sigt betydelige og i EU kongruente muligheder for at påvirke drivhusgasspørgsmålene. Det er derfor vigtigt, at de regionale og lokale myndigheder betragtes som relevante partnere i de nationale klimastrategier og på EU-plan. EU har sat sig som mål at fordoble andelen af 4. 5. vedvarende energikilder (12 % i 2010), fordoble kraftvarme- produktionens andel, forbedre energieffektiviteten og øge anvendelsen af naturgas betydeligt. Efter Regionsudvalgets opfattelse er det fortsat vigtigt at påskynde gennemførelsen af disse mål. Regionsudvalget mener desuden, at EU bør have som mål at forøge andelen af køretøjer, som anvender alternative brændstoffer, f. eks. brint, biogas, ethanol og raps- methylester. 4. 6. Regionsudvalget støtter Kommissionens forslag om at iværksætte nationale forsøg med emissionshandel i god tid, inden fristen udløber i 2008. Regionsudvalget understreger imidlertid samtidig, at de enkelte lande først og fremmest hver især skal fastsætte klimabeskyttelsesbestemmelser i sit eget land i overensstemmelse med Kyoto-protokollen. 4. 7. Efter Regionsudvalgets opfattelse er der behov for den udviklingshjælp, der åbnes mulighed for i forbindelse med Kyoto-aftalens fleksibilitetsmekanismer, og for en politik, som Bruxelles, den 18. november 1999. integrerer målet om reduktion af drivhusgasemissioner. Den officielle udviklingshjælps humanitære rolle må ikke overses i denne forbindelse. 4. 8. Regionsudvalget mener, at fælles gennemførelse (JI) af Kyoto-aftalens internationale fleksibilitetsmekanismer og mekanismen for bæredygtig udvikling (CDM) supplerer aftale- landenes egne foranstaltninger og bør integreres på en smidig måde, dels i samarbejdet om emissionsreduktion med ansøger- landene, overgangsøkonomierne og de øvrige lande, der ikke er med i Kyoto-aftalens bilag 1, dels i den lokale forvaltning. Regionsudvalget mener, at EU’s medlemsstater hurtigst 4. 9. muligt bør blive enige om et mindsteniveau for energibeskat- ning. Regionsudvalget mener, at der med EU- og national 4. 10. støtte kompenseres for de strukturelle problemer på regionalt og lokalt niveau i forbindelse med reduktion af drivhusgas- serne. For at kunne foretage en overordnet cost-benefit 4. 11. analyse og en vurdering af de samfundsmæssige konsekvenser i forbindelse med en reduktion i emissionerne af drivhusgasser kræves der øget økonomisk støtte til forskning og mere uddannelse. Der bør i det femte rammeprogram for forskning og teknologisk udvikling tages hensyn til det regionale og lokale niveaus synsvinkel. 4. 12. Regionsudvalget mener, at en aftaleprocedure i rela- tion til det regionale og lokale niveau om reduktion af drivhusgasserne bør fremmes. Regionsudvalget opfordrer EU og medlemsstaterne til at etablere en sådan dialog og til at støtte regionerne i deres bestræbelser på at beskytte det globale klima. 4. 13. Såvel nationalt som på EU-plan bør man målrettet blive ved med at støtte frivillige kampagner og programmer samt konkurrencer, der støtter målsætningerne om emissions- reduktion på en god måde. 4. 14. For at nedbringe emissionerne af drivhusgasser fra transportsektoren bør der også sikres finansiel støtte til udvikling af transportformer, der tjener lokale behov, f. eks. sportrafik, offentlige transportmidler og let trafik. Manfred DAMMEYER Formand for Regionsudvalget


title: KIRJALLINEN KYSYMYS P-2139/99 esittäjä(t): Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) komissiolle. Keskiasteen oppilaitosten käyttökustannuksiin liittyvä mahdollinen petos.

eurovoc_concepts:
European Social Fund
Galicia
fraud against the EU
operational programme
teaching
vocational training

text: 18. 7. 2000 FI Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti C 203 E/143 (2000/C 203 E/181) KIRJALLINEN KYSYMYS P-2139/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Camilo Nogueira RomÆn (Verts/ALE) komissiolle (18. marraskuuta 1999) Aihe: Keskiasteen oppilaitosten k(cid:228)ytt(cid:246)kustannuksiin liittyv(cid:228) mahdollinen petos Euroopan komissio hyv(cid:228)ksyi 14. joulukuuta 1993 Espanjan ty(cid:246)- ja sosiaaliministeri(cid:246)n esitt(cid:228)m(cid:228)n toiminta- ohjelman, joka oli m(cid:228)(cid:228)r(cid:228) toteuttaa Galiciassa ja joka koski toimia opetusalan ammatillisen koulutuksen, tutkijakoulutuksen, ty(cid:246)paikkakoulutuksen ja ty(cid:246)llisyyskoulutuksen aloilla vuosina 1994(cid:129)1999. Ohjelman kokonaiskustannukset olivat 238 707 302 ecua, joista yhteis(cid:246) rahoitti 75 % ja Galician hallitus 25 % (ESR N:o 940129ES1). Galician opettajat, huolestuneina Galician hallituksen jatkuvasta julkisten oppilaitosten m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)rahojen v(cid:228)hent(cid:228)misest(cid:228) samalla kun yksityisen sektorin m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)rahoja vain lis(cid:228)ttiin, havaitsivat toimintaohjelmassa k(cid:228)ytetyn petoksellisesti yhteis(cid:246)n varoja, erityisesti opetusalan ammatilliseen koulutukseen liittyviss(cid:228) toi- missa, jotka nieliv(cid:228)t suurimman osan n(cid:228)ist(cid:228) varoista vuosina 1998(cid:129)1999. Kyseiseen petokseen sis(cid:228)ltyy se, ettei Galician hallituksen s(cid:228)(cid:228)nt(cid:246)jenmukaista 25 prosentin rahoitusosuutta k(cid:228)ytetty kokonaan eik(cid:228) edes osittain kyseisten opetusalan ammatillisten oppilaitosten k(cid:228)ytt(cid:246)kustannusten kattamiseen, eik(cid:228) niist(cid:228) my(cid:246)sk(cid:228)(cid:228)n veloitettu todellisten kustannusten mukaisesti. K(cid:228)ytt(cid:246)kustannukset (l(cid:228)mmitys, s(cid:228)hk(cid:246), vesi jne. ) veloitettiin jopa nelinkertaisina opiskelijaa kohden Euroopan sosiaalirahastosta yhteisrahoitettavista ohjel- mista. Sen lis(cid:228)ksi ett(cid:228) t(cid:228)m(cid:228) on petos Euroopan komissiota kohtaan, oppilaitokset ovat menett(cid:228)neet huomattavan osan opetustoimiin tarvitsemistaan varoista. Aikooko komissio tutkia n(cid:228)it(cid:228) s(cid:228)(cid:228)nn(cid:246)nvastaisuuksia ja vaatia Galician hallitusta t(cid:228)ytt(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n kaikki ESR:n opetusalan ammatillisen koulutuksen ohjelmien rahoitusta koskevat velvoitteensa? Anna Diamantopouloun komission puolesta antama vastaus (9. joulukuuta 1999) Komissio on viimeksi tarkistanut Euroopan sosiaalirahastosta my(cid:246)nnettyjen varojen k(cid:228)ytt(cid:246)(cid:228) Galician autonomisella alueella touko-kes(cid:228)kuussa 1996 eli ennen arvoisan parlamentin j(cid:228)senen tarkoittamaa ajanjaksoa (1998(cid:129)1999). Tuolloin ei ilmennyt kyseisentyyppisi(cid:228) petoksia. Komissio ei ole saanut t(cid:228)st(cid:228) asiasta Espanjan viranomaisten tiedonantoa rakennepolitiikan rahoituksen ep(cid:228)s(cid:228)(cid:228)nn(cid:246)nmukaisuuksista ja aiheettomasti maksettujen summien takaisinperinn(cid:228)st(cid:228) sek(cid:228) t(cid:228)t(cid:228) alaa koske- van tiedotusj(cid:228)rjestelm(cid:228)n perustamisesta 11. hein(cid:228)kuuta 1994 annetun komission asetuksen (EY) N:o 1681/ 94 (1) perusteella. Parlamentin j(cid:228)senen olisi t(cid:228)m(cid:228)n vuoksi syyt(cid:228) toimittaa komissiolle kaikki hallussaan olevat t(cid:228)sm(cid:228)lliset tiedot Euroopan sosiaalirahaston tuen k(cid:228)ytt(cid:246)(cid:246)n liittyvist(cid:228) mahdollisista ep(cid:228)s(cid:228)(cid:228)nn(cid:246)nmukaisuuksista kysei- sell(cid:228) autonomisella alueella. Tietojen tarkastelun j(cid:228)lkeen voidaan mahdollisesti tehd(cid:228) uusia tarkastuksia. (1) EYVL L 178, 12. 7. 1994. (2000/C 203 E/182) KIRJALLINEN KYSYMYS E-2142/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Rosa MiguØlez Ramos (PSE) komissiolle (24. marraskuuta 1999) Aihe: Galegon kieli Ariane-ohjelmassa Euroopan komissio on valinnut Ariane-ohjelmaan 291 hanketta, joiden tarkoituksena on edist(cid:228)(cid:228) lukemista ja nykykirjallisuuden teosten levityst(cid:228) tukemalla k(cid:228)(cid:228)nn(cid:246)ksi(cid:228) ja kirja-alaa


text: 7. 7. 2000 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 189/243 Jueves, 18 de noviembre de 1999 Insta a los Estados miembros de la UE a aplicar estrictamente la legislación vigente contra la mutila- 9. ción genital femenina; Encarga a su Presidenta que transmita la presente resolución a la Comisión, al Consejo y a los 10. Gobiernos de los Estados miembros. 15. Situación en Chechenia B5-0259, 0260, 0261, 0262 y 0263/1999 Resolución del Parlamento Europeo sobre Chechenia El Parlamento Europeo, $ Vistas su resoluciones anteriores sobre la situación en Chechenia y, en particular, su Resolución de 7 de octubre de 1999 (1), $ Visto su dictamen conforme de 30 de noviembre de 1995 sobre la conclusión de un Acuerdo de cooperación y colaboración entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la Federación de Rusia, por otra (2), y su dictamen conforme de 11 de junio de 1997 sobre la con- clusión del Protocolo al Acuerdo de cooperación y colaboración entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros y la Federación de Rusia (3), y la Estrategia Común de la Unión Europea sobre Rusia adoptada por el Consejo en junio de 1999, $ Vista la misión de información realizada por la Presidencia en ejercicio del Consejo a Ingushetia el 30 de octubre de 1999, $ Vista la Declaración del Consejo de Asuntos Exteriores de 15 de noviembre de 1999 sobre la situación en Chechenia, $ Vista su decisión de aplazar la votación sobre el informe sobre un acuerdo de cooperación científica y tecnológica con Rusia, A. Comprometido en el refuerzo de la colaboración estratégica con Rusia en términos de integración y cooperación económica y a la vez que se mantienen la estabilidad y la seguridad en Europa y fuera de sus fronteras, B. Profundamente preocupado por la nueva intensificación del conflicto en Chechenia, que ha seguido a la crisis de Daguestán, así como, en particular, por los repetidos ataques indiscriminados contra obje- tivos civiles, C. Subrayando la integridad territorial de la Federación de Rusia, D. Recordando la obligación contraída por Rusia, en virtud de su Acuerdo de cooperación con la UE, de respetar los derechos humanos y los valores democráticos, E. Perturbado por la situación humanitaria creada por las operaciones militares que se están realizando en Chechenia y el uso desproporcionado de fuerzas militares, que ha provocado un creciente número de víctimas entre la población civil y el desplazamiento de 350 000 personas, de las cuales casi 200 000 han encontrado refugio en Ingushetia, F. Constatando que estos refugiados tienen que vivir en condiciones insoportables, ya que no disponen ni de alojamientos ni de alimentos ni de cuidados médicos adecuados, y que las condiciones sanitarias son cada vez peores, G. Preocupado por la suerte de los refugiados que permanecen en Chechenia y por los repetidos intentos de las autoridades rusas de bloquearlos en la frontera chechena, H. Acogiendo con satisfacción los enormes esfuerzos que están realizando los países vecinos de Cheche- nia para acoger a los refugiados, Textos adoptados en la sesión de ese día, punto 1. (1) (2) DO C 339 de 18. 12. 1995, p. 45. (3) DO C 200 de 30. 6. 1997, p. 66. C 189/244 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 7. 7. 2000 Jueves, 18 de noviembre de 1999 I. J. Consciente de que la guerra en Chechenia no sólo está contribuyendo a una mayor desestabilización en la región del Cáucaso Septentrional, sino también poniendo en grave peligro la democracia, el Estado de Derecho y las reformas económicas en la Federación de Rusia, Constatando que la Duma de Rusia ha adoptado en primera lectura el nuevo presupuesto, que incluye un aumento de 1 000 millones de dólares de los créditos para las fuerzas armadas rusas, destinados concretamente al conflicto en Chechenia, Pide el cese inmediato de las acciones militares rusas en Chechenia, que se celebre un alto el fuego y 1. que se inicie un diálogo constructivo con representantes chechenos legítimos y sin condiciones previas irrealistas; condena de nuevo y enérgicamente la intervención militar rusa en Chechenia; 2. Condena todos los actos terroristas en el interior y el exterior de Chechenia y pide a las autoridades de Rusia, que hagan todo lo necesario para encontrar y condenar a los autores, de esas acciones terroristas; Pide al Gobierno de la Federación de Rusia que acepte la mediación de la Unión Europea o de cual- 3. quier otra organización internacional aceptable para ambas partes; Pide a las autoridades rusas que interrumpan inmediatamente toda nueva acción contra la población 4. civil en Chechenia; 5. Insta a los Estados miembros, a la OSCE, a Naciones Unidas y a las instituciones financieras interna- cionales a que estudien la posibilidad de adoptar medidas adicionales, así como a la Comisión y al Consejo a que congelen todos los nuevos contratos en el marco del Programa TACIS con Rusia, excepto los relati- vos a la línea TACIS sobre la democracia en caso de que Rusia no suspenda los ataques militares contra la población civil y no se dirija a la mesa de negociaciones; 6. Pide al Gobierno de Rusia, a todos los donantes y a todas las instituciones financieras internacionales que garanticen el mayor grado de transparencia con el fin de garantizar que las autoridades rusas no puedan utilizar estos fondos para continuar el conflicto en Chechenia; 7. Insta a la Comisión, al Consejo y a los Estados miembros a hacer llegar toda la ayuda humanitaria precisa a la población chechena afectada por el conflicto, así como a los refugiados en las repúblicas limítrofes; pide en este sentido a las autoridades rusas que permitan a las organizaciones humanitarias internacionales el acceso sin trabas a la región; Insiste en que la UE está dispuesta a ofrecer una ayuda humanitaria significativa a la región a través 8. de organizaciones internacionales como el ACNUR, el CICR y otras ONG con experiencia en la región; 9. Invita a ECHO a prepararse para efectuar acciones humanitarias en la región tan pronto como sea posible y a colaborar con todos los demás donantes internacionales y las ONG responsables de poner las acciones en práctica; Invita a la Cumbre de la OSCE de Estambul a que celebre un debate en profundidad sobre la situa- 10. ción en Chechenia y a que utilice todos los recursos de que dispone para contribuir a una solución nego- ciada y rápida de la crisis; 11. Pide a la Comisión y al Consejo que propongan a la OSCE que adopte las medidas necesarias para la organización de una Conferencia sobre la estabilidad en el Cáucaso, que podría servir como factor de estabilización en la región y como foro para la solución y la prevención de conflictos, e invita a todas las partes implicadas a que participen en esta Conferencia; 12. Encarga a su Presidenta que transmita la presente resolución al Consejo, a la Comisión, a la OSCE, al Secretario General de Naciones Unidas, a la Duma rusa y al Consejo de la Federación Rusa y a las autoridades de Chechenia, Daguestán e Ingushetia


title: Proposta di regolamento del Consiglio che istituisce il sistema «Eurodac» per il confronto delle impronte digitali dei richiedenti asilo e di taluni altri stranieri (COM(1999) 260 - C5-0082/1999 - 1999/0116(CNS))

eurovoc_concepts: judicial cooperation in criminal matters in the EU

text: 7. 7. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 189/227 Giovedì 18 novembre 1999 5. Creazione del sistema «Eurodac» * A5-0059/1999 Proposta di regolamento del Consiglio che istituisce il sistema «Eurodac» per il confronto delle impronte digitali dei richiedenti asilo e di taluni altri stranieri (COM(1999) 260 ’ C5-0082/1999 ’ 1999/0116(CNS)) La proposta è modificata nel modo seguente: TESTO DELLA COMMISSIONE EMENDAMENTI DEL PARLAMENTO (Emendamento 1) Titolo e testo Sostituire «straniero» con «cittadino di un paese terzo» in tutto il testo (Emendamento 2) Titolo Proposta di regolamento del Consiglio che istituisce il sistema «Eurodac» per il confronto delle impronte digitali dei richiedenti asilo e di taluni altri stranieri Proposta di regolamento del Consiglio che istituisce il sistema «Eurodac» per il confronto delle impronte digitali dei richiedenti asilo e di taluni altri cittadini di un paese terzo al fine di agevolare l’attuazione della Convenzione di Dublino (Emendamento 3) Considerando 5 (5) è altresì necessario disporre che gli Stati membri rilevino rapidamente le impronte digitali di tutti i richiedenti asilo e di tutti gli stranieri che vengano fermati in relazione all’attraversa- mento irregolare di una frontiera esterna della Comunità, qua- lora costoro abbiano compiuto almeno 14 anni; (5) è altresì necessario disporre che gli Stati membri rilevino rapidamente le impronte digitali di tutti i richiedenti asilo e di tutti i cittadini di un paese terzo che vengono fermati in rela- zione all’attraversamento irregolare di una frontiera esterna della Comunità, qualora costoro abbiano compiuto almeno 18 anni; (Emendamento 4) Considerando 8 Il periodo di conservazione deve essere risotto in talune (8) particolari situazioni in cui non vi sia necessità di conservare i dati dattiloscopici così a lungo; i dati dattiloscopici degli stra- nieri debono essere cancellati non appena essi acquisiscano la cittadinanza dell’Unione; Il periodo di conservazione deve essere ridotto in talune (8) particolari situazioni in cui non vi sia necessità di conservare i dati dattiloscopici così a lungo, i dati dattiloscopici degli citta- dini di un paese terzo vengono cancellari non appena la per- sona in questione abbia ottenuto un titolo di soggiorno. (Emendamento 5) Articolo 4, paragrafo 1 1. Ciascuno Stato membro procede tempestivamente al rile- vamento delle impronte digitali per ogni richiedente asilo di età non inferiore a 14 anni e trasmette sollecitamente all’unità cen- 1. Ciascuno Stato membro procede tempestivamente al rile- vamento delle impronte digitali per ogni richiedente asilo di età non inferiore a 18 anni e trasmette sollecitamente all’unità cen- C 189/228 Gazzetta ufficiale delle Comunità europee IT 7. 7. 2000 Giovedì 18 novembre 1999 TESTO DELLA COMMISSIONE trale i dati di cui all’articolo 5,paragrafo 1, lettere da a) a f). La procedura di tale rilevamento è stabilita in conformità alle prassi nazionali dello Stato membro interessato. EMENDAMENTI DEL PARLAMENTO trale i dati di cui all’articolo 5,paragrafo 1, lettere da a) a f). La procedura di tale rilevamento è stabilita in conformità alle prassi nazionali dello Stato membro interessato e nel rispetto delle disposizioni di salvaguardia di cui alla Convenzione europea per i diritti dell’uomo e alla Convenzione delle Nazioni Unite per i diritti del fanciullo. (Emendamento 6) Articolo 4, paragrafo 6, comma primo bis (nuovo) Se dai risultati del confronto effettuato da parte dell’unità centrale non risulta chiaramente un’autentica concordanza fra le impronte digitali, lo Stato membro che ha richiesto il confronto sarà considerato Stato membro d’origine che dà inizio alla procedura di asilo. (Emendamento 7) Articolo 7 I dati riguardanti persone che hanno acquisito la cittadinanza di uno Stato membro sono cancellati dalla banca dati centrale, in conformità all’articolo 15, paragrafo 3, non appena lo Stato membro d’origine viene a conoscenza che gli interessati hanno acquisito la cittadinanza dell’Unione. I dati riguardanti persone che hanno acquisito la cittadinanza di uno Stato membro o cui sia stato concesso lo status di rifugiato ovvero una forma sussidiaria o complementare di protezione o un altro status giuridico sono cancellati dalla banca dati centrale, in conformità all’articolo 15, para- grafo 3, non appena lo Stato membro d’origine viene a cono- scenza che gli interessati hanno acquisito la cittadinanza dell’U- nione o che è stato loro concesso lo status di rifugiato ovvero una forma sussidiaria o complementare di prote- zione o un altro status giuridico. (Emendamento 9) Articolo 10, paragrafo 2, lettera c bis) (nuova) c bis) il cittadino di un paese terzo ha ottenuto lo status di rifugiato o una forma sussidiaria o complementare di protezione ovvero un altro status giuridico. (Emendamento 10) Articolo 11, paragrafo 1, primo comma Al fine di stabilire se uno straniero illegalmente presente 1. nel proprio territorio abbia precedentemente presentato una domanda d’asilo in un altro Stato membro, ciascuno Stato membro può comunicare all’unità centrale le impronte digitali eventualmente rilevate di tale straniero, purché di età non infe- riore a 14 anni. Al fine di stabilire se un cittadino di un paese terzo 1. illegalmente presente nel proprio territorio abbia precedente- mente presentato una domanda d’asilo in un altro Stato mem- bro, ciascuno Stato membro può comunicare all’unità centrale le impronte digitali eventualmente rilevate di tale cittadino di un paese terzo, purché di età non inferiore a 18 anni. (Emendamento 11) Articolo 12, paragrafo 1 1. I dati riguardanti persone riconosciute e ammesse come rifugiati in uno Stato membro, sono congelati nella banca dati centrale. Il congelamento è effettuato dall’unità centrale dietro istru- zione dello Stato membro d’origine. I dati riguardanti persone riconosciute e ammesse come in uno Stato membro, sono cancellati dalla banca 1. rifugiati dati centrale. 7. 7. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 189/229 TESTO DELLA COMMISSIONE Giovedì 18 novembre 1999 EMENDAMENTI DEL PARLAMENTO (Emendamento 12) Articolo 15, paragrafo 4 bis (nuovo) 4 bis. In mancanza di un espresso accordo scritto da parte dell’autorità di sorveglianza comune, nessun dato può essere trasferito o reso accessibile alle autorità di qua- lunque paese che non faccia parte dell’UE, né a qualunque agenzia o autorità di uno Stato membro che non figuri tra le unità che raccolgono i dati originali di cui agli articoli 4 e 8. Risoluzione legislativa del Parlamento europeo sulla proposta di regolamento del Consiglio concer- nente che istituisce il sistema «Eurodac» per il confronto delle impronte digitali dei richiedenti asilo e di taluni altri stranieri (COM(1999) 260 ’ C5-0082/1999 ’ 1999/0116(CNS)) (Procedura di consultazione) Il Parlamento europeo, ? vista la proposta della Commissione al Consiglio (COM(1999) 260), ? consultato dal Consiglio a norma dell’articolo 63, paragrafo 1, lettera a), del trattato CE (C5-0082/ 1999), ? visto l’articolo 67 del suo regolamento, ? visti la relazione della commissione per le libertà pubbliche e i diritti dei cittadini, la giustizia e gli affari interni e il parere della commissione giuridica e per il mercato interno (A5-0059/1999), 1. approva la proposta della Commissione così emendata; invita la Commissione a modificare di conseguenza la sua proposta, in conformità dell’articolo 250, 2. paragrafo 2, del trattato CE; 3. invita il Consiglio ad informarlo qualora intenda discostarsi dal testo approvato dal Parlamento; chiede di essere nuovamente consultato qualora il Consiglio intenda modificare sostanzialmente la 4. proposta della Commissione; 5. incarica la sua Presidente di trasmettere la posizione del Parlamento al Consiglio e alla Commissione 6. «Bug dell’anno 2000»: settore nucleare civile e militare B5-0268, 0279, 0292 e 0303/1999 Risoluzione del Parlamento europeo sul problema informatico dell’anno 2000 nei settori civile e militare Il Parlamento europeo, ? viste le competenze dell’Unione europea nella prevenzione degli incidenti gravi e delle loro conse- guenze, in relazione all’inquinamento radioattivo e chimico, e il ruolo nella sicurezza nucleare attri- buito all’UE dal trattato Euratom,