title: Mededeling van de Commissie aan de Raad over "fair trade"

eurovoc_concepts:
North-South trade
World Trade Organisation
approval
tariff policy
trade policy

formats: html pdf

text: NL COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 29. 11. 1999 COM(1999)619 definitief MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD over “fair trade” MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD over “fair trade” INHOUDSOPGAVE 1. Inleiding. 3 2. Wat is “fair trade”?. 3 3. Hoe functioneert “fair trade” in de praktijk?. 5 3. 1. 3. 2. 3. 3. De traditionele “fair trade”-beweging. 5 Etiketteringsinitiatieven. 5 Belangrijkste bij “fair trade” betrokken organisaties. 7 4. “Fair trade” in de Europese Unie. 8 4. 1. 4. 2. 4. 3. Handelsactiviteit. 8 Politieke activiteit. 8 Belang voor de consument. 9 5. EU-activiteiten ten behoeve van “fair trade”. 9 5. 1. 5. 2. 5. 3. 5. 4. Financiële steun voor bij “fair trade” betrokken organisaties. 9 Andere financiële steun. 10 Wetgeving. 11 Verwante activiteiten – ethische handel / gedragscodes. 12 6. “Fair trade”, WTO en groei van de wereldhandel. 13 7. Overwegingen inzake EU-steun voor “fair trade”-activiteiten. 14 2 1. INLEIDING In artikel 177 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is bepaald dat het beleid van de Gemeenschap op het gebied van ontwikkelingssamenwerking gericht is op de bevordering van : – – – "de duurzame economische en sociale ontwikkeling van de ontwikkelingslanden en meer in het bijzonder van de armste ontwikkelingslanden, de harmonische en geleidelijke integratie van de ontwikkelingslanden in de wereldeconomie, de strijd tegen de armoede in de ontwikkelingslanden. " Bij “fair trade” wordt via handelsbetrekkingen en betere afzetmogelijkheden ontwikkeling op gang gebracht om de kloof tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden te overbruggen en derdewereldlanden beter in de wereldeconomie te integreren. “Fair trade”-initiatieven bieden de consument de mogelijkheid om via zijn koopgedrag bij te dragen tot een duurzame economische en sociale ontwikkeling in derdewereldlanden. De Commissie heeft dit document opgesteld omdat ze op de zitting van de Raad van juni 1998 had toegezegd een Mededeling over “fair trade” op te stellen, en omdat ook het Parlement om een dergelijke tekst (Fassa-rapport) had gevraagd. Deze Mededeling omvat een beschrijving van het begrip “fair trade” en een schets van de stand van zaken en kan daardoor worden gebruikt bij de bespreking van de eventueel door de EU te nemen initiatieven om de ontwikkeling van “fair trade” in de Unie te ondersteunen, en zo de basisdoelstellingen van het Europees ontwikkelingsbeleid, als bepaald in artikel 177 van het Verdrag, te helpen realiseren. Deze Mededeling bevat dan ook de eerste uitgangspunten voor het door de Commissie te bepalen standpunt ten aanzien van “fair trade” en geeft een idee van de manier waarop dit thema kan worden geïntegreerd in het bestaande communautaire beleid. 2. WAT IS “FAIR TRADE”? Het begrip “fair trade” heeft in de voorbije 40 jaar in de westerse landen steeds meer terrein gewonnen, omdat het besef groeide dat de winsten uit de toenemende handelsactiviteiten niet noodzakelijk alle landen en, in eenzelfde land, alle bevolkingslagen op gelijke manier ten goede komen. “Fair trade” heeft tot doel voor de producenten een prijs te garanderen waarbij de opbrengst in een correcte verhouding staat tot de geïnvesteerde vakkennis, middelen en arbeid, en hen in te laten delen in evenredigheid met hun inbreng. Dit doel wordt gewoonlijk de winst gerealiseerd via een onderlinge overeenkomst fair-trade- initiatief om een eerlijke prijs te betalen, die geval per geval wordt afgesproken. Wanneer de prijs op internationaal niveau wordt vastgesteld (b. v. voor koffie of cacao), wordt een minimumprijs afgesproken die de producenten voor hun productie een extra opbrengst boven de wereldmarktprijs garandeert. Daardoor kunnen de producenten de productiemethoden en tussen de deelnemers aan het 3 de arbeidsomstandigheden verbeteren, wat de landbouwers, de arbeiders en het milieu ten goede komt. Door “fair trade” verwerven de producenten in ontwikkelingslanden betere inkomsten uit de verkoop van hun producten en krijgen zij meer kansen om nieuwe afzetmarkten te vinden. Op die manier helpt “fair trade” in de ontwikkelingslanden de voorwaarden te creëren voor een hoger beschermingspeil op sociaal gebied en een betere milieubescherming. De EU-burgers worden op gebieden zoals gezondheid, arbeidsveiligheid, milieubescherming, en wettelijke rechten en verplichtingen van werknemers en werkgevers beschermd door de communautaire en de nationale wetgeving. Aan vergelijkbare wettelijke rechten (b. v. de fundamentele arbeidsnormen als bepaald in de IAO-verklaring van 18 juni 1998 betreffende de basisarbeidsnormen) wordt in de meeste ontwikkelingslanden nog gewerkt, en in landen waar ze al bestaan, kunnen economische en andere factoren de handhaving van de wet bemoeilijken. Via “fair trade” wordt geprobeerd deze omstandigheden te verbeteren door gezonde economische ontwikkeling en duurzame groei te bevorderen vanaf de basis. Sommige ongelijkheden die in de afgelopen decennia tussen geïndustrialiseerde en ontwikkelingslanden zijn gegroeid als gevolg van de relatieve daling van de prijzen voor basis- en met name landbouwproducten, hoopt men eveneens via “fair trade” te kunnen verminderen. “Fair trade” is bijvoorbeeld bijzonder nuttig voor kleinschalige producenten, met name in de landbouw- en de handwerksector, omdat kleine producenten in ontwikkelingslanden vaak in afgelegen plattelandsgebieden werken en te weinig produceren om rechtstreeks te kunnen uitvoeren. Zij worden afhankelijk van tussenpersonen zowel voor de verkoop van hun producten als voor kredieten. Een aantal landbouwers heeft deze afhankelijkheid kunnen verkleinen door zelf coöperatieve handelsondernemingen op te richten, waardoor zij samen gebruik kunnen maken van verschillende hulpmiddelen, technische kennis, uitrusting, en in sommige gevallen zelfs van sociale diensten, zoals ziekenhuizen en scholen. Alternatieve handelsorganisaties (verder in dit document toegelicht) kunnen voor de ontwikkeling van een coöperatie de cruciale hulp bieden door een “fair trade”-prijs te betalen, en via allerlei vormen van bijstand, van aanloopsteun voor de coöperatie die als exporteur wil optreden, tot de aankoop van een faxtoestel. “Fair trade”-initiatieven kunnen betrekking hebben op de uitkering van voorschotten aan de producenten en het aangaan van contracten om lange-termijngaranties te bieden. Dit verschaft een grotere inkomenszekerheid, waardoor planning en investeringen worden vergemakkelijkt en producenten meer controle krijgen op de beslissingen over de verwerking en de afzet van hun producten. “Fair trade” kan eventueel ook tot gevolg hebben dat een deel van de verworven inkomsten besteed worden aan kennisvergroting voor bijvoorbeeld de oprichting van producentenverenigingen (zoals hiervoor beschreven), en installaties voor vergroting van de toegevoegde waarde, b. v. voor de verwerking van koffiebonen. Er zij op gewezen dat de opbrengst van “fair trade” ten goede komt aan een hele gemeenschap en niet tot individuele verrijking leidt. heeft begrip “fair trade” voornamelijk Het tussen ontwikkelingslanden en meer ontwikkelde landen. Het is niet meteen relevant voor goederen die in de EU worden geproduceerd, waar sociale en ecologische normen reeds in de wetgeving zijn verankerd. Voor alle producten, producenten en werknemers van de EU gelden op sociaal en milieugebied reeds beschermende regels die minstens van het niveau zijn van die voor “fair trade”-producten. betrekking handel op de 4 “Fair trade”-initiatieven gaan uit van particuliere niet-gouvernementele organisaties. De aanzet daartoe wordt gevormd door stimuli die verband houden met de keuze van de consument en dus de handel niet dirigeren of op een andere manier in verschillende landen de toegang tot de markt bemoeilijken. De consument krijgt de kans om de levensstandaard en de levenskwaliteit van producenten in ontwikkelingslanden te verhogen via een duurzame marktgerichte aanpak. Hoewel “fair trade” kan worden beschouwd als een vorm van “ethische handel”, wordt de term gewoonlijk gebruikt om eerlijke handelspraktijken aan te duiden waarmee de economische positie wordt versterkt van kleine producenten die in de grote handelsstromen gemarginaliseerd zouden raken. De term “ethische handel” wordt meer gehanteerd voor activiteiten in waarmee ontwikkelingslanden blijk geven van ethisch en sociaal verantwoordelijkheidsbesef tegenover werknemers of andere partners. ondernemingen multinationale gedragscodes) (b. v. 3. HOE FUNCTIONEERT “FAIR TRADE” IN DE PRAKTIJK? “Fair trade”-goederen bereiken de consument via verschillende kanalen. Die kanalen zijn privé-initiatieven, en meestal worden de goederen op de markt gebracht door de traditionele “fair trade”-beweging (inclusief alternatieve handelsorganisaties) en etiketteringsinitiatieven, hoewel een aantal individuele bedrijven of groothandelaars die niet bij een organisatie zijn aangesloten, ook aanspraak kunnen maken op het “fair trade”-label voor al hun producten of een aantal daarvan. 3. 1. De traditionele “fair trade”-beweging Het begrip “fair trade” is aanvankelijk bedacht door niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) die zich met handel en ontwikkeling bezighielden. De eerste “fair trade”- initiatieven omvatten de oprichting van alternatieve handelsorganisaties of “fair trade”- handelszaken. Vaak zijn deze opgericht door kerken of liefdadigheidsorganisaties. Verschillende ervan zijn nu echter uitgegroeid tot onafhankelijke ondernemingen. Het beleid van de traditionele “fair trade”-beweging stoelt volledig op de idee dat de beginselen van “fair trade” de grondslag moeten zijn voor alle handelsbetrekkingen met producenten en leveranciers in de derde wereld. De invoerorganisaties hanteren uiteenlopende methoden om producten aan te wijzen, in te voeren en aan de consument te verschaffen, bijvoorbeeld via rechtstreekse verkoop in “Wereldwinkels”, via andere NGO’s, kerkelijke groeperingen, postorder, enz. Alle aspecten van hun handelsactiviteiten zijn gebaseerd op een “fair trade”-ethos, en van de uiteindelijk voor het product betaalde prijs gaat een zo groot mogelijk deel terug naar de producent. In veel gevallen worden eventuele winsten besteed voor ontwikkelingsprojecten, hoewel sommige activiteiten daarvan gewone handelsactiviteiten betreffen. De meeste producten die via wereldwinkels worden verkocht, hebben geen specifiek etiket; er wordt gekocht in vertrouwen. De naam van dergelijke organisaties is op zichzelf een teken voor de consument dat de producten en de handelstransacties beantwoorden aan de principes van “fair trade”. Er zijn echter bepaalde criteria en er wordt enige controle verricht door de organisaties zelf of door hun partners in het ontwikkelingsland. 5 3. 2. Etiketteringsinitiatieven De tweede afzetmethode voor de betrokken producten, die sinds haar ontstaan in Nederland in 1988 een gestage ontwikkeling kent, is gebaseerd “fair trade”-certificering. Om de beschikbaarheid van de “fair trade”-producten voor de consument te vergroten, worden ze via de normale distributiekanalen op de markt gebracht. Dan bestaat niet langer het vertrouwen dat er rechtstreeks van de producent wordt gekocht, zoals bij de traditionele “fair trade”-beweging. De geval gewone en handelsondernemingen, en de producten worden in gewone handelszaken verkocht, maar een “fair trade”-label, dat wordt toegekend door een “fair trade”-certificeringsbureau, wijst de consument erop dat voor deze producten “fair trade”-principes in acht zijn genomen. Vier “fair trade”-labels worden in de EU gebruikt, namelijk “Max Havelaar”, “Transfair”, “Fairtrade Mark” en “Rättvisemärkt”. De certificeringsorganisaties (met dezelfde naam als het label) die deze labels toekennen, zijn allen leden van FLO (“fair trade” Labelling Organisations International) die de certificering op communautair en op internationaal niveau coördineert. importeurs handelaars zijn dit in De certificeringbureaus bepalen de criteria waaraan een product moet beantwoorden om het “fair trade”-label te mogen dragen. Die criteria zijn op internationaal niveau geharmoniseerd, en gaan terug op internationale overeenkomsten zoals de IAO-conventies (Internationale Arbeidsorganisatie) en de aanbevelingen van Agenda 21 van de Verenigde Naties. Ze hebben onder andere betrekking op arbeidsvoorwaarden, controles om te voorkomen dat rivieren en drinkwater door bestrijdingsmiddelen worden besmet, en bescherming van natuurlijke ecosystemen. Momenteel worden de criteria per product vastgesteld om rekening te kunnen houden met de specifieke kenmerken van productiesystemen en van handelspatronen. Producenten en handelaars kunnen bij de certificeringsbureaus een aanvraag indienen om het “fair trade”-label voor hun producten te mogen gebruiken. Het label wordt gebruikt voor ingevoerde producten van producenten in ontwikkelingslanden zodra ten genoegen van het certificeringsbureau is aangetoond dat de voor productie en afzet geldende “fair trade”- criteria in acht zijn genomen. Producenten en importeurs voor wie is bevestigd dat zij aan de “fair trade”-criteria voldoen, worden opgenomen in internationale “fair trade”-registers. Handelaars die “fair trade”-producten wensen te verkopen, moeten deze bij erkende distributeurs aankopen, en de betrokken controle-eisen voor hun eigen transacties ook in acht nemen. De certificeringsbureaus moeten toezicht blijven houden op de producenten, de importeurs en de handelaars die “fair trade”-labels gebruiken, om te garanderen dat de criteria strikt worden nageleefd. Programma’s voor de toekenning van “fair trade”-labels worden gefinancierd via bijdragen voor vergunningen, betaald door de importeurs en de handelaars die “fair trade”-producten op de markt brengen. Deze bijdragen hangen af van de omzet en de verkochte hoeveelheden. Bedoeling is dat de certificeringsbureaus dankzij deze bijdragen financieel autonoom worden, maar dat kan pas worden bereikt wanneer voldoende omzet wordt gerealiseerd, omdat de bijdragen voor registratie en vergunning zo worden vastgesteld dat de certificering voor de importeurs en de handelaars haalbaar is, en dat deelname aan “fair trade”-programma’s voor de producenten extra voordelen oplevert. fase kunnen voor de certificeringbureaus de kosten dan ook groter zijn dan de opbrengsten, en een groot aantal ervan ontvangt financiële steun uit andere bronnen, zoals de overheid of NGO’s voor ontwikkelingshulp. In een eerste 6 Een “fair trade”-symbool op de verpakking is het bewijs dat bij de productie en de afzet aan de “fair trade”-criteria is voldaan. Het label is een aanvulling op de overige op een etiket te vermelden gegevens, zoals kwaliteit en oorsprong, die aan de gangbare regelgeving moeten voldoen. 3. 3. Belangrijkste bij “fair trade” betrokken organisaties in 1994, NEWS (Network of European World Shops) – NEWS, opgericht is het overkoepelende orgaan voor de verenigingen van wereldwinkels van 13 Europese landen (alle lidstaten zijn lid, behalve Luxemburg, Portugal en Griekenland, en ook Zwitserland is lid). Niet alle winkels zijn lid van een vereniging, de situatie is in elk land verschillend. In bepaalde gevallen behoren alle winkels tot een vereniging, in andere gevallen zijn slechts in nog andere landen verschillende enkele bij een vereniging aangesloten, verenigingen of aparte groepen naast elkaar bestaan. Wereldwinkels zijn niet alleen verkooppunten maar ze dragen eveneens bij tot de bewustwording door middel van uiteenlopende activiteiten zoals “fair trade”-dagen. NEWS treedt voor dergelijke activiteiten als coördinator op. terwijl De EFTA (European Fair Trade Association) is informeel opgericht in 1987 en officieel geregistreerd als Europese stichting in 1990. EFTA vertegenwoordigt 12 importeurs uit 9 Europese landen (8 lidstaten – Oostenrijk, België, Frankrijk, Duitsland, Italië, Nederland, Spanje, VK – en Zwitserland). Over het algemeen nemen de Wereldwinkels hun producten af van nationale importeurs die aan de winkels verbonden kunnen zijn. EFTA heeft in de sector een marktaandeel van 60%. De IFAT (International Federation for Alternative Trade) is in 1989 opgericht door alternatieve handelsorganisaties in Afrika, Azië, Australië, Japan, Europa, Noord-Amerika en Zuid-Amerika. Het is een samenwerkingsverband ter bevordering van “fair trade” en een forum voor de uitwisseling van informatie. De organisatie brengt producenten van landbouwproducten en handwerk in het Zuiden in contact met organisaties in Noord en Zuid. De FLO (Fair Trade Labelling Organisations International) – FLO International, opgericht in 1997, is belast met de coördinatie van de certificeringsinitiatieven voor “fair trade”, de ontwikkeling van algemene internationale “fair trade”-criteria voor elk product, en de controle met het oog op de naleving van deze criteria door de producenten en de handelaars. Het is een overkoepelend orgaan waarvan de leden de onafhankelijke “fair trade”- certificeringsbureaus zijn die in de verschillende landen op nationaal niveau werken. Momenteel zijn er 4 (hiervoor vermeld) die in 12 lidstaten werkzaam zijn. De bureaus houden een gemeenschappelijk productregister van producentenverengingen bij – 300 producenten in 29 landen. NEWS, EFTA, en IFAT behoren tot de traditionele “fair trade”-beweging, terwijl FLO zich uitsluitend met het label bezig houdt. De traditionele “fair trade”-beweging en de etiketteringsorganisaties zijn onderling afhankelijk omdat ongeveer 50% van de waarde van de producten met een label via alternatieve afzetkanalen zoals de Wereldwinkels of per postorder worden verkocht. Bovendien bieden de Wereldwinkels op lokaal vlak door hun activiteiten steun en promotie voor de producten met een label, die zelf voor verkoopbevordering niet over de passende structuren beschikken. In 1998 hebben deze organisaties samen FINE gevormd, een informele structuur met als doelstelling informatie uit te wisselen, activiteiten te coördineren en tot gemeenschappelijke criteria te komen. 7 4. “FAIR TRADE” IN DE EUROPESE UNIE 4. 1. Handelsactiviteit Aanvankelijk werden de meeste in Europa beschikbare “fair trade”-goederen ingevoerd door zoals de alternatieve handelsorganisaties en verkocht via gespecialiseerde winkels “Wereldwinkels”. Dergelijke organisaties zijn nog altijd een belangrijk distributiekanaal voor “fair trade”-producten, en nemen een groot deel van de totale verkoop voor hun rekening. De meeste winkels worden op plaatselijk vlak door vrijwilligers beheerd. In Europa zijn er meer dan 3 000 Wereldwinkels en 70 000 verkooppunten met ongeveer 100 000 vrijwilligers. Ze spelen alle ook een belangrijke rol bij de bewustmaking van het publiek van ontwikkelingsthema’s en van het “fair trade”-concept. In alle lidstaten van de EU waar “fair trade”-labels bestaan (ze bestaan in alle lidstaten behalve Spanje, Portugal en Griekenland), wordt dit concept geleidelijk overgenomen door de traditionele handelsketens en “fair trade”-producten zijn er ook beschikbaar in supermarkten. In een aantal gevallen zijn zelfs producten van het merk van de supermarkt zelf in aanmerking genomen voor een “fair trade”-label. De belangrijkste producten die momenteel in de EU via “fair trade”-initiatieven, met inbegrip van alternatieve handelsorganisaties en etiketteringsprogramma’s, worden verkocht, zijn koffie, handwerk (inclusief textiel en kleren), thee, chocolade, gedroogd fruit, honing, suiker en bananen. Vooralsnog hebben alleen koffie, cacao, thee, bananen, suiker en honing een label. In 1994 werd de totale omzet van “fair trade”-producten in de EU geraamd op ongeveer 175 mln EUR. In 1997 werd dit cijfer geschat op 200 à 250 mln EUR. 60% van de omzet van “fair trade”-producten bestaat uit voedingsproducten en bijna de helft van dit cijfer betreft de verkoop van koffie. “Fair trade”-koffie neemt echter niet meer dan 2% in van de totale koffiemarkt in de EU. “Fair trade”-bananen, een recenter “fair trade”- product, vertegenwoordigen ongeveer 0,2% van de totale bananenmarkt in de EU. 4. 2. Politieke activiteit de “ontwikkeling van rechtvaardige Behalve deze commerciële activiteiten is in de EU de laatste jaren ook op politiek gebied aandacht besteed aan “fair trade”. In januari 1994 heeft het Europees Parlement een resolutie en solidaire Noord-Zuid- aangenomen over betrekkingen”1 waarin wordt gevraagd op communautair niveau initiatieven te nemen ter ondersteuning van “fair trade”, specifieke kredieten uit te trekken en “fair trade” op te nemen in het beleid van de Gemeenschap inzake ontwikkelingssamenwerking. In 1994 heeft de Commissie een document over Alternatieve handel bekendgemaakt, waarin zij ermee instemt “fair trade” zowel in het Zuiden als in het Noorden te ondersteunen. In 1996 heeft het Economisch en Sociaal Comité een advies uitgebracht over de “Europese beweging voor het aanbrengen van “fair trade”-keurmerken”2, en in de conclusie juicht het de ontwikkeling van initiatieven voor “fair trade”-keurmerken toe en verzoekt het de Commissie een aparte begrotingspost te creëren voor “fair trade”-activiteiten. Dit verzoek werd herhaald in het rapport over “fair trade” (Fassa Report)3 dat het Europees Parlement in 1998 heeft goedgekeurd en waarin ook andere maatregelen worden voorgesteld die de Commissie zou kunnen nemen om “fair trade” te ondersteunen. 1 2 3 EP document A3-0373/93, PE 206. 396 ESC 538/96 E/as EP document A4-0198/98 PE 225. 945 8 Behalve de belangstelling voor “fair trade” in het algemeen, hebben politici, NGO’s en drukkingsgroepen het thema “fair trade” specifiek met betrekking tot bananen aangekaart. De Commissie heeft over haar plannen ten aanzien van steun voor “fair trade”-bananen vragen gekregen van zowel het Europees Parlement als de Raad van Ministers, en zij heeft zich ertoe verbonden na te gaan welke maatregelen kunnen worden genomen. In oktober 1997 heeft ook de Paritaire Vergadering ACS-EG een resolutie goedgekeurd waarin de Commissie gevraagd wordt maatregelen te nemen om bijstand te verlenen aan marktdeelnemers die “fair trade” bananen in de EU op de markt willen brengen. 4. 3. Belang voor de consument Een enquête van EUROBAROMETER, die namens de Commissie in 1997 is uitgevoerd, geeft een idee van de belangstelling van het publiek voor “fair trade”-producten. Globaal gesproken heeft 11% van de EU-bevolking reeds “fair trade”-producten gekocht, maar de cijfers voor de verschillende lidstaten zijn zeer verschillend, van slechts 3% in Portugal en Griekenland tot 49% in Nederland. Uit de enquête is ook gebleken dat bijna drie kwart (74%) van de EU-bevolking zegt bereid te zijn “fair trade”-bananen te kopen als ze in de winkel naast de “gewone” bananen beschikbaar zijn. In totaal 37% van de EU-consumenten zou bereid zijn een premie van 10% boven de normale prijs te betalen voor bananen van gelijkwaardige kwaliteit maar geproduceerd volgens “fair trade”-criteria. Nader onderzoek van de antwoordformulieren op de enquête heeft aangetoond dat personen die reeds vertrouwd zijn met “fair trade”-producten, gemakkelijker “fair trade”-bananen zullen kopen, zelfs tegen een hogere prijs. Meer dan 9 van de 10 (93%) consumenten die reeds eerder “fair trade”-producten hebben gekocht, zouden bereid zijn “fair trade”-bananen te kopen, en 7 op 10 (70%) zouden een premie betalen van ten minste 10% boven de prijs van gewone bananen. Er zijn ook aanwijzingen dat handelaars zich bewust beginnen te worden van en beginnen rekening te houden met de vraag van de consument om een aantal garanties dat de producten die ze kopen in correcte omstandigheden zijn geproduceerd. 5. EU-ACTIVITEITEN TEN BEHOEVE VAN “FAIR TRADE” 5. 1. Financiële steun voor bij “fair trade” betrokken organisaties De Commissie heeft voor activiteiten in verband met “fair trade” reeds beperkte financiële steun verleend aan NGO’s in de EU en aan producentenverenigingen in ontwikkelingslanden. Deze middelen zijn voornamelijk afkomstig van begrotingspost B7-6000, met een klein bedrag van B7-6200. Initiatieven op het gebied van “fair trade” en ethische handel worden thans opgevoerd onder dezelfde titel “alternatieve handel”. De tot nog toe verleende bijstand ten laste van die begrotingsposten omvat financiële steun aan: – “fair trade”-etiketteringsorganisaties voor hun promotieactiviteiten voor nieuwe soorten producten; het gaat met name om koffie, cacao, bananen en sinaasappelsap. De activiteiten hadden hoofdzakelijk betrekking op bewustmakingscampagnes voor de consument en educatieve activiteiten. Momenteel draagt de Commissie bij in de financiering van alle “fair trade”-etiketteringsorganisaties in de lidstaten, 9 – – de Wereldwinkels – de soorten activiteiten die worden ondersteund, verschillen naargelang van de behoeften van de verschillende organisaties. De meeste organisaties houden zich voornamelijk bezig met de verkoop van producten en de steun van de Commissie wordt gebruikt voor vorming en opleiding en voor promotiecampagnes, de EFTA voor voorlichtingsacties, onderzoek, bewustmaking en campagnevoering. Andere NGO’s, die niet rechtstreeks aan de “fair trade”-organisaties verbonden zijn maar wel steun ontvangen, kunnen ook een aantal “fair trade”-activiteiten uitvoeren. Behalve deze activiteiten in de lidstaten heeft de Commissie ook projecten in de ontwikkelingslanden gefinancierd. Het aantal steunaanvragen in verband met “fair trade” en ethische handel en het aandeel in de totale uitgaven van projecten in ontwikkelingslanden is de voorbije jaren voortdurend gestegen. De laatste 5 jaar is 9 mln EUR besteed aan steun voor educatieve ontwikkeling. In 1997 heeft de Commissie 2 911 511 EUR van begrotingspost B7-6000 uitgetrokken voor 15 “fair trade”-bewustmakingsprojecten. Voor 1998 is ongeveer 3 700 000 EUR voorgesteld voor projecten betreffende “fair trade” en “ethische handel”. De criteria waaraan de uitgaven op de genoemde begrotingsposten moeten voldoen, dekken niet alle acties om het aanbod van “fair trade”-producten aan de EU-consumenten bekend te maken. Zo zijn promotiemaatregelen volgens die criteria toegestaan, wanneer ze de consument beter bewust maken van het “fair trade”-concept in het algemeen, maar niet wanneer sprake is van promotie voor een specifiek “fair trade”-product. Hierdoor kunnen NGO’s die “fair trade”-producten op de EU-markt willen brengen, slechts in beperkte mate gebruik maken van deze begrotingsposten, terwijl promotie een groot deel van de totale begroting absorbeert. 5. 2. Andere financiële steun In de voorbije vier jaar is ook bijstand verleend voor drie projecten betreffende sociaal verantwoorde consumptie, waaronder een aantal “fair trade”-initiatieven. Twee van deze projecten, gericht op de bewustmaking van de consument, zijn inmiddels afgerond. Het derde project zal in de loop van 1999 worden beëindigd. Het betreft het opstellen van een handleiding voor de consument over “duurzaam” kopen. Met deze projecten is in totaal een bedrag gemoeid van bijna 140 000 EUR, dat is opgevoerd op de begrotingsposten B5-1000 en B5-1050. De Commissie heeft voor rekening van begrotingspost B7-3000 een bedrag van 990 000 EUR besteed aan een programma om kinderen die in Pakistan in de tapijtindustrie werken, te voorzien van voedsel en medische bijstand en deeltijds onderwijs te verstrekken of vaardigheden te leren. Voor de toekomst is 3 000 000 EUR vastgelegd. Bovendien is voor projecten in India en Nepal ten laste van begrotingspost B7-7070 4 miljoen EUR uitgetrokken. Wat bananen betreft, heeft de Raad in april 1999 een verordening goedgekeurd tot instelling traditionele van een bijzondere kaderregeling voor bijstand ten behoeve van de 10 ACS-leveranciers van bananen. Deze verordening omvat de mogelijkheid “fair trade”- initiatieven te financieren4. 5. 3. Wetgeving de algemene basisdoelstelling, de Overeenkomstig Gemeenschap milieu-overwegingen verdisconteren in het beleid op andere gebieden en legt zij ook meer de nadruk op de sociale aspecten van de mondialisering van de handel. In navolging van wat op de top van Kopenhagen is besloten, heeft de EU zich bereid verklaard meer aandacht te besteden aan de sociale aspecten van de groei van de wereldhandel. De EU streeft ernaar effectief vooruitgang te boeken om over heel de wereld sociale ongelijkheden te verhelpen. ontwikkeling, moet duurzame De EU is met de realisatie van deze idealen begonnen door in haar wetgeving inzake buitenlandse handel het principe op te nemen dat handel die op sociaal en milieugebied aan minimumcriteria beantwoordt, aangemoedigd wordt. producten De EU-regeling inzake algemene tariefpreferenties (SAP), vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 3281/94 (industriesector) en Verordening (EG) nr. 1256/96 (landbouwsector) ten aanzien speciale van aanmoedigingsmaatregelen in de vorm van aanvullende preferenties die worden toegekend aan landen die in hun nationale wetgeving een aantal minimumcriteria op sociaal en milieugebied in acht nemen. ontwikkelingslanden, oorsprong voorziet van uit in De Commissie heeft, zoals in deze verordeningen is vereist, in juni 1997 een verslag bij de Raad ingediend over de resultaten van het op internationale fora gevoerde onderzoek naar het verband tussen internationale handel, sociale normen en milieu (COM (97) 260 def). In het licht van de besprekingen van de Raad naar aanleiding van het verslag, heeft de Commissie in oktober 1997 een voorstel ingediend voor extra preferentiële verlagingen, en voor bepalingen voor de stimuleringsregelingen betreffende de speciale werknemersrechten en milieubescherming. Op 25 mei 1998 heeft de Raad zijn goedkeuring gehecht aan Verordening (EG) nr. 1154/98 waarbij die speciale stimuleringsregelingen ten uitvoer worden gelegd. tenuitvoerlegging van de Om van de sociale stimuleringsregeling te kunnen profiteren, moet het land de normen van de Overeenkomsten van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) nr. 87 en nr. 98 betreffende de toepassing van de beginselen van het recht van vereniging en van collectieve onderhandelingen, en van Overeenkomst nr. 138 betreffende de minimumleeftijd voor toelating tot het arbeidsproces in acht nemen. In december 1998 heeft de Raad de SAP-regeling, met inbegrip van algemene en bijzondere stimuleringsmaatregelen, met nog eens drie jaar verlengd, namelijk tot en met 31 december 20015. De milieuregeling heeft betrekking op landen die voldoen aan de criteria van de Internationale Organisatie voor Tropisch Hout (ITTO). Zij kan dus alleen van toepassing zijn voor industrieproducten op basis van tropisch hout of voor landbouwproducten die worden beheerd volgens de ITTO-normen, vooralsnog de enige internationaal erkende milieunormen op dit gebied. 4 5 Verordening (EG) nr. 856/1999 van 22. 4. 1999, PB L 108 van 27. 4. 1999, blz. 2. Verordening (EG) nr. 2820/98 van 21. 12. 1998, PB nr. L 357 van 30. 12. 1998, blz. 1. 11 5. 4. Verwante activiteiten – ethische handel / gedragscodes De stichting “New Economics Foundation” heeft in opdracht van de Commissie een studie verricht over het gebruik van sociale labels als een middel om ethische handel te bevorderen6. Haar conclusies zijn in november 1998 gepubliceerd. In de studie wordt een overzicht gegeven van de verschillende soorten sociale labels die momenteel worden gebruikt, van eigen labels van individuele producenten tot onafhankelijk erkende labels zoals “fair trade” en door de overheid erkende of officiële labels zoals het Eco-label van de EU, hoewel dit geen sociaal label is. In de studie worden ook de essentiële voorwaarden aangegeven voor de doeltreffendheid van het In de conclusie van dit onderzoek wordt gesteld dat sociale labels een instrument kunnen zijn om via marktmechanismen positieve sociale veranderingen teweeg te brengen en dat een globale aanpak van de steun voor ethische handel de voorkeur verdient boven een overheidspolitiek die uitsluitend of helemaal niet gericht is op de ontwikkeling van een sociaal label. Voorts wordt beklemtoond dat sociale labels EG-steun verdienen, vooral omdat de samenleving tot een beter begrip van de vraagstukken waarnaar de labels daardoor wordt gebracht verwijzen. label, zoals duidelijkheid, betrouwbaarheid en impact. Bij de bedrijven, met name in de sectoren van handel, textiel en kleding, schoeisel, sportartikelen en speelgoed, maar ook bij de producenten van grondstoffen is een groeiend bewustzijn van deze vraagstukken merkbaar, en vele bedrijven hebben reeds eigen gedragscodes ingevoerd. De overige initiatieven die sinds 1995 op Europees niveau worden uitgevoerd, omvatten gezamenlijke verklaringen en gedragscodes inzake fundamentele arbeidsnormen (de sectoren handel, textiel en kleding, schoenen)7 die zijn uitgebracht door de sociale partners in het kader van een dialoog tussen de sociale partners van elke sector. Bovendien heeft de EU op 20 februari 1998 in samenwerking met de ministerie van arbeid van de VS in Brussel een gezamenlijk seminar gehouden over gedragscodes en arbeidsnormen. Het ministerie van arbeid heeft een vervolg georganiseerd in Washington D. C. op 10 en 11 december 1998. en de betrokkenen, basisvoorwaarden In een door de Commissie op 25 november 1998 georganiseerde workshop zijn de volgende onderwerpen besproken : de behoefte aan controle op de gedragscodes, de inschakeling van alle De Ontwikkelingscommissie van het EP heeft in het ontwerpverslag inzake "EU-normen voor Europese ondernemingen die in ontwikkelingslanden actief zijn : op weg naar een Europese gedragscode en controleorgaan" (Howitt Rapport), de Commissie ook verzocht te overwegen een Europees controleorgaan in te stellen. In dat rapport wordt eveneens voorgesteld dat het EP als bemiddelingsinstantie zou optreden. Ook de Commissie Externe Betrekkingen heeft de Commissie gevraagd een gedragscode op Europees niveau te ontwerpen (Rapport Sainjon). Het Europees Parlement heeft op 13 januari 1999 het Rapport Sainjon goedgekeurd en op 15 januari 1999 het enigszins gewijzigde Rapport Howitt. gedragscode. voor een 6 7 ‘Social Labels -Tools for Ethical Trade’ - final report 1998, New Economics Foundation, Cinnamon House, 6-8 Cole Street, London, SE1 4HY, UK 1995 : charter over kinderarbeid tussen de sociale partners van de Europese schoenenindustrie, de Europese Commissie en het CSE:TCH. Het charter is in 1997 bijgewerkt en in 1998 met de sector van de schoenverkopers uitgebreid met instemming van de Europese vereniging van schoenverkopers (CEDDEC) en EuroFiet; 1996 : Gezamenlijke verklaring van de sociale partners van de verkoopsector, Eurocommerce en EuroFiet inzake kinderarbeid; 1997 : gedragscode van de sociale partners van de textiel- en kledingsector, Euratex en ETUC-TCL, die de zes belangrijkste arbeidsakkoorden van de IAO omvatten. 12 6. “FAIR TRADE”, WTO EN GROEI VAN DE WERELDHANDEL Handel is lange tijd beschouwd als noodzakelijk voor het creëren van welvaart. De toenemende wereldhandel levert grotere algemene welvaart op, en in de loop van de jaren hebben de handelsnaties van de wereld zich voortdurend ingezet om de wereldhandel te bevorderen en barrières weg te nemen. Dit onder meer heeft een aantal lage-loonlanden in staat gesteld hun economie op relatief korte termijn zeer snel te ontwikkelen. Als doelstelling van het multilaterale handelssysteem is expliciet gesteld dat de voordelen van de liberalisering ook ten goede moeten komen aan landen die zich in een vroeg ontwikkelingsstadium bevinden. De handelsbarrières zijn verminderd als gevolg van de opeenvolgende GATT-rondes en dit proces is ten slotte, in 1995, uitgemond in de oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), waarvan de doelstellingen onder meer zijn: “de levensstandaard verhogen, zorgen voor volledige werkgelegenheid. waarbij de hulpbronnen in de wereld optimaal worden gebruikt met het oog op duurzame ontwikkeling en zowel behoud als bescherming van het milieu worden nagestreefd, met inachtneming van de respectieve noden van landen met een verschillend ontwikkelingsniveau; erkennen dat er nood is aan positieve acties opdat de ontwikkelingslanden en met name de minst ontwikkelde, aandeel hebben in de groei van de internationale handel naargelang voor de behoeften van hun economische ontwikkeling. ” De Commissie onderschrijft de doelstellingen van de WTO volledig. Alleen een beter toegankelijk multilateraal handelsverkeer kan het kader zijn waarin landen en hun burgers hun voorspoed en welvaart kunnen verhogen. Bij de invoering van een meer geliberaliseerd handelssysteem is de vraag gesteld of bepaalde ontwikkelingslanden wel in staat zouden zijn volop te profiteren van de meer open handelsomgeving. In de verklaring van Marrakech tot oprichting van de WTO hebben de ondertekenaars dan ook het voornemen kenbaar gemaakt te zullen blijven bijdragen tot de uitbreiding van de handels- en investeringsmogelijkheden van de minst ontwikkelde landen, en de consequenties van de Uruguay-ronde voor kwetsbare economieën te zullen volgen. Producenten in ontwikkelingslanden in staat te stellen te profiteren van de kansen die de globalisering van de handel biedt, is juist het fundamentele doel van “fair trade”-initiatieven. “Fair trade”-initiatieven zijn gebaseerd op vrijwilligheid. Consumenten kunnen een vraag naar “fair trade”-producten scheppen door hun koopgedrag, en producenten en handelaars die wensen deel te nemen, bieden producten aan die aan deze vraag tegemoet komen nadat is aangetoond dat ze voldoen aan de “fair trade”-voorwaarden, waarbij een passende opbrengst naar de eerste producent teruggaat. is “fair trade” consistent met Voor zover “fair trade”-initiatieven particuliere initiatieven blijven en gebaseerd zijn op een niet-discriminerend multilateraal vrijwilligheid, handelssysteem, omdat “fair trade” geen invoerbeperkingen of andere vormen van protectionisme een trade”-initiatieven marktmechanisme dat producenten en consumenten meer keuzemogelijkheden biedt, aangezien het succes ervan, en vooral van “fair trade”-producten met een label in gewone winkels, afhangt van de marktvraag. functioneren kunnen oplegt. “Fair als 13 Als regeringen op “fair trade” gebaseerde regulerende mechanismen zouden invoeren, dan moeten die ook rekening houden met hun WTO-verplichtingen, zodat ervoor kan worden gezorgd dat dergelijke regelingen op een transparante en niet-discriminerende wijze worden toegepast. Binnenkort begint in de WTO een nieuwe ronde handelsbesprekingen. De Gemeenschap pleit voor een ruime en evenwichtige agenda voor deze onderhandelingsronde die de belangstelling van alle leden wegdraagt. De Europese Unie wil vooral blijven streven naar liberalisering van de handel op een manier die volledig strookt met de doelstelling van duurzame ontwikkeling en die bijdraagt tot een hogere levensstandaard en betere milieubescherming in de hele wereld. 7. OVERWEGINGEN INZAKE EU-STEUN VOOR “FAIR TRADE”-ACTIVITEITEN • Toename van “fair trade” Terwijl de “fair trade”-beweging zichzelf nu groepeert in de FINE, worden de “fair trade”-initiatieven nog steeds op verschillende niveaus ontwikkeld. Er zijn echter steeds meer afzonderlijke ondernemingen die geen band met die organisaties hebben en die “fair trade”-aanvragen indienen op basis van eigen verklaringen of op basis van gedragscodes van een afzonderlijke onderneming of van een groep ondernemingen. Zowel de ontwikkeling van “fair trade” als van ethische handel moeten op coherente wijze worden behandeld. • Definitie Eén van de problemen van “fair trade” is dat er op dit ogenblik geen juridische definitie voor bestaat, waardoor misbruik mogelijk blijft. Alleen FINE heeft, pas halfweg 1999, haar goedkeuring gehecht aan het gebruik van één enkele definitie. Bovendien bestaat er ook niet één enkel label of symbool om “fair trade”-producten te identificeren. Criteria De criteria voor “fair trade”-producten lijken te verschillen naargelang van het product, de organisatie en het bedrijf. De “fair trade”-beweging zelf, en met name FINE is begonnen aan de formulering van gemeenschappelijke criteria. In het Fassa-rapport is een aantal minimumcriteria voor “fair trade” voorgesteld. Naarmate het aantal “fair trade”-claims en labels toeneemt, groeit ook de nood aan richtsnoeren voor de toepassing van “fair trade”-criteria, waarover de verschillende organisaties het onderling eens moeten worden. Enerzijds moeten deze criteria voorkomen dat misleidende labels en onterechte claims worden gehanteerd, anderzijds moeten zij ervoor zorgen dat ook kleine producenten kunnen deelnemen. Als eerste stap dient te staan in hun streven “fair trade”-etiketteringsorganisaties te helpen criteria te ontwikkelen voor de toekenning van labels en voor certificering, opdat deze criteria op een zo transparant mogelijke wijze worden vastgesteld en als gevolg daarvan de naleving gemakkelijk kan worden gecontroleerd. te worden overwogen de NGO’s bij 14 • Keuze van de consument : criteria en controle De doelstellingen van “fair trade”-labels en claims moeten worden gerealiseerd ten aanzien van de producenten van ontwikkelingslanden, en de consument moet via deze labels en claims in staat worden gesteld gefundeerde keuzes te maken. Er is dan ook duidelijk nood aan onderzoek naar de manier waarop die claims en labels momenteel tot stand komen, en de manier waarop ze worden geverifieerd en gecontroleerd door de “fair trade”-organisaties zelf, door onafhankelijke organen of door andere instanties. Er toezicht, verificatie en controle van zowel de moet bijgevolg aan worden gedacht aanvragen als de labels verder te verbeteren, waarbij rekening moet worden gehouden met de kosten en baten en vooral met het concurrentievermogen van “fair trade”-producten. Voor verificatie achteraf en voor controle kan bijvoorbeeld met de Richtlijn betreffende misleidende reclame8 worden gewerkt om de consument op adequate wijze te beschermen. Er zou ook moeten worden nagedacht over een onafhankelijk systeem voor externe controle of erkenning. • Informatie voor de consument Opdat “fair trade”-initiatieven verder kunnen worden ontwikkeld, moet de consument beter worden geïnformeerd over de beschikbaarheid van “fair trade”-producten en de betekenis van “fair trade”-labels. • Vrijwillige deelname Aan een “fair trade”-regeling moet steeds vrijwillig worden deelgenomen. • Verenigbaarheid met de WTO Bij de besprekingen inzake de voortzetting van de steun en de acties voor “fair trade” moet de Gemeenschap rekening houden met haar WTO-verplichtingen. “Fair trade”- regelingen moeten positieve en vrijwillige stimulansen voor het handelsverkeer zijn en de voor duurzame ontwikkeling gunstige omstandigheden op sociaal en milieugebied verbeteren. • Dialoog met de “fair trade”-beweging Er moet worden overwogen een orgaan in te stellen om met de “fair trade”-beweging een dialoog te kunnen aangaan, zodat over de in deze mededeling vermelde onderwerpen en over bijstand van de EU voor de ontwikkeling van “fair trade” overleg kan worden gevoerd. 8 Richtlijn van de Raad 84/450/EEG van 10 september 1984 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake misleidende reclame, PB L 250 van 19. 9. 1984. 15


title: KIRJALLINEN KYSYMYS P-2319/99 esittäjä(t): Gunilla Carlsson (PPE-DE) komissiolle. Teleliikenteen sääntelyn purkaminen Ruotsissa.

eurovoc_concepts:
Sweden
common commercial policy
investment promotion
liberalisation of the market
mobile phone
restriction on competition

formats: html pdf print

text: C 203 E/164 Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti FI 18. 7. 2000 mielest(cid:228) monet Leader I- ja II -ohjelmista saadut kokemukset voidaan nyt siirt(cid:228)(cid:228) maaseudun kehitt(cid:228)miseen t(cid:228)ht(cid:228)(cid:228)viin p(cid:228)(cid:228)ohjelmiin, joita j(cid:228)senvaltiot parhaillaan valmistelevat. Uusi Leader+ -aloite auttaa tukemaan osaamista ja uutta luovaa toimintaa ja t(cid:228)ydent(cid:228)(cid:228) p(cid:228)(cid:228)ohjelmia edist(cid:228)m(cid:228)ll(cid:228) yhten(cid:228)istettyj(cid:228) suunnitelmia, joita paikallisella tasolla toimivat aktiiviset yhteisty(cid:246)kumppanit ovat laatineet ja toteuttaneet. Yhdist(cid:228)m(cid:228)ll(cid:228) ne voidaan edist(cid:228)(cid:228) synergioiden luomista noudattaen yhten(cid:228)istetty(cid:228) l(cid:228)hestymistapaa Irlannin maaseutualueiden talouden kehitt(cid:228)miseksi. Komissio on toimittanut Leader+ -suuntaviivoja koskevan luonnoksen mm. STAR-komitealle ja parlamen- tille. Lopullinen versio hyv(cid:228)ksyt(cid:228)(cid:228)n, kun STAR-komitean ja parlamentin lausunnot on saatu. T(cid:228)m(cid:228) ajoittuu todenn(cid:228)k(cid:246)isesti vuoden 2000 alkuun. (2000/C 203 E/211) KIRJALLINEN KYSYMYS P-2319/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Gunilla Carlsson (PPE-DE) komissiolle (29. marraskuuta 1999) Aihe: Teleliikenteen s(cid:228)(cid:228)ntelyn purkaminen Ruotsissa Ruotsissa on tehty pitk(cid:228)llemenevi(cid:228) suunnitelmia, jotka toteutuessaan merkitsisiv(cid:228)t, ett(cid:228) kaikkien (cid:129) sek(cid:228) yksityisen ett(cid:228) julkisen sektorin (cid:129) matkaviestinverkkojen omistajien olisi lain nojalla asetettava kallis, vapaan kilpailun oloissa rakentamansa infrastruktuuri telepalvelujen tarjoajien k(cid:228)ytt(cid:246)(cid:246)n. Aikooko komissio sallia t(cid:228)llaisen menettelyn, kilpailusta? joka rikkoo periaatetta yht(cid:228)l(cid:228)isin ehdoin tapahtuvasta Miten komissio aikoo huolehtia siit(cid:228), ett(cid:228) halukkuus investoida matkaviestinverkkoihin s(cid:228)ilyy korkealla tasolla, varsinkin kun kapasiteetin tarve kasvaa voimakkaasti otettaessa k(cid:228)ytt(cid:246)(cid:246)n yleinen matkaviestint(cid:228)- j(cid:228)rjestelm(cid:228) (UMTS)? Mit(cid:228) mielt(cid:228) komissio on t(cid:228)llaisesta lakis(cid:228)(cid:228)teisest(cid:228) jakamisesta verkko-operaattorin ja telepalvelujen tarjo- ajien kesken? Erkki Liikasen komission puolesta antama vastaus (13. joulukuuta 1999) Komissio on tietoinen Ruotsissa tehdyist(cid:228) lakiehdotuksista, jotka koskevat telepalvelujen tarjoajien p(cid:228)(cid:228)sy(cid:228) toimiluvan saaneisiin matkaviestint(cid:228)verkkoihin. Komission k(cid:228)sityksen mukaan kyseess(cid:228) olevan lains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)n- n(cid:246)n lopullinen soveltamisala ja ehdot ovat viel(cid:228) m(cid:228)(cid:228)rittelem(cid:228)tt(cid:228). Komissio katsoo, ett(cid:228) sek(cid:228) yhteis(cid:246)n ett(cid:228) j(cid:228)senvaltioiden tasolla s(cid:228)(cid:228)ntely olisi pidett(cid:228)v(cid:228) mahdollisimman v(cid:228)h(cid:228)isen(cid:228). Komission (cid:228)skett(cid:228)in antamassa vuoden 1999 viestint(cid:228)alan uudelleentarkastelua koskevassa tiedonannossa (Kohti s(cid:228)hk(cid:246)isen viestinn(cid:228)n perusrakenteiden ja niihin liittyvien palvelujen uutta j(cid:228)rjestel- m(cid:228)(cid:228)) (1) todettiin, ett(cid:228) (cid:148)kohtuuttoman rajoittavan s(cid:228)(cid:228)ntelyj(cid:228)rjestelm(cid:228)n vaarana on se, ett(cid:228) se voi jarruttaa investointeja tai ett(cid:228) sill(cid:228) ei edistet(cid:228) kest(cid:228)vi(cid:228) investointeja. Suuri osa nykyisest(cid:228) s(cid:228)(cid:228)ntelyj(cid:228)rjestelm(cid:228)st(cid:228) ottaa huomioon tarpeen luoda kilpailulle avoimet markkinat, sill(cid:228) siin(cid:228) esimerkiksi vaaditaan, ett(cid:228) vakiintuneiden operaattorien on hyv(cid:228)ksytt(cid:228)v(cid:228) kaikki niiden verkon k(cid:228)ytt(cid:246)oikeutta ja yhteenliitt(cid:228)mist(cid:228) koskevat pyynn(cid:246)t. jolloin Kun kilpailumarkkinat voidaan turvautua p(cid:228)(cid:228)osin perustamissopimuksen kilpailus(cid:228)(cid:228)nt(cid:246)jen noudattamiseen. (cid:148) tehokkaasti, monet n(cid:228)ist(cid:228) s(cid:228)(cid:228)nn(cid:246)ksist(cid:228) tulevat tarpeettomiksi, toimivat Nykyisin voimassa olevan televiestinn(cid:228)n yhteenliitt(cid:228)misest(cid:228) soveltaen avoimen verkon tarjoamisen (ONP) periaatteita yleispalvelun ja yhteentoimivuuden varmistamiseksi 30 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) kes(cid:228)kuuta 1997 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 97/33/EY (2) 4 artiklan 2 kohdassa sanotaan, ett(cid:228) (cid:148)liitteess(cid:228) I mainittujen yleisten televerkkojen ja yleisesti saatavilla olevien telepalvelujen tarjoamiseen luvan saaneiden organisaatioiden, jotka ovat merkitt(cid:228)v(cid:228)ss(cid:228) markkina-asemassa, on t(cid:228)ytett(cid:228)v(cid:228) kaikki kohtuulliset verkkoon p(cid:228)(cid:228)sy(cid:228) koskevat vaatimukset, mukaan lukien verkkoon p(cid:228)(cid:228)sy muista kuin suurimmalle osalle loppuk(cid:228)ytt(cid:228)- jist(cid:228) tarjotuista verkon liit(cid:228)nt(cid:228)pisteist(cid:228). (cid:148) T(cid:228)m(cid:228)n s(cid:228)(cid:228)nn(cid:246)ksen mukaan j(cid:228)senvaltiot voivat s(cid:228)(cid:228)nnell(cid:228) vapaata ja 18. 7. 2000 FI Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti C 203 E/165 jos kohtuullista p(cid:228)(cid:228)sy(cid:228) televiestint(cid:228)verkkoihin (joko matkaviestint(cid:228)verkkoihin tai kiinteisiin verkkoihin), s(cid:228)(cid:228)ntely(cid:228) tarvitaan alan yleisen kilpailun ja uusien innovatiivisten palveluiden kehitt(cid:228)misen varmistami- seksi. Kansalliset viranomaiset, jotka tuntevat hyvin tilanteen valvomillaan televiestint(cid:228)markkinoilla, voivat siis tarkasti m(cid:228)(cid:228)ritell(cid:228), mill(cid:228) ehdoilla matkaviestint(cid:228)verkkoihin p(cid:228)(cid:228)sy(cid:228) voidaan edellytt(cid:228)(cid:228). Ehtojen on kuitenkin noudatettava Euroopan yhteis(cid:246)n perustamissopimuksen periaatteita, erityisesti kilpailus(cid:228)(cid:228)nt(cid:246)j(cid:228), ja yhteis(cid:246)n tasolla luotua s(cid:228)(cid:228)ntelykehyst(cid:228) noudatetaan. Kyseiset ehdot olisivat kilpailus(cid:228)(cid:228)nt(cid:246)jen vastaisia vain silloin, kun voidaan osoittaa asiaa koskevien vaatimusten rajoittavan muiden kuin m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)(cid:228)v(cid:228)ss(cid:228) asemassa olevien verkko-operaattoreiden kilpailukyky(cid:228) esimerkiksi est(cid:228)m(cid:228)ll(cid:228) n(cid:228)it(cid:228) hy(cid:246)tym(cid:228)st(cid:228) verkon vertikaalisen yhdenty- misen ja palveluntarjonnan eduista. Komissio on kehottanut j(cid:228)senvaltioita k(cid:228)(cid:228)ntym(cid:228)(cid:228)n t(cid:228)llaisten toimenpi- teiden osalta kansallisten kilpailuviranomaistensa puoleen. Komissio toteaa, ett(cid:228) verkkoihin p(cid:228)(cid:228)syn hinnoittelu on ratkaisevan t(cid:228)rke(cid:228) seikka ja sen pit(cid:228)isi kannustaa infrastruktuurin omistajia tekem(cid:228)(cid:228)n keskipitk(cid:228)ll(cid:228) ja pitk(cid:228)ll(cid:228) aikav(cid:228)lill(cid:228) infrastruktuuriin kohdistuvia inves- tointeja. Yhteis(cid:246)n lains(cid:228)(cid:228)d(cid:228)nt(cid:246) sallii j(cid:228)senvaltioiden soveltavan erilaisia lupaehtoja matkaviestinoperaattoreihin ja telepalvelujen tarjoajiin. Niiden on kuitenkin varmistettava, etteiv(cid:228)t erot johda markkinoiden v(cid:228)(cid:228)ristymi- seen. (1) (2) KOM(1999) 539 lopullinen. EYVL L 199, 26. 7. 1997. (2000/C 203 E/212) KIRJALLINEN KYSYMYS E-2340/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Alexandros Alavanos (GUE/NGL) komissiolle (13. joulukuuta 1999) Aihe: Parthenonin veistosten suojelu joissa Parthenonin veistokset ovat n(cid:228)ytteill(cid:228), Lontoon British Museum tarjoaa maksua vastaan saleja, virallisten lounaiden pitopaikaksi (cid:148)rikkaille ja huomattaville lahjoittajille(cid:148) edellytt(cid:228)en rahatakuiden maksa- mista veistoksille mahdollisesti aiheutuvien vaurioiden varalta. Kuten tunnettua, veistokset ovat osa Parthenonia, jonka Unesco on julistanut maailmanperint(cid:246)kohteeksi. Kun otetaan huomioon, ett(cid:228) t(cid:228)m(cid:228) British Museumin harjoittama k(cid:228)yt(cid:228)nt(cid:246) toisaalta loukkaa sit(cid:228) kunnioi- tusta, jota maailmanperint(cid:246)kohteelle tulisi osoittaa, ja toisaalta siihen liittyy veistosten tuhoutumisvaara, joka k(cid:228)yt(cid:228)nn(cid:246)ss(cid:228) ilmenee British Museumin vaatimista mahdolliset vauriot kattavista takuista, kysyn komissiolta, mit(cid:228) se aikoo tehd(cid:228) noudattaakseen EY:n perustamissopimuksen 128 artiklassa yhteis(cid:246)lle asetettua velvollisuutta osallistua (cid:148)Euroopan kannalta merkitt(cid:228)v(cid:228)n kulttuuriperinn(cid:246)n s(cid:228)ilytt(cid:228)miseen ja suojaamiseen(cid:148) ja suojellakseen British Museumissa s(cid:228)ilytett(cid:228)vi(cid:228) veistoksia? Viviane Redingin komission puolesta antama vastaus (13. tammikuuta 2000) Euroopan yhteis(cid:246)n perustamissopimuksen 151 artiklassa (entisess(cid:228) 128 artiklassa) annetaan yhteis(cid:246)lle valtuudet edist(cid:228)(cid:228) yhteisty(cid:246)t(cid:228) kulttuurin alalla. Arvoisan parlamentin j(cid:228)senen esitt(cid:228)m(cid:228) kysymys ei kuulu yhteis(cid:246)n toimivaltaan, vaan toissijaisuusperiaatteen mukaisesti j(cid:228)senvaltioiden yksinomaiseen toimivaltaan


title: PERGUNTA ESCRITA E-2212/99 apresentada por Gérard Deprez (PPE-DE) à Comissão. Projecto de acordo de comércio livre entre a Turquia e os Estados-Unidos.

eurovoc_concepts:
European Union
Türkiye
United States
bilateral agreement
customs union
free movement of goods
non-tariff barrier
tariff barrier

text: 1. 8. 2000 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 219 E/123 (2000/C 219 E/153) PERGUNTA ESCRITA E-2212/99 apresentada por GØrard Deprez (PPE-DE) (cid:224) Comissªo (29 de Novembro de 1999) Objecto: Projecto de acordo de comØrcio livre entre a Turquia e os Estados-Unidos Tem a Comissªo conhecimento do projecto de acordo de comØrcio livre entre a Turquia e os Estados- -Unidos (S. 1746), apresentado pelo Senador Moynihan ao Senado dos Estados-Unidos em 18 de Outubro passado? Esse projecto prevŒ a celebra(cid:231)ªo de um acordo bilateral entre os Estados-Unidos e a Turquia, que se destina a reduzir e posteriormente eliminar as barreiras pautais e nªo pautais e eventualmente estabelecer um acordo de comØrcio livre entre os Estados-Unidos e a Turquia. PoderÆ a Comissªo identificar os efeitos provÆveis deste projecto de lei do Senado americano no acordo relativo (cid:224) Uniªo Aduaneira entre a Uniªo Europeia a Turquia? Caso este projecto de lei seja aprovado no Congresso americano, quais serªo as suas consequŒncias para o estatuto da Turquia enquanto pa(cid:237)s candidato (cid:224) adesªo (cid:224) Uniªo Europeia? Resposta dada por G(cid:252)nter Verheugen em nome da Comissªo (16 de Dezembro de 1999) A Comissªo nªo recebeu informa(cid:231)ıes precisas relativas ao projecto mencionado pelo Senhor Deputado nem estÆ na posse do texto completo da proposta do Senador Moynihan. Contudo, este tipo de iniciativas parece ser recorrente nos Estados Unidos. A Turquia e a Comunidade encontram-se em regime de uniªo aduaneira desde 31 de Dezembro de 1995, o que impede de facto que a Turquia estabele(cid:231)a uma zona de comØrcio livre com os Estados Unidos. Com efeito, ao estabelecerem a uniªo aduaneira, as partes adoptam uma pol(cid:237)tica aduaneira comum, que inclui uma pauta exterior comum, o que lhes retira qualquer autonomia nesse dom(cid:237)nio. Dado que a zona de comØrcio livre entre os Estados Unidos e a Turquia nªo Ø realizÆvel do lado turco, mesmo se o Congresso americano desse seguimento a essa proposta, tratar-se-ia de um acto unilateral que nªo comprometeria a Turquia e que nªo teria, portanto, qualquer efeito na sua candidatura (cid:224) Uniªo Europeia. (2000/C 219 E/154) PERGUNTA ESCRITA E-2215/99 apresentada por Enrico Ferri (PPE-DE) (cid:224) Comissªo (29 de Novembro de 1999) Objecto: Codifica(cid:231)ªo dos programas da RAI e livre circula(cid:231)ªo de servi(cid:231)os A RAI mantØm a prÆtica jÆ habitual de «codificar» alguns filmes, acontecimentos desportivos e outros programas de televisªo destinados ao estrangeiro que sªo normalmente seguidos com grande interesse. 1. a) b) c) PoderÆ a Comissªo informar se: (cid:224) luz dos princ(cid:237)pios do mercado interno, nªo considera lamentÆvel que o elemento transfronteiri(cid:231)o determine uma codifica(cid:231)ªo de um programa, contrariando flagrantemente o princ(cid:237)pio da livre circula(cid:231)ªo dos servi(cid:231)os estipulado no artigo 49o (ex-artigo 59o) do Tratado CE; esse comportamento discriminat(cid:243)rio em preju(cid:237)zo dos residentes no estrangeiro e dos outros cidadªos comunitÆrios nªo Ø ainda mais censurÆvel tendo em considera(cid:231)ªo a impossibilidade, para essas pessoas jÆ penalizadas pela fronteira, de adquirirem no mercado, embora querendo, um descodificador? esse comportamento nªo contraria claramente a letra e o esp(cid:237)rito do artigo 3o bis da Directiva «Televisªo sem fronteiras», que prevŒ que cada Estado-membro pode impor a visªo «nªo codificada» de acontecimentos de particular import(cid:226)ncia? Com efeito, sªo precisamente os acontecimentos que a ItÆlia qualificou como universais nos termos do artigo 3o bis (por exemplo, os desafios de futebol da equipa nacional, os encontros para as ta(cid:231)as europeias e os grandes prØmios da F(cid:243)rmula 1) que a ItÆlia codifica para o exterior;


title: INTERROGAZIONE SCRITTA P-2334/99 di Umberto Bossi (TDI) alla Commissione. Violazione delle norme antitrust in materia di certificazione dei prodotti DOP e IGP (denominazioni d'origine dei prodotti ed indicazioni geografiche dei prodotti).

eurovoc_concepts:
Italy
anti-trust legislation
competence of the Member States
designation of origin
marketing standard
restriction on competition
standardisation

text: 8. 8. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 225 E/105 Risposta del Commissario Diamantopoulou a nome della Commissione (28 gennaio 2000) le persone disabili devono La Commissione condivide l(cid:146)opinione dell(cid:146)onorevole deputato secondo cui beneficiare delle stesse opportunit(cid:224) per poter partecipare pienamente a tutti gli aspetti della vita sociale, comprese le attivit(cid:224) sportive o l(cid:146)utilizzo delle nuove tecnologie. Questo Ł il senso della strategia comunitaria nei confronti dei disabili, come risulta dalla comunicazione della Commissione del 30 luglio 1996 (1) sulla parit(cid:224) di opportunit(cid:224) per i disabili. Le organizzazioni che si occupano di sport per le persone disabili hanno avuto la possibilit(cid:224) di partecipare all(cid:146)invito a presentare proposte pubblicato all(cid:146)inizio di quest(cid:146)anno relativo alla concessione di sovvenzioni ad iniziative transnazionali per la lotta contro la discriminazione delle persone disabili. Inoltre, nel quadro della proposta di programma d(cid:146)azione comunitaria 2001-2006, mirante a lottare contro le discriminazioni e adottata dalla Commissione il 25 novembre 1999 (2), lo sport Ł riconosciuto come vettore di promozione essenziale per la parit(cid:224) di opportunit(cid:224) delle persone disabili. In futuro e nella misura in cui le possibilit(cid:224) giuridiche e finanziarie lo permetteranno, la Commissione intende offrire un sostegno particolare alla promozione dello sport per l(cid:146)integrazione delle persone disabili. Per quanto riguarda la nuova tecnologia, sulla base giuridica di TIDE (Iniziativa comunitaria nel campo della tecnologia a favore delle persone disabili e degli anziani, 1991(cid:141)1992), TIDE Bridge Phase (1993(cid:141)1994), del quarto programma quadro (1994(cid:141)1998, con un bilancio di 60 M € ) e del quinto programma quadro (1998(cid:141)2002, con un bilancio di 40 M €) per la ricerca e lo sviluppo tecnologico (RST), la Commissione ha pubblicato inviti a presentare proposte nel campo dei servizi e delle applicazioni della tecnologia dell(cid:146)informazione (TI) per gli anziani ed i disabili. Tra le proposte selezionate ci sono progetti di RST per la promozione di una vita indipendente e di una migliore integrazione degli anziani e dei disabili nella societ(cid:224). Alcune misure di accompagnamento, come «Impact», forniscono anche strumenti per individuare e valutare le migliori tecniche di assistenza in grado di permettere l(cid:146)accesso dei disabili e degli anziani a reti di TI o per aiutarli a svolgere attivit(cid:224) quotidiane nell(cid:146)ambiente domestico o di lavoro. Sono comprese anche le attivit(cid:224) ricreative. L(cid:146)8 dicembre 1999 la Commissione ha lanciato un(cid:146)iniziativa dal titolo «Europe (cid:129) Una societ(cid:224) dell(cid:146)informa- zione per tutti» (3), che propone obiettivi ambiziosi per far s(cid:236) che i benefici della societ(cid:224) dell(cid:146)informazione siano alla portata di tutti gli europei. L(cid:146)iniziativa si concentra su dieci settori prioritari, fra cui figura la priorit(cid:224) «Partecipazione» per persone disabili, volta a garantire che lo sviluppo della societ(cid:224) dell(cid:146)informa- zione consideri pienamente anche le esigenze delle persone disabili. Uno degli obiettivi di quest(cid:146)iniziativa Ł quello di rendere accessibili alle persone disabili le pagine Web delle amministrazioni europee e nazionali. (1) COM(96) 406 def. (2) COM(1999) 564 def. e COM(1999) 567 def. (3) COM(1999) 687. (2000/C 225 E/107) INTERROGAZIONE SCRITTA P-2334/99 di Umberto Bossi (TDI) alla Commissione (29 novembre 1999) Oggetto: Violazione delle norme antitrust in materia di certificazione dei prodotti DOP e IGP (denomina- zioni d(cid:146)origine dei prodotti ed indicazioni geografiche dei prodotti) A seguito della risposta non esaustiva alla mia precedente interrogazione P-1845/99 (1), si prega la Commissione di chiarire meglio quanto segue: (cid:129) L(cid:146)articolo 10, paragrafo 2 del regolamento CEE n. 2081/92 (2) del Consiglio prevede, nella versione italiana, che la struttura di controllo dei prodotti DOP e IGP possa esser composta «da uno o piø organismi privati autorizzati». C 225 E/106 Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee IT 8. 8. 2000 Contro la scelta compiuta dal Governo italiano di designare un(cid:146)unica societ(cid:224) privata per ciascun prodotto, si sono pronunciati: (cid:129) l(cid:146)Autorit(cid:224) Italiana Antitrust con la segnalazione/parere del 6. 3. 1998 pubblicata nel bollettino numero 8/98 (cid:129) serie attivit(cid:224) di segnalazione numero 12; (cid:129) il TAR del Lazio con ordinanza n. 2038/1998. Inoltre, il TAR del Lazio dichiara, nella stessa ordinanza, che la versione linguistica italiana del citato regolamento CEE non Ł conforme alle versioni nelle altre lingue europee, ritenute chiarissime «nello stabilire, di principio, la pluralit(cid:224) degli organismi privati di controllo». Pu(cid:242) dire pertanto la Commissione: 1. 2. 3. se Ł a conoscenza delle due suddette posizioni dell(cid:146)Autorit(cid:224) Italiana Antitrust e del TAR del Lazio; se condivide le posizioni espresse dalle autorit(cid:224) giudiziarie e di vigilanza italiane; quali provvedimenti intende prendere a proposito? (1) V. pag. 27. (2) GU L 208 del 24. 7. 1992, pag. 1. Risposta data dal sig. Fischler in nome della Commissione (13 dicembre 1999) La Commissione non Ł mai stata informata in via ufficiale nØ del parere espresso dall(cid:146)autorit(cid:224) «antitrust» italiana nØ dell(cid:146)ordinanza del TAR del Lazio cui fa riferimento l(cid:146)onorevole parlamentare. Ne ha tuttavia preso conoscenza per via ufficiosa. Non Ł abitudine della Commissione esprimere commenti su decisioni di tal genere, qui competono esclusivamente allo Stato Membro. Alle luce di quanto esposto nelle risposte alle interrogazioni scritte P-1845/99 (1) e E-2066/99 (2), Commissione non ritiene opportuno adottare alcun provvedimento al riguardo. la (1) V. pag. 27. (2) V. pag. 46. (2000/C 225 E/108) INTERROGAZIONE SCRITTA E-2335/99 di Rolf Linkohr (PSE) alla Commissione (13 dicembre 1999) Oggetto: Reattori nucleari nei paesi candidati 1. Qual Ł la posizione della Commissione nei confronti dei reattori nucleari nei paesi candidati? Ritiene la Commissione che tali reattori debbano essere disattivati anticipatamente e, 2. affermativo, quali sono i tempi previsti? in caso Approva la Commissione i programmi di disattivazione, in particolare quelli contemplati nei piani 3. energetici nazionali di Lituania e Slovacchia? Pu(cid:242) la Commissione indicare se, ed eventualmente quando, i reattori nucleari in Lituania saranno 4. sottoposti a revisione?


title: QUESTION ÉCRITE P-2285/99 posée par Mikko Pesälä (ELDR) au Conseil. Valorisation des matières classées dans la catégorie des déchets en Finlande.

eurovoc_concepts:
baby food
international trade
marketing

text: 1. 8. 2000 FR Journal officiel des CommunautØs europØennes C 219 E/139 (2000/C 219 E/175) QUESTION (cid:201)CRITE P-2283/99 posØe par Richard Howitt (PSE) (cid:224) la Commission (24 novembre 1999) Objet: Pratiques de commercialisation Eu Øgard (cid:224) la rØsolution du Conseil du 18 juin 1992 sur la commercialisation de substituts du lait maternel par des fabricants de la CommunautØ dans les pays tiers (1), en particulier ses paragraphes 2 et 5, la Commission voudrait-elle indiquer si l(cid:146)une ou l(cid:146)autre de ses dØlØgations a re(cid:231)u des plaintes sur l(cid:146)application de la rØsolution par des autoritØs locales ou nationales ou par des ONG? (1) JO C 172 du 8. 7. 1992, p. 1. RØponse donnØe par M. Liikanen au nom de la Commission (16 dØcembre 1999) La rØsolution du Conseil du 18 juin 1992 sur la commercialisation de substituts du lait maternel par des fabricants de la CommunautØ dans les pays tiers (1) prØvoit que la CommunautØ contribue (cid:224) l(cid:146)application de mØthodes appropriØes de commercialisation de substituts du lait maternel dans les pays tiers. ConformØ- ment au point 2 de cette rØsolution, la Commission a invitØ ses dØlØgations dans les pays tiers (cid:224) servir de lien avec les autoritØs compØtentes et (cid:224) recueillir toute plainte ou critique relative aux mØthodes de commercialisation d(cid:146)un fabricant Øtabli dans la CommunautØ. Les dØlØgations de la Commission n(cid:146)ont re(cid:231)u, (cid:224) ce jour, aucune plainte de la part d(cid:146)autoritØs compØtentes de pays tiers dans le cadre de cette rØsolution. Dans un cas, une dØlØgation a recueilli les critiques formulØes par une organisation de consommateurs d(cid:146)un pays tiers. (1) JO C 172 du 8. 7. 1992. (2000/C 219 E/176) QUESTION (cid:201)CRITE P-2285/99 posØe par Mikko Pes(cid:228)l(cid:228) (ELDR) au Conseil (29 novembre 1999) Objet: Valorisation des matiŁres classØes dans la catØgorie des dØchets en Finlande La directive relative (cid:224) l(cid:146)incinØration des dØchets prØsentØe par la Commission soulŁve pour la Finlande des problŁmes considØrables. En effet, cette proposition de directive s(cid:146)adresse (cid:224) des pays oø le traitement des dØchets repose sur des unitØs d(cid:146)incinØration (cid:224) grande Øchelle. Si elle observait la directive, la Finlande se retrouverait dans une situation dØfavorable s(cid:146)agissant de l(cid:146)efficacitØ de la protection de l(cid:146)environnement et de l(cid:146)efficience Øcologique. D(cid:146)aprŁs les milieux industriels locaux, la Finlande compterait au moins 200 unitØs de production combinØe de chaleur et d(cid:146)ØlectricitØ et fours industriels, dans lesquels il est possible de co-incinØrer en toute sØcuritØ des matiŁres non dangereuses classØes comme dØchets. En dehors du bois, ces rØsidus comprennent Øgalement du papier, du carton, des textiles et des boues d(cid:146)Øpuration industrielles impropres au recyclage pour une raison ou pour une autre. L(cid:146)industrie finlandaise trie sur le lieu de production les matiŁres classØes comme dØchets et susceptibles d(cid:146)Œtre incinØrØes, (cid:224) l(cid:146)instar des dØchets domestiques et commerciaux. Ainsi, il est garanti que l(cid:146)incinØration ne produit pas davantage d(cid:146)Ømissions dangereuses que les combusti- bles ordinaires. Les unitØs d(cid:146)incinØration sont Øgalement soumises (cid:224) un contr(cid:244)le efficace. L(cid:146)application de valeurs limites aux usines utilisant comme combustibles d(cid:146)appoint des dØchets non dangereux est trŁs problØmatique pour la raison que le contr(cid:244)le continu des Ømissions est onØreux et suppose des investissements Øcrasants en matØriel de mesure. Les longues distances qui caractØrisent la Finlande favorisent le recours (cid:224) de petites unitØs. Or, leurs coßts de fonctionnement s(cid:146)envoleraient de telle sorte que l(cid:146)utilisation de dØchets comme combustibles d(cid:146)appoint cesserait d(cid:146)Œtre rentable. C 219 E/140 Journal officiel des CommunautØs europØennes FR 1. 8. 2000 La co-incinØration peut rØduire la quantitØ de dØchets (cid:224) mettre en dØcharge. La valorisation du contenu ØnergØtique des matiŁres triØes (cid:224) la source, classifiØes comme dØchets, mais ne produisant pas de gaz de combustion dangereux, contribue dans une trŁs large mesure (cid:224) l(cid:146)objectif d(cid:146)un dØveloppement durable. 1. Quelles actions le Conseil a-t-il engagØes afin que, lors de l(cid:146)Ølaboration de la directive, il soit tenu compte du triage efficace des dØchets effectuØ (cid:224) la source en Finlande et de leur valorisation ØnergØtique qui en rØsulte? 2. Est-il possible que les autoritØs chargØes du contr(cid:244)le de l(cid:146)incinØration voient leurs pouvoirs Ølargis dans un souci de souplesse (cid:224) l(cid:146)Øgard des cas particuliers, lorsque cela est justifiØ s(cid:146)agissant des dØchets ØvoquØs ici et du niveau technique des installations? RØponse (31 janvier 2000) Comme l(cid:146)Honorable Parlementaire le sait peut-Œtre, la proposition de la Commission concernant l(cid:146)incinØra- tion des dØchets a ØtØ minutieusement examinØe par le Conseil, en tenant compte des situations diffØrentes existant dans les (cid:201)tats membres. Le Conseil est parvenu (cid:224) un accord politique au cours de sa session de juin 1999. Il a officiellement adoptØ sa position commune le 25 novembre 1999 et l(cid:146)a transmise au Parlement europØen (cid:224) l(cid:146)occasion de la sØance plØniŁre de celui-ci, les 1er et 2 dØcembre 1999. Comme peut le constater l(cid:146)Honorable Parlementaire (cid:224) la lecture de la position commune, le Conseil a dßment tenu compte de ses prØoccupations dans la mesure oø l(cid:146)incinØration ou la co-incinØration de matiŁres non dangereuses, telles que les rØsidus vØgØtaux agricoles et forestiers ou les dØchets de bois, sont exclues du champ d(cid:146)application de la directive. En outre, il y est stipulØ que la chaleur produite par l(cid:146)incinØration ou la co-incinØration devrait Œtre valorisØe lorsque cela est faisable. Pour ce qui concerne le contr(cid:244)le, les autoritØs qui en sont chargØes peuvent autoriser des mesures pØriodiques plut(cid:244)t que des mesures continues, sous rØserve du respect de certaines conditions pour le chlorure d(cid:146)hydrogŁne (HC1), la frØquence des mesures concernant les mØtaux lourds, les dioxines et les furannes a Øgalement ØtØ rØduite, sous rØserve que certaines conditions trŁs strictes soient respectØes. le fluorure d(cid:146)hydrogŁne (HF) et le dioxyde de soufre (SO2); en outre, (2000/C 219 E/177) QUESTION (cid:201)CRITE E-2288/99 posØe par Marialiese Flemming (PPE-DE) (cid:224) la Commission (13 dØcembre 1999) Objet: Animaux exotiques Le rŁglement CE no 338/97 (1) du Conseil du 9 dØcembre 1996 relatif (cid:224) la protection des espŁces de faune et de flore sauvages par le contr(cid:244)le de leur commerce contient des dispositions rØgissant le commerce et le transport d(cid:146)animaux et de plantes sauvages. Le nombre d(cid:146)animaux qui succombent au transport est contr(cid:244)lØ par la CommunautØ, ce qui peut, le cas ØchØant, donner lieu (cid:224) des restrictions au niveau de l(cid:146)importation. La Commission pourrait-elle fournir des informations sur les espŁces et le nombre d(cid:146)animaux qui ont succombØ lors du transport depuis l(cid:146)entrØe en vigueur du rŁglement no 338/97? Des restrictions ont-elles ØtØ imposØes aux importations dans ce contexte? (1) JO L 61 du 3. 3. 1997, p. 1. RØponse donnØe par Mme Wallstr(cid:246)m au nom de la Commission (11 janvier 2000) ConformØment (cid:224) l(cid:146)article 39, paragraphe 3, du rŁglement (CE) no 939/97 de la Commission, du 26 mai 1997, portant modalitØs d(cid:146)application du rŁglement (CE) no 338/97 du Conseil relatif (cid:224) la protection des


title: PERGUNTA ESCRITA E-2205/99 apresentada por Astrid Lulling (PPE-DE) à Comissão. Buscas no domicílio de trabalhadores transfronteiriços belgas empregados no sector bancário luxemburguês.

eurovoc_concepts:
Belgium
Luxembourg
bank
banking secrecy
free movement of workers
frontier worker
search
tax authorities

text: 8. 8. 2000 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 225 E/73 (2000/C 225 E/072) PERGUNTA ESCRITA E-2205/99 apresentada por Astrid Lulling (PPE-DE) (cid:224) Comissªo (29 de Novembro de 1999) Objecto: Buscas no domic(cid:237)lio de trabalhadores transfronteiri(cid:231)os belgas empregados no sector bancÆrio luxemburguŒs No sÆbado, 30 de Outubro de 1999, investigadores da Sec(cid:231)ªo Financeira da Pol(cid:237)cia JudiciÆria de Bruxelas procederam a buscas na BØlgica, no domic(cid:237)lio de trabalhadores do Kredietbank do Luxemburgo. Dezenas de trabalhadores transfronteiri(cid:231)os tinham jÆ recebido um questionÆrio da Inspec(cid:231)ªo Especial dos Impostos belga, que os obrigava a especificar a lista das respectivas contas abertas no KBL, o montante dos rendimentos gerados pela poupan(cid:231)a e a natureza das opera(cid:231)ıes efectuadas atravØs das mesmas contas. PoderÆ a Comissªo informar se partilha a opiniªo do Sindicato LuxemburguŒs dos Empregados BancÆrios, que denuncia tais ac(cid:231)ıes como escandalosas e difamat(cid:243)rias, por incitarem os trabalhadores transfronteiri- (cid:231)os a violar o sigilo bancÆrio luxemburguŒs, ao qual sªo obrigados pela lei deste pa(cid:237)s? Entende a Comissªo que tal forma de criminalizar os trabalhadores transfronteiri(cid:231)os Ø compat(cid:237)vel, quer com o direito de livre circula(cid:231)ªo dos trabalhadores, quer com as condi(cid:231)ıes de trabalho resultantes do direito laboral do pa(cid:237)s de emprego? Que medidas entenderia a Comissªo dever adoptar, em caso de necessidade, para garantir que o direito (cid:224) livre circula(cid:231)ªo dos trabalhadores nªo seja restringido por atitudes, assumidas pelas autoridades do pa(cid:237)s de residŒncia dos trabalhadores transfronteiri(cid:231)os, que podem ser classificadas como pressªo psicol(cid:243)gica insuportÆvel? Resposta dada pela ComissÆria Anna Diamantopoulou em nome da Comissªo (28 de Janeiro de 2000) Nªo estªo previstas no direito comunitÆrio disposi(cid:231)ıes de sigilo bancÆrio. Do ponto de vista da legisla(cid:231)ªo adoptada pela Uniªo em matØria de coopera(cid:231)ªo judicial no dom(cid:237)nio das questıes penais, nªo existe qualquer disposi(cid:231)ªo que pro(cid:237)ba a pol(cid:237)cia financeira belga de realizar buscas no domic(cid:237)lio de pessoas que trabalhem em bancos luxemburgueses. AlØm disso, nªo estÆ prevista qualquer disposi(cid:231)ªo no acervo comunitÆrio que pro(cid:237)ba as autoridades belgas de enviar questionÆrios a trabalhadores fronteiri(cid:231)os. Tendo em conta a natureza das medidas tomadas pelas autoridades belgas, que nªo discriminam em fun(cid:231)ªo da nacionalidade das pessoas em causa, a Comissªo considera que nªo existem entraves (cid:224) livre circula(cid:231)ªo dos trabalhadores. (2000/C 225 E/073) PERGUNTA ESCRITA E-2214/99 apresentada por Cristiana Muscardini (NI) e Sergio Berlato (UEN) (cid:224) Comissªo Objecto: As oleaginosas e a Ronda do MilØnio (29 de Novembro de 1999) (cid:201) sabido que os resultados do compromisso do Conselho Europeu de Berlim sobre a Agenda 2000 foram insatisfat(cid:243)rios para o sector das oleaginosas. Este sector merecia uma maior aten(cid:231)ªo, uma vez que se trata de um sector muito exposto (cid:224) concorrŒncia internacional, e americana em particular, que em ItÆlia envolve cerca de 90. 000 explora(cid:231)ıes. O acordo obtido no œltimo Conselho Agricultura entre ministros europeus sobre o documento da Uniªo para as pr(cid:243)ximas negocia(cid:231)ıes da Organiza(cid:231)ªo Mundial do ComØrcio (OMC), que dentro em breve terªo in(cid:237)cio em Seattle, confere particular destaque ao actual modelo europeu de agricultura, baseado no seu carÆcter multifuncional


title: INTERROGAZIONE SCRITTA E-2202/99 di Luis Berenguer Fuster (PSE) alla Commissione. Iniziative della Commissione in materia di diritti dei consumatori nei contratti con le compagnie aeree.

eurovoc_concepts:
air transport
carriage of passengers
consumer protection
indemnification
liberalisation of the market
provision of services

text: 8. 8. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:224) europee C 225 E/71 (2000/C 225 E/070) INTERROGAZIONE SCRITTA E-2202/99 di Luis Berenguer Fuster (PSE) alla Commissione (29 novembre 1999) Oggetto: Iniziative della Commissione in materia di diritti dei consumatori nei contratti con le compagnie aeree La liberalizzazione nel settore dei trasporti aerei ha comportato notevoli benefici per i consumatori, che hanno una maggiore possibilit(cid:224) di scegliere la compagnia e di spuntare prezzi migliori. Frequentemente, tuttavia, una deregolamentazione inadeguata pu(cid:242) comportare effetti dannosi, derivanti dalla congestione dello spazio aereo o dall(cid:146)insufficienza delle infrastrutture aeroportuali. Essa causa inoltre danni ai consumatori, vittime di ritardi, perdite di voli e altri disagi. In simili occasioni le compagnie aeree eludono la loro responsabilit(cid:224), rimandando alle condizioni, scritte in lettere minuscole, del contratto di adesione. Intende la Commissione adottare un(cid:146)iniziativa per stabilire la responsabilit(cid:224) delle compagnie aeree e l(cid:146)indennizzo a favore dei passeggeri in caso di mancato rispetto dell(cid:146)orario o dello smarrimento dei bagagli da parte delel compagnie stesse? Risposta data dalla sig. ra de Palacio in nome della Commissione (19 gennaio 2000) La Commissione sta per avviare un(cid:146)ampia consultazione sui diritti degli utenti del trasporto aereo nella Comunit(cid:224) al fine di valutare in maniera approfondita la situazione attuale e sviluppare il prossimo anno un nuovo approccio strategico. Prossimamente verr(cid:224) elaborato un documento di consultazione che raccoglier(cid:224) i pareri dell(cid:146)industria e dei consumatori sui ritardi e i problemi dei bagagli, nonchØ su numerose altre questioni. Sulla base delle risposte ricevute verranno varati opportuni interventi. Nel frattempo Ł stato gi(cid:224) deciso di avviare nei prossimi mesi un intervento specifico di informazione per i passeggeri, ossia la pubblicazione obbligatoria degli indicatori di puntualit(cid:224) delle linee aeree e degli aeroporti. Il diritto comunitario prevede gi(cid:224) dei meccanismi di indennizzo per i passeggeri che subiscono dei ritardi a causa dell(cid:146)overbooking praticato dalle compagnie aeree. In base al regolamento (CEE) n. 295/91 del Consiglio, del 4 febbraio 1991, che stabilisce norme comuni relative ad un sistema di compensazione per negato imbarco nei trasporti aerei di linea (1), i passeggeri hanno diritto ad un indennizzo immediato pari ad un massimo di 300 euro. Inoltre, sta per essere raggiunto un accordo su una proposta (2) che modifica il regolamento, aumentando il livello degli indennizzi ed estendendolo anche ai passeggeri che subiscono un ritardo a causa della cancellazione del volo da parte della linea aerea. L(cid:146)idea di ampliare ulteriormente il livello di indennizzo andrebbe valutata con una certa cautela, in quanto spesso i ritardi sono causati da fattori che sono decisamente al di fuori del controllo delle linee aeree, in particolare in caso di congestione del traffico aereo. Per quanto riguarda i bagagli, la Convenzione di Varsavia del 1929 fissa a soli 17 euro per chilogrammo il livello massimo di risarcimento da parte della compagnia aerea per perdita o danni nelle tratte internazionali. La nuova Convenzione di Montreal del maggio 1999 innalza tale limite a circa 1300 euro per passeggero. Un indennizzo superiore a tale massimale Ł possibile soltanto se il passeggero ha concordato in anticipo con la linea aerea una cifra superiore, pagando un importo aggiuntivo per la copertura assicurativa. La Commissione presenter(cid:224) una serie di proposte per la ratifica e l(cid:146)attuazione della nuova Convenzione di Montreal nei primi mesi del 2000. (1) GU L 36 dell(cid:146)8. 2. 1991. (2) COM(98) 580 def. (2000/C 225 E/071) INTERROGAZIONE SCRITTA E-2204/99 di Olivier Dupuis (TDI) alla Commissione (29 novembre 1999) Oggetto: Accordi nel settore dei trasporti aerei e rispetto delle regole di concorrenza Nel corso degli ultimi anni la Commissione si Ł impegnata nell(cid:146)analizzare e regolamentare certi accordi tra compagnie aeree, allo scopo di salvaguardare l(cid:146)apertura e la concorrenza nei mercati in questione. A tal


title: QUESTION ÉCRITE E-2176/99 posée par Monica Frassoni (Verts/ALE) à la Commission. Construction d'un métro à Brescia, Italie.

eurovoc_concepts:
Italy
application of EU law
environmental impact
town planning
underground railway

text: 3. 10. 2000 FR Journal officiel des CommunautØs europØennes C 280 E/15 ce dernier doit prØsenter les mŒmes garanties visØes (cid:224) l(cid:146)article 10, paragraphe 3. Dans ce cas, les services de contr(cid:244)le dØsignØs ou les organismes privØs agrØØs demeurent, toutefois, responsables vis-(cid:224)-vis de l(cid:146)(cid:201)tat membre en ce qui concerne tous les contr(cid:244)les. Les seules conditions (cid:224) respecter afin d(cid:146)Œtre legitimØ (cid:224) utiliser une dØnomination protØgØe en tant 4. qu(cid:146)appellation d(cid:146)origine protØgØe (AOP) ou indication gØographique protØgØe (IGP) sont celles dØcrites dans le cahier des charges. Si le cahier des charges prØvoit que le marquage d(cid:146)un certain produit soit effectuØ par un certain organisme, une telle disposition est certainement lØgitime, que le requØrant soit membre ou non de l(cid:146)organisme chargØ du marquage. 5. La Commission n(cid:146)a pas connaissance d(cid:146)anomalies dans le systŁme des contr(cid:244)les. Elle tient (cid:224) rappeler (cid:224) l(cid:146)Honorable Parlementaire, tel qu(cid:146)indiquØ dans la rØponse (cid:224) sa question Øcrite E-2066/99 (2), que les instances nationales disposent d(cid:146)une marge de man(cid:156)uvre discrØtionnaire, conformØment (cid:224) la lettre de l(cid:146)article 10 du rŁglement (CEE) no 2081/92, lors de la dØsignation des structures de contr(cid:244)le inhØrentes (cid:224) chaque dØnomination protØgØe. Un (cid:201)tat membre doit retirer l(cid:146)agrØment d(cid:146)un organisme de contr(cid:244)le lorsque les conditions visØes (cid:224) l(cid:146)article 10, paragraphes 2 et 3, du rŁglement (CEE) no 2081/92, ne sont plus remplies. La Commission voudrait indiquer incidemment (cid:224) l(cid:146)Honorable Parlementaire que les prØoccupations et griefs formulØs ont longuement ØtØ examinØs dans le passØ par la Commission, suite au dØp(cid:244)t d(cid:146)une plainte Ømanant d(cid:146)opØrateurs impliquØs dans l(cid:146)Ølaboration du fromage «Grana Padano». Ladite plainte a fait l(cid:146)objet d(cid:146)une dØcision formelle de classement le 13 octobre 1999. (1) (2) JO C 225 E du 8. 8. 2000, p. 27. JO C 225 E du 8. 8. 2000, p. 46. (2000/C 280 E/014) QUESTION (cid:201)CRITE E-2176/99 posØe par Monica Frassoni (Verts/ALE) (cid:224) la Commission (29 novembre 1999) Objet: Construction d(cid:146)un mØtro (cid:224) Brescia, Italie La municipalitØ de Brescia envisage la construction d(cid:146)un mØtro. Elle a adoptØ, le 26 juillet 1999, par arrŒtØ municipal no 137, un projet de principe concernant cette rØalisation, en dØpit du fait que l(cid:146)on ne sache pas avec certitude quels seront les crØdits de financement. En effet, alors que le coßt de la construction, calculØ sur la base de rØalisations europØennes analogues, est d(cid:146)environ 1 215 milliards de lires, seule une premiŁre tranche de 165 milliards de lires est disponible (1). Le choix du mØtro en tant que mode de transport va (cid:224) l(cid:146)encontre du plan rØgulateur gØnØral et du plan urbain de trafic rØcemment adoptØs par la municipalitØ, qui prØvoient un systŁme de tramway lØger, beaucoup plus adaptØ et justifiØ pour une ville de dimension moyenne (200 000 habitants), telle que Brescia. L(cid:146)adoption d(cid:146)un systŁme de transports publics de surface a ØtØ notamment reconfirmØe par les Øtudes supplØmentaires commandØes par la municipalitØ (cid:224) une firme anglaise aprŁs l(cid:146)adoption du PRG, Øtudes qui ont conduit (cid:224) la prØvision de deux lignes d(cid:146)autobus (lignes (cid:224) haute mobilitØ) dont le projet de rØalisation a ØtØ rØcemment confiØ. Ce systŁme, qui devrait Œtre fonctionnel d(cid:146)ici (cid:224) deux ans, est destinØ aux mŒmes usagers que le mØtro. Un recours contre l(cid:146)arrŒtØ municipal d(cid:146)adoption du projet de mØtro a ØtØ introduit auprŁs de la Cour des comptes par les Verts de Brescia en date du 15. 10. 1999 et un recours analogue a ØtØ introduit au CIPE, en date du 27. 9. 1999. Les directives concernant l(cid:146)Øvaluation de l(cid:146)incidence des projets sur l(cid:146)environnement 85/337/CEE (2) et 97/11/CE (3) incluent les mØtros dans les ouvrages figurant (cid:224) l(cid:146)annexe II ou parmi les ouvrages pour lesquels les (cid:201)tats membres peuvent estimer requise la procØdure d(cid:146)Øvaluation. La Cour de justice a rØcemment statuØ que dans le cas d(cid:146)ouvrages figurant (cid:224) l(cid:146)annexe II des directives susmentionnØes, un (cid:201)tat membre n(cid:146)a pas le pouvoir de dispenser ni d(cid:146)exclure un projet de la procØdure d(cid:146)Øvaluation dŁs lors qu(cid:146)il a des incidences notables sur l(cid:146)environnement, notamment du fait de sa nature, de sa dimension ou de sa localisation (4). (cid:201)tant donnØ sa dimension et sa localisation, ce projet de mØtro ne peut qu(cid:146)avoir une incidence notable. L(cid:146)Øvaluation a notamment pour r(cid:244)le de prendre en considØration des solutions de remplacement et d(cid:146)indiquer les principales raisons de ce choix plut(cid:244)t que d(cid:146)un autre (5). C 280 E/16 Journal officiel des CommunautØs europØennes FR 3. 10. 2000 La Commission n(cid:146)estime-t-elle pas qu(cid:146)(cid:224) la lumiŁre de l(cid:146)arrŒt de la Cour de justice susmentionnØ, un projet d(cid:146)infrastructure concernant la construction d(cid:146)un mØtro tel que celui que propose la municipalitØ de Brescia, doit Œtre soumis (cid:224) une Øvaluation de l(cid:146)incidence sur l(cid:146)environnement en justifiant pour quelles raisons d(cid:146)autres solutions n(cid:146)ont pas ØtØ retenues? ProcŁs-verbal CIPE (ComitØ interministØriel pour la programmation Øconomique) du 20. 11. 1995. JO L 175 du 5. 7. 1985, p. 40. JO L 73 du 14. 3. 1997, p. 5. (1) (2) (3) (4) ArrŒt C-435/97 du 16. 9. 1999. (5) Voir article 5 de la directive 97/11/CE. RØponse donnØe par Mme Wallstr(cid:246)m au nom de la Commission (20 janvier 2000) La Commission, s(cid:146)appuyant sur les informations fournies par l(cid:146)Honorable Parlementaire, est d(cid:146)avis que les travaux auxquels la question fait rØfØrence (un projet de construction de mØtro (cid:224) Brescia) entrent dans le la directive 85/337/CEE champ d(cid:146)application de la directive 97/11/CE du 3 mars 1997 modifiant concernant l(cid:146)Øvaluation des incidences de certains projets publics et privØs sur l(cid:146)environnement. Il s(cid:146)agit apparemment d(cid:146)un projet qui relŁve des classes ØnumØrØes (cid:224) l(cid:146)annexe II des deux directives (classe 10 g selon la directive 85/337/CEE et classe 10 h selon la directive 97/11/CE). En vertu de la direc- tive 85/337/CEE, ces projets doivent Œtre soumis (cid:224) une Øvaluation des incidences sur l(cid:146)environnement (EIE) (article 4, paragraphe 2); lorsque les (cid:201)tats membres considŁrent que leurs caractØristiques l(cid:146)exigent toutefois, on considŁre que les (cid:201)tats membres sont obligØs d(cid:146)effectuer au moins une prØ-Øvaluation afin de dØterminer quels sont les projets qui doivent Œtre soumis (cid:224) une procØdure d(cid:146)EIE. En vertu de la directive 97/11/CE, pour les projets appartenant aux classes ØnumØrØes (cid:224) l(cid:146)annexe II, les (cid:201)tats membres sont tenus de dØterminer, sur la base d(cid:146)un examen cas par cas, ou sur la base des seuils ou critŁres fixØs par les (cid:201)tats membres, si ces projets doivent Œtre soumis (cid:224) une Øvaluation conformØment aux articles 5 (cid:224) 10, et peuvent dØcider d(cid:146)appliquer les deux procØdures (article 4, paragraphe 2). Par consØquent, sur la base de la directive applicable au projet de mØtro (cid:224) Brescia, l(cid:146)Italie doit se conformer aux obligations susmentionnØes. Compte tenu de ce qui prØcŁde, une lettre de demande d(cid:146)informations a ØtØ envoyØe aux autoritØs italiennes. La Commission prendra les mesures appropriØes pour assurer le respect du droit communau- taire. (2000/C 280 E/015) QUESTION (cid:201)CRITE E-2189/99 posØe par Antonios Trakatellis (PPE-DE) (cid:224) la Commission (29 novembre 1999) Objet: Violation de la lØgislation communautaire dans le domaine des assurances et distorsions de concurrence en GrŁce N(cid:146)ayant pas fourni une rØponse satisfaisante (cid:224) ma prØcØdente question (P-1686/99) (1) sur les infractions constatØes en GrŁce dans la transposition de la lØgislation communautaire concernant les assurances (cid:129) d(cid:146)oø des distorsions de concurrence et un risque d(cid:146)effondrement du marchØ des assurances avec la crØation de dØficits Ønormes (cid:129), la Commission voudrait-elle rØpondre aux questions suivantes: 1. La Commission sait-elle qu(cid:146)il y a dØtournement et violation des dispositions communautaires par les instances grecques de contr(cid:244)le concernant l(cid:146)obligation de vØrifier le respect des exigences relatives (cid:224) la couverture des rØserves exigØes par les biens de l(cid:146)actif correspondant et de valeur Øquivalente jusqu(cid:146)(cid:224) la fin de chaque exercice social, et que ces mŒmes instances de contr(cid:244)le autorisent de fa(cid:231)on illØgale la couverture des rØserves exigØes de l(cid:146)exercice prØcØdent par des biens et avoirs de l(cid:146)actif acquis au cours de l(cid:146)annØe suivante, crØant ainsi un nouveau dØficit des rØserves (cid:224) la fin du nouvel exercice financier? 2. Quelles mesures la Commission compte-t-elle adopter pour faire respecter les dispositions des directives communautaires relatives au contr(cid:244)le financier et au respect, par les autoritØs de contr(cid:244)le grecques compØtentes, des obligations dØcoulant de la lØgislation communautaire?


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-2199/99 af José Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE) til Kommissionen. Programmet AL-INVEST.

eurovoc_concepts:
EU programme
Latin America
inter-company cooperation

text: 24. 10. 2000 DA De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende C 303 E/33 Kommissionen har offentligt gjort det klart, at der bliver lagt stłrst v(cid:230)gt p(cid:229) fortjeneste, og at det er vigtigt med en afbalanceret repr(cid:230)sentation af samtlige nationaliteter i EU p(cid:229) alle niveauer i institutionens personalehierarki, der kan afspejle den kulturelle mangfoldighed i EU(cid:146)s multinationale offentlige tjeneste. Enhver form for ubalance vedrłrende en bestemt nationalitet, skal derfor undg(cid:229)s. Kommissionen kan forsikre det (cid:230)rede medlem om, at den er fast besluttet p(cid:229) at sikre rimelighed og gennemskuelighed i den europ(cid:230)iske integrationsproces. (2000/C 303 E/028) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-2198/99 af JosØ Salafranca SÆnchez-Neyra (PPE-DE) til Kommissionen (29. november 1999) Om: Programmet AL-INVEST Europa-Parlamentet har lłbende modtaget generelle klager over, hvor d(cid:229)rligt programmet AL-INVEST har fungeret i de senere (cid:229)r. Den derfor ansvarlige kommiss(cid:230)r er i sin tid blevet informeret om disse klager. Den 23. september 1999 vedtog Udvalget for Finansiel og Faglig Bistand til og (cid:216)konomisk Samarbejde med Udviklingslandene i Asien og Latinamerika nye finansielle rammer for dette program for de n(cid:230)ste fem (cid:229)r. Kan Kommissionen bekr(cid:230)fte, at de repr(cid:230)sentative organisationer for den europ(cid:230)iske privatsektor og de łvrige łkonomiske aktłrer er blevet hłrt i udarbejdelsesfasen for dette program for netop at afhj(cid:230)lpe de mangler, der er blevet p(cid:229)vist ved gennemfłrelsen af programmet, og for at tage hensyn til, at de deltager i samfinansieringen af programmet? (2000/C 303 E/029) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-2199/99 af JosØ Salafranca SÆnchez-Neyra (PPE-DE) til Kommissionen (29. november 1999) Om: Programmet AL-INVEST Agter Kommissionen selv (cid:129) og ikke det tilvejebringe information for at opretholde en konstruktiv dialog med brugerne af programmet med henblik p(cid:229) at fremme og forbedre den m(cid:229)de, programmet fungerer p(cid:229) i den nuv(cid:230)rende periode? tekniske sekretariat (cid:129) at (2000/C 303 E/030) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-2200/99 af JosØ Salafranca SÆnchez-Neyra (PPE-DE) til Kommissionen (29. november 1999) Om: Programmet AL-INVEST Kan Kommissionen angive tilf(cid:230)lde i de senere (cid:229)r, hvor udbetalingen af allerede bevilligede EU-bidrag fłrst er sket efter den i bestemmelserne om forvaltning af programmet fastsatte frist p(cid:229) 60 dage? Er Kommissionen klar over de skader, som med denne forsinkelse i betalingerne p(cid:229)fłrer de aktłrer, som deltager i gennemfłrelsen af programmet? Hvordan agter Kommissionen at holde dem skadeslłs?