title: Kommissionens forordning (EF) nr. 2452/1999 af 18. november 1999 om fastsættelse af maksimumsrestitutionen ved udførsel af blød hvede inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 2010/1999 omhandlede licitation

eurovoc_concepts:
award of contract
common wheat
export refund

text: 19. 11. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 298/13 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 2452/1999 af 18. november 1999 om fastsættelse af maksimumsrestitutionen ved udførsel af blød hvede inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 2010/1999 omhandlede licitation KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, under henvisning til Rådets forordning (EØF) nr. 1766/92 af juni 1992 om den fælles markedsordning for korn (1), 30. senest ændret ved forordning (EF) nr. 1253/1999 (2), under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 1501/ 95 af 29. juni 1995 om visse gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EØF) nr. 1766/92 for så vidt angår ydelse af eksportrestitutioner for korn samt de foranstaltninger, der skal træffes inden for kornsektoren i tilfælde af markedsforstyr- relser (3), senest ændret ved forordning (EF) nr. 2513/98 (4), særlig artikel 7, og ud fra følgende betragtninger: (1) (2) En licitation over restitutionen og/eller afgiften ved udførsel af blød hvede til visse AVS-stater blev åbnet ved Kommissionens forordning (EF) nr. 2010/1999 (5); i artikel 7 i forordning (EF) nr. 1501/95 er det fastsat, at Kommissionen på grundlag af de meddelte bud efter proceduren i artikel 23 i forordning (EØF) nr. 1766/92 kan beslutte at fastsætte en maksimumseksportrestitu- tion under hensyntagen til kriterierne i artikel 1 i forord- ning (EF) nr. 1501/95; i dette tilfælde gives der tilslag til den eller de bydende, hvis bud er lig med eller lavere end maksimumsrestitutionen, og til de bydende, hvis bud omfatter en eksportafgift; (3) (4) anvendelse af ovennævnte kriterier på den nuværende markedssituation for den pågældende kornart medfører, at maksimumsrestitutionen fastsættes til det i artikel 1 nævnte beløb; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomitéen for Korn — UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 For bud, der meddeles fra den 12. indtil den 18. november 1999 inden for rammerne af den i forordning (EF) nr. 2010/ 1999 omhandlede licitation, fastsættes maksimumsrestituti- onen for blød hvede til 42,97 EUR/t. Denne forordning træder i kraft den 19. november 1999. Artikel 2 Denne medlemsstat. forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 18. november 1999. På Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 181 af 1. 7. 1992, s. 21. (2) EFT L 160 af 26. 6. 1999, s. 18. (3) EFT L 147 af 30. 6. 1995, s. 7. (4) EFT L 313 af 21. 11. 1998, s. 16. (5) EFT L 248 af 21. 9. 1999, s. 19


title: Verordnung (EG) Nr. 2452/1999 der Kommission vom 18. November 1999 zur Festsetzung der Höchsterstattung bei der Ausfuhr von Weichweizen im Rahmen der Ausschreibung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 2010/1999

formats: pdf print

text: 19. 11. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 298/13 VERORDNUNG (EG) Nr. 2452/1999 DER KOMMISSION vom 18. November 1999 zur Festsetzung der Höchsterstattung bei der Ausfuhr von Weichweizen im Rahmen der Ausschreibung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 2010/1999 DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, gestützt auf die Verordnung (EWG) Nr. 1766/92 des Rates vom 30. Juni 1992 über die gemeinsame Marktorganisation für Getreide (1), zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1253/1999 (2), gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1501/95 der Kommission vom 29. Juni 1995 mit Durchführungsbestimmungen zur Verordnung (EWG) Nr. 1766/92 des Rates hinsichtlich der Gewährung von Ausfuhrerstattungen und zur Festlegung der bei Störungen im Getreidesektor zu treffenden Maßnahmen (3), zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 2513/98 (4), insbesondere auf Artikel 7, in Erwägung nachstehender Gründe: (1) (2) Eine Ausschreibung der Erstattung und oder der Abgabe bei der Ausfuhr von Weichweizen nach bestimmten AKP-Staaten wurde durch die Verordnung (EG) Nr. 2010/1999 der Kommission (5) eröffnet. Nach Artikel 7 der Verordnung (EG) Nr. 1501/95 kann die Kommission auf der Grundlage der eingereichten Angebote nach dem Verfahren des Artikels 23 der Verordnung (EWG) Nr. 1766/92 beschließen, unter Berücksichtigung der Kriterien nach Artikel 1 der Verordnung (EG) Nr. 1501/95 eine Höchstausfuhrerstat- tung festzusetzen. In einem solchen Fall wird der Zuschlag jedem Bieter erteilt, dessen Angebot der Höchstausfuhrerstattung entspricht oder darunter liegt bzw. sich auf eine Ausfuhrabgabe bezieht. Die Anwendung der vorgenannten Kriterien auf die derzeitige Marktlage bei der betreffenden Getreideart führt zur Festsetzung einer Höchsterstattung in Höhe des in Artikel 1 genannten Betrags. Die in dieser Verordnung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Verwaltungsaus- schusses für Getreide — (3) (4) HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 Die Höchsterstattung bei der Ausfuhr von Weichweizen wird für die vom 12. bis zum 18. November 1999 im Rahmen der Ausschreibung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 2010/1999 eingereichten Angebote auf 42,97 EUR/t festgesetzt. Diese Verordnung tritt am 19. November 1999 in Kraft. Artikel 2 Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitglied- staat. Brüssel, den 18. November 1999 Für die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission (1) ABl. L 181 vom 1. 7. 1992, S. 21. (2) ABl. L 160 vom 26. 6. 1999, S. 18. (3) ABl. L 147 vom 30. 6. 1995, S. 7. (4) ABl. L 313 vom 21. 11. 1998, S. 16. (5) ABl. L 248 vom 21. 9. 1999, S. 19


title: Neuvoston päätöslauselma, annettu 18 päivänä marraskuuta 1999, mielenterveyden edistämisestä

eurovoc_concepts:
action programme
health policy
mental health
public health

formats: html pdf print

text: 24. 3. 2000 FI Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti C 86/1 I (Tiedonantoja) NEUVOSTO NEUVOSTON P˜˜T(cid:214)SLAUSELMA, annettu 18 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) marraskuuta 1999, mielenterveyden edist(cid:228)misest(cid:228) (2000/C 86/01) EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO 1. PALAUTTAA MIELIIN yhteis(cid:246)n toimintapuitteista kansanter- veyden alalla 2 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) kes(cid:228)kuuta 1994 annetun neuvos- ton p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)slauselman (1), jossa todettiin, ett(cid:228) mielisairaudet edustavat huomattavaa osaa sairastavuudesta ja terveyden- huollon kokonaismenoista ja ett(cid:228) niit(cid:228) on tarkasteltava v(cid:228)- litt(cid:246)m(cid:228)sti sen m(cid:228)(cid:228)ritt(cid:228)miseksi, millaisiin ja miten laajoihin toimiin yhteis(cid:246)n on ryhdytt(cid:228)v(cid:228) j(cid:228)senvaltioiden pyrkimysten tukemiseksi t(cid:228)ll(cid:228) alalla, 2. PALAUTTAA MIELIIN kansanterveyspolitiikan kehitt(cid:228)misest(cid:228) Euroopan yhteis(cid:246)ss(cid:228) 16 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) huhtikuuta 1998 annetun komission tiedonannon, jossa mielenterveys m(cid:228)(cid:228)riteltiin asiaksi, joka on otettava huomioon yhteis(cid:246)n tulevassa kan- santerveyden alan toiminnassa, 3. PALAUTTAA MIELIIN yhteis(cid:246)n tulevista kansanterveyden alan toimintapuitteista 26 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) marraskuuta 1998 teh- dyt neuvoston p(cid:228)(cid:228)telm(cid:228)t (2), joissa todettiin, ett(cid:228) Euroopan unionin kansalaisten terveyden kannalta suurin hy(cid:246)ty saa- vutetaan todenn(cid:228)k(cid:246)isesti keskitt(cid:228)m(cid:228)ll(cid:228) yhteis(cid:246)n toiminta muun muassa yleisiin elinoloihin ja el(cid:228)m(cid:228)ntapoihin liitty- v(cid:228)n kuolleisuuden ja sairastavuuden v(cid:228)hent(cid:228)miseen, ottaen huomioon sek(cid:228) fyysiset ett(cid:228) mielenterveydelliset n(cid:228)k(cid:246)koh- dat, 4. PANEE MERKILLE naisten terveystilanteesta Euroopan yhtei- s(cid:246)ss(cid:228) annetun komission kertomuksen johdosta 9 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) maaliskuuta 1999 annetun Euroopan parlamentin p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)s- lauselman, jossa komissiota kehotettiin lis(cid:228)(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n nykyisel- l(cid:228)(cid:228)n v(cid:228)h(cid:228)ist(cid:228) mielenterveytt(cid:228) ja mielisairauksia unionissa koskevia tietoja ja levitt(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n tietoa masennuksen oireisiin sopivista hoitokeinoista, (1) EYVL C 165, 17. 6. 1994, s. 1. (2) EYVL C 390, 15. 12. 1998, s. 1. 5. PANEE MERKILLE Maailman terveysj(cid:228)rjest(cid:246)n ja Euroopan komission Brysseliss(cid:228) 22(cid:150)24 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) huhtikuuta 1999 j(cid:228)r- jest(cid:228)m(cid:228)n yhteisen kokouksen aiheesta (cid:148)Mielenterveyden edist(cid:228)misen ja mielenterveyden hoidon tasapainottaminen(cid:148) sek(cid:228) sen p(cid:228)(cid:228)telm(cid:228)t, joiden otsikkona on (cid:148)Ei terveytt(cid:228) ilman mielenterveytt(cid:228)(cid:148), 6. PANEE TYYTYV˜ISEN˜ MERKILLE Tampereella 11(cid:150)13 p(cid:228)iv(cid:228)n(cid:228) lokakuuta 1999 j(cid:228)rjestetyn mielenterveyden ja sosiaalisen integroitumisen edist(cid:228)mist(cid:228) k(cid:228)sittelev(cid:228)n eurooppalaisen konferenssin, jossa korostettiin mielenterveyden tarkeytt(cid:228) sek(cid:228) tarvetta toteuttaa toimia osana yhteis(cid:246)n kansanterve- ysstrategiaa, 7. TOTEAA, ett(cid:228) mielenterveys on erottamaton osa terveytt(cid:228), 8. KATSOO, ett(cid:228) mielenterveys vaikuttaa merkitt(cid:228)v(cid:228)sti el(cid:228)mi- sen laatuun, sosiaaliseen integroitumiseen sek(cid:228) t(cid:228)ysim(cid:228)(cid:228)r(cid:228)i- seen sosiaaliseen ja taloudelliseen osallistumiseen, 9. KOROSTAA, ett(cid:228) mielenterveydelliset ongelmat ja sairaudet ovat yleisi(cid:228), aiheuttavat k(cid:228)rsimyst(cid:228) ja ty(cid:246)kyvytt(cid:246)myytt(cid:228), lis(cid:228)(cid:228)v(cid:228)t kuolleisuutta ja vaikuttavat vahingollisesti kansan- talouksiin, 10. KOROSTAA, ett(cid:228) mielenterveyden ongelmat liittyv(cid:228)t usein muun muassa ty(cid:246)tt(cid:246)myyteen, sosiaaliseen syrj(cid:228)ytymiseen, kodittomuuteen sek(cid:228) huumausaineiden ja alkoholin v(cid:228)(cid:228)rin- k(cid:228)ytt(cid:246)(cid:246)n, 11. TOTEAA, ett(cid:228) mielenterveyden edist(cid:228)miseksi sek(cid:228) mielen- terveyden ongelmien ja mielisairauksien ehk(cid:228)isemiseksi on olemassa tehokkaita menetelmi(cid:228), 12. KATSOO, ett(cid:228) mielenterveyden arvostusta ja n(cid:228)kyvyytt(cid:228) olisi vahvistettava ja ett(cid:228) mielenterveytt(cid:228) olisi edistett(cid:228)v(cid:228) erityisesti lasten, nuorten ja vanhusten parissa sek(cid:228) ty(cid:246)pai- koilla, C 86/2 FI Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti 24. 3. 2000 13. KATSOO, ett(cid:228) mielenterveysasioissa on t(cid:228)rke(cid:228)(cid:228) tehd(cid:228) yh- teensovitettua yhteisty(cid:246)t(cid:228) Maailman terveysj(cid:228)rjest(cid:246)n ja muiden kansainv(cid:228)listen j(cid:228)rjest(cid:246)jen kanssa, ja neuvoston parlamentin p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)ksell(cid:228) N:o pan 182/1999/EY (1) hyv(cid:228)ksytyn Euroopan yhteis(cid:246)n tutki- musta, teknologista kehitt(cid:228)mist(cid:228) ja esittely(cid:228) tarkoittavia toimia koskevan viidennen puiteohjelman (1998(cid:150)2002) tarjoamia mahdollisuuksia, 14. TOTEAA, ett(cid:228) mielenterveyden edist(cid:228)mist(cid:228) olisi k(cid:228)sitelt(cid:228)v(cid:228) entist(cid:228) tiiviimm(cid:228)ss(cid:228) yhteisty(cid:246)ss(cid:228) hakijamaiden kanssa, 16. KEHOTTAA komissiota 15. KEHOTTAA j(cid:228)senvaltioita (cid:151) kiinnitt(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n asianmukaista huomiota mielentervey- teen ja edist(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n sit(cid:228) paremmin eri politiikoissaan, (cid:151) harkitsemaan mielenterveyteen liittyvien toimien, esi- merkiksi tietojen ja hyvien toimintatapojen vaihdon ja verkottumisen sis(cid:228)llytt(cid:228)mist(cid:228) kansanterveyden alan tu- levaan toimintaohjelmaan, (cid:151) ker(cid:228)(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n mielenterveytt(cid:228) koskevia korkealaatuisia tie- toja ja toimittamaan niit(cid:228) oma-aloitteisesti muille j(cid:228)sen- valtioille ja komissiolle, (cid:151) kehitt(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n ja toteuttamaan osana yhteis(cid:246)n terveysval- vontaj(cid:228)rjestelm(cid:228)(cid:228) mielenterveytt(cid:228) koskevan osion sek(cid:228) laatimaan mielenterveytt(cid:228) koskevan kertomuksen, (cid:151) kehitt(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n ja toteuttamaan toimia mielenterveyden edist(cid:228)miseksi ja mielisairauksien ehk(cid:228)isemiseksi sek(cid:228) edist(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n hyvien toimintatapojen vaihtoa ja yhteisi(cid:228) hankkeita muiden j(cid:228)senvaltioiden kanssa, (cid:151) selvitt(cid:228)m(cid:228)(cid:228)n, miten yhteis(cid:246)n mielenterveysalan toimet vaikuttavat esimerkiksi koulutukseen, nuorisopolitiik- kaan, sosiaaliasioihin ja ty(cid:246)llisyyteen, (cid:151) rohkaisemaan ja tukemaan mielenterveyden ja sen edis- t(cid:228)misen tutkimista k(cid:228)ytt(cid:228)en hyv(cid:228)ksi my(cid:246)s Euroo- (cid:151) harkitsemaan j(cid:228)senvaltioita kuultuaan tarvetta valmis- tella ehdotus neuvoston suositukseksi mielenterveyden edist(cid:228)misest(cid:228). (1) EYVL L 26, 1. 2. 1999, s. 1


eurovoc_concepts:
crime against individuals
offence
public safety
town
town planning

text: C 57/90 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 (ii) identificazione, da parte della Commissione e del Comitato, dei servizi chiave forniti dagli enti locali e regionali per contribuire agli obiettivi stabiliti nel piano di azione europeo 2000-2004, e sviluppo di un programma di attività per garantire che tali servizi facciano fronte agli obiettivi. Bruxelles, 18 novembre 1999. Il Comitato invita la Commissione a mantenere il Comitato per la prevenzione della tossicodipendenza quale sostegno alla Direzione per la salute e la tutela dei consumatori. Il Presidente del Comitato delle regioni Manfred DAMMEYER Parere del Comitato delle regioni sul tema «Criminalità e sicurezza nelle città» (2000/C 57/15) IL COMITATO DELLE REGIONI vista la decisione dell’Ufficio di presidenza dell’11 giugno 1997, conformemente al disposto dell’art. 198 C, quarto comma, del Trattato che istituisce la Comunità europea, di incaricare la Commissione 4 «Assetto territoriale, questioni urbane, energia, ambiente» di elaborare il parere sul tema «Criminalità e sicurezza nelle città» (CdR 105/99); visto il progetto di parere (CdR 294/99 riv. 1) adottato dalla Commissione 4 il 7 ottobre 1999 (relatrice: Catharina Tarras-Wahlberg, S, PSE), ha adottato all’unanimità il 18 novembre 1999 nel corso della 31a sessione plenaria, il seguente parere. 1. Introduzione 1. 1. In Europa è grande l’interesse per le questioni inerenti alla criminalità e alla sicurezza dei cittadini. Alcune città si sono unite per creare due gruppi di lavoro. Nel quadro delle attività del Consiglio d’Europa esiste da qualche anno un gruppo di studio «Criminalità e pericolosità delle città» che ha già pubblicato diverse relazioni. Eurocities ha recentemente formato un gruppo di lavoro «Sicurezza nelle città» che pero` non ha ancora elaborato nessuna relazione. 1. 3. Ai sensi dell’articolo 29 (ex Art. K1) del Trattato di Amsterdam, l’obiettivo che l’Unione si prefigge è fornire ai cittadini un livello elevato di sicurezza in uno spazio di libertà, sicurezza e giustizia, sviluppando tra gli Stati membri un’azione in comune nel settore della cooperazione di polizia e giudiziaria in materia penale e prevenendo e reprimendo il razzismo e la xenofobia. Tale obiettivo è perseguito prevenen- do e reprimendo la criminalità, organizzata o di altro tipo, in particolare il terrorismo, la tratta degli esseri umani ed i reati contro i minori, la corruzione e la frode. il traffico illecito di droga e di armi, 1. 2. L’articolo 2 del Trattato di Amsterdam (ex articolo B) afferma che l’Unione si prefigge l’obiettivo di rafforzare la tutela dei diritti e degli interessi dei cittadini dei suoi Stati membri mediante l’istituzione di una cittadinanza dell’Unione. Gran parte delle azioni attualmente promosse dall’U- 1. 4. nione europea puntano soprattutto a combattere la criminalità organizzata e transfrontaliera. 29. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 57/91 1. 5. Pur essendo la lotta alla criminalità organizzata e trasfrontaliera della massima importanza, per i cittadini dell’U- nione è altrettanto importante combattere, nel rispetto del principio della sussidiarietà, la criminalità quotidiana che crea un clima di insicurezza e paura. Questo tipo di criminalità costituisce inoltre terreno fertile per la criminalità organizzata e transfrontaliera e per il reclutamento. E` percio` estremamente importante combattere la criminalità quotidiana in maniera energica, naturalmente sia a livello locale e regionale sia comunitario. 1. 6. L’interpretazione del concetto di criminalità quotidiana puo` variare da stato a stato o addirittura all’interno di uno stesso stato. Alcuni tipi di reati sembrano pero` manifestarsi ovunque. Si tratta di crimini contro le persone, come atti di violenza, abusi sessuali, atti di razzismo, ma anche contro le cose, come graffiti e altri atti di vandalismo. 2. Cause della criminalità () La criminalità è parte integrante della nostra società e 2. 1. la maggior parte di coloro che commettono reati si comporta- no per lo più come normali cittadini. Cio` implica che l’elemento che puo` veramente influire sullo sviluppo della criminalità e sulla tipologia dei reati commessi sono i nostri modelli di vita quotidiani, cioè la società in cui viviamo tutti, i cittadini rispettosi della legge e quelli che non lo sono. La lotta per la prevenzione delle cause e condizioni che favoriscono la criminalità e dei comportamenti socialmente indesiderati è un compito che riguarda tutti i raggruppamenti sociali. 2. 2. La tipologia delle persone che vivono o che per altri motivi trascorrono il proprio tempo in una determinata zona influisce in larga misura sull’estensione e sulla distribuzione della criminalità. L’insieme di queste persone puo` essere designato con il termine «utenti». Nelle zone rurali il concetto di «utenti» coincide spesso con quello di abitanti, ma nel caso delle città il numero degli «utenti» supera di gran lunga quello degli abitanti. Per «utenti» si intendono, oltre agli abitanti, le persone che lavorano in città pur abitando altrove. Fanno parte degli «utenti» anche i turisti nazionali e stranieri e coloro che, dalla periferia, si recano nelle città per dedicarsi ad attività ricreative. Alcuni tipi di città, come le capitali, le città industriali, 2. 3. quelle molto turistiche e i poli ricreativi regionali, hanno molti più «utenti» delle altre. Per poter mettere a confronto varie città occorre avere un’idea chiara non solo del numero di abitanti ma anche degli «utenti» di queste ultime. Questo elemento è di importanza decisiva nella valutazione dei diversi provvedi- menti. (1) Nel quadro del programma Falcone sono previsti progetti che studiano il rapporto tra reati gravi e criminalità quotidiana. 2. 4. Le spiegazioni delle cause della criminalità si fondano su teorie che considerano fattori interni o esterni all’individuo o una combinazione di questi. Le differenze culturali non sono tali da far presupporre che le cause «individuali» possano differenziarsi in maniera considerevole. Lo studio della criminalità nelle città deve tenere conto 2. 5. della loro pianificazione urbanistica. Strutture socioeconomi- che potrebbero anche essere all’origine di differenze tra le singole città o regioni. Un altro elemento importante è la funzione della città all’interno della regione, ad esempio, in lavoro, sede di strutture di insegnamento quanto luogo di superiore, centro ricreativo e cosı` via. Le aree metropolitane costituiscono sbocchi importanti 2. 6. per le attività criminali in termini di disponibilità di merci facilmente rivendibili e di possibilità di smercio di queste ultime. Nelle grandi città sono presenti una quantità di case private, automobili, visitatori e imprese e il flusso di persone e di attività è molto intenso. Gli abitanti delle città vivono in maniera più anonima rispetto alla popolazione rurale. Sempre per usare un termine commerciale, le città 2. 7. offrono alle organizzazioni criminali un ottimo bacino di reclutamento. Nelle città affluiscono schiere di persone con problemi di immigrati clandestini godono di maggiore anonimità nelle grandi città. Le persone che si dedicano ad attività criminali e gli immigrati clandestini hanno molte più probabilità di essere scoperti nei centri più piccoli che nelle grandi città. inserimento sociale. Gli 2. 8. Vi sono varie teorie criminologiche. Secondo la cosid- detta teoria delle attività di routine sono tre i fattori che possono dare origine a un’attività criminale: — individui inclini alla criminalità; — oggetti allettanti; — assenza di protezione adeguata (). Il crimine si manifesta quando un individuo incline al compor- tamento criminale individua un oggetto allettante non adegua- tamente protetto. Prevenire la criminalità significa tentare di agire su uno 2. 9. dei fattori sopracitati. Per prevenire efficacemente la criminalità non occorre necessariamente eliminare tutti e tre i fattori. (2) A proposito di questo fattore si parla anche di «sorveglianti efficaci». La definizione comprende agenti di polizia, guardiani e soprattutto gente comune (abitanti del quartiere, imprenditori, dipendenti e cosı` via). L’attrattiva di un oggetto dipende dal grado di protezione esterna e da altri dispositivi tecnici. Gli oggetti più protetti sono meno allettanti. C 57/92 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 2. 10. Le dimensioni e gli schemi seguiti dalla criminalità vengono influenzati dalla struttura della popolazione. Vi possono essere gruppi di popolazione più inclini a comporta- menti criminali, altri più propensi a denunciare atti illeciti e altri ancora più vulnerabili. lavoratori, visitatori, persone che vi si recano per dedicarsi ad attività ricreative, ecc. ) sorvegliano indirettamente l’ambiente urbano. Essi forniscono in tal modo una protezione adeguata nei confronti della maggior parte dei comportamenti criminali. Tuttavia la composizione del gruppo di utenti ha un impatto notevole sull’effetto protezione. 3. Individui inclini alla criminalità La carriera criminale inizia spesso durante la prima 3. 1. adolescenza con reati minori quali piccoli furti e atti di vandalismo. Spesso si tratta di comportamenti criminali pas- seggeri, raramente premeditati e dettati prevalentemente dal desiderio di condividere situazioni eccitanti con il gruppo di amici. La maggior parte dei giovani si fermano a questo stadio, ma alcuni perseverano e il tipo di reati commessi si aggrava. Dal gruppo relativamente numeroso di giovani che tengono temporaneamente comportamenti criminali emerge un nume- ro limitato di persone che diventano criminali recidivi. Questi ultimi hanno spesso fatto parte di bande e, tramite il processo di socializzazione, insieme agli altri hanno assimilato lo stile di vita criminale. 3. 2. Un numero molto limitato di criminali è responsabile di una parte sostanziale dei reati commessi. Cio` vale soprattutto per i crimini violenti e per furti nelle abitazioni che si possono ricondurre sempre allo stesso gruppo di recidivi che si dimostrano estremamente attivi. Questi delinquenti sono solitamente ben noti ai servizi sociali e alle autorità giudiziarie sin da molto giovani. Il metodo più efficace per prevenire gran parte dei crimini commessi da questi ultimi è impedirne l’associazione alla vita criminale. 3. 3. Più la carriera criminale si prolunga, più è difficile che i provvedimenti sociali e contingenti di prevenzione della criminalità possano fermarla. E` percio` fondamentale impedire il più presto possibile che i bambini e i giovani vengano coinvolti in reati gravi. Per impedire che la formazione di bande metta a repentaglio le norme sociali è importante disperderle tempestivamente. La società deve reagire precoce- mente ai comportamenti scorretti. 4. Pianificazione urbanistica 4. 1. Per quanto riguarda la pianificazione urbanistica, la principale attività di prevenzione consiste nella presenza di un’adeguata protezione. Le discussioni sull’adeguatezza della protezione si limitano spesso alla questione delle soluzioni tecniche come ad esempio i sistemi di allarme e di sorveglianza. 4. 2. Il concetto di protezione adeguata dovrebbe percio` essere allargato e comprendere anche altre soluzioni. Un edificio sempre frequentato è esposto a un rischio di furto molto inferiore rispetto ad un altro che rimane periodicamente vuoto. Lo stesso ragionamento dovrebbe essere valido per qualsiasi zona geografica. Gli «utenti» delle città (abitanti, 4. 3. La pianificazione urbanistica ha un ruolo importante nel creare un flusso regolare di utenti delle diverse categorie nell’arco delle 24 ore. In un quartiere frequentato durante il giorno da gente che lavora e durante la notte visitato soltanto da utenti dei locali notturni non si ottiene lo stesso effetto di protezione che si puo` avere in un quartiere che riunisce diverse categorie di utenti (residenti, lavoratori, visitatori, persone che vi si recano per dedicarsi ad attività ricreative, ecc. ). Creando la gente possa socializzare si luoghi di rafforza il controllo sociale e quindi anche la sensazione di sicurezza dei cittadini. incontro nei quali E` importante che i responsabili della pianificazione 4. 4. urbanistica correggano le situazioni strutturali che creano insicurezza, come ad esempio le zone degradate. I quartieri degradati sono spesso abitati da persone che vivono situazioni difficili quali disoccupazione, povertà, tossicodipendenza e criminalità e la percentuale di immigrati è spesso molto elevata. 4. 5. Sia quando si costruiscono nuovi edifici che quando si risanano quartieri in declino è opportuno considerare l’aspetto della prevenzione della criminalità già nelle fasi di progettazio- ne. Cio` puo` essere realizzato mediante la stretta collaborazione tra autorità responsabili della pianificazione urbanistica, proprietari immobiliari e autorità addette alla sicurezza. 4. 6. Negli Stati membri dell’UE si stanno attuando diversi progetti intesi a studiare e sperimentare metodi di prevenzione della criminalità da inserire nella pianificazione urbanistica. 5. Sicurezza 5. 1. Quando si parla della sicurezza, a livello nazionale, regionale, locale e comunitario in Europa, è importante tenere presente che possono esservi discrepanze tra la sicurezza effettiva e quella percepita. Il livello di sicurezza percepita puo` inoltre essere falsato dai mezzi di comunicazione. 5. 2. Non è possibile misurare la sicurezza in maniera obiettiva. La sensazione di sicurezza è invece influenzata dalle esperienze personali dell’individuo, dalle situazioni che vive e dal suo rapporto con l’ambiente esterno. E` molto importante che gli abitanti si identifichino con la propria città. In molte città si sta cercando di elaborare dati sulla 5. 3. mancanza di sicurezza e non soltanto sulla criminalità. Sono emerse notevoli discrepanze tra i due gruppi di dati laddove si 29. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 57/93 tratta di situazioni percepite dai cittadini come rischiose o viceversa. Da sondaggi condotti a livello nazionale è emerso che sono le persone meno esposte alla criminalità che se ne preoccupano di più. Al contrario, coloro che vengono maggiormente colpiti dalla criminalità, ossia i giovani, se ne preoccupano molto poco. 5. 4. Prevenire la sensazione di mancanza di sicurezza è tutt’altra cosa che prevenire la criminalità. Occorre prestare attenzione anche all’esigenza dei cittadini di avere fiducia nelle istituzioni responsabili della sicurezza. Se tali autorità non rispondono alle esigenze dei singoli cittadini, la fiducia di questi ultimi ne esce seriamente incrinata. La polizia organizza corsi di questo tipo per i propri agenti. 5. 5. Sul piano strutturale, sono la criminalità e la delinquen- za visibili ad avere il maggiore impatto sul livello di sicurezza percepita. Gli elementi che influiscono maggiormente sulla sensazione di sicurezza sono i crimini e gli atti di delinquenza visibili nelle città che possono colpire casualmente le persone, come ad esempio le violenze sessuali, gli scippi per strada e cosı` via. Anche il rumore, le grida, i comportamenti aggressivi e intimidatori e gli atti di vandalismo influiscono negativamente sulla sicurezza. 5. 6. La maggior parte della gente tende ad avere meno paura della criminalità invisibile (violenze commesse tra le mura domestiche) nonché di quei crimini dai quali ritiene di potersi proteggere (violenze commesse da persone conosciute). Cio` costituisce un paradosso perché, nonostante l’elevato numero di casi non denunciati e la scarsa conoscenza del fenomeno da parte dell’opinione pubblica, questo tipo di crimini (specialmente le violenze commesse tra le mura domestiche) rappresenta un grave problema sociale. 5. 7. Uno dei motivi per cui la sicurezza viene percepita in tale modo puo` stare nel fatto che i mezzi di comunicazione ritengono più importante riportare gli atti di violenza sconside- rata e casuale commessi per le strade piuttosto che le tragedie quotidiane che si consumano tra le mura domestiche. Il fatto che questi ultimi menzionino ripetutamente lo stesso tipo di crimini, determina la tendenza a ingigantire il rischio a cui si è esposti. Il modo di riportare le notizie dei mezzi di comunica- zione puo` influire sul livello di sicurezza percepito che puo` finire per non corrispondere al rischio realmente esistente. I mezzi di comunicazione non descrivono soltanto la realtà, ma cercano di dipingere anche il contesto sociale in cui i fatti avvengono. Cosı` facendo essi influenzano le situazioni che intendono descrivere. Cio` significa che le informazioni riporta- te dai mezzi di comunicazione non solo influiscono sul modo di descrivere i fatti ma anche sul clima sociale. Vi sono altri elementi oltre alla criminalità che influis- 5. 8. cono sulla sensazione di sicurezza o di apprensione della popolazione. Ovviamente tutte le istituzioni sociali contribuis- cono ad influenzare la sensazione di sicurezza di fondo dei cittadini. La consapevolezza del fatto che, dopo la sensazione di violenza che il reato inevitabilmente comporta, la vittima puo` ottenere un risarcimento materiale o morale influisce sulla futuro. sensazione di sicurezza. Il fatto che il colpevole venga punito per il reato commesso puo` avere un effetto terapeutico sulla Il vittima e attenuarne il senso di angoscia nel risarcimento materiale aiuta la vittima a riprendere una vita normale invece di rinchiudersi nella propria angoscia. Anche la possibilità di rivolgersi rapidamente e in maniera sicura a professionisti e personale di sostegno qualificati dopo essere stati vittime di un reato ha un’importanza notevole per la sensazione di sicurezza di fondo delle persone. E` altrettanto importante che dopo un atto di vandalismo si ripuliscano ad esempio le facciate imbrattate e si riparino i vetri rotti. Anche questi elementi sono importanti per la sensazione di sicurezza della gente. Si puo` osservare che la criminalità organizzata e 5. 9. transnazionale ha un minore impatto sul livello di sicurezza percepita rispetto alla criminalità quotidiana a livello locale. 5. 10. In alcuni casi il livello di sicurezza percepita non corrisponde alla realtà nel senso che il rischio di essere esposti ad atti criminali non corrisponde a quello percepito. Il fatto che i cittadini non si sentano sicuri è negativo per la società e non deve essere ignorato. Nello sforzo di aumentare la tranquillità dei cittadini è percio` importante tenere presente anche il fattore sicurezza. 6. L’assistenza alle vittime della criminalità E` importante che le vittime della criminalità ricevano 6. 1. aiuto e assistenza. Se la vittima non riceve assistenza puo` sentirsi ancora più insicura e addirittura abbandonata a sé trasmettersi facilmente alle persone stessa. Quest’ansia puo` che le stanno vicino. Uno dei metodi utilizzati per aiutare le vittime della 6. 2. Il colpevole e la vittima si criminalità è la mediazione. incontrano in presenza di un mediatore imparziale per parlare del fatto. La vittima ha l’opportunità di raccontare la propria esperienza e di ottenere risposte alle proprie domande sul crimine commesso. Il colpevole ha la possibilità di rendersi conto delle conseguenze del proprio atto ed ha l’opportunità di mostrare il proprio rammarico per cio` che ha commesso. La mediazione ottiene buoni risultati soprattutto quando il colpevole è un giovane. 6. 3. Vi sono inoltre esempi di collaborazione con organiz- zazioni di volontariato che aiutano le vittime a rifare i documenti rubati, a cambiare la serratura, ecc. in modo da evitare che la percezione soggettiva di insicurezza si rafforzi. 7. Provvedimenti adottati dalla polizia e dalla società nel suo insieme La polizia ha un ruolo importante nel tentativo di 7. 1. creare un clima di sicurezza. E` percio` importante che il problema non venga considerato come una questione di competenza esclusiva della polizia ma d’interesse per l’intera società. C 57/94 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 7. 2. Al fine di creare condizioni di sicurezza in un determi- nato quartiere, la polizia deve lavorare a contatto con i cittadini e rendersi visibile sorvegliando le strade. Un altro fattore positivo è che la composizione del corpo di polizia rispecchi la diversità della popolazione. locale legata alla cittadinanza nazionale sia l’identità europea mediante la cittadinanza europea. Questo obiettivo puo` essere raggiunto soltanto promuovendo la comprensione dell’identità di quanti appartengono a gruppi nazionali, etnici o razziali che oggi fanno parte della società europea. La polizia puo` svolgere un’azione sia preventiva che 7. 3. repressiva, ma per migliorarne l’efficacia è necessario che anche altre istituzioni e enti della società siano coinvolti nella lotta alla criminalità. Utili collaboratori per la polizia sono i servizi sociali, la scuola, le associazioni di imprese e di abitanti del quartiere, le organizzazioni di volontariato, e cosı` via. La cooperazione e la collaborazione tra questi ultimi consentono di realizzare un’azione di prevenzione della criminalità energi- ca ed efficiente. 7. 4. In alcuni paesi vengono stipulati contratti per la sicurezza locale tra polizia, tribunali, autorità scolastiche, organizzazioni varie e rappresentanti politici al fine di miglio- rare il lavoro di prevenzione della criminalità e aumentare la sicurezza dei cittadini. Un altro esempio è costituito dai gruppi consultivi 7. 5. composti dalla polizia locale e da rappresentanti della società. Questi ultimi hanno ottenuto risultati molto positivi soprattut- to nel fornire alla polizia informazioni utili per le indagini relative a casi che sarebbero altrimenti stati difficili da risolvere. 8. I doveri dei cittadini 8. 1. Non è soltanto il comportamento criminale a creare un clima di insicurezza, ma anche i comportamenti scorretti possono contribuire in larga misura a determinare questa sensazione. L’indebolimento del controllo sociale favorisce l’accentuarsi di questi comportamenti. Se da un lato la popolazione ha diritto alla sicurezza, 8. 2. non bisogna d’altro canto dimenticare i suoi doveri nel contribuire ad ottenerla. Gli abitanti devono essere informati dei propri doveri di cittadini nella promozione della solidarietà e della sicurezza della comunità in cui vivono. Per rendere più umano l’ambiente urbano occorre prendere provvedimenti volti a impedire l’emarginazione dei giovani, la discriminazione sociale e sul posto di lavoro, la tossicodipendenza e il ricorso alla violenza nelle scuole e nella società. La popolazione stessa non deve più disinteressarsi del problema della criminalità o delle violazioni dell’ordine pubblico, ma contribuire alla soluzione dei problemi nell’ambito delle possibilità. Oltre ad assolvere la funzione d’insegnamento, la 8. 3. scuola svolge un compito importante nel trasmettere ai giovani l’educazione civica e nell’insegnare loro come funziona la società. E` in questa fase che si gettano le basi del loro futuro comportamento e si stabilisce se si sentiranno parte della società o se ne resteranno esclusi. E` importante che la scuola rafforzi sia la sensazione di appartenenza alla comunità 9. Scambi all’interno dell’Unione europea I problemi sopracitati vengono affrontati a livello 9. 1. locale o regionale. Anche in futuro, gli sforzi dovranno concentrarsi su questi livelli. La cooperazione all’interno dell’UE si svolge soprattut- 9. 2. to a livello nazionale. Gli scambi a livello regionale e comunale non sono altrettanto frequenti. Vi sono dunque motivi per credere che gli enti locali e 9. 3. regionali che si occupano della prevenzione e della lotta alla criminalità abbiano reciprocamente molto da imparare per quanto riguarda la criminalità quotidiana. Questo scambio puo` avvenire, su piccola scala, mediante le iniziative di gemellaggio, come ad esempio Twin Cities. E` importante che i provvedimenti adottati abbiano un 9. 4. impatto a lungo termine e che quindi riducano la criminalità e aumentino la sicurezza in maniera duratura. Cio` non significa che non sia utile adottare misure che abbiano un impatto immediato sulla criminalità e la sicurezza. Per ottenere tali risultati, gli enti locali e regionali non devono limitarsi a collaborare fra loro, ma coordinare le proprie iniziativa in maniera attiva. 10. Diffusione di buone prassi 10. 1. Il Segretariato del Consiglio europeo sta compilando un manuale di esempi di buone prassi per la prevenzione della criminalità provenienti da tutta l’Europa per divulgarlo in tutti gli Stati membri. L’intento è di diffondere rapidamente queste buone prassi negli Stati membri senza che sia necessario loro effetti. La definizione di fornire una valutazione dei prevenzione della criminalità qui riportata proviene dalla Germania: i «La prevenzione della criminalità comprende tutti programmi, iniziative e provvedimenti volti a prevenire o limitare la criminalità in senso quantitativo o qualitativo in quanto fenomeno politico e sociale mediante azioni di cooperazione tra lo stato e le istituzioni private o a livello individuale o che, in ogni caso, consentono di limitare al minimo le conseguenze negative della criminalità e di innalzare il livello di sicurezza percepito dalla popola- zione (). » (1) 5227/99 DG H II. 29. 2. 2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 57/95 In molte città e regioni europee esistono esempi 10. 2. positivi di provvedimenti che hanno ridotto il livello di criminalità e aumentato la sicurezza. Tali esempi dovrebbero poter fornire l’ispirazione ad altre città che si trovano ad affrontare problemi analoghi. E` importante che questi esempi di misure di prevenzione della criminalità e di innalzamento del livello di sicurezza possano essere diffusi all’interno dell’Unione europea e in particolare nei comuni e nelle regioni. Al fine di renderli accessibili, 10. 3. l’UE dovrebbe rac- coglierli in un centro di informazioni e diffondere quelli la cui utilità è stata dimostrata. Tale centro potrà anche raccogliere e diffondere dati statistici e informazioni sulla criminalità. Prima di diffondere questi esempi occorre effettuarne 10. 4. una valutazione. Occorre ad esempio identificare con precisio- ne i fattori esterni che possono influire sui risultati dei diversi provvedimenti. A questo proposito è importante che al processo di valutazione partecipino, grazie ad una rete comuni- taria, sia tirocinanti che ricercatori. 10. 5. L’istituzione di scambi tra funzionari e l’organizzazio- ne di convegni interregionali da parte della Comunità potrebbe contribuire a consolidare e perfezionare la collaborazione tra le varie regioni dell’UE. Questo genere di scambi permette la diffusione di idee e di metodi per affrontare la criminalità quotidiana riducendo cosı` sia il sentimento di angoscia dei cittadini sia il reclutamento di giovani criminali. Puo` inoltre creare le basi per combattere la criminalità organizzata a lungo termine. 11. Utilizzazione dei fondi comunitari 11. 1. Attualmente, le regioni e i comuni hanno la possibilità di presentare domande per ottenere finanziamenti tramite alcuni fondi e programmi comunitari (). Per quanto riguarda l’articolo 29, potrebbe essere opportuno che l’UE riflettesse su come incentivare l’azione di prevenzione della criminalità attraverso la collaborazione a livello locale e regionale utiliz- zando i fondi esistenti o eventualmente nuovi fondi. 11. 2. Esistono tuttavia diversi altri fondi e programmi che non si rivolgono principalmente a quelle che possiamo definire come autorità giudiziarie. Laddove appropriato, la questione della criminalità e della sicurezza dovrebbe essere considerata un criterio decisivo. L’utilizzazione attiva dei fondi destinati alla prevenzione della criminalità e alla promozione della sicurezza evidenzia il fatto che tali questioni non sono esclusivamente di competenza delle autorità di polizia ma costituiscono un problema di natura sociale. (1) I programmi a disposizione delle autorità giudiziarie sono Oisin, Falcone e Grotius. 12. Conclusioni Il Comitato ritiene estremamente importante che l’UE 12. 1. concentri la propria attenzione sulle questioni della sicurezza dei cittadini, soprattutto a livello comunale e regionale. Un intervento di politica sociale di tal fatta puo` venir avviato proprio a livello locale. I comuni dovrebbero contribuire, nel quadro delle loro possibilità, alla lotta alle cause della criminali- tà mediante azioni di politica sociale e mediante politiche per i giovani e per le famiglie. E` convinto che, nella vita di tutti i giorni, i cittadini 12. 2. abbiano diritto di sentirsi sicuri e che la sensazione di sicurezza costituisca un elemento importante della qualità della vita. Sottolinea l’importanza di creare le condizioni per 12. 3. diffondere esempi positivi tra le regioni e i comuni senza dover ricorrere a finanziamenti esterni ma utilizzando risorse già esistenti. Ecco alcuni esempi di buone prassi da condividere: — programmi di formazione, rivolti ad esempio alla polizia, in cui si evidenzi l’importanza del fattore della fiducia; — introduzione e discussione nei programmi scolastici a tutti i livelli del concetto soggettivo di sicurezza, con l’aiuto di esperti di vari settori, come ad esempio agenti di polizia o assistenti sociali; — integrazione dell’aspetto della sicurezza in tutti i progetti di rinnovamento urbano; — utilizzazione delle conoscenze delle autorità di polizia e di altre autorità responsabili della sicurezza nelle fasi di progettazione di piani di rinnovamento e assetti urbano; — promozione del dibattito su questi temi a livello locale e regionale. 12. 4. Lo sviluppo della collaborazione in merito alla pre- venzione della criminalità e agli scambi a livello locale e regionale puo` restringere a lungo termine il bacino di reclutamento della criminalità transfrontaliera e organizzata. Il Comitato raccomanda alla Commissione di continuare a promuovere l’azione preventiva a livello locale e regionale. 12. 5. Ritiene inoltre importante che la Commissione faccia il possibile per mantenere sempre all’ordine del giorno la questione della sicurezza. Nell’assegnazione delle risorse prove- nienti da vari fondi e nel quadro delle iniziative comunitarie occorre dare sempre la priorità a progetti che tengano conto dell’aspetto della sicurezza. Il Comitato considera estremamente importante la 12. 6. questione della creazione di un centro di informazioni comuni- tario sulla prevenzione della criminalità per la raccolta e la diffusione di buone prassi provenienti da tutta l’Europa e ritiene che debba essere esaminata al più presto. Raccomanda percio` alla Commissione di esaminare la possibilità di utilizzare in tale contesto le esperienze degli enti locali e regionali. C 57/96 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 29. 2. 2000 12. 7. Prima di diffondere le buone prassi è necessario effettuarne una valutazione. Occorre ad esempio identificare fattori esterni che possono influire sui con precisione i risultati dei diversi provvedimenti. Il Comitato raccomanda alla Commissione di adoperarsi per collegare in rete sia tirocinanti che ricercatori di tutta l’Europa. 12. 8. Il Comitato è dell’opinione che, al fine di incentivare gli scambi tra enti locali e regionali degli Stati membri, sia necessario ampliare gli strumenti di finanziamento ad essi destinati. E` altrettanto importante risolvere la questione del finanziamento del centro di informazioni e della rete europea. Raccomanda percio` al Consiglio dell’Unione e al Parlamento europeo di far sı` che, nell’ambito delle procedure di bilancio, si tenga conto di queste esigenze di finanziamento. Bruxelles, 18 novembre 1999. Il Presidente del Comitato delle regioni Manfred DAMMEYER Parere sul Comitato delle regioni in merito alla «Comunicazione della Commissione al Consiglio, al Parlamento europeo, al Comitato economico e sociale e al Comitato delle regioni sulla strategia forestale dell’Unione europea» (2000/C 57/16) IL COMITATO DELLE REGIONI, vista la «Comunicazione della Commissione al Consiglio, al Parlamento europeo, al Comitato economico e sociale e al Comitato delle regioni sulla strategia forestale dell’Unione europea» (COM(1998) 649 def. ); vista la Risoluzione del Consiglio del 15 dicembre 1998 relativa ad una strategia forestale per l’Unione europea (); visto il Regolamento (CE) n. 1257/1999 del Consiglio del 17 maggio 1999 sul sostegno allo sviluppo rurale da parte del Fondo europeo agricolo di orientamento e di garanzia (FEAOG) (); visto il Regolamento (CE) n. 1261/1999 del Parlamento europeo e del Consiglio del 21 giugno 1999 relativo al Fondo europeo di sviluppo regionale (); visto il Regolamento (CE) n. 1262/1999 del Parlamento europeo e del Consiglio del 21 giugno 1999 relativo al Fondo sociale europeo (); vista la Comunicazione della Commissione al Consiglio e al Parlamento europeo — «I cambiamenti climatici — Verso una strategia dell’Unione europea successiva alla Conferenza di Kyoto» (COM(1998) 353 def. ); vista la Risoluzione del Parlamento europeo del 31 gennaio 1997 sulla «Strategia forestale dell’Unione europea» (); (1) GU C 56 del 26. 2. 1999, pag. 1. (2) GU L 160 del 26. 6. 1999, pag. 80. (3) GU L 161 del 26. 6. 1999, pag. 43. (4) GU L 161 del 26. 6. 1999, pag. 48. (5) GU C 55 del 24. 2. 1997, pag. 22


title: Advies van het Comité van de Regio's over de volgende voorstellen "Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen"

eurovoc_concepts:
rail transport
trade licence
transport company

text: C 57/40 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 Advies van het Comité van de Regio’s over de volgende voorstellen: — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen” — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurca- paciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering” en — „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (2000/C 57/06) gezien de lijst van Commissievoorstellen die op 1 mei 1999 nog in behandeling zijn en waarvoor de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam een verandering van rechtsgrondslag en/of procedure meebrengt (SEC(1999) 581 def. ); gezien het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” en het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemin- gen” en het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapa- citeit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscer- tificering” (COM(1998) 480 def. 2 — 98/0265 SYN — 98/0266 SYN — 98/0267 SYN); gezien het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” (COM(95) 337 — def. — 95-0205 COD ex-SYN); gezien het in zijn brief van 3 mei 1999 aangekondigde besluit van de Raad om, overeenkomstig de artikelen 265, eerste alinea, en 71 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Comité van de Regio’s over dit onderwerp te raadplegen; gezien het besluit van zijn Bureau van 15 juli 1998 om over dit onderwerp een advies op te stellen en commissie 3 „Trans-Europese netwerken, vervoer, informatiemaatschappij” met de voorbereidende werkzaamheden terzake te belasten; gezien het door commissie 3 op 15 juli 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 58/99 rev. 2) (rapporteur: de heer Tabakidis — GR, PSE); gezien het besluit van de Voltallige Vergadering van 16 september 1999 om dit advies terug naar commissie 3 te verwijzen; gezien het besluit van commissie 3 van 24 september 1999 de rapporteur opdracht te geven verschillende wijzigingsvoorstellen van de heer Bellet in het advies te verwerken, heeft tijdens zijn 31e zitting van 17 en 18 november 1999 (vergadering van 18 november) het volgende advies goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Ieder vervoersmiddel moet zijn eigen rol spelen bij het dekken van de vervoersbehoeften in de Gemeenschap. De verschillende vervoerswijzen vullen elkaar in sommige gevallen aan, terwijl ze in andere gevallen met elkaar concurreren. De samenleving zal het meeste baat vinden bij een zo groot mogelijke samenwerking, waarbij de vervoerswijzen elkaar zodanig aanvullen dat er van een echt vervoerssysteem sprake is. Een vervoerssysteem kan pas doeltreffend werken als ieder onderdeel ervan, m. a. w. iedere vervoerswijze, optimaal wordt gebruikt en zich naar gelang van zijn specifieke kenmerken en vooral zijn comparatieve voordelen kan ontwikkelen. Deze doelstelling beantwoordt aan de algemene wens om meer evenwicht tussen spoor- en wegvervoer tot stand te brengen om ecologische en sociale redenen. 1. 2. Bij de discussie over de verschillende vervoerswijzen moet zowel binnen de lidstaten als met betrekking tot de verschillende vervoerswijzen worden uitgegaan van gemeen- schappelijke normen. Deze normen omvatten de principes 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/41 waarop de prijsstelling is gebaseerd, bijvoorbeeld het principe van niet-discriminerende behandeling, transparantie, enz. 1. 3. De Europese Unie streeft naar een evenwichtige ont- wikkeling van een systeem dat afgestemd is op de werkelijke behoeften en kenmerken van de Europese samenleving, die bepaald worden door de geografische, economische en politie- ke omstandigheden. Binnen dit kader speelt het spoor een belangrijke rol en moet het nog verder aan belang winnen. De voortdurende ontwikkeling van het spoor heeft een aanzienlij- ke sociale (talrijke arbeidsplaatsen), economische (uitvoer en handel) en milieudimensie, en kan ook een wezenlijke bijdrage leveren tot een milieuvriendelijke vervoerssector. 1. 4. Algemeen staat vast dat de volkeren van Europa zich er steeds meer van bewust zijn dat het milieubeleid moet worden ondersteund en bevorderd, zonder daarbij de economi- sche integratie en de vooruitgang in de weg te staan. Het spoor moet ten dienste van duurzame ontwikkeling zijn. In die zin moet ieder politiek programma gericht zijn op een verschuiving van het personen- en goederenvervoer van de weg naar het spoor. in eerste instantie een instrument 1. 5. Een van de belangrijkste voordelen van het spoor ten opzichte van andere vervoerswijzen is voorts ook de grote veiligheid. Dit aspect moet in het Europees vervoerbeleid worden meegenomen. 1. 6. Om de bovenvermelde redenen moet het spoor dan ook het marktaandeel terugwinnen dat het de laatste jaren verloren heeft. Tussen 1990 en 1995 is het marktaandeel van het spoorvervoer in de 15 EU-lidstaten met name gedaald, van 18,8 % naar 14,4 % voor het aantal tonkilometers bij het goederenvervoer en van 6,8 % tot 6 % voor het aantal perso- nenkilometers. Aangezien er de laatste jaren in sommige lidstaten een tegengestelde tendens kan worden waargenomen, is het zaak na te gaan waaraan deze uiteenlopende resultaten in de verschillende lidstaten moeten worden toegeschreven. Het spoor moet aantrekkelijker worden, in het bijzon- 1. 7. der voor vervoer over lange afstanden. Zijn concurrentiepositie moet worden versterkt door middel van een geheel van maatregelen die betrekking hebben op de gehele werking van de spoorwegmarkt, zoals kwaliteit en kwantiteit van de infrastructuur, de tarieven, de betrouwbaarheid van de aange- boden diensten, de verzekering van de continuïteit van het spoorwegnet door een vereenvoudiging van de douaneformali- teiten bij betrekkingen met derde landen, enz. 1. 8. Een belangrijke factor voor de verdere ontwikkeling van het spoor is zijn positie ten opzichte van die van het vervoer over de weg, zijn voornaamste concurrent. Bij het wegvervoer (maar ook in de luchtvaart) heeft liberalisering tot een verhoging van het concurrentievermogen en meer flexibiliteit op de betrokken markten geleid. Dienovereen- komstig zou ook het spoor steeds minder een beschermde markt moeten zijn en beter moeten kunnen inspelen op de huidige behoeften. De spoorwegdiensten moeten hoe dan ook worden verbeterd; daarbij moet in ieder geval het huidige hoge veiligheidsniveau behouden blijven en mogen de arbeidsvoor- waarden van het personeel er niet op achteruit gaan. Binnen het nieuwe wettelijke kader voor de spoorwegen moet veilig- heid een prioriteit zijn en moeten op dit gebied concrete resultaten worden geëist. Het staat de lidstaten daarbij vrij te middelen te kiezen om deze doelstelling te verwezenlijken. Zoals bij het zee- en het luchtvervoer moet de liberalisering stapsgewijze verlopen en moeten tegelijk de nodige begeleiden- de maatregelen worden getroffen, die evenwel niet tot overbo- dige of zelfs gevaarlijke vertragingen mogen leiden. Bij iedere fase in de liberalisering van het spoor moet er een evaluatie komen van de gevolgen van de verschillende maatregelen voor de spoorwegondernemingen en de samenleving in het algemeen. Het CvdR is van mening dat het met het oog op de goedkeuring van de drie richtlijnen van de Europese Commissie noodzakelijk is dat in de lidstaten en de regio’s tegelijkertijd studies naar de mogelijke gevolgen en het effect van de thans geldende richtlijnen worden uitgevoerd. In de meer algemene context van de geplande geleidelijke uitbreiding van de Europe- se Unie met landen van Midden- en Oost-Europa moet immers bijzondere aandacht worden geschonken aan thema’s zoals segmentatie, ordening van de Europese vervoersruimte volgens noord-zuid-assen die perifere en ingesloten regio’s nog meer dreigen te marginaliseren, belasting van het milieu, enz. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. De Europese Unie heeft voor de herstructurering van de spoorwegsector reeds drie richtlijnen uitgevaardigd: Richtlijn 91/440 betreffende de ontwikkeling van de spoorwe- gen in de Gemeenschap, Richtlijn 95/18 betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en Richtlijn 95/19 betreffende de heffingen op het gebruik van spoorweginfrastructuur en de toewijzing van spoorwe- ginfrastructuurcapaciteit. Deze richtlijnen werden voorafge- gaan door de publicatie van een Witboek en een Groenboek over de communautaire spoorwegen. en het 2. 2. Bovenvermelde maatregelen hebben tot doel de markt open te stellen voor nieuwe spoorwegondernemingen, die van de bestaande infrastructuur gebruik zullen kunnen maken. Een eerste stap in die richting werd gezet met Richtlijn 91/440, die een boekhoudkundige scheiding tussen het beheer van de infrastructuur verlenen van spoorwegdiensten voorschrijft. Aldus wordt gegarandeerd dat de kosten van het gebruik van het spoor doorzichtiger worden en worden derhalve ook de voorwaarden gecreëerd voor een billijke en objectieve heffing van gebruiksrechten. De gebruiker zal m. a. w. de reële vervoerskosten moeten betalen, zodat de spoorwegen onder eerlijkere voorwaarden ten dienste van de samenleving kan functioneren. In de praktijk hebben de lidstaten uiteenlo- pende oplossingen gekozen om deze boekhoudkundige schei- ding te realiseren. Sommige lidstaten hebben twee afzonderlij- ke instanties in het leven geroepen waarbij de ene voor de C 57/42 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 infrastructuur en de andere voor het vervoer verantwoordelijk is (Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Zweden, Denemarken, Finland, Portugal en Nederland). Andere lidstaten hebben voor een zogenaamde „geïntegreerde” onderneming gekozen. Hierbij is dezelfde rechtspersoon voor zowel infrastructuur als vervoer verantwoordelijk en wordt een boekhoudkundige scheiding verkregen door o´ f in twee afzonderlijke diensten te Italië, Spanje en voorzien (zoals in Oostenrijk, Duitsland, België), o´ f alleen maar de rekeningen te ontkoppelen (zoals in Luxemburg, Griekenland en Ierland). Opgemerkt zij dat wan- neer deze ontkoppeling binnen dezelfde onderneming gebeurt, er niet echt van een gescheiden balans maar alleen van een gescheiden winst-en-verliesrekening sprake is. De Commissie stelt dan ook voor te preciseren dat een boekhoudkundige scheiding een gescheiden balans dient in te houden. De Commissie stelt voorts voor, gescheiden rekeningen voor het personenvervoer (waarvoor de lidstaten de verplichting tot openbare dienstverlening kunnen doen gelden) en voor het vrachtvervoer (dat meer commercieel gericht is) te hanteren. De spoorwegen beginnen thans dan ook een commer- 2. 3. ciële aanpak te ontwikkelen, die tot dusver volledig ontbrak. Een andere belangrijke stap in die richting is ook het feit dat vrije toegang tot de infrastructuur wordt verzekerd. De belangrijkste bepalingen inzake vrije toegang zijn vastgelegd in Richtlijn 95/18; daarin zijn de voorwaarden opgenomen waaronder spoorwegondernemingen toegang tot de markt kunnen krijgen. Ten slotte zijn bij Richtlijn 95/19 de be- langrijkste principes vastgelegd die zonder onderscheid voor alle ondernemingen in de sector moeten gelden, niet alleen met betrekking tot de tarieven, maar ook ten aanzien van de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit, die vaak beperkt of in andere gevallen verzadigd is. Het CvdR verzoekt de Raad en het Europees Parlement de gevolgen van de tenuitvoerlegging van de richtlijnen voor de duurzame ontwik- keling van de Europese regio’s na te gaan. Aandachtspunten hierbij zijn met name de betaling van rechten voor het gebruik van de infrastructuur, de mogelijke verslechtering van de regionale openbare dienstverlening, het overwicht van het trans-Europese vrachtvervoer dat op alle andere gebruikers prioriteit zal krijgen, de verwaarlozing van spoorwegverbindin- gen naar sommige arme regio’s en de concentratie van economische activiteiten in de thans rijkste regio’s. 3. Voorstellen 3. 1. Wijziging van Richtlijn 91/440 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap 3. 1. 1. Hoofddoel van de voorgestelde wijziging is de volle- dige en verplichte scheiding tussen de instantie die de infrastructuur beheert, en de eigenlijke spoorwegonderneming. Met uitzondering van de vervoersdiensten die als openbare dienstverlening moeten worden beschouwd, wordt de ver- voersdienst aldus een zuiver commerciële activiteit die de wetten van de markt volgt. De staat blijft uiteraard een cruciale rol spelen: hij heeft een regulerende functie en dient toe te zien op de naleving van de voorschriften. Voorts neemt hij het beheer van de infrastructuur voor zijn rekening en ziet hij aldus toe op de ontwikkeling ervan, de nodige investeringen, de toekomstplanning, de naleving van de veiligheidsvoorschrif- ten en de goede werking van de markt op dit gebied. 3. 1. 2. Voorts is bepaald dat er een scheiding moet zijn tussen personen- en goederenvervoer, althans in de boekhou- ding. Dit onderscheid is van belang omdat hierbij naar gelang van het geval verschillende criteria van toepassing zijn: het goederenvervoer is bijvoorbeeld sterker commercieel gericht, terwijl het personenvervoer nu eens scherp meeconcurreert, dan weer een dienst van openbaar nut is. Door deze scheiding zal de nodige doorzichtigheid worden verkregen in de econo- mische dimensie van de verschillende vervoerstypes. De ontwikkeling van de nationale 3. 1. 3. spoorwe- ginfrastructuur en van de respectieve nationale markten is evenwel niet alleen afhankelijk van een economische kosten/- baten-analyse, maar ook van algemenere aspecten die verband houden met het nationale of maatschappelijke belang, de economische samenhang en de regionale ontwikkeling. Bij de tenuitvoerlegging van maatregelen moeten deze factoren worden meegenomen. In sommige lidstaten met specifieke geografische 3. 1. 4. of geopolitieke kenmerken zal een andere aanpak bij de ontwikkeling van de spoorwegmarkt moeten worden gehante- erd. Ieder gebied in de Gemeenschap zal afzonderlijk moeten worden bekeken en daarbij zullen met de specifieke omstandig- heden rekening moeten worden gehouden. Dit hoeft evenwel geen negatieve gevolgen te hebben of een bedreiging te vormen voor de communautaire strategie om de spoorwegen te saneren. Ten einde de spoorwegen weer vitaal te maken en 2. 4. hun marktaandeel in het personen- en goederenvervoer te vergroten moet volgens de Europese Unie in de praktijk worden gestreefd naar nauwe samenwerking tussen alle spoor- wegmaatschappijen, met name op het gebied van het interna- tionale goederen- en passagiersvervoer en ten slotte ook op het gebied van het nationale goederenvervoer. De voorstellen van de Europese Commissie voor nieuwe richtlijnen (wijziging van Richtlijn 91/440 en van Richtlijn 95/18 en intrekking van Richtlijn 95/19) gaan in die richting. 3. 2. Voorstel voor een richtlijn tot wijziging van Richtlijn 95/18 betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegonder- nemingen 3. 2. 1. In de voorgestelde richtlijn is bepaald dat spoorwe- gondernemingen die de in artikel 10 van Richtlijn 91/440 bedoelde diensten verlenen, een vergunning moeten krijgen van de lidstaat waar zij gevestigd zijn. Deze vergunning is in 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/43 de hele Gemeenschap geldig. De vergunning wordt verleend onder bepaalde voorwaarden, zoals beroepsbekwaamheid, financiële draagkracht en goede naam. 3. 2. 2. Hoofddoel van de voorgestelde richtlijn is doorzich- tigheid en gelijke behandeling van spoorwegondernemingen; tevens moet aldus worden verzekerd dat alle veiligheids- voorschriften en -voorwaarden in een open markt in acht worden genomen met het oog op de goede werking van een spoorwegsysteem ten dienste van de gebruiker, en derhalve ook van de samenleving. is het Nieuw in dit voorstel 3. 2. 3. feit dat verplichte vergunningverlening nu ook kan gelden voor ondernemingen die stads-, voorstads- of perifere spoorwegdiensten aanbieden. Elke lidstaat of elke regio met verantwoordelijkheden op het gebied van de spoorwegen en met een eigen spoorwegnet moet zelf uitmaken of ondernemingen met dergelijke activiteiten op zijn grondgebied een vergunning moeten aanvragen. In het vooruitzicht van een steeds grotere liberalisering van de markt kunnen de lidstaten van deze regeling goed gebruik maken. 3. 3. Voorstel tot opheffing van Richtlijn 95/19/EG betreffende de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur en de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit 3. 3. 1. Bij het kiezen van een bepaald vervoermiddel laten gebruikers van vervoersdiensten zich door een aantal factoren leiden. De kwaliteit en de betrouwbaarheid van de aangeboden dienst zijn van bijzonder belang, maar de prijs van de dienst speelt een doorslaggevende rol. De heffingen die met name voor het vervoer per spoor moeten worden betaald, zijn van grote invloed op de uiteindelijke prijs van het vervoerde product (afwenteling van de kosten). Via dit mechanisme kunnen stimulansen worden gecreëerd om vervoersactiviteiten van de weg naar het spoor te verschuiven. Het voorstel heeft tot doel het kader vast te stellen 3. 3. 2. voor de toewijzing van capaciteit en voor de heffing van rechten voor het gebruik van de infrastructuur. Een aanzienlijk deel van de prijs die de gebruiker moet betalen, wordt bepaald door de kosten van de infrastructuur. Volgens de voorgestelde richtlijn houdt een deel van de kosten ook verband met de infrastructuurschaarste. Dit zou voor problemen kunnen zorgen bij de tenuitvoerlegging, als de infrastructuurbeheerder geen enkele speelruimte heeft om besluiten te nemen of maatregelen te treffen om storingen in het systeem in de mate van het mogelijke te verhelpen. 3. 3. 3. De toewijzing van vervoerscapaciteit aan spoorwe- gondernemingen moet door een onafhankelijke instantie ge- beuren die los staat van de ondernemingen en actoren die spoorwegdiensten verlenen (gezien het eventuele belangen- conflict). Hoewel deze instantie rekening zal moeten houden met de doelstellingen en voorschriften van de Europese nationale en regionale besturen en ondernemingen, moet haar beleid en werking terwille van de transparantie worden een andere hogere gecontroleerd door instantie. Deze infrastructuurbeheerder zal dan ook op het gebied van tarieven niet van starre en vooraf vastgestelde criteria mogen uitgaan, maar zich op bedrijfspolitieke overwegingen moeten baseren. Doorzichtigheid en gelijke behandeling van alle ondernemin- gen waaraan toegang tot de spoorwegmarkt is verleend, zijn absoluut noodzakelijk. Dit betekent evenwel niet dat de infrastructuurbeheerder over geen speelruimte mag beschikken om de specifieke omstandigheden van het door hem beheerde infrastructuurnet in zijn besluiten mee te nemen. De toe te rekenen kosten voor het gebruik van de 3. 3. 4. spoorweginfrastructuur moeten worden bepaald aan de hand van soortgelijke methodes als bij de andere concurrerende vervoersmiddelen, met name het wegvervoer. Het is niet zinvol door te gaan met internalisering of het toerekenen van de externe kosten van het spoorvervoer als in de sector wegver- voer geen soortgelijk tariferingsprincipe wordt gehanteerd. De methodologische en politieke problemen bij een dergelijke aanpak zijn overigens bekend. En het is nog meer bekend dat het spoor een vervoermiddel is met veel lagere externe kosten dan het wegvervoer. Er zou evenwel kunnen worden gedacht aan een tarifering binnen de spoorwegsector waarbij rekening wordt gehouden met de vooruitgang op milieugebied; zo zouden op milieuvriendelijkere treinen lagere heffingen kun- nen worden geheven dan op treinen die gebruik maken van technologieën die minder milieuvriendelijk zijn (naar analogie met de verschillende tarieven die in het wegvervoer voor het eurovignet gelden, overeenkomstig het besluit van de Vervoerraad van 1 december 1998). Voorts moet worden voorkomen dat tarifering op basis van de marginale kosten leidt tot minder spoorwegverbindingen in plattelandsgebieden. 3. 3. 5. Tenslotte moeten het nieuwe begrip „gemachtigde aanvrager” en diens rol volledig duidelijk worden gemaakt. Deze nieuwe categorie moet op de spoorwegmarkt ingang kunnen vinden zonder de goede werking van het systeem in gevaar te brengen. Volgens de ontwerprichtlijn kan spoorwe- ginfrastructuurcapaciteit worden verworven door „een natuur- lijke persoon of een rechtspersoon die om commerciële redenen of in verband met het algemeen belang heeft bij de verwerving van infrastructuurcapaciteit om een spoorweg- te exploiteren, en die aan de noodzakelijke eisen dienst heeft voldaan, zodat hij capaciteit kan reserveren”. Deze „gemachtigde aanvragers” kunnen dus zowel spoorwegonder- nemingen zijn als andere personen of instanties die vervoer lokale gemeenschappen, touroperators, willen organiseren: vrachtvervoerders,. Het CvdR is met name bezorgd over de uitbreiding van dit recht tot vrachtvervoerders. Een en ander zou kunnen leiden tot een markt zoals de markt van het wegvervoer, waarbij de concurrentie ernstig wordt verstoord. 4. Voorstellen voor begeleidende maatregelen 4. 1. Met het oog op een volledige herstructurering van de spoorwegsector ten dienste van de samenleving moeten de voorgestelde regelingen vergezeld gaan van passende begelei- dende maatregelen. Daarbij kan aan het volgende worden gedacht: C 57/44 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 — uitstippeling op nationaal en communautair niveau van sociale maatregelen voor werknemers in de spoorwegsec- tor; — bevordering van technische en institutionele maatregelen voor de spoorwegen, zoals het garanderen van technische compatibiliteit en waar mogelijk ook interoperabiliteit van netwerken, versterking van „freight freeways”; — vaststelling van de voorwaarden waaronder van de overe- engekomen afgeweken (overheidssteun, enz. ), met name in het kader van de verplichting tot het verstrekken van diensten van openbaar regelingen worden kan nut;— duidelijke omschrijving van de rol van de staat, zodat een optimale werking van het spoorwegsysteem wordt verzekerd, zowel op het stuk van concurrentievermogen als qua dienstverlening van openbaar nut die de spoorwegen verstrekken. „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap” () Inleiding 5. Sinds begin jaren ’90 is bij de Europese Unie het besef 5. 1. ontstaan dat er speciale maatregelen moeten worden genomen ten behoeve van de spoorwegen in de EU in een streven om een evenwichtige ontwikkeling van alle takken van vervoer te waarborgen en iets te doen aan de steeds slechter wordende marktpositie van het railvervoer. 5. 2. Door structurele, economische en historische factoren is de ontwikkeling van de verschillende vervoerswijzen in iedere lidstaat echter anders verlopen, hetgeen vaak als oorzaak van de aanzienlijke concurrentiedistorsies tussen de takken van vervoer wordt aangewezen. Eén van de belangrijkste doelstellingen van het gemeenschappelijk vervoerbeleid is een evenwichtige ontwikkeling van een vervoersysteem dat beantwoordt aan de werkelijke behoeften en is afgestemd op de geografische, economische en politieke situatie in Europa. 5. 3. Tegelijkertijd groeit het besef onder de Europese bevol- king dat bescherming van het milieu een absolute noodzaak is bij het streven naar een duurzame economische ontwikkeling in het kader van de Europese integratie. In dit licht is ook de veiligheid van het vervoer een aspect dat niet veronachtzaamd mag worden. Door de ontwikkeling van de spoorwegen een impuls te geven, kan aan de bezorgdheid op deze punten tegemoet worden gekomen, terwijl tegelijkertijd voor een betere verdeling van het vervoer over de verschillende takken wordt gezorgd. Gelet op de noodzakelijkerwijs pas op langere termijn te verwachten economische voordelen moet tegelijkertijd een beleid worden uitgestippeld dat gericht is op ontwikkeling van alle spoorlijnen, met inbegrip van de minder belangrijke trajecten (in tegenstelling tot het thans in vele landen gevoerde beleid waarbij weinig gebruikte trajecten worden afgeschaft). Alleen door zoveel mogelijk Europese industriegebieden via het spoor met elkaar te verbinden zal het wegvervoer kunnen worden verminderd, met alle economische en milieuvoordelen vandien. 5. 4. De eerste stap richting modernisering van de spoorwe- gen werd gezet met Richtlijn 91/440/EEG inzake de ontwikke- ling van de spoorwegen in de Gemeenschap. 6. Richtlijn 91/440/EEG 6. 1. Richtlijn 91/440/EEG heeft tot doel, bepaalde funda- mentele structuren binnen de spoorwegen tot stand te brengen om de sector transparanter en meer volgens de eisen van de markt te laten functioneren. Daartoe werd bijvoorbeeld be- paald dat voor het infrastructuurbeheer en de dienstverlening aparte boekhoudingen moesten worden gevoerd. 6. 2. In het streven naar openstelling van de van oudsher beschermde markt voor railvervoer voorziet artikel 10 van de richtlijn in een zekere liberalisering van de toegang tot de markt voor transitovervoer. Deze liberalisering kent echter haar grenzen: alleen internationale samenwerkingsverbanden van spoorwegmaatschappijen die internationale vervoer- diensten verrichten, en ondernemingen die gecombineerde vervoerdiensten verrichten, worden tot de markt toegelaten. 7. Voorstel tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG 7. 1. Vier jaar na vaststelling van de richtlijn heeft de Commissie nu een voorstel tot wijziging ervan ingediend. Zij wil artikel 10 dusdanig wijzigen dat iedere onderneming die diensten in het goederenvervoer, gecombineerd vervoer of het internationaal reizigersvervoer verricht, toegang tot de spoorweginfrastructuur krijgt. 7. 2. Over deze volgende fase van de liberalisering van de spoorwegmarkt hebben de lidstaten tot op heden geen politie- ke overeenstemming weten te bereiken. 7. 3. Vanzelfsprekend dient de liberalisering van de spoor- wegmarkt stapsgewijs plaats te vinden. De mate van liberalise- ring van de spoorwegmarkt verschilt duidelijk van lidstaat tot lidstaat, doordat tot enkele jaren geleden een gemeenschappe- lijk beleid ontbrak. 7. 4. Met haar nieuwe voorstel wil de Commissie ontegen- zeggelijk meer vaart achter de liberalisering zetten, een benade- ring die beslist aanvaardbaar is om de spoorwegen een impuls te geven. Er moet echter nog wel worden bezien wat de gevolgen van de voorgestelde maatregelen zijn voor sommige lidstaten waar de situatie op dit gebied anders is dan in de andere lidstaten. Zo mag niet worden voorbijgegaan aan de belangrijke rol die de spoorwegen in veel landen op het vlak 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/45 van de werkgelegenheid en de openbare dienstverlening spelen. Er moeten dan ook strategieën worden gehanteerd waarbij niet alleen de economische belangen maar ook de sociale functie van de spoorwegen wordt verzekerd. Juist in dit licht kan men zich afvragen wat het meest 7. 5. geschikte moment is voor dit soort maatregelen. Over deze kwestie zou een politieke discussie gevoerd kunnen worden om overeenstemming te bereiken. Voordat er onomkeerbare beleidsmaatregelen worden getroffen, zouden alle denkbare scenario’s moeten worden bestudeerd, vooral in samenhang met een reëel en aanvaardbaar tijdschema. Bovendien moet iedere maatregel gericht zijn op een zo goed mogelijke integratie van alle regio’s van de Europese Unie, om zo de sociaal-economische samenhang in de hele Europese Unie te technische compatibiliteit van de conventionele spoorwegen. Brussel, 18 november 1999. waarborgen. 8. Conclusies 8. 1. Wil een solide basis voor politieke overeenstemming kunnen worden gecreëerd, dan moet er binnen de lidstaten naar een gemeenschappelijke noemer worden gezocht. Wat het railvervoer betreft, kan men er weliswaar van overtuigd zijn dat de goede weg is ingeslagen, maar blijft het toch noodzakelijk om een passend tijdschema te hanteren voor de tenuitvoerlegging van nationale en EU-maatregelen om de werkgelegenheid in de sector te handhaven, alsmede voor de bevordering van de goederen-snelspoorwegen en de vaststel- ling van de voorwaarden waaronder afwijkingen van de regelgeving kunnen worden toegestaan, zoals het toekennen van staatssteun om de openbare dienstverlening te kunnen waarborgen, enz. Daarbij moet ook in begeleidende maatrege- len worden voorzien, bijvoorbeeld met betrekking tot de De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER


title: Regulamento (CE) n.° 2444/1999 da Comissão, de 18 de Novembro de 1999, relativo à emissão de certificados de exportação do sistema A2 no sector das frutas e produtos hortícolas

eurovoc_concepts:
citrus fruit
export licence
fruit vegetable
grape
pip fruit

text: 19. 11. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 298/3 REGULAMENTO (CE) N. o 2444/1999 DA COMISSÃO de 18 de Novembro de 1999 relativo à emissão de certificados de exportação do sistema A2 no sector das frutas e produtos hortícolas A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, (3) Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CE) n. o 2190/96 da Comissão, de 14 de Novembro de 1996, que estabelece as normas de execução do Regulamento (CE) n. o 2200/96 do Conselho, no que respeita às restituições à exportação no sector das frutas e produtos hortícolas (1), com a última redacção que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) n. o 1303/1999 (2), e, nomeadamente, o n. o 4 do seu artigo 3. o, (1) (2) Considerando que o Regulamento (CE) n. o 2331/1999 da Comissão (3), fixa as taxas de restituição indicativas e as quantidades indicativas dos certificados de exportação do sistema A2, que não os solicitados no âmbito da ajuda alimentar; Considerando que, em relação aos limões e às maçãs, atendendo à situação económica nos diferentes grupos de destinos em causa, indicados no anexo do Regula- mento (CE) n. o 2331/1999, e em função das indicações recebidas dos operadores pelos seus pedidos de certifi- cados do sistema A2, há que fixar taxas de restituição definitivas diferentes das taxas de restituição indicativas, bem como percentagens de emissão das quantidades pedidas; que as taxas definitivas não podem exceder as taxas indicativas majoradas de 50 %; Considerando que, em aplicação do n. o 5, do artigo 3. o do Regulamento (CE) n. o 2190/96, os pedidos de taxas são superiores às considerados nulos, taxas definitivas correspondentes ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1. o 1. Relativamente aos certificados de exportação do sistema A2 cujo pedido tenha sido apresentado ao abrigo do artigo 1. o do Regulamento (CE) n. o 2331/1999, a data efectiva de apre- sentação do pedido, referida no n. o 1, segundo parágrafo, do artigo 3. o do Regulamento (CE) n. o 2190/96, é 19 de Novembro de 1999. Os certificados referidos no n. o 1 serão emitidos com as 2. taxas de restituição definitivas e até ao limite das percentagens de emissão das quantidades pedidas, indicadas em anexo. Em aplicação do n. o 5, do artigo 3. o do Regulamento (CE) 3. n. o 2190/96, os pedidos, referidos no n. o 1, de taxas superiores às taxas definitivas correspondentes, indicadas em anexo, são considerados nulos. Artigo 2. o O presente regulamento entra em vigor em 19 de Novembro de 1999. O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros. Feito em Bruxelas, em 18 de Novembro de 1999. Pela Comissão Franz FISCHLER Membro da Comissão (1) JO L 292 de 15. 11. 1996, p. 12. (2) JO L 155 de 22. 6. 1999, p. 29. (3) JO L 281 de 4. 11. 1999, p. 3. L 298/4 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 19. 11. 1999 ANEXO Produto Destino ou grupo de destinos (1) Taxas de restituição definitivas (EUR/t líquida) Percentagens de emissão das quantidades pedidas Tomates Laranjas Limões Uvas de mesa Maçãs A00 F01, F02, F05 A00 A00 F01 F02 20 50 52 25 35 38 100 % 94 % 100 % 100 % 69 % 98 % (1) Os códigos de destino são definidos do seguinte modo: A00: Todos os destinos. F01: Noruega, Islândia, Gronelândia, ilhas Faroé, Polónia, Hungria, Roménia, Bulgária, Albânia, Estónia, Letónia, Lituânia, Bósnia-Herze- govina, Croácia, Eslovénia, antiga República Jugoslava da Macedónia, República Federativa da Jugoslávia (Sérvia e Montenegro) e MaltaSuíça, República Checa, Eslováquia e Japão. F02: Arménia, Azerbaijão, Bielorrússia, Geórgia, Cazaquistão, Quirguizistão, Moldávia, Rússia, Tajiquistão, Turquemenistão, Usbequistão, Ucrânia, destinos referidos no artigo 34. o do Regulamento (CEE) n. o 3665/87 da Comissão, alterado. F05: Suíça, República Checa, Eslováquia e Japão


title: Verordening (EG) nr. 2450/1999 van de Commissie van 18 november 1999 tot vaststelling van de maximumrestitutie bij uitvoer van zachte tarwe in het kader van de inschrijving bedoeld in Verordening (EG) nr. 1707/1999

text: 19. 11. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 298/11 VERORDENING (EG) Nr. 2450/1999 VAN DE COMMISSIE van 18 november 1999 tot vaststelling van de maximumrestitutie bĳ uitvoer van zachte tarwe in het kader van de inschrĳving bedoeld in Verordening (EG) nr. 1707/1999 DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 1766/92 van de Raad van 30 juni 1992 houdende een gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector granen (1), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Veror- dening (EG) nr. 1253/1999 (2), Gelet op Verordening (EG) nr. 1501/95 van de Commissie van 29 juni 1995 tot vaststelling van enkele toepassingsbepalingen van Verordening (EEG) nr. 1766/92 van de Raad wat de toekenning, in de graansector, van uitvoerrestituties en van bĳ verstoring van de graanmarkt te treffen maatregelen betreft (3), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 2513/98 (4), en met name op artikel 4, (1) (2) Overwegende dat een openbare inschrĳving voor de restitutie en/of de belasting bĳ uitvoer van zachte tarwe naar alle derde landen is opengesteld bĳ Verordening (EG) nr. 1707/1999 van de Commissie (5), gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 2011/1999 (6); Overwegende dat in artikel 7 van Verordening (EG) nr. 1501/95 is bepaald dat de Commissie, op grond van de meegedeelde offertes, volgens de procedure van artikel 23 van Verordening (EEG) nr. 1766/92 kan besluiten een maximumrestitutie bĳ uitvoer vast te stellen, daarbĳ rekening houdend met de in artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1501/95 bedoelde criteria; dat in dat geval wordt gegund aan de inschrĳver(s) wiens (wier) offerte niet hoger is dan de vastgestelde maximumrestitutie, en aan de inschrĳver(s) wiens (wier) offerte betrekking heeft op een uitvoerbelasting; Overwegende dat de toepassing van de bovenbedoelde criteria op de huidige marktsituatie voor de betrokken graansoort leidt tot de vaststelling van de maximumresti- tutie bĳ uitvoer op het in artikel 1 vermelde bedrag; Overwegende dat de in deze verordening vervatte maat- regelen in overeenstemming zĳn met het advies van het Comité van beheer voor granen, (3) (4) HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Voor de offertes die van 12 tot en met 18 november 1999 in het kader van de inschrĳving bedoeld in Verordening (EG) nr. 1707/1999 werden meegedeeld, wordt de maximumrestitutie bĳ uitvoer van zachte tarwe vastgesteld op 39,29 EUR/t. Deze verordening treedt in werking op 19 november 1999. Artikel 2 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselĳk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 18 november 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 181 van 1. 7. 1992, blz. 21. (2) PB L 160 van 26. 6. 1999, blz. 18. (3) PB L 147 van 30. 6. 1995, blz. 7. (4) PB L 313 van 21. 11. 1998, blz. 16. (5) PB L 201 van 31. 7. 1999, blz. 55. (6) PB L 248 van 21. 9. 1999, blz. 23