title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Werkdocument van de Commissie "Elektriciteit uit duurzame bron en de interne markt voor elektriciteit""

eurovoc_concepts:
electrical energy
electricity supply
energy industry
renewable energy
single market
technical standard

text: C 368/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Werkdocument van de Commissie ‘Elektriciteit uit duurzame bron en de interne markt voor elektriciteit‘” (1999/C 368/03) Op 16 april 1999 heeft de Commissie overeenkomstig artikel 262 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap besloten het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling „Vervoer, energie, infrastructuur, informatiemaatschappij”, die was belast met de voorberei- dende werkzaamheden, heeft haar advies op 5 oktober 1999 goedgekeurd; rapporteur was de heer Morgan. Tijdens zijn 367e zitting van 20 en 21 oktober 1999 (vergadering van 20 oktober) heeft het Comité het volgende advies uitgebracht, dat met 107 stemmen vo´ o´ r en 1 stem tegen, bij 4 onthoudingen is goedgekeurd. 1. Inleiding Het Comité is ingenomen met het werkdocument van 1. 1. de Commissie; dit is het eerste substantiële initiatief na de publicatie van het Witboek „Energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen” (1). (Het is ook een goede zaak dat de Commissie haar werkdocument „Energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen (communautaire strategie en actie- plan) — aanloopcampagne”, SEC(1999) 504, heeft gepubli- ceerd). 1. 2. In het werkdocument dringt de Commissie vooral aan op harmonisatie van de interne elektriciteitsmarkt (2). De Commissie wijst o. m. op het volgende: Het naast elkaar bestaan van verschillende steunregelingen zal waarschijnlijk tot handels- en concurrentiedistorsies leiden. Duurzame ener- giebronnen zullen de komende jaren onvermijdelijk een be- langrijkere rol in de EU gaan spelen, gezien de in Kyoto gedane toezeggingen. Het risico van marktverstoringen zal bijgevolg ook toenemen. Weliswaar is het verstorende effect op handel en concurrentie dat wordt veroorzaakt door de verscheiden- heid van steunregelingen nu nog relatief beperkt, gezien het geringe marktaan van elektriciteit uit duurzame energiebron- nen in de EU, maar naar het zich laat aanzien zal de negatieve invloed daarvan zich de komende jaren aanzienlijk sterker doen gelden. 1. 3. Gezien de geliberaliseerde energiemarkt houdt deze harmonisatie de Commissie terecht bezig. De EU-doelstellingen kunnen het best worden verwezenlijkt als voor elke technolo- gie een aparte steunregeling geldt. 2. De aanpak van de Commissie: fundamentele opties In het Commissiedocument staan de volgende doelstel- 2. 1. lingen van de Gemeenschap en de lidstaten: (1) Witboek voor een communautaire strategie en een actieplan, COM(97) 599 def. ; ESC-advies: PB C 214 van 10. 7. 1998. (2) Richtlijn 96/92 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit, PB L 27 van 30. 1. 1997; ESC- advies: PB C 73 van 15. 3. 1993. — De invoering van een regelgevend kader dat (i) rationeel en efficiencybevorderend is (en aldus kostenverlaging en is (d. w. z. niet innovatie in de hand werkt), voortdurend gewijzigd wordt) en (iii) effectief zorgt voor een flinke groei van de elektriciteitsproductie uit duurzame bronnen. (ii) stabiel — Een geleidelijke invoering van die regelgeving, zodat de tot op heden geboekte vooruitgang in het gebruik van duurzame energie niet in gevaar gebracht wordt en de essentiële milieudoelstellingen worden gehaald. — Forse inspanningen van alle lidstaten in de hele Gemeen- schap om de penetratie van duurzame energie op alle markten in de EU te vergroten, hetgeen zal leiden tot schaalvoordelen, vooral wat de productiekosten betreft, en zo kostenverlagend zal werken. — Een aantal maatregelen om de toegang van duurzame elektriciteit tot de interne elektriciteitsmarkt te vergemak- kelijken. Die maatregelen, die door alle lidstaten dienen te worden genomen, zouden er b. v. naar moeten streven dat de planologische en bestuurlijke voorschriften en die voor de aansluiting op het net de groei van duurzame elektriciteit in de EU zo weinig mogelijk beperkingen opleggen. Het Comité gaat in grote lijnen akkoord met deze 2. 2. doelstellingen. Een stabiel kader is van essentieel belang. De Commissie behandelt twee opties voor de ontwikkeling van regelgeving: 2. 2. 1. O p t i e 1 : G e l e i d e l i j k e t o t s t a n d b r e n - g i n g v a n e e n i n t e r n e m a r k t d o o r t o e - p a s s i n g v a n d e b e p a l i n g e n v a n h e t V e r - d r a g Deze optie houdt in dat elke lidstaat zelf kan blijven kiezen voor de steunregeling die het best afgestemd is op de situatie; 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/7 de bepalingen van het Verdrag, met name inzake staatssteun, blijven echter onverkort van toepassing. De volgende argumen- ten pleiten voor deze optie: — De fysische omstandigheden die voor de ontwikkeling van duurzame elektriciteit van belang zijn, variëren sterk van lidstaat tot lidstaat. Er is iets voor te zeggen om niet zozeer pro-actieve maatregelen ten behoeve van een interne markt op dit gebied in te voeren, maar elke lidstaat de maatregelen te laten nemen die het best op de situatie zijn afgestemd. toekomst meer elektriciteit met behulp van duurzame energie wordt opgewekt. Deze mechanismen gaan echter voorbij aan de enorme juridische, culturele en technologische veranderin- gen die nodig zijn om het programma uit te kunnen voeren. Uiteindelijk zal de ontwikkeling van duurzame energie afhan- gen van de vraag of er in de maatschappij — zowel de bevolking als planologen — een draagvlak voor bestaat. Hierbij zou een belangrijke rol kunnen zijn weggelegd voor de lidstaten en de Unie: deze kunnen onderwijsprogramma’s coördineren, zodat de bevolking goed in staat is een keuze te maken tussen lokale milieueffecten en andere milieueffecten zoals het broeikaseffect. — Zoals al is opgemerkt, is een pluspunt van een regeling met vaste prijzen dat het gebruik van duurzame elektriciteit daarmee snel zou kunnen uitstijgen boven het uiterst lage peil waarop het nu in de meeste EU-landen staat. 3. 4. Hoewel de Commissie dus terecht streeft naar efficiënte handel en concurrentie, zouden voorstellen voor harmonisatie op de elektriciteitsmarkt van de Gemeenschap altijd voor elke technologie afzonderlijk moeten worden beoordeeld. 2. 2. 2. O p t i e 2 : P r o - a c t i e f t o t s t a n d b r e n g e n v a n e e n i n t e r n e m a r k t d o o r m i d d e l v a n c o m m u n a u t a i r e a c t i e Dit zou betekenen dat er een elementair communautair kader wordt vastgesteld, waarschijnlijk in de vorm van een richtlijn. De lidstaten moeten er dan voor zorgen dat na een bepaalde overgangsperiode hun directe steunregelingen voor duurzame elektriciteit aan een aantal basiseisen voldoen, en wel zodanig dat de verschillende regelingen voldoende compatibel zijn, zodat er werkelijke handel en concurrentie kan ontstaan. Het Comité voelt het meest voor optie 2 en onder- 2. 3. bouwt dit in paragraaf 5. 3. De aanpak van het Comité: nadruk op technologie 3. 1. Gezien de enorme verschillen tussen de diverse tech- nologieën zou er voor elke duurzame technologie een apart regelgevingskader moeten komen. 3. 2. De ene lidstaat is veel beter in staat gebruik te maken van de diverse technologieën dan de andere. Daarom zouden de lidstaten eerst hun eigen mogelijkheden op dit gebied in kaart dienen te brengen. 3. 5. Allereerst dient de ontwikkeling van de nodige duurza- me opwekkingscapaciteit te worden bevorderd. Tegelijkertijd moet de regelgeving voor elke technologie geharmoniseerd worden om schaalvoordelen op de interne markt mogelijk te maken. Verder is O&O van essentieel belang voor elke tech- 3. 6. nologie. In het kader van het vijfde OTO-kaderprogramma (1) kan steun worden verleend, maar deze moet dan wel gericht verdeeld worden en dus goed op elke technologie worden afgestemd. 3. 7. Om het effect van de diverse technologieën zo groot mogelijk te maken moeten bij de ontwikkeling hiervan tegelij- kertijd bijbehorende energiebesparingsplannen worden uitge- werkt. In de regelgeving dient hiermee rekening te worden gehouden. 3. 8. De belangrijkste technologieën Uit onderzoek blijkt dat de belangrijkste technologieën stuk voor stuk met verschillende problemen te kampen hebben en dat ook bij de aanpak van deze problemen enige harmonisatie op haar plaats is. 3. 8. 1. W i n d Vergunningen van lokale overheden zijn van essentieel belang voor de ontwikkeling van windparken. Landelijke, regionale en lokale overheden moeten het verlenen van vergunningen voor de opwekking van elektriciteit uit windenergie stroomlijnen. Ook dient gezorgd te worden voor steun van de milieulobby. Contracten voor aansluiting op het elektriciteits- net moeten geharmoniseerd worden, en hetzelfde geldt voor de maatregelen die bij een onderbreking van de elektri- citeitstoevoer dienen te worden genomen. In het werkdocument gaat de Commissie vooral in op 3. 3. de diverse regelgevingsmechanismen waarvan de lidstaten gebruik kunnen maken om ervoor te zorgen dat er in de (1) „Vijfde OTO-kaderprogramma (1998-2002) — specifieke pro- gramma’s”; ESC-advies: PB C 407 van 28. 12. 1998, blz. 123. C 368/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 3. 8. 2. B i o m a s s a 3. 9. 2. P r i j z e n Er is al diverse malen op gewezen dat de lidstaten en de Unie ervoor moeten zorgen dat elektriciteitsopwekking door middel van biomassa een plaats in het GLB krijgt. Gezien de productie- tijd van bepaalde gewassen moeten landbouwers, elektriciteits- opwekkers en netbeheerders degelijke contracten met elkaar afsluiten. Ook dient aandacht te worden besteed aan het beheer en de organisatie van processen die verband houden met de opwekking van de elektriciteit uit bosbouwproducten. In ieder geval moet erop worden toegezien dat het land gezond en vruchtbaar blijft. 3. 8. 2. 1. Om de invoering van WKK (warmtekrachtkoppe- ling) (1) in complexen die met duurzame energie werken, te stimuleren zou moeten worden bekeken of vergunningen voor uitbreidingen van de industrie of voor uitbreidingen in steden en voorsteden niet gemakkelijker verstrekt kunnen worden. 3. 8. 3. Z o n n e - e n e r g i e De exploitatie van zonne-energie blijft zich in technisch opzicht voortdurend ontwikkelen. Voor deze exploitatie zijn wel planning- en bouwverordeningen en dwarsverbanden met energie-efficiëntieprogramma’s nodig. 3. 8. 4. K l e i n e w a t e r k r a c h t c e n t r a l e s De Commissie sluit waterkrachtprojecten van meer dan 10 MW uit van steunverlening. Dit zou als ongunstig gevolg kunnen hebben dat wordt afgezien van de aanleg van nieuwe waterkrachtcentrales van meer dan 10 MW. Het voornemen van de Commissie maakt een arbitraire indruk en zal waar- schijnlijk leiden tot onnodige marktdistorsies. Om voor steun- verlening in aanmerking te komen zouden projectontwik- kelaars er bijvoorbeeld toe kunnen worden gebracht grote projecten op te delen in eenheden van minder dan 10 MW. Wil de EU-doelstelling van 12 % meer duurzame energie verwezenlijkt worden, dan zijn mogelijk meer waterkrachtpro- jecten nodig. Grotere projecten zullen zeker planning- en milieuproblemen met zich meebrengen. De financiering in kwestie mag echter alleen dienen ter vergoeding van de extra kosten die in vergelijking met conventionele elektriciteitscen- trales worden gemaakt. 3. 9. Bij elke technologie moet daarom een aantal zaken aandacht krijgen 3. 9. 1. V e r g u n n i n g e n Elke technologie heeft zo haar eigen kenmerken. De Unie zou er bij de lidstaten op moeten aandringen om duidelijke, betrouwbare kaders tot stand te brengen die voor alle betrok- ken partijen — ontwikkelaars, planners en inspecteurs — als richtsnoer kunnen dienen. Een mogelijkheid zou bijvoorbeeld zijn dat de lidstaten in bepaalde gebieden de kosten voor aansluiting op het elektriciteitsnet verlagen, zodat duurzame technologieën er een grotere kans van slagen hebben. (1) Zie ook: Een communautaire strategie voor de bevordering van warmtekrachtkoppeling (WKK) en het wegnemen van belem- meringen voor de ontwikkeling ervan (COM(97) 514 def. ); ESC-advies: PB C 157 van 25. 5. 1998. De kostprijs van elektriciteit en/of warmte verschilt per technologie. Dit werkt ook door in eventuele subsidies, vooral omdat de tarieven voor elektriciteit per duurzame technologie zullen verschillen. 3. 9. 3. S t a a t s s t e u n De ontwikkeling van alle betrokken technologieën is tot dusverre zwaar gesubsidieerd. De overheid zal nog veel moeten investeren en sturing moeten geven voordat duurzame elektriciteit volledig concurrerend is. Voor de verdere ontwik- keling van de interne elektriciteitsmarkt lijkt voor elke tech- nologie gecoördineerde staatssteun nodig. 3. 9. 4. A a n s l u i t i n g o p h e t n e t Deze kwestie verschilt per technologie. De twee belangrijkste zaken zijn de afstand waarover de aansluiting moet worden gerealiseerd (windparken liggen vaak afgelegen) en de moge- lijkheid dat de toevoer van energie (bijvoorbeeld wind) wordt onderbroken. Deze toevoer kan enorm uiteenlopen; water- krachtcentrales verschillen nogal van kleinschalige zonnecol- lectoren. Het Comité is voor open, transparante methoden voor aansluiting op het net en voor standaardregels voor de aansluiting van duurzame elektriciteit. 3. 9. 5. T e r m i j n e n Voordat een project echt goed op gang komt en economisch rendement oplevert, kunnen zich bij elke technologie specifie- ke contractkwesties voordoen. 4. Toekomstige kwesties 4. 1. Prijsopties 4. 1. 1. D e f i n i t i e s De Commissie probeert duurzame elektriciteit zo te definiëren dat subsidies alleen terechtkomen bij producenten die hier ook werkelijk behoefte aan hebben. Het Comité beschouwt het gebruik van de energiebronnen in kwestie graag als van een veel bredere duurzame strategie. De definitie van duurzame energiebronnen zou daarom alle bronnen van duurzame warmte en kracht moeten omvatten. Financiële steunrege- lingen zijn alleen van toepassing op duurzame elektriciteit; steun zou daarom ook uitsluitend verleend moeten worden als er behoefte aan bestaat. Hiervoor kan worden gezorgd als voor elke technologie een aparte regeling geldt. 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/9 4. 1. 2. S u b s i d i e s / v a s t e p r i j z e n 4. 2. Uitvoeringscriteria Het gebruik van gegarandeerde prijssubsidies en aankoopver- plichtingen tegen vaste prijzen heeft in sommige landen geleid tot een groot aantal duurzame projecten en aanbieders van producten de nodige steun verleend. Er zijn echter wel relatief hoge kosten mee gemoeid. Als gevolg van prijssubsidies blijkt het vooral moeilijk om te zorgen voor afnemende kosten. De Commissie heeft aangetoond dat deze aanpak niet automatisch ten goede komt aan efficiency en duurzaamheid. Worden niet langer subsidies verleend, dan blijkt het aantal nieuwe projecten te dalen. 4. 1. 3. G r o e n e t a r i e v e n Groene tarieven vallen op een concurrerende markt niet uit de toon; distorsies als gevolg van subsidies worden erdoor vermeden. Bovendien wordt de consument zo bewust van het indirecte effect dat hij op het milieu heeft. Verder staat concurrerende tarieven borg voor een grotere efficiency. Toch kan de acceptatie van groene tarieven door de consument problemen opleveren. 4. 1. 4. C e r t i f i c a t e n v o o r d u u r z a m e e n e r g i e In het geval van subsidies of vrijstellingen van energieheffingen is een bepaalde vorm van toezicht, inclusief een certificatie- systeem, van essentieel belang. Op die manier kunnen de lidstaten van de Unie namelijk beter in de gaten houden hoeveel „duurzame” elektriciteit wordt geproduceerd en tegelij- kertijd een mechanisme opzetten dat in de toekomst de handel eventueel ten goede zal komen. 4. 1. 4. 1. Gekoppeld aan een quotum voor duurzame energie zou een certificatiesysteem leiden tot meer internationale handel in deze vorm van energie en een situatie creëren waarin voor alle betrokken partijen dezelfde voorwaarden gelden. Het stimuleert de bouw van installaties op de beste locaties en maakt bij het verwezenlijken van doelstellingen een grotere flexibiliteit mogelijk. Voor zo’n systeem zijn wel enige regel- geving en een centrale registratie nodig. De investeringsrisico’s voor projectontwikkelaars kunnen hoger uitvallen. 4. 1. 5. A a n b e s t e d i n g e n , b. v. d e „ N o n F o s s i l F u e l O b l i g a t i o n ” ( N F F O ) i n d e V K Aanbestedingsprocedures komen de efficiency ten goede, leiden tot lagere prijzen en tot marktconvergentie. Diverse technologieën hebben baat bij partiële aanbestedingsprocedu- res (zie par. 3. 9. 2). Contracten die gelden voor de lange termijn (maar wel duidelijk zijn opgesteld) maken het projectontwik- kelaars mogelijk om over de hoogte van rentelasten te onderhandelen met financiële instellingen, die nog weinig te maken hebben gehad met zulke nieuwe (en in hun ogen financieel risicovolle) technologieën. Een succesvolle aanbe- stedingsprocedures betekent echter niet automatisch dat plano- logische diensten toestemming geven voor de uitvoering van de betrokken projecten (zie par. 3. 9. 1). Hierdoor is het moeilijk om besluiten te nemen m. b. t. het elektriciteitsnet (zie par. 3. 9. 3). Uitgaande van bovenstaande analyse is het Comité van mening dat een gefaseerd in te voeren EU-stelsel uiteindelijk aan de volgende criteria moet voldoen: 4. 2. 1. I n t e r n e c o n c u r r e n t i e Om enige kostenefficiency te bereiken, zou er een bepaalde vorm van interne concurrentie tussen producenten van duurza- me energie moeten zijn. 4. 2. 2. C o n c u r r e r e n d e k o s t e n Steunverlening voor een bepaalde technologie moet altijd afgebouwd worden, zodat deze uiteindelijk financieel gezien op eigen benen kan staan. Aanbestedingsprocedures zorgen hier automatisch voor. Bij andere procedures zouden speciale regels kunnen worden toegepast. 4. 2. 2. 1. De hoogte van subsidies voor duurzame energie zou moeten worden afgezet tegen de kosten die gemoeid zijn met andere manieren om de CO2-uitstoot terug te dringen. De steunverlening voor duurzame energie mag uiteraard niet uit de hand lopen. 4. 2. 3. T i j d s l i m i e t e n v a n p r o j e c t e n v o o r d e f i n a n c i e r i n g Deze dragen bij aan een voortdurende verbetering van de technologieën en komen bovendien een gerichte besteding van middelen aan veelbelovende technologieën ten goede. Ook bij afzonderlijke projecten mogen subsidies alleen dienen ter vergoeding van de extra kosten die in vergelijking met conventionele elektriciteitscentrales worden gemaakt. 4. 2. 4. N a d r u k o p v e e l b e l o v e n d e t e c h n o l o - g i e ë n De nadruk moet worden gelegd op duurzame technologieën die de meeste kans hebben om op de korte of middellange termijn met conventionele technologieën te concurreren. Op- ties voor de langere termijn zouden binnen het vijfde kaderpro- gramma moeten worden onderzocht. 4. 2. 5. O p e n t o e g a n g Om een zo groot mogelijk marktaante kunnen verwezenlijken, mogen potentiële investeerders en/of exploitanten nooit van steunregelingen worden uitgesloten. Commerciële en indu- striële energiegebruikers en vooral grootverbruikers van ener- gie zouden moeten worden aangemoedigd om te investeren in duurzame energiesystemen waarmee zij in hun eigen behoefte aan kracht, warmte, koeling en klimaatbeheersing kunnen voorzien. C 368/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 4. 2. 6. Z o w e i n i g m o g e l i j k b u r e a u c r a t i e Om verspilling van financiële middelen te voorkomen moet de steunverlening niet-bureaucratisch en transparant zijn. 4. 2. 7. A a n s l u i t i n g o p h e t n e t e n u i t b r e i d i n g h i e r v a n Er bestaat duidelijk behoefte aan geharmoniseerde, open en transparante methoden voor aansluiting op het net en aan standaardregels voor de aansluiting van duurzame elektriciteit. De regels voor de aansluiting van duurzame elektriciteit zouden gelijk moeten zijn aan de regels voor elektriciteit die op een andere manier is opgewekt. Opwekkers van duurzame elektriciteit zouden net als iedereen moeten betalen voor de door de beheerder van het net geleverde diensten. Een aanslui- ting zou b. v. niet moeten worden gesubsidieerd door andere gebruikers van het net of door de netbeheerders zelf. Integen- deel, de ware kosten zoudenmoeten uitmaken van de totale te subsidiëren projectkosten. Netbeheerders zouden de extra kosten die zij maken (b. v. administratie, netwerkstudies en uitbreidingen) vergoed moeten kunnen krijgen. 5. Conclusie In haar conclusies stelt de Commissie de volgende twee 5. 1. vragen: — ten eerste, is communautaire actie in de vorm van een richtlijn of een ander initiatief nodig om de doelstellingen van de EU op dat gebied te verwezenlijken? — ten tweede, als dit het geval is, voor welke aanpak moet dan worden gekozen? 5. 2. Het antwoord van het Comité op de vraag voor welke aanpak moet worden gekozen houdt verband met de twee in 2 beschreven opties. — wat optie 1 betreft, is het Comité voor de geleidelijke invoering van een interne markt. Deze aanpak heeft echter weinig kans van slagen als niet voor elke technologie een voor de hele markt geldend regelgevend kader wordt ontwikkeld. — in dat geval is ook een versie van optie 2 nodig. Er is veel te zeggen voor de pro-actieve totstandbrenging van een Brussel, 20 oktober 1999. aantal aparte steunregelingen voor bepaalde technologieën. Dit zou de interne markt voor elke technologie dichterbij brengen, voorzover deze er al blijk van heeft gegeven om tot op zekere hoogte op eigen benen te kunnen staan (zie par. 4. 2. 4). 5. 3. Welk instrument de Commissie ook kiest om de doelstellingen van optie 2 te verwezenlijken, dit zal op zichzelf nooit genoeg zijn om ervoor te zorgen dat het marktaan van duurzame energie in 2010 12 % bedraagt. Om dat te bereiken, zijn ook de in par. 5. 4, 5. 5 en 5. 6 beschreven maatregelen nodig. 5. 4. Nog steeds moet onderzocht worden welke bijdrage elke technologie in de hele Unie kan leveren om deze doelstelling van 12 % in 2010 te verwezenlijken. Voor de Unie, de lidstaten en de betrokken sectoren 5. 5. komen de volgende maatregelen in aanmerking om deze niet geringe doelstelling te verwezenlijken: — de lidstaten en de Commissie moeten zich buigen over een eventuele aanpassing van het GLB; — de lidstaten moeten zorgen voor planologische regels en processen die in overeenstemming zijn met de technologi- sche doelstellingen; — met de steunverlening in het kader van het vijfde kaderpro- gramma moeten de Unie en de betrokken sectoren door de lidstaten geselecteerde technologische prioriteiten uit- voeren; — de lidstaten en de Commissie moeten voorwaarden voor contracten en prijzen formuleren en aldus toewerken naar een interne markt voor elke technologie; — de Unie en de betrokken sectoren moeten voor elke technologie technische normen uitwerken, zodat de inter- ne markt dichterbij kan worden gebracht; — de lidstaten moeten zorgen voor publiciteit en voorlichting over duurzame energie. Dit is van groot belang voor de vraag naar en de acceptatie van duurzame warmte en kracht. 5. 6. In overeenstemming met alle bovenstaande opmerkin- gen moeten de Unie en de lidstaten ter verwezenlijking van hun doelstellingen op het gebied van energie-efficiency hun bouwverordeningen herzien en de ontwikkeling van WKK, zonne-energie en fotovoltaïsche energie stimuleren. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI


title: Opinion of the Economic and Social Committee on 'Agri-environmental priorities for the multi-function agriculture of Agenda 2000'

eurovoc_concepts:
EU environmental policy
agricultural product
common agricultural policy
environmental protection
pollution from agricultural sources
product quality

formats: html pdf print

text: C 368/68 EN Official Journal of the European Communities 20. 12. 1999 an alternative, competitive form of government, which is compatible with urban and regional development, while constantly concerned with the quality of life of all the Union’s inhabitants. This sums up the challenges that lie ahead. Brussels, 21 October 1999. The President of the Economic and Social Committee Beatrice RANGONI MACHIAVELLI Opinion of the Economic and Social Committee on ‘Agri-environmental priorities for the multi-function agriculture of Agenda 2000’ (1999/C 368/20) On 28 January 1999, the Economic and Social Committee, acting in accordance with Rule 23(3) of its Rules of Procedure, decided to draw up an opinion on ‘Agri-environmental priorities for the multi-function agriculture of Agenda 2000’. The Section for Agriculture, Rural Development and the Environment, which was responsible for preparing the Committee’s work on the subject, adopted its opinion on 28 September 1999. The rapporteur was Mr Colombo. At its 367th plenary session (meeting of 20 and 21 October 1999), the Economic and Social Committee adopted the following opinion by 93 votes to one, with four abstentions. 1. Introduction 1. 1. On 24 and 25 March 1999, at its Berlin summit, the European Council launched what it described as an ‘equitable and worthwhile reform of the Common Agriculture Policy. The content of this reform will ensure that agriculture is multifunctional, sustainable, competitive and spread through- out Europe, including regions with specific problems, that it is capable for maintaining the countryside, conserving nature and making a key contribution to the vitality of rural life, and that it responds to consumer concerns and demands as regards food quality and safety, environmental protection and the safeguarding of animal welfare’. (1) The reform is based, first and foremost, on Council 1. 2. regulation (EEC) No 2078/92 (2), which was adopted as an accompanying measure the dissemination of environmentally compatible farming practices and to compensate farmers for environmental conservation work. to promote (1) Berlin European Council 24/25 March 1999, Presidency con- clusions. DN: DOC/99/1 of 26. 3. 1999. (2) This subsequently became Regulation No. 1257/1999, in OJ L 160, 26. 6. 1999. The regulation provides for the voluntary involvement of farmers by means of individual agreements offering financial incentives to meet specific technical and production-related requirements or develop certain natural resources within the farm. It has been the most important instrument to date in terms of integrating the environmental dimension into farming policies. 1. 2. 1. The most ground-breaking innovation introduced by the Agenda 2000 package and the new recently-adopted regulations concerns the establishment of a number of com- mon rules for direct payments to farmers under CAP support schemes. The Member States are to adopt the environmental measures they deem to be appropriate, in accordance with specific farmland and production conditions. These measures may include aid in exchange for agri-environmental commit- ments or direct payments subject to fulfilment of compulsory general and specific environmental requirements. The Member States will have to decide on appropriate penalties reflecting the ecological consequences of failure to meet official uniform standards for good farming practice, defined nationally follow- ing consultation with professional farming organisations. They can reduce or even cancel support scheme payments if specific requirements are not met. 20. 12. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 368/69 1. 2. 2. On this issue, the Committee refers to its opinion of 10 September 1998 (1), and takes note of the series of decisions adopted on the subject, as well as the Commission Communi- cation on ‘Directions towards sustainable agriculture’ (2). The Committee notes that in this respect, the reform is 1. 3. in line with its previous opinions, in particular its own- initiative opinion on the Contract between agriculture and society (3), adopted by an overwhelming majority on 14 Sep- tember 1994. 1. 7. 1. In essence, farmers have been asked to manage their land in a manner which as well as being efficient in production terms is also compatible with the conservation of rural and environmental values. New ‘services’ will be provided by a competitive and economically viable farming sector which is also ecologically sound, using and protecting natural resources and safeguarding the capacity for renewal and ecological stability. 1. 7. 1. 1. This is the meaning of ‘multi-function agriculture’: an activity that goes far beyond food production pure and simple. Inspired by the Granada document (4) of Novem- 1. 4. ber 1992, the Committee opinion highlighted the multiple functions performed by the Community’s agriculture sector and named the key ingredients for a ‘contract’ between farmers, the rural world and society in the European Union. 1. 7. 1. 2. The concept of ‘multi-function agriculture’ is based on the statement made by the Luxembourg European Council on 12-13 December 1997, according to which: 1. 5. The opinion reiterated the position taken by the Committee in September 1988 in its two opinions on the Commission communications The future of rural society and Environment and agriculture (5); namely, that in the face of radical agricultural and social change in the EU’s age-old rural settlements, farming must keep up its key role as the heartbeat of rural society, by satisfying basic public needs in terms of quantity and quality, and also by safeguarding nature and the environment. 1. 6. The Committee was already arguing at that stage that farming/environment compatibility required effective guide- lines for farm production and action to promote rural life, within a context of mutual understanding between farmers and the other sections of society, especially consumers. This understanding between agriculture and society 1. 7. was to be grounded in a coherent rural development initiative, based on the multiple functions performed by the agriculture sector, and thus, in particular, its capacity to meet the public’s productive, social and environmental requirements. (1) OJ C 407, 28. 12. 1998. Opinion on direct support schemes/Agen- da 2000. (2) COM(1999) 22 final. (3) OJ C 393, 31. 12. 1994, p. 86. (4) The Granada Document contained the conclusions of the VIth Camerino Symposium on Community Rural Law held in Granada on 27/28. 11. 1992, led by specialists in rural and Community law and aimed at the European scientific community and the Community institutions. The full text is appended to the Com- mittee Opinion on the contract between agriculture and society. (5) COM(88) 501 final of 28. 7. 1988 and COM(88) 338 final of 8. 6. 1988. Opinions: OJ C 298, 27. 11. 1989, pp. 32 and 40. (future of rural society) (environment and agriculture). ‘The Union is determined to continue developing the present European model of agriculture while seeking greater internal and external competitiveness. European agriculture must, as an economic sector, be versatile, sustainable, competitive and spread throughout European territory, including regions with specific problems. The process of reform begun in 1992 should be continued, deepened, adapted and completed, extending it to Mediter- ranean production. The reform should lead to economi- cally sound, viable solutions which are socially acceptable and make it possible to ensure fair income, to strike a fair balance between production sectors, producers and regions and to avoid distortion of competition. (6)’ 1. 7. 1. 3. A distinction must, however, be drawn between multi-function farming and multiple jobbing. The second covers diversification to non-farm activities (crafts, business or employed work). In this case, arable and livestock farming are just part of the occupational definition. This takes account of the view that rural development should be underpinned by an increase in non-farm activities and services, which generates additional or alternative sources of income, and is capable of reversing the trend towards rural depopulation, revitalising the economy and making country life more attractive. Therefore, multi-function farming (7) requires new 1. 7. 1. 4. duties of farmers, in both traditional and innovative work, the all-round rationale being to develop the business, with due respect tax, social security and pension arrangements laid down in national legislation. for any special (6) Luxembourg European Council — 12/13 December 1997 — Presidency Conclusions — DN: PRES 97/400 15. 12. 1997. (7) For a more detailed definition of the concept of multifunction farming see the opinion on ‘A policy to consolidate the European agricultural model’, Point 3. C 368/70 EN Official Journal of the European Communities 20. 12. 1999 1. 8. In the Committee’s opinion, for agri-environmental initiatives to succeed, a bond of solidarity must be forged between all sections of civil society in relation to agriculture, in contrast to traditional measures aimed solely at improving production structures and often seen as one more way of subsidising the primary sector at the tax payer’s expense. 1. 9. The Committee was therefore pleased to note that many of its views were shared; first, in the conclusions to the European conference on rural development held in Cork in November 1996, which identified sustainable rural develop- ment as an EU priority and cornerstone of all regional policy, in particular to stem the rural exodus and boost employment; and second, in the agriculture chapter of Agenda 2000 (1), where, in setting out the European model for agriculture, the Commission recognised the major environmental role played by farming, by virtue of its having always been the most widespread form of land use. ments, marking a departure from the simple set-aside compen- sation system, towards incentives proportionate to the pro- vision of practical land-conservation services. 1. 10. 3. The Committee would stress the need to prevent unfair distortions to competition rules, resulting from environ- mental obligations or draconian protection schemes, and limiting opportunities for normal profitable land-use. A series of good farming practice standards should be drawn up, listing the general and specific environmental conditions for direct payments required of farmers by the CAP reform. 1. 9. 1. While approving the approach taken by Agenda 2000, the Committee does not in any way wish to invalidate the general and sectoral critical assessment made in its various opinions on the agriculture chapter of Agenda 2000 and the individual proposals for COM reform contained in them (2). 1. 10. 4. In short, the CAP is evolving into a more refined policy aimed at the rural world as a whole — a world no longer to be considered as backward or less important, but in terms of the opportunities it provides to improve quality of life and use natural resources more sensibly and rationally. 1. 10. Under Agenda 2000, income support policies will be increasingly dependent on the services farmers can offer the community, and the sector’s competitiveness will be yoked to production techniques that protect natural resources, reduce and where possible prevent pollution, and generate quality produce. 1. 10. 1. In other words, while the once predominant demand for increased food production is receding, new farm activity openings are emerging for the general purpose of serving the common good, by means of environmentally- sound methods and improvements in product quality and individuality. 1. 10. 2. More importantly, provision has been made for aid to be allocated in exchange for agri-environmental commit- (1) COM(97) 2000 final of 15. 7. 1997. (2) OJ C 73, 9. 3. 1998, p. 71. Opinion on the agricultural aspects of the Commission’s Communication — Agenda 2000; OJ C 284, the COM — 14. 9. 1998, p. 55. Opinion on the reform of cereals/Agenda 2000; OJ C 407, 28. 12. 1998, p. 196. Opinion on the reform of the COM — beef/Agenda 2000; Ibidem, p. 203 Opinion on the reform of the COM — milk/Agenda 2000; Ibidem, p. 208 Opinion on direct support schemes/Agenda 2000; Ibidem, p. 210 Opinion on the reform of the EAGGF/Agenda 2000; Ibidem, p. 221 Opinion on the financing of the CAP/Agenda 2000. 1. 11. In the light of the European Union’s intention to use this approach more consistently and effectively than in the past to add value to farm work and activities that protect and steward the land, and to promote the wider dissemination of ecologically-sound production techniques, the present opinion is designed to pinpoint: — the most pressing objectives for protecting rural areas, preventing harm to the environment and conserving natural resources, the upshot of which should be to secure economic activity and jobs, particularly in upland and other naturally disadvantaged areas, and thus give present and future generations a reason to stay on the land; — priority measures for promoting high quality, traditional foods more effectively, to meet the standards which society demands of agriculture in terms of quality, safety, and environmental compatibility; — the necessary incentives to sustain activities which protect the land and enhance the quality of European agriculture, coupling environmental protection with the need to bolster the efficiency of the Union’s production system in the face of fiercer competition on the international markets. 20. 12. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 368/71 2. The most pressing objectives for protecting rural areas, preventing harm to the environment and con- serving natural resources 2. 1. Preserving the land for farming 2. 1. 1. Against a backdrop of constant attacks on the identity, rural habitats are being countryside and regional invaded and compromised, with the danger that traditional river management and soil conservation systems will deterio- rate. 2. 1. 2. The ongoing urban sprawl and siting of various types of development and their accompanying infrastructure in flourishing farming areas has contributed to the unravelling of the the land-holding system and the urban conquest of countryside, forcing the landscape through major change. In the Committee’s view, rural areas can no longer 2. 1. 2. 1. be treated as property reserves, but must become integral parts of a single land-use programme and influence the planning process at all levels. This means that the urban and construc- tion planning permission authorities must remain faithful to the usual use and purpose of a given area. 2. 1. 3. The land degradation triggered by the closing down of numerous farms and the ensuing rural exodus from entire regions is just as grave a problem as pollution. The Committee, therefore, feels that it would be worthwhile promoting and providing appropriate support for a move towards ‘sustainable agriculture’ in predominantly family-run farms, as a means of actively managing rural areas. Such farms should secure a satisfactory level and quality of output, while keeping the right ecological balance, and would help to preserve natural resources as unique and irreplaceable public assets. 2. 1. 3. 1. Young people must be encouraged in entrepreneur- ial endeavours, focusing especially on the establishment and expansion of production units, applying special tax and credit incentives should be provisions. At national granted for the establishment of cooperatives to meet demand for environmental services and improve conditions for pro- cessing and marketing products. level, special 2. 2. Specific measures for disadvantaged and upland areas of difficult physical conditions, and where there is very low population density or a trend towards depopulation (all common features of upland areas). In disadvantaged areas that are economically depressed in spite of having attractive scenery, state intervention to change social structures and redistribute income must focus on providing basic public services (schools, hospitals, transport) even when they are not strictly speaking economically viable, and on targeting investments and promoting the development of production initiatives that help to safeguard the environment, as the gradual changes it is undergoing are causing disastrous land- slides, floods and other natural disturbances. 2. 2. 2. The Committee believes that, within the broader context of social solidarity, public action should be stepped up to encourage development in disadvantaged areas which are losing population, starting by recognising the central role played by farming in optimising these areas simply by virtue of its interaction with natural resources. The aim should be to set up viable farm businesses, using productive capacity to the full and supporting farming families by giving proper recognition to traditional values, in order to serve the common interest by nurturing a truly people-friendly and people-centred environment. 2. 2. 3. With regard to upland farming, schemes for certify- ing and adding value to typical agri-forestry products should be encouraged. 2. 3. Making nature parks and reserves into multi-purpose assets 2. 3. 1. There is a trend towards protecting areas of regional importance for the purposes of nature conservation and the preservation of rural cultural values. Having examined the complex relationships that 2. 3. 2. hold the balance between natural resources, the Committee maintains that conserving areas does not necessarily mean never using them, but rather that the right conditions must be found for sustainable coexistence. 2. 3. 2. 1. On these lines, the Committee takes the view that nature reserves and parks should be multi-purpose. They should not be seen as out of bounds or no-go areas for development programmes, but as special places for conducting research and, wherever possible, piloting methods that bring human life into harmony with the environment. 2. 2. 1. In view of the structural and environmental dispari- ties between farming regions and the need to link environmen- tal protection with the revitalisation of rural economies, the Committee is particularly concerned about areas which are disadvantaged or where farming is barely productive as a result 2. 3. 3. The Committee highlights the particular way in which these areas can serve other interests besides nature conservation, such as the economic development of local communities, through the promotion of appropriate forms of tourism and traditional farming, forestry and pastoral activities using sustainable methods. C 368/72 EN Official Journal of the European Communities 20. 12. 1999 2. 4. Protecting biodiversity — developing renewable energy sources, by investing in wind, solar and biomass energy production technology; 2. 4. 1. In the face of the gradual erosion of genetic resources, species and the ecosystem, caused by a reduction in natural capacity for genetic improvement and by environmental damage, the Committee feels that the key to safeguarding biodiversity is to protect ecosystems and natural habitats and to keep species in their natural environments. — investing in transport services, using multi-modal systems; — promoting arable and livestock farming methods that maintain biodiversity. However, apart from defending ecosystems and 2. 4. 2. animal and plant species, protecting biodiversity means achiev- ing the critical goal of sustainable development, in accordance with models and processes that, in particular, allow time for resources to regenerate. 2. 4. 3. The Committee would stress that farming occupies an especially important position in this context and can make a vital contribution on two fronts. Firstly, it can help restore order in land-use, by combating the various forms of environ- mental decay. Secondly, it can help to maintain habitats and the interaction between ecosystems, with a view to the sustainable use of resources and a form of development which does not threaten animal or plant life. 2. 4. 4. A support strategy which respects biodiversity could bring the farming sector additional investments, generated by greater economic opportunities which provide increased value added, a wider range of products and a broader supply of services designed to maximise the natural environment and increase public access for leisure activities. 2. 5. Recommended measures for rehabilitation and delivery of the full potential of development systems and regional services In the Committee’s view, the top priority is to stem 2. 5. 1. the rural exodus and improve quality of life by promoting jobs, particularly in regions with high unemployment (upland and other naturally disadvantaged areas). This should be done by: — establishing or upgrading administrative service networks to the standard required to provide information on farm- ing, tourism and the hospitality business; — conducting land conservation work, paying special atten- tion to forests and applying specific measures for pre- venting and fighting forest fires and for river management; — launching credit policies and simplifying red tape for setting up agricultural businesses specialising in traditional, high-quality products that are linked to the local culture and customs and are based on local plant systems and the natural diversity of the area; 2. 5. 2. At all events, the Committee takes the view that rural development policy should uphold the principle of subsidiarity, promoting the cultural heritage and traditions of rural communities as well as regional diversity. 2. 5. 3. Rural development is governed by specific local socio-economic and physical conditions and can thus require widely differing approaches. The model used must therefore fit in with normal production in the area concerned, placing an emphasis on enhancing the quality and individuality of local products, and using techniques that do not threaten the environment or animal welfare. 3. Priority measures for promoting high quality, special- ity foods more effectively Growing demand for natural products, 3. 1. leading to market competition based on product diversification rather than reduced production costs, should certainly create a favourable climate for local speciality products. These products are opening up new opportunities for 3. 1. 1. farmers to restore a more direct relationship with consumers, responding to their preferences and needs and playing a greater role in guaranteeing product authenticity. 3. 1. 2. Protecting the health and safety of operators and the public should be one of the prime objectives of suppliers of technology to farms. 3. 1. 2. 1. Health and hygiene standards must be applied to protect public health, while bearing in mind that farming practice does not have to be exactly the same as that of industry. High-quality products can generate a number of knock- 3. 2. on effects: — output maximisation ceases to be the sole objective as value added for the final consumer and improved product quality come into play; 20. 12. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 368/73 — support is given to the development of local systems, optimising the human and natural resources available in a given area, as well as local communities’ deep-rooted traditions and customs; 3. 3. 1. 2. The aim here is to develop the full potential of products from areas that outstretch the local or regional parameters generally used for the PDO or PGI, and that go beyond the concept of local specialities, by acknowledging their designation of origin or national trademark. — the agri-foods sector becomes more balanced as a whole, through the development of local activities centring on market niches that attract more sophisticated consumers; — regional skills and know-how are preserved, by integrating local craft activities into multi-function farming; — the foods produced are often tastier than mass-produced products. 3. 3. High-quality farm products must, priority, in view of their positive impact as regards: therefore, be a — consumer health and safety, and application of environ- mental health standards; — product description matching product on the shelf; — guaranteed constancy in basic characteristics; — production techniques; — protection of the environment via a reduction in the use of fertilisers and pesticides and the introduction of integrated farming systems; — complementary activities (tourism, craft, commerce, etc. ) generated at local level; — reference to the local area. As tax payers and consumers, the general public will appreciate the tangible benefits which these efforts will bring in the form of a better and healthier life style and diet. These products, destined for mass consumption 3. 3. 1. 3. via the major marketing channels, must however measure up to the quality implicit in their special characteristics, their geographical identity and the assurances given by the local agri-food sector. 3. 3. 1. 4. The Committee believes that, in addition to keeping a major share of the value added within local communities, giving high-quality products a strong regional link also neces- sarily stimulates the development of associated economic sectors (tourism, arts and crafts), boosting local development through innovative and varied forms of investment (for quality, safety, and the environment). 3. 4. The Committee’s recommendations for developing natural resource conservation and management opportunities in tan- dem with complementary production initiatives 3. 4. 1. Against that background, producer organisations too are called upon to play a key role in promoting products, applying appropriate practices and techniques, establishing controls and maintaining standards, and raising awareness of the unique nature of the local product. 3. 5. The Committee also maintains that local authorities can work with producer organisations to develop production activities that fit in with the objectives of protecting and managing natural resources; for instance: — launching education (from primary school age) and train- ing initiatives to revitalise local employment prospects; 3. 3. 1. By guaranteeing a product’s geographical origin for the purposes of consumer information, speciality products can be marketed as being unique in terms of production cycle and local conditions, and as providing the consumer with better value. 3. 3. 1. 1. It must be made clear that when there is a strong link with an area, product labels can refer to geographical origin and to special cultivation and production methods without carrying Community certification (PDO, PGI (1)). — setting up support schemes tailored to local business and providing businesses with financial support; — restoring local economic activity (traditional crafts and production techniques); — tapping the potential for tourism by developing high quality local products linked to specific regional contexts; (1) PDO: protected designation of origin; PGI: protected geographical indication. — establishing marketing networks, outside the local pro- for speciality products, also using new duction area, technologies; C 368/74 EN Official Journal of the European Communities 20. 12. 1999 — pioneering employment policies to harness business ser- vices provided by farmers, for instance land rehabilitation and conservation. — unless enough is done to correct the ecologically unbal- anced use of natural resources in intensive farming, the resulting deterioration will be costly; 4. Incentives needed to maintain land conservation work and boost production system efficiency 4. 1. Redefining the technical objectives of the farm, switch- ing the focus from quantity to quality, will involve acknowledg- ing the range of goods and services that are linked to the specific features of arable and livestock farming, and forestry, especially where traditional forms of land use come into play. The fact that farms are regionally widespread makes it 4. 2. essential to assess the vital contribution they make to safe- guarding natural resources, and also to protecting and strength- ening the social and commercial fabric of local economies. — the type and scale of incentives provided for marginal farming will not be enough to dissuade people from leaving the land. 4. 5. 2. On this issue, by recognising the decisive role played by farmers in protecting the environment and managing rural areas, the new system set up under Agenda 2000, which has now been adopted and transformed into a regulation, tops up the direct Community aid system and the moves to modernise farms and improve their economic viability. 4. 6. The need to assess the external effects and make provisions to discourage the negative ones and promote the positive ones is also a central issue. Among other measures, an integrated approach 4. 6. 1. to rural development should help to boost income and employment. This presupposes a less rigid and sector-based approach to employment policy. 4. 3. Currently, the practical measures and financial backing directed at this aspect of farming are insufficient and ineffec- tive. 4. 7. Possible initiatives include: a) premiums for: 4. 3. 1. An assessment has still to be made of the point at which environmental protection should cease to be a voluntary duty and become a paid service. 4. 4. Only by recognising the multiple functions of agri- culture will the relationship between the production process and the environment be definitively reversed. Meanwhile, natural resources must be treated as both environmental production factors and as public assets on which local well-being depends. — protecting and developing stocks of wildlife species in danger of extinction — restoring the countryside and the environment and improving public access — reforesting and upkeep of the land for the purposes of fire prevention — adapting livestock farming with a view to reducing its environmental impact while giving due consideration to animal welfare. 4. 4. 1. The result should be to promote a more balanced understanding of the boundaries governing the use of resources in production, while enhancing their productive capacity. These premiums should be allocated on the basis of objective criteria and quantifiable results. Effective state intervention is linked to the continuity 4. 5. of accompanying measures. Negative factors which have affected local application must be eliminated with a view to introducing environmentally sustainable practices and behav- iour patterns. The new agricultural policy instruments must be in order to develop new implemented in their entirety, employment opportunities in rural areas. b) agreements with farmers to provide services for: — environmental rehabilitation — conservation of biodiversity — land conservation and management Judging by experience so far, even if the current 4. 5. 1. accompanying measures are continued with extra financial backing, they will have to counter the risk that: — water management and runoff control measures c) support for regional and environmental protection 20. 12. 1999 EN Official Journal of the European Communities C 368/75 d) aid to encourage farmers to settle in farming areas and in upland and other naturally disadvantaged areas. 4. 8. Support for negotiated policies could be particularly useful for the preservation of sites of high biological value, as the management of nature parks and reserves is largely determined by the farming policies that steer spatial develop- ment. 4. 8. 1. For multifunctional agriculture to come into its own, economic policy must, at the very least, take the following aspects into account: thorities should also be free to make direct payment arrange- ments for the provision of services, providing the work is on a reasonable scale and the compensation owed does not exceed a given threshold. 5. 1. 3. Furthermore, special attention should be paid to building up the know-how and skills of farmers, by raising professional standards. Rapid changes in market conditions and technology, and the development of new product types, require a real commitment to training, research and support in the interest of enabling green farming and effective steward- ship of the land. a) protecting the social fabric and quality of life of the rural population; 6. Conclusions b) differentiating management methods, on the basis of the real potential of each area; c) striking a new balance between public and private interests in the management of natural resources; d) evaluating external costs in company balance sheets. 5. A contract between agriculture and the public auth- orities to safeguard the environment 5. 1. In the Committee’s opinion, revamping the role of the farmer involves building up environment-related services and encouraging greater practical accountability, as part of an environmental management programme. 5. 1. 1. To this end, the Committee hopes that the authorities will draw up appropriate voluntary conventions with individ- ual farmers or farming associations, for work or services relating to agricultural, forestry and rural environment conser- vation and management, water management, and environmen- tal and countryside protection and development. These conventions, entered into voluntarily, should 5. 1. 2. specify the nature and purpose of the general regional conservation and management services to be provided, the length of the agreement, and the compensation to be paid by the authorities. To simplify and speed up the process, au- Brussels, 20 October 1999. 6. 1. The Committee believes it can play a major role in assessing the sustainability of the results of the CAP reform in terms of optimising the competitiveness of farms and production. In any event, in practical terms the future of the sector must centre on steering through the current changes in market policy, with a view to achieving an integrated and sustainable European model for farming. The implementation of the new rural development measures should therefore be supported, with the adoption of new criteria for the allocation of public resources to respond to problems such as unemploy- ment and rural decline. The aim should be to encourage a policy of providing infrastructural support for rural areas and farms, recovering the competitive edge of local products by playing the quality and local speciality cards, and boosting income levels by diversifying farm activities, with multi- functionality as the all-embracing goal. 6. 2. The Committee offers this opinion as a set of guide- lines, for examination in the light of the rural development programmes which Member States are to submit under the new Regulation (EEC) No 1257/1999. The agri-environmental indicators, requested by the Cardiff and Vienna European Councils with a view to mainstreaming environmental protec- tion into all policies, will provide further important elements for evaluation. The ‘agriculture and environment’ study carried out jointly by Eurostat and the Commission’s Agriculture and Environment Directorates-General, was a useful preliminary exercise. The Committee hopes that there will be concrete results by the end of the year, in time for the Helsinki European Council. The President of the Economic and Social Committee Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: Règlement (CE) n° 2224/1999 de la Commission, du 20 octobre 1999, déterminant la mesure dans laquelle les demandes de certificats d'importation introduites en octobre 1999 pour certains produits à base de viande de porc dans le cadre du régime prévu par les accords conclus par la Communauté avec la république de Pologne, la république de Hongrie, la République tchèque, la Slovaquie, la Bulgarie et la Roumanie peuvent être acceptées

eurovoc_concepts:
Central and Eastern Europe
agreement (EU)
import licence
pigmeat
veterinary legislation

formats: pdf print

text: L 271/8 FR Journal officiel des Communautés européennes 21. 10. 1999 RÈGLEMENT (CE) No 2224/1999 DE LA COMMISSION du 20 octobre 1999 déterminant la mesure dans laquelle les demandes de certificats d'importation introduites en octobre 1999 pour certains produits à base de viande de porc dans le cadre du régime prévu par les accords conclus par la Communauté avec la république de Pologne, la république de Hongrie, la République tchèque, la Slovaquie, la Bulgarie et la Roumanie peuvent être acceptées LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, A ARRÊTÉ LE PRÉSENT RÈGLEMENT: vu le traité instituant la Communauté européenne, vu le règlement (CE) no 1898/97 de la Commission, du 29 les modalités d'application au septembre 1997, établissant secteur de la viande de porc du régime prévu par le règlement (CE) no 3066/95 du Conseil et abrogeant les règlements (CEE) no 2698/93 et (CE) no 1590/94 (1), modifié par le règlement (CE) no 618/98 (2), et notamment son article 4 paragraphe 5, (1) (2) (3) considérant que les demandes de certificats d'importa- tion introduites pour le quatrième trimestre de 1999 sont inférieures aux quantités disponibles et peuvent, par conséquent, être satisfaites entièrement; considérant qu'il convient de déterminer l'excédent qui s'ajoute à la quantité disponible pour la période suivante; considérant qu'il est opportun d'attirer l'attention des opérateurs sur le fait que les certificats ne peuvent être utilisés que pour les produits qui sont en règle avec toutes les dispositions vétérinaires actuellement en vigueur dans la Communauté, Article premier Il est donné suite, dans la mesure visée à l'annexe I, aux 1. demandes de certificats d'importation introduites pour la période allant du 1er octobre au 31 décembre 1999 en vertu du règlement (CE) no 1898/97. Au cours des dix premiers jours de la période allant du 1er 2. janvier au 31 mars 2000 des demandes de certificats d'importa- tion peuvent être introduites pour la quantité totale visée à l'annexe II, conformément aux dispositions du règlement (CE) no 1898/97. 3. Les certificats ne peuvent être utilisés que pour les produits qui sont en règle avec toutes les dispositions vétéri- naires actuellement en vigueur dans la Communauté. Article 2 Le présent règlement entre en vigueur le 21 octobre 1999. Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout État membre. Fait à Bruxelles, le 20 octobre 1999. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO L 267 du 30. 9. 1997, p. 58. (2) JO L 82 du 19. 3. 1998, p. 35. 21. 10. 1999 FR Journal officiel des Communautés européennes L 271/9 ANNEXE I Pourcentage d'acceptation des demandes de certificats d'importation introduites pour la période du 1er octobre au 31 décembre 1999 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 100,0 Groupe 1 2 3 4 H1 H2 5 6 7 8 9 10/11 12/13 14 15 16 17 ANNEXE II Groupe Quantité totale disponible pour la période du 1er janvier au 31 mars 2000 (en t) 1 2 3 4 H1 H2 5 6 7 8 9 10/11 12/13 14 15 16 17 3 831 488,9 1 406 11 653,4 1 800 375 2 700 1 787,5 7 694,8 1 260 9 180 4 715 2 070 270 810 1 483,9 11 250