title: Entscheidung Nr. 2235/1999/EGKS der Kommission vom 21. Oktober 1999 über die Änderung des Anhangs IV der Entscheidung Nr. 2136/97/EGKS über Beschränkungen der Einfuhr bestimmter Eisen- und Stahlerzeugnisse aus der Russischen Föderation

text: L 272/4 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 22. 10. 1999 ENTSCHEIDUNG Nr. 2235/1999/EGKS DER KOMMISSION vom 21. Oktober 1999 über die Änderung des Anhangs IV der Entscheidung Nr. 2136/97/EGKS über Beschränkungen der Einfuhr bestimmter Eisen- und Stahlerzeugnisse aus der Russischen Föderation DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gestützt auf den Vertrag über die Gründung der Europäischen Gemeinschaft für Kohle und Stahl, gestützt auf die Entscheidung Nr. 2136/97/EGKS der Kommis- sion vom 12. September 1997 über Beschränkungen der Einfuhr bestimmter Eisen- und Stahlerzeugnisse aus der Russi- schen Föderation (1). geändert durch die Entscheidung Nr. 2124/98/EGKS (2), insbesondere auf Artikel 8 in Verbindung mit Artikel 7, in Erwägung nachstehender Gründe: (1) Die Russische Föderation hat gemäß Artikel 3 Absatz 4 des Abkommens über den Handel mit bestimmten EGKS-Eisen- und Stahlerzeugnissen (3) die Übertragung bestimmter Höchstmengen für 1999 auf andere Erzeug- nisgruppen beantragt, und die Europäische Gemeinschaft für Kohle und Stahl hat diesem Antrag stattgegeben. (2) (3) Es ist daher erforderlich, zur Berücksichtigung der geän- derten Höchstmengen Anhang IV der Entscheidung Nr. 2136/97/EGKS zu ändern. Die in dieser Entscheidung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des mit der Entschei- dung Nr. 2136/97/EGKS Artikel 7 eingesetzten Ausschusses — HAT FOLGENDE ENTSCHEIDUNG ERLASSEN: Artikel 1 Anhang IV der Entscheidung Nr. 2136/97/EGKS wird durch die Anlage dieser Entscheidung ersetzt. Artikel 2 Diese Entscheidung tritt am Tag nach ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften in Kraft. Diese Entscheidung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitglied- staat. Brüssel, den 21. Oktober 1999 Für die Kommission Pascal LAMY Mitglied der Kommission (1) ABl. L 300 vom 4. 11. 1997, S. 15. (2) ABl. L 268 vom 3. 10. 1998, S. 31. (3) ABl. L 300 vom 4. 11. 1997, S. 52. 22. 10. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 272/5 Anlage „ANHANG IV HÖCHSTMENGEN Russische Föderation Erzeugnisse 1997 1998 1999 2000 2001 SA. Flacherzeugnisse SA1. Rollen 207 487 204 861 220 000 (1) 228 890 234 613 SA1a. Warmgewalzte Rollen zum 430 000 430 000 440 750 451 769 463 063 Wiederauswalzen SA2. Grobbleche SA3. Sonstige Flacherzeugnisse SB. Profilerzeugnisse SB1. Träger SB2. Walzdraht 31 115 28 265 12 000 28 000 42 671 36 796 (2) 34 325 32 678 30 420 31 180 11 718 12 011 (3) 13 238 27 342 28 026 (4) 30 889 35 183 31 960 13 569 31 661 SB3. Sonstige Profilerzeugnisse 104 357 112 515 115 327 (5) 115 122 118 000 (1) Dieser Wert verringert sich um 3 308 Tonnen. (2) Dieser Wert wurde um 3 308 Tonnen erhöht. (3) Dieser Wert wurde um 904 Tonnen verringert. (4) Dieser Wert wurde um 2 109 Tonnen verringert. (5) Dieser Wert wurde um 3 013 Tonnen erhöht. “


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "De diensten van algemeen belang"

eurovoc_concepts:
collective interest
economic infrastructure
energy policy
information policy
public service
public transport

formats: html pdf print

text: 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/51 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over „De diensten van algemeen belang” (1999/C 368/17) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 29 april 1999, overeenkomstig artikel 23, lid 3, van het Reglement van Orde, besloten een advies op te stellen over „De diensten van algemeen belang”. De Afdeling „Vervoer, energie, infrastructuur, informatiemaatschappij”, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 5 oktober 1999 goedgekeurd; rapporteur was de heer Herna´ndez Bataller. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 367e zitting van 20 en 21 oktober 1999 (vergadering van 21 oktober) het volgende advies uitgebracht, dat met 78 stemmen vo´ o´ r en 1 tegen, bij drie onthoudingen werd goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Het staat vast dat het concept van diensten van algemeen belang binnen de Europese Unie verschillende vormen kent en dat de Duitse, Scandinavische, mediterrane en Angelsaksische benaderingen ter zake onderling uiteenlopen. In sommige lidstaten bestaat het idee van de openbare dienst zelfs in het geheel niet. Toch vertonen opvattingen en praktijken in verband met het fenomeen wel bepaalde overeenkomsten (men denke aan „beheer van diensten” in Nederland, „gestioni di pubblica utilità” in Italië, „public utility” in het Verenigd Koninkrijk, „Daseinsvorsorge” in Duitsland en „service public” in Frankrijk). 1. 2. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen „diensten van algemeen belang”, waarmee gedoeld wordt op al dan niet verhandelbare dienstverlenende activiteiten, en „diensten van algemeen economisch belang”, waarmee uitsluitend de verhan- delbare activiteiten worden aangeduid, dit wil zeggen diensten die op commerciële basis op markten (kunnen) worden aangeboden. Deze laatste categorie is aan de mededingings- in beginsel dus binnen het regels onderworpen en valt toepassingsgebied van artikel 86 van het EG-Verdrag (1). Dit is het geval met diensten in verband met vervoer-, energie- en communicatienetwerken. 1. 3. Of een dienst van algemeen belang is, wordt in de eerste plaats bepaald door het doel van de activiteit in kwestie. Deze dient te voorzien in een „algemene” (2) en fundamentele maatschappelijke behoefte, met ander worden de dienst is bestemd voor personen die op basis van gelijkheid en solidari- teit tot elkaar staan. De lidstaten hebben bij het ontwikkelen van hun beleid grote interpretatievrijheid ten aanzien van het begrip maatschappelijke behoefte. Zo omvat dit begrip volgens het Hof van Justitie onder andere veiligheid, defensie, alsook sociale bescherming en/of cohesie. (1) Zie de uitspraken van het Hof van Justitie van 15 februari 1993 (zaken C-159 en 160/91, Poucet et Pistre, Jur. 1993, blz. I-637), 27 oktober 1993 (zaken C-46/90 en 93/91, Lagauche e. a. , Jur. 1993, blz. I-5267), 19 januari 1994 (zaak C-364/92, SAT — Fluggesellschaft (Jur. 1994, blz. I-143) en 18 maart 1997 (zaak C-343/95, Diego Cali & Figli, Jur. 1997, blz. I-547). (2) Zie de conclusie van advocaat-generaal Tesauro van 9 februari 1993 in zaak C-320/91 (Corbeau), arrest van 19 mei 1993 (Jur. 1993, blz. I-2533, punt 19). De diensten van algemeen belang dienen behoeften te 1. 4. bevredigen op gebieden als onderwijs, gezondheid, commu- nicatie, informatie, drinkwatervoorziening en vervoer. Deze zijn essentieel om de fundamentele vrijheden te beschermen en de kwaliteit van het maatschappelijke leven te verbeteren. De diensten omvatten economische en sociale activiteiten die gewoonlijk niet uitsluitend aan het marktmechanisme worden overgelaten en tot op zekere hoogte door de overheid gere- guleerd en gecontroleerd worden. 1. 4. 1. De „gebreken van de markt” zijn een van de belang- rijkste redenen waarom er staatsondernemingen bestaan en regulerende maatregelen door de overheden worden getroffen. Deze tekortkomingen die deels te wijten zijn aan de gebrekkige allocatie van diensten, maken dat een groot aantal personen met zeer lage inkomens van deze diensten afhankelijk zijn voor de consumptie van produkten die niet via het markt- mechanisme beschikbaar zijn. Juist het Europese sociale model stoelt op de gedachte dat gebrekkige voorzieningen voor een groot of het grootste gedeelte van de bevolking op de (middel)lange termijn de sociale cohesie in gevaar brengt. 1. 4. 2. Voor dit advies is als opzet gekozen dat na´ een beknopte uiteenzetting van de mededeling van de Commissie over de diensten van algemeen belang binnen de Europese Unie wordt gekeken naar de vigerende ordening betreffende de diverse categorieën van dergelijke diensten en vervolgens wordt stilgestaan bij de situatie die na´ de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam is ontstaan. In een essentieel hoofd- stuk wordt een aantal beginselen opgesomd die, naar de mening van het Comité, de grondslag dienen te vormen voor de diensten van algemeen belang en wordt een aantal algemene en specifieke aspecten van deze diensten speciaal belicht. 2. De mededeling van de Commissie van 11 september 1996 over de diensten van algemeen belang in Europa (3) 2. 1. De Commissie verschaft in deze mededeling aan de hand van de volgende definities terminologische opheldering: — diensten van algemeen belang: al dan niet verhandelbare dienstverlenende activiteiten welke door de overheid als van algemeen belang worden beschouwd en waarvoor derhalve specifieke verplichtingen inzake openbare dienst- verlening gelden; (3) PB C 281 van 26. 9. 1996, blz. 3. C 368/52 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 — diensten van algemeen economisch belang: verhandelbare dienstverlenende activiteiten waarmee functies van al- gemeen belang worden vervuld en waarop daarom door de lidstaten specifieke openbare dienstverplichtingen van toepassing worden verklaard; — openbare dienst: deze uitdrukking heeft een dubbele betekenis: soms wordt ermee het orgaan aangeduid dat de dient produceert en soms wordt ermee de functie van algemeen belang bedoeld waarmee dit orgaan is belast. Ten einde de vervulling van de functie van algemeen belang te stimuleren of mogelijk te maken kunnen door de overheid specifieke openbare dienstverplichtingen worden opgelegd; — universele dienst (1): een geheel van eisen van algemeen belang waaraan verleners in de gehele Gemeenschap dienen te voldoen ten einde de toegang tot bepaalde wezenlijke prestaties van goede kwaliteit en tegen betaal- bare prijzen voor iedereen mogelijk te maken. 2. 2. De Commissie stelt zich in haar mededeling op het standpunt dat de diensten van algemeen belang bijdragen tot het concurrentievermogen van en maatschappelijke solidariteit binnen Europa, alsook tot de kwaliteit van het bestaan van de Europese burgers, waarvan velen deze diensten zelfs als echte sociale rechten beschouwen. De Gemeenschap wil de slagkracht van de Europese 2. 3. economie in een steeds competitievere wereld bevorderen en de consument meer keuzemogelijkheden, hogere kwaliteit en lagere prijzen bieden. Daarbij is haar beleid er tevens op gericht, de economische en sociale samenhang binnen de lidstaten te versterken en bepaalde ongelijkheden terug te dringen. 3. Regelgeving sectoren vervoer, infrastructuren en informatiemaatschappij in de energie, 3. 1. Wat het vervoer per spoor, over de weg en over het water betreft, kunnen de nationale autoriteiten krachtens Verordening (EEG) nr. 1191/1969 van de Raad van 26 juni 1969 openbare-dienstverleningscontracten met vervoeronder- nemingen sluiten teneinde een minimum aan verbindingen, alsmede capaciteit, routes, tarieven, vertrek- en aankomst- tijden, alsook de continuïteit van de dienstverlening te garan- deren. Strekking van dit voorschrift is dat er voldoende vervoerdien- sten voorhanden moeten zijn in het licht van met name (1) Voor de telecommunicatiesector wordt de universele dienst in Artikel 2, lid 1, onder g, van Richtlijn 97/33 als volgt gedefinieerd: „een welbepaald minimumpakket van diensten van een bepaalde kwaliteit, dat voor alle gebruikers, ongeacht hun geografische locatie, beschikbaar is voor een in het licht van de specifieke nationale omstandigheden betaalbare prijs”. sociale, milieu- en ruimtelijke-ordeningsoverwegingen of met het oog op speciale tarieven voor bepaalde groepen reizigers. 3. 1. 1. Het Comité stelde zich in een aantal adviezen over het vervoer (2) op het standpunt dat de bevoegde lokale instanties overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel het recht moeten kunnen behouden om in het licht van de plaatselijke omstandigheden besluiten te nemen over zaken als organisatie- vorm en kwalitatieve/kwantitatieve eisen die aan vervoersbe- drijven worden gesteld. 3. 1. 2. Het subsidiariteitsbeginsel dient dusdanig te worden toegepast dat de communautaire verworvenheden en het institutionele evenwicht behouden blijven. Ook mogen de door het Hof van Justitie ontwikkelde beginselen betreffende de verhouding tussen EG- en nationaal recht niet worden aangetast. Voorts dienen de genomen maatregelen altijd op adequate verwezenlijking van doelstellingen te zijn gericht en efficiënt te zijn, en moet de nationale of lokale autoriteiten de vrijheid worden gelaten om over vorm en inhoud van de tenuitvoerlegging te besluiten. Zij moeten immers de verant- woordelijkheid dragen voor de strategische planning van de diensten van algemeen belang. 3. 1. 3. Wat het luchtvervoer betreft, bevat Verordening (EEG) nr. 2408/92 van de Raad van 23 juli 1992 een regeling voor de toegang van de EG-luchtvaartmaatschappijen tot de intracommunautaire vliegroutes en de openbare dienstver- plichtingen voor de reguliere luchtvaartdiensten. Geregeld worden minimumfrequenties, vliegtijden, vliegtuigtypen en aangeboden capaciteiten (3). Krachtens Verordening (EEG) nr. 3577/92 van de 3. 1. 4. Raad van 7 december 1992 is het beginsel van vrije dienstver- lening op het zeevervoer tussen de lidstaten van toepassing (cabotage). Voorts bevat artikel 4 van deze regeling de moge- lijkheid om openbare dienstverleningscontracten te sluiten of openbare dienstverplichtingen op te leggen. Deze zijn beperkt tot het volgende: hetgeen nodig is in de havens waar de diensten worden verricht, regelmaat, continuïteit, frequentie, capaciteit om de dienst te verrichten, gebezigde tarieven en bemanning (4). 3. 1. 5. Veiligheid vormt een van de belangrijkste onderwer- pen van het EG-vervoerbeleid. Er bestaat een wisselwerking tussen enerzijds transparantie, kwaliteit en bescherming van werknemers en anderzijds het algemeen belang, dat gebaat is bij evenwicht tussen plattelands- en stedelijke zones. Hiervoor zijn overheidsmaatregelen geboden. Ter zake van de diensten van algemeen belang dient iedere beperking van de mededinging nodig en evenredig met de nagestreefde doelstellingen te zijn. De overheid moet de beperkingen afstemmen op hetgeen nodig is om dienstver- lening mogelijk te maken en daarbij rekening houden met de economische randvoorwaarden waaronder de ondernemingen actief zijn, hun kosten en de bestaande regelgeving. (2) PB L 138 van 18. 5. 1999, blz. 7. (3) PB L 240 van 24. 8. 1992, blz. 8. (4) PB L 364 van 12. 12. 1992, blz. 7. 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/53 3. 2. De energiemarkten zijn opengesteld bij Richtlijn 96/92/EG (elektriciteit) en Richtlijn 98/30/EG (gas). Deze regelingen bevatten voorschriften voor toegang tot het net, gescheiden boekhouding, tariefberekening, verleningsplicht en de mogelijkheid, verplichtingen uit hoofde van openbare dienstverlening op te leggen. 3. 2. 1. Krachtens de electriciteitsrichtlijn kunnen de lidstaten dat op grond van het algemeen belang doen zonder evenwel, uitzonderingen daargelaten, het liberaliseringsproces te beper- ken. Dergelijke verplichtingen kunnen door de volgende vijf doelstellingen worden ingegeven: milieubescherming, veilig- heid, regelmaat, kwaliteitsnormen voor de levering en prijscon- trole, met flankerende uitvoeringsmaatregelen. 3. 2. 2. Overeenkomstig de gasrichtlijn kunnen de gaswin- ners op de volgende vijf gebieden tot door het algemeen economisch belang gewettigde openbare dienstverlening wor- den verplicht: voorzieningszekerheid, regelmaat, kwaliteit, prijzen en milieubescherming. 3. 3. De universele dienstverplichting op telecommunicatie- gebied stoelt op Richtlijn 97/33/EG van 30 juni 1997 (1), en op de in 1997 goedgekeurde Richtlijn betreffende algemene machtigingen en individuele vergunningen (2) en op Richtlijn 98/10/EG inzake spreektelefonie. Laatstgenoemde regeling bevat de mogelijkheid om exploitanten op grond van „essen- tiële eisen” (3) tot openbare dienstverlening te verplichten. 3. 4. Ook zijn EG-regels voorgesteld voor ontwikkeling van en kwaliteitsverbetering binnen de postsector, alsook voor de geleidelijke en gecontroleerde openstelling van de sector aan mededinging. Deze voorstellen strekken er in de eerste plaats toe de universele dienstverlening in de sector op de lange termijn te garanderen, dit wil zeggen te zorgen voor een kwalitatief hoogwaardig aanbod binnen de gehele EU, een minimum aan bestellingsfrequentie en voor iedereen betaal- bare prijzen. De dienst omvat het verzamelen, vervoeren, selecteren en bestellen van brievenpost, alsook, binnen bepaal- de gewichts- en prijslimieten, van publicaties, catalogi en paketten. 3. 5. Het is de bedoeling dat uitsluitende of bijzondere rechten (doorgaans) tijdelijk via aanbestedingsprocedures aan bedrijven worden niet- verleend, waarbij discriminatore en transparante criteria worden gehanteerd. objectieve, (1) PB L 199 van 26. 7. 1997, blz. 32. (2) PB L 117 van 7. 5. 1997, blz. 15. (3) „niet-economische eisen van algemeen belang die een lidstaat ertoe kunnen bewegen voorwaarden vast te stellen voor. het verstrekken van telecommunicatiediensten”. 4. De situatie na het Verdrag van Amsterdam 4. 1. De Gemeenschap heeft tot taak het bevorderen van een harmonieuze, evenwichtige en duurzame ontwikkeling van de economische activiteit binnen de hele Gemeenschap, een duurzame en niet-inflatoire groei die het milieu respecteert, een hoge graad van convergentie van economische prestaties, een hoog niveau van werkgelegenheid en sociale bescherming, een verbetering van de levensstandaard, de economische en sociale samenhang en de solidariteit tussen de lidstaten. 4. 1. 1. De instrumenten om deze doelstellingen te verwe- zenlijken zijn het instellen van een gemeenschappelijke markt en een economische en monetaire unie, alsook het uitvoeren van het gemeenschappelijk beleid en de gemeenschappelijke maatregelen die in het Verdrag worden genoemd. Tot dit laatste behoort een regime waardoor wordt verzekerd dat de mededinging binnen de interne markt niet wordt vervalst. Krachtens artikel 86, 4. 2. lid 1, van de geconsolideerde versie van het EG-Verdrag (artikel 90 van de oude versie) nemen of handhaven de lidstaten met betrekking tot openbare bedrijven en ondernemingen waaraan zij bijzondere of uitslui- tende (4) rechten verlenen, geen enkele maatregel die in strijd is met het Verdrag en met name met de artikelen 12 (discrimi- natieverbod) en 81 tot en met 89 (mededingingsbeperkingen en staatssteun). Ook de artikelen 28 (vrij verkeer van goederen), 49 (vrijheid van dienstverlening) en 43 (vestigingsvrijheid) worden regelmatig in verband met artikel 86 ingeroepen. 4. 2. 1. Krachtens artikel 86, lid 2, vallen ondernemingen die zijn belast met het beheer van diensten van algemeen belang of die het karakter dragen van een fiscaal monopolie onder de regels van het EG-Verdrag, „met name onder de mededingings- regels, voor zover de toepassing daarvan de vervulling, in feite of in rechte, van de hun toevertrouwde bijzondere taak niet verhindert. De ontwikkeling van het handelsverkeer mag niet worden beïnvloed in een mate die strijdig is met het belang van de Gemeenschap”. Overeenkomstig lid 3 waakt de Commissie „voor de toepassing van dit artikel en richt (zij), voor zover nodig, passende richtlijnen of beschikkingen tot de lidstaten”. (4) — uitsluitende rechten: rechten die door een lidstaat langs wettelijke of bestuursrechtelijke weg worden toegekend en waarbij het verrichten van diensten voor één onderneming wordt gereserveerd, waardoor deze binnen een gegeven geo- grafisch gebied het alleenrecht krijgt om een dienst te verrich- ten of een activiteit te ondernemen; — bijzondere rechten: rechten die door een lidstaat langs wettelij- ke of bestuursrechtelijke weg aan een beperkt aantal onderne- mingen worden toegekend en waarbij binnen een gegeven geografisch gebied: — discretionair het aantal ondernemingen waaraan een ver- gunning voor het verrichten van een dienst of voor het ondernemen van een activiteit wordt verleend, op grond van andere en niet- discriminerende criteria tot twee of meer wordt beperkt, of, dan objectieve, evenredige — op grond van andere dan genoemde criteria verscheidene concurrerende ondernemingen worden aangewezen waar- aan vergunning voor het verrichten van een dienst of voor het ondernemen van een activiteit wordt verleend, of — op grond van andere dan genoemde criteria aan een of meer ondernemingen wettelijke of bestuursrechtelijke voordelen worden toegekend, die in aanzienlijke mate afbreuk doen aan de mogelijkheden van andere onderne- mingen om in datzelfde geografische gebied en onder wezenlijk gelijkwaardige omstandigheden dezelfde dienst te verrichten of dezelfde activiteiten te ondernemen. C 368/54 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 4. 3. Het bij het Verdrag van Amsterdam ingevoegde ar- tikel 16 bevat een specifieke verwijzing naar de diensten van algemeen economisch belang. Krachtens deze bepaling ontlenen deze diensten hun gewicht aan hun relatie met de „gemeenschappelijke waarden van de Unie” en de rol die zij bij het bevorderen van sociale en territoriale samenhang vervullen. Deze bepaling moet worden beschouwd als een aanzet tot het scheppen van evenwicht tussen de mededingingsregels en de nu eenmaal noodzakelijke openbare dienstverlening, waarbij artikel 86 dient te worden nageleefd. Voorts is bij het Verdrag van Amsterdam een „Protocol 4. 4. betreffende het publieke-omroepstelsel in de lidstaten” aan het EG-verdrag toegevoegd waarin wordt gewezen op het specifieke verband tussen dit stelsel en de „sociale en culturele behoeften”. In concreto mogen de lidstaten daarom omroepor- ganisaties financieren voor zover de financiering wordt ver- leend „voor het vervullen van de publieke opdracht zoals toegekend, bepaald en georganiseerd door iedere lidstaat, en voor zover deze financiering de mededingingsvoorwaarden in de Gemeenschap niet zodanig verandert dat het gemeenschap- pelijk belang zou worden geschaad”. Ook in dit protocol wordt gezocht naar evenwicht tussen de toepassing van de mededingingsregels en in casu de bescherming van de openba- re dienst in het omroepbedrijf. 4. 5. Ook is een verklaring aan het Verdrag toegevoegd waarin wordt bevestigd dat de EG-mededingingsregels er niet aan in de weg staan „ten volle rekening te houden met diensten van algemeen economisch belang die worden verricht door de in Duitsland bestaande openbare kredietinstellingen, alsmede met de aan deze instellingen verleende voordelen om de met deze diensten gepaard gaande lasten te compenseren”. Ten slotte moeten ingevolge de conclusies van de 4. 6. Europese top van Keulen (3 en 4 juni 1999) (1) in de huidige ontwikkelingsfase van de Unie de grondrechten in een EU- handvest worden gebundeld en aldus zichtbaar worden ge- maakt. Dit handvest moet met name „de vrijheids- en gelijk- heidsrechten alsmede het grondrecht van de eerlijke rechtsgang omvatten, zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en zoals zij in de gemeenschappelijke constituele tradities van de lidstaten tot algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht zijn gesanctioneerd. Voorts moet dit handvest de grondrechten bevatten waar alleen de burgers van de Unie zich op kunnen beroepen. Bij de uitwerking van het handvest moet voorts rekening worden gehouden met de economische en sociale rechten”. 5. De oriënterende beginselen waarop de diensten van algemeen economisch belang dienen te stoelen 5. 1. Aan de hand van diverse publicaties en mededelingen die betrekking hebben op resoluties van de Raad, de Commissie en het Europees Parlement, andere bronnen en eigen materiaal heeft het Comité een lijst van beginselen opgesteld waaraan de diensten van algemeen belang zouden moeten voldoen. (1) Zie de punten 44 en 45, alsook bijlage IV. 5. 2. Het denkt dat deze lijst zeer nuttig is in verband met de openbare dienstverlening en hoopt ermee een publieke discussie aan te zwengelen. 5. 3. De diensten van algemeen economisch belang dienen in hun hoedanigheid van burgerrechten aan de volgende oriënterende beginselen te voldoen: 5. 3. 1. Gelijkheid: alle burgers hebben gelijke toegang tot de diensten van algemeen belang. Het woord gelijkheid moet worden opgevat als een verbod: bij de verlening van de diensten is ongewettigde discriminatie op grond van sociale of persoonlijke status uit den boze. Het woord behelst dus geen uniformiteitsverplichting. 5. 3. 2. basisdiensten overal en voor iedereen worden verleend. Universaliteit: van de verleende diensten moeten de 5. 3. 3. Betrouwbaarheid: de diensten van algemeen belang moeten regelmatig en ononderbroken worden verleend, dat wil zeggen dat onderbreking of opschorting van de verlening beperkt dient te blijven tot de gevallen die specifiek in de voor de desbetreffende sector geldende voorschriften worden genoemd. 5. 3. 4. Participatie: gebruiker moet een zekere zeggenschap hebben over de wijze waarop de diensten van algemeen belang worden verleend. Het recht van de burger op correcte dienstverlening moet namelijk worden beschermd en de samenwerking tussen de dienstverleners moet worden bevor- derd. 5. 3. 5. Transparantie: verlener dient ervoor te zorgen dat zijn afnemers volledig over de dienstverlening worden geïnfor- meerd, vooral over openbare dienstverplichtingen en tarieven. Verlener dient gebruiker dus afdoende te informe- 5. 3. 5. 1. ren over de financiële en technische voorwaarden waaronder de dienst wordt verleend, alsmede over iedere situatiewijziging die de dienstverlening raakt, m. a. w. hij dient de dienstreglemen- tering openbaar te maken. 5. 3. 6. Vereenvoudiging van procedures: verlener vereen- voudigt zoveel mogelijk de door gebruikers te volgen proce- dures en geeft passende uitleg. 5. 3. 6. 1. Voorts maakt hij zoveel mogelijk gebruik van eenvormige formulieren, en streeft hij naar vereenvoudiging van en duidelijkheid omtrent de gang van zaken betreffende abonnementen en betalingen. 5. 3. 6. 2. Verlener dient in ieder geval interne procedures voor de afhandeling van klachten van gebruikers in te voeren. Deze procedures dienen toegankelijk, alsook eenvoudig te begrijpen en toe te passen te zijn. Het dient daarbij zonder meer vast te staan dat de hij de klachten van gebruikers of van consumentenverenigingen serieus neemt, en ook dient hij de uitoefening van het recht om zich tot een bemiddelaar of meer in het algemeen tot de rechter te wenden, te vergemak- kelijken (2). (2) Deze procedures moeten worden gebaseerd op de beginselen die de Commissie heeft geformuleerd in de „Aanbeveling betreffende de principes die van toepassing zijn op de organen die verantwoor- delijk zijn voor de buitengerechtelijke beslechting van consumen- tengeschillen” (COM(1998) 198 def. van 30 maart 1998) en daarbij dient het gebruik van het „Europees klachtenformulier voor de consument” zoveel mogelijk te worden gestimuleerd. 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/55 5. 3. 7. Rentabiliteit en efficiency: verlener van een dienst van algemeen economisch belang doet het nodige om deze rendabel en efficiënt te verlenen. 5. 3. 8. Kwaliteit van de diensten: verlener formuleert de kwaliteitscriteria voor de diensten en publiceert de kwaliteits- en kwantiteitsnormen die hij hanteert. 5. 3. 8. 1. Deze normen dienen zonder enig voorbehoud te worden gerespecteerd. Afwijkingen worden uitsluitend toegestaan indien deze een voordeel voor de gebruikers opleveren en zullen tijdens periodiek te houden gebruikers- bijeenkomsten door hen worden gecontroleerd. Verlening van adequate diensten: de diensten van 5. 3. 9. algemeen economisch belang worden aangepast in het licht van wijzigingen van de maatschappelijke behoeften en de resultaten van technische en economische vooruitgang. 5. 3. 10. Evaluatie van de resultaten: verlener van een open- bare dienst evalueert de leveringsvoorwaarden op gezette tijden. Daartoe peilt hij met name de tevredenheid onder de gebruikers. 5. 3. 11. Samenwerking tussen dienstverleners: ook indien verleners met elkaar concurreren streven zij ernaar, samen te werken om de eerder genoemde beginselen in de praktijk te brengen. zorg voor dat deze diensten functioneren op basis van beginselen en voorwaarden die hen in staat stellen hun taken te vervullen”. Daartoe dient er volgens het Comité gezorgd te worden voor een evenwicht tussen de rendabiliteit van de aanbieders en de verplichtingen op sociaal gebied en in verband met arbeidsverhoudingen, markteconomie, veiligheid, milieu en de basisrichtsnoeren voor een duurzame ontwikke- ling. 6. 2. 1. Aan de andere kant moeten de dienstverleners bij het verlenen van een dienst van algemeen belang — bijvoorbeeld in de sector van het wegvervoer — voor bepaalde aspecten kunnen rekenen op de overheid, zoals de omschrijving van het met de dienst beoogde doel, de financiële compensatie, de omschrijving van de exclusiviteit, de duur en geografische reikwijdte, en de door de verschillende partijen ter beschikking gestelde installaties. 6. 3. Het Comité stelt zich op het standpunt dat de diensten van algemeen economisch belang inderdaad tot de gemeen- schappelijke waarden van de Unie behoren. Voorts komen deze diensten een evenwichtig Europees integratiebeleid ten goede omdat de politieke randvoorwaarden voor burgers en bedrijven erdoor worden verbeterd. 6. 4. Voorts acht het deze diensten belangrijk voor de bevordering van sociale en territoriale cohesie binnen de Unie. In de toekomst zal daarbij vooral moeten worden gelet op territoriaal beheer en organisatie van de diensten. Bovendien mogen de netwerken niet uitsluitend aan economische doelein- den ondergeschikt worden gemaakt, maar dienen ook sociale overwegingen mee te tellen. Betaalbare prijzen: de prijs mag de toegang voor de 5. 3. 12. burger niet belemmeren en dient op het concept van „redelijke kosten” te zijn gebaseerd. Verder dienen bij het definiëren en verlenen van de 6. 5. diensten het subsidiariteits- en het proportionaliteitsbeginsel te worden gerespecteerd. Bescherming van het milieu: ontwikkeling en func- 5. 3. 13. tioneren van de diensten van algemeen economisch belang dienen mede in het licht te staan van milieu-eisen, die van belang voor de sociale en territoriale cohesie zijn. 6. Algemene opmerkingen 6. 1. Het verband tussen het mededingingsrecht en de diensten van algemeen belang in de sectoren vervoer, energie en telecommunicatie dient door evenwicht te worden geken- merkt en met name in het teken te staan van de uitzonderings- bepaling van artikel 86 (voormalig artikel 90). Krachtens dit voorschrift kunnen de Verdragsbepalingen buiten toepassing worden gelaten indien deze de „toevertrouwde bijzondere taak”, dus het verlenen van diensten van algemeen economisch belang, verhinderen. 6. 6. Wat de publieke omroep betreft, is het Comité van mening dat: 6. 6. 1. culturele aspecten moet worden gedefinieerd; de publieke omroepdienst mede in het licht van 6. 6. 2. de openbare dienstverlening in deze sector concrete eisen op het gebied van programmering en andere verplichtin- gen meebrengt die door publieke dan wel particuliere exploi- tanten niet individueel kunnen worden vervuld; de publieke omroep mede dient om te voorzien in 6. 6. 3. de democratische, sociale en culturele behoeften van iedere samenleving, alsook om pluraliteit van communicatiemiddelen te handhaven, voor een kwalitatief hoogwaardig aanbod te zorgen, de culturele en taaldiversiteit in stand te houden en minderjarigen te beschermen; 6. 2. Het nieuwe artikel 16 bevat geen uitzonderingsbepa- ling, maar richt een algemene opdracht tot Gemeenschap en lidstaten: zij dragen er, „in het kader van hun onderscheiden bevoegdheden en binnen toepassingsgebied van dit Verdrag, 6. 6. 4. de publieke omroep proportioneel en transparant dient te worden gefinancierd en dat deze financiering de marktsituatie en de vrije mededinging binnen de Gemeenschap niet mag beïnvloeden op een manier die met het algemeen belang in strijd is; C 368/56 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 12. 1999 6. 6. 5. een exploitant die zich tevens bezighoudt met zuiver commerciële activiteiten, dit wil zeggen activiteiten die buiten de openbare dienstverplichting liggen, een gescheiden boek- houding dient te houden om te voorkomen dat commerciële activiteiten uit publieke fondsen worden gefinancierd. 6. 7. De informatiemaatschappij 6. 7. 1. Alle aspecten van de zogenaamde „informatiemaat- schappij” kunnen de verhouding tussen ondernemingen en consumenten, alsook de aard van de consumptie, substantieel wijzigen. 6. 7. 2. De diensten van algemeen economisch belang moe- ten een doorslaggevende functie in de informatiemaatschappij vervullen. Voorts mag deze nieuwe samenleving niet in grootschalige sociale uitsluiting resulteren. Daartoe dienen het concept van de universele dienst en de mogelijkheden om deze aan technologische innovatie aan te passen een essentiële rol te spelen. 6. 7. 3. schappij: Het Comité is van mening (1) dat de informatiemaat- — een instrument van regionaal beleid is; — dient bij te dragen tot de ontwikkeling van een net van technologie- en informatiecentra; — meer integratie van potentieel uitgesloten burgers (minver- mogenden, bewoners van insulaire of ultraperifere regio’s) in de hele Europese samenleving mogelijk moet maken; — een culturele identiteit voor de Unie inhoudt die op haar beurt, met respect voor de nationale en regionale verscheidenheid, het filosofische en ideologische gehalte van de informatiemaatschappij bepaalt; — via mogelijkheden die door concessiestelsels worden gebo- den en met respect voor tarifair evenwicht ook zal bijdragen tot verlaging van de tarieven voor toegang tot en gebruik van Internet, en tegelijkertijd zal zorgen voor de veiligheid en de bescherming van de persoonlijke levens- sfeer van de burgers die van Internet gebruikmaken. 6. 8. Vervoer, netwerken en energie 6. 8. 1. De universele dienst hoeft in de sectoren vervoer en energie niet noodzakelijkerwijs hetzelfde gewicht te hebben als in andere economische sectoren, maar toch vindt het Comité dat men bij de liberalisering in deze sectoren tot op heden onvoldoende oog heeft gehad voor de elementen waardoor economische, sociale en territoriale cohesie worden bepaald. Economische efficiency vormde immers het primaat. 6. 8. 2. Maatregelen dienen in de toekomst niet alleen op grond van economische criteria te worden genomen, maar (1) Verklaring van Oulu van 7 september 1999. ook in het licht van de noodzaak arbeidsplaatsen, de kwaliteit van de dienst en de tevredenheid onder de gebruikers te handhaven. Het uiteindelijke doel is immers het realiseren en verbeteren van het maatschappelijk welzijn. Zo moet worden nagedacht over het opwekken van duurzame energie met behulp van warmtekrachtkoppeling om de in Duitsland be- staande situatie te voorkomen. Daar werd deze vorm van energie nl. niet competitief geacht in vergelijking met andere energievormen die met minder veiligheidsvoorzieningen wor- den opgewekt. 7. Conclusies 7. 1. De diensten van algemeen economisch belang zijn doorslaggevend voor de bevordering van de economische en sociale samenhang en de territoriale solidariteit. Voorts maken zij deel uit van de „gemeenschappelijke waarden” die de Europese Unie moet behouden en uitbouwen. 7. 2. Voor de bevordering van de economische en sociale samenhang bij de verlening van diensten van algemeen economisch belang is het in ieder geval zaak dat de burgers ongeacht hun sociale omstandigheden of woonplaats, tot alle diensten toegang hebben. De diensten zijn er immers in de eerste plaats op gericht, in behoeften te voorzien en maatschappelijke en territoriale cohesie te realiseren. 7. 3. Wat de gebruikers van de diensten betreft, moet worden gezorgd voor het juiste evenwicht tussen enerzijds liberalisering, om beter te kunnen concurreren, en anderzijds toereikende voorzieningen, die op bovengenoemde oriënteren- de beginselen stoelen (toegankelijkheid, kwaliteit van de dienst, transparante informatie, enz. ). 7. 4. In ieder geval moet het hele EU-beleid met meer samenhang en continuïteit openstaan voor de economische en wettelijke belangen van de consumenten, die via hun verenigingen deel uitmaken van de georganiseerde samen- leving. Ook hier dient rekening te worden gehouden met de situatie waarin de verleners van diensten van algemeen belang zich bevinden, dat wil zeggen hun economische randvoorwaarden, hun kosten en de door hen na te leven wetgeving. 7. 4. 1. In een competitief stelsel moeten alle deelnemers proportioneel tot de kosten van de universele dienst bijdragen. 7. 5. Het recht van gelijke toegang tot diensten van algemeen economisch belang vormt een recht van alle burgers en dient tot verhoging van het maatschappelijk welzijn. Voor de handhaving van het Europees sociaal model moet er in ieder geval een evenwicht bestaan tussen de diensten van algemeen belang en de regels van de interne markt, en in het bijzonder de vrije mededinging. 20. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 368/57 7. 6. Daarom verzoekt het Comité Raad, Commissie en Europees Parlement om het recht van gelijke toegang tot deze diensten op te nemen in het EU-handvest van grondrechten, over de opstelling waarvan tijdens de Europese Top van Keulen overeenstemming werd bereikt. 7. 7. Ten slotte verzoekt het Comité Raad, Europees Parle- ment en Commissie er zoveel mogelijk op toe te zien dat de in dit advies behandelde diensten ook na de afsluiting van de volgende WTO-ronde blijven worden verleend. Brussel, 21 oktober 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over de „Mededeling van de Commissie — Naar een interne markt voor aanvullende pensioenen ‘Resultaten van de raadpleging over het Groenboek: Aanvullende pensioenen in de interne markt‘” (1999/C 368/18) De Commissie heeft op 18 mei 1999 besloten, overeenkomstig artikel 262 van het EG-Verdrag het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over de voornoemde mededeling. De Afdeling „Interne markt, productie en consumptie”, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 7 oktober 1999 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Byrne. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 367e Zitting van 20 en 21 oktober 1999 (vergadering van 21 oktober 1999) het volgende advies uitgebracht, dat met 89 stemmen vo´ o´ r, vijf tegen, bij vijf onthoudingen werd goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Pensioenuitkeringen behoren tot de kern van de natio- nale socialebeschermingsstelsels. De uit hoofde van wettelijke pensioenstelsels gedane uitgaven zijn goed voor bijna de helft van alle socialezekerheidsuitgaven, bedragen momenteel 9 tot 15 % van het BBP en zullen op grond van demografische factoren waarschijnlijk sterk toenemen. Pensioenstelsels berusten op een combinatie van drie 1. 2. pijlers: — socialezekerheidsregelingen; — bedrijfspensioenregelingen; en — individuele pensioenvoorzieningen. De tweede- en derdepijlervoorzieningen worden doorgaans tot de aanvullende pensioenvoorzieningen gerekend. 1. 2. 1. De lidstaten zijn in hun pijlerkeuze volstrekt vrij, maar de Commissie wil ervoor zorgen dat obstakels voor de uitbouw van aanvullende pensioenen overeenkomstig de vereisten van de interne markt worden geëlimineerd. 1. 3. Momenteel bedragen de activa van de pensioenfondsen die tot de tweede pijler behoren 23 % van het BBP van de Unie en die van de derdepijlerfondsen zelfs 35 %. 1. 4. Onderhavige mededeling is het vervolg op een consul- tatieronde die de Commissie met haar in juni 1997 uitgebrach- te Groenboek over aanvullende pensioenen in de interne markt (1) heeft opgestart. Het Comité heeft op 10 december 1997 een advies ter zake uitgebracht (2). 2. De mededeling van de Commissie 2. 1. De Commissie herhaalt de belangrijkste punten van het Groenboek en wijst met name op demografische ramingen waaruit blijkt dat de ratio personen van inzetbare leeftijd/ gepensioneerden voor de gehele EU waarschijnlijk zal dalen van 4:1 (nu) tot 2:1 (2040) (3). (1) COM(97) 283 van 10. 6. 1997. (2) PB C 73 van 9. 3. 1998, blz. 114. (3) Het Comité werkt momenteel aan een advies over het thema „Demografische situatie en tendensen in de EU”


title: Reglamento (CE) n° 2240/1999 de la Comisión, de 21 de octubre de 1999, por el que se fija la restitución máxima a la exportación de trigo blando en el marco de la licitación contemplada en el Reglamento (CE) n° 1707/1999

eurovoc_concepts:
award of contract
common wheat
export refund
export tax

formats: pdf print

text: 22. 10. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 272/13 REGLAMENTO (CE) No 2240/1999 DE LA COMISIÓN de 21 de octubre de 1999 por el que se fija la restitución máxima a la exportación de trigo blando en el marco de la licitación contemplada en el Reglamento (CE) no 1707/1999 LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CEE) no 1766/92 del Consejo, de 30 de junio de 1992, por el que se establece la organización común de mercados en el sector de los cereales (1), cuya última modifi- cación la constituye el Reglamento (CE) no 1253/1999 (2), Visto el Reglamento (CE) no 1501/95 de la Comisión, de 29 de junio de 1995, por el que se establecen determinadas disposi- ciones de aplicación del Reglamento (CEE) no 1766/92 del Consejo en lo que respecta a la concesión de las restituciones a la exportación y a las medidas que deben adoptarse en caso de perburbación en el sector de los cereales (3), cuya última modi- ficación la constituye el Reglamento (CE) no 2513/98 (4), y, en particular, su artículo 4, (1) (2) Considerando que el Reglamento (CE) no 1707/1999 de la Comisión (5), modificado por el Reglamento (CE) no 2011/1999 (6); ha abierto una licitación de la restitución y/o del gravamen a la exportación de trigo blando a todos los terceros países; Considerando que, en virtud del artículo 7 del Regla- mento (CE) no 1501/95, la Comisión, basándose en las ofertas comunicadas y con arreglo al procedimiento establecido en el artículo 23 del Reglamento (CEE) no 1766/92, puede decidir fijar una restitución máxima a la exportación siguiendo los criterios a que se refiere el artículo 1 del Reglamento (CE) no 1501/95; que, en este caso, el contrato se adjudicará al licitador o licitadores cuya oferta sea igual o inferior a la restitución máxima, y al licitador o licitadores cuya oferta se refiera a un gravamen a la exportación; (3) (4) Considerando que la aplicación de los criterios preci- tados a la situación actual de los mercados del cereal considerado lleva a fijar la restitución máxima a la importe indicado en el artículo 1; exportación en el Considerando que las medidas previstas en el presente Reglamento se ajustan al dictamen del Comité de gestión de los cereales, HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Artículo 1 Para las ofertas comunicadas del 15 al 21 de octubre de 1999 en el marco de la licitación contemplada en el Reglamento (CE) no 1707/1999, la restitución máxima a la exportación de trigo blando se fijará en 33,43 EUR/t. Artículo 2 El presente Reglamento entrará en vigor el 22 de octubre de 1999. El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 21 de octubre de 1999. Por la Comisión Franz FISCHLER Miembro de la Comisión (1) DO L 181 de 1. 7. 1992, p. 21. (2) DO L 160 de 26. 6. 1999, p. 18. (3) DO L 147 de 30. 6. 1995, p. 7. (4) DO L 313 de 21. 11. 1998, p. 16. (5) DO L 201 de 31. 7. 1999, p. 55. (6) DO L 248 de 21. 9. 1999, p. 23


title: Regolamento (CE) n. 2233/1999 della Commissione, del 21 ottobre 1999, recante fissazione dei valori forfettari all'importazione ai fini della determinazione del prezzo di entrata di alcuni ortofrutticoli

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
grape
import price
pip fruit

text: 22. 10. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 272/1 I (Atti per i quali la pubblicazione è una condizione di applicabilità) REGOLAMENTO (CE) N. 2233/1999 DELLA COMMISSIONE del 21 ottobre 1999 recante fissazione dei valori forfettari all'importazione ai fini della determinazione del prezzo di entrata di alcuni ortofrutticoli LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CE) n. 3223/94 della Commissione, del 21 dicembre 1994, recante modalità di applicazione del importazione degli ortofrutticoli (1), modificato da regime di ultimo dal regolamento (CE) n. 1498/98 (2), in particolare l'ar- ticolo 4, paragrafo 1, considerando quanto segue: (1) Il regolamento (CE) n. 3223/94 prevede, in applicazione dei risultati dei negoziati commerciali multilaterali nel quadro dell'Uruguay Round, i criteri in base ai quali la Commissione fissa i valori forfettari all'importazione dai paesi terzi, per i prodotti e per i periodi precisati nell'al- legato. (2) In applicazione di tali criteri, i valori forfettari all'impor- tazione devono essere fissati ai livelli figuranti nell'alle- gato del presente regolamento, HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 I valori forfettari all'importazione di cui all'articolo 4 del rego- lamento (CE) n. 3223/94 sono fissati nella tabella riportata nell'allegato. Articolo 2 Il presente regolamento entra in vigore il 22 ottobre 1999. Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 21 ottobre 1999. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione (1) GU L 337 del 24. 12. 1994, pag. 66. (2) GU L 198 del 15. 7. 1998, pag. 4. L 272/2 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 22. 10. 1999 al regolamento della Commissione, del 21 ottobre 1999, recante fissazione dei valori forfettari all'importazione ai fini della determinazione del prezzo di entrata di alcuni ortofrutticoli ALLEGATO Codice NC Codice paesi terzi (1) (EUR/100 kg) Valore forfettario all'importazione 0702 00 00 0707 00 05 0709 90 70 0805 30 10 0806 10 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 052 204 999 052 628 999 052 999 052 388 524 528 999 052 064 400 999 060 400 804 999 052 064 999 100,0 61,2 80,6 76,1 119,3 97,7 58,8 58,8 59,7 64,9 53,9 66,4 61,2 108,1 102,0 231,6 147,2 46,2 59,9 31,1 45,7 98,4 62,1 80,3 (1) Nomenclatura dei paesi stabilita dal regolamento (CE) n. 2645/98 della Commissione (GU L 335 del 10. 12. 1998, pag. 22). Il codice «999» rappresenta le «altre origini»


title: Verordnung (EG) Nr. 2240/1999 der Kommission vom 21. Oktober 1999 zur Festsetzung der Höchsterstattung bei der Ausfuhr von Weichweizen im Rahmen der Ausschreibung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1707/1999

text: 22. 10. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 272/13 VERORDNUNG (EG) Nr. 2240/1999 DER KOMMISSION vom 21. Oktober 1999 zur Festsetzung der Höchsterstattung bei der Ausfuhr von Weichweizen im Rahmen der Ausschreibung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1707/1999 DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, gestützt auf die Verordnung (EWG) Nr. 1766/92 des Rates vom 30. Juni 1992 über die gemeinsame Marktorganisation für Getreide (1), zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1253/1999 (2), gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1501/95 der Kommission vom 29. Juni 1995 mit Durchführungsbestimmungen zur Verordnung (EWG) Nr. 1766/92 des Rates hinsichtlich der Gewährung von Ausfuhrerstattungen und zur Festlegung der bei Störungen im Getreidesektor zu treffenden Maßnahmen (3), zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 2513/98 (4), insbesondere auf Artikel 4, Berücksichtigung der Kriterien nach Artikel 1 der Verordnung (EG) Nr. 1501/95 eine Höchstausfuhrerstat- In einem solchen Fall wird der tung festzusetzen. Zuschlag jedem Bieter erteilt, dessen Angebot der Höchstausfuhrerstattung entspricht oder darunter liegt bzw. sich auf eine Ausfuhrabgabe bezieht. (3) (4) Die Anwendung der vorgenannten Kriterien auf die derzeitige Marktlage bei der betreffenden Getreideart führt zur Festsetzung einer Höchsterstattung in Höhe des in Artikel 1 genannten Betrags. Die in dieser Verordnung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Verwaltungsaus- schusses für Getreide — in Erwägung nachstehender Gründe: HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: (1) (2) Eine Ausschreibung der Erstattung und/oder der Abgabe bei der Ausfuhr von Weichweizen nach allen Dritt- ländern wurde durch die Verordnung (EG) Nr. 1707/ 1999 der Kommission (5), geändert durch die Verord- nung (EG) Nr. 2011/1999 (6), eröffnet. Nach Artikel 7 der Verordnung (EG) Nr. 1501/95 kann die Kommission auf der Grundlage der eingereichten Angebote nach dem Verfahren des Artikels 23 der Verordnung (EWG) Nr. 1766/92 beschließen, unter Artikel 1 Die Höchsterstattung bei der Ausfuhr von Weichweizen wird für die vom 15. bis zum 21. Oktober 1999 im Rahmen der Ausschreibung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1707/1999 eingereichten Angebote auf 33,43 EUR/t festgesetzt. Diese Verordnung tritt am 22. Oktober 1999 in Kraft. Artikel 2 Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitglied- staat. Brüssel, den 21. Oktober 1999 Für die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission (1) ABl. L 181 vom 1. 7. 1992, S. 21. (2) ABl. L 160 vom 26. 6. 1999, S. 18. (3) ABl. L 147 vom 30. 6. 1995, S. 7. (4) ABl. L 313 vom 21. 11. 1998, S. 16. (5) ABl. L 201 vom 31. 7. 1999, S. 55. (6) ABl. L 248 vom 21. 9. 1999, S. 23


title: Kommissionens förordning (EG) nr 2241/1999 av den 21 oktober 1999 om de anbud som meddelats för export av havre inom ramen för den anbudsinfordran som avses i förordning (EG) nr 1897/1999

eurovoc_concepts:
Finland
Sweden
export refund
market intervention
oats
over-production

text: L 272/14 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 22. 10. 1999 KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 2241/1999 av den 21 oktober 1999 om de anbud som meddelats för export av havre inom ramen för den anbudsinfordran som avses i förordning (EG) nr 1897/1999 EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNING med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, med beaktande av rådets förordning (EEG) nr 1766/92 av den 30 juni 1992 om den gemensamma organisationen av mark- naden för spannmål (1), senast ändrad genom förordning (EG) nr 1253/1999 (2), med beaktande av kommissionens förordning (EG) nr 1501/95 av den 29 juni 1995 om vissa tillämpningsföreskrifter för rådets förordning (EEG) nr 1766/92 vad avser beviljande av exportbidrag och de åtgärder som skall vidtas vid störningar inom spannmålssektorn (3), senast ändrad genom förordning (EG) nr 2513/98 (4), med beaktande av kommissionens förordning (EG) nr 1897/ 1999 av den 2 september 1999 om en särskild interventionsåt- i Finland och Sverige (5), ändrad genom gärd för spannmål förordning (EG) nr 2096/1999 (6), särskilt artikel 8 i denna, och med beaktande av följande: 1. En anbudsinfordran för bidrag för export av havre som producerats i Finland och Sverige för export från Finland eller Sverige till alla tredje länder har inletts genom förordning (EG) nr 1897/1999. 2. 3. 4. I artikel 8 i förordning (EG) nr 1897/1999 föreskrivs att kommissionen på grundval av de meddelade anbuden och i enlighet med det förfarande som föreskrivs i artikel 23 i förordning (EEG) nr 1766/92, kan besluta att inte fullfölja anbudsinfordran. Särskilt med hänsyn till de kriterier som avses i artikel 1 i förordning (EG) nr 1501/95 är det inte uppenbart att ett högsta exportbidrag skall fastställas. De åtgärder som föreskrivs i denna förordning är fören- från Förvaltningskommittén för liga med yttrandet spannmål. HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. Artikel 1 De anbud som meddelats från och med den 15 till och med den 21 oktober 1999 inom ramen för den anbudsinfordran för exportbidrag för havre som avses i förordning (EG) nr 1897/ 1999 skall inte fullföljas. Artikel 2 Denna förordning träder i kraft den 22 oktober 1999. Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater. Utfärdad i Bryssel den 21 oktober 1999. På kommissionens vägnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 181, 1. 7. 1992, s. 21. (2) EGT L 160, 26. 6. 1999, s. 18. (3) EGT L 147, 30. 6. 1995, s. 7. (4) EGT L 313, 21. 11. 1998, s. 16. (5) EGT L 233, 3. 9. 1999, s. 10. (6) EGT L 257, 3. 10. 1999, s. 4


title: Verordnung (EG) Nr. 2236/1999 der Kommission vom 21. Oktober 1999 zur Bestimmung des Prozentsatzes, zu dem den im Oktober 1999 gestellten Anträgen auf Erteilung von Lizenzen für die Einfuhr von Rindfleisch aus der Republik Polen, der Republik Ungarn, der Tschechischen Republik, der Slowakischen Republik, der Republik Bulgarien und der Republik Rumänien im Rahmen der Zollkontingente gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1279/98 stattgegeben wird

eurovoc_concepts:
Central and Eastern Europe
beef
import licence
quantitative restriction
tariff quota

text: L 272/6 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 22. 10. 1999 VERORDNUNG (EG) Nr. 2236/1999 DER KOMMISSION vom 21. Oktober 1999 zur Bestimmung des Prozentsatzes, zu dem den im Oktober 1999 gestellten Anträgen auf Erteilung von Lizenzen für die Einfuhr von Rindfleisch aus der Republik Polen, der Republik Ungarn, der Tschechischen Republik, der Slowakischen Republik, der Republik Bulgarien und der Republik Rumänien im Rahmen der Zollkontingente gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1279/98 stattgegeben wird DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — den sechs genannten Ländern eingeführt werden können, unter Berücksichtigung der auf den ersten Zeit- raum entfallenden Restmengen bestimmt werden — gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1279/98 der Kommission vom 19. Juni 1998 mit Durchführungsbestimmungen zu den gemäß der Verordnung (EG) Nr. 3066/95 des Rates für die Republik Polen, die Republik Ungarn, die Tschechische Repu- blik, die Slowakische Republik, die Republik Bulgarien und die Republik Rumänien vorgesehenen Zollkontingenten für Rind- fleisch (1), insbesondere auf Artikel 4 Absatz 4, in Erwägung nachstehender Gründe: (1) (2) Mit Artikel 1 und Artikel 2 der Verordnung (EG) Nr. 1279/98 wurde festgelegt, wieviel frisches, gekühltes oder gefrorenes Rindfleisch mit Ursprung in Polen, Ungarn, der Tschechischen Republik, der Slowakischen Republik, Bulgarien und Rumänien sowie von dem Äquivalent der für Polen in Tonnen ausgedrückten Fleischmenge zwischen dem 1. Oktober und 31. Dezember 1999 zu Sonderbedingungen eingeführt werden dürfen. Angesichts der Mengen frischen, gekühlten oder gefrorenen Rindfleischs mit Ursprung in der Tschechischen Republik und Rumänien, für welche Einfuhrlizenzen beantragt wurden, kann den betref- fenden Anträgen vollständig stattgegeben werden. Die für Rindfleisch mit Ursprung in Polen und Ungarn und Verarbeitungserzeugnisse mit Ursprung Polen gestellten Anträge müssen jedoch gemäß Artikel 4 Absatz 4 der genannten Verordnung anteilsmäßig verringert werden. in Sind die Mengen, die mit den Einfuhrlizenzen für den in Artikel 2 der Verordnung (EG) Nr. 1279/98 genannten ersten, zweiten und dritten Zeitraum im Kontingentszeit- raum beantragt wurden, kleiner als die in Frage kommenden Mengen, werden die Restmengen gemäß dem vorigen Erwägungsgrund den im folgenden Zeit- raum zu berücksichtigenden Mengen hinzugefügt. Für den vom 1. Januar bis 31. März 2000 reichenden zweiten Zeitraum sollten deshalb die Mengen, die aus HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 (1) Den zwischen dem 1. Oktober und 31. Dezember 1999 gestellten Anträgen auf Erteilung von Lizenzen für die Einfuhr im Rahmen der in der Verordnung (EG) Nr. 1279/98 genannten Kontingente wird stattgegeben zu: a) 81,5412 % der beantragten Mengen im Fall der Erzeugnisse der KN-Codes 0201 und 0202 mit Ursprung in Ungarn; b) 100 % der beantragten Mengen im Fall der Erzeugnisse der KN-Codes 0201 und 0202 mit Ursprung in der Tschechi- schen Republik und Rumänien; c) 0,9706 % der beantragten Mengen im Fall der Erzeugnisse der KN-Codes 0201, 0202, 1602 50 31 und 1602 50 39 mit Ursprung in Polen. Für den in Artikel 2 der Verordnung (EG) Nr. 1279/98 (2) genannten, vom 1. Januar bis 31. März 2000 reichenden Zeit- raum kommen folgende Mengen in Frage: a) Rindfleisch der KN-Codes 0201 und 0202: — 2 730 Tonnen Fleisch mit Ursprung in Ungarn, — 1 621 Tonnen Fleisch mit Ursprung in der Tschechi- schen Republik, — 1 260 Tonnen Fleisch mit Ursprung in der Slowakei, — 180 Tonnen Fleisch mit Ursprung in Bulgarien, — 1 304 Tonnen Fleisch mit Ursprung in Rumänien; b) 2 880 Tonnen Fleisch der KN-Codes 0201 and 0202 oder 1 345,79 Tonnen Verarbeitungserzeugnisse der KN-Codes 1602 50 31 und 1602 50 39 mit Ursprung in Polen. Artikel 2 (1) ABl. L 176 vom 20. 6. 1998, S. 12. Diese Verordnung tritt am 22. Oktober 1999 in Kraft. 22. 10. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 272/7 Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitglied- staat. Brüssel, den 21. Oktober 1999 Für die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission


title: Decisione n. 2235/1999/CECA della Commissione, del 21 ottobre 1999, che modifica l'allegato IV della decisione n. 2136/97/CECA relativa alla gestione di alcune restrizioni all'importazione di taluni prodotti di acciaio dalla Federazione russa

eurovoc_concepts:
Russia
import restriction
iron and steel product
originating product

text: L 272/4 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 22. 10. 1999 DECISIONE N. 2235/1999/CECA DELLA COMMISSIONE del 21 ottobre 1999 che modifica l'allegato IV della decisione n. 2136/97/CECA relativa alla gestione di alcune restri- zioni all'importazione di taluni prodotti di acciaio dalla Federazione russa LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, del carbone e dell'acciaio, vista la decisione n. 2136/97/CECA della Commissione, del 12 settembre 1997, relativa alla gestione di alcune restrizioni all'importazione di taluni prodotti di acciaio dalla Federazione russa (1), modificata dalla decisione n. 2124/98/CECA (2), in particolare il combinato disposto dell'articolo 8 con l'articolo 7, (2) (3) considerando che, per tener conto dei limiti quantitativi modificati, è necessario modificare l'allegato IV della decisione n. 2136/97/CECA; considerando che le misure disposte dalla presente deci- sione sono conformi al parere del comitato costituito ai sensi dell'articolo 7 della decisione n. 2136/97/CECA, HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE: Articolo 1 (1) considerando che la Federazione russa, conformemente all'articolo 3, paragrafo 4, dell'accordo sul commercio di alcuni prodotti siderurgici CECA (3), ha chiesto la ridistri- limiti quantitativi per il 1999 tra buzione di diversi gruppi di prodotti e che la Comunità europea del carbone e dell'acciaio ha accolto tale richiesta; taluni L'allegato IV della decisione n. 2136/97/CECA è sostituito dal testo riportato nell'appendice della presente decisione. Articolo 2 La presente decisione entra in vigore il giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee. La presente decisione è obbligatoria in tutti ciascuno degli Stati membri. i suoi elementi e direttamente applicabile in Fatto a Bruxelles, il 21 ottobre 1999. Per la Commissione Pascal LAMY Membro della Commissione (1) GU L 300 del 4. 11. 1997, pag. 15. (2) GU L 268 del 3. 10. 1998, pag. 31. (3) GU L 300 del 4. 11. 1997, pag. 52. 22. 10. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 272/5 Appendice «ALLEGATO IV LIMITI QUANTITATIVI Federazione russa Prodotti 1997 1998 1999 2000 2001 SA. Prodotti laminati piatti SA1. Arrotolati 207 487 204 861 220 000 (1) 228 890 234 613 SA1a. Arrotolati laminati a caldo desti- 430 000 430 000 440 750 451 769 463 063 nati alla rilaminazione SA2. Lamiera pesante SA3. Altri prodotti laminati piatti SB. Prodotti lunghi SB1. Barre SB2. Vergella 31 115 28 265 12 000 28 000 42 671 36 796 (2) 34 325 32 678 30 420 31 180 11 718 12 011 (3) 13 238 27 342 28 026 (4) 30 889 35 183 31 960 13 569 31 661 SB3. Altri prodotti lunghi 104 357 112 515 115 327 (5) 115 122 118 000 (1) Questo dato è stato ridotto di 3 308 t. (2) Questo dato è stato aumentato di 3 308 t. (3) Questo dato è stato ridotto di 904 t. (4) Questo dato è stato ridotto di 2 109 t. (5) Questo dato è stato aumentato di 3 013 t. »