title: WRITTEN QUESTION E-1630/99 by Paulo Casaca (PSE) to the Commission. Sugar and revision of Regulation (EEC) 1600/92.

eurovoc_concepts:
Azores
agricultural production
aid to agriculture
common agricultural policy
processing industry
sugar
sugar beet

text: C 170 E/56 Official Journal of the European Communities EN 20. 6. 2000 Answer given by Mr Fischler on behalf of the Commission (11 October 1999) At the request of the Greek authorities, Article 6 of Council Regulation (EC) 3072/95 on the common organisation of the market in rice (1) was amended in order to divide the Greek national base area into two parts: I. Prefectures of Thessaloniki, Serres and Fthiotida: 22 330 hectares. II. Other prefectures: 2 561 hectares. As the Honourable Member points out, in the case of base area II (other prefectures), the land sown in 1998 (5 180 hectares) largely exceeded the base area (2 561 hectares), so the compensatory payment was reduced by 100 % in accordance with Article 6(5) of Regulation (EC) 3072/95. In response to a recent request made by the Greek authorities, the Commission now intends to propose to the Council a further amendment of Article 6 of Regulation (EC) 3072/95 under which the regions of Kavala and Etolia-Akarnania, which are currently included in base area II (other prefectures), would be included in base area I instead. Doing so should lessen the risk that the base area for (cid:145)other prefectures(cid:146) will be exceeded. (1) OJ L 329, 30. 12. 1995. (2000/C 170 E/063) WRITTEN QUESTION E-1630/99 by Paulo Casaca (PSE) to the Commission (15 September 1999) Subject: Sugar and revision of Regulation (EEC) 1600/92 Sugar production and refining on the island of Sªo Miguel, in the Autonomous Region of the Azores, are vital economic activities. In the first place, they enable over a hundred jobs to be preserved at the local refinery and, secondly, act as a fillip to an important agricultural alternative which, used in conjunction with other crops, makes for more efficient land rotation. Under Regulation (EEC) 1600/92 (Poseima) (1), the European institutions have been granted substantial protection to various agricultural products including sugar beet. However, for various reasons to do with the smallness of the quota allocated and difficulties in the agricultural sector, sugar beet production has been falling from year to year, and the future viability of sugar production and refining in the Azores will be jeopardised if nothing is done to remedy the problem. In the light of the principles governing the common agricultural policy, Article 299(2) of the EC Treaty, and the decisions taken at Cologne on the most remote regions, does the Commission not believe that Regulation (EEC) 1600/92 should be revised to enable sugar production and refining to continue in the Azores? (1) OJ L 173, 27. 6. 1992, p. 1. Answer given by Mr Fischler on behalf of the Commission (25 October 1999) Council Regulation (EEC) 1600/92 of 15 June 1992 concerning specific measures for the Azores and Madeira relating to certain agricultural products takes particular account of the cultivation of sugar beet and its processing into sugar. The Regulation provides per-hectare aid for sugar beet and aid for its processing into sugar by the industry. 20. 6. 2000 EN Official Journal of the European Communities C 170 E/57 Aid for the processing of sugar beet was increased from € 10 to € 27 per 100 kilograms by Commission Regulation (EC) 0562/98 of 12 March 1998 adjusting the special aid for the processing of sugar beet into white sugar in the Azores provided for in Article 25 of Regulation (EEC) 1600/92 (1). Despite these measures, the sugar beet crop, which was at first given a fresh boost by the Poseima programme, has been falling since 1994. The processing industry is not, however, directly affected by this disappointing development since it can import and refine raw sugar to meet the needs of the Azores. Economic conditions for the industry have not worsened but rather improved since it can import this sugar at world market prices (or with the equivalent aid if it purchases Community quota sugar). If farmers in the Azores choose to grow crops other than sugar beet, the reasons must be sought in the general conditions of agricultural production. The viability of the sugar industry depends on the consumption of sugar, which has been falling in recent years. It is the principles of the specific supply arrangements, and in particular the principle of meeting local needs, which determine the utilisation of the capacity to refine from imported raw sugar. If the Portuguese authorities were to request it, the Commission would consider these issues as part of the revision of Poseima now being undertaken. (1) OJ L 76, 13. 3. 1998. (2000/C 170 E/064) WRITTEN QUESTION E-1631/99 by Paulo Casaca (PSE) to the Commission (15 September 1999) Subject: Sugar quota for the Autonomous Region of the Azores The Act of Accession of Portugal to the European Union, point XIV(c), Vol. II, pp. 210-213, laid down a quota of 10 000 tonnes of beet sugar for the (cid:145)sugar-producing undertaking(cid:146) situated in the Autonomous Region of the Azores, coupled with the right to import a volume of unrefined sugar equal to the difference between actual production and 20 000 tonnes, subject to payment of a reduced levy. However, Regulation (EEC) 3484/92 (1) of 27 November 1992 reduced the above quantity to 10 000 tonnes, the figure likewise specified in Regulation (EEC) 1600/92 (2). More recently, the Commission has interpreted the rules in force in such a way as to cut the quantity again, to 6 500 tonnes of refined sugar produced from imported unrefined sugar, and, moreover, is not ruling out the possibility of proposals for further reductions in the quota for the Azores. Does the Commission believe that this systematic step-by-step reduction in sugar refining quotas for the Azores is compatible with Article 299(2) of the EC Treaty? (1) OJ L 353, 3. 12. 1992, p. 8. (2) OJ L 173, 27. 6. 1992, p. 1. Answer given by Mr Fischler on behalf of the Commission (18 October 1999) Before the Poseima programme, the sugar industry in the Azores was authorised to refine raw sugar amounting to 20 000 tonnes less the production of sugar from local sugar beet. Following the introduction of the Poseima specific supply arrangements permitting the import of raw beet sugar at world market prices (or providing equivalent aid if Community raw quota sugar is used), this authorisation was restricted to a maximum of 10 000 tonnes of sugar to meet the needs of the Azores on preferential terms


title: QUESTION ECRITE no 1629/99 de Phillip WHITEHEAD Directive concernant les voyages à forfait

eurovoc_concepts:
Greece
Italy
Spain
national implementing measure
package travel


title: Advies van het Comité van de Regio's over "De institutionele aspecten van de uitbreiding: lokaal en regionaal bestuur in het hart van Europa"

eurovoc_concepts:
European Committee of the Regions
decision-making body (EU)
enlargement of the Union
operation of the Institutions
powers of the institutions (EU)
regional and local authorities

formats: html pdf print

text: 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/15 3. 14. Het Comité benadrukt bovendien dat de Europese Instellingen bij hun keuze voor bepaalde technologieën vol- ledig rekening dienen te houden met het beginsel van vrije mededinging, met gewaarborgde toegang voor alle burgers, ongeacht over welk informaticasysteem zij beschikken. Verder onderstreept het Comité dat de inspanningen 3. 15. voor de versterking van de informatienetwerken moeten worden vergroot, door nog meer dan nu het geval is samen te werken met de territoriale overheden, en aldus te zorgen voor een grotere verspreiding van publicaties en voorlichtingscam- pagnes. 3. 16. Het Comité vindt het een goede zaak dat de Commis- sie het accent legt op samenwerking tussen de instellingen om een betere wetgeving te bereiken, maar wijst erop dat dit alleen mogelijk is door herziening van het wetgevingsproces in de Unie en een verduidelijking van de bevoegdheden van de instellingen. Brussel, 15 september 1999. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER Advies van het Comité van de Regio’s over „De institutionele aspecten van de uitbreiding: lokaal en regionaal bestuur in het hart van Europa” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 374/05) gelet op het besluit van zijn Bureau van 15 juli 1998 om conform artikel 198 C, lid 4, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een advies over dit onderwerp te laten opstellen en zijn commissie „Institutionele aangelegenheden” met de voorbereiding hiervan te belasten; gelet op het door zijn commissie „Institutionele aangelegenheden” op 8 juli 1999 vastgestelde ontwerpadvies (CDR 52/99 rev. 2) (rapporteurs: de heer Hanningfield en mevrouw Louppen-Laurant), heeft tijdens zijn 30e zitting van 15 en 16 september 1999 (vergadering van 15 september) het volgende advies uitgebracht. 1. Inleiding De komende uitbreidingsronde zal omvangrijker zijn dan alle vorige rondes, zowel wat het aantal nieuwe lidstaten als wat de toename van de EU-bevolking betreft. Iedereen is het erover eens dat de huidige structuren, die vier decennia geleden in het leven zijn geroepen ten behoeve van een (economische) Gemeenschap van slechts zes landen, niet zijn berekend voor een samenwerkingsverband van vijftien, laat staan twintig of méér, landen. De laatste tijd is duidelijk gebleken dat het institutionele bestel en het bestuursapparaat van de Unie aan een radicale hervorming toe zijn en dat er dringend meer democratie en transparantie moeten komen. Bovendien vormt de Unie van vandaag een veel hechter geheel dan de Gemeenschap van veertig jaar geleden. Behalve een samenwerkingsverband van hoofdsteden, is de Unie van vandaag ook een samenwerkingsverband van regio’s en ge- meenten. De oprichting van het Comité van de Regio’s is daar het duidelijkste bewijs van. Regio’s en gemeenten/steden vormen thans een integrerend deel van de Unie en spelen een cruciale rol bij haar verdere ontwikkeling. De volgende Intergouvernementele Conferentie moet de weg effenen voor een democratische, gedecentraliseerde en efficiën- te Unie, met instellingen die goed zijn toegerust om in de komende eeuw in de behoeften van meer dan 500 miljoen burgers te kunnen voorzien. Nu er een nieuwe uitbreidingsronde in het verschiet ligt, is het zonder meer duidelijk dat de rol van de diverse instellingen en organen, incl. het Comité van de Regio’s, moet worden herzien. In dit advies gaat het Comité nader in op zijn rol en 1. 1. plaats in het institutionele bestel na de komende uitbreidings- ronde. Daarbij komen vooral de volgende aspecten aan de orde: — de directe gevolgen van de uitbreiding voor zijn werkzaam- heden; C 374/16 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 — zijn rol en positie binnen het institutionele bestel. 3. Directe gevolgen van de uitbreiding voor de werk- Dit advies moet als een soort werkdocument worden 1. 1. 1. beschouwd omdat niet van te voren kan worden bepaald hoe het toetredingsproces precies gaat verlopen en wanneer de diverse kandidaat-lidstaten tot de Unie zullen toetreden. 1. 1. 2. Het Comité gaat ervan uit dat het deze problematiek opnieuw zal moeten aansnijden zodra eenmaal bekend is wanneer de kandidaat-lidstaten zullen toetreden en hoe de toetreding concreet zal verlopen. 1. 1. 3. het Comité bij dit alles een cruciale rol te spelen. Als pleitbezorger van het subsidiariteitsbeginsel heeft 2. Het CvdR en de uitbreiding: huidige situatie De lokale en regionale overheden spelen al sinds jaar 2. 1. en dag een rol in het kader van de betrekkingen met derde landen. Het Comité van zijn kant onderhoudt via de diverse EU-programma’s nauwe contacten met de lokale en regionale overheden in landen die te kennen hebben gegeven dat zij lid van de Europese Unie willen worden. 2. 1. 1. Het heeft hiertoe een „Verbindingsgroep” in het leven geroepen, die als taak heeft een dialoog met de lokale en regionale overheden in Cyprus en de Midden- en Oost- Europese kandidaat-lidstaten op gang te brengen. De Verbin- dingsgroep, die op 13 mei 1998 door het Bureau is opgericht, heeft inmiddels al in een aantal kandidaat-lidstaten bijeenkom- sten of conferenties georganiseerd, waarvan de eerste resultaten tijdens de algemene conferentie in november 1999 zullen worden besproken. Ook de lidstaten en de overige EU-instellingen en 2. 1. 2. -organen onderhouden al sinds enige tijd contacten met de kandidaat-lidstaten. Het Comité is van oordeel dat het bij de hervorming 2. 1. 3. van het institutionele bestel in de aanloop naar de volgende uitbreidingsronde een belangrijkere rol toebedeeld moet krijgen en dat met het oog op de toename van het aantal lidstaten en op latere nieuwe stappen in het kader van het integratieproces ook de rol van de overige instellingen en organen opnieuw moet worden bekeken. Bij dit alles is het van cruciaal belang dat de Unie steeds terdege rekening houdt met het subsidiariteitsbeginsel en dat zij op grond van dit beginsel het Comité een belangrijkere rol toekent in het Europese besluitvormingsproces en het tevens met de controle op de toepassing van dit beginsel belast. 2. 1. 4. Op 25 maart 1998 heeft de Commissie haar goed- keuring gehecht aan „partnerschappen voor de toetreding” voor tien kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa. Het Comité ziet in deze partnerschappen ook voor zichzelf een rol weggelegd: het moet ervoor zorgen dat het verschijnsel lokale en regionale democratie in de kandidaat-lidstaten definitief wortel kan schieten en dat het subsidiariteitsbeginsel conse- quent wordt toegepast. zaamheden van het CvdR In dit hoofdstuk wordt nader ingegaan op de voornaamste interne hervormingen die het Comité vo´ o´ r de komende uitbreiding dient door te voeren. 3. 1. Aantal CvdR-leden 3. 1. 1. Het Comité is opgericht uit hoofde van het Verdrag van Maastricht en naar het model van het Economisch en Sociaal Comité. Het aantal CvdR-leden, dat oorspronkelijk 189 bedroeg, is later, bij de uitbreiding van 12 tot 15 lidstaten, opgetrokken tot 222. Bij de volgende uitbreidingsronde zal het aantal leden waarschijnlijk nogmaals moeten worden opgetrokken. In bijlage I wordt het aantal leden van de delegaties van de huidige lidstaten aangegeven. 3. 2. Aantal leden van de diverse EU-instellingen na´ de uitbreiding In het Verdrag van Amsterdam wordt bepaald dat 3. 2. 1. het Europees Parlement maximaal 700 leden mag tellen. Over het aantal leden van de Commissie wordt momenteel nog gediscussieerd. 3. 3. Aantal leden van het CvdR na´ de uitbreiding Wat het aantal CvdR-leden na´ de uitbreiding betreft zijn er volgens het Comité drie opties. Eerste optie: status quo. In deze optie behoudt het 3. 3. 1. Comité zijn huidige 222 leden, maar wordt het aantal leden per nationale delegatie bij iedere toetreding teruggeschroefd om plaats te maken voor vertegenwoordigers uit de nieuwe lidstaten. 3. 3. 2. Tweede optie: uitbreiding van het aantal CvdR-leden. In deze optie blijft de omvang van de nationale delegaties van de huidige lidstaten ongewijzigd en worden de nationale delegaties van de nieuwe lidstaten samengesteld op basis van de criteria die momenteel van toepassing zijn. In bijlage II wordt aangegeven hoeveel leden de nationale delegaties van de kandidaat-lidstaten in dit geval zouden tellen. Het totale aantal CvdR-leden bedraagt in deze optie 351. Derde optie: radicale herziening van het huidige 3. 3. 3. systeem. In deze optie wordt het aantal leden per delegatie nauwkeurig afgestemd op de omvang van de bevolking van het land in kwestie, zoals ook bij het Europees Parlement het geval is. In bijlage III wordt aangegeven welk resultaat deze optie oplevert. Het totale aantal CvdR-leden wordt in dit geval teruggebracht tot 206 dan wel verhoogd tot 318. 3. 3. 4. Het Comité is van oordeel dat een verhoging van het totale aantal CvdR-leden de nieuwe lidstaten in staat zou stellen om zowel hun lokale als hun regionale besturen een adequate vertegenwoordiging binnen het Comité te garan- deren. 3. 3. 5. Het Comité stelt evenwel voor zijn totale aantal leden te beperken tot maximaal 350 om de omvang van de nationale delegaties binnen redelijke perken te houden, maar niettemin de regionale en lokale besturen een redelijke en in geografisch opzicht evenwichtige vertegenwoordiging te garanderen. Daar- bij dient erop te worden toegezien dat ook binnen de kleinere nationale delegaties een evenwichtige vertegenwoordiging kan worden gewaarborgd. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/17 3. 3. 6. Het Comité heeft twee scenario’s uitgewerkt om te laten zien welke gevolgen de twee verwachte „uitbreidingsgol- ven” zullen hebben voor zijn ledental. Deze scenario’s worden toegelicht in bijlage IV. 3. 4. CvdR-lidmaatschap 3. 4. 1. De regeling voor de aanwijzing van CvdR-leden, die momenteel sterk varieert naar gelang van de lidstaat, moet worden herzien. Met het oog op de toetreding van nieuwe lidstaten pleit het Comité ervoor om deze kwestie grondig te bespreken teneinde de deelnemers aan de komende Intergou- vernementele Conferentie concrete voorstellen te kunnen voorleggen. Het is van mening dat de kandidaat-lidstaten bij deze discussie moeten worden betrokken. 3. 4. 2. De kandidaat-lidstaten vormen qua bestuursstructuur een zeer heterogeen geheel. Welke hervormingen het Comité ook doorvoert, er dient in ieder geval voor te worden gezorgd dat zowel de lokale als de regionale overheden vertegenwoordigd zijn. 3. 4. 3. De samenstelling van het Comité hangt uiteraard nauw samen met zijn rol en taak. Zolang het Comité op zoek is naar zijn definitieve rol als politiek EU-orgaan en zolang het regionaliserings- en decentralisatieproces in de lidstaten (dat de regionale en lokale overheden meer autonomie verschaft) niet definitief is afgesloten, moet de discussie over het CvdR- lidmaatschap worden voortgezet. In die discussie moet steeds rekening worden gehouden met de bestuursstructuur in de kandidaat-lidstaten en met het verloop van de institutionele hervormingen in de Unie. 3. 4. 4. Met het oog op de Intergouvernementele Conferentie van 1996 heeft het Comité er in een eerder advies (rapporteur: de heer Pujol) (1) al op aangedrongen expliciet te verwijzen naar het politieke mandaat en de politieke legitimiteit van de CvdR-leden en naar het feit dat dezen worden benoemd op voordracht van de instantie die zij vertegenwoordigen. Daar de Intergouvernementele Conferentie destijds niet op dit verzoek is ingegaan, herhaalt het Comité hier zijn eis dat de CvdR-leden een politiek mandaat krijgen. 3. 4. 5. Bij de voorbereiding van eventuele nieuwe Verdrags- herzieningen of van een Europese grondwet en bij eventuele verdere stappen in het kader van het integratieproces dient het Comité zijn rol en positie nader toe te lichten. Het is zaak dat ook de kandidaat-lidstaten bij deze discussie worden betrokken. 3. 4. 6. Als de regeling voor de aanwijzing van CvdR-leden wordt herzien, moet ook het gelijke-behandelingsbeginsel in acht worden genomen. 3. 4. 7. De rapporteurs pleiten ervoor om, zodra het duidelijk is welk land (welke landen) tot de Unie zal (zullen) toetreden, in kwestie het recht toe te kennen het land (de landen) „waarnemers” naar de CvdR-vergaderingen af te vaardigen, zodat de betrokkenen zich alvast met de werkmethoden van het CvdR vertrouwd kunnen maken. (1) CDR 136/95 fin — PB C 100 van 2. 4. 1996, blz. 1. 3. 5. Operationele en organisatorische aangelegenheden Veranderingen op het vlak van ledental en samenstel- 3. 5. 1. ling zullen uiteraard aanzienlijke gevolgen hebben voor de werking van het Comité. Daarbij valt in de eerste plaats te denken aan de 3. 5. 2. commissies (aantal, omvang en samenstelling), het Bureau (omvang en samenstelling) en het secretariaat (personeelsfor- matie). Deze problematiek wordt momenteel besproken in de ad hoc-commissie „Reglement van Orde”. 3. 5. 3. Nu er steeds meer duidelijkheid komt omtrent het verdere verloop en het concrete tijdschema van het toetreding- sproces, pleit het Comité ervoor dat het secretariaat het Bureau zo spoedig mogelijk informeert over de budgettaire gevolgen van de uitbreiding. Er moet een middellangetermijnplanning worden opgesteld, waarin alvast met de mogelijke gevolgen van de uitbreiding rekening moet worden gehouden. 3. 5. 4. Net als de overige EU-instellingen en -organen zal het Comité ook de talenkwestie opnieuw moeten bekijken. De huidige regeling voorziet in vertaling en vertolking uit cq. naar elf talen. Deze problematiek zal moeten worden aangekaart in het kader van de interinstitutionele samenwerking en met inachtneming van de regionale talen. 3. 5. 5. Zowel ten aanzien van de leden als ten aanzien van het personeel zal de mogelijkheid van taalcursussen, uitwisselingsprogramma’s en gezamenlijke activiteiten moeten worden bekeken. Deze maatregelen moeten voor een vlotte toetreding en een betere communicatie binnen en tussen de instellingen zorgen. 4. Rol en plaats van het CvdR binnen het institutionele bestel van de EU In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de interinstitutionele aspecten van de gevolgen van de toetreding voor het Comité. 4. 1. 1. In verband met de uitbreiding zullen een aantal belangrijke aspecten van de werking van de Unie opnieuw moeten worden bekeken, zoals b. v. de weging van de stemmen in de Raad en de rol en de structuur van de Commissie. Dit hoofdstuk beperkt zich tot een aantal belangrijke aspecten van de rol van het Comité binnen het institutionele bestel van de Unie. 4. 1. 2. Het Comité is van oordeel dat, nu een nieuwe uitbreidingsronde in het verschiet ligt en het institutionele bestel van de Unie met het oog daarop moet worden hervormd, de rol en de positie van het Comité moeten worden versterkt en het Comité meer invloed dient te krijgen bij de communautaire besluitvorming en bij uitwerking van het EU-beleid. Binnen de lidstaten worden steeds meer besluiten — over de meest uiteenlopende onderwerpen — op sub-nationaal niveau geno- men en winnen de lokale en regionale overheden aan belang en invloed. Dit moet ook in de rol van het Comité tot uiting komen. C 374/18 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 4. 1. 3. Het Comité zou graag zien dat op de komende Intergouvernementele Conferentie wordt besloten het Comité op een aantal terreinen een grotere rol te laten spelen. 5. Werkterreinen van het CvdR 5. 1. De komende uitbreiding biedt een goede gelegenheid om de lijst van onderwerpen waarover het Comité geraad- pleegd dient te worden opnieuw te bekijken en te herzien. Nu er een aantal nieuwe lidstaten bij gaan komen, zou het niet meer dan normaal zijn dat de bevoegdheden van het Comité op een aantal voor de nieuwe lidstaten belangrijke terreinen worden uitgebreid. 5. 2. Ook de veiligheidsproblematiek zou onder de bevoegd- heden van het Comité moeten vallen omdat de lokale en regionale overheden op dit terrein — o. a. op het vlak van misdaadbestrijding — een steeds belangrijkere rol spelen. Dit soort problemen kan vaak beter op lokaal niveau worden aangepakt omdat op die manier het best op de specifieke lokale of regionale omstandigheden kan worden ingespeeld. Lokale en regionale overheden zijn bovendien bij steeds meer onderwerpen betrokken, zoals energie, informatietechnologie en het MKB. 5. 3. De zeer algemene bewoordingen van het Verdrag bieden de mogelijkheid om de adviestaak van het Comité uit te breiden wanneer zich nieuwe beleidsterreinen aandienen (dergelijke nieuwe beleidsterreinen zijn evenwel niet altijd gemakkelijk te omschrijven). Aangenomen mag worden dat de Unie er na de toetreding van de nieuwe lidstaten een aantal werkterreinen bij zal krijgen (wèlke is in dit stadium echter nog niet duidelijk). Daarom is het zaak dat de huidige flexibiliteit, die het zoals gezegd mogelijk maakt om het Comité over zeer uiteenlopende beleidsaspecten te raadplegen, ook in de toekomst blijft bestaan. 6. Het CvdR en het communautaire besluitvormings- proces 6. 1. In het EU-Verdrag wordt aangegeven in welke gevallen het Comité tussen de indiening van een voorstel door de Commissie en de behandeling hiervan door de Raad een advies kan uitbrengen. De rol van het Comité moet worden opgewaardeerd om recht te doen aan de huidige regionaliserings- en decentralisatiepro- cessen en aan de veranderende verhoudingen tussen de natiestaten en de regionale en lokale overheden (zowel binnen als buiten de Unie). Daarom pleit het Comité nogmaals — zoals het ook in het advies-Pujol (CDR 136/95) heeft gedaan — voor erkenning van het Comité van de Regio’s als volwaardige EU-instelling. Als de Commissie of de Raad niet op dit verzoek ingaan, zou het graag zien dat de afwijzing van zijn verzoek behoorlijk wordt gemotiveerd. 6. 2. Ten slotte pleit het Comité nog voor nauwere samen- werking met de overige EU-instellingen. In de op 18 november 1998 goedgekeurde nota „Beleidsprioriteiten van het Comité van de Regio’s” wordt erop gewezen dat nauwere contacten op het niveau van commissies, rapporteurs, politieke fracties en nationale delegaties het beste middel zijn om de samenwerking tussen de instellingen te verbeteren. In sommige gevallen kan ook worden overwogen om interinstitutionele ad hoc- werkgroepen in te stellen. 7. Het CvdR en de overige EU-instellingen De toetreding van nieuwe lidstaten is weliswaar niet de enige reden om het institutionele bestel van de Unie radicaal te hervormen, maar het staat buiten kijf dat het institutionele bouwwerk van de Unie de komende uitbreidingsronde niet zal overleven als er geen ingrijpende veranderingen worden doorgevoerd. De eerste „barsten” zijn nu reeds zichtbaar. De komende Intergouvernementele Conferentie zal wellicht verdere veranderingen in de werking en de structuur van de Unie opleveren, waarbij ook de invoering van een Europese grondwet tot de mogelijkheden behoort. De scheiding der machten zal daarbij ongetwijfeld in het middelpunt van de belangstelling staan. In de nieuwe constellatie zal terdege rekening moeten worden gehouden met de belangrijke rol en bevoegdheden van de Europese regio’s en gemeenten. In een dergelijk gedecentraliseerd Europa is een belangrijke taak weggelegd voor het Comité van de Regio’s, waarvan de plaats binnen het institutionele bestel van de Unie duidelijk zal moeten worden omschreven. 8. Conclusies 8. 1. Door toe te treden tot de Europese Unie erkennen de nieuwe lidstaten het subsidiariteitsbeginsel. Daarom is het volgens het Comité van groot belang dat de lokale en regionale democratie in de kandidaat-lidstaten wordt versterkt zodat de burgers in de uitgebreide Unie zo nauw mogelijk bij het reilen en zeilen van de Unie betrokken worden. Het Comité dringt er dan ook op aan dat de EU-instanties in het kader van de toetredingsstrategie de nodige stappen ondernemen om de lokale en regionale democratie in de kandidaat-lidstaten verder uit te bouwen. 8. 2. Omvang van het CvdR Het Comité is van oordeel dat de uitbreiding van de Unie een verdere verhoging van het aantal CvdR-leden noodzakelijk maakt. Het denkt in dit verband aan een maximale omvang van 350 leden en heeft een aantal mogelijke regelingen voor een adequate vertegenwoordiging uitgewerkt. 8. 3. Samenstelling van het CvdR Met het oog op de uitbreiding en de daarmee samenhangende Intergouvernementele Conferentie is het Comité van oordeel dat de beginselen die ten grondslag liggen aan de aanwijzing van de CvdR-leden moeten worden herzien. Bij de discussie over samenstelling en lidmaatschap van het CvdR moeten ook vertegenwoordigers van de kandidaat-lidstaten worden betrokken. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/19 8. 4. Het Comité verwijst nogmaals naar zijn advies-Pujol, waarin het erop aandringt dat in een nieuw verdrag ook naar het politieke mandaat en de politieke legitimiteit van de CvdR-leden wordt verwezen. 8. 5. De kandidaat-lidstaten van de „kopgroep” moeten het recht krijgen om een aantal waarnemers naar de CvdR- vergaderingen af te vaardigen. Bij de herziening van de regeling voor de aanwijzing 8. 6. van de CvdR-leden moet het gelijkebehandelingsbeginsel in acht worden genomen. 8. 7. Operationele en organisatorische aangelegenheden Er moet zo spoedig mogelijk een middellangetermijnstrategie voor budgettaire en organisatorische aangelegenheden worden uitgewerkt. Daarin moeten de volgende aspecten aan de orde komen: — omvang en samenstelling van de CvdR-organen (Bureau, commissies, enz. ) — budgettaire gevolgen van de uitbreiding — initiatieven ter voorbereiding van de uitbreiding, zoals taalcursussen — een nieuwe regeling op het gebied van vertaling en vertolking. Brussel, 15 september 1999. 8. 8. Het CvdR en het besluitvormingsproces Het Comité pleit voor een verdere opwaardering van zijn rol in het communautaire wetgevingsproces. Zijn bevoegdheden moeten worden uitgebreid en moeten duidelijker in het Verdrag worden omschreven. Verder moet de mogelijkheid blijven bestaan om het Comité ook op andere gebieden te raadplegen. 8. 9. Het Comité dringt er, net als in het advies-Pujol, nogmaals op aan dat het als volwaardige instelling wordt erkend. Bovendien is het van oordeel dat de Commissie en de Raad hun standpunt behoorlijk dienen te motiveren als en wanneer zij met de aanbevelingen van het Comité geen rekening houden. 8. 10. Positie van het CvdR in het institutionele bestel van de Unie Het Comité is van plan zijn samenwerking met de overige EU-instellingen te intensiveren, met name in de aanloop naar de uitbreiding en de intergouvernementele Conferentie. Het denkt daarbij aan gezamenlijke vergaderingen met de commis- sies van het Europees Parlement. Het secretariaat zou de nodige stappen moeten ondernemen om zo spoedig mogelijk dergelijke gezamenlijke commissievergaderingen te kunnen houden. Bovendien zal het Comité verder blijven werken aan de concrete invulling van zijn taak en functie, met name met het oog op mogelijke verdere stappen in het kader van het Europese integratieproces. 8. 11. Het Comité zal zijn steun aan de kandidaat-lidstaten voortzetten en nog opvoeren. Het zal, naast de overige EU-instellingen, een eigen bijdrage blijven leveren door as- sistentie te verlenen en informatie te verstrekken. De lokale en regionale overheden in de kandidaat-lidstaten moeten van meet af aan nauw bij het toetredingsproces worden betrokken. Met het oog hierop is het de bedoeling gemengde comités samen te stellen waarin het reilen en zeilen van deze overheden aan de orde zal komen. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER C 374/20 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 BIJLAGE I bij het advies van het Comité van de Regio’s Omvang van de nationale delegaties van de huidige lidstaten Lidstaat Oostenrijk België Denemarken Finland Frankrijk Duitsland Griekenland Ierland Italië Luxemburg Nederland Portugal Spanje Zweden Verenigd Koninkrijk Het totaal aantal leden is momenteel 222. Aantal leden 12 12 9 9 24 24 12 9 24 6 12 12 21 12 24 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/21 BIJLAGE II bij het advies van het Comité van de Regio’s Omvang van de nationale delegaties van de toekomstige lidstaten op basis van de thans geldende criteria Lidstaat Polen Hongarije Tsjechië Slovenië Estland Cyprus Malta Letland Litouwen Slowakije Bulgarije Roemenië Bevolking 38 606 922 10 208 127 10 286 470 1 971 739 1 421 335 748 982 379 563 2 385 396 3 600 158 5 392 982 8 240 426 22 395 848 Omvang van de CvdR-delegatie 21 12 12 6 6 6 6 9 9 12 12 18 Bron: Central Intelligence Agency (CIA), World Factbook 1998 (ramingen, juli 1998) Het gaat hier om ramingen die zijn gebaseerd op de bevolkingscijfers van de kandidaat-lidstaten. In dit scenario komt het totale aantal CvdR-leden op 351 uit. C 374/22 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 BIJLAGE III bij het advies van het Comité van de Regio’s Omvang van de nationale delegaties van de huidige lidstaten op basis van het aantal EP-leden Aantal EP-leden Aantal CvdR-leden Optie 1 Optie 2 Huidige situatie Duitsland Verenigd Koninkrijk Frankrijk Italië Spanje Nederland Griekenland België Portugal Zweden Oostenrijk Denemarken Finland Ierland Luxemburg Totaal 99 87 87 87 64 31 25 25 25 22 21 16 16 15 6 50 44 44 44 32 16 13 13 13 11 11 8 8 8 3 33 29 29 29 21 10 8 8 8 7 7 5 5 5 2 24 24 24 24 21 12 12 12 12 12 12 9 9 9 6 626 318 206 222 Opmerking: In deze tabel wordt aangegeven hoeveel leden de nationale delegaties en het Comité als zodanig tellen als wordt uitgegaan van resp. de helft (optie 1) en een derde (optie 2) van het aantal EP-leden van elke lidstaat. 23. 12. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 374/23 BIJLAGE IV bij het advies van het Comité van de Regio’s Opmerking: De gegevens in bovenstaande tabellen zijn uiteraard enigszins speculatief omdat de situatie in de kandidaat-lidstaten nog kan veranderen. De twee aangegeven opties kunnen de CvdR-leden evenwel helpen zich een beeld te vormen van de mogelijke verdere ontwikkeling van de omvang van het Comité. Omvang van het CvdR bij twee nieuwe „uitbreidingsgolven”. Eerste uitbreidingsgolf Land Polen Hongarije Tsjechië Slovenië Estland Cyprus Malta De totale omvang van het CvdR is momenteel: 222 + 69 = 291 leden. Tweede uitbreidingsgolf Land Letland Litouwen Slovakije Bulgarije Roemenië Aantal CvdR-leden 21 12 12 6 6 6 6 Aantal CvdR-leden 9 9 12 12 18 Het totaal aantal leden van het CvdR zou dan bedragen: 222 + 129 (60 + 69) = 351 leden. C 374/24 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 12. 1999 BIJLAGE V bij het advies van het Comité van de Regio’s Bestuursstructuur van de kopgroeplanden Land Aantal regionale of bovengemeentelijke bestuurseenheden Aantal lokale bestuurseenheden Kiesstelsel Tsjechië 8 regio’s (kraje) 6 242 gemeenten (waarvan 487 de status van stad hebben) Cyprus Estland Hongarije Polen Geen regionaal niveau, maar 32 gemeenten 6 districten onder de be- voegdheid van de centrale overheid De burgemeester en de gemeenteraad worden rechtstreeks gekozen. Het aantal gemeenteraadsleden varieert van 8 tot 26 en hangt af van de omvang van het electoraat. Geen regionaal niveau, maar 254 lokale instanties, waarvan 45 De gemeenteraad wordt rechtstreeks gekozen. De burge- steden (linn) en 209 plattelands- meester daarentegen wordt gekozen door en uit de gemeen- 15 graafschappen (maakond) gemeenten (vald) teraadsleden. Geen regionaal niveau, maar 3 156 gemeenten 19 graafschappen (waarvan er De gemeenteraad wordt rechtstreeks door de bevolking 2 900 zijn samengevoegd in grote- gekozen. In de kleinste bestuurlijke eenheden wordt ook de re gemeenten of districten). Ver- burgemeester rechtstreeks door de burgers gekozen. In de gemeenten: grotere bestuurseenheden wordt de burgemeester door de schillende 1 143 „gewone” gemeenten, 277 gemeenteraad gekozen. „grote gemeenten”, 155 „gewone” steden en 8 „grote steden” soorten 16 regio’s (wojewo´dztwo) ver- 2 468 gemeenten (steden en plat- De gemeenteraad (rada gmyni) wordt rechtstreeks door de bevolking gekozen op basis van een systeem van evenredige tegenwoordigd door een Re- vertegenwoordiging. Het aantal gemeenteraadsleden va- gionale Raad (sejmik wo- rieert tussen 15 en 100 en hangt af van de grootte van de jewodzki) gemeente. De gemeenteraad kiest een burgemeester („wojt” voor dorpen en „burmistrz” voor kleine steden). telandsgemeenten) Slovenië Geen regionaal niveau 147 gemeenten en 60 districten Aan het hoofd van de gemeente staat een burgemeester met aan het hoofd een door de („zupun”), die rechtstreeks wordt gekozen, en een gemeen- minister van Binnenlandse Zaken teraad („obciinski svet” of „mestni svet”). aangewezen functionaris


title: KIRJALLINEN KYSYMYS E-1615/99 esittäjä(t): Caroline Jackson (PPE-DE) komissiolle. Biisoninlihan tuotantopalkkiot.

eurovoc_concepts:
World Trade Organisation
agricultural guidance
beef
common agricultural policy
external competence (EU)

text: C 203 E/10 Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti FI 18. 7. 2000 (2000/C 203 E/011) KIRJALLINEN KYSYMYS P-1603/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Ioannis Mar(cid:237)nos (PPE-DE) komissiolle (7. syyskuuta 1999) Aihe: Turkin maanj(cid:228)ristys ja Akkuyun ydinvoimala Turkissa sattui 16. 8. 1999 voimakkuudeltaan noin 7 richterin maanj(cid:228)ristys, Turkkia koetelleihin maanj(cid:228)ristyksiin. J(cid:228)ristyksess(cid:228) kuoli ja loukkaantui tuhansia ihmisi(cid:228), Izmitiss(cid:228), Eskisehiriss(cid:228) ja muilla alueilla tuhoutui suuri joukko rakennuksia. joka lukeutuu tuhoisimpiin ja Istanbulissa, Mainittakoon, ett(cid:228) t(cid:228)m(cid:228) j(cid:228)ristys kuuluu eritt(cid:228)in tuhoisien j(cid:228)ristysten pitk(cid:228)(cid:228)n sarjaan, joka on viime vuosina koetellut t(cid:228)t(cid:228) maailman j(cid:228)ristysherkimpiin kuuluvaa aluetta. Haluaisin Euroopan komission ilmoittavan minulle, mik(cid:228) sen kanta on Turkin suunnitelmiin rakentaa ydinvoimala Akkuyun alueelle, jolla my(cid:246)s sattui noin vuosi sitten tuhoisa maanj(cid:228)ristys? T(cid:228)m(cid:228) j(cid:228)ristys surmasi kymmeni(cid:228) turkkilaisia ja vaurioitti vakavasti rakennuksia ja infrastruktuuria useiden kilometrien s(cid:228)teell(cid:228). G(cid:252)nter Verheugenin komission puolesta antama vastaus (15. lokakuuta 1999) Komission saamien tietojen mukaan Turkin viranomaiset eiv(cid:228)t ole viel(cid:228) p(cid:228)(cid:228)tt(cid:228)neet Akkuyun ydinvoimalan rakentamissopimuksen tekemisest(cid:228). Tiedoista ei k(cid:228)y ilmi, milloin p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)s olisi tarkoitus tehd(cid:228). Hankkeeseen liittyvien turvallisuuskysymysten osalta Turkin viranomaiset ovat aiemmin ilmoittaneet, ett(cid:228) Akkuyu on valittu rakennuspaikaksi perinpohjaisten seismologisten, geologisten ja ymp(cid:228)rist(cid:246)(cid:246)n liittyvien tutkimusten j(cid:228)lkeen. Kansainv(cid:228)linen atomienergiaj(cid:228)rjest(cid:246) (IAEA) on todennut seismologisista tutkimuksista, ett(cid:228) ydinvoimalan suunnitelmissa otetaan huomioon se mahdollisuus, ett(cid:228) alueella sattuisi maanj(cid:228)ristys, joka olisi voimakkaampi kuin yksik(cid:228)(cid:228)n alueella aiemmin sattunut j(cid:228)ristys ja ett(cid:228) j(cid:228)ristyksen keskus olisi itse ydinvoimalan kohdalla IAEA:n mukaan elokuussa Turkin koillisosissa (kaukana Akkuyusta) sattuneella eritt(cid:228)in voimakkaalla maanj(cid:228)ristyk- sell(cid:228) ei olisi teknisesti vaikutusta laskelmissa k(cid:228)ytettyihin oletuksiin. siirroslinjalla 20 kilometrin p(cid:228)(cid:228)ss(cid:228) voimalasta. l(cid:228)himm(cid:228)ll(cid:228) eik(cid:228) Todettakoon viel(cid:228), ett(cid:228) vaikka komissio seuraa tarkkaavaisesti Akkuyun ydinvoimalan rakentamishankkeen kehittymist(cid:228), sill(cid:228) ei ole toimivaltaa voimalan rakentamista ja sijoituspaikkaa koskevien p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)sten suhteen. N(cid:228)ist(cid:228) p(cid:228)(cid:228)t(cid:246)ksist(cid:228) vastaavat Turkin viranomaiset ja erityisesti Turkin atomienergiaviranomainen (TAEA). (2000/C 203 E/012) KIRJALLINEN KYSYMYS E-1615/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Caroline Jackson (PPE-DE) komissiolle (15. syyskuuta 1999) Aihe: Biisoninlihan tuotantopalkkiot Onko mahdollista, ett(cid:228) komissio hyv(cid:228)ksyy EU:n naudanliha-alaan kuuluvan palkkioj(cid:228)rjestelm(cid:228)n laajenta- misen koskemaan my(cid:246)s biisoninlihaa? Jos ei, mill(cid:228) perusteella? Franz Fischlerin komission puolesta antama vastaus (8. lokakuuta 1999) Komission toimivaltaan ei kuuluu sen p(cid:228)(cid:228)tt(cid:228)minen, otetaanko biisoninliha mukaan naudanliha-alan palkkioj(cid:228)rjestelm(cid:228)(cid:228)n. On selv(cid:228)(cid:228), ettei naudanliha-alan palkkioiden my(cid:246)nt(cid:228)misest(cid:228) biisoninlihalle s(cid:228)(cid:228)det(cid:228) nykyisess(cid:228) naudanliha-alan perusasetuksessa (asetus (ETY) N:o 805/68) (1), eik(cid:228) siit(cid:228) m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)t(cid:228) uusissa 18. 7. 2000 FI Euroopan yhteis(cid:246)jen virallinen lehti C 203 E/11 (cid:148)naudanliha-alan(cid:148) yhteisiss(cid:228) markkinaj(cid:228)rjestelyiss(cid:228), sellaisena kuin niist(cid:228) on s(cid:228)(cid:228)detty uudessa Agenda 2000 -sopimukseen perustuvassa neuvoston asetuksessa (EY) N:o 1254/1999 (2). El(cid:228)vist(cid:228) el(cid:228)imist(cid:228) edell(cid:228) maini- tun asetuksen (ETY) N:o 805/68 1 artiklan 2 kohdassa (sek(cid:228) asetuksen (EY) N:o 1254/1999 vastaavassa artiklassa) annetun m(cid:228)(cid:228)ritelm(cid:228)n mukaan (cid:148)nautael(cid:228)imill(cid:228) tarkoitetaan [ainoastaan] (cid:129) (cid:129) (cid:129) kotiel(cid:228)imin(cid:228) pidett(cid:228)v(cid:228) nautoja(cid:148), jotka on kuvattu yhdistetyss(cid:228) nimikkeist(cid:246)ss(cid:228) (NC) (3). K(cid:228)yt(cid:228)nn(cid:246)ss(cid:228) muut nautael(cid:228)imet (joihin biisoni kuuluu) suljetaan n(cid:228)in ollen pois kotiel(cid:228)imin(cid:228) pidettyjen nautael(cid:228)inten kasvattamiselle maksettavien tukien soveltamisalalta. Biisonien mukaan ottaminen kotiel(cid:228)imin(cid:228) pidettyj(cid:228) nautael(cid:228)imi(cid:228) koskevan tukij(cid:228)rjestelm(cid:228)n soveltamisalaan aiheuttaisi kahdenlaisia vaikeuksia. Ensimm(cid:228)inen vaikeus olisi yhteis(cid:246)n tukea saavien el(cid:228)inlajikkeiden m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)n lis(cid:228)(cid:228)ntyminen. J(cid:228)senvaltiot ovat useaan otteeseen ilmaisseet vastustavansa t(cid:228)llaista lis(cid:228)yst(cid:228). Lis(cid:228)ksi aihetta k(cid:228)siteltiin Agenda 2000:sta k(cid:228)ydyiss(cid:228) neuvotteluissa, joissa p(cid:228)(cid:228)dyttiin siihen, ettei biisoneja koskevaa s(cid:228)(cid:228)ntelytilannetta muuteta silt(cid:228) osin kuin se koskee nautael(cid:228)imist(cid:228) maksettavia palkkiota. Toinen vaikeus liittyisi yhteis(cid:246)n ulkosuhteisiin. Marraskuussa 1999 aloitetaan uudet kansainv(cid:228)list(cid:228) kauppaa koskevat neuvottelut (WTO (cid:129) Maailman kauppaj(cid:228)rjest(cid:246)), joissa yhteis(cid:246)lle todenn(cid:228)k(cid:246)isesti esitet(cid:228)(cid:228)n kysy- myksi(cid:228) yhteisen maatalouspolitiikan suorista tuista. T(cid:228)llaisessa tilanteessa ei olisi perusteltua laajentaa tukea saavien lajien m(cid:228)(cid:228)r(cid:228)(cid:228). (1) (2) (3) EYVL L 148, 28. 6. 1968. EYVL L 160, 26. 6. 1999. Ks. EYVL:ss(cid:228) C 287, 15 9. 1998, julkaistut selvent(cid:228)v(cid:228)t huomautukset. (2000/C 203 E/013) KIRJALLINEN KYSYMYS E-1620/99 esitt(cid:228)j(cid:228)(t): Olivier Dupuis (TDI) komissiolle (15. syyskuuta 1999) Aihe: Tunisian viranomaisten harjoittama Internetin valvonta Tunisia kuuluu maihin, jotka eniten valvovat ja sensuroivat Internetin k(cid:228)ytt(cid:246)(cid:228) est(cid:228)(cid:228)kseen (cid:148)kumouksellisten ajatusten(cid:148) levi(cid:228)mist(cid:228) tai suojellakseen (cid:148)valtion turvallisuutta(cid:148). Valvontaa harjoitetaan valtion liittym(cid:228)mono- polin, palveluiden tarjoajien valvonnan, k(cid:228)ytt(cid:228)jien pakollisen rekister(cid:246)itymisen sek(cid:228) s(cid:228)hk(cid:246)postisuodattimien ja s(cid:228)hk(cid:246)postin valvonnan avulla. Tunisian kansalaista, joka haluaa k(cid:228)ytt(cid:228)(cid:228) tiedonsaannin ja ilmaisun vapauttaan, uhkaavat siten eritt(cid:228)in raskaat rikossyytteet. Eik(cid:246) komissio ole sit(cid:228) mielt(cid:228), ett(cid:228) edell(cid:228) mainituilla k(cid:228)yt(cid:228)nn(cid:246)ill(cid:228) Tunisian viranomaiset loukkaavat Tunisian ja Euroopan unionin tekem(cid:228)n assosiaatiosopimuksen henke(cid:228) ja kirjainta? Mit(cid:228) toimia komissio on toteuttanut tai aikoo toteuttaa saadakseen Tunisian lakkauttamaan valtion Internet-liittym(cid:228)monopolin ja poistamaan palomuurisuodattimet, palveluntarjoajien valvonnan ja k(cid:228)ytt(cid:228)jien pakollisen rekister(cid:246)itymisen sek(cid:228) s(cid:228)hk(cid:246)postin valvonnan? Christopher Pattenin komission puolesta antama vastaus (18. lokakuuta 1999) Komissio on tietoinen, ett(cid:228) Tunisian viranomaiset valvovat Internetin k(cid:228)ytt(cid:246)(cid:228) Tunisiassa. Tunisian Internet-toimipisteen (ATI) teht(cid:228)viin kuuluu hallinnon ja tiettyjen diplomaattiedustustojen palve- limen yll(cid:228)pidon lis(cid:228)ksi kaikkien Internet-liittym(cid:228)tilausten ohjaaminen eteenp(cid:228)in. Kaksi yksityist(cid:228) yhti(cid:246)t(cid:228) (planet Tunisie ja Global Tunisie) on hyv(cid:228)ksytty yksityisk(cid:228)ytt(cid:228)jien palvelimiksi. Useilla julkisten alojen (koulutus, tutkimuslaitokset jne. ) instituutioilla on lis(cid:228)ksi omia palvelimia. Internet-liittymien m(cid:228)(cid:228)r(cid:228) on


title: 1999/652/EG: Beschikking van de Commissie van 15 september 1999 houdende bevestiging van de maatregelen waarvan door België kennis is gegeven op grond van artikel 6, lid 6, van Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende verpakking en verpakkingsafval (kennisgeving geschied onder nummer C(1999) 2919) (Voor de EER relevante tekst) (Slechts de teksten in de Nederlandse en de Franse taal zijn authentiek)

eurovoc_concepts:
Belgium
environmental protection
packaging
waste disposal
waste management
waste recycling

text: L 257/20 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 2. 10. 1999 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 15 september 1999 houdende bevestiging van de maatregelen waarvan door België kennis is gegeven op grond van lid 6, van Richtlĳn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende artikel 6, verpakking en verpakkingsafval (kennisgeving geschied onder nummer C(1999) 2919) (Slechts de teksten in de Nederlandse en de Franse taal zĳn authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (1999/652/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Op grond van die bepaling dient de Commissie dergelĳke maatregelen na een passende controle te bevestigen. Gelet op Richtlĳn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval (1), inzonderheid op artikel 6, lid 6, 2. De aangemelde maatregelen Na raadpleging van het bĳ Richtlĳn 94/62/EG opgerichte comité, Overwegende hetgeen volgt: Op 13 juli 1996 hebben de Belgische autoriteiten in het kader van de procedure van Richtlĳn 83/189/EG (2) van de Raad een ontwerp van „Samenwerkingsovereenkomst inzake preventie en beheer van verpakkingsafval” (notificatie 96/240/B) aange- meld. I. PROCEDURE 1. Richtlĳn 94/62/EG Richtlĳn 94/62/EG, die is gebaseerd op artikel 95 (voormalig artikel 100 A) van het Verdrag, beoogt de verschillende natio- nale maatregelen betreffende het beheer van verpakking en verpakkingsafval te harmoniseren, enerzĳds om milieueffecten daarvan te voorkomen of te verminderen, zodat een hoog niveau van milieubescherming wordt bereikt, en anderzĳds om de werking van de interne markt te waarborgen en handelsbe- lemmeringen, concurrentievervalsing en -beperking in de Gemeenschap te voorkomen. Daartoe legt artikel 6, lid 1, van deze richtlĳn, onder andere, een aantal kwantitatieve taakstel- lingen vast, die de lidstaten op hun grondgebied dienen te verwezenlĳken met betrekking tot recycling en terugwinning van verpakkingsafval. Artikel 6, lid 1, onder a), bepaalt dat vóór 30 juni 2001 tussen de 50 en 65 gewichtsprocent verpakkingsafval moet worden teruggewonnen. Op grond van artikel 6, lid l, onder b) moet binnen deze algemene doelstelling en voor dezelfde termĳn 25 tot 45 gewichtsprocent van de totale hoeveelheid in verpak- kingsafval voorkomende verpakkingsmaterialen worden gerecy- cleerd, met een minimum van 15 gewichtsprocent voor elk verpakkingsmateriaal afzonderlĳk. Bĳ artikel 6, lid 6, wordt een controleprocedure ingevoerd, die zorgt voor de samenhang tussen de verschillende, door de lidstaten gekozen strategieën, met name om te verhinderen dat taakstellingen van de ene lidstaat de naleving van de richtlĳn door een andere lidstaat bemoeilĳken of verstoringen van de interne markt veroorzaken. In België is de federale overheid alleen inzake met producten verband houdende kwesties (zoals in het geval van artikel 9 en bĳlage II) bevoegd tot omzetting van Richtlĳn 94/62/EG. De vaststelling van taakstellingen voor terugwinning en recycling van in verpakkingsafval aanwezige verpakkingsmaterialen, als omschreven in artikel 6 van Richtlĳn 94/62/EG, behoort tot de exclusieve bevoegdheid van de Gewesten. Met het oog op een samenhangende en consequente omzetting en tenuitvoerleg- ging van Richtlĳn 94/62/EG, in het bĳzonder van artikel 6, achtten de drie Belgische Gewesten het noodzakelĳk de Samen- werkingsovereenkomst inzake preventie en beheer van verpak- kingsafval te sluiten. Deze overeenkomst is een besluit met kracht van wet en vormt de maatregel tot omzetting van artikel 6 van Richtlĳn 94/62/EG. De samenwerkingsovereenkomst legt aan economische subjecten (eenieder die producten heeft verpakt of doen verpakken, met inbegrip van importeurs, indien de producten niet in België verpakt zĳn) de verplichting op de verpakkingsmaterialen in het op de markt gebrachte verpakkingsafval terug te nemen en te recyclen/terug te winnen (artikel 6 van de samenwerkingsovereenkomst), hetzĳ zelf, hetzĳ door sluiting van een overeenkomst met een derde (artikel 7, lid 1, van de samenwerkingsovereenkomst), en kwan- titatieve doelstellingen te bereiken wat recycling en terugwin- ning betreft (artikel 3, lid 2, van de samenwerkingsovereen- komst). Economische subjecten moeten aan de Intergeweste- lĳke Commissie voor verpakkingen meedelen hoe zĳ aan die verplichting denken te voldoen. Wat de huishoudelĳke verpak- kingen betreft, is dit onverkort de bevoegdheid van de met inzameling van huisvuil langs de openbare weg belaste over- heidsdiensten. De Intergewestelĳke Commissie beoordeelt de wĳze waarop de economische subjecten aan de verplichting van artikel 6 van de samenwerkingsovereenkomst willen voldoen, en keurt deze goed of af (artikel 7, lid 2 van de samenwerkingsovereenkomst). Economische subjecten hebben (1) PB L 365 van 31. 12. 1994, blz. 10. (2) PB L 109 van 26. 4. 1983, blz. 8. Deze richtlĳn is gewĳzigd bĳ Richtlĳn 98/34/EG, PB L 204 van 21. 7. 1998, blz. 37. 2. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 257/21 de mogelĳkheid om hun terugname- en recycling/terugwin- ningsverplichting over te dragen aan een erkende instelling (artikel 8 van de samenwerkingsovereenkomst), door met die instelling een overeenkomst te sluiten, en zich te verbinden tot maatregelen die de erkende instelling in staat stellen haar taak- stellingen op het gebied van recycling- en terugwinning te realiseren. De erkende instellingen moeten de kwantitatieve doelstellingen van artikel 3, lid 2 zien te bereiken, en daarnaast voldoen aan een aantal juridische en financiële eisen (artikelen 9 tot en met 15 van de samenwerkingsovereenkomst). Artikel 3, lid 2 van de samenwerkingsovereenkomst geeft de volgende in gewicht uitgedrukte globale minimumpercentages betreffende recycling en terugwinning van verpakkingsafval: — voor 1998: 45 % recycling - 70 % terugwinning — voor 1999: 50 % recycling - 80 % terugwinning. Deze recycling- en terugwinningspercentages moeten door de betrokken economische subjecten middels het hierboven beschreven systeem worden gehaald in elk van de drie Gewesten, namelĳk Vlaanderen, Wallonië en Brussel, zowel wat betreft het huishoudelĳk als het industrieel huishoudelĳk verpakkingsafval. Bĳ de ontwerp-samenwerkingsovereenkomst was een bĳlage gevoegd, met een overzicht van de maatregelen die zĳn genomen om aan de voorwaarden van artikel 6, lid 6, van Richtlĳn 94/62/EG te voldoen. Deze maatregelen omvatten: — een analyse van de terugwinningscapaciteiten in relatie met elke verpakkingsafvalstroom voor de komende jaren. Deze analyse wordt uitgebreid in onderstaand hoofdstuk II, onder a), weergegeven; — een beschrĳving van de bepalingen die verstoringen van het handelsverkeer moeten voorkomen. Deze omvatten een geleidelĳke tenuitvoerlegging van de wetgeving en een procedure van permanent toezicht, dat moet worden uitge- oefend door de Intergewestelĳke Commissie voor verpak- kingen en de respectievelĳke Gewesten, die zullen toezien op het opzetten van de nodige inzamelingsinfrastructuren. Er zal een periodieke controle plaatsvinden in het kader van de jaarlĳkse goedkeuring van de begrotingen voor de erkende instellingen en van de efficiencybewaking van de recycling- en terugwinningsbedrĳven; — een analyse van de verschillende afvalstromen in een studie over „de ecologische normalisatie van verpakking in België”, die tegelĳk met de notificatie aan de Commissie is toege- zonden en daarna door de Commissie onder de overige lidstaten is verspreid. Op 14 oktober 1996 heeft de Commissie in haar commentaar op de volgens de procedure van Richtlĳn 83/189/EEG aange- melde ontwerptekst bevestigd dat België een beroep wilde doen op artikel 6 van Richtlĳn 94/62/EG. Ook twee lidstaten hebben op de Belgische notificatie 96/240/EG gereageerd. Op 11 oktober heeft Frankrĳk een uitvoerig gemotiveerde mening inzake de aangemelde ontwerptekst ingediend, waarin onder meer werd gezegd dat in verband met de in de samenwerkings- overeenkomst voor 1999 voorziene recycling- en terugwin- ningspercentages vóór de vaststelling van deze taakstellingen eerst de procedure van artikel 6, lid 6 moest worden gevolgd. Op 14 oktober 1996 heeft ook Finland commentaar geleverd op de notificatie, maar is niet ingegaan op de kwestie van artikel 6, lid 6. Op 20 december 1997 heeft België, in antwoord op de uitvoerig gemotiveerde mening van Frankrĳk, een uitgebreid overzicht gegeven van haar huidige industriële capaciteit, en aangetoond dat aan de voorwaarden van artikel 6, lid 6, werd voldaan. De samenwerkingsovereenkomst is bĳ het decreet van 21 januari 1997 van het Vlaamse Gewest, bĳ het decreet van 16 januari 1997 van het Waalse Gewest, en bĳ de verordening van 24 januari van het Brussels Gewest (allemaal gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 5 maart 1997) goedgekeurd. De definitieve tekst van de maatregelen is aan de Commissie meegedeeld op 30 april 1997. 3. Standpunten Artikel 6, lid 6, bepaalt dat de Commissie, na de maatregelen in samenwerking met de lidstaten te hebben geverifieerd, een besluit neemt. Derhalve heeft de Commissie over deze kennis- geving met de lidstaten overleg gepleegd in het kader van het bĳ artikel 21 van Richtlĳn 94/62/EG opgerichte comité. Deze procedure werd de meest passende geacht, en geen van de lidstaten heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Een eerste uitwisse- ling van standpunten vond plaats op de bĳeenkomst van het comité van 21 april 1997. De lidstaten werd verzocht vóór 31 mei 1997 hun schriftelĳke opmerkingen bĳ de Commissie in te dienen. België, Denemarken, Frankrĳk, Ierland, Nederland, Oostenrĳk en het Verenigd Koninkrĳk hebben schriftelĳk ingediend. De aangelegenheid werd opnieuw commentaar besproken op de vergadering van het comité van 4 september 1997. Geen enkele lidstaat heeft gesteld dat de Belgische maatregelen een verstoring van de interne markt zouden inhouden of de naleving van de richtlĳn door andere lidstaten zouden bemoei- lĳken. Verscheidene lidstaten wezen erop dat er met de Commissie zou moeten worden afgesproken welke soort gegevens de lidstaten dienen te verstrekken wanneer zĳ overeenkomstig artikel 6, lid 6, een maatregel aanmelden. Er werd een aantal problemen erkend, met name met betrekking tot de beoorde- ling van de terugwinnings- en recyclingcapaciteiten die op de open internationale markt bestaan en het feit dat het niet altĳd mogelĳk is te voorzien of bepaalde maatregelen tot gevolg zullen hebben dat de maximumtaakstellingen van Richtlĳn 94/ 62/EG zullen worden overschreden. Frankrĳk was van oordeel dat de Commissie en de lidstaten hierin moeilĳk een standpunt zouden kunnen innemen zolang er geen gemeenschappelĳke methode bestond voor het opzetten van de database (zie artikel 12 van Richtlĳn 94/ 62/EG), en er altĳd problemen zouden zĳn bĳ het berekenen van de bereikte taakstellingen, zolang dit niet gebeurd was. Frankrĳk stelde derhalve voor met een besluit inzake de Belgi- sche notificatie te wachten totdat een gemeenschappelĳke methode tot stand was gekomen (1). (1) In verband met deze kwestie wordt vastgesteld dat de voltooiing van de databases overeenkomstig Beschikking 97/138/EG diende te gebeuren, teneinde aan de doelstellingen van de richtlĳn te voldoen en te zorgen voor een gemeenschappelĳke methodiek in de toekomst, maar dit is geen voorwaarde voor bevestiging van maatregelen in het kader van artikel 6, lid 6. L 257/22 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 2. 10. 1999 Tĳdens de bĳeenkomst van het comité bleek algemene overeen- stemming te bestaan over de noodzaak te blĳven toezien op de gevolgen van de maatregelen, teneinde te kunnen vaststellen of zich verstoringen van de handel zouden voordoen en zo nodig op te treden. Het Verenigd Koninkrĳk gaf aan, dat het nuttig zou zĳn gegevens te verstrekken over economische aspecten zoals historische niveaus en voorspellingen inzake herverwer- king en herverwerkingscapaciteiten, alsmede invoer en uitvoer van verpakkingsafval en historische prĳsreeksen. Er bestond echter ook een algemene consensus dat in de procedure een hoofdrol moet worden gespeeld door de lidstaten die vreesden dat hun naleving van de richtlĳn door maatregelen van andere lidstaten zou worden belemmerd. Wanneer een maatregel die de maximumtaakstellingen van de richtlĳn overschrĳdt, tot nalevingsmoeilĳkheden voor andere lidstaten leidt, dienen deze lidstaten deze situatie bekend te maken, zodat passende tegen- maatregelen kunnen worden genomen. De Commissie verzoekt derhalve de lidstaten haar onverwĳld in kennis te stellen van alle informatie betreffende eventuele negatieve gevolgen als bedoeld in artikel 6, lid 6, op hun grondgebied. Het Verenigd Koninkrĳk stelde ook voor om de gevolgen van alle reeds bestaande hogere taakstellingen te bestuderen bĳ de voorgenomen herziening van de taakstellingen van artikel 6, lid l, die voor 1 januari 2001 dient plaats te vinden. II. BEOORDELING Gezien de vertraging die zou ontstaan, indien zĳ zou wachten op de gegevens overeenkomstig Beschikking 97/138/EG van de Commissie (1), en rekening houdende met het feit dat geen negatieve gevolgen met betrekking tot de in artikel 6, lid 6, vermelde elementen zĳn gesignaleerd, acht de Commissie het niet nodig deze beschikking uit te stellen, zoals door Frankrĳk was voorgesteld. Artikel 6, lid 6, van Richtlĳn 94/62/EG staat de lidstaten toe, strengere taakstellingen vast te stellen dan die van artikel 6, lid l, onder a) en b), wanneer de lidstaat daartoe in voldoende recycling- en terugwinningscapaciteit voorziet. De maatregelen dienen te worden genomen met het oog op een hoge mate van milieubescherming, mogen geen verstoringen van de interne markt veroorzaken en mogen de naleving van de richtlĳn door andere lidstaten niet bemoeilĳken. Voorts mogen zĳ geen wille- keurig middel tot discriminatie of een verkapte beperking van de handel tussen lidstaten vormen. In het onderhavige geval heeft België verzocht om ontheffing van artikel 6, lid 1, onder a) en b). De Commissie heeft de lidstaten geraadpleegd, en die hebben geen bezwaar gemaakt tegen de Belgische maatregelen. a) Passende capaciteit voor recycling om aan hun recycling- en terugwinningsdoelstellingen te voldoen. Dit maakt het echter moeilĳk een precieze kwantita- tieve beoordeling uit te voeren van de beschikbare capaciteit, aangezien recycling plaatsvindt in een open internationale markt. Dit criterium zorgt er ook voor dat door een lidstaat genomen maatregelen er niet toe leiden dat andere lidstaten problemen krĳgen met de naleving van de richtlĳn. Daarom moet het in combinatie met de andere criteria van artikel 6, lid 6, worden beschouwd. In de praktĳk betekent naleving van dit criterium dat ook aan de criteria onder b) en c) wordt voldaan. Er moet met name voor worden gezorgd dat, wanneer strengere doel- stellingen worden vastgesteld dan die van artikel 6, lid 1, dit niet tot negatieve gevolgen leidt voor de inzamelings- en recy- clingregelingen in andere lidstaten. Wat de door België aangemelde maatregelen betreft, uit de door de Belgische regering aan de Commissie en de overige lidstaten verstrekte informatie blĳkt dat overschrĳding van de taakstellingen van Richtlĳn 94/62/EG niet tot verstoring van de markt voor gerecyclede producten in andere lidstaten leidt. Zo is reeds in 1997 voor verpakkingsglas een recyclingpercentage gehaald van 55 %, en zĳn er geen capaciteitsproblemen bĳ de verwerking van het bruine en groene verpakkingsglasafval. België beschikt over een centrum met een recylingcapaciteit van 160 000 ton glas per jaar en over vĳf verwerkingscentra die secondair materiaal leveren, waar zowel bĳ Belgische als buitenlandse recyclingbedrĳven vraag naar is. Wit glas wordt geëxporteerd naar de buitenlandse bedrĳven die dit afval willen kopen. Ook voor de metalen verpakkingen bestaan er geen capaciteits- problemen: het jaarlĳks verbruik van ferrometalen door de staalindustrie in België bedraagt 3,5 miljoen ton, waarvan 1,27 miljoen ton wordt ingevoerd. Voor de non-ferrometalen heeft België een capaciteit van meer dan 500 000 ton per jaar. Op het gebied van de mechanische recycling van kunststoffen zĳn er volgens de Belgische autoriteiten een aantal bedrĳven die reeds in 1997 goed waren voor de recycling van 50 000 ton per jaar. Het aantal ondernemers in deze bedrĳfstak is een aanwĳzing dat verdere uitbreiding van deze markt tot de moge- lĳkheden behoort, vooral in de sectoren wegenbouw, openbare werken en rioolpĳpen. België streeft naar een mechanisch recy- clingpercentage van 15 % voor plastic verpakkingsafval; de resterende fractie gaat naar de huisvuilverbrandingsovens en cementovens. Voor energieterugwinning in cementovens werd in 1997 10 000 ton plastic gebruikt, maar de terugwinningsca- paciteit kan nog worden verhoogd van 60 000 tot 80 000 ton per jaar. Ook is er voldoende terugwinningscapaciteit voor- handen in met warmteterugwinningssystemen uitgeruste huis- vuilverbrandingsovens en staalfabrieken. Deze eis wordt door de Commissie zodanig geïnterpreteerd, dat hĳ de lidstaten geen volledige autarkie oplegt met betrekking tot recycling en terugwinning. De lidstaten mogen ook gebruik maken van capaciteiten in andere lidstaten en in derde landen (1) PB L 52 van 22. 2. 1997, blz. 22. In de papier- en kartonindustrie beschikte men reeds in 1997 over een recyclingcapaciteit van meer dan een miljoen ton per jaar. In deze sector moeten de bedrĳven papierafval importeren om winstgevend te zĳn, zodat er geen problemen met de recyclingcapaciteit zĳn. 2. 10. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 257/23 De Commissie is derhalve van oordeel dat België over passende terugwinnings- en recyclingcapaciteit beschikt. overleg gepleegd met de lidstaten: uit de verkregen informatie blĳkt geen enkele discriminatie. b) Mogelĳke verstoring van de interne markt e) Geen verkapte beperking van de handel tussen lidstaten De Commissie heeft de door België aangemelde maatregelen beoordeeld, en is van oordeel dat de terugwinnings- en recy- clingpercentages die door de wetgeving aan de exploitanten worden opgelegd, momenteel geen verstoring van de interne markt lĳken te veroorzaken. Deze beschikking is onverminderd de volledige toepassing van het communautair recht met betrekking tot het vrĳ verkeer van goederen. Bĳ overleg met de andere lidstaten bleek geen van die andere lidstaten van mening te zĳn dat de Belgische maatregel tot marktverstoringen leidt. Volgens de Belgische autoriteiten is dit risico niet aanwezig, gezien de geringe omvang van de Belgische markt en de gelei- delĳke toepassing van de aangemelde maatregelen. In verband hiermee wordt ook een toezichthoudend lichaam opgericht. De Commissie beschikt verder niet over enige aanwĳzingen dat de Belgische recycling- en terugwinningstaakstellingen tot wille- keurige marktverstoringen zullen leiden. c) Geen bemoeilĳking van de naleving van de richtlĳn door andere lidstaten Dit criterium beoogt te vermĳden dat de recycling- en terug- winningscapaciteit van een lidstaat volledig wordt opgebruikt door in andere lidstaten ingezameld verpakkingsafval. Dit is met name van belang voor de lidstaten die nog niet zĳn begonnen met een grootschalige recycling van verpakkingsafval en waar de infrastructuur voor de inzameling nog moet worden opgezet of voltooid. De beoordeling van de aangemelde maatregelen in het licht van dit criterium dient vooral rekening te houden met het stand- punt van de lidstaten wier naleving van de doelstellingen van de richtlĳn in gevaar zou kunnen worden gebracht door maat- regelen van andere lidstaten. Geen van de lidstaten gaf uiting aan enige bezorgdheid dat de naleving van de richtlĳn zou kunnen worden belemmerd door de door België aangemelde maatregelen. De Commissie is evenmin op de hoogte van enig nalevingsprobleem in de andere lidstaten ten gevolge van de Belgische maatregelen. Bĳ de beoordeling of het overschrĳden van de recyclingtaak- stelling door België tot de benutting van recyclingcapaciteit in andere lidstaten kan leiden, hetgeen eventueel kan leiden tot nalevingsproblemen in andere lidstaten met betrekking tot de taakstellingen van de richtlĳn, moet de Commissie ook reke- ning houden met het feit dat België slechts ongeveer 3 % van het in de Gemeenschap geproduceerde verpakkingsafval produ- ceert. Volgens de Commissie bestaat er derhalve geen reëel risico dat dit tot moeilĳkheden voor andere lidstaten kan leiden om te voldoen aan de taakstellingen van Richtlĳn 94/62/EG. d) Geen willekeurig middel tot discriminatie De Belgische maatregelen zĳn zonder onderscheid van toepas- sing op alle verpakkingsafval, of dit nu afkomstig is van binnenlandse of geïmporteerde producten. De Commissie heeft Hier gaat het om mogelĳke beperkingen van de invoer van producten uit andere lidstaten en om indirecte bescherming van de binnenlandse productie. Afvalstoffen zĳn goederen die onder het werkingsgebied van de artikelen 28 tot en met 30 van het Verdrag vallen, zodat maatregelen op het gebied van afvalbeheer onder bepaalde omstandigheden ook kunnen leiden tot beperking van de handel of bescherming van de binnen- landse productie. Daarom moet de Commissie beoordelen of ongewenste effecten worden vermeden door een zodanige keuze van taakstellingen dat er geen sprake is van indirecte begunstiging van de binnenlandse productie of distributie. Gezien de inhoud van de Belgische maatregelen en de toepas- sing ervan lĳkt de conclusie dat hierdoor geen handelsbeper- kingen worden veroorzaakt gerechtvaardigd. III. CONCLUSIE De Commissie concludeert, in het licht van de door België verstrekte informatie en het resultaat van het overleg met de lidstaten zoals hierboven beschreven, dat de door België over- eenkomstig artikel 6, lid 6, van Richtlĳn 94/62/EG aangemelde maatregelen moeten worden bevestigd, omdat is gebleken dat: — er passende capaciteit voor terugwinning en recycling in België aanwezig is; — de maatregelen geen verstoring van de interne markt veroorzaken; — de maatregelen de naleving van de richtlĳn door andere lidstaten niet bemoeilĳken; — de maatregelen geen willekeurig middel tot discriminatie inhouden; — de maatregelen geen verkapte beperking van de handel tussen lidstaten vormen, HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel l De door België aangemelde maatregelen die verder gaan dan de respectievelĳk in artikel 6, lid l, onder a) en artikel 6, lid 1, onder b) van Richtlĳn 94/62/EG vastgelegde taakstellingen inzake terugwinning en recycling worden bĳ deze bevestigd. Deze beschikking is gericht tot het Koninkrĳk België. Artikel 2 Gedaan te Brussel, 15 september 1999. Voor de Commissie Ritt BJERREGAARD Lid van de Commissie


title: 1999 m. rugsėjo 15 d. Europos Bendrijų valstybių narių Vyriausybių atstovų sprendimas paskiriantis Europos Bendrijų Komisijos pirmininką ir narius

eurovoc_concepts:
European Commission
European Commissioner
President of the Commission
appointment of staff

text: 01/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 133 41999D0627 L 248/30 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS 1999 9 21 EUROPOS BENDRIJŲ VALSTYBIŲ NARIŲ VYRIAUSYBIŲ ATSTOVŲ SPRENDIMAS 1999 m. rugsėjo 15 d. paskiriantis Europos Bendrijų Komisijos pirmininką ir narius (1999/627/EB, EAPB, Euratomas) EUROPOS BENDRIJŲ VALSTYBIŲ NARIŲ VYRIAUSYBIŲ ATSTOVAI, atsižvelgdami į Europos bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 214 straipsnio 2 dalies trečią pastraipą ir 215 straipsnį, atsižvelgdami į Europos anglių ir plieno bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 10 straipsnio 2 dalies trečią pastraipą ir 12 straipsnį, atsižvelgdami į Europos atominės energijos bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 127 straipsnio 2 dalies trečią pastraipą ir 218 straipsnį, kadangi: (1) atsižvelgdami į kolektyvinį Komisijos pirmininko ir narių, paskirtų iki 2000 m. sausio 22 d. , atsistatydinimą 1999 m. kovo 16 d. , valstybių narių Vyriausybių atstovai 1999 m. kovo 24 d Europos Tarybos susitikime jie ketina skirti Komisijos priimtoje deklaracijoje bendru susitarimu pasiūlė Romano PRODI, kurį pirmininku. (2) Europos Parlamentas patvirtino šią kandidatūrą savo 1999 m. gegužės 5 d. rezoliucija. (3) (4) 1999 m. liepos 9 d. deklaracijoje Romano PRODI informavo apie savo kontaktų su valstybių narių Vyriausybėmis rezultatus. 1999 m. liepos 19 d. Sprendimu 1999/499/EB, EAPB, Euratomas (1) valstybių narių Vyriausybių atstovai, bendru susitarimu su paskirtuoju Komisijos pirmininku, pasiūlė kitus asmenis, kuriuos ketina skirti Komisijos nariais ir pakeisti esamus Komisijos narius, atsistatydinusius iš pareigų, kurias jie dar turėjo eiti likusį tarnybos laikotarpį iki 2000 m. sausio 22 d. , ir kitai penkerių metų kadencijai nuo 2000 m. sausio 23 d. iki 2005 m. sausio 22 d. (1) OL L 194, 1999 7 27, p. 45. 134 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 01/3 t. (5) (6) 1999 m. rugsėjo 15 d. įvykusiu balsavimu Europos Parlamentas patvirtino pirmininką ir kitus Komisijos narius, tuo būdu paskirtus ir 1999 m. rugsėjo 16 d. – 2000 m. sausio 22 d. laikotarpiui, ir kitai penkerių metų kadencijai nuo 2000 m. sausio 23 d. iki 2005 m. sausio 22 d. yra tikslinga leisti naujajai Komisijai imtis pareigų kaip galima greičiau ir tęsti darbą pilną penkerių metų kadenciją nuo 2000 m. sausio 23 d. ; todėl šiuo sprendimu reikėtų tuo pačiu metu paskirti pareigūnus abiem kadencijoms, NUSPRENDĖ: Toliau išvardyti asmenys nuo 1999 m. rugsėjo 16 d. iki 2000 m. sausio 22 d. ir nuo 2000 m. sausio 23 d. iki 2005 m. sausio 22 d. skiriami Europos Bendrijų Komisijos: 1 straipsnis — pirmininku: — Romano PRODI — nariais: — Michel BARNIER — Frits BOLKESTEIN — Philippe BUSQUIN — David BYRNE — Loyola DE PALACIO DEL VALLE LERSUNDI — Anna DIAMANTOPOULOU — Franz FISCHLER — Neil KINNOCK — Pascal LAMY — Erkki LIIKANEN — Mario MONTI — Poul NIELSON — Christopher PATTEN — Viviane REDING — Michaele SCHREYER — Pedro SOLBES MIRA — Günter VERHEUGEN — António VITORINO — Margot WALLSTRÖM. Šis sprendimas įsigalioja 1999 m. rugsėjo 16 d. 2 straipsnis 3 straipsnis Šis sprendimas skelbiamas Europos Bendrijų oficialiajame leidinyje. Priimta Briuselyje, 1999 m. rugsėjo 15 d. Pirmininkas A. SATULI


title: SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1630/99 van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie. Suiker/herziening verordening nr. 1600/92.

text: C 170 E/56 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen NL 20. 6. 2000 Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (11 oktober 1999) Naar aanleiding van een verzoek van de Griekse autoriteiten is artikel 6 van Verordening (EG) 3072/95 van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening van de rijstmarkt (1) gewijzigd teneinde het nationale Griekse basisareaal te verdelen in twee basisarealen: I. nomoi Thessaloniki, Serres en Ptiotida22. 330 hectare II. overige nomoi 2. 561 hectare. Zoals het geachte parlementslid opmerkt, overtrof het ingezaaide areaal in basisareaal II (cid:132)overige nomoi(cid:148) (5. 180 hectare) het basisareaal (2 561 hectare) in ruime mate, zodat ingevolge lid 5 van artikel 6 van Verordening (EG) 3072/95 de compensatiebetaling met 100 % is verminderd. Thans overweegt de Commissie naar aanleiding van een recent verzoek van de Griekse autoriteiten de mogelijkheid de Raad een wijziging voor te stellen van artikel 6 van Verordening (EG) 3072/95 teneinde de regio(cid:146)s Kavalla en Actoliº-Acarnaniº, die op het ogenblik deel uitmaken van areaal II (overige nomoi), op te nemen in basisareaal I. Door deze maatregel zou het gevaar van overschrijding van de oppervlakte voor de (cid:132)overige nomoi(cid:148) moeten verminderen. (1) PB L 329 van 30. 12. 1995. (2000/C 170 E/063) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1630/99 van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie (15 september 1999) Betreft: Suiker/herziening verordening nr. 1600/92 De productie en raffinage van suiker is van groot economisch belang voor het eiland Sªo Miguel, dat tot de autonome zone der Azoren behoort. Enerzijds biedt de plaatselijke raffinaderij werkgelegenheid aan meer dan honderd mensen, anderzijds wordt hierdoor een belangrijk landbouwalternatief gestimuleerd waardoor de wisselbouw met andere gewassen mogelijk wordt. In het kader van verordening nr. 1600/92 (1) (POSEIMA) hebben de Europese instellingen een verregaande bescherming toegekend voor verschillende landbouwgewassen, waaronder suikerbieten. Desalniettemin gaat de productie van suikerbieten om verschillende redenen die verband houden met de verlaging van de toegekende quota en problemen op landbouwgebied, ieder jaar verder terug. Als er geen tegenmaatregelen worden genomen, loopt de toekomst van de productie en raffinage op de Azoren gevaar. in het licht van de beginselen die ten grondslag liggen aan het gemeenschappelijk Is de Commissie, lid 2 van het EG-Verdrag en de besluiten van Keulen betreffende de landbouwbeleid, artikel 299, ultraperifere gebieden, niet ook van mening dat verordening nr. 1600/92 zou moeten worden herzien, ten einde de productie en raffinage van suiker op de Azoren te kunnen handhaven? (1) PB L 173 van 27. 6. 1992, blz. 1. Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (25 october 1999) In Verordening (EEG) 1600/92 van de Raad van 15 juni 1992 houdende specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten behoeve van de Azoren en Madeira wordt bijzondere aandacht besteed aan de productie van suikerbieten en de verwerking daarvan tot suiker. De verordening voorziet in een steunbedrag per hectare en een specifieke steun voor de verwerking van suikerbieten tot suiker door de industrie. 20. 6. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 170 E/57 De steun voor de verwerking van suikerbieten is verhoogd tot 27 euro per 100 kilogram bij Verordening (EG) 0562/98 van de Commissie van 12 maart 1998 tot aanpassing van het bedrag van de in artikel 25 van Verordening (EEG) 1600/92 bedoelde specifieke steun voor de verwerking van suikerbieten tot witte suiker op de Azoren (1). Ondanks deze maatregelen loopt de suikerbietenproductie sinds 1994 terug, na een aanvankelijke stijging bij de invoering van het Poseima-programma. De suikerindustrie wordt echter niet rechtstreeks getroffen door deze teleurstellende ontwikkeling, omdat zij ruwe suiker kan invoeren en raffineren om in de behoeften van de Azoren te voorzien. De economische omstandigheden zijn voor de industrie niet verslechterd, integendeel: deze suiker kan immers worden ingevoerd tegen de wereldmarktprijs (of met de desbetreffende steun indien quotasuiker uit de Gemeenschap zou worden gekocht). Indien de landbouwers van de Azoren voor andere producten dan suikerbieten kiezen, moeten de redenen daarvoor worden gezocht in de algemene omstandigheden van de landbouwproductie. De levensvatbaar- heid van de suikerindustrie houdt in de eerste plaats verband met de suikerconsumptie, die de laatste jaren afneemt. In welke mate de raffinagecapaciteit voor ingevoerde ruwe suiker wordt gebruikt, wordt bepaald door de beginselen van de specifieke voorzieningsregeling en met name door het beginsel van het dekken van de plaatselijke behoeften. De Commissie zal deze vraagstukken in het kader van de lopende herziening van Poseima onderzoeken indien de Portugese autoriteiten daarom verzoeken. (1) PB L 76 van 13. 3. 1998. (2000/C 170 E/064) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1631/99 van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie (15 september 1999) Betreft: Suikerquotum Azoren In de toetredingsakte van Portugal tot de Europese Unie is in punt XIV, sub c), deel II, blz. 210-213 bepaald dat de suikerindustrie in de autonome regio der Azoren een quotum van 10. 000 ton suikerbieten wordt toegewezen, evenals een invoerrecht voor grondstoffen dat overeenkomt met het verschil tussen de geproduceerde hoeveelheid en 20. 000 ton tegen verlaagde heffing. In verordening (EEG) 3484/92 van 27 november 1992 (1) is deze hoeveelheid echter teruggebracht tot 10 000 ton, hetgeen in verordening nr. 1600/92 (2) is bekrachtigd. Recentelijk heeft de Commissie de vigerende regelgeving zodanig ge(cid:239)nterpreteerd dat zij een verdere verlaging van deze hoeveelheid heeft doorgevoerd tot 6. 500 ton suiker die is geraffineerd op basis van ge(cid:239)mporteerde grondstoffen en heeft zij zelfs niet uitgesloten dat het quotum voor de Azoren opnieuw zou worden verlaagd. Kan de Commissie meedelen of deze geleidelijke en systematische verlaging van de quota voor de raffinage van suiker in de autonome regio der Azoren strookt met artikel 299, lid 2 van het EG-Verdrag? (1) (2) PB L 353 van 3. 12. 1992, blz. 8. PB L 173 van 27. 6. 1992, blz. 1. Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (18 oktober 1999) V(cid:243)(cid:243)r het programma Poseima mocht de suikerindustrie op de Azoren inderdaad ruwe suiker raffineren tot maximaal 20. 000 ton, waarop de productie van suiker uit plaatselijke suikerbiet in mindering werd gebracht. Met de invoering van de specifieke voorzieningsregeling van Poseima, dat invoer van ruwe bietsuiker tegen de prijs op de wereldmarkt (of verlening van een gelijkwaardig steunbedrag indien communautaire ruwe suiker van het quotum wordt gebruikt) mogelijk maakt, is deze hoeveelheid terug- gebracht tot maximaal 10. 000 ton suiker waarmee wordt beoogd in de behoeften van de Azoren aan suiker tegen deze preferentiºle voorwaarden te voorzien


title: 1999/644/EG: Entscheidung der Kommission vom 15. September 1999 über Schutzmaßnahmen bei der Einfuhr von registrierten Pferden aus Malaysia (Halbinsel) (Bekanntgegeben unter Aktenzeichen K(1999) 2976) (Text von Bedeutung für den EWR)

eurovoc_concepts:
Malaysia
animal disease
equidae
health control
import

text: 30. 9. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften L 255/39 ENTSCHEIDUNG DER KOMMISSION vom 15. September 1999 über Schutzmaßnahmen bei der Einfuhr von registrierten Pferden aus Malaysia (Halbinsel) (Bekanntgegeben unter Aktenzeichen K(1999) 2976) (Text von Bedeutung für den EWR) (1999/644/EG) DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN — gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft, gestützt auf die Richtlinie 91/496/EWG des Rates vom 15. Juli 1991 zur Festlegung von Grundregeln für die Veterinärkon- trollen von aus Drittländern in die Gemeinschaft eingeführten Tieren und zur Änderung der Richtlinien 89/662/EWG, 90/ 425/EWG und 90/675/EWG (1), zuletzt geändert durch die Richtlinie 96/43/EG (2), insbesondere auf Artikel 18 Absatz 1, in Erwägung nachstehender Gründe: (1) (2) Mit der Entscheidung 1999/240/EG (3) hat die Kommis- sion wegen des Auftretens der Nipah-Krankheit Schutz- maßnahmen bei der Einfuhr von registrierten Pferden aus Singapur und Malaysia (Halbinsel) erlassen. In Anbetracht der von den malaysischen Veterinärbe- hörden übermittelten Informationen scheint es nun angebracht, Einfuhren von registrierten Pferden aus Malaysia (Halbinsel) unter der Bedingung zuzulassen, daß ein Test auf Antikörper gegen das Nipah-Virus einen Negativbefund ergeben hat und daß die Pferde nicht in Betrieben gehalten wurden, in denen die Nipah-Krank- heit aufgetreten ist. (3) Die in diser Entscheidung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Ständigen Veterinär- ausschusses — HAT FOLGENDE ENTSCHEIDUNG ERLASSEN: Artikel 1 Für die zeitweilige Zulassung, die Wiedereinfuhr nach (1) zeitweiliger Ausfuhr und die Einfuhr von registrierten Pferden aus Malaysia (Halbinsel) ist eine zusätzliche von den zustän- digen zentralen Veterinärbehörden von Malaysia unterzeichnete Bescheinigung erforderlich. Die Bescheinigung nach Absatz 1 muß folgende Garan- (2) tien enthalten: — Die Pferde sind in den letzten 60 Tagen nicht in Betrieben gehalten worden, in denen die zuständigen Behörden in den letzten 60 Tagen Fälle der Nipah-Krankheit bestätigt haben; — die Pferde sind mit Negativbefund einem zugelassenen Test — Serumneutralisationstest oder ELISA — zum Nachweis von Antikörpern gegen das Nipah-Virus unterzogen, den ein von den zuständigen Behörden benanntes Labor an einer innerhalb von 14 Tagen vor dem Versand in die Europäische Gemeinschaft am … (Datum der Blutentnahme einfügen) entnommenen Blutprobe durchgeführt hat. Artikel 2 Die Mitgliedstaaten ändern ihre Einfuhrvorschriften in bezug auf Malaysia (Halbinsel), um sie mit dieser Entscheidung in Einklang zu bringen. Sie setzen die Kommission davon in Kenntnis. Diese Entscheidung gilt bis 31. Dezember 1999. Artikel 3 Diese Entscheidung ist an alle Mitgliedstaaten gerichtet. Artikel 4 Brüssel, den 15. September 1999 Für die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission (1) ABl. L 268 vom 24. 9. 1991, S. 56. (2) ABl. L 162 vom 1. 7. 1996, S. 1. (3) ABl. L 89 vom 1. 4. 1999, S. 72


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1628/99 von Antonio Tajani (PPE-DE), Francesco Fiori (PPE-DE), Giuseppe Gargani (PPE-DE), Stefano Zappalà (PPE-DE), Raffaele Fitto (PPE-DE), Guido Viceconte (PPE-DE) und Guido Podestà (PPE-DE) an die Kommission. Abkommen CanalPlus-ENEL: Eintritt des größten staatlichen Elektrizitätskonzerns in den Bereich des digitalen Fernsehens.

eurovoc_concepts:
communications industry
shareholding

text: 1. 8. 2000 DE Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften C 219 E/13 Priorit(cid:228)ten f(cid:252)r eine dritte Tranche der Finanzierung im Rahmen des Programms f(cid:252)r 1999 wurden zwischen der Kommission und der UNMIK festgelegt. Die wichtigsten Priorit(cid:228)ten schlie(cid:223)en Verwaltung, Infrastruktur und wirtschaftliche Entwicklung ein. (2000/C 219 E/017) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1628/99 von Antonio Tajani (PPE-DE), Francesco Fiori (PPE-DE), Giuseppe Gargani (PPE-DE), Stefano Zappal(cid:224) (PPE-DE), Raffaele Fitto (PPE-DE), Guido Viceconte (PPE-DE) und Guido Podest(cid:224) (PPE-DE) an die Kommission (15. September 1999) Betrifft: Abkommen CanalPlus-ENEL: Eintritt des gr(cid:246)(cid:223)ten staatlichen Elektrizit(cid:228)tskonzerns in den Bereich des digitalen Fernsehens Im Zusammenhang mit dem Abkommen CanalPlus-ENEL hat das italienische Energieunternehmen ENEL einen Anteil von 30 % von Telepiø mit einer Ausgabe von ca. 900 Milliarden Italienischen Lire gezeichnet. Gleichzeitig hat ENEL die Stromtarife mit einer j(cid:228)hrlichen Abgabe von (cid:252)ber 1 Million Italienischen Lire pro Familie erh(cid:246)ht. Wie beurteilt die Kommission den Eintritt des gr(cid:246)(cid:223)ten staatlichen Elektrizit(cid:228)tskonzerns in den Bereich des digitalen Fernsehens? Kann die Kommission (cid:252)berpr(cid:252)fen, welche Gr(cid:252)nde zu dieser Entscheidung gef(cid:252)hrt haben und welche Kriterien dabei angewandt wurden, und wie beurteilt sie die Anlage von Kapital in anderen Sektoren der Wirtschaft? H(cid:228)lt die Kommission es f(cid:252)r akzeptabel, da(cid:223) ein staatliches Unternehmen (cid:246)ffentliches Kapital angesichts von noch ungewissen Gesch(cid:228)ftsperspektiven anlegt, wobei beim europ(cid:228)ischen B(cid:252)rger der Eindruck und das Bewu(cid:223)tsein entstehen, da(cid:223) die (cid:246)ffentlichen Mittel f(cid:252)r eine gelinde gesagt riskante Investition bereitgestellt werden? H(cid:228)lt die Kommission die gleichzeitige Erh(cid:246)hung der Stromtarife angesichts einer Ausgabe f(cid:252)r vertretbar, die nichts mit dem Energiesektor zu tun hat? Kann die Kommission (cid:252)berpr(cid:252)fen, ob es in anderen Staaten der Europ(cid:228)ischen Union bereits (cid:228)hnliche F(cid:228)lle gegeben hat? Kann die Kommission schlie(cid:223)lich beurteilen, ob die Angelegenheit CanalPlus-ENEL marktwirtschaftlich sinnvoll ist oder ob sie nicht die (cid:252)blichen Bedingungen des freien Wettbewerbs beintr(cid:228)chtigen wird? Und kann sie (cid:252)berpr(cid:252)fen, ob es eine Grenze f(cid:252)r die finanzielle T(cid:228)tigkeit eines staatlichen Unternehmens auf einem freien Markt gibt, und zwar (cid:129) vor allem (cid:129) im Hinblick auf eine andere staatliche Gesellschaft (RAI)? Antwort von Herrn Monti im Namen der Kommission (18. Oktober 1999) Gem(cid:228)(cid:223) Artikel 295 (ex-Artikel 222) EGV ist die Kommission nicht zust(cid:228)ndig f(cid:252)r die Eigentumsordnung in den verschiedenen Mitgliedstaaten. Sie ist daher auch nicht zust(cid:228)ndig, die Logik der Investitionsentschei- dungen (cid:246)ffentlicher oder privater Unternehmen sowie ihre Diversifizierungsstrategien zu beurteilen. Entsprechend den Vorschriften (cid:252)ber staatliche Beihilfen k(cid:246)nnen staatliche Beihilfen nicht erkannt werden, wenn Investitionen unter Umst(cid:228)nden erfolgen, die f(cid:252)r einen Privatinvestor akzeptabel w(cid:228)ren, der unter normalen marktwirtschaftlichen Bedingungen handelt, d. h. wenn die erwartete Rendite vergleichbar mit derjenigen ist, die ein Privatinvestor unter Marktbedingungen unter Ber(cid:252)cksichtigung des Investitionsrisikos verlangt. Die Kommission hat die italienische Regierung aufgefordert, eine vorl(cid:228)ufige Stellungnahme zum Erwerb von Telepiø durch ENEL abzugeben, um die eventuelle Zahlung staatlicher Beihilfen beurteilen zu k(cid:246)nnen. Im (cid:252)brigen wird die Kommission sicherstellen, da(cid:223) bei der Investition von ENEL in Telepiø keine Quersubventionen aus den vorbehaltenen Aktivit(cid:228)ten von ENEL im Stromgesch(cid:228)ft flie(cid:223)en. C 219 E/14 Amtsblatt der Europ(cid:228)ischen Gemeinschaften DE 1. 8. 2000 Hinsichtlich der M(cid:246)glichkeit, da(cid:223) es in anderen Mitgliedstaaten der Europ(cid:228)ischen Union bereits (cid:228)hnliche F(cid:228)lle gegeben hat, verweist die Kommission auf ihre obigen Ausf(cid:252)hrungen bez(cid:252)glich Artikel 295 EGV. Soweit die Wettbewerbsvorschriften nicht verletzt werden, k(cid:246)nnen die Mitgliedstaaten und (cid:246)ffentlichen Unternehmen frei (cid:252)ber ihre Gesch(cid:228)ftsinvestitionen entscheiden. (2000/C 219 E/018) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1635/99 von Graham Watson (ELDR) an die Kommission (15. September 1999) Betrifft: K(cid:228)lberausfuhrverbot Ist der Kommission bekannt, da(cid:223) die Regierung des Vereinigten K(cid:246)nigreichs seit Ende Juli die Finanzierung des K(cid:228)lberverarbeitungsplans eingestellt hat? Das Programm erm(cid:246)glichte bis zur Verh(cid:228)ngung des EU-K(cid:228)lberexportverbots, ausgef(cid:252)hrte K(cid:228)lber zu einem Festpreis bezahlen und absetzen zu lassen. Nachdem die Finanzierung jetzt eingestellt ist, wird f(cid:252)r ein Kalb am Markt gerade 1 £ gezahlt (cid:129) weniger als die Transportkosten! Tote K(cid:228)lber wurden (cid:246)ffentlich auf Halden abgeladen, und Landwirte werden zum w(cid:252)rdelosen Erschie(cid:223)en ihrer eigenen Tiere gezwungen. Erw(cid:228)gt die Kommission die Aufhebung des K(cid:228)lberausfuhrverbots? Falls nein, wie wahrscheinlich ist es, da(cid:223) die Finanzierung des K(cid:228)lberverarbeitungsplans wiederaufgenommen wird? Antwort von Herrn Fischler im Name der Kommission (19. Oktober 1999) Das Vereinigte K(cid:246)nigreich hat der Kommission tats(cid:228)chlich mitgeteilt, da(cid:223) es die Anwendung der fakultativen Verarbeitungspr(cid:228)mie f(cid:252)r junge K(cid:228)lber nach Ablauf des Monats Juli 1999 eingestellt hat. Diese Pr(cid:228)mie, die im Zuge der Reform des Rindfleischsektors im Jahr 1992 eingef(cid:252)hrt und aus Gemein- schaftsmitteln finanziert wurde, ist in der neuen Reform, die im Januar 2000 in Kraft tritt, nicht mehr vorgesehen. Bisher hat die Kommission noch nicht vorgeschlagen, das Ausfuhrverbot f(cid:252)r lebende Rinder aus dem Vereinigten K(cid:246)nigreich aufzuheben. Lebende Tiere stellen ein gr(cid:246)(cid:223)eres Risiko f(cid:252)r die Gesundheit von Mensch und Tier als Fleisch dar, da nicht alle Mitgliedstaaten das gleiche Schutzniveau bei der Schlachtung wie im Vereinigten K(cid:246)nigreich gew(cid:228)hrleisten k(cid:246)nnen, wo z. B. Ma(cid:223)nahmen f(cid:252)r die Entfernung des spezifizierten Risikomaterials und Regelungen f(cid:252)r die Beseitigung tierischer Abf(cid:228)lle getroffen wurden. Bis Ende Dezember 1999 kann die britische Regierung diese Pr(cid:228)mie aus eigener Initiative bis zu der H(cid:246)he, die in der Verordnung (EG) Nr. 2604/98 der Kommission vom 3. Dezember 1998 zur ˜nderung der Verordnung (EWG) Nr. 3886/92 mit Durchf(cid:252)hrungsvorschriften f(cid:252)r die Pr(cid:228)mienregelung gem(cid:228)(cid:223) der Verordnung (EWG) Nr. 805/68 (cid:252)ber die gemeinsame Marktorganisation f(cid:252)r Rindfleisch und zur Aufhe- bung der Verordnungen (EWG) Nr. 1244/82 und (EWG) Nr. 714/89 (1) festgelegt wurde, oder zu einem anderen von der Kommission zu bestimmenden Satz gew(cid:228)hren. Au(cid:223)erdem erh(cid:228)lt das Vereinigte K(cid:246)nig- reich ab dem Jahr 2000 zus(cid:228)tzliche 100 000 Pr(cid:228)mienanspr(cid:252)che f(cid:252)r die Sonderpr(cid:228)mien f(cid:252)r m(cid:228)nnliche Rinder bis zu dem Zeitpunkt, zu dem das Ausfuhrverbot f(cid:252)r Lebendvieh von weniger als sechs Monaten wieder aufgehoben wird. (1) ABl. L 328 vom 4. 12. 1998


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL nr. 1612/99 af Hanja MAIJ-WEGGEN Børnearbejde

eurovoc_concepts:
ACP countries
Europe
International Labour Organisation
accession to an agreement
child labour

formats: pdf print

text: C 27 E/150 De Europ(cid:230)iske F(cid:230)llesskabers Tidende DA 29. 1. 2000 Kommissionen kender intet til brugen i forarbejdede levnedsmidler af forstadier til nandrolon, som er en anabolisk steroid. I henhold til R(cid:229)dets direktiv 96/22/EF af 29. april 1996 om forbud mod anvendelse af visse stoffer med hormonal og thyreostatisk virkning og af β-agonister i husdyrbrug og om oph(cid:230)velse af direktiverne 81/ 602/E(cid:216)F, 88/146/E(cid:216)F og 88/299/E(cid:216)F (2) er det forbudt at give stoffer med androgen virkning, f. eks. nandrolon p(cid:229) nogensomhelst m(cid:229)de til husdyr og akvakulturdyr. S(cid:229)fremt der findes rester af nandrolon i levnedsmidler, skal disse omg(cid:229)ende fjernes fra markedet og destrueres. (1) (2) EFT L 33 af 8. 2. 1979. EFT L 125 af 23. 5. 1996. (2000/C 27 E/183) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL E-1612/99 af Hanja Maij-Weggen (PPE-DE) til Kommissionen (15. september 1999) Om: Błrnearbejde Kan Kommissionen oplyse, hvilke europ(cid:230)iske lande der endnu ikke har ratificeret ILO-konventionen om beskyttelse mod ekstreme former for błrnearbejde? Kan den oplyse, hvilke AVS-lande, der endnu ikke har ratificeret den? Hvilke foranstaltninger vil Kommissionen tr(cid:230)ffe med sigte p(cid:229) at fremme denne ratificering? Svar afgivet p(cid:229) Kommissionens vegne af Anna Diamantopoulou (27. oktober 1999) Den Internationale Arbejdsorganisation (ILO) har vedtaget en konvention om forbud mod og omg(cid:229)ende indsats for at afskaffe de v(cid:230)rste former for błrnearbejde (Konvention 182). Konventionen er hidtil kun blevet ratificeret af Øn ILO-medlemsstat, nemlig Republikken Seychellerne. Det skal dog bem(cid:230)rkes, at konventionen endnu ikke er tr(cid:229)dt i kraft. Det sker tolv m(cid:229)neder efter, at generaldirektłren for ILO har registreret de fłrste to ratifikationer. Kommissionen stłtter i hłj grad de principper, der ligger til grund for konventionen, og h(cid:229)ber, at mange lande vil ratificere den. Kommissionen finansierer fortsat flere projekter, s(cid:230)rlig i udviklingslandene, som tager sigte p(cid:229) at forbedre den meget vanskelige situation, som mange błrn befinder sig i. Projekterne har til form(cid:229)l at indfłre ledsageforanstaltninger, som tager sigte p(cid:229) juridisk beskyttelse, reintegration i skolen eller en bevidstgłrelse af samfundet om błrns rettigheder. Siden 1997 er der finansieret projekter af denne art i Pakistan, Sri Lanka, Filippinerne, Togo, Nepal og Ghana. (2000/C 27 E/184) SKRIFTLIG FORESP(cid:216)RGSEL P-1617/99 af Gary Titley (PSE) til Kommissionen (7. september 1999) Om: Det forest(cid:229)ende direktiv om metrologi Kommissionen er s(cid:229) vidt vides i f(cid:230)rd med at udarbejde et nyt direktiv om metrologi. Frankrig er den eneste EU-medlemsstat, der kr(cid:230)ver, at alle m(cid:229)leinstrumenter, som f. eks. afstandsm(cid:229)lere, godkendes af en national myndighed, i dette tilf(cid:230)lde »Direction rØgionale de l(cid:146)industrie, de la recherche og de l(cid:146)environnement« (DRIRE). Godkendelse kr(cid:230)ver s(cid:229)vel et kontor som et lager i Frankrig, hvor inspektłrer fra DRIRE kan afl(cid:230)gge besłg for at inspicere hvert enkelt instrument