title: 1999/676/EC: Commission Decision of 20 July 1999 concerning presumed aid allegedly granted by France to Sécuripost [notified under document number C(1999) 2537] (Text with EEA relevance) (Only the French text is authentic)

eurovoc_concepts:
France
State aid
capital transfer
control of State aid
postal service
road transport

text: 23. 10. 1999 EN Official Journal of the European Communities L 274/37 COMMISSION DECISION of 20 July 1999 concerning presumed aid allegedly granted by France to Sécuripost [notified under document number C(1999) 2537] (Only the French text is authentic) (Text with EEA relevance) (1999/676/EC) THE COMMISSION OF THE EUROPEAN COMMUNITIES, Having regard to the Treaty establishing the European Community, and in particular the first subparagraph of Article 88(2) thereof, Having regard to the Agreement on the European Economic Area, and in particular Article 62(1)(a) thereof, Having called on interested parties to submit their comments pursuant to the provisions cited above, Whereas: (1) (2) (3) I. Facts and procedure The judgment of the Court of First Instance (CFI) of 28 September 1995 in Case T-95/94 (1) annulled the Commission decision of 31 December 1993, by which it had declared that various measures affecting the French post office’s subsidiary Sécuripost, a firm operating on the market for the secure transportation of moneys, and about which a complaint had been lodged by the Chambre syndicale nationale des entre- prises de transport de fonds et de valeurs (Sytraval) and by Brink’s France SARL (Brink’s) did not constitute state aid within the meaning of Article 87 (formerly Article 92) of the Treaty. The Commission brought an appeal against this judgment but this was dismissed in its entirety by the Court of Justice on 2 April 1998 in Case C 367/95P (2). The Court acknowledged that the pleas put forward by the Commission in support of its appeal were partly founded. However, it also held that the contested decision was marred by deficiencies in the reasons given which were in themselves sufficient to justify its annulment. It should be noted that the original complainants (Sytraval and Brink’s) did not take part in the appeal. The file which is the subject of the present decision concerns the measures taken by the French State, either directly or through the post office, to assist Sécuripost prior to its transfer to the private sector, authorised by the French Government in 1993. On account of an inadequate statement of reasons on a number of points, the Court of First Instance judgment annulled the Commission decision of 31 December 1993 find- ing that no state aid was involved. Consequently, the Commission under Article 88(2) (formerly Article 93(2)) of the Treaty in respect of the measures concerned by those points, so as to examine them in the light of Articles 87 and 88 of the Treaty and to decide whether they were compatible with the common market. procedure initiated the (4) (5) (6) The decision initiating the procedure was published on 22 October 1996 in the Official Journal of the European Communities (3), giving notice to the other Member States and interested parties to submit their comments on the measures concerned to the Commission within one month of the date of publication. In that decision, the Commission called on the French authorities to provide, inter alia, all the data on the aspects highlighted by the Court of First Instance and to send any other information and observations they considered relevant in the light of the Sytraval judg- ment in order that the Commission could assess the measures in question pursuant to Articles 87 and 88 of the Treaty. The French authorities were informed of the Com- mission decision to initiate the procedure by letter of 26 June 1996. By letter of 12 September 1996, they sent the Commission a note providing a range of information on the points raised by it when it initiated the procedure. Additional information was provided, at the Commission’s request, in a number of subsequent letters. The last of these letters reached the Commission on 28 October 1998. (7) The complainants did not intervene during the pro- cedure and did not submit any comments. No other interested party or Member State besides France sub- mitted comments. (1) [1995] ECR II-2651. (2) [1998] ECR I-1719. (3) OJ C 311, 22. 10. 1996, p. 12. (9) (10) (11) L 274/38 EN Official Journal of the European Communities 23. 10. 1999 II. The measures concerned (13) (8) The points in the Commission decision of 31 Decem- ber 1993 which were raised by the Court of First Instance related to the following measures. It reproached the Commission for not having examined whether or not the rates charged disclose the existence of state aid. Its judgment calls for a comparison of the rates charged by SNAG and the rates charged by private garages for similar services. The Court of Justice confirmed the CFI’s analysis, considering that the Commission had committed a manifest error af assess- ment. (a) Secondment of officials to Sécuripost The Court of First Instance held that the fact that the officials seconded to Sécuripost by the post office may at any time be reassigned to the department originally employing them if staff reductions prove necessary in the undertaking to which they are seconded, without that undertaking having to pay in such circumstances any compensation for redundancy whatsoever, consti- tutes an objection to which the Commission did not respond, resulting in an inadequate statement of reasons. (b) Absence of contributions by Sécuripost to unemployment insurance funds The Court of First Instance concluded that, on this point, the reasons given in the contested decision were inadequate in so far as the Commission acknowledges that ‘no contributions need to be made to unemploy- ment insurance funds in respect of the employment of officials on secondment, since their employment is guaranteed by their status as officials’. Since it did not explain why this difference between the system applicable to Sécuripost and that applicable to its competitors did not constitute aid, the Commission’s statement of reasons was inadequate. (14) (15) (e) Loan of FRF 15 million granted to Sécuripost for the financial year 1989 The Court of First Instance considered inadequately reasoned the Commission’s statement that the loan was granted within the framework of a global agreement between the companies in the Sofipost group and that the interest rate applied was half a percentage point higher than the bank base rate. The Court of First Instance explained that ‘the fact that the transaction was of a commercial nature is not in itself sufficient to show that it does not amount to state aid within the meaning of Article 92 of the Treaty, since such a transaction may none the less be effected at a rate which gives Sécuripost a special advantage by comparison with its competitors’. (16) The Commission should therefore have examined whether the rate applied was in line with the market rate and, since it did not do so, the Court of Justice considered that it had committed a manifest error of assessment. (c) Placing of premises at Sécuripost’s disposal The Court of First Instance held that ‘Sécuripost’s premises are made available to it within the framework of the special system of precarious occupancy, and that, in its decision, the Commission provided no details regarding either the rents actually charged to Sécuripost, or those which Sécuripost’s competitors have to pay for comparable premises’. The Commission did not therefore compare the rents actually charged to Sécuripost and those payable by its competitors for Justice comparable premises, which the Court of considered to be a manifest error of assessment. (17) (d) Maintenance of Sécuripost vehicles by SNAG (12) The Court of First Instance held that the fact that SNAG (the post office’s workshop and garage service) uses an invoicing system similar to that used by private garages was insufficient to rule out the presence of state aid under the Treaty. (f) Rates charged by Sécuripost to the post office The Court of First Instance reproached the Commission because it had ‘merely compared the prices charged with the provision of services to the post office and to Casino, (. ) the comparison was based solely on the information relating to 1993, and (. ) no attempt was made to justify or clarify it. Furthermore, there was a steady fall in the rates charged by Sécuripost to the post office between 1987 and 1993, in accordance, in particular, with the framework agreement between the post office and Sécuripost of 30 September 1987, thus further magnifying the differences cited by the applicants’. In addition, ‘In the absence of any details regarding the rates charged by Sécuripost to the post office and to other customers in 1987, 1988, 1989, 1990, 1991 and 1992, the Court considers that it does not have at the requisite information enabling it to review the validity of the contested decision. ’. The Court of Justice confirmed this analysis, considering that the Commission had committed a manifest error of assessment on this point. its disposal 23. 10. 1999 EN Official Journal of the European Communities L 274/39 (18) (19) (20) (21) III. The information provided by the French authorities (a) Secondment of officials to Sécuripost first of all, that The French authorities maintain, recruitment of officials gave rise to an overall additional cost, between 1988 and 1991, of some (. ) compared with what would have been the situation if Sécuripost had taken on employees on private-law contracts only. This was because of the much higher salaries paid to the seconded officials than would have been paid to staff employed on contracts subject to private law (for example, in 1990 the average monthly salary exclusive of social security contributions paid to an official working for Sécuripost as a transporter of moneys was (. ) as opposed to (. ) paid to a Sécuripost transporter of moneys employed under a private-law contract). As regards the cost of reassigning to their original department officials seconded by the post office to Sécuripost, the French authorities explained that such reassignment gave rise to payment by Sécuripost to the officials concerned of a reintegration indemnity following the breaking of the secondment contract. This indemnity was intended to compensate for the difference between the salary paid to the reassigned official during the period between the date of his actual reassignment and the date originally set for the end of the secondment, on the one hand, and the remuner- ation he would have been paid if he had remained on secondment at Sécuripost until that original date, on the other. Officials seconded from the post office to Sécuripost (secondment was due to last five years) were paid higher salaries during their secondment and the termination of their employment with Sécuripost therefore gave rise to compensation for the early cessation of these more favourable conditions. The indemnity paid, on the basis of an agreement negotiated with the unions as part of the redundancy programme, was between (. ) and (. ) per reassigned official, depending on the date of reassignment. On average, it amounted to (. ) per reassigned official. instead of parting with the officials If Sécuripost, reassigned to the post office, had laid off private-sector employees, it would have had to make redundancy payments. The French authorities calculated the theor- etical redundancy payment which Sécuripost would have had to make. The calculation was based on the law applicable to Sécuripost in this respect, i. e. the rules laid down in the collective agreement for the transport sector and the redundancy programme drawn up by Sécuripost. On the basis of the average salary of an official employed by Sécuripost and the rules deriving from the collective agreement, the redundancy payment for an employee on a private-law contract would have been (. ). Sécuripost paid a total of (. ) to the 235 officials reassigned before 30 June 1991, whereas the total amount in redundancy com- pensation which would have had to be paid to employees subject to private law but on the same salaries as the officials would have run to (. ) × 235 or around (. ). The cost to Sécuripost of compensating the officials for their reassignment was therefore higher than the cost it would have incurred if it had made redundancy payments to employees subject to private law. (22) Furthermore, the French authorities point out that the redundancy payments which Sécuripost would have had to make to employees on private-law contracts were calculated on the basis of the salaries of the seconded officials and that the amounts would have been significantly lower if they had used a lower salary, in line with salaries actually paid to private-sector employees, given the reality of the labour market. (23) (b) Absence of contributions to unemployment insurance funds The French authorities confirmed that Sécuripost did not have to pay into unemployment insurance funds for the seconded officials since their employment was guaranteed by their status as officials. However, they pointed out that seconded officials are generally subject to social security contributions at higher rates than those applicable to private-sector employees, with the disparity in the rates of employer’s contributions in respect of officials and in respect of private-sector employees growing from 1,31 % in 1988 to 7,47 % in 1992. In particular, the rate for contributions to the civil servant’s superannuation fund, which correspond to retirement contributions for employees, is consider- ably higher than the rate applied to private-sector employees. (24) The French authorities calculated that the extra cost of employers’ contributions linked to the employment of officials between 1988 and 1991 totalled (. ). (c) Placing of premises at Sécuripost’s disposal (25) (26) The French authorities gave various explanations regarding the circumstances in which Sécuripost was able to rent all or part of its premises from the post office between 1988 and 1992. First of all, Sécuripost’s renting of premises from the post office was a temporary solution and it soon looked for other premises as alternatives to those it was renting from the post office. Of the premises Sécuripost rented for its use, the proportion rented from the post office accounted for 93 % of total rented surface area in 1988, but this had fallen to only 7 % in 1992. The French authorities explained that Sécuripost rapidly gave up the premises rented from the post office because they did not, generally speaking, correspond to its particular business requirements. L 274/40 EN Official Journal of the European Communities 23. 10. 1999 (27) (28) (29) (30) The French authorities note in particular that the average surface area of premises rented by Sécuripost from the post office was small (62 m2 in 1988), while the premises which Sécuripost subsequently rented on the private market had a significantly larger surface area (324 m2 on average in 1992). They also note that the premises were generally dilapidated and unsuitable for the use to which Sécuripost wished to put them. The French authorities gave several specific examples where Sécuripost had rented premises from the post office which were clearly unsuitable for its needs, whether owing to their size, location or fittings. that The French authorities also pointed out the premises rented by Sécuripost from the post office were public property and had therefore been rented out in accordance with the specific rules governing public property. In particular this meant that Sécuri- post was authorised to occupy the premises on a precarious and revocable basis only. The rent for occupying public property is set by the Ministry for Economics and Finance and is calculated using a fixed rate, determined by comparison with the rental value of comparable private property, and a variable rate, determined according to the specific advantage which the occupant gains by occupying the property. As regards the premises rented by Sécuripost from the post office, the rental charge took the form of a rent set by agreement between the post office and Sécuripost. Since the file dates back such a long way, the French authorities were not able to find all the rental contracts drawn up between the post office and Sécuripost over the period under consideration. None the less, they were able to provide clarification of the rents charged for 43 premises throughout France. Using this sample, the French authorities sought to compare the rents Sécuripost paid to the post office with those which it would have had to pay for comparable property on the private market. The comparaison was based on the Cote annuelle des valeurs vénales immobilières au 1er janvier 1988 (4) (annual rating of monetary values of property at 1 January 1988): this publication gives a band of rental values for new and old, renovated and non-renovated property for each French town. It also applies a weighting to assess the rental value of certain types of property (garage, car parks, etc. ). The French authorities deducted 25 % from the rental value calculated using the Callon rating for the property that Sécuripost rented from the post office. They explained that a deduction of this size was common practice on the property market in the case of precarious occupancy contracts. According to the information provided by the French authorities, when the value of the property rented by Sécuripost is calculated using the Callon property rating and after reducing the rate by 25 % to take account of the precarious nature of the occupancy agreements, the market price of the 43 premises used in the sample is, (4) Editions Callon, 1988. on the whole, close to the rent paid by Sécuripost. (31) (d) Maintenance of Sécuripost vehicles by SNAG The French authorities confirmed that the invoices issued by SNAG for the repair and maintenance of Sécuripost’s heavy goods vehicles were based on the rates charged by the dealer network of Renault Véhicules Industriels (RVI), both as regards the hourly rate and the time invoiced. As for the rates, the French authorities compared the reference rates for charging for labour in respect of the repair and maintenance of heavy goods vehicles used in 25 large garages in France (e. g. in Paris, Bordeaux and Orléans). The reference rates are used throughout the heavy goods vehicle maintenance and repair sector in France, including in the private sector. The data provided by the French authorities show that, for the period 1988 to 1992, the average rates that SNAG charged Sécuripost were not significantly different from the rates that RVI charged its own customers. (e) Loan of FRF 15 million granted to Sécuripost for the financial year 1989 (32) The French authorities explained that Sofipost, a post office holding company, granted a loan of FRF 15 million to Sécuripost. It was a short-term loan granted for the period from 21 December 1989 to 23 October 1990. The interest rate applied was: (33) — 0,55 percentage point above the three-month PIBOR (5) or 11,36 %, in 1989, — 0,60 percentage point above the three-month PIBOR, or 10,96 %, in 1990. This rate is highter than the cost of borrowing outside the group borne by Sofipost (i. e. the refinancing rate granted to Sofipost by the banks, which means that Sofipost made a profit by lending on these terms to its subsidiary) and highter than the average intra-group lending rates used by some of the major French commercial and industrial groups. The French auth- orities explained that the special auditors’ reports of various French groups for the year 1989 show that intra-group loans are common practice. These reports also reveal wide disparities in the rates used within different groups (e. g. 5 % for Eurocom as opposed to 15,34 % for BSN). In some groups, loans are granted interest-free or the rate is dependent on the perform- ance of the subsidiary receiving the loan. The rate (5) The PIBOR (Paris Inter-Bank Offered Rate) is the money market rate, i. e. the annual rate at which banks are prepared to lend to one another for a period of three months. It is calculated on a daily basis by the French Banking Association as the arithmetic mean of the rates reported by 14 representative institutions on the Paris market. 23. 10. 1999 EN Official Journal of the European Communities L 274/41 granted to Sécuripost is therefore at the top end of the range of the intra-group lending rates recorded in 1989. (34) (35) (36) (f) Rates charged by Sécuripost to the post office The French authorities confirmed that Casino was the only Sécuripost customer which could be compared with the post office in that both served a wide geographical area extending across France, and sub- mitted a detailed comparison of the rates charged to the post office and to Casino. The comparison referred to 1993, because the Casino contract had been won in June 1992 as a result of a competitive bid. The French authorities also explained that, as opposed to what was stated by the Court of First Instance, the rates charged to the post office did not fall steadily but that, on the contrary, the rates charged in 1993, which had been in force since 1 January 1992, were higher than the previous rates, applicable since May 1989. Consequently, using the 1993 rates as a basis for comparison could not help but accentuate any differ- ence between the rates charged by Sécuripost to the post office and the market rates applicable during the period 1989 to 1993. Before rising in 1989, the rates charged by Sécuripost to the post office had fallen between 1987 and 1989. However, the French authorities pointed out that prior to 1989 Sécuripost had no private customers, and that it was only from 1990 onwards that Sécuripost recorded any significant turnover with its private customers. They also provided the Commission with the delivery rates charged by Sécuripost to major customers other than the post office (and Casino) between 1990 and 1992. These customers were classi- fied by geographical area (urban, suburban, rural) so as to enable a comparison to be made with the rates charged for the post office. (37) The pricing systems used for the post office and Casino are not identical. For the post office, Sécuripost introduced a pricing system with rates differentiated according to geographical area (urban, suburban, rural). However, the contract with Casino was based on a standard national rate which in 1993 was FRF 163 per delivery. This gives a rate of FRF 180,61 per delivery, compared with the standard national rate of FRF 163 offered by Sécuripost to Casino. If we imagine the rates charged by Sécuripost to the post office being applied to Casino, this would increase the charge per delivery by FRF 17,61. However, the French authorities consider that this difference of FRF 17,61 (or about 11 % of the rate charged to Casino) is largely justified by the extra costs arising from the specific constraints imposed on Sécuripost by the post office. There are four technical constraints affecting a contract for the transportation of moneys: journey time (depen- dent on the distance of the collection/delivery site from the central depot and on traffic density), security constraints (number and status of personnel, type of van), operating constraints (e. g. closing time of collection/delivery sites, need to pass by the Banque de France) and other constraints (e. g. national coverage). The French authorities analysed and compared the contracts which Sécuripost had with the post office and with Casino in the light of the above constraints. As regards journey time, the French authorities ex- plained that the average distance between sites was 9,91 km for deliveries made on behalf of the post office and 5,08 km for those made on behalf of Casino. Taking account of the standard time spent at each site and of the average speed at which vans travel in urban, suburban and rural environments, the number of sites visited per hour is 3,4 for the post office, as compared with 4,9 for Casino. As regards security constraints, the post office imposed some which were not imposed under the contracts with Casino. The main requirements were: three secur- ity guards to accompany the consignment (6) specific procedures for gaining access to post office premises, and approach and radio procedures. However, the French authorities were not in a position to quantify the effect of these constraints. (39) (40) (41) (42) (43) (44) As regards operating constraints, the post office imposed a complex route, and waiting times at post offices could be long and were not necessarily always charged for. On the other hand, a standard contract such as that concluded with Casino stipulated an (38) In order to make a useful comparison between the rates charged to the two customers, the rates for the post office were applied to Casino’s delivery structure. (6) The French authorities explained that a Decree of 13 July 1979 required the presence of three security guards for any transpor- tation of moneys exceeding FRF 20 000. In its internal rules, the post office adopted a lower threshold: FRF 50 000 and then FRF 100 000. L 274/42 EN Official Journal of the European Communities 23. 10. 1999 automatic charge if the waiting time exceeded 10 minutes. In this connection, it should be remembered that unavailable periods added up to 130 minutes for the post office and 30 minutes for Casino. Thus, in a standard eight-hour day, a van on a post-office route has only five hours 50 minutes in which to complete invoiceable journeys, while a van on a standard route such as in the case of Casino will have seven hours 30 minutes. (45) Other constraints were the obligation to provide a service throughout France and the long payment periods, whereas private customers observed usual market practice. These constraints were not quantified by the French authorities. (46) It follows that, taking account only of the constraints on journey time and operation, the number of deliver- ies per day which could be carried out on average by Sécuripost for the post office was (5 h 50 × 3,40), or 19,8 while for Casino it was (7h 30 × 4,9), or 36,75. The number of deliveries which could be made per day for Casino was thus 85 % higher than that for the post office. Furthermore, the average amount charged by Sécuripost for a delivery on behalf of the post office, weighted for the geographical distribution of post establishments, was FRF 264, as opposed to the standard national rate of FRF 163 charged to Casino. By multiplying the number of deliveries per day by the rate charged per delivery, we can calculate the daily income generated by a van working on a post office route as (FRF 264 × 19,8), or FRF 5 227, while a van on a Casino route will bring in an average income of (FRF 163 × 36,75), or FRF 5 990. Consequently, Sécuripost did not overcharge for its services to the post office relative to a comparable customer such as Casino, given the specific constraints imposed by the post office for transporting moneys on its behalf, even though only some of those constraints have been taken into account. IV. Assessment (47) (48) The Commission examined the information and data provided by the French authorities. It also conducted its own investigations into certain points. On this basis, the measures concerned do not it considers that constitute state aid within the meaning of Article 87 of the Treaty. the Commission considers that In particular, employing seconded officials did not confer any advan- tage on Sécuripost. The reassignment to the post office of seconded officials did not confer any advantage on Sécuripost because the amount paid in compensation to the officials when they were reassigned earlier than planned was slightly higher than what would have been paid in compensation if these employees had been recruited by the company as private-sector employees, even without taking account of the fact that employees subject to private law would have earned lower salaries than the officials, these salaries forming the basis (49) (50) (51) for calculating redundancy payments. Moreover, the comparative study of employers’ social security contri- butions for private-sector employees and for officials which the French Government carried out shows that, far from constituting state aid, employing officials entailed extra expense for Sécuripost. The information provided on the rents paid by Sécuri- post for the 43 premises throughout France shows that the rents were generally similar to and, on average, higher than the market rate, taking account of the deduction for the precarious nature of the occupancy contracts drawn up between the post office and Sécuripost. The sample of 43 premises used by the French authorities represents a total surface area of 3 170 m2 ; or 35 % (in terms of surface area) of all the premises rented by Sécuripost from the post office in 1988. From the sample we see that the average rent charged for the premises rented by Sécuripost from the post office was (. ) in 1988(7). If we calculate the market value of this sample, and taking account of the deduction applicable on the basis of the precarious nature of the occupancy contracts signed by Sécuripost and the post office, we obtain a market value of (. ) in 1988, which is lower than the average rent paid by Sécuripost for the same sample. The Commission arranged for an expert report to be carried out in order to ascertain whether the deduction applied was really justified: the conclusions of this report show first of all that, since the premises rented by the post office to Sécuripost were public property, they had to be rented on a precarious basis. The report also concludes that, while the precarious nature of a rental contract does not necessarily or automatically justify a deduction by comparison with the market value, the usual practice is to apply reduced rents to precarious private lettings. Consequently, the French authorities correctly showed that the rents paid by Sécuripost to the post office for 43 of the premises rented were in line with the market value for the rented property. Given that this sample of 43 premises is evenly spread throughout France and represents a significant share of all premises rented between 1988 and 1992 by Sécuripost from the post the French office, authorities have given sufficient justification to show that the rents paid by Sécuripost to the post office were in line with the market values of the rented property and therefore that no state aid is involved. the Commission considers that (7) This year was taken as the reference year: as explained above, Sécuripost quickly found alternative premises to those rented from the post office after 1988. 23. 10. 1999 EN Official Journal of the European Communities L 274/43 (52) (53) (54) As regards vehicle maintenance, the Commission con- siders that the comparison with RVI rates is appropri- ate. The RVI network is a benchmark on the market in terms of the network size and market share (8). The Commission made a statistical comparison of the rates charged by SNAG for vehicle maintenance and the rates charged by RVI. Overall, the rates are generally very similar throughout France: on average, at national level, the gap between the rates never exceeded 4 % over the reference period. On average, between 1988 and 1993, two of the reference rates used were very slightly lower for SNAG than for RVI, although the difference was not greater than 1,5 % and the third rate used was slightly higher for SNAG than for RVI (difference of 1,65 %). These differences in the rates are practically insignificant and lower than the statistical spread observed; the Commission therefore considers that SNAG invoiced Sécuripost for vehicle maintenance at the market rate and therefore that no state aid was involved. The Commission considers that the terms of the FRF 15 million loan are in line with the terms on which commercial relations between a parent and its subsidi- ary within a private group are normally conducted. The rate is higher than both the PIBOR and the cost of borrowing outside the group by Sofipost. Sécuripost therefore paid a mark-up to this financial holding company of the post office. In addition, the rate used is towards the top of the band of rates for intra-group loans established on the basis of the annual auditors’ reports for 1989. Sofipost’s behaviour can therefore be compared with that of a private holding company acting in accordance with market conditions. As regards prices charged, the Commission considers that the comparison with Casino is the only one which is wholly relevant. Before 1992 Sécuripost did not have any other customers comparable to the post office in terms of the geographical spread of deliveries. In addition, the application of the 1993 prices was cautious since they had been increased by comparison with the preceding period (1989 to 1992). Using the 1993 prices as a basis for comparison was bound, therefore, to accentuate any difference between the rates Sécuripost charged the post office and the market rates between 1990 and 1993. The Commission considers that the statistical comparison carried out by the French authorities, which takes into account only some of the constraints, shows that the rates Sécuripost charged its parent company between 1990 and 1993 were not excessive but were comparable to the rates charged to other customers, bearing in mind the constraints mentioned above. The constraints imposed by the post office and the corresponding charges give a daily income per van lower than that earned with Casino. An analysis of the rates Sécuripost charged customers other than Casino between 1990 and 1992 the prices the post office was also confirm that (55) charged were not excessive: applied to an equivalent geographical structure, the charges for the post office were, taking the average for the period 1990 to 1992, only 0,4 % higher than the charges for these other customers. Sécuripost therefore received no state aid in connection with the invoicing of deliveries for the post office between May 1990 and 1993. During the years 1987 to 1989 Sécuripost did not register any significant turnover from business with customers other than the post office, and the French authorities were not able to provide data for compari- son between the market rates and the rates used by Sécuripost in its business with the post office. None the less, using the charges reported by the French authorities for customers other than the post office for the period 1990 to 1992 the Commission extrapolated the market rates for 1987 to 1989: this gives, for a geographical spread of deliveries equivalent to that of the post office, an estimated market rate of around FRF 248 per delivery. This estimated rate cannot be directly compared to the rate Sécuripost charged the post office because it is extrapolated from rates applied between 1990 and 1992 to customers spread over a smaller geographical area than that covered by the post office. Moreover, since this estimated rate was extrapolated to the period 1987 to 1989 from rates which Sécuripost charged customers other than the post office between 1990 and 1992, it is not appropriate to analyse the annual differences between the extrapolated rate and the rate applied to the post office: only an analysis of the average difference observed over the period 1987 to 1992 between the rate (extrapolated or real) applied by Sécuripost to customers other than the post office and the rates applied to the post office can produce a valid conclusion. That difference was around 5 %. Given the specific constraints imposed for deliveries on behalf of the post office, this difference is not excessive: the Commission therefore considers that the level of the rates Sécuripost charged the post office between 1987 and 1989 did not constitute state aid, HAS ADOPTED THIS DECISION: Article 1 The measures taken in respect of Sécuripost and covered in the Commision decision to initiate the procedure (9) namely the secondment of post office officials to Sécuripost, the (8) 1992 statistics compiled by the French vehicle manufacturers union, the DAFSA study of April 1994 and the June 1996 edition of Transport Magazine. (9) OJ C 311, 22. 10. 1996, p. 12. L 274/44 EN Official Journal of the European Communities 23. 10. 1999 absence of contributions by Sécuripost to unemployment insurance funds, the placing of post office premises at Sécuri- post’s disposal, the maintenance of Sécuripost vehicles by the Service National des Ateliers et Garages des PTT (SNAG), the granting of a loan of FRF 15 million by Sofipost (a post office holding company) for 1989 and the rates charged by Sécuripost to the post office, do not constitute state aid within the meaning of Article 87(1) of the Treaty. to Sécuripost Article 2 This Decision is addressed to the French Republic. Done at Brussels, 20 July 1999. For the Commission Monika WULF-MATHIES Member of the Commission


title: Verordening (EG) nr. 1593/1999 van de Commissie van 20 juli 1999 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1893/98 houdende vaststelling in welke lidstaten in het wijnoogstjaar 1997/1998 de reclamecampagnes tot stimulering van het verbruik van druivensap zullen worden gevoerd

eurovoc_concepts:
consumption
fruit juice
grape
marketing year
sales promotion

formats: html pdf print

text: L 188/34 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 21. 7. 1999 VERORDENING (EG) Nr. 1593/1999 VAN DE COMMISSIE van 20 juli 1999 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1893/98 houdende vaststelling in welke lidstaten in het wijnoogstjaar 1997/1998 de reclamecampagnes tot stimulering van het verbruik van druivensap zullen worden gevoerd DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 822/87 van de Raad van 16 maart 1987 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1627/98 (2), inzonderheid op artikel 46, lid 5, en artikel 81, (1) (2) (3) (4) (5) Overwegende dat in artikel 2 van Verordening (EG) nr. 1103/97 van de Raad van 17 juni 1997 over enkele bepalingen betreffende de invoering van de euro (3) is bepaald dat verwijzingen naar de ecu in rechtsinstru- menten worden vervangen door verwijzingen naar de euro tegen een koers van 1 EUR voor 1 ECU; dat de in euro uitgedrukte bedragen bijgevolg in nationale valuta moeten worden omgerekend tegen de door de Raad vastgestelde koers; Overwegende dat de vaststelling van een ontstaansfeit voor de betrokken bedragen een legitieme verwachting heeft gecreëerd voor de betrokken marktdeelnemers en lidstaten; dat het gebruik van een vaste koers voor de omrekening van de in de besluiten van de Commissie lagere dan de in vermelde bedragen zou leiden tot september 1998 beoogde bedragen; Overwegende dat dit probleem kan worden opgelost door de voor de lidstaten uitgetrokken bedragen met ingang van 1 januari 1999 te verhogen in verhouding tot de daling in de nationale valuta ten gevolge van de invoering van de euro; Overwegende dat Verordening (EG) nr. 1893/98 van de Commissie (4) daartoe in die zin moet worden aangepast; Overwegende dat in de artikelen 2 tot en met 4 van Verordening (EG) nr. 481/1999 van de Commissie van 4 maart 1999 tot vaststelling van algemene uitvoeringsbe- palingen voor het beheer van de programma's om de afzet van bepaalde landbouwproducten te bevorderen (5) is bepaald binnen welke termijn de contracten moeten worden afgesloten en de betalingen moeten worden verricht; dat derhalve artikel 1, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1893/98 moet worden geschrapt; (6) Overwegende dat de in deze verordening vervatte maat- regelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité van beheer voor wijn, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1893/98 wordt als volgt gewijzigd: 1. Lid 1, tweede alinea, wordt vervangen door: „Het totale bedrag voor de financiering van deze campagnes beloopt: — 2 231 592 EUR in Duitsland; — 710 038 EUR in Oostenrijk; — 1 618 736 EUR in Spanje; — 1 835 154 EUR in Frankrijk; — 710 234 EUR in Nederland. ” 2. Lid 2 en lid 3 worden geschrapt. Artikel 2 in werking op de dag van haar Deze verordening treedt bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeen- schappen. Zij is van toepassing met ingang van 1 januari 1999. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselĳk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 20 juli 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 84 van 27. 3. 1987, blz. 1. (2) PB L 210 van 28. 7. 1998, blz. 8. (3) PB L 162 van 19. 6. 1997, blz. 1. (4) PB L 245 van 4. 9. 1998, blz. 34. (5) PB L 57 van 5. 3. 1999, blz. 8


title: Regolamento (CE) n. 1586/1999 della Commissione del 20 luglio 1999 recante modifica del regolamento (CE) n. 2632/98 che fissa il coefficiente unico di adattamento applicabile al quantitativo di riferimento provvisorio di ogni operatore tradizionale nel quadro dei contingenti tariffari e delle banane ACP tradizionali per il 1999

eurovoc_concepts:
ACP countries
import policy
quantitative restriction
tariff quota
tropical fruit

text: 21. 7. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee L 188/19 REGOLAMENTO (CE) N. 1586/1999 DELLA COMMISSIONE del 20 luglio 1999 recante modifica del regolamento (CE) n. 2632/98 che fissa il coefficiente unico di adattamento applicabile al quantitativo di riferimento provvisorio di ogni operatore tradizionale nel quadro dei contingenti tariffari e delle banane ACP tradizionali per il 1999 LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunità europea, visto il regolamento (CEE) n. 404/93 del Consiglio, del 13 febbraio 1993, relativo all'organizzazione comune dei mercati nel settore della banana (1), modificato da ultimo dal regola- mento (CE) n. 1257/1999 (2), visto il regolamento (CE) n. 2362/98 della Commissione, del 28 ottobre 1998, recante modalità d'applicazione del regola- mento (CEE) n. 404/93 del Consiglio, con riguardo al regime d'importazione delle banane nella Comunità (3), modificato dal regolamento (CE) n. 756/1999 (4), in particolare l'articolo 6, paragrafo 3, (1) (2) considerando che ai sensi dell'articolo 6, paragrafo 3, e dell'articolo 28, paragrafo 3, del regolamento (CEE) n. 2362/98 la Commissione stabilisce, se del caso, un coefficiente unico di adattamento applicabile al quantita- tivo di riferimento provvisorio di ogni operatore, in funzione del volume globale dei contingenti tariffari e delle banane ACP tradizionali nonché dell'importo totale dei quantitativi di riferimento provvisori degli operatori tradizionali determinati in applicazione degli articoli 4 e successivi dello stesso regolamento; considerando che sulla base delle comunicazioni effet- tuate dagli Stati membri, in applicazione dell'articolo 28, paragrafo 2, lettera a), del regolamento (CE) n. 2362/98, con riguardo al volume globale dei quantitativi di riferi- mento degli operatori tradizionali, la Commissione ha stabilito con il regolamento (CE) n. 2632/98 (5), un coef- ficiente unico di adattamento da applicare al quantitativo di riferimento provvisorio di ogni operatore tradizionale per il 1999; (3) considerando che i risultati delle verifiche e dei controlli complementari, effettuati dalle autorità nazionali compe- tenti in collaborazione con la Commissione, conducono ad una modifica del coefficiente unico di adattamento da applicare al quantitativo di riferimento provvisorio di ogni operatore tradizionale; che a tal fine occorre modi- ficare l'articolo 1 del regolamento (CE) n. 2632/98; considerando che le disposizioni del presente regola- mento non pregiudicano le eventuali misure da adottare in una fase successiva, in particolare al fine di rispettare gli impegni internazionali sottoscritti dalla Comunità nel quadro dell'Organizzazione mondiale del commercio (OMC), e non potrebbero essere invocate dagli operatori come fondamento di legittime aspettative per quanto riguarda la proroga del regime di importazione; considerando che le disposizioni del presente regola- mento devono entrare in vigore immediatamente, per consentire agli Stati membri di apportare le necessarie modifiche ai quantitativi di riferimento degli operatori, (4) (5) HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 All'articolo 1 del regolamento (CE) n. 2632/98, il coefficiente «0,939837» è sostituito dal coefficiente «0,947938». Articolo 2 Le autorità competenti degli Stati membri notificano agli operatori interessati il quantitativo assegnato per il 1999, adat- tato in applicazione dell'articolo 1, entro il 1o settembre 1999. Articolo 3 Il presente regolamento entra in vigore il giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale delle Comunità europee. Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 20 luglio 1999. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione (1) GU L 47 del 25. 2. 1993, pag. 1. (2) GU L 160 del 26. 6. 1999, pag. 80. (3) GU L 293 del 31. 10. 1998, pag. 32. (4) GU L 98 del 13. 4. 1999, pag. 10. (5) GU L 333 del 9. 12. 1998, pag. 21


title: 2000/206/EG: Beschikking van de Commissie van 20 juli 1999 betreffende de door de Griekse Dienst voor katoen in Griekenland toegepaste steunregeling voor katoen (kennisgeving geschied onder nummer C(1999) 2536) (Slechts de tekst in de Griekse taal is authentiek)

eurovoc_concepts:
Greece
aid system
cotton
financing of aid
import tax

text: 10. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 63/27 II (Besluiten waarvan de publicatie niet voorwaarde is voor de toepassing) COMMISSIE BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 20 juli 1999 betreffende de door de Griekse Dienst voor katoen in Griekenland toegepaste steunregeling voor katoen (kennisgeving geschied onder nummer C(1999) 2536) (Slechts de tekst in de Griekse taal is authentiek) (2000/206/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, en met name op artikel 88, lid 2, eerste alinea, Na de belanghebbenden overeenkomstig artikel 88, lid 2, eerste alinea, van het EG-Verdrag te hebben aangemaand haar hun opmerkingen te maken en gezien deze opmerkingen (1), Overwegende hetgeen volgt: I (1) (2) Als gevolg van een klacht heeft de Commissie op 8 december 1992 de Griekse autoriteiten per fax om gege- vens verzocht betreffende parafiscale heffingen die worden geïnd ten bate van de Griekse Dienst voor katoen. De Griekse autoriteiten hebben geantwoord bĳ brief van 17 maart 1993. Bĳ brief van 19 juli 1993 hebben de Griekse autoriteiten aanvullende gegevens over deze maatregelen verstrekt. Volgens de beschikbare gegevens is de Griekse Dienst voor katoen een overheidsorgaan zonder winstoogmerk dat er alleen naar streeft de ontwikkeling van de katoen- sector te bevorderen. Zowel in het primaire stadium als in dat van verwerking en afzet verstrekt de dienst de volgende diensten: a) technische bĳstand; b) voorlichting over passende en rendabele rassen; c) kwaliteitsgarantie voor gecontroleerd en gecertifi- ceerd zaaizaad en controle van ingevoerd zaaizaad; d) follow-up van de technologische ontwikkelingen op wereldvlak en overdracht van technologische kennis; e) follow-up van de tenuitvoerlegging van Verordening (EEG) nr. 389/92 van de Raad van 15 februari 1982 betreffende unies producentengroeperingen daarvan in de sector katoen (2), laatstelĳk gewĳzigd bĳ Verordening (EG) nr. 3808/89 (3); en f) experimenten, overdracht van technologie en oplei- ding op het gebied van de fytosanitaire bescherming en de beperking van het gebruik van meststoffen; g) planning en uitvoering van onderzoekprogramma's; h) opleiding en voorlichting; i) technische bĳstand aan egreneringsbedrĳven; j) studies van algemeen belang over katoenbedrĳven en de modernisering daarvan; k) subsidies voor egreneringsbedrĳven, via de structuur- programma's; l) selectie en standaardisatie van geëgreneerde katoen; m) contacten met de internationale katoenbeurzen en internationale organisaties; (1) PB C 278 van 24. 10. 1995, blz. 4. (2) PB L 51 van 23. 2. 1982, blz. 1. (3) PB L 371 van 20. 12. 1989, blz. 1. L 63/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 10. 3. 2000 n) follow-up van de tenuitvoerlegging van de commu- nautaire verordeningen inzake de gemeenschappe- lĳke marktordening; volledige productie van geëgreneerde katoen (overwe- ging 2, onder l) en steunmaatregelen voor onderzoek in de katoensector (overweging 2, onder d), f), g) en j)). o) kwaliteitscontroles en laboratoriumanalyses van voor oliebereiding bestemd zaad; p) kwaliteitscontroles en laboratoriumanalyses inzake de kwaliteit van vezels, draden en weefsels; q) technische bĳstand aan gespecialiseerde laboratoria; r) afgifte van kwaliteitscertificaten voor katoenpro- ducten; s) controles van machines en instrumenten. Om deze diensten te kunnen verstrekken zonder extra kosten te moeten aanrekenen van de marktdeelnemers, zowel in de primaire als in de secondaire en de tertiaire sector, int het Griekse bureau een compenserende heffing en een speciale heffing. Krachtens artikel 30, lid 1, van de Griekse wet nr. 2040/ 92 wordt aan egreneringsbedrĳven een compenserende heffing opgelegd van 1 % van de prĳs die aan de produ- cent wordt betaald per kilogram in Griekenland gepro- duceerde en geleverde niet-geëgreneerde katoen. Boven- dien voorziet artikel 30, lid 3, in een speciale heffing van 1 % van de prĳs van geëgreneerde katoen, die alleen voor ingevoerde producten geldt. Volgens de bĳ de Commissie ingediende klachten wordt bĳ de berekening van bovengenoemde compenserende heffing op in Griekenland geproduceerde, niet-geëgre- neerde katoen niet alleen rekening gehouden met de tussen de producent en het egreneringsbedrĳf overeenge- komen katoenprĳs, maar ook met het bedrag van de rechtstreekse communautaire steun die is ingesteld bĳ Verordening (EEG) nr. 2169/81 van de Raad van 27 juli 1981 tot vaststelling van de algemene voorschriften van de steunregeling voor katoen (4). Bovendien wordt de bankzekerheid in het kader van bovengenoemde steun- regeling geblokkeerd totdat het bewĳs is geleverd dat de heffing daadwerkelĳk is betaald. II (1) Na bestudering van de steunmaatregelen van de Griekse Dienst voor katoen heeft de Commissie besloten dat het in overweging 2, onder e), n) en s), gaat om diensten die onder de bevoegdheid van de staat vallen en dus niet om steun voor bepaalde bedrĳven. Bĳ brief SG(95) D/874 van 27 januari 1995 zĳn de Griekse autoriteiten in kennis gesteld van dit besluit. In dezelfde brief heeft de Commissie Griekenland boven- dien meegedeeld dat zĳ besloten heeft geen bezwaar te maken tegen maatregelen inzake technische bĳstand, voorlichting, opleiding en het zoeken van afzetmogelĳk- heden (overweging 2, onder a), b), h), l), m) en k)), maatregelen voor de selectie en de standaardisatie van de Ten aanzien van de in overweging 2, onder c), o), p) en r), bedoelde maatregelen inzake certificering en kwali- teitscontroles, en de in overweging 2, onder k), bedoelde investeringssteun heeft de Commissie de procedure van lid 2, van het Verdrag ingeleid. Ook ten artikel 88, aanzien van de andere steunmaatregelen heeft de Commissie de procedure van artikel 88, lid 2, van het EG-Verdrag ingeleid, omdat ze worden gefinancierd uit de speciale heffing die eveneens wordt toegepast op uit andere landen en uit landen van de Europese Economi- sche Ruimte ingevoerde producten. deze voor steunmaatregelen Met betrekking tot de maatregelen inzake kwaliteitscon- troles heeft de Commissie, bĳ gebrek aan nadere gege- vens van de Griekse autoriteiten over het verplichte karakter daarvan, gezegd te betwĳfelen of de maatre- gelen verenigbaar zĳn met de gemeenschappelĳke markt, omdat kunnen worden beschouwd als steun voor de bedrĳfsvoering zonder betrokken sector. De duurzaam effect de Commissie heeft de Griekse autoriteiten derhalve verzocht om aanvullende inlichtingen over de aard en de omvang van de steun inzake kwaliteitscontroles en -attesten. Daarnaast heeft de Commissie de Griekse auto- riteiten om gegevens over de verenigbaarheid van deze controles met de communautaire voorschriften verzocht. Wat de uitvoering van deze controles op ingevoerde producten betreft, heeft de Commissie de Griekse autori- teiten verzocht gegevens over te leggen aan de hand waarvan kan worden nagegaan of de controles in de andere lidstaten worden erkend en of de producten van de andere lidstaten niet worden onderworpen aan stren- gere eisen dan de gelĳkwaardigheidseisen. Wat de steun voor investeringen door egreneringsbe- drĳven in het kader van structuurprogramma's betreft, heeft de Commissie, bĳ gebrek aan nadere gegevens van de Griekse autoriteiten, twĳfels over de verenigbaarheid daarvan met de gemeenschappelĳke markt en kan zĳ niet uitsluiten dat deze steun onverenigbaar is met de gemeenschappelĳke markt. Bovendien heeft zĳ de Griekse autoriteiten verzocht gegevens over aard en omvang van deze steunmaatregelen te verstrekken. Aangezien de steun wordt gefinancierd uit parafiscale heffingen (bĳ de wet opgelegde verplichte bĳdragen), heeft de Commissie ook de wĳze van financiering van al deze steunmaatregelen onderzocht. Volgens de jurispru- dentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeen- schappen (5) is de financiering van staatssteun uit een verplichte bestemmingsheffing een essentieel onderdeel van deze steun en moet de Commissie bĳgevolg zowel de steunmaatregel als de financiering ervan toetsen aan het Gemeenschapsrecht. (4) PB L 211 van 21. 7. 1981, blz. 2. Verordening vervangen door Verordening (EG) nr. 1554/95 (PB L 148 van 30. 6. 1995, blz. 48). (5) Zie het arrest van 26 juni 1970 in zaak 47/69 (Frankrĳk tegen Commissie), Jurisprudentie 1969-1971, blz. 341. 10. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 63/29 Zelfs als de steun, zowel wat vorm als doelstelling betreft, verenigbaar is met de gemeenschappelĳke markt, heeft de financiering ervan uit bestemmingsheffingen die ook worden toegepast op uit andere lidstaten en landen van de EER ingevoerde communautaire producten volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie niet- temin een beschermende werking die verder gaat dan de steunmaatregel op zich. Zelfs als de door de Griekse Dienst voor katoen gefinan- cierde steunmaatregelen in zekere mate ten goede komen aan ingevoerde producten, kan niet iedereen in gelĳke mate profiteren van de uit deze maatregelen voortvloeiende de Commissie voordelen. Volgens in de praktĳk namelĳk onvermĳdelĳk een ontstaat gunstiger situatie voor de nationale marktdeelnemers. Voorts is de Commissie van oordeel dat het stellen van een niet in de communautaire regeling vervatte extra voorwaarde voor de betaling van de steun (de daadwer- kelĳke betaling van de parafiscale heffing) een inbreuk is op Verordening (EEG) nr. 2169/81. Ten slotte is de toepassing van de speciale heffing, aldus de Commissie, in strĳd met artikel 5 van het aan de Toetredingsakte van Griekenland gehechte protocol nr. 4, op grond waarvan restrictieve maatregelen bĳ invoer van katoen uit derde landen verboden zĳn. Aangezien deze heffing geïnd op ingevoerde producten, vormt ze volgens de Commissie ook een inbreuk op artikel 25 van het EG-Verdrag, op grond waarvan heffingen met gelĳke werking als douane- rechten bĳ invoer verboden zĳn. slechts wordt De Commissie heeft de Griekse regering bĳ brief SG(95) D/874 van 27 januari 1995 en de overige lidstaten en andere belanghebbenden via een bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (6) aange- maand hun opmerkingen kenbaar te maken. III (1) Bĳ brief van 12 april 1995 heeft de Griekse regering haar opmerkingen over bovengenoemde maatregelen kenbaar gemaakt: a) Met tot betrekking de punten waarvoor de Commissie twĳfels heeft geuit ten aanzien van de verenigbaarheid ervan met het Gemeenschapsrecht, hebben de Griekse autoriteiten verklaard dat de in overweging 2, onder c), bedoelde taken, namelĳk de kwaliteitsgarantie voor gecontroleerd en gecertifi- ceerd zaaizaad en de controle van ingevoerd zaai- zaad, krachtens de Griekse wetgeving thans verplicht zĳn. Zĳ voegen hieraan toe dat de uitgaven voor bovengenoemde diensten worden gefinancierd uit de begroting van het Ministerie van landbouw en niet uit een heffing van 1 %. Met betrekking tot de taken als bedoeld in overwe- ging 2, onder d), p), q) en r) (kwaliteitscontroles en laboratoriumanalyses van voor industriële verwerking (6) Zie voetnoot 1. bestemd zaad, verwerking, kwaliteitscontroles en laboratoriumanalyses inzake de kwaliteit van vezels, draden en weefsels, technische bĳstand aan gespecia- liseerde laboratoria, afgifte van kwaliteitsattesten voor katoenproducten), wĳzen de Griekse autoriteiten erop dat de controles en de analyses niet verplicht zĳn en dat deze diensten worden verricht tegen een vergoe- ding die de bedrĳfskosten van de laboratoria moet dekken. b) Met betrekking tot de in het kader van structuurpro- gramma's aan egreneringsbedrĳven toegekende subsi- dies wĳzen de Griekse autoriteiten erop dat tot 26 februari 1992 investeringen zĳn gedaan in het kader van Verordening (EEG) nr. 389/82. Daarna heeft de Griekse Dienst voor katoen een sectorieel programma voor investeringen in de sector opgesteld, dat is goed- gekeurd door de nationale en de communautaire autoriteiten. Er zĳn evenwel geen subsidies verleend aan egreneringsbedrĳven, noch bedragen ingehouden voor de uitvoering van het sectoriële programma. c) Wat de wĳze van financiering betreft, wĳzen de Griekse autoriteiten erop dat de in artikel 30, leden 1 en 3, van wet nr. 2040/92 bedoelde heffingen reeds bestonden en voortvloeien uit een herziening en een codificering van de bepalingen van artikel 10 van wet nr. 3853/58 en artikel 1 van wet nr. 675/77, waarbĳ de in drachmen uitgedrukte heffing is omgezet in een procentuele heffing om beter in te spelen op de marktschommelingen en een automatische aanpas- sing van de te betalen heffingen mogelĳk te maken. Volgens de Griekse autoriteiten geldt de heffing zowel voor ingevoerde katoen als voor in eigen land geproduceerde katoen en wordt de heffing op inge- voerde katoen niet aangewend voor de financiering van maatregelen om de productie en de afzet van de eigen katoen direct of indirect te bevorderen. Boven- dien wordt de heffing, aldus de Griekse autoriteiten, geïnd op het niveau van de egreneringsbedrĳven, wat het geschikte stadium is voor de vaststelling van de heffingsgrondslag. Voorts verklaren de Griekse autoriteiten dat bĳ de betrokken heffingen geen onderscheid wordt gemaakt tussen uit derde landen of uit andere lidstaten inge- voerde katoen en in Griekenland vervaardigde katoen, en dat met de toepassing van deze heffingen niet wordt beoogd een heffing van gelĳke werking als kwantitatieve beperkingen in te stellen d) De Griekse autoriteiten beschouwen de toepassing van een speciale heffing op niet-inlandse katoen niet als een nationale steunmaatregel in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag aangezien de Griekse Dienst voor katoen geen onderneming is, de heffing op uit derde landen ingevoerde katoen wordt aange- wend voor de financiering van onderzoek ter verbete- ring van de kwaliteit van in de Gemeenschap gepro- duceerde katoen en de resultaten worden verspreid en dus voor iedereen toegankelĳk zĳn. L 63/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 10. 3. 2000 (2) (3) Van de overige lidstaten heeft de Commissie geen opmerkingen ontvangen. andere belanghebbenden hebben de De opmerkingen over de maatregelen kenbaar gemaakt: volgende a) De uit heffingen gefinancierde activiteiten van de Griekse Dienst voor katoen zĳn steunmaatregelen in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag. De Griekse egreneringsindustrie heeft nooit gebruik kunnen maken van de diensten van de Griekse Dienst voor katoen. Een deel van deze steunmaatregelen lĳkt steun voor de bedrĳfsvoering te zĳn en is dus niet verenigbaar met artikel 87 van het EG-Verdrag. b) De toepassing van een speciale heffing op uit andere lidstaten ingevoerde katoen is in strĳd met de arti- kelen 23 en 25 van het EG-Verdrag en is bĳgevolg onverenigbaar met de gemeenschappelĳke markt. c) De toepassing van een compenserende heffing van 1 % die wordt berekend over niet alleen de markt- waarde van de katoen, maar ook de door het Euro- pees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw in strĳd met de (EOGFL) communautaire voorschriften. Deze heffing is dus onverenigbaar met de gemeenschappelĳke markt. toegekende steun, is d) Het feit dat de bankzekerheid pas wordt vrĳgegeven na betaling van de compenserende heffing en de speciale heffing strookt niet met de bepalingen van de gemeenschappelĳke marktordening voor katoen en is derhalve onverenigbaar met de gemeenschappe- lĳke markt. e) De toepassing van een speciale heffing op de invoer van katoenproducten uit derde landen in Griekenland is in strĳd met de uit de toetredingsakte van Grieken- land en de voorschriften van de Algemene Overeen- komst betreffende tarieven en handel (GATT) voort- vloeiende verplichtingen. f) Hoewel de taken van de Griekse Dienst voor katoen officieel zĳn vastgesteld is er wel enig verschil met de werkelĳk aan de egreneringsbedrĳven verstrekte dien- sten. De Dienst houdt zich namelĳk vooral bezig met het dagelĳkse beheer van de communautaire regeling voor katoen. g) Een aanzienlĳk deel van de maatregelen van de Griekse Dienst voor katoen moet worden beschouwd als bedrĳfssteun aan de katoenproducenten. De Griekse autoriteiten hebben niet voldoende gegevens verstrekt om een economische kosten-batenanalyse van de uitgevoerde maatregelen te kunnen verrichten. h) Wat de financiering van de steun betreft, zĳn door de lidstaten ingevoerde producten protectionistisch en discriminerend, aange- opgelegde heffingen op zien de heffing wordt toegepast omdat de producten de Griekse grens overschrĳden in het kader van het intracommunautaire handelsverkeer en aangezien de producten geen enkel economisch voordeel halen uit de opbrengsten van de heffing. Bĳgevolg is de betrokken heffing een inbreuk op artikel 25 van het EG-Verdrag („In- en uitvoerrechten of heffingen van gelĳke werking zĳn tussen de lidstaten verboden”). De steun is niet in overeenstemming met artikel 5 van het aan de Toetredingsakte van Griekenland gehechte protocol nr. 4, op grond waarvan de rege- ling voor de handel van de Gemeenschap met derde landen niet nadelig mag worden beïnvloed en in het bĳzonder geen restrictieve maatregelen bĳ invoer van katoen mogen worden genomen. (4) De Commissie heeft geen opmerkingen van de Griekse regering ontvangen met betrekking tot de opmerkingen van de belanghebbenden. IV (1) Met betrekking tot de opmerkingen van de Griekse rege- ring wĳst de Commissie op het volgende: a) Met betrekking tot de in overweging 2, onder c), bedoelde taken van de Griekse Dienst voor katoen, namelĳk de kwaliteitscontrole van zaaizaad, neemt de Commissie er nota van dat deze taken op grond van de Griekse wetgeving zĳn opgelegd. Sedert de bekendmaking van het voorstel voor dien- stige maatregelen inzake door de lidstaten verleende steun voor de veehouderĳ (7), heeft de Commissie de gewoonte om de subsidiabele uitgaven in het kader van nationale steunmaatregelen voor kwaliteitscon- troles volledig te vergoeden op voorwaarde dat deze controles verplicht zĳn op grond van communautaire en/of nationale voorschriften. Met betrekking tot de in overweging 2, onder o) tot en met r), bedoelde taken op het gebied van kwali- teitscontroles in het stadium van de verwerking, neemt de Commissie er nota van dat voor deze dien- sten een vergoeding wordt aangerekend die volstaat om de hiermee gepaard gaande kosten te dekken. Derhalve beschouwt de Commissie deze taken niet als staatssteun aan ondernemingen in de zin van lid 1, van het EG-Verdrag. artikel 87, Voor de taken als bedoeld in overweging 2, onder k), met betrekking tot de subsidies voor egreneringsbe- drĳven aanvaardt de Commissie de door de Griekse autoriteiten aangevoerde argumenten dat deze subsi- dies tot 1992 zĳn verleend in het kader van de communautaire regelgeving en dat na 1992 geen investeringssteun meer is verleend. Deze argumenten stroken met die van de andere belanghebbenden die verklaren dat aan de egreneringsbedrĳven geen finan- ciering is toegekend. voordien reeds bestond, b) Wat het eerste argument betreft, namelĳk dat de steunmaatregel de Commissie van oordeel dat het feit dat een heffing voordien reeds bestond geen invloed heeft op het al dan niet verenigbaar zĳn met de communautaire wetgeving. is (7) Brief nr. S 75294/6 van de Commissie aan de lidstaten van 19 september 1975. 10. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 63/31 Voorts mogen de betrokken parafiscale heffingen volgens de Commissie niet worden beschouwd als „bestaande steunmaatregelen” in de zin van artikel lid 1, van het Verdrag, die alleen betrekking 88, hebben de en Commissie toegestane steunmaatregelen. pretoetredingssteun door op Zelfs indien reeds vóór de toetreding van Griekenland tot de Gemeenschap een heffingsregeling voor katoen bestond, dan nog is het zo dat de Commissie reke- ning heeft gehouden met de door de Griekse autori- teiten meegedeelde gegevens volgens dewelke deze regeling is herzien en gecodificeerd bĳ wet nr. 2040/ 92. Deze herziening bestond onder andere in een codificering van alle nationale bepalingen betreffende katoen en een ingrĳpende wĳziging van de wĳze waarop de parafiscale heffing wordt berekend; het gaat niet langer om een forfaitair bedrag maar om een percentage van de totale door de egreneerders aangekochte hoeveelheid. De Commissie stelt dus dat de bĳ wet nr. 2040/92 door Griekenland ingestelde regeling in strĳd is met artikel 88, lid 3, van het EG-Verdrag en dat de uit de opbrengst van de heffingen gefinancierde staatssteun als een nieuwe steunmaatregel dient te worden beschouwd. In het algemeen mag een steunmaatregel niet worden gefinancierd uit parafiscale heffingen die ook op uit andere lidstaten ingevoerde producten worden toege- past. Meer in het bĳzonder kunnen, bĳ gebrek aan een regeling die van toepassing is op de producenten van alle lidstaten en waarbĳ op communautair vlak wordt gegarandeerd dat de opbrengst van de heffing op dezelfde wĳze ten goede komt aan ingevoerde en aan nationale producten, de verplichte nationale heffingen op ingevoerde producten, naar gelang van het geval, worden aangemerkt als hetzĳ een heffing van gelĳke werking als een douanerecht en dus verboden op grond van de artikelen 23 en 25 van het EG-Verdrag, met name wanneer bepaalde producten of categorieën van producten hier geenszins van profiteren, bĳvoorbeeld vanwege de bestemming van de steun, hetzĳ een discriminerende binnenlandse belasting en dus verboden op grond van artikel 90 van het EG-Verdrag, indien de steun de op bepaalde ingevoerde producten toegepaste heffing in mindere mate compenseert dan die op nationale producten, bĳvoorbeeld als gevolg van de voorwaarden voor steunverlening (zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 27 oktober 1993 in zaak C-72/92 (Schartbatke) (8) en het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeen- schappen van 20 augustus 1993 in zaak C-266/91, (Celbi) (9). Een dergelĳke financiering heeft namelĳk een beschermende werking die verder reikt dan de steunmaatregel op zich omdat, zelfs indien op normatief vlak een gelĳke behandeling van nationale en ingevoerde producten wordt gegarandeerd, in de praktĳk onvermĳdelĳk een gunstiger situatie ontstaat voor de nationale marktdeelnemers, aangezien de (8) Jurisprudentie 1993, I-5509. (9) Jurisprudentie 1993, I-4337. (2) (3) uitgevoerde maatregelen zĳn gebaseerd op nationale specialisaties, behoeften en leemten. In het onderha- vige geval wordt met de steun als bedoeld in overwe- ging 2, onder a), b), d), g), i), j), k) en q), beoogd de nationale productie te steunen, zonder enig voordeel voor de ingevoerde productie. c) De Commissie heeft nota genomen van het feit dat de Griekse autoriteiten niet hebben gereageerd op de bewering dat de toepassing van de speciale heffing van 1 % op uit derde landen ingevoerde katoen in strĳd zou zĳn met artikel 5 van protocol nr. 4 van de Toetredingsakte van Griekenland. De Commissie blĳft bĳgevolg bĳ het standpunt dat zĳ heeft ingenomen bĳ het inleiden van de procedure. Het standpunt van de Commissie inzake de verenigbaar- heid van de compenserende heffing van 1 % op de binnenlandse productie en de aan de Griekse produ- centen in het kader van de gemeenschappelĳke marktor- dening voor katoen verleende steun is onderzocht in het kader van de inbreukprocedure. Aangezien een derge- lĳke heffing niet expliciet verboden is bĳ Verordening (EG) nr. 1554/95, heeft de Commissie op 2 december 1998 besloten het dossier te seponeren. Uit de bĳ de Commissie in het kader van artikel 88, lid 2, van het EG-Verdrag ingediende opmerkingen blĳkt dat de betrokken parafiscale heffingen een zekere mate van kruissubsidiëring inhouden. De heffingen worden namelĳk geïnd op het niveau van de egreneringsbe- drĳven om maatregelen te financieren die voornamelĳk ten goede komen aan de landbouwproducenten. Door- gaans aanvaardt de Commissie op het gebied van para- fiscale heffingen dat heffingen worden geïnd op een ander niveau dan de productie (bĳvoorbeeld heffingen die worden geïnd op het niveau van de slachthuizen om In het de bestrĳding van epizoötieën te financieren). onderhavige geval lĳkt het voor egreneerders vanwege de mechanismen van de gemeenschappelĳke marktorde- ning voor katoen niet mogelĳk de betaling van de heffing over te dragen aan landbouwproducenten. In het licht van het bovenstaande concludeert de Commissie dat zĳ, aangezien de wĳze van financiering van de steun uit een heffing van 1 % op de binnenlandse productie en op de aan de Griekse producenten verleende steun in overeenstemming is met de gemeen- schappelĳke marktordening voor katoen, geen redenen heeft om op grond van de artikelen 87 tot en met 89 van het EG-Verdrag bezwaar te maken tegen deze wĳze van financiering. V Overeenkomstig artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag zĳn steunmaatregelen van de staten of in welke vorm dan ook met staatsmiddelen bekostigde steunmaatregelen, die de mededin- ging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, onver- enigbaar met de gemeenschappelĳke markt, voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïn- vloedt. L 63/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 10. 3. 2000 De betrokken maatregelen zĳn maatregelen in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag. De maatregelen verbeteren namelĳk de economische positie van de begunstigde ondernemingen ten opzichte van hun concurrenten die deze steun niet ontvangen. Derhalve kan worden gesteld dat zĳ de mededinging in bovengenoemde zin vervalsen of dreigen te vervalsen. Gezien enerzĳds de waarde van het handelsverkeer van katoen (1995: uitvoer uit Griekenland naar de Gemeenschap: 309,6 miljoen ECU; invoer uit de Gemeenschap in Griekenland: 106,4 miljoen ECU) (10) en anderzĳds de Griekse productie (1,25 miljoen ton) ten opzichte van die van de andere lidstaten (1,35 miljoen ton) kunnen deze steunmaatregelen een nadelig effect hebben op het handelsverkeer tussen de lidstaten als de nationale productie wordt bevoordeeld ten koste van de invoer uit de overige lidstaten. In dit verband zĳ erop gewezen dat zelfs het feit dat het bedrag van de steun vrĳ gering is of dat het begunstigde bedrĳf vrĳ klein is, niet a priori uitsluit dat het handelsverkeer tussen de lidstaten nadelig wordt beïnvloed. Rekening houdend met het voorgaande zĳn de betrokken steunmaatregelen beant- woorden aan de in artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag vastgestelde criteria. steunmaatregelen nationale die Er bestaan evenwel uitzonderingen op het in artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag vastgestelde beginsel van onverenigbaar- heid van steunmaatregelen met het Verdrag. VI De in artikel 87, lid 2, van het EG-Verdrag vastgestelde uitzon- deringen zĳn in dit geval duidelĳk niet van toepassing. De Griekse autoriteiten hebben er zich ook niet op beroepen. De in artikel 87, lid 3, van het EG-Verdrag vastgestelde uitzon- deringen moeten bĳ onderzoek van elk regionaal of sectorieel steunprogramma of van elk individueel geval waarin een alge- mene steunregeling wordt toegepast, restrictief worden geïnter- preteerd. Uitzonderingen mogen met name alleen worden toegestaan wanneer de Commissie kan vaststellen dat de steun noodza- kelĳk is voor het bereiken van één van de betrokken doelstel- lingen. Uitzonderingen toestaan voor steunmaatregelen waarte- genover niet een dergelĳk doel staat, zou erop neerkomen dat wordt geduld dat het handelsverkeer tussen lidstaten wordt geschaad en concurrentiedistorsies worden getolereerd waar- voor geen redenen van communautair belang bestaan, en dat daarmee tegelĳk ongerechtvaardigde voordelen voor marktdeel- nemers uit bepaalde lidstaten worden aanvaard. Het betreft geen maatregelen om, in de zin van artikel 87, lid 3, onder b), van het EG-Verdrag de verwezenlĳking van een belangrĳk project van Europees belang te bevorderen, aange- zien deze steunmaatregelen door de gevolgen die zĳ kunnen hebben voor het handelsverkeer, indruisen tegen het gemeen- schappelĳk belang. Het betreft evenmin maatregelen tot opheffing van een ernstige verstoring in de economie van een lidstaat, als bedoeld in datzelfde punt. (10) Eurostat 1995. De steunmaatregel is ook niet gemeld als regionale steunmaat- regel in de zin van artikel 87, lid 3, onder a), van het EG- Verdrag. Steunmaatregelen om de ontwikkeling van bepaalde vormen van bedrĳvigheid of van bepaalde regionale economieën te bevorderen, kunnen door de Commissie als verenigbaar met het Verdrag worden beschouwd voorzover deze steunmaatre- gelen de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaats- vindt, niet zodanig veranderen dat het gemeenschappelĳk belang wordt geschaad (artikel 87, lid 3, onder c), van het EG-Verdrag). Om dergelĳke steunmaatregelen op grond van artikel 87, lid 3, onder c), van het EG-Verdrag als verenigbaar met de gemeen- schappelĳke markt te kunnen aanmerken, mogen de steun- maatregelen de voorwaarden van het handelsverkeer niet zodanig wĳzigen dat het gemeenschappelĳk belang wordt geschaad en de ontwikkeling van bepaalde vormen van econo- mische bedrĳvigheid of van bepaalde regionale economieën wordt vergemakkelĳkt. De door de Griekse Dienst voor katoen toegekende steun voor maatregelen op het gebied van technische bĳstand, voorlich- ting, opleiding en onderzoek kunnen het handelsverkeer ongunstig beïnvloeden en de concurrentie vervalsen, als bedoeld in artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag. Deze steun- maatregelen strekken ertoe de ontwikkeling van de katoen- sector te vergemakkelĳken en kunnen, gezien hun aard, de voorwaarden van het handelsverkeer niet zodanig wĳzigen dat het gemeenschappelĳk belang wordt geschaad. In principe kunnen zĳ in aanmerking komen voor een uitzondering als lid 3, onder c), van het EG-Verdrag. bedoeld in artikel 87, Omdat de steunmaatregelen worden gefinancierd uit parafiscale heffingen op uit andere lidstaten ingevoerde producten, komen de steunmaatregelen evenwel niet voor een uitzondering in aanmerking. Door de wĳze van financiering zĳn zĳ onverenig- baar met de gemeenschappelĳke markt. Bĳgevolg constateert de Commissie dat deze steunmaatregelen vanwege hun wĳze van financiering niet in aanmerking kunnen komen voor de in artikel 87, lid 3, onder a) en c), van het EG-Verdrag bedoelde uitzonderingen voor maatregelen ter bevordering of vergemakkelĳking van de economische ontwik- keling van bepaalde streken en evenmin voor de onder c) bedoelde maatregelen om bepaalde vormen van economische bedrĳvigheid te vergemakkelĳken of te bevorderen, en dat zĳ als onverenigbaar met de gemeenschappelĳke markt dienen te worden beschouwd aangezien zĳ worden gefinancierd uit para- fiscale heffingen op ingevoerde producten. VII De Commissie constateert dat Griekenland met de uitvoering van de betrokken steunmaatregelen artikel 88, lid 3, van het EG-Verdrag heeft overtreden. Om de hierboven genoemde redenen komen de betrokken steunmaatregelen die voldoen aan de voorwaarden van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag niet in aanmerking voor één van de uitzonderingen van artikel 87, leden 2 en 3, van het EG- Verdrag. De betrokken steunmaatregelen zĳn dus onverenig- baar met de gemeenschappelĳke markt aangezien zĳ worden gefinancierd uit parafiscale heffingen op ingevoerde producten. 10. 3. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 63/33 Aangezien het gaat om niet-aangemelde steunmaatregelen die zĳn uitgevoerd zonder te wachten op het definitieve besluit van de Commissie, zĳ erop gewezen dat, vanwege het bindende karakter van de procedureregels die zĳn aangegeven in artikel 88, lid 3, van het EG-Verdrag waarvan het Hof van Justitie de rechtstreekse werking heeft erkend in zĳn arresten van 19 juni 1973 in zaak 77/72 (Carmine Capolongo tegen Azienda Agri- cola Maya) (11), van 11 december 1973 in zaak 120/73 (Gebrueder Lorenz GmbH tegen Bondsrepubliek Duitsland) (12) en van 22 maart 1977 in zaak 78/76 (Steinike en Weinlig tegen Bondsrepubliek Duitsland) (13), het illegale karakter van de betrokken steunmaatregel niet achteraf kan worden verholpen (arrest van 21 november 1991 in zaak C-354/90: Fédération nationale du commerce extérieur des produits alimentaires et autres tegen Frankrĳk) (14). Bĳ artikel 14, lid 1, van Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (15) is bepaald dat, indien negatieve beschikkingen worden gegeven in gevallen van onrechtmatige steun, de Commissie beschikt dat de betrokken lidstaat alle nodige maatregelen dient te nemen om de steun van de begunstigde terug te vorderen. Deze terugbetaling zou nodig zĳn om de vroegere situatie te herstellen door alle financiële voordelen ongedaan te maken die de begunstigde van de onrechtmatig verleende steun zou hebben genoten sinds de datum waarop deze steun is uitge- keerd. lid 2, van Verordening (EG) nr. 659/1999 is Bĳ artikel 14, bepaald dat de terug te vorderen steun de rente omvat die wordt berekend op basis van een door de Commissie vastge- steld passend percentage. De rente is betaalbaar vanaf de datum waarop de onrechtmatige steun voor de begunstigde beschik- baar was tot de datum van daadwerkelĳke terugbetaling van de steun. Gezien de aard van de steunmaatregelen en hun wĳze van financiering kan de Commissie, op basis van de gegevens waar- over zĳ beschikt, onmogelĳk berekenen hoeveel (uit heffingen op de invoer van katoen gefinancierde) steun moet worden teruggevorderd. De Commissie verzoekt de Griekse autoriteiten om haar, in het kader van de samenwerkingsprocedure, een passende methode voor te leggen voor de berekening van het bedrag van de terug te vorderen steun. Deze beschikking doet niets af aan de eventuele latere besluiten van de Commissie met betrekking tot de financiering van het gemeenschappelĳk landbouwbeleid uit het EOGFL, HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 De in Griekenland in het kader van de bĳ wet vastgestelde taken van de Griekse Dienst voor katoen toegekende steun, gefinancierd uit bĳ artikel 30, lid 3, van wet nr. 2040/92 ingestelde heffingen, is onverenigbaar met de gemeenschappe- lĳke markt aangezien hĳ wordt gefinancierd uit parafiscale heffingen op ingevoerde producten. Artikel 2 Griekenland wĳzigt de in artikel 1 bedoelde steunregeling teneinde ze in overeenstemming te brengen met deze beschik- king. Artikel 3 1. Griekenland treft de nodige maatregelen om de in artikel 1 bedoelde onrechtmatig verleende steun van de begunstigden terug te vorderen. 2. De steun moet worden teruggevorderd overeenkomstig de in de nationale wetgeving vastgestelde procedures. De terug te vorderen bedragen brengen rente op vanaf de datum waarop zĳ aan de begunstigde zĳn uitgekeerd tot de datum waarop zĳ worden terugbetaald. De rente wordt berekend op basis van de referentievoet die wordt gebruikt voor de berekening van het subsidie-equivalent in het kader van de regionale steunverle- ning. Artikel 4 Griekenland stelt de Commissie binnen twee maanden na kennisgeving van deze beschikking in kennis van de maatre- gelen die het land voornemens is te treffen om aan deze beschikking te voldoen. Deze beschikking is gericht tot de Helleense Republiek. Artikel 5 Gedaan te Brussel, 20 juli 1999. Voor de Commissie Monika WULF-MATHIES Lid van de Commissie (11) Jurisprudentie 1972-1973, blz. 567. (12) Jurisprudentie 1972-1973, blz. 815. (13) Jurisprudentie 1977, blz. 171. (14) Jurisprudentie 1991, blz. I-5505. (15) PB L 83 van 27. 3. 1999, blz. 1


title: Règlement (CE) n° 1597/1999 de la Commission, du 20 juillet 1999, déterminant la mesure dans laquelle peuvent être acceptées les demandes de droits d'importation introduites pour les animaux vivants de l'espèce bovine d'un poids de 80 à 300 kg dans le cadre d'un contingent tarifaire prévu par le règlement (CE) n° 1247/1999

eurovoc_concepts:
CCT duties
cattle
import
live animal
tariff quota

formats: pdf print

text: L 188/50 FR Journal officiel des Communautés européennes 21. 7. 1999 RÈGLEMENT (CE) No 1597/1999 DE LA COMMISSION du 20 juillet 1999 déterminant la mesure dans laquelle peuvent être acceptées les demandes de droits d'importation introduites pour les animaux vivants de l'espèce bovine d'un poids de 80 à 300 kg dans le cadre d'un contingent tarifaire prévu par le règlement (CE) no 1247/1999 LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, vu le traité instituant la Communauté européenne, vu le règlement (CE) no 1247/1999 de la Commission, du 16 juin 1999, établissant les modalités d'application pour un contingent tarifaire d'animaux vivants de l'espèce bovine d'un poids de 80 à 300 kilogrammes, originaires de certains pays tiers (1), et notamment son article 4, (1) (2) considérant que l'article 1er paragraphe 1 du règlement (CE) no 1247/1999 a fixé le nombre de têtes d'animaux vivants de l'espèce bovine, d'un poids de 80 à 300 kg, et originaires de certains pays tiers pouvant être importés à des conditions spéciales au titre de la période du 1er juillet 1999 au 30 juin 2000; considérant que les quantités pour lesquelles des droits d'importation ont été demandés dépassent les quantités disponibles; que, en vertu de l'article 4 paragraphe 2 du règlement (CE) no 1247/1999, il convient, par consé- quent, de fixer un pourcentage unique de réduction des quantités demandées, A ARRÊTÉ LE PRÉSENT RÈGLEMENT: Article premier Chaque demande de droits d'importation, déposée au titre de l'article 3 du règlement (CE) no 1247/1999, est satisfaite jusqu'à concurrence de 0,49068 % de la quantité demandée. Article 2 Le présent règlement entre en vigueur le 21 juillet 1999. Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout État membre. Fait à Bruxelles, le 20 juillet 1999. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO L 150 du 17. 6. 1999, p. 18