title: Directiva 1999/44/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 25 de mayo de 1999, sobre determinados aspectos de la venta y las garantías de los bienes de consumo

eurovoc_concepts:
consumer goods
consumer protection
guarantee
sale

text: L 171/12 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 7. 7. 1999 DIRECTIVA 1999/44/CE DEL PARLAMENTO EUROPEO Y DEL CONSEJO de 25 de mayo de 1999 sobre determinados aspectos de la venta y las garantías de los bienes de consumo EL PARLAMENTO EUROPEO Y EL CONSEJO DE LA UNIÓN EUROPEA, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea y, en particular, su artículo 95, Vista la propuesta de la Comisión (1), Visto el dictamen del Comité Económico y Social (2), De conformidad con el procedimiento establecido en el artículo 251 del Tratado a la luz del texto conjunto aprobado el 18 de marzo de 1999 por el Comité de conciliación (3), (1) (2) (3) (4) Considerando que los apartados 1 y 3 del artículo 153 del Tratado disponen que la Comunidad contribuirá a que se alcance un alto nivel de protección de los consu- midores mediante las medidas que adopte en virtud del artículo 95; Considerando que el mercado interior implica un espacio sin fronteras interiores en el que la libre circula- ción de mercancías, personas, servicios y capitales está garantizada; que la libre circulación de mercancías no se refiere solamente al comercio profesional, sino también a transacciones efectuadas por los particulares; que la libre circulación implica que los consumidores residentes en un Estado miembro deben poder adquirir bienes en el territorio de otro Estado miembro con arreglo a un conjunto mínimo uniforme de normas equitativas que regulen la compraventa de bienes de consumo; Considerando que las legislaciones de los Estados miem- bros sobre la venta de bienes de consumo presentan disparidades, como consecuencia de las cuales existen diferencias entre los mercados nacionales en materia de ventas de bienes de consumo y se puede falsear el juego de la competencia entre los vendedores; Considerando que el consumidor que trata de benefi- ciarse de las ventajas del gran mercado adquiriendo bienes en un Estado miembro distinto del de su resi- dencia desempeña un papel fundamental en la realiza- ción del mercado interior; que debe impedirse el resta- blecimiento artificial de fronteras y la compartimenta- ción de los mercados; que las posibilidades que se le ofrecen al consumidor aumentan considerablemente con las nuevas tecnologías de comunicación, que permiten acceder fácilmente a sistemas de distribución de otros Estados miembros o terceros países; que, si no existe una armonización mínima de las normas relativas a la compra de bienes de consumo, puede entorpecerse el desarrollo de la venta de bienes a través de las nuevas tecnologías de comunicación a distancia; (5) Considerando que la creación de un conjunto común mínimo de normas en materia de derechos de los consu- lugar de la midores, válidas con independencia del (1) DO C 307 de 16. 10. 1996, p. 8, y DO C 148 de 14. 5. 1998, p. 12. (2) DO C 66 de 3. 3. 1997, p. 5. (3) Dictamen del Parlamento Europeo de 10 de marzo de 1998 (DO C 104 de 6. 4. 1998, p. 30), Posición común del Consejo de 24 de septiembre de 1998 (DO C 333 de 30. 10. 1998, p. 46) y Decisión del Parlamento Europeo de 17 de diciembre de 1998 (DO C 98 de 9. 04. 1999, p. 226). Decisión del Parlamento Europeo de 5 de mayo de 1999. Decisión del Consejo de 17 de mayo de 1999. (6) (7) (8) compra de los bienes en la Comunidad, reforzará la confianza de los consumidores y les permitirá aprove- char al máximo las ventajas derivadas del mercado inte- rior; Considerando que las principales dificultades de los consumidores y la principal fuente de conflictos con los vendedores se refieren a la falta de conformidad del bien con el contrato; que, en consecuencia, conviene apro- ximar las legislaciones nacionales sobre la venta de bienes de consumo en este aspecto, aunque sin afectar a las disposiciones y principios de las legislaciones nacio- nales regímenes de responsabilidad relativos a los contractual y extracontractual; Considerando que los bienes deben ante todo corres- ponder a las especificaciones contractuales; que el prin- cipio de conformidad con el contrato puede considerarse como una base común a las diferentes tradiciones jurí- dicas nacionales; que en determinadas tradiciones jurí- dicas nacionales puede no ser posible basarse sólo en ese principio para garantizar un nivel mínimo de protección del consumidor; que, en particular, con arreglo a las citadas tradiciones jurídicas puede resultar útil establecer disposiciones nacionales adicionales con el fin de garan- tizar la protección del consumidor cuando las partes no hayan acordado cláusula contractual específica alguna o cuando hayan acordado cláusulas o modalidades contra- ctuales que excluyan o limiten, directa o indirectamente, los derechos del consumidor y que, en la medida en que esos derechos se deriven de la presente Directiva, no sean vinculantes para el consumidor; Considerando que, con el fin de facilitar la aplicación del principio de la conformidad con el contrato, conviene introducir una presunción impugnable de conformidad con el contrato que abarque las situaciones más comunes; que esta presunción no limita el principio de libertad contractual de las partes; que, además, a falta de cláusulas contractuales concretas, así como cuando se aplique la cláusula de protección mínima, los elementos mencionados en la presunción podrán utilizarse para determinar la falta de conformidad de los bienes con el contrato; que la calidad y el rendimiento que el consu- midor puede razonablemente esperar dependerá, entre otras cosas, de si los bienes son nuevos o usados; que los elementos mencionados en la presunción son acumula- tivos; que cuando por las circunstancias de cada caso un elemento particular sea manifiestamente inadecuado, seguirán siendo aplicables, sin embargo, los elementos restantes de la presunción; (9) Considerando que el vendedor debe ser el responsable directo ante el consumidor de la conformidad de los bienes con el contrato; que ésta es la solución tradicional consagrada en las ordenamientos jurídicos de los Estados 7. 7. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 171/13 (17) (18) (19) (20) miembros; que, no obstante, el vendedor debe poder, conforme a la legislación nacional, entablar acciones contra el productor, el vendedor anterior o contra cual- quier otro intermediario de la cadena contractual salvo que hubiese renunciado a ese derecho; que la presente Directiva no afectará al principio de libertad contractual entre el vendedor, el productor, un vendedor anterior o cualquier otro intermediario; que la legislación nacional deberá determinar las normas que regulan contra quién podrá actuar el vendedor y las modalidades de dicha acción; Considerando que, en caso de que el producto no sea conforme al contrato, los consumidores deben tener derecho a que los bienes se conformen a él sin cargo alguno, pudiendo elegir entre su reparación y su sustitu- ción o, en su defecto, obtener una reducción del precio o la resolución del contrato; Considerando que el consumidor podrá en primer lugar exigir al vendedor la reparación o la sustitución del bien salvo si ello resulta imposible o desproporcionado; que deberá determinarse de forma objetiva si esta forma de saneamiento es desproporcionada o no; que una forma de saneamiento es desproporcionada cuando impone gastos que no son razonables en comparación con otras formas de saneamiento; que para determinar si los gastos no son razonables, los correspondientes a una forma de saneamiento deben ser considerablemente más elevados que los gastos correspondientes a la otra; Considerando que cuando exista una falta de confor- midad el vendedor siempre podrá proponer al consu- midor, como solución, cualquier forma de saneamiento; que el consumidor deberá decidir si acepta o rechaza esta propuesta; Considerando que, con el fin de permitir que los consu- midores participen de las ventajas del mercado interior y puedan comprar bienes de consumo en otro Estado miembro, debería recomendarse que, en interés de los consumidores, los fabricantes de bienes de consumo que se vendan en varios Estados miembros adjunten a éstos una lista que incluya por lo menos una dirección de contacto en cada Estado miembro en que se distribuya la mercancía; Considerando que las referencias a la fecha de entrega no suponen que los Estados miembros deban modificar sus normas sobre transferencia de riesgos; (21) Considerando que los Estados miembros podrán esta- blecer que se pueda reducir el importe de la restitución al consumidor teniendo en cuenta el uso que éste haya hecho del bien desde el momento en que le fue entre- gado; que la legislación nacional puede fijar las modali- dades de resolución de los contratos; Considerando que la naturaleza específica de los bienes de segunda mano hace generalmente imposible susti- tuirlos; que, por lo tanto, para esos bienes no se puede aplicar por regla general el derecho del consumidor a la sustitución; que para los citados bienes los Estados miembros pueden permitir que las partes acuerden un período de responsabilidad de menor duración; (10) (11) (12) (13) (14) (15) (16) Considerando que conviene limitar el plazo durante el cual el vendedor será responsable de cualquier falta de conformidad que exista en el momento de la entrega de los bienes; que los Estados miembros pueden también establecer la limitación del plazo durante el cual los consumidores pueden ejercer sus derechos, siempre que dicho plazo no expire antes de transcurridos dos años a contar del día de la entrega; que cuando, con arreglo a la legislación nacional, el momento en que comienza el plazo de prescripción no sea el mismo que el de la entrega del bien, la duración total del plazo de prescrip- ción que establezca la legislación nacional no puede ser inferior a dos años contados a partir del día de la entrega; Considerando que los Estados miembros pueden disponer libremente la suspensión o la interrupción del período durante el cual cualquier falta de conformidad debe ponerse de manifiesto y del plazo de prescripción, cuando éstos sean aplicables y de acuerdo con sus legis- laciones nacionales, cuando se trate de reparaciones, sustituciones o negociaciones entre vendedor y consu- midor con el fin de llegar a una solución amistosa; Considerando que los Estados miembros deben poder establecer un plazo en el que el consumidor deba informar al vendedor acerca de cualquier falta de confor- midad; que los Estados miembros podrán garantizar un mayor nivel de protección del consumidor renunciando a establecer dicha obligación; que en cualquier caso los consumidores de la Comunidad deben poder disponer de dos meses como mínimo para informar al vendedor de la existencia de una falta de conformidad; Considerando que los Estados miembros deben proteger contra las desventajas de dicho plazo a los consumidores que efectúen compras transfronterizas; que todos los Estados miembros deben informar a la Comisión del modo en que apliquen dicha disposición; que la Comi- sión deberá controlar el efecto de la distinta aplicación de dicha disposición en los consumidores y en el mercado interior; que la información sobre el modo de aplicación por un Estado miembro debe poder ser cono- cido por los demás Estados miembros, los consumidores y las organizaciones de consumidores de la Comunidad; que por lo tanto debe publicarse en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas un resumen de la situación existente en todos los Estados miembros; Considerando que en lo que respecta a determinadas categorías de bienes es práctica corriente que los vende- dores o los productores ofrezcan a los consumidores garantías sobre sus bienes contra cualquier defecto que se manifieste en un plazo determinado; que esta práctica puede estimular la competencia; que, aunque tales garan- tías pueden ser un instrumento legítimo de mercado- tecnia, no deben inducir a error al consumidor; que para que éstos no se llamen a engaño, las garantías deben contener determinada información, incluida una declara- ción de que la garantía no afectará a los derechos del consumidor; (22) Considerando que las partes no deben poder limitar o excluir por consentimiento mutuo los derechos confe- ridos a los consumidores, so pena de vaciar de conte- nido la protección legal; que este principio debe apli- carse asimismo a las cláusulas que implican que el L 171/14 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 7. 7. 1999 consumidor tenía conocimiento de todas las faltas de conformidad de los bienes de consumo existentes en el momento de la celebración del contrato; que la protec- ción del consumidor resultante de la presente Directiva no puede reducirse alegando que se ha escogido la legis- lación de un Estado no miembro como aplicable al contrato; Considerando que la legislación y la jurisprudencia en este ámbito demuestran que, en los distintos Estados existe una preocupación creciente por miembros, asegurar a los consumidores un elevado nivel de protec- ción; que, a la luz de esta evolución y de la experiencia adquirida en la aplicación de la presente Directiva, podría ser necesario prever una mayor armonización, en particular estableciendo una responsabilidad directa del productor respecto de los defectos de que sea respon- sable; Considerando que los Estados miembros han de tener la facultad de adoptar o mantener, en el ámbito regulado por la presente Directiva, disposiciones más exigentes con objeto de garantizar un mayor nivel de protección de los consumidores; Considerando que, de conformidad con la Recomenda- ción de la Comisión, de 30 de marzo de 1998, relativa a los principios aplicables a los órganos responsables de la solución extrajudicial de los litigios en materia de consumo (1), los Estados miembros pueden crear órganos que garanticen una gestión imparcial y eficaz de las reclamaciones en un contexto tanto nacional como transfronterizo y que los consumidores puedan utilizar como mediadores; Considerando que, con el fin de proteger los intereses colectivos de los consumidores, conviene añadir esta Directiva a la lista de directivas incluidas en el anexo de la Directiva 98/27/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 19 de mayo de 1998, relativa a las acciones de cesación en materia de protección de los intereses de los consumidores (2), (23) (24) (25) (26) HAN ADOPTADO LA PRESENTE DIRECTIVA: Artículo 1 Ámbito de aplicación y definiciones 1. La presente Directiva tiene por objeto aproximar las disposiciones legales, reglamentarias y administrativas de los Estados miembros sobre determinados aspectos de la venta y fin de de las garantías de los bienes de consumo, con el garantizar un nivel mínimo uniforme de protección de los consumidores en el marco del mercado interior. 2. A efectos de la presente Directiva se entenderá por: a) «consumidor»: toda persona física que, en los contratos a que se refiere la presente Directiva, actúa con fines que no entran en el marco de su actividad profesional; b) «bien de consumo»: cualquier bien mueble corpóreo, excepto los siguientes: — los bienes vendidos por la autoridad judicial tras un embargo u otro procedimiento, (1) DO L 115 de 17. 4. 1998, p. 31. (2) DO L 166 de 11. 6. 1998, p. 51. — el agua y el gas cuando no estén envasados para la venta en el volumen delimitado o en cantidades determinadas, — la electricidad; c) «vendedor»: cualquier persona física o jurídica que, mediante un contrato, vende bienes de consumo en el marco de su actividad profesional; d) «productor»: el fabricante de un bien de consumo, el impor- tador de un bien de consumo en el territorio de la Comu- nidad o cualquier persona que se presente como productor indicando en el bien de consumo su nombre, su marca u otro signo distintivo; e) «garantía»: todo compromiso asumido por un vendedor o un productor respecto del consumidor, sin coste suplemen- tario, de reembolsar el precio pagado por un bien de consumo, de sustituirlo, de repararlo o de ocuparse del modo que fuere del bien en caso de que no corresponda a las condiciones enunciadas en la declaración de garantía o en la publicidad correspondiente; f) «reparación»: en caso de falta de conformidad, poner el bien de consumo en un estado que sea conforme al contrato de venta. Los Estados miembros podrán establecer que los «bienes 3. de consumo» no incluyan los bienes de segunda mano vendidos en una subasta en la que los consumidores puedan asistir personalmente a la venta. Los contratos de suministro de bienes de consumo que 4. hayan de fabricarse o producirse también se considerarán contratos de compraventa a efectos de la presente Directiva. Artículo 2 Conformidad con el contrato El vendedor estará obligado a entregar al consumidor un 1. bien que sea conforme al contrato de compraventa. Se presumirá que los bienes de consumo son conformes 2. al contrato si: a) se ajustan a la descripción realizada por el vendedor y poseen las cualidades del bien que el vendedor haya presen- tado al consumidor en forma de muestra o modelo; b) son aptos para el uso especial requerido por el consumidor que éste haya puesto en conocimiento del vendedor en el momento de la celebración del contrato y éste haya admi- tido que el bien es apto para dicho uso; c) son aptos para los usos a que ordinariamente se destinen bienes del mismo tipo; d) presentan la calidad y las prestaciones habituales de un bien del mismo tipo que el consumidor puede fundadamente esperar, habida cuenta de la naturaleza del bien y, en su caso, de las declaraciones públicas sobre las características concretas de los bienes hechas por el vendedor, el productor o su representante, en particular en la publicidad o el etique- tado. Se considerará que no existe falta de conformidad a 3. efectos del presente artículo si en el momento de la celebración del contrato el consumidor tenía conocimiento de este defecto o no podía fundadamente ignorarlo, o si la falta de confor- midad tiene su origen en materiales suministrados por el consumidor. 7. 7. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 171/15 El vendedor no quedará obligado por las declaraciones 4. públicas contempladas en la letra d) del apartado 2 si demuestra: — que desconocía y no cabía razonablemente esperar que conociera la declaración en cuestión, — que dicha declaración había sido corregida en el momento de la celebración del contrato, o — que dicha declaración no pudo influir en la decisión de comprar el bien de consumo. 5. La falta de conformidad que resulte de una incorrecta instalación del bien de consumo se presumirá equiparable a la falta de conformidad del bien cuando la instalación esté incluida en el contrato de compraventa del bien y haya sido realizada por el vendedor o bajo su responsabilidad. Esta dispo- sición también será aplicable cuando se trate de un bien cuya instalación esté previsto que sea realizada por el consumidor, sea éste quien lo instale y la instalación defectuosa se deba a un error en las instrucciones de instalación. Artículo 3 Derechos del consumidor 1. El vendedor responderá ante el consumidor de cualquier falta de conformidad que exista en el momento de la entrega del bien. 2. En caso de falta de conformidad, el consumidor podrá exigir que los bienes sean puestos en conformidad mediante la reparación o la sustitución del bien sin cargo alguno, de conformidad con el apartado 3, o una reducción adecuada del precio o la resolución del contrato respecto de dicho bien, de conformidad con los apartados 5 y 6. 3. En primer lugar, el consumidor podrá exigir al vendedor que repare el bien o que lo sustituya, en ambos casos sin cargo alguno, salvo que ello resulte imposible o desproporcionado. Se considerará desproporcionada toda forma de saneamiento que imponga al vendedor costes que, en comparación con la otra forma de saneamiento, no sean razonables, teniendo en cuenta: — el valor que tendría el bien si no hubiera falta de confor- midad, — la relevancia de la falta de conformidad, y — si la forma de saneamiento alternativa pudiese realizarse sin inconvenientes mayores para el consumidor. Toda reparación o sustitución deberá llevarse a cabo en un plazo razonable y sin mayores inconvenientes para el consu- midor, habida cuenta de la naturaleza de los bienes y de la finalidad que tuvieran los bienes para el consumidor. 4. La expresión «sin cargo alguno» utilizada en los apartados 2 y 3 se refiere a los gastos necesarios realizados para subsanar la falta de conformidad de los bienes con el contrato, especial- mente los gastos de envío, así como los costes relacionados con la mano de obra y los materiales. — si no puede exigir ni — si el vendedor no hubiera llevado a cabo el saneamiento en la sustitución, o la reparación ni un plazo razonable, o — si el vendedor no hubiera llevado a cabo el saneamiento sin mayores inconvenientes para el consumidor. El consumidor no tendrá derecho a resolver el contrato si 6. la falta de conformidad es de escasa importancia. Artículo 4 Recursos Cuando el vendedor final deba responder ante el consumidor por falta de conformidad resultante de una acción u omisión del productor, de un vendedor anterior perteneciente a la misma cadena contractual o de cualquier otro intermediario, el vendedor final podrá emprender acciones contra la persona responsable en la cadena contractual. La legislación nacional determinará quién es el responsable, o los responsables, contra los que podrá emprender acciones el vendedor final, así como las acciones y las condiciones de ejercicio correspondientes. Artículo 5 Plazos 1. El vendedor deberá responder de conformidad con el artículo 3 cuando la falta de conformidad se manifieste dentro de un plazo de dos años a partir de la entrega del bien. Si, con arreglo a la legislación nacional, los derechos previstos en el apartado 2 del artículo 3 están sujetos a un plazo de prescrip- ción, éste no podrá ser inferior a dos años desde la entrega del bien. Los Estados miembros podrán disponer que el consu- 2. midor, para poder hacer valer sus derechos, deberá informar al vendedor de la falta de conformidad en el plazo de dos meses desde la fecha en que se percató de dicha falta de conformidad. Los Estados miembros informarán a la Comisión acerca de la forma en que apliquen lo dispuesto en el presente apartado. La Comisión controlará el efecto que sobre los consumidores y sobre el mercado interior tenga la existencia de esta opción otorgada a los Estados miembros. A más tardar el 7 de enero de 2003, la Comisión elaborará un informe sobre la aplicación del presente apartado por los Estados miembros. Dicho informe se publicará en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas. 3. Salvo prueba en contrario, se presumirá que las faltas de conformidad que se manifiesten en un período de seis meses a partir de la entrega del bien ya existían en esa fecha, salvo cuando esa presunción sea incompatible con la naturaleza de los bienes o la índole de la falta de conformidad. Artículo 6 Garantías El consumidor tendrá derecho a una reducción adecuada 5. del precio o a la resolución del contrato: 1. La garantía comercial obligará a la persona que la ofrezca en las condiciones establecidas en el documento de garantía y en la correspondiente publicidad. L 171/16 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 7. 7. 1999 La garantía deberá: 2. — declarar que el consumidor goza de derechos con arreglo a la legislación nacional aplicable que regula la venta de bienes de consumo y especificar que la garantía no afecta a los derechos que asisten al consumidor con arreglo a la misma; — indicar con claridad el contenido de la garantía y los elementos básicos para presentar reclamaciones en virtud de la misma, en particular su duración y alcance territorial, así como el nombre y dirección del garante. 3. A petición del consumidor, la garantía deberá figurar por escrito o en cualquier otro soporte duradero disponible que le sea accesible. Los Estados miembros podrán, con arreglo a lo dispuesto 4. en el Tratado, exigir que la garantía de los bienes comerciali- zados en su territorio esté redactada en una o más lenguas de las que ellos determinen de entre las lenguas oficiales de la Comunidad. 5. En el caso de que una garantía infringiera los requisitos de los apartados 2, 3 o 4, ello no afectaría en ningún caso a su validez, pudiendo el consumidor en todo caso exigir su cumpli- miento. Artículo 7 Carácter imperativo de las disposiciones 1. Las cláusulas contractuales o los acuerdos celebrados con el vendedor, antes de que se indique a éste la falta de confor- midad, que excluyan o limiten directa o indirectamente los derechos conferidos por la presente Directiva, no vincularán al consumidor, con arreglo a lo establecido en el Derecho nacional. Los Estados miembros podrán disponer que, tratándose de bienes de segunda mano, el vendedor y el consumidor podrán establecer cláusulas o acuerdos contractuales que fijen un plazo de responsabilidad por parte del vendedor menor que el esta- blecido en el apartado 1 del artículo 5. Dicho plazo no podrá ser inferior a un año. 2. Los Estados miembros adoptarán las medidas necesarias para que el consumidor no se vea privado de la protección conferida por la presente Directiva por haberse optado por la legislación de un Estado no miembro como Derecho aplicable al contrato, cuando éste presente un vínculo estrecho con el territorio de los Estados miembros. Artículo 8 Derecho interno y protección mínima 1. Los derechos conferidos por la presente Directiva se ejer- cerán sin perjuicio de otros derechos que pueda invocar el consumidor en virtud de otras normas nacionales relativas a la responsabilidad contractual o extracontractual. Artículo 9 Los Estados miembros tomarán las medidas adecuadas para informar a los consumidores sobre las disposiciones nacionales adoptadas para la transposición de la presente Directiva y, si lo consideran oportuno, alentarán a las organizaciones profesio- nales a que informen a los consumidores sobre sus derechos. Artículo 10 En el anexo de la Directiva 98/27/CE, se añadirá la siguiente mención: «10. Directiva 99/44/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 25 de mayo de 1999, sobre determinados aspectos de la venta y las garantías de los bienes de consumo (DO L 171 de 7. 7. 1999, p. 12). ». Artículo 11 Transposición 1. Los Estados miembros pondrán en vigor las disposiciones legales reglamentarias y administrativas necesarias para dar cumplimiento a lo establecido en la presente Directiva a más tardar el 1 de enero de 2002. Informarán inmediatamente de ello a la Comisión. Cuando los Estados miembros adopten dichas disposiciones, éstas incluirán una referencia a la presente Directiva o irán acompañadas de dicha referencia en su publicación oficial. Los Estados miembros establecerán las modalidades de la mencio- nada referencia. 2. Los Estados miembros comunicarán a la Comisión el texto de las disposiciones de Derecho interno que adopten en el ámbito regulado por la presente Directiva. Artículo 12 Revisión A más tardar el 7 de julio de 2006, la Comisión procederá al examen de la aplicación de la presente Directiva y presentará un informe al respecto al Parlamento Europeo y al Consejo. Dicho informe examinará, entre otros elementos, si procede introducir si procede, la responsabilidad directa del productor y, irá acompañado de propuestas. Artículo 13 Entrada en vigor La presente Directiva entrará en vigor el día de su publicación en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas. Artículo 14 Los destinatarios de la presente Directiva serán los Estados miembros. Hecho en Bruselas, el 25 de mayo de 1999. 2. Los Estados miembros podrán adoptar o mantener, en el ámbito regulado por la presente Directiva, disposiciones más exigentes, compatibles con el Tratado, para garantizar al consu- midor un nivel de protección más elevado. Por el Parlamento Europeo El Presidente J. M. GIL-ROBLES Por el Consejo El Presidente H. EICHEL


title: Id-Direttiva 1999/43/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill tal-25 ta' Mejju 1999 illi temenda għas-17-il darba d-Direttiva 76/769/KEE dwar l-approssimazzjoni tal-liġijiet, ir-regolamenti u d-dispożizzjonijiet amministrattivi ta' l-Istati Membri li għandhom x'jaqsmu mar-restrizzjonijiet dwar il-marketing u l-użu ta' ċerti sustanzi u preparazzjonijiet perikolużi

eurovoc_concepts:
approximation of laws
carcinogenic substance
dangerous substance
marketing restriction
toxic substance

formats: html pdf print

text: 13/Vol. 24 MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea 45 31999L0043 L 166/87 IL-ĠURNAL UFFIĊJALI TAL-KOMUNITAJIET EWROPEJ 1. 7. 1999 ID-DIRETTIVA 1999/43/KE TAL-PARLAMENT EWROPEW U TAL-KUNSILL tal-25 ta’ Mejju 1999 illi temenda għas-17-il darba d-Direttiva 76/769/KEE dwar l-approssimazzjoni tal-liġijiet, ir-regolamenti u d-dispożizzjonijiet amministrattivi ta’ l-Istati Membri li għandhom x’jaqsmu mar-restrizzjonijiet dwar il-marketing u l-użu ta’ ċerti sustanzi u preparazzjonijiet perikolużi IL-PARLAMENT EWROPEW U L-KUNSILL TA’ L-UNJONI EWROPEA Wara li kkunsidraw it-Trattat li jistabbilixxi l-Komunità Ewropea, u b’mod partikolari Artikolu 95 tiegħu, jew tossiċi klassifikati bħala karċinoġeniċi, mutaġeniċi għar-riproduzzjoni tal-kategorija 1 jew 2; billi dawn is-sustanzi u preparazzjonijiet m’ għandhomx jitqiegħdu fis-suq għal użu mill-pubbliku in ġenerali; Wara li kkunsidraw il-proposta mill-Kummissjoni (1), Wara li kkunsidraw l-opinjoni tal-Kumitat Ekonomiku u Socja- li (2) Waqt li jaġixxu skond il-proċedura stabbilita f’Artikolu 251 tat- Trattat (3), (1) (2) (3) (4) l-miżuri neċessarji għandhom jiġu adottati għall- Billi operazzjoni mingħajr xkiel tas-suq intern; Billi l-Parlament Ewropew u l-Kunsill adottaw fid-29 ta’ Marzu 1996 id-Deċiżjoni Numru 646/96/KE tal-Parlament Ewropew u tal Kunsill tad-29 ta’ Marzu 1996 li tadotta pjan ta’ azzjoni biex jiġi kumbattut il-kanċer fil-kwadru għal azzjoni fil-qasam tas-saħħa pubblika (1996 to 2000) (4); Billi sabiex titjieb il-protezzjoni tas-saħħa u s-sigurtà tal- konsumatur, sustanzi kklassifikati bħala karċinoġeniċi, mutaġeniċi u tossiċi l-preparazzjonijiet li jikkontjenuhom m’għandhomx jit- qiegħdu fis-suq sabiex jintużaw mill-pubbliku in ġenerali; għar-riproduzzjoni jew ir-regolamenti Billi d-Direttiva 94/60/KE tal-Parlament Ewropew u tal- Kunsill ta’ l-20 ta’ Diċembru 1994 illi temenda għall-14-il darba id-Direttiva 76/769/KEE dwar l-approssimazzjoni d-dispożizzjonijiet tal-liġijiet, amministrattivi ta’ l-Istati Membri li għandhom x’jaqsmu mar-restrizzjonijiet dwar il-marketing u l-użu ta’ ċerti sus- tanzi u preparazzjonijiet perikolużi (5) tistablixxi, fil-forma ta’ Appendiċi li jikkonċerna l-punti 29,30 u 31 ta’ Anness I tad-Direttiva 76/769/KEE (6), sustanzi lista fiha u li (1) ĠU Ċ 59, tal-25. 2. 1998, p. 5. (2) ĠU Ċ 214, ta’ l-10. 7. 1998, p. 73. (3) L-Opinjoni tal-Parlament Ewropew tat-18 ta’ Frar 1998 (ĠU Ċ 80, tas-16. 3. 1998, p. 91), il-Pożizzjoni Komuni tal-Kunsill ta’ l-14 ta’ Diċembru 1998 (ĠU Ċ 18, tat-22. 1. 1999, p. 43) u d-Deċiżjoni tal- Parlament Ewropew ta’ l-10 ta’ Frar 1999 (ĠU Ċ 150, tat-28. 5. 1999) Id-Deċiżjoni tal-Kunsill ta’ l-10 ta’ Mejju 1999. (4) ĠU L 95, tas-16. 4. 1996, p. 9. (5) ĠU L 365, tal-31. 12. 1994, p. 1. (6) Id-Direttiva tal-Kunsill 67/548/KEE tas-27 ta’ Ġunju 1967 dwar l-approssimazzjoni tal-liġijiet, ir-regolamenti u d-dispożizzjonijiet amministrattivi li irrelataw għall-klassifika, l-ippakkjar u l-ittikkettar ta’ sustanzi perikolużi (ĠU Ċ 196, tas-16. 8. 1967, p. 1). Id-Direttiva l-aħħar emendata bid-Direttiva tal-Kummissjoni 97/69/KE kif (ĠU L 343. tat-13. 12. 1997. p. 19) (5) (6) (7) (8) illi Billi d-Direttiva 94/60/KE tipprovdi l-Kummissjoni tissottometti lill-Parlament Ewropew u lill-Kunsill proposta sabiex din il-lista tiġi estiża sa mhux iktar minn sitt xhur wara pubblikazzjoni ta’ adattament għall-progress tekniku ta’ Anness I mad-Direttiva 67/548/KEE (7) li jikkontjeni sustanzi kklassifikati bħala karċinoġeniċi, mutaġeniċi jew tossiċi għar-riproduzzjoni tal-kategorija 1 jew 2; Billi d-Direttiva tal-Kummissjoni 96/54/KE (8) li tadatta għat-22 darba d-Direttiva 67/548/KEE, u partikolarment l-Anness I ta’ magħha, għall-progress tekniku, tikkontjeni 16 il-sustanza kklassifikati ġodda bħala karċinoġeniċi, mutaġeniċi jew tossiċi għar-riproduzzjoni tal-kategorija 1 jew 2; billi dawn is-sustanzi għandhom jiżdiedu mal- punti 29,30 u 31 ta’ l-Appendiċi ma’ Anness I tad-Direttiva 76/769/KEE, kif konsolidat bid-Direttiva 97/56/KE tal- Parlament Ewropew u tal-Kunsill (9) li temenda d-Direttiva 76/769/KEE għas-16-il darba; Billi r-riskji u l-vantaġġi tas-sustanzi kklassifikati ġodda, bid-Direttiva 96/54/KE, bħala karċinoġeniċi, mutaġeniċi jew tossiċi għar-riproduzzjoni tal-kategorija 1 jew 2 ġew kundsidrati; Billi Artikolu 1(1)(f) tad-Direttiva 96/54/KE tħassar tmien iskrizzjonijiet minn Anness I mad-Direttiva 67/548/KEE ladarba s-sustanzi taħt dawn l-iskrizzjonijiet huma diġà koperti b’ iskrizzjonijiet oħra jew il-klassifikazzjoni tagħ- hom bħala karċinoġeniċi ġiet irtirata; billi ħamsa minn dawn is-sustanzi huma inklużi fl-Appendiċi għall-punt 29 ta’ Anness I mad-Direttiva 76/769/KEE; billi dawn l-iskrizzjonijiet għandhom ukoll jitħassru fid-Direttiva ta’ l-aħħar; (7) ĠU L 262. tas-27. 9. 1976. p. 201. Id-Direttiva kif l-aħħar emendata bid-Direttiva tal-Kummissjoni 97/64/KE (ĠU L 315. tad-19. 11. 1997. p. 13) (8) ĠU L 248, tat-30. 9. 1996, p. 1. (9) ĠU L 333, ta’ l-4. 12. 1997, p. 1. MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea 13/Vol. 24 46 (9) Billi din id-Direttiva tapplika mingħajr preġudizzju għal- leġislazzjoni Komunitarja li tistabbilixxi ħtiġiet minimi għall-protezzjoni ta’ ħaddiema kontenuta fid-Direttiva tal- Kunsill 89/391/KEE tat-12 ta’ Ġunju 1989 dwar l-introduzzjoni ta’ miżuri sabiex jiġi nkoraġġit titjib fis- sigurtá u s-saħħa tal-ħaddiema fuq ix-xogħol (1), u d-direttivi individwali bbażati fuqha, b’mod partikolari d-Direttiva tal-Kunsill 90/394/KEE tat-28 ta’ Ġunju 1990 dwar il-protezzjoni tal-ħaddiema mir-riskji relatati ma’ l--espożizzjoni għal karċinoġeniċi fuq ix-xogħol (is-sitt Direttiva individwali tad- Direttiva 89/391/KEE) (2). fis-sens ta’ Artikolu 16(1) ADOTTAW DIN ID-DIRETTIVA Artikolu 3 1. L-Istati Membri għandhom jadottaw u jippubblikaw il-liġijiet, ir-regolamenti u d-dispożizzjonijiet amministrattivi neċessarji sabiex jikkonformaw ma’ din id-Direttiva sa mhux aktar tard minn sena wara d-data tad-dħul fis-seħħ tagħha. Huma għandhom jinfurmaw minnufih lill-Kummissjoni b’dan. Huma għandhom japplikaw dawn il-miżuri 18-il xahar wara d-dħul fis-seħħ ta’ din id-Direttiva. jadottaw dawn il-miżuri, għandu 2. Meta l-Istati Membri jkollhom referenza għal din id-Direttiva jew għandu jkollhom magħhom din ir-referenza fl-okkażjoni tal-pubblikazzjoni uffiċ- jali tagħhom. Il-metodi biex issir din ir-referenza għandhom jiġu stabbiliti mill-Istati Membri. Artikolu 4 Artikolu 1 Din id-Direttiva għandha tidħol fis-seħħ fil-jum tal-pubblikazzjoni tagħha fil-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej. Is-sustanzi elenkati f’Anness I ma’ din id-Direttiva għandhom jiżdiedu ma’ dawk is-sustanzi elenkati fl-Appendiċi li jikkonċerna il-punti 29, 30 u 31 ta’ Anness I mad-Direttiva 76/769/KEE. Din id-Direttiva hija ndirizzata lill-Istati Membri. Artikolu 5 Artikolu 2 Magħmula fi Brussel, fil-25 ta’ Mejju 1999. Is-sustanzi elenkati f’Anness II ma’ din id-Direttiva għandhom jitħassru minn dawk is-sustanzi elenkati fl-Appendiċi mal-punt 29 ta’ Anness I mad-Direttiva 76/769/KEE. Għall-Parlament Ewropew Il-President J. M. GIL-ROBLES Għall-Kunsill Il-President H. EICHEL 13/Vol. 24 MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea 47 ANNESS I Il-Punt 29 – Karċinoġeni: il-kategorija 2 Dikromat tal-potassju 024-002-00-6 231-906-6 7778-50-9 Sustanzi Numru ta’ l-Indiċi Numru tal-KE Numru tal-CAS Noti Dikromat ta’ l-ammonju 024-003-00-1 232-143-1 7789-09-5 Dikromat tas-sodju Sodjudikromat, deidrat 024-004-00-7 234-190-3 10588-01-9 024-004-01-4 234-190-3 7789-12-0 Chromyl dichloride; chromic oxychloride 024-005-00-2 239-056-8 14977-61-8 Kromat tal-potassju 024-006-00-8 232-140-5 7789-00-6 Komposti tal-Kromju (VI), bl-eċċezzjoni tal-kromat tal-barju u ta’ komposti speċifikati band’oħra f’Anness I mad-Direttiva 67/548/KEE 024-017-00-8 — — Bromoethylene 602-024-00-2 209-800-6 593-60-2 5-Allyl-1, 3-benzodioxole; safrole 605-020-00-9 202-345-4 94-59-7 Benzidine ibbażat fuq żebgħat azo; 4,4’- diarylazobiphenyldyes, bl-eċċezzjoni ta’ dawk speċifikati band’oħra f’Anness I mad-Direttiva 67/548/KEE 611-024-00-1 — — Disodium 4-amino 3-[[4’-[(2,4-diaminophenyl)azo][1,1’-biphenyl]-4-yl]azo]-5-hydroxy- 6-(phenylazo)naphthalene-2,7-disulphonate; C. I. Direct Black 38 611-025-00-7 217-710-3 1937-37-7 Tetrasodium 3,3’-[[1,1’-biphenyl]-4,4’-dylbis(azo) ]bis[5-amino-4-hydroxynaphtalene- 2,7-disulphonate]; C. I. Direct Blue 6 611-026-00-2 220-012-1 2602-46-2 Disodium 3,3’-[[1,1’-bifenyl]-4,4’dylbis(azo) ]bis-[4-aminonaphtyhalene-1-sulphonate); C. I. Direct red 28 611-027-00-8 209-358-4 573-58-0 Toluene-2,4-diammonium sulphate 612-126-00-9 265-697-8 65321-67-7 Dikromat tal-potassju 024-002-00-6 231-906-6 7778-50-9 Sustanzi Numru ta’ l-Indiċi Numru KE Numru CAS Noti Il-Punt 30 — Mutaġeni: il-kategorija 2 Dikromat ta’ l-ammonju 024-003-00-1 232-143-1 7789-09-5 Dikromat tas-sodju Sodjukromat deidrat 024-004-00-7 234-190-3 10588-01-9 024-004-01-4 234-190-3 7789-12-0 48 MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea 13/Vol. 24 Chromyl dichloride; chromic oxychloride 024-005-00-2 239-056-8 14977-61-8 Sustanzi Numru ta’ l-Indiċi Numru KE Numru CAS Noti Kromat tal-potassju 024-006-00-8 232-140-5 7789-00-6 1,3,5,-tris(oxiranylmethyl)-1,3,5-triazine-2,4,6(1H,3H,5H)-trione; TGIC 615-021-00-6 219-514-3 2451-62-9 Il-Punt 31 Tossiku għar-riproduzzjonji: il-kategorija 1 1,2-Dibromo-3-chloropropane 602-021-00-6 202-479-3 96-12-8 Sustanzi Numru ta’ l-Indiċi Numru KE Numru CAS Noti Il-Punt 31 – Tossiku għar-riproduzzjonji: il-kategorija 2 Bis(2-Methoxyethyl) phthalate 607-228-00-5 204-212-6 117-82-8 Sustanzi Numru ta’ l-Indiċi Numru KE Numru CAS Noti 13/Vol. 24 MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea 49 ANNESS II Sustanzi Numru ta’ l-Indiċi Numru KE Numru CAS Noti Idrokarboni aromatiċi, C8-10; Żejt ħafif ridistillat. Ibaqbaq f’temperatura għolja 648-011-00-5 292-695-4 90989-39-2 Qatran, faħam-kannella; Żejt karboliku. (Żejt distillat minn qatran tal-faħam kannella. Kompost primarjament minn idrokarbuni aromatiċi alifatiċi, nafteniċi u one- to three-ring, id-derivati tagħ- hom ta’ l-alkyl, eteroaromatiċi u fenoli one- to two-ring, li jbaqbaq fil-livell ta’ madwar 150 °C u 360 °C (302 °f sa 680 °f)). 648-025-00-1 309-885-0 101316-83-0 Coke (qatran tal-faħam), pitch ta’ temperatura għolja 648-157-00-X 140203-12-9 Coke (qatran tal-faħam), pitch imħallat ta’ temperatura għolja tal-faħam 648-158-00-5 140203-13-0 Coke (qatran tal-faħam) temperatura baxxa, pitch ta’ temperatura għolja 648-159-00-0 140413-61-2 J J


title: Decizia Comisiei din 25 mai 1999 de modificare a Deciziei 97/468/CE de stabilire a listelor provizorii cu unități din țări terțe din care statele membre autorizează importurile de carne de vânat [notificată cu numărul C(1999) 1373] (Text cu relevanță pentru SEE)

eurovoc_concepts:
game meat
health legislation
import
third country
veterinary legislation

formats: fmx4 pdf print xhtml

text: 03/vol. 28 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 37 31999D0343 L 131/70 JURNALUL OFICIAL AL COMUNITĂȚILOR EUROPENE 27. 5. 1999 DECIZIA COMISIEI din 25 mai 1999 de modificare a Deciziei 97/468/CE de stabilire a listelor provizorii cu unități din țări terțe din care statele membre autorizează importurile de carne de vânat [notificată cu numărul C(1999) 1373] (Text cu relevanță pentru SEE) (1999/343/CE) COMISIA COMUNITĂȚILOR EUROPENE, ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE: având în vedere Tratatul de instituire a Comunității Europene, având în vedere Decizia 95/408/CE a Consiliului din 22 iunie 1995 privind condițiile de întocmire, pentru o perioadă interimară, a listelor provizorii cu unitățile din țările terțe din care statele membre sunt autorizate să importe unele produse de origine animală, produse pescăreș(cid:13)ti ș(cid:13)i moluș(cid:13)te bivalve vii (1), astfel cum a fost modificată ultima dată prin Decizia 98/603/CE (2), în special articolul 2 alineatul (1), (1) (2) (3) (4) întrucât listele provizorii cu unitățile producătoare de carne de vânat au fost întocmite prin Decizia 97/468/CE a Comisiei (3); întrucât Tunisia a transmis deja o listă cu unitățile produ- cătoare de carne de vânat care, după cum certifică autori- tățile responsabile, sunt în conformitate cu normele comu- nitare; întrucât lista provizorie cu unitățile producătoare de carne de vânat poate fi, prin urmare, întocmită pentru Tunisia; întrucât măsurile prevăzute de această decizie sunt con- forme cu avizul Comitetului permanent veterinar, Articolul 1 Textul anexei la prezenta decizie se adaugă la anexa la Decizia 97/468/CE. Articolul 2 Prezenta decizie se aplică de la 25 mai 1999. Articolul 3 Prezenta decizie se adresează statelor membre. Adoptată la Bruxelles, 25 mai 1999. Pentru Comisie Franz FISCHLER Membru al Comisiei (1) (2) (3) JO L 243, 11. 10. 1995, p. 17. JO L 289, 28. 10. 1998, p. 36. JO L 199, 26. 7. 1997, p. 30. 38 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 03/vol. 28 ANEXO — BILAG — ANHANG — ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ — ANNEX — ANNEXE — ALLEGATO — BIJLAGE — ANEXO — LIITE — BILAGA „País: TÚNEZ / Land: TUNESIEN / Land: TUNESIEN / Χώρα: ΤΥΝΗΣΙΑ / Country: TUNISIA / Pays: TUNISIE / Paese: TUNISIA / Land: TUNESIË / País: TUNÍSIA / Maa: TUNISIA / Land: TUNISIEN 1 2 3 4 5 G 001 Sotex-Luda La Mornaghia C”


title: Uredba Sveta (ES, Euratom) št. 1149/1999 z dne 25. maja 1999 o spremembah Uredbe (ES, Euratom) št. 2728/94 o ustanovitvi Jamstvenega sklada za zunanje ukrepe

eurovoc_concepts:
Community loan
budgetary reserve (EU)
credit guarantee
fund (EU)
investment protection
third country

text: 01/Zv. 3 SL Uradni list Evropske unije 113 31999R1149 L 139/1 URADNI LIST EVROPSKIH SKUPNOSTI 2. 6. 1999 UREDBA SVETA (ES, EURATOM) št. 1149/1999 z dne 25. maja 1999 o spremembah Uredbe (ES, Euratom) št. 2728/94 o ustanovitvi Jamstvenega sklada za zunanje ukrepe SVET EVROPSKE UNIJE JE – (5) Če Jamstveni sklad preseže ciljni znesek, se presežek plača nazaj v skupni proračun Evropskih skupnosti. ob upoštevanju Pogodbe o ustanovitvi Evropske skupnosti in zlasti člena 308 Pogodbe, ob upoštevanju Pogodbe o ustanovitvi Evropske skupnosti za atomsko energijo in zlasti člena 203 Pogodbe, (6) Komisija mora poročati Evropskemu parlamentu in Svetu o delovanju sklada in pri tem upoštevati morebitne spre- membe tveganja, ki mu je Jamstveni sklad izpostavljen zaradi širitve Skupnosti. ob upoštevanju predloga Komisije (1), (7) Uredbo (ES, Euratom) št. 2728/94 (4) je zato treba ustrezno spremeniti. ob upoštevanju mnenja Evropskega parlamenta (2), ob upoštevanju mnenja Računskega sodišča (3), (8) Za sprejetje te uredbe Pogodbe ne določajo nobenih drugih pooblastil razen pooblastila na podlagi člena 308 Pogodbe o ES in člena 203 Pogodbe ESAE – ob upoštevanju naslednjega: SPREJEL NASLEDNJO UREDBO: (1) (2) (3) (4) Jamstveni sklad se polni s plačili iz skupnega proračuna Evropskih skupnosti, iz obresti na investirana sredstva in zneskov, ki jih izterja v primeru zamude dolžnikov, ko sklad že izplača znesek na podlagi jamstva. Člen 1 Uredba (ES, Euratom) št. 2728/94 se spremeni kakor sledi: 1. v členu 3 se drugi odstavek nadomesti z naslednjim: Izkušnje pri delovanju Jamstvenega sklada kažejo, da je 9 % primerno razmerje med sredstvi Jamstvenega sklada in jamčenimi obveznostmi iz glavnice, povečanimi za nepla- čane zapadle obresti. „Ciljni znesek znaša 9 % skupnih neplačanih obveznosti Skup- nosti do virov sredstev iz vsakega posla, povečanih za nepla- čane zapadle obresti. “; 2. člen 4(1) se nadomesti z naslednjim: Plačila v Jamstveni sklad v višini 9 % zneska vsakega posla se zdijo zadostna za dosego ciljnega zneska. „Plačila iz prve alinee člena 2 so enaka 9 % vrednosti investiranega kapitala poslov. “; 3. v členu 5 se prvi odstavek nadomesti z naslednjim: Jamstveni sklad je dosegel ciljni znesek 31. decembra 1997 in je zato treba preveriti stopnjo za oblikovanje rezervacij. „Če se zaradi aktiviranja jamstev zaradi zamude sredstva sklada znižajo pod 75 % ciljnega zneska, se stopnja za oblikovanje rezervacij za nove posle dvigne na 10 %, dokler ni ponovno dosežen ciljni znesek. “; (1) UL C 32, 6. 2. 1999, str. 11. (2) UL C 379, 7. 12. 1998, str. 155. (3) Mnenje z dne 30. oktobra 1998. (4) UL L 293, 12. 11. 1994, str. 1. 114 SL Uradni list Evropske unije 01/Zv. 3 4. člen 9 se nadomesti z naslednjim: decembrom 2006. Komisija po potrebi predloži Svetu ustrezne predloge za spremembe parametrov sklada. “ „Komisija predloži Evropskemu parlamentu in Svetu izčrpno poročilo o delovanju sklada ob sklenitvi prvega sporazuma o pristopu z državami pristopnicami, pa tudi pred 31. Ta uredba začne veljati 1. januarja 2000. Člen 2 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah. V Bruslju, 25. maja 1999 Za Svet Predsednik H. EICHEL


title: Οδηγία 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999, σχετικά με ορισμένες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων καταναλωτικών αγαθών

text: L 171/12 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 7. 7. 1999 Ο∆ΗΓΙΑ 1999/44/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 25ης Μαΐου 1999 σχετικά µε ορισµένες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων καταναλωτικών αγαθών (5) (6) (7) ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 95, την πρόταση της Επιτροπής (1), τη γνώµη της Οικονοµικής και Κοινωνικής Επιτροπής (2), Αποφασίζοντας σύµφωνα µε τη διαδικασία του άρθρου 251 της συνθήκης, υπό το πρίσµα του κοινού σχεδίου που εγκρίθηκε από την επιτροπή συνδιαλλαγής στις 18 Μαρτίου 1999 (3), Εκτιµώντας: ότι το άρθρο 153 παράγραφοι 1 και 3 της συνθήκης ορίζει ότι η Κοινότητα συµβάλλει στην επίτευξη υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών µε µέτρα θεσπιζόµενα κατ’ εφαρµογήν του άρθρου 95· ότι η εσωτερική αγορά περιλαµβάνει ένα χώρο χωρίς εσωτε- ρικά σύνορα µέσα στον οποίο εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των εµπορευµάτων, των προσώπων, των υπηρε- σιών και των κεφαλαίων· ότι η ελεύθερη κυκλοφορία των εµπορευµάτων αφορά όχι µόνο τις συναλλαγές από πρόσωπα που ενεργούν στα πλαίσια εµπορικών δραστη- ριοτήτων αλλά και συναλλαγές από µεµονωµένους ιδιώτες· ότι τούτο συνεπάγεται, για τους καταναλωτές που κατοι- κούν σε κράτος µέλος, τη δυνατότητα να κάνουν αγορές στο έδαφος ενός άλλου κράτους µέλους, µε βάση ένα οµοιόµορφο ελάχιστο σύνολο δίκαιων κανόνων που διέπουν την πώληση καταναλωτικών αγαθών· ότι οι νοµοθεσίες των κρατών µελών σχετικά µε τις πωλήσεις καταναλωτικών αγαθών παρουσιάζουν κάποιες διαφορές, µε συνέπεια να διαφέρουν µεταξύ τους οι εθνικές αγορές πώλησης καταναλωτικών αγαθών και να είναι δυνατή η στρέβλωση του ανταγωνισµού µεταξύ των πωλητών· (8) ότι ο καταναλωτής, ο οποίος προσπαθεί να αξιοποιήσει τα πλεονεκτήµατα της µεγάλης αγοράς προµηθευόµενος αγαθά σε κράτος µέλος άλλο από εκείνο της διαµονής του, διαδρα- µατίζει κεφαλαιώδη ρόλο στην ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς· ότι θα πρέπει να εµποδισθεί η τεχνητή επανεµφά- νιση συνόρων και η στεγανοποίηση των αγορών· ότι οι παρεχόµενες στους καταναλωτές δυνατότητες έχουν αυξηθεί σε µεγάλο βαθµό από τις νέες επικοινωνιακές τεχνολογίες οι οποίες επιτρέπουν την εύκολη πρόσβαση σε συστήµατα δια- νοµής άλλων κρατών µελών ή τρίτων χωρών· ότι, ελλείψει µιας ελάχιστης εναρµόνισης των κανόνων των σχετικών µε την πώληση καταναλωτικών αγαθών, η ανάπτυξη της πώλησης αγαθών µέσω των νέων επικοινωνιακών τεχνολο- γιών εξ αποστάσεως κινδυνεύει να εµποδισθεί σοβαρά· (1) (2) (3) (4) (1) EE C 307 της 16. 10. 1996, σ. 8 και EE C 148 της 14. 5. 1998, σ. 12. (2) ΕΕ C 66 της 3. 3. 1997, σ. 5. (3) Γνώµη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 10ης Μαρτίου 1998 (ΕΕ C 104 της 6. 4. 1998, σ. 30), κοινή θέση του Συµβουλίου της 24ης Σεπτεµβρίου 1998 (ΕΕ C 333 της 30. 10. 1998, σ. 46) και απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 17ης ∆εκεµβρίου 1998 (ΕΕ C 98 της 9. 4. 1999, σ. 226). Απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 5ης Μαΐου 1999. Απόφαση του Συµβουλίου της 17ης Μαΐου 1999. ότι η δηµιουργία ενός ελάχιστου κοινού συνόλου κανόνων δικαίου των καταναλωτών, που θα ισχύει ανεξάρτητα από τον τόπο αγοράς των αγαθών εντός της Κοινότητας, θα ενισχύσει την εµπιστοσύνη των καταναλωτών και θα τους επιτρέψει να αξιοποιήσουν καλύτερα τα πλεονεκτήµατα της εσωτερικής αγοράς· ότι οι κυριότερες δυσκολίες τις οποίες συναντούν οι κατα- ναλωτές και οι οποίες αποτελούν την κύρια πηγή διενέξεων µε τους πωλητές, αφορούν τη µη συµµόρφωση των αγαθών µε τους συµβατικούς όρους· ότι θα πρέπει, εποµένως, να υπάρξει προσέγγιση ως προς το θέµα αυτό των εθνικών την πώληση καταναλωτικών νοµοθεσιών που αφορούν αγαθών, χωρίς ωστόσο η προσέγγιση αυτή να θίξει τις διατάξεις και αρχές των εθνικών δικαίων περί συµβατικής και εξωσυµβατικής ευθύνης· ότι, πρώτα απ’ όλα, τα αγαθά πρέπει να είναι σύµφωνα προς τους όρους της σύµβασης· ότι η αρχή της συµµόρφωσης προς τους όρους της σύµβασης µπορεί να θεωρηθεί ως κοινή στις διάφορες εθνικές νοµικές παραδόσεις· ότι, σε ορισµένες εθνικές νοµικές παραδόσεις, η αρχή αυτή µπορεί να µην επαρκεί από µόνη της για την εξασφάλιση ελάχιστου επιπέδου προστασίας του καταναλωτή· ότι, στο πλαίσιο αυτών των νοµικών παραδόσεων, ειδικότερα, µπορεί να είναι χρήσιµη η θέσπιση πρόσθετων εθνικών διατάξεων για την εξασφάλιση της προστασίας του καταναλωτή στις περιπτώ- σεις που τα µέρη δεν έχουν συµφωνήσει ειδικούς συµβατι- κούς όρους ή όταν τα µέρη έχουν καταλήξει σε συµβατι- κούς όρους ή συµφωνίες οι οποίες καταργούν ή περιορί- ζουν, αµέσως ή εµµέσως, τα δικαιώµατα του καταναλωτή και οι οποίες, στο µέτρο που τα δικαιώµατα αυτά απορ- ρέουν από την παρούσα οδηγία, δεν είναι δεσµευτικές για τον καταναλωτή· ότι, προκειµένου να διευκολυνθεί η εφαρµογή της αρχής της συµµόρφωσης προς τους όρους της σύµβασης, είναι σκόπιµο να εισαχθεί µαχητό τεκµήριο συµµόρφωσης προς τους όρους της σύµβασης το οποίο θα καλύπτει τις συνηθέστερες περιπτώσεις· ότι το τεκµήριο αυτό δεν περιο- ρίζει την αρχή της ελευθερίας των συµβάσεων· ότι, επιπλέον, ελλείψει ειδικών συµβατικών όρων καθώς και σε περίπτωση εφαρµογής της ρήτρας ελάχιστης προστασίας, τα στοιχεία που περιλαµβάνονται σ’ αυτό το τεκµήριο µπορούν να χρησιµοποιούνται προκειµένου να καθορίζεται η έλλειψη συµµόρφωσης του αγαθού προς τους όρους της σύµβασης· ότι η ποιότητα και η επίδοση την οποία µπορούν εύλογα να αναµένουν οι καταναλωτές εξαρτώνται, µεταξύ άλλων, από το αν τα αγαθά είναι καινούρια ή µεταχειρισµένα· ότι τα στοιχεία που περιλαµβάνονται στο τεκµήριο είναι σωρευ- τικά· ότι, εάν οι περιστάσεις σε µια συγκεκριµένη περίπτωση καθιστούν κάποιο συγκεκριµένο στοιχείο προδήλως απρό- σφορο, τα υπόλοιπα στοιχεία του τεκµηρίου εξακολουθούν, ωστόσο, να ισχύουν· (9) ότι ο πωλητής θα πρέπει να είναι ο άµεσος υπεύθυνος έναντι του καταναλωτή σε ό,τι αφορά την συµµόρφωση των αγαθών προς τους όρους της σύµβασης· ότι αυτή είναι η καθιερωµένη παραδοσιακή λύση στις έννοµες τάξεις των 7. 7. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 171/13 κρατών µελών· ότι, εντούτοις, ο πωλητής θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα, όπως προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, να στραφεί κατά του παραγωγού, κατά προηγούµενου πωλητή ο οποίος εντάσσεται στην ίδια αλυσίδα συµβάσεων ή κατ’ άλλου ενδιάµεσου, εκτός αν έχει παραιτηθεί από αυτό το δικαίωµα· ότι η παρούσα οδηγία δεν θίγει την αρχή της ελευθερίας σύναψης συµβάσεων µεταξύ του πωλητή, του παραγωγού, τυχόν προηγουµένου πωλητή ή παντός άλλου ενδιαµέσου· ότι οι κανόνες που καθορίζουν εναντίον ποίων µπορεί να στραφεί ο πωλητής και µε ποιους τρόπους, πρέπει να προσδιορίζονται από το εθνικό δίκαιο· ότι, σε περίπτωση µη συµµόρφωσης των αγαθών προς τους όρους της σύµβασης, οι καταναλωτές θα πρέπει να έχουν δικαίωµα σε δωρεάν αποκατάσταση της συµµόρφωσης επιλέ- γοντας είτε την επισκευή είτε την αντικατάσταση του αγαθού ή, εφόσον αυτό δεν είναι δυνατόν, θα πρέπει να έχουν δικαίωµα σε µείωση του τιµήµατος ή υπαναχώρηση από την σύµβαση· ότι ο καταναλωτής, κατ’ αρχάς, µπορεί να απαιτήσει από τον πωλητή την επισκευή ή την αντικατάσταση των αγαθών, εκτός εάν η επανόρθωση αυτή είναι αδύνατη ή δυσανάλογη· ότι η δυσαναλογία της επανόρθωσης θα πρέπει να κρίνεται αντικειµενικά· ότι µία επανόρθωση µπορεί να είναι δυσανά- λογη, εάν, σε σύγκριση µε εναλλακτικό τρόπο επανόρθωσης, έχει υπερβολικά υψηλό κόστος· ότι, προκειµένου να κριθεί αν το κόστος είναι υπερβολικά υψηλό, το κόστος του ενός τρόπου επανόρθωσης θα πρέπει να είναι σηµαντικά υψηλό- τερο από το κόστος του εναλλακτικού τρόπου επανόρ- θωσης· ότι, στις περιπτώσεις έλλειψης συµµόρφωσης, ο πωλητής µπορεί πάντα να προτείνει στον καταναλωτή, εν είδει διακα- νονισµού, οποιαδήποτε διαθέσιµη επανόρθωση· ότι εναπό- κειται στον καταναλωτή να αποφασίσει αν θα δεχτεί ή θα απορρίψει την πρόταση· ότι, προκειµένου να παρασχεθεί στον καταναλωτή η δυνα- τότητα να επωφελείται της εσωτερικής αγοράς και να αγο- ράζει καταναλωτικά αγαθά σε άλλο κράτος µέλος, θα πρέπει να συνιστάται όπως, προς το συµφέρον των καταναλωτών, οι παραγωγοί καταναλωτικών αγαθών, που κυκλοφορούν στην αγορά διαφόρων κρατών µελών, επισυνάπτουν στο προϊόν κατάλογο µε µία τουλάχιστον διεύθυνση επικοινω- νίας σε κάθε κράτος µέλος στην αγορά του οποίου κυκλο- φορεί το προϊόν· (18) (19) (20) ότι οι αναφορές στο χρόνο της παράδοσης δεν συνεπάγο- νται ότι τα κράτη µέλη θα πρέπει να τροποποιήσουν τους κανόνες τους σχετικά µε τη µετάθεση του κινδύνου· (21) ότι τα κράτη µέλη µπορούν να προβλέψουν ότι, οποιαδή- ποτε επιστροφή προς τον καταναλωτή µπορεί να µειωθεί, λαµβάνοντας υπόψη τη χρήση των αγαθών εκ µέρους του καταναλωτή από τη στιγµή της παράδοσης· ότι οι λεπτοµε- ρείς κανόνες βάσει των οποίων χωρεί υπαναχώρηση από τη σύµβαση µπορούν να καθοριστούν από το εθνικό δίκαιο· ότι, λόγω του ειδικού τους χαρακτήρα, τα µεταχειρισµένα αγαθά κατά κανόνα είναι αδύνατον να αντικατασταθούν· ότι συνεπώς το δικαίωµα του καταναλωτή να ζητήσει αντικα- τάσταση κατά κανόνα δεν ισχύει για τα εν λόγω αγαθά· ότι, όσον αφορά τα αγαθά αυτά, τα κράτη µέλη µπορούν να επιτρέψουν στους συµβαλλόµενους να συµφωνήσουν µικρό- τερη περίοδο ευθύνης· ότι είναι σκόπιµο να περιορισθεί η περίοδος κατά την οποία ευθύνεται έλλειψη για συµµόρφωσης κατά την παράδοση των αγαθών· ότι τα κράτη µέλη µπορούν επίσης να προβλέπουν περιορισµό της οποιαδήποτε πωλητής ο (10) (11) (12) (13) (14) (15) (16) (17) περιόδου µέσα στην οποία οι καταναλωτές µπορούν να ασκήσουν τα δικαιώµατά τους, εφόσον αυτή η περίοδος δεν λήγει µέσα σε δύο έτη από τη στιγµή της παράδοσης· ότι όταν, σύµφωνα µε την εθνική νοµοθεσία, η έναρξη της παραγραφής δεν συµπίπτει µε την στιγµή της παράδοσης των αγαθών, ο συνολικός χρόνος της παραγραφής που προβλέπει το εθνικό δίκαιο δεν µπορεί να είναι συντοµότε- ρος των δύο ετών από τη στιγµή της παράδοσης· ότι τα κράτη µέλη µπορούν να προβλέπουν αναστολή ή διακοπή της περιόδου κατά τη διάρκεια της οποίας πρέπει να εκδηλώνεται κάθε έλλειψη συµµόρφωσης καθώς και του χρόνου της παραγραφής, ανάλογα µε την περίπτωση και σύµφωνα µε το εθνικό τους δίκαιο, σε περίπτωση επισκευής, αντικατάστασης ή διαπραγµατεύσεων µεταξύ πωλητή και καταναλωτή µε στόχο το φιλικό διακανονισµό· να ενηµερώσει τον πωλητή για την ότι τα κράτη µέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να καθορίζουν προθεσµία εντός της οποίας ο καταναλωτής οφείλει έλλειψη συµµόρφωσης· ότι τα κράτη µέλη µπορούν να εξασφαλί- σουν υψηλότερο επίπεδο προστασίας του καταναλωτή, µη προβλέποντας αυτήν την υποχρέωση· ότι, πάντως, οι κατα- ναλωτές σε όλη την Κοινότητα θα πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους προθεσµία τουλάχιστον δύο µηνών προκειµέ- νου να ενηµερώσουν έλλειψη συµµόρφωσης· τον πωλητή για την ότι τα κράτη µέλη θα πρέπει να λάβουν τα µέτρα τους έναντι µιας τέτοιας προθεσµίας η οποία παρεµποδίζει τις διασυνοριακές αγορές των καταναλωτών· ότι όλα τα κράτη µέλη θα πρέπει να ενηµερώνουν την Επιτροπή για τον τρόπο που εφαρµόζουν την παρούσα διάταξη· ότι η Επιτροπή θα πρέπει να ελέγχει τις επιπτώσεις που έχει η διαφοροποιηµένη εφαρµογή αυτής της διάταξης στους καταναλωτές και στην εσωτερική αγορά· ότι οι πληροφορίες σχετικά µε τον τρόπο που εφαρµόζεται αυτή η διάταξη από ένα κράτος µέλος θα πρέπει να είναι διαθέσιµες στα άλλα κράτη µέλη, στους καταναλωτές και στις οργανώσεις των καταναλωτών σε όλη την Κοινότητα· ότι συνεπώς θα πρέπει να δηµοσιεύεται στην Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων συνο- πτική έκθεση σχετικά µε την κατάσταση που επικρατεί σε όλα τα κράτη µελη· ότι, για ορισµένες κατηγορίες αγαθών, αποτελεί τρέχουσα πρακτική να προσφέρουν οι πωλητές ή οι παραγωγοί εγγυή- σεις επί των αγαθών έναντι παντός ελαττώµατος που εκδηλώνεται εντός ορισµένης προθεσµίας· ότι η πρακτική αυτή µπορεί να συµβάλει στη δηµιουργία µεγαλύτερου ανταγωνισµού· ότι, µολονότι οι εγγυήσεις αυτές είναι θεµιτά εµπορικά µέσα, δεν θα πρέπει να παραπλανούν τον κατα- ναλωτή· ότι, προκειµένου να εξασφαλιστεί ότι δεν θα παρα- πλανηθούν οι καταναλωτές, οι εγγυήσεις θα πρέπει να περι- λαµβάνουν ορισµένες πληροφορίες, συµπεριλαµβανοµένης µιας δήλωσης ότι η εγγύηση δεν θίγει τα νόµιµα δικαιώµατα του καταναλωτή· (22) ότι τα µέρη δεν µπορούν, µε κοινή συναίνεση, να περιορί- σουν ή να καταργήσουν τα δικαιώµατα που παρέχονται στους καταναλωτές, δεδοµένου ότι έτσι η παρεχόµενη νοµική προστασία θα καθίστατο κενή περιεχοµένου· ότι η αρχή αυτή θα πρέπει να εφαρµόζεται και στις ρήτρες που συνεπάγονται ότι ο καταναλωτής εγνώριζε κάθε έλλειψη συµµόρφωσης του καταναλωτικού αγαθού κατά τη στιγµή της σύναψης της σύµβασης· ότι η προστασία που παρέχεται L 171/14 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 7. 7. 1999 (23) (24) (25) (26) στους καταναλωτές βάσει της παρούσας οδηγίας δεν θα πρέπει να µειώνεται λόγω του ότι ως εφαρµοστέο δίκαιο στη σύµβαση, έχει επιλεγεί το δίκαιο µη κράτους µέλους· ότι η νοµοθεσία και η νοµολογία σ’ αυτόν τον τοµέα µαρτυ- ρούν, στα διάφορα κράτη µέλη, µια αυξανόµενη µέριµνα για την εξασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασίας των κατα- ναλωτών· ότι, µε βάση αυτή την τάση και την εµπειρία από την εφαρµογή της παρούσας οδηγίας, µπορεί να κριθεί απαραίτητη µια µεγαλύτερη εναρµόνιση, προβλέποντας κυρίως άµεση ευθύνη του παραγωγού όσον αφορά τα ελαττώµατα για τα οποία ευθύνεται· ότι τα κράτη µέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να θεσπίζουν ή να διατηρούν εν ισχύ αυστηρότερες διατάξεις, στον τοµέα που καλύπτεται από την παρούσα οδηγία, προ- κειµένου να εξασφαλίσουν ακόµη υψηλότερο επίπεδο προ- στασίας των καταναλωτών· ότι, σύµφωνα µε τη σύσταση της Επιτροπής, της 30ής Μαρτίου 1998, σχετικά µε τις αρχές που διέπουν τα αρµό- δια όργανα για την εξώδικη επίλυση των διαφορών κατα- νάλωσης (1), τα κράτη µέλη µπορούν να συγκροτούν όργανα τα οποία διασφαλίζουν την αµερόληπτη και αποτελεσµατική διεκπεραίωση των προσφυγών σε εθνικό και διασυνοριακό πλαίσιο και τα οποία οι καταναλωτές µπορούν να τα χρησι- µοποιούν ως διαµεσολαβητές· ότι είναι σκόπιµο, προκειµένου να προστατευθούν τα συλλο- να προστεθεί η γικά συµφέροντα των καταναλωτών, παρούσα οδηγία στον κατάλογο οδηγιών που περιλαµβάνε- ται στο παράρτηµα της οδηγίας 98/27/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συµβουλίου, της 19ης Μαΐου 1998 περί των αγωγών παραλείψεως στον τοµέα της προστασίας των συµφερόντων των καταναλωτών (2), ΕΞΕ∆ΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ Ο∆ΗΓΙΑ: Άρθρο 1 Πεδίο εφαρµογής και ορισµοί 1. Η παρούσα οδηγία έχει ως αντικείµενο την προσέγγιση των νοµοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών µελών σχετικά µε ορισµένες πτυχές της πώλησης και των εγγυή- σεων καταναλωτικών αγαθών, µε σκοπό την εξασφάλιση ενός στοι- χειώδους ορίου οµοιόµορφης προστασίας των καταναλωτών στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς. 2. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως: α) καταναλωτής: το φυσικό πρόσωπο το οποίο, στο πλαίσιο των συµβάσεων που εµπίπτουν στο πεδίο εφαρµογής της παρούσας οδηγίας, ενεργεί για σκοπό µη εντασσόµενο στο πλαίσιο της εµπορικής, επιχειρηµατικής ή επαγγελµατικής του δραστη- ριότητας· β) καταναλωτικά αγαθά: κάθε ενσώµατο κινητό πράγµα, εκτός από: — τα αγαθά τα οποία πωλούνται στα πλαίσια αναγκαστικής εκτέλεσης ή µε άλλο τρόπο από δικαστική αρχή, — το νερό και το φυσικό αέριο όταν δεν είναι συσκευασµένα προς πώληση σε περιορισµένο όγκο ή καθορισµένη ποσότητα, (1) ΕΕ L 115 της 17. 4. 1998, σ. 31. (2) ΕΕ L 166 της 11. 6. 1998, σ. 51. — την ηλεκτρική ενέργεια· γ) πωλητής: το φυσικό ή νοµικό πρόσωπο το οποίο, στο πλαίσιο συµβάσεως, πωλεί καταναλωτικά αγαθά στο πλαίσιο της εµπο- ρικής, επιχειρηµατικής ή επαγγελµατικής του δραστηριότητας· δ) παραγωγός: ο κατασκευαστής ενός καταναλωτικού αγαθού, ο εισαγωγέας του καταναλωτικού αγαθού στο έδαφος της Κοι- νότητας, ή κάθε πρόσωπο που παρουσιάζεται ως παραγωγός θέτοντας επί του καταναλωτικού αγαθού το όνοµά του, το σήµα του ή άλλο διακριτικό σηµείο· ε) εγγύηση: κάθε ανάληψη υποχρέωσης εκ µέρους του πωλητή ή του παραγωγού προς τον καταναλωτή, χωρίς επιπλέον επι- βάρυνση, για επιστροφή του καταβληθέντος τιµήµατος, ή για αντικατάσταση, επισκευή ή φροντίδα καθ' οιονδήποτε τρόπο του καταναλωτικού αγαθού σε περίπτωση που το καταναλω- τικό αγαθό δεν ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά που αναφέ- ρονται στη δήλωση της εγγύησης ή στη σχετική διαφήµιση· στ) επισκευή: η αποκατάσταση του καταναλωτικού αγαθού σε περίπτωση έλλειψης συµµόρφωσης, ώστε να είναι σύµφωνο προς τους όρους της σύµβασης πώλησης. 3. Τα κράτη µέλη έχουν την ευχέρεια να ορίζουν, ότι, στον όρο «καταναλωτικά αγαθά», δεν περιλαµβάνονται µεταχειρισµένα αγαθά που πωλούνται σε δηµόσιους πλειστηριασµούς µε αυτοπρόσωπη παρουσία των αγοραστών. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, λογίζονται επίσης 4. ως συµβάσεις πωλήσεως οι συµβάσεις προµήθειας καταλωτικών αγαθών τα οποία πρόκειται να κατασκευασθούν ή να παραχθούν. Άρθρο 2 Συµµόρφωση προς τους όρους της σύµβασης Ο πωλητής πρέπει να παραδίδει στον καταναλωτή αγαθά που 1. είναι σύµφωνα προς τους όρους της σύµβασης πώλησης. Τα καταναλωτικά αγαθά τεκµαίρονται σύµφωνα προς τους 2. όρους της σύµβασης εάν: α) ανταποκρίνονται στην περιγραφή που έχει γίνει από τον πωλητή και έχουν τις ιδιότητες του αγαθού εκείνου που ο πωλητής είχε παρουσιάσει στον καταναλωτή ως δείγµα ή υπόδειγµα· β) είναι κατάλληλα για κάθε ειδική χρήση την οποία επιζητεί ο καταναλωτής και την οποία γνωστοποίησε στον πωλητή κατά τη στιγµή της σύναψης της σύµβασης, ο δε πωλητής την αποδέ- χθηκε· γ) είναι κατάλληλα για τις χρήσεις για τις οποίες προορίζονται συνήθως τα αγαθά του ιδίου τύπου· δ) έχουν τη συνήθη ποιότητα και επιδόσεις ενός αγαθού του ίδιου τύπου τις οποίες µπορεί ευλόγως να αναµένει ο καταναλωτής, λαµβάνοντας υπόψη τη φύση του αγαθού και τις δηµόσιες δηλώσεις του πωλητή, του παραγωγού ή του αντιπροσώπου του για τα συγκεκριµένα χαρακτηριστικά των αγαθών, ιδίως στο πλαίσιο της διαφήµισης ή της επισήµανσης. Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, δεν υφίσταται 3. έλλειψη συµµόρφωσης προς τους όρους της σύµβασης εάν, κατά τη στιγµή της σύναψης της σύµβασης, ο καταναλωτής εγνώριζε ή δεν µπορούσε ευλόγως να αγνοεί την έλλειψη της συµµόρφωσης ή εάν η έλλειψη συµµόρφωσης οφείλεται σε υλικά που προµηθεύει ο καταναλωτής. 7. 7. 1999 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L 171/15 Ο πωλητής δεν ευθύνεται για τις δηµόσιες δηλώσεις, που 4. αναφέρονται στην παράγραφο 2 στοιχείο δ), εάν: — εάν ο πωλητής δεν ολοκλήρωσε την επανόρθωση εντός ευλό- γου χρονικού διαστήµατος ή — αποδεικνύει ότι δεν γνώριζε και δεν µπορούσε ευλόγως να — εάν ο πωλητής δεν ολοκλήρωσε την επανόρθωση χωρίς σηµα- γνωρίζει τη σχετική δήλωση, ντική ενόχληση του καταναλωτή. — αποδεικνύει ότι είχε διορθωθεί η σχετική δήλωση έως τη στιγµή σύναψης της σύµβασης, ή — αποδεικνύει ότι η απόφαση για την αγορά του καταναλωτικού αγαθού δεν µπορούσε να επηρεαστεί από τη δήλωση. Η έλλειψη συµµόρφωσης που απορρέει από κακή εγκατά- 5. σταση του καταναλωτικού αγαθού εξοµοιούται µε έλλειψη συµµόρφωσης προς τους όρους της σύµβασης, όταν η εγκατά- σταση αποτελεί µέρος της σύµβασης πώλησης του αγαθού και έχει πραγµατοποιηθεί από τον πωλητή ή υπ’ ευθύνη του. Τούτο ισχύει εξίσου όταν το αγαθό, το οποίο προοριζόταν να εγκατασταθεί από τον καταναλωτή, εγκαταστάθηκε από τον καταναλωτή η δε κακή εγκατάσταση οφείλεται σε παράλειψη των οδηγιών εγκατάστασης. Άρθρο 3 ∆ικαιώµατα του καταναλωτή 1. Ο πωλητής ευθύνεται έναντι του καταναλωτή για κάθε έλλειψη συµµόρφωσης που υπάρχει κατά την παράδοση του αγαθού. 2. Όταν υπάρχει έλλειψη συµµόρφωσης, ο καταναλωτής έχει δικαίωµα είτε σε δωρεάν αποκατάσταση της συµµόρφωσης του αγαθού µε επισκευή ή αντικατάσταση, σύµφωνα µε την παράγραφο 3, είτε σε προσήκουσα µείωση του τιµήµατος, είτε σε υπαναχώρηση από τη σύµβαση όσον αφορά το αγαθό αυτό, σύµφωνα µε τις παραγράφους 5 και 6. 3. Ο καταναλωτής έχει, κατ’ αρχάς, δικαίωµα να απαιτήσει από τον πωλητή την δωρεάν επισκευή ή αντικατάσταση του αγαθού, εκτός εάν µια τέτοια πράξη είναι αδύνατη ή δυσανάλογη. Η επανόρθωση θεωρείται δυσανάλογη εάν, σε σύγκριση µε τον εναλλακτικό τρόπο επανόρθωσης, συνεπάγεται για τον πωλητή υπερβολικά υψηλό κόστος, λαµβάνοντας υπόψη: — την αξία που θα είχε το αγαθό εάν δεν υπήρχε έλλειψη συµµόρφωσης, — τη σηµασία της έλλειψης συµµόρφωσης και — κατά πόσον ο εναλλακτικός τρόπος επανόρθωσης θα µπορούσε να πραγµατοποιηθεί χωρίς σηµαντική ενόχληση του κατα- ναλωτή. Η επισκευή ή η αντικατάσταση πρέπει να πραγµατοποιούνται εντός ευλόγου χρονικού διαστήµατος και χωρίς σηµαντική ενόχληση του καταναλωτή, λαµβάνοντας υπόψη τη φύση του αγαθού και τον σκοπό για τον οποίο ο καταναλωτής προόριζε το αγαθό. Ο όρος «δωρεάν» στις παραγράφους 2 και 3 αναφέρεται στα 4. απαραίτητα της συνεπάγεται συµµόρφωσης του αγαθού ιδίως οι δαπάνες αποστολής, το εργα- τικό κόστος και το κόστος των υλικών. αποκατάσταση έξοδα που η Ο καταναλωτής µπορεί να ζητήσει προσήκουσα µείωση του 5. τιµήµατος ή να υπαναχωρήσει από τη σύµβαση: — εάν ο καταναλωτής δεν δικαιούται ούτε επισκευή ούτε αντικα- τάσταση ή Ο καταναλωτής δεν δικαιούται να υπαναχωρήσει από τη 6. σύµβαση εάν η έλλειψη συµµόρφωσης είναι ασήµαντη. Άρθρο 4 ∆ικαίωµα προς επανόρθωση Όταν ο τελικός πωλητής υπέχει ευθύνη έναντι του καταναλωτή λόγω έλλειψης συµµόρφωσης προς τους όρους της σύµβασης, η οποία απορρέει από πράξη ή παράλειψη του παραγωγού, ενός προηγούµενου πωλητή ο οποίος εντάσσεται στην ίδια αλυσίδα συµβάσεων ή οποιουδήποτε άλλου ενδιαµέσου, ο τελικός πωλητής δικαιούται να στραφεί κατά του υπευθύνου ή των υπευθύνων στην αλυσίδα συµβάσεων. Η εθνική νοµοθεσία ορίζει το ή τα πρόσωπα κατά των οποίων µπορεί να στραφεί ο τελικός πωλητής, καθώς και τις σχετικές αγωγές και προϋποθέσεις άσκησής τους. Άρθρο 5 Προθεσµίες 1. Ο πωλητής ευθύνεται δυνάµει του άρθρου 3, όταν η έλλειψη συµµόρφωσης εκδηλώνεται εντός δύο ετών από την παράδοση του αγαθού. Εάν, δυνάµει της εθνικής νοµοθεσίας, τα δικαιώµατα που προβλέπονται στο άρθρο 3 παράγραφος 2 υπόκεινται σε παρα- γραφή, η παραγραφή αυτή δεν συµπληρώνεται προ της παρόδου δύο ετών από την παράδοση. 2. Τα κράτη µέλη µπορούν να προβλέψουν ότι ο καταναλωτής, προκειµένου να απολαύσει των δικαιωµάτων του, οφείλει να ενη- µερώσει τον πωλητή για την έλλειψη συµµόρφωσης, εντός προθε- σµίας δύο µηνών από την ηµεροµηνία κατά την οποία διαπίστωσε την έλλειψη συµµόρφωσης. Τα κράτη µέλη ενηµερώνουν την Επιτροπή για τον τρόπο µε τον οποίο εφαρµόζουν την παρούσα παράγραφο. Η Επιτροπή παρακο- λουθεί τις επιπτώσεις που έχει στους καταναλωτές και στην εσωτε- ρική αγορά η ύπαρξη αυτής της εναλλακτικής δυνατότητας για τα κράτη µέλη. Το αργότερο στις 7 Ιανουαρίου 2003 η Επιτροπή καταρτίζει έκθεση σχετικά µε τον τρόπο µε τον οποίο τα κράτη µέλη εφαρµό- ζουν την παρούσα παράγραφο. Η έκθεση αυτή δηµοσιεύεται στην Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. 3. Μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου, η έλλειψη συµµόρφωσης, η οποία εκδηλώνεται εντός έξι µηνών από την παράδοση του αγαθού, τεκµαίρεται ότι υφίσταται κατά την παράδοση, εκτός εάν το τεκµήριο αυτό είναι ασυµβίβαστο µε τη φύση του αγαθού ή τη φύση της έλλειψης συµµόρφωσης. Άρθρο 6 Εγγυήσεις 1. Η εγγύηση δεσµεύει νοµικά το άτοµο που την προσφέρει σύµφωνα µε τους όρους που ορίζονται στη δήλωση της εγγύησης και στη σχετική διαφήµιση. L 171/16 EL Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 7. 7. 1999 Στην εγγύηση πρέπει: 2. — να δηλώνεται ότι ο καταναλωτής έχει νόµιµα δικαιώµατα δυνά- µει της εφαρµοστέας εθνικής νοµοθεσίας που διέπει την πώληση καταναλωτικών αγαθών και να καθίσταται σαφές ότι αυτά τα δικαιώµατα δεν θίγονται από την εγγύηση, — να προσδιορίζονται, σε απλή και κατανοητή γλώσσα, το περιε- χόµενο της εγγύησης και τα ουσιαστικά στοιχεία που απαιτού- νται για την ενεργοποίηση της εγγύησης, και κυρίως η διάρκεια και η εδαφική της έκταση, καθώς και το όνοµα και η διεύθυνση του εγγυητή. 3. Εφόσον το ζητήσει ο καταναλωτής, η εγγύηση πρέπει να τίθεται στη διάθεσή του γραπτώς ή να περιέχεται σε άλλο διαρκές υπόστρωµα που του είναι διαθέσιµο και προσιτό. 4. Το κράτος µέλος, όπου το καταναλωτικό αγαθό διατίθεται στο εµπόριο, µπορεί, σύµφωνα µε τους κανόνες της συνθήκης, να επιβάλλει, στο έδαφός του, τη σύνταξη της εγγύησης σε µία ή περισσότερες γλώσσες που επιλέγει µεταξύ των επισήµων γλωσσών της Κοινότητας. 5. Εάν η εγγύηση παραβαίνει τις απαιτήσεις των παραγράφων 2, 3 ή 4, κατά κανένα τρόπο δεν θίγεται η εγκυρότητα της εγγύησης αυτής και ο καταναλωτής µπορεί να βασιστεί στην εγγύηση και να απαιτήσει την τήρησή της. Άρθρο 7 ∆εσµευτικός χαρακτήρας την από πριν Συµβατικοί όροι ή συµφωνίες, οι οποίες συνάπτονται µε τον 1. πωλητή έλλειψη ενηµέρωσή συµµόρφωσης και οι οποίες, αµέσως ή εµµέσως, καταργούν ή περιορίζουν τα δικαιώµατα που απορρέουν από την παρούσα οδη- γία, δεν δεσµεύουν τον καταναλωτή, σύµφωνα µε την εθνική νοµοθεσία. του την για Τα κράτη µέλη µπορούν να ορίζουν ότι, σε περίπτωση µεταχειρι- σµένων αγαθών, ο πωλητής και ο καταναλωτής µπορούν να συµφωνούν συµβατικούς όρους ή συµφωνίες που προβλέπουν µι- κρότερη χρονική περίοδο όσον αφορά την ευθύνη του πωλητή από εκείνην που προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1. Η περίοδος αυτή δεν µπορεί να είναι κατώτερη του ενός έτους. 2. Τα κράτη µέλη λαµβάνουν τα αναγκαία µέτρα, προκειµένου να εξασφαλίσουν ότι ο καταναλωτής δεν στερείται της παρεχόµενης από την παρούσα οδηγία προστασίας, λόγω της επιλογής του εφαρµοστέου δικαίου της δικαίου µη κράτους µέλους ως σύµβασης, όταν η σύµβαση παρουσιάζει στενό σύνδεσµο µε το έδαφος κρατών µελών. Άρθρο 8 Εθνικά δίκαια και στοιχειώδης προστασία 1. Η άσκηση των παραχωρουµένων από την παρούσα οδηγία δικαιωµάτων δεν θίγει την άσκηση άλλων δικαιωµάτων που µπορεί να επικαλεσθεί ο καταναλωτής δυνάµει εθνικών κανόνων περί συµβατικής ή εξωσυµβατικής ευθύνης. 2. Στον τοµέα που καλύπτεται από την παρούσα οδηγία, τα κράτη µέλη µπορούν να θεσπίζουν ή να διατηρούν εν ισχύ αυστη- ρότερες διατάξεις, σύµφωνες προς τη συνθήκη, προκειµένου να εξασφαλίσουν ένα υψηλότερο επίπεδο προστασίας του κατα- ναλωτή. Άρθρο 9 Τα κράτη µέλη λαµβάνουν τα κατάλληλα µέτρα για την ενηµέρωση των καταναλωτών όσον αφορά τις εθνικές νοµοθετικές διατάξεις µεταφοράς της παρούσας οδηγίας και προτρέπουν, εφόσον είναι απαραίτητο, τις επαγγελµατικές οργανώσεις να ενηµερώσουν τους καταναλωτές για τα δικαιώµατά τους. Άρθρο 10 Το παράρτηµα της οδηγίας 98/27/ΕΚ συµπληρώνεται ως εξής: «10. Οδηγία 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συµβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999 σχετικά µε ορι- σµένες πτυχές της πώλησης και των εγγυήσεων κατα- ναλωτικών αγαθών (ΕΕ L 171 της 7. 7. 1999, σ. 12). ». Άρθρο 11 Μεταφορά στο εθνικό δίκαιο 1. Τα κράτη µέλη θεσπίζουν τις αναγκαίες νοµοθετικές, κανο- νιστικές και διοικητικές διατάξεις, προκειµένου να συµµορφωθούν προς την παρούσα οδηγία το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 2002. Ενηµερώνουν αµέσως σχετικά την Επιτροπή. Οι διατάξεις αυτές, όταν θεσπίζονται από τα κράτη µέλη, αναφέ- ρονται στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από την αναφορά αυτή κατά την επίσηµη δηµοσίευσή τους. Οι λεπτοµερείς διατάξεις για την αναφορά αυτή καθορίζονται από τα κράτη µέλη. 2. Τα κράτη µέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείµενο των διατάξεων εσωτερικού δικαίου που θεσπίζουν στον τοµέα που διέ- πεται από την παρούσα οδηγία. Άρθρο 12 Επανεξέταση Η Επιτροπή, το αργότερο στις 7 Ιουλίου 2006 επανεξετάζει την εφαρµογή της παρούσας οδηγίας και υποβάλλει έκθεση στο Ευρω- παϊκό Κοινοβούλιο και το Συµβούλιο. Η έκθεση αυτή εξετάζει, µεταξύ άλλων, την περίπτωση της θέσπισης άµεσης ευθύνης του παραγωγού και, συνοδεύεται, ενδεχοµένως, από προτάσεις. Άρθρο 13 Έναρξη ισχύος Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την ηµέρα της δηµοσίευσής της στην Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Άρθρο 14 Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη µέλη. Βρυξέλλες, 25 Μαΐου 1999. Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Για το Συµβούλιο Ο Πρόεδρος J. M. GIL-ROBLES Ο Πρόεδρος H. EICHEL