title: 1999 m. gegužės 25 d. Tarpinstitucinis susitarimas tarp Europos Parlamento, Europos Sąjungos Tarybos ir Europos Bendrijų Komisijos dėl Europos kovos su sukčiavimu tarnybos (OLAF) atliekamų vidaus tyrimų

eurovoc_concepts:
Council of the European Union
European Anti-fraud Office
European Commission
European Parliament
committee of inquiry
interinstitutional agreement

text: 01/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 105 31999Q0531 L 136/15 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS 1999 5 31 Tarpinstitucinis susitarimas 1999 m. gegužės 25 d. tarp Europos Parlamento, Europos Sąjungos Tarybos ir Europos Bendrijų Komisijos dėl Europos kovos su sukčiavimu tarnybos (OLAF) atliekamų vidaus tyrimų EUROPOS PARLAMENTAS, EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA IR EUROPOS BENDRIJŲ KOMISIJA, Euratomo sutartimis ar jomis remiantis įsteigtose institu- cijose, įstaigose, tarnybose ir organizacijose; remdamiesi 1998 m. spalio 7 d. Europos Parlamento rezoliucija dėl Sukčiavimo prevencijos koordinavimo padalinio (UCLAF) nepriklausomumo, vaidmens ir statuso (1), (2) kadangi Komisija nustatė, kad Europos kovos su sukčia- vimu tarnybos atsakomybė ne apsiriboja finansinių inte- resų apsauga, o apima visų rūšių veiklą, susijusią su porei- kiu saugoti Bendrijos interesus nuo netinkamo elgesio, už kurį gali būti taikoma administracinė ar baudžiamoji atsa- komybė; remdamiesi 1999 m. kovo 15 d. Tarybos išvadomis, priimtomis po išsamių diskusijų su Europos Parlamento ir Komisijos atsto- vais, pažymėdami 1999 m. balandžio 28 d. Komisijos sprendimą 1999/352/EB, EAPB, Euratomas dėl Europos kovos su sukčia- vimu tarnybos (OLAF) įsteigimo (2), (3) kadangi turi būti plečiama kovos su sukčiavimu sritis ir didinamas jos veiksmingumas, pasinaudojant esama patir- timi administracinių tyrimų srityje; (1) kadangi Europos Parlamento ir Tarybos reglamentas (EB) Nr. 1073/1999 (3) bei Tarybos reglamentas (Euratomas) Nr. 1074/1999 (4) dėl Europos kovos su sukčiavimu tar- nybos (OLAF) atliekamų tyrimų nustato, kad Tarnyba turi teisę inicijuoti ir atlikti administracinius tyrimus EB arba (1) OL C 328, 1998 10 26, p. 95. (2) OL L 136, 1999 5 31, p. 20. (3) OL L 136, 1999 5 31, p. 1. (4) OL L 136, 1999 5 31, p. 8. (4) kadangi dėl to, remdamosi savo administraciniu savaran- kiškumu, visos institucijos, įstaigos, tarnybos ir organiza- cijos turi patikėti Tarnybai užduotį atlikti vidaus administ- racinius tyrimus siekiant išaiškinti tuos rimtus faktus, susijusius su profesinių pareigų vykdymu, kurie gali reikš- ti, kad Bendrijos pareigūnai ir tarnautojai nevykdo pareigų, kaip nurodyta Europos Bendrijų pareigūnų tarnybos nuo- statų ir kitų tarnautojų įdarbinimo sąlygų (toliau – Tarny- bos nuostatai) 11 straipsnyje, 12 straipsnio antroje ir tre- čioje pastraipose, 13, 14, 16 straipsniuose ir 17 straipsnio pirmoje pastraipoje, kurie kenkia šių Bendrijų interesams ir kurie gali užtraukti drausminę, o atitinkamais atvejais – baudžiamąją atsakomybę, arba vadovaujantis Tarnybos rimtais nuostatų 22 straipsniu gali būti laikomi 106 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 01/3 t. (5) (6) (7) nusižengimais; arba gali reikšti, kad tokių pareigų nevykdo Bendrijų institucijų, įstaigų, tarnybų ir organizacijų nariai, vadovai ar personalo nariai, kuriems netaikomi Tarnybos nuostatai; kadangi tokie tyrimai turi būti atliekami griežtai laikantis Europos Bendrijų steigimo sutarčių, pirmiausia Protokolo dėl privilegijų ir imunitetų, juos įgyvendinančių doku- mentų ir Tarnybos nuostatų atitinkamų nuostatų; kadangi tokie tyrimai turi būti atliekami lygiavertėmis sąly- gomis visose Bendrijos institucijose, įstaigose, tarnybose ir organizacijose; kadangi šios užduoties skyrimas Tarnybai neturi paveikti pačių institucijų, įstaigų, tarnybų ar organi- zacijų atsakomybės ir jokiu būdu neturi sumažinti atitin- kamų asmenų teisinės apsaugos; kadangi iki tol, kol bus iš dalies pakeisti Tarnybos nuosta- tai, turi būti numatytos praktinės nuostatos, numatančios, kad institucijų ir įstaigų nariai, tarnybų ir organizacijų vadovai bei įstaigų, tarnybų ir organizacijų pareigūnai ir tarnautojai turi bendradarbiauti, kad vidaus tyrimai vyktų sklandžiai, institucijų, pasitarę dėl bendrų taisyklių parengimo, kviesdami kitas institucijas, įstaigas, tarnybas ir organizacijas pri- sijungti prie šio susitarimo, SUSITARIA: 1. Priimti bendras taisykles, kuriose nustatomos įgyvendinimo priemonės, reikalingos užtikrinti, kad jų institucijoje Tarnybos atliekami tyrimai vyktų sklandžiai. Šiais tyrimais siekiama: — kovoti su sukčiavimu, korupcija ir bet kokia kita neteisėta veikla, kenkiančia Europos Bendrijų finansiniams intere- sams, Priimta Briuselyje, 1999 m. gegužės 25 d. — išaiškinti rimtus faktus, susijusius su profesinių pareigų vykdymu, kurie gali reikšti, kad Bendrijų pareigūnai ar kiti tarnautojai nevykdo pareigų ir kurie gali užtraukti draus- minę ar atitinkamais atvejais – baudžiamąją atsakomybę, arba gali reikšti, kad tokių pareigų nevykdo nariai, vado- vai ar personalo nariai, kuriems netaikomi Tarnybos nuo- statai. Šie tyrimai atliekami griežtai laikantis Europos Bendrijų stei- gimo sutarčių, pirmiausia Protokolo dėl privilegijų ir imuni- tetų, juos įgyvendinančių dokumentų ir Tarnybos nuostatų ati- tinkamų nuostatų. Jie taip pat atliekami laikantis Europos bendrijos ir Europos atominės energijos bendrijos reglamentais nustatytų nuostatų ir sąlygų. 2. Parengti tokias taisykles ir tučtuojau pradėti jas taikyti, pri- imant vidaus sprendimą pagal prie šio susitarimo pridėtą pavyzdį bei nenukrypstant nuo šio pavyzdžio, išskyrus atve- jus, kai dėl jų ypatingų reikalavimų toks nukrypimas yra tech- niškai būtinas. 3. Pripažinti būtinumą perduoti Tarnybai visus prašymus dėl pareigūno ar tarnautojo, susijusio su bet kokia sukčiavimo ar korupcijos ar bet kokia kita neteisėta veikla, imuniteto nuo teismo proceso panaikinimo, kad Tarnyba pateiktų savo nuo- monę. Tarnyba informuojama, jei paduotas prašymas panai- kinti vieno iš institucijų narių imunitetą. 4. Pranešti Tarnybai apie nuostatas, kurias jie parengė šiam susi- tarimui įgyvendinti. Šis susitarimas gali būti keičiamas tik jį pasirašiusioms instituci- joms aiškiai sutinkant. Kitos EB sutartimi ar Euratomo sutartimi ar jomis remiantis įsteig- tos institucijos, įstaigos, tarnybos ir organizacijos yra kviečiamos prisijungti prie šio susitarimo, pasiunčiant deklaraciją, adresuotą visiems jį pasirašiusių institucijų pirmininkams kartu. Šis susitarimas įsigalioja 1999 m. birželio 1 d. Europos Parlamento vardu Europos Sąjungos Tarybos vardu Europos Bendrijų Komisijos vardu Pirmininkas J. M. GIL-ROBLES Pirmininkas H. EICHEL Pirmininkas J. SANTER 01/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 107 PRIEDAS SPRENDIMO PAVYZDYS (INSTITUCIJOS/ĮSTAIGOS ARBA TARNYBOS/ORGANIZACIJOS) SPRENDIMAS dėl vidaus tyrimų, susijusių su Bendrijų interesams kenkiančio sukčiavimo, korupcijos ir bet kokios kitos neteisėtos veiklos prevencija, nuostatų ir sąlygų (data) INSTITUCIJA, ĮSTAIGA, TARNYBA ar ORGANIZACIJA atsižvelgdama į (teisinis pagrindas) kadangi: (1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) Europos Parlamento ir Tarybos reglamentas (EB) Nr. 1073/1999 (1) bei Tarybos reglamentas (Euratomas) Nr. 1074/1999 (2) dėl Europos kovos su sukčiavimu tarnybos (OLAF) atliekamų tyrimų nustato, kad Tarnyba turi teisę inicijuoti ir atlikti administracinius tyrimus EB sutartimi ar Euratomo sutartimi arba jomis remiantis įsteigtose institucijose, įstaigose, tarnybose ir organizacijose; Komisija nustatė, kad Europos kovos su sukčiavimu tarnybos atsakomybė ne apsiriboja finansinių interesų apsauga, o apima visų rūšių veiklą, susijusią su poreikiu saugoti Bendrijos interesus nuo netinkamo elgesio, už kurį gali būti taikoma administracinė ar baudžiamoji atsakomybė; turi būti plečiama kovos su sukčiavimu sritis ir didinamas jos veiksmingumas, pasinaudojant esama patirtimi administracinių tyrimų srityje; to, remdamosi savo administraciniu savarankiškumu, visos institucijos, dėl tarnybos ir organizacijos turi patikėti Tarnybai užduotį atlikti vidaus administracinius tyrimus, siekiant išaiškinti tuos rimtus faktus, susijusius su profesinių pareigų vykdymu, kurie gali reikšti, kad Bendrijos pareigūnai ir tarnautojai nevykdo pareigų, kaip nurodyta Europos Bendrijų pareigūnų tarnybos nuostatų ir kitų tarnautojų įdarbinimo sąlygų (toliau – Tarnybos nuostatai) 11 straipsnyje, 12 straipsnio antroje ir trečioje pastraipose, 13, 14, 16 straipsniuose ir 17 straipsnio pirmoje pastraipoje, kurie kenkia šių Bendrijų interesams ir kurie gali užtraukti drausminę, o atitinkamais atvejais – baudžiamąją atsakomybę, arba vadovaujantis Tarnybos nuostatų 22 straipsniu gali būti laikomi rimtais nusižengimais; arba gali reikšti, kad tokių pareigų nevykdo Bendrijų institucijų, įstaigų, tarnybų ir organizacijų nariai, vadovai ar personalo nariai, kuriems netaikomi Tarnybos nuostatai; įstaigos, tokie tyrimai turi būti atliekami griežtai laikantis Europos Bendrijų steigimo sutarčių, pirmiausia Protokolo dėl privilegijų ir imunitetų, juos įgyvendinančių dokumentų ir Tarnybos nuostatų atitinkamų nuostatų; tokie tyrimai turi būti atliekami lygiavertėmis sąlygomis visose Bendrijos institucijose, įstaigose, tarnybose ir organizacijose; šios užduoties skyrimas Tarnybai neturi paveikti pačių institucijų, įstaigų, tarnybų ar organizacijų atsakomybės ir jokiu būdu neturi sumažinti atitinkamų asmenų teisinės apsaugos; kol bus iš dalies pakeisti Tarnybos nuostatai, turi būti numatytos praktinės nuostatos, numatančios, kad institucijų ir įstaigų nariai, tarnybų ir organizacijų vadovai bei institucijų, įstaigų, tarnybų ir organizacijų pareigūnai ir tarnautojai turi bendradarbiauti, kad vidaus tyrimai vyktų sklandžiai, (1) OL L 136, 1999 5 31, p. 1. (2) OL L 136, 1999 5 31, p. 8. 108 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 01/3 t. NUSPRENDĖ: 1 straipsnis Pareiga bendradarbiauti su Tarnyba (Institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) generalinis sekretorius, tarnybos bei kiekvienas vadovas, pareigūnas ar tarnautojas turi visokeriopai bendradarbiauti su Tarnybos atstovais ir teikti bet kurią tyrimui reikalingą pagalbą. Todėl Tarnybos atstovams jie turi teikti visą naudingą informaciją ir paaiškinimus. Nariai visokeriopai bendradarbiauja su Tarnyba, nepažeisdami Europos Bendrijų steigimo sutarčių, pirmiausia Protokolo dėl privilegijų ir imunitetų, taip pat atitinkamų juos įgyvendinančių dokumentų nuostatų. 2 straipsnis Pareiga teikti informaciją Kiekvienas (institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) pareigūnas ar tarnautojas, sužinojęs apie įrodymus, kurie leidžia įtarti, kad yra galimų Bendrijų interesams kenkiančio sukčiavimo, korupcijos ar bet kokios kitos neteisėtos veiklos atvejų, arba apie rimtus faktus, susijusius su profesinių pareigų vykdymu, kurie gali reikšti, kad Bendrijų pareigūnai ar kiti tarnautojai nevykdo pareigų ir kurie gali užtraukti drausminę, o atitinkamais atvejais – baudžiamąją atsakomybę, arba gali reikšti, kad tokių pareigų nevykdo nariai, vadovai ar personalo nariai, kuriems netaikomi Tarnybos nuostatai, turi nedelsdamas pranešti apie tai savo tarnybos vadovui ar generaliniam direktoriui, arba, jei jis mano, kad būtų tikslinga – Generaliniam sekretoriui arba tiesiogiai Tarnybai. (Institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) generalinis sekretorius, generaliniai direktoriai ir tarnybų vadovai nedelsdami perduoda Tarnybai visus jiems žinomus įrodymus, kuriais remiantis galima įtarti, kad yra pirmojoje dalyje minimų pažeidimų. (Institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) vadovai, pareigūnai ar tarnautojai jokiu būdu negali būti diskriminuojami ar su jais negali būti šališkai elgiamasi dėl to, kad jie pranešė pirmojoje ir antrojoje dalyse nurodytą informaciją. Nariai, sužinoję apie pirmojoje dalyje nurodytus faktus, praneša apie tai institucijos (ar įstaigos) pirmininkui arba, jei jie mano, kad būtų tikslinga – tiesiogiai Tarnybai. 3 straipsnis Saugumo tarnybos pagalba Tarnybos direktoriaus prašymu (institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) saugumo tarnyba padeda Tarnybai atlikti tyrimus. 4 straipsnis Suinteresuotos šalies informavimas Jei atsiranda galimybė, kad narys, vadovas, pareigūnas ar tarnautojas turės dalyvauti procese, apie tai nedelsiant pranešama suinteresuotai šaliai, jeigu tai nepakenks tyrimui. Bet kuriuo atveju išvados, kuriose įvardijamas kuris nors (institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) narys, vadovas, pareigūnas ar tarnautojas, baigus tyrimą negali būti daromos tol, kol suinteresuotai šaliai nebus suteikta galimybė pareikšti savo nuomonę dėl su ja susijusių aplinkybių. Tais atvejais, kai dėl tyrimo naudos būtina išlaikyti visišką slaptumą, bet reikia vykdyti tyrimo procesą, patenkantį į nacionalinio teismo kompetenciją, pareiga kviesti (institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) narį, vadovą, pareigūną ar tarnautoją, kad jis galėtų pareikšti savo nuomonę, gali būti atidėta, jei atitinkamai pirmininkas arba Generalinis Sekretorius su tuo sutinka. 5 straipsnis Informavimas apie tyrimo pabaigą nesiimant jokių tolesnių veiksmų Jei atlikus vidaus tyrimą (institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) nariui, vadovui, pareigūnui ar tarnautojui, kurie buvo įtariami neteisėta veikla, negali būti keliama jokia byla, Tarnybos direktoriaus sprendimu vidaus tyrimas dėl jo baigiamas, nesiimant jokių tolesnių veiksmų. Tarnybos direktorius apie tai raštu praneša suinteresuotajai šaliai. 01/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 109 6 straipsnis Imuniteto panaikinimas Visi nacionalinės policijos ar teismo institucijos prašymai panaikinti (institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) vadovo, pareigūno ar tarnautojo, susijusio su bet kokia sukčiavimo ar korupcijos ar bet kokia kita neteisėta veikla, imunitetą nuo teismo proceso, paduodami Tarnybos direktoriui, kad jis pareikštų savo nuomonę. Jei paduotas prašymas panaikinti institucijos (ar įstaigos) nario imunitetą, Tarnyba informuojama. 7 straipsnis Įsigaliojimo data Šis sprendimas įsigalioja 1999 m. birželio 1 d. Priimta (vieta, data) (Institucijos, įstaigos, tarnybos ar organizacijos) vardu


title: Rådets förordning (EG, Euratom) nr 1149/1999 av den 25 maj 1999 om ändring av förordning (EG, Euratom) nr 2728/94 om upprättande av en garantifond för åtgärder avseende tredje land

eurovoc_concepts:
Community loan
budgetary reserve (EU)
credit guarantee
fund (EU)
investment protection
third country

formats: html pdf print

text: 2. 6. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 139/1 I (R(cid:132)ttsakter vilkas publicering (cid:132)r obligatorisk) R(cid:143)DETS F(cid:153)RORDNING (EG, EURATOM) nr 1149/1999 av den 25 maj 1999 om (cid:132)ndring av f(cid:148)rordning (EG, Euratom) nr 2728/94 om uppr(cid:132)ttande av en garantifond f(cid:148)r (cid:134)tg(cid:132)rder avseende tredje land EUROPEISKA UNIONENS R(cid:143)D HAR ANTAGIT DENNA F(cid:153)RORDNING med beaktande av F(cid:148)rdraget om uppr(cid:132)ttandet av Euro- peiska gemenskapen, s(cid:132)rskilt artikel 308 i detta, med beaktande av F(cid:148)rdraget om uppr(cid:132)ttandet av Euro- peiska atomenergigemenskapen, s(cid:132)rskilt artikel 203 i detta, med beaktande av kommissionens f(cid:148)rslag (1), med beaktande av Europaparlamentets yttrande (2), med beaktande av revisionsr(cid:132)ttens yttrande (3), och av f(cid:148)ljande sk(cid:132)l: (1) (2) (3) (4) (5) Garantifonden finansieras genom betalningar fr(cid:134)n Europeiska gemenskapernas allm(cid:132)nna budget, r(cid:132)nta p(cid:134) investerade medel och belopp som drivs in fr(cid:134)n f(cid:148)rsumliga g(cid:132)lden(cid:132)rer i de fall fonden redan har fullgjort sina garanti(cid:134)taganden. Gjorda erfarenheter av fondens verksamhet visar att 9 % torde vara ett f(cid:148)rh(cid:134)llande mellan l(cid:132)mpligt fondens medel och dess garanti(cid:134)taganden (vilket omfattar kapitalbelopp och upplupen r(cid:132)nta). F(cid:148)r att uppn(cid:134) m(cid:134)lbeloppet bed(cid:148)ms betalningar till garantifonden motsvarande 9 % av varje transak- tionsbelopp vara l(cid:132)mpliga. Fonden uppn(cid:134)dde sitt m(cid:134)lbelopp den 31 december 1997, varf(cid:148)r inbetalningssatsen s(cid:134)ledes b(cid:148)r ses (cid:148)ver. fondens N(cid:132)r (cid:134)terbetalas (cid:148)verskottet skapernas allm(cid:132)nna budget. tillg(cid:134)ngar (cid:148)verskrider m(cid:134)lbeloppet till Europeiska gemen- (1) EGT C 32, 6. 2. 1999, s. 11. (2) EGT C 379, 7. 12. 1998, s. 155. (3) Yttrandet avgivet den 30 oktober 1998. (6) (7) (8) Kommissionen b(cid:148)r rapportera till Europaparla- mentet och r(cid:134)det om fondens verksamhet och beakta m(cid:148)jliga f(cid:148)r(cid:132)ndringar av de risker som garan- tifonden l(cid:148)per efter gemenskapens utvidgning. F(cid:148)rordning (EG, Euratom) nr 2728/94 (4) b(cid:148)r (cid:132)ndras i enlighet h(cid:132)rmed. F(cid:148)rdragen inneh(cid:134)ller inte n(cid:134)gra andra befogenheter f(cid:148)r antagandet av denna f(cid:148)rordning (cid:132)n dem som anges i artikel 308 i EG-f(cid:148)rdraget och artikel 203 i Euratomf(cid:148)rdraget. H(cid:142)RIGENOM F(cid:153)RESKRIVS F(cid:153)LJANDE. Artikel 1 F(cid:148)rordning (EG, Euratom) nr 2728/94 (cid:132)ndras enligt f(cid:148)ljande: 1) Artikel 3 andra stycket skall ers(cid:132)ttas med f(cid:148)ljande: ”M(cid:134)lbeloppet skall vara 9 % av gemenskapens samlade (cid:134)taganden, omfattande kapitalbelopp och upplupen r(cid:132)nta, i samband med varje transaktion. ” 2) Artikel 4. 1 skall ers(cid:132)ttas med f(cid:148)ljande: ”De betalningar som anges i artikel 2 f(cid:148)rsta streck- satsen skall motsvara 9 % av transaktionens kapitalbe- lopp. ” 3) Artikel 5 f(cid:148)rsta stycket skall ers(cid:132)ttas med f(cid:148)ljande: ”Om fondens tillg(cid:134)ngar efter fullg(cid:148)rande av garanti(cid:134)ta- ganden p(cid:134) grund av betalningsunderl(cid:134)telse understiger 75 % av m(cid:134)lbeloppet, skall inbetalningssatsen f(cid:148)r nya transaktioner h(cid:148)jas till 10 % till dess att m(cid:134)lbeloppet p(cid:134) nytt uppn(cid:134)s. ” (4) EGT L 293, 12. 11. 1994, s. 1. L 139/2 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 2. 6. 1999 4) Artikel 9 skall ers(cid:132)ttas med f(cid:148)ljande: ”B(cid:134)de n(cid:132)r det f(cid:148)rsta anslutningsavtalet ing(cid:134)s med de ans(cid:148)kande staterna och senast den 31 december 2006 skall kommissionen till Europaparlamentet och r(cid:134)det (cid:148)verl(cid:132)mna utf(cid:148)rliga rapporter r(cid:148)rande fondens verk- samhet. Om s(cid:134) (cid:132)r n(cid:148)dv(cid:132)ndigt skall kommissionen f(cid:148)rel(cid:132)gga r(cid:134)det l(cid:132)mpliga f(cid:148)rslag till (cid:132)ndring av fondens parametrar. ” Artikel 2 Denna f(cid:148)rordning tr(cid:132)der i kraft den 1 januari 2000. Denna f(cid:148)rordning (cid:132)r till alla delar bindande och direkt till(cid:132)mplig i alla medlemsstater. Utf(cid:132)rdad i Bryssel den 25 maj 1999. P(cid:134) r(cid:134)dets v(cid:132)gnar H. EICHEL Ordf(cid:148)rande


title: Europa-parlamentets og Rådets direktiv 1999/44/EF af 25. maj 1999 om visse aspekter af forbrugerkøb og garantier i forbindelse hermed

eurovoc_concepts:
consumer goods
consumer protection
guarantee
sale

text: L 171/12 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 7. 7. 1999 EUROPA-PARLAMENTETS OG RÅDETS DIREKTIV 1999/44/EF af 25. maj 1999 om visse aspekter af forbrugerkøb og garantier i forbindelse hermed EUROPA-PARLAMENTET OG RÅDET FOR DEN EUROPÆISKE UNION HAR — bedre mulighed for at udnytte fordelene ved det indre marked; under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europæiske Fællesskab, særlig artikel 95, under henvisning til forslag fra Kommissionen (1), under henvisning til udtalelse fra Det Økonomiske og Sociale Udvalg (2), fremgangsmåden i i henhold til traktatens artikel 251, på grundlag af Forligsudvalgets fælles udkast af 18. maj 1999 (3), og ud fra følgende betragtninger: (1) (2) (3) (4) Efter traktatens artikel 153, stk. 1 og 3, skal Fællesskabet bidrage til virkeliggørelsen af et højt forbrugerbeskyttel- sesniveau ved foranstaltninger, i henhold til artikel 95; som det vedtager det indre marked udgør et område uden indre grænser med fri bevægelighed for varer, personer, tjenesteydelser og kapital; de frie varebevægelser gælder ikke alene for erhvervsdrivende, men også for privatpersoner; dette indebærer, at forbrugere, der bor i én medlemsstat, frit bør kunne købe varer på en anden medlemsstats område på grundlag af et minimum af rimelige ensartede regler for køb af forbrugsvarer; medlemsstaternes lovgivninger om forbrugerkøb afviger på mange punkter fra hinanden med det resultat, at de nationale markeder indbyrdes forskellige, og at der kan opstå konkurrencefordrejning mellem sælgerne; forbrugsvarer for er forbrugere, som søger at drage fordel af det indre marked ved at købe varer i en anden medlemsstat end deres bopælsstat, spiller en grundlæggende rolle for gennemførelsen af det indre marked; kuristig genetable- ring af grænser og opdeling af markederne bør modvirkes; disse muligheder er kraftigt forøget i kraft af de nye kommunikationsteknologier, let adgang til distributionssystemerne i andre medlemsstater eller tredjelande; uden en minimumsharmonisering af reglerne for forbrugerkøb er der fare for, at udviklingen af fjernsalg ved hjælp af nye kommunikationsteknologier bliver hindret; som giver (5) skabelsen af et fælles grundlag af minimumsrettigheder for forbrugerne, som gælder, uanset hvor i Fællesskabet varerne er købt, vil øge forbrugernes tillid og give dem (1) EFT C 307 af 16. 10. 1996, s. 8 og EFT C 148 af 14. 5. 1998, s. 12. (2) EFT C 66 af 3. 3. 1997, s. 5. (3) Europa-Parlamentets udtalelse af 10. marts 1998 (EFT C 104 af 6. 4. 1998, s. 30), Rådets fælles holdning af 24. september 1998 (EFT C 333 af 30. 10. 1998, s. 46) og Europa-Parlamentets afgørelse af 17. december 1998 (EFT C 98 af 9. 4. 1999, s. 226). Europa- Parlamentets afgørelse af 5. maj 1999. Rådets afgørelse af 17. maj 1999. (6) (7) (8) (9) de nationale de største vanskeligheder for forbrugerne og den største kilde til konflikt med sælgerne vedrører varernes manglende overensstemmelse med købsaftalen; derfor bør om forbrugerkøb lovgivninger tilnærmes indbyrdes for så vidt angår dette aspekt, dog uden at dette berører de nationale retsregler og prin- cipper vedrørende de ordninger, der gælder for ansvar i og uden for kontraktforhold; varerne bør frem for alt være i overensstemmelse med købsaftalen; begrebet overensstemmelse med købsaftalen kan betragtes som et fælles element i medlemsstaternes forskellige retstraditioner; inden for visse medlemsstaters retstraditioner vil det ikke være muligt alene at basere sig på dette princip, hvis man vil sikre en minimumsbeskyt- telse af forbrugeren; det kan specielt i forbindelse med sådanne retstraditioner være hensigtsmæssigt at vedtage supplerende nationale bestemmelser for at sikre, at forbrugeren er beskyttet i de tilfælde, hvor parterne ikke har vedtaget særlige aftalevilkår, eller hvor parterne har vedtaget aftalevilkår eller bestemmelser, der direkte eller indirekte ophæver eller begrænser forbrugerens rettig- heder; i det omfang disse rettigheder følger af direktivet, er sådanne aftalevilkår eller bestemmelser ikke bindende for forbrugeren; for at lette anvendelsen af princippet om, at en vare skal være i overensstemmelse med købsaftalen, er det nyttigt at indføre en formodning for varens overensstemmelse med købsaftalen, der dækker de hyppigst forekommende tilfælde; denne formodning indskrænker ikke princippet om parternes aftalefrihed; endvidere vil elementerne i denne formodning kunne anvendes til at afgøre, om varerne er i overensstemmelse med købsaftalen i tilfælde, hvor der ikke er fastsat særlige aftalevilkår, og i tilfælde af anvendelse af minimumsklausulen; den beskaffenhed og brugbarhed, som forbrugerne med rimelighed kan forvente, afhænger bl. a af om varerne er nye eller brugte; elementerne i formodningen er kumulative; hvis et af elementerne er åbenlyst uanvendeligt i en given situation finder de øvrige elementer stadig anvendelse; sælgeren bør være direkte ansvarlig over for forbrugeren for, at varerne er i overensstemmelse med aftalen; dette er den traditionelle løsning, der er valgt i medlemssta- ternes lovgivninger; sælger bør dog efter regler fastsat i national lovgivning frit kunne gøre regres mod produ- centen, en tidligere sælger i samme aftalekæde eller en anden mellemmand, medmindre han har givet afkald på 7. 7. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 171/13 denne ret; dette direktiv berører ikke princippet om aftalefrihed mellem sælger, producent, en tidligere sælger eller en anden mellemmand; spørgsmålet om, mod hvem og hvordan sælgeren kan gøre regres, afgøres efter den nationale lovgivning; periode af to år fra varens levering; hvis reklamationsfri- sten efter national lovgivning ikke begynder at løbe fra leveringen af varen, må fristernes samlede varighed i henhold til national lovgivning ikke være kortere end to år fra leveringstidspunktet; (10) (11) (12) (13) i tilfælde af manglende overensstemmelse med aftalen bør forbrugeren have ret til gratis afhjælpning eller omlevering eller i mangel heraf til afslag i prisen eller til at hæve købet; første omgang kræve, at sælgeren forbrugeren kan i afhjælper den manglende overensstemmelse eller omle- verer, medmindre dette vil være umuligt eller uforholds- mæssigt; hvorvidt denne beføjelse er uforholdsmæssig, bør afgøres objektivt; en beføjelse anses for uforholds- mæssig, hvis den vil påføre sælgeren omkostninger, der i forhold til omkostningerne ved en alternativ beføjelse er urimelige; omkostninger er urimelige, hvis de er væsent- ligt højere end omkostningerne ved en anden beføjelse; sælgeren kan i tilfælde af manglende overensstemmelse altid som forligsmulighed tilbyde forbrugeren en eller anden form for afhjælpning; forbrugeren skal frit kunne acceptere eller afvise dette forslag; for at give forbrugerne mulighed for at udnytte det indre marked og købe forbrugsvarer i en anden medlemsstat, bør det henstilles, at producenter af forbrugsvarer, der markedsføres i flere medlemsstater, i forbrugernes in- teresse vedføjer varerne én liste med mindst en kontakt- adresse i hver af de medlemsstater, hvor varen markeds- føres; (14) henvisningerne til leveringstidspunktet indebærer ikke, at medlemsstaterne skal ændre deres regler om risikoover- gang; (18) medlemsstaterne kan hvad angår afhjælpning, omleve- ring eller forhandlinger mellem forbruger og sælger om tilvejebringelse af en mindelig ordning, fastsætte regler om suspension eller afbrydelse af den periode, hvori enhver manglende overensstemmelse skal vise sig, og af reklamationsfristen, hvis det er relevant og i overens- stemmelse med deres nationale lovgivning; (19) medlemsstaterne bør kunne fastsætte en frist, inden for sælgeren om hvilken forbrugeren skal underrette manglende købsaftalen; overensstemmelse med medlemsstaterne kan fastsætte et højere beskyttelsesni- indføre en sådan veau for forbrugeren ved ikke at forpligtelse; alle forbrugere i Fællesskabet bør under alle omstændigheder have en frist på mindst to måneder til at underrette sælgeren om manglende overensstemmelse med købsaftalen; (20) medlemsstaterne bør søge at undgå, at denne tidsfrist er til ulempe for forbrugere, der handler på tværs af græn- serne; medlemsstaterne bør underrette Kommissionen om deres brug af denne bestemmelse; Kommissionen bør overvåge virkningen på forbrugerne og på det indre marked af gennemførelsen af denne bestemmelse; oplys- ninger om de enkelte medlemsstaters brug af denne bestemmelse bør være andre medlemsstater og for forbrugere og forbrugerorganisati- oner i hele Fællesskabet; en oversigt over situationen i medlemsstaterne bør derfor offentliggøres i De Europæ- iske Fællesskabers Tidende; tilgængelige for de (15) medlemsstaterne kan fastsætte, at en eventuel tilbagebe- taling til forbrugeren kan nedsættes under hensyn til forbrugerens brug af varen i den tid, der er gået siden leveringen; nærmere bestemmelser om vilkår for at hæve købet kan fastsættes i den nationale lovgivning; (21) forbrugerens ret brugte varer er som følge af deres natur generelt umulige at omlevere; til omlevering gælder derfor generelt ikke for disse varer; medlemsstaterne kan, når det drejer sig om sådanne varer, give parterne mulighed for at aftale en kortere ansvarsperiode; (16) (17) for så vidt angår visse varekategorier er det gældende praksis, at sælgeren eller producenten yder garantier, der sikrer forbrugeren mod enhver manglende overensstem- melse med købsaftalen, der måtte vise sig inden for en vis frist; denne praksis kan bidrage til øget konkurrence på markedet; sådanne garantier er lovlige markedsfø- ringsmidler, men må ikke vildlede forbrugeren; for at sikre, at forbrugeren ikke vildledes, skal garantierne inde- holde bestemte informationer — det skal bl. a. fremgå, at garantien ikke påvirker forbrugerens lovfæstede rettig- heder; der bør fastsættes en frist, inden for hvilken sælgeren er ansvarlig over for forbrugeren for manglende overens- stemmelse med aftalen, som er til stede ved leveringen af varen; medlemsstaterne kan også fastsætte en frist, inden for hvilken forbrugerne kan udøve deres rettigheder; reklamationsfristen må dog ikke udløbe inden for en (22) de rettigheder, der tillægges forbrugerne med direktivet, må ikke kunne indskrænkes eller ophæves efter aftale mellem parterne, da den lovmæssige beskyttelse i så fald ville blive indholdsløs; dette princip bør også gælde for ifølge hvilke forbrugeren formodes at være klausuler, L 171/14 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 7. 7. 1999 bekendt med enhver manglende overensstemmelse med købsaftalen på tidspunktet for dennes indgåelse; det bør ikke indskrænke direktivets beskyttelse af forbrugerne, at en ikke-medlemsstats lovgivning er blevet valgt af parterne som gældende for købsaftalen; (23) de forskellige medlemsstaters lovgivning og retspraksis på dette område viser, at der er et voksende ønske om at sikre forbrugerne et højt beskyttelsesniveau; på baggrund af denne udvikling og erfaringerne med gennemførelsen af dette direktiv kan det vise sig nødvendigt med en yderligere harmonisering, navnlig at det fastsættes, at producenten hæfter direkte for de mangler, han er ansvarlig for; (24) medlemsstaterne bør have mulighed for på det område, der er omfattet af dette direktiv, at vedtage eller opret- holde strengere bestemmelser for at sikre forbrugerne et endnu højere beskyttelsesniveau; (25) i henhold til Kommissionens henstilling af 30. marts 1998 om de principper, der finder anvendelse på organer med ansvar for udenretlig bilæggelse af tvister på forbrugerområdet (1), kan medlemsstaterne oprette organer, som sikrer, at klager på såvel nationalt som grænseoverskridende plan behandles upartisk og effek- tivt, og som forbrugerne kan bruge som mæglere; (26) med henblik på at beskytte forbrugernes kollektive in- teresser bør dette direktiv føjes til listen over direktiver i bilaget til Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 98/27/ EF af 19. maj 1998 om søgsmål med påstand om forbud på området beskyttelse af forbrugerens interesser (2) — UDSTEDT FØLGENDE DIREKTIV: Artikel 1 Anvendelsesområde og definitioner 1. Formålet med dette direktiv er en indbyrdes tilnærmelse af medlemsstaternes love og administrative bestemmelser om visse aspekter ved køb af forbrugsvarer og om garantier i forbindelse hermed for at sikre, at der fastsættes et ensartet minimumsniveau for forbrugerbeskyttelse inden for rammerne af det indre marked. 2. I dette direktiv forstås ved: a) forbruger: en fysisk person, der i forbindelse med de af dette direktiv omfattede aftaler, ikke handler som led i sit erhverv b) forbrugsvare enhver løsøregenstand undtagen — varer, som sælges på tvangsauktion eller i øvrigt i henhold til lov — vand og gas, medmindre disse varer sælges i et afgrænset volumen eller i en bestemt mængde (1) EFT L 115 af 17. 4. 1998, s. 31. (2) EFT L 166 af 11. 6. 1998, s. 51. — elektricitet c) sælger: en fysisk eller juridisk person, der ved en købsaftale handler som led i sit erhverv d) producent: den, der har fremstillet en forbrugsvare, den importør, der har indført den til Fællesskabet, eller enhver anden, der fremstår som producent ved at have forsynet varen med sit navn, sit mærke eller et andet kendetegn e) garanti: enhver forpligtelse, som en sælger eller producent har påtaget sig over for forbrugeren til uden ekstra omkost- ninger at refundere købesummen eller omlevere, reparere eller på anden måde afhjælpe mangler ved forbrugsvaren, hvis den ikke svarer til de specifikationer, der fremgår af garantierklæringen eller af reklamer for varen f) afhjælpning: at bringe forbrugsvaren i overensstemmelse med købsaftalen i tilfælde af manglende overensstemmelse. 3. Medlemsstaterne kan fastsætte, at »forbrugsvarer« ikke omfatter brugte genstande, som sælges på en offentlig auktion, hvor forbrugerne har mulighed for selv at være til stede under auktionen. 4. Ved anvendelsen af dette direktiv anses aftaler om leve- ring af varer, som først skal tilvirkes, som aftaler om køb af forbrugsvarer. Artikel 2 Overensstemmelse med aftalen Sælgeren har pligt til at levere forbrugeren varer, der er i 1. overensstemmelse med købsaftalen. Forbrugsvarer formodes at være i overensstemmelse med 2. aftalen, hvis de a) er i overensstemmelse med sælgers beskrivelse af dem og har den beskaffenhed, der svarer til en vareprøve eller model, som sælger har forelagt forbrugeren b) er egnet til et særligt formål, som forbrugeren ønsker at de skal kunne anvendes til, når han har gjort sælger bekendt hermed på tidspunktet for aftalens indgåelse, og sælger har accepteret dette c) er egnet til de formål, som varer af samme type sædvan- ligvis anvendes til d) har den beskaffenhed og brugbarhed, der er sædvanlig for varer af samme type, og som forbrugeren med rimelighed kan forvente under hensyntagen til deres art og i givet fald de oplysninger om deres konkrete egenskaber, der er afgivet offentligt om dem af sælgeren, producenten eller dennes repræsentant, navnlig i reklamer eller gennem mærkning. Der er ikke tale om manglende overensstemmelse i denne 3. artikels forstand, hvis forbrugeren på det tidspunkt, hvor aftalen blev indgået, havde kendskab til eller ikke med rime- lighed kunne være ubekendt med den manglende overensstem- melse, eller hvis den manglende overensstemmelse skyldes materialer leveret af forbrugeren. 7. 7. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 171/15 4. omhandlet i stk. 2, Sælgeren skal ikke være bundet af de oplysninger, der er — hvis han hverken er berettiget til at kræve afhjælpning eller litra d), hvis omlevering, eller — sælger godtgør, at han ikke havde kendskab til og ikke med rimelighed kunne have haft kendskab til den pågældende oplysning — hvis sælgeren ikke har afhjulpet inden for en rimelig tid, eller — hvis sælgeren ikke har afhjulpet uden væsentlig ulempe for — sælger godtgør, at den pågældende oplysning var rettet ved forbrugeren. indgåelsen af købsaftalen — sælger godtgør, at den pågældende oplysning ikke kan antages at have haft betydning for beslutningen om at købe den pågældende forbrugsvare. 5. En manglende overensstemmelse, der skyldes forkert installation af forbrugsvaren, betragtes som varens manglende overensstemmelse, når installation af varen indgår i købsaftalen og er udført af sælger eller på dennes vegne. Dette gælder ligeledes, hvis forbrugeren selv installerer en vare, der er beregnet hertil, og den ukorrekte installation skyldes en mangel i installationsvejledningen. Artikel 3 Forbrugerens rettigheder Forbrugeren har ikke ret til at hæve købet, hvis den 6. manglende overensstemmelse er uvæsentlig. Artikel 4 Regresret Hvis den endelige sælger er ansvarlig over for forbrugeren for en manglende overensstemmelse, som skyldes en handling eller en undladelse begået af producenten, en tidligere sælger i samme aftalekæde eller en anden mellemmand, skal den ende- lige sælger have ret til at rejse krav over for den ansvarlige person i aftalekæden. Det afgøres efter national lovgivning, mod hvilken eller hvilke ansvarlige personer den endelige sælger kan rejse krav, og hvilke beføjelser og betingelser for udøvelsen heraf der finder anvendelse. 1. Sælgeren skal over for forbrugeren være ansvarlig for manglende overensstemmelse med købsaftalen, der foreligger ved forbrugsvarens levering. Artikel 5 Frister til at få forbrugsvaren bragt I tilfælde af manglende overensstemmelse har forbrugeren 2. ret i overensstemmelse med købsaftalen ved gratis afhjælpning eller omlevering i overens- stemmelse med stk. 3 eller til et passende afslag i prisen, eller til at hæve købet med hensyn til de leverede varer, jf. stk. 5 og 6. 1. Sælgeren er ansvarlig i medfør af artikel 3, når den manglende overensstemmelse viser sig senest to år efter leve- ringen af varen. Hvis de i artikel 3, stk. 2, nævnte rettigheder ifølge national lovgivning er underkastet en reklamationsfrist, må denne ikke udløbe inden for en periode af to år fra varens levering. I 3. første omgang kan forbrugeren kræve at sælgeren afhjælper den manglende overensstemmelse eller omleverer, i begge tilfælde uden vederlag, medmindre dette ikke er muligt eller er uforholdsmæssigt. 2. Medlemsstaterne kan fastsætte, at forbrugeren for at benytte sig af sine rettigheder skal underrette sælgeren om den manglende overensstemmelse senest to måneder efter, at han har opdaget den. Et krav om afhjælpning eller omlevering anses for uforholds- mæssigt, hvis den pågældende beføjelse vil påføre sælgeren omkostninger, der i forhold til omkostningerne ved den alter- native beføjelse er urimelige under hensyn til — den værdi, varen ville have, hvis den var i overensstem- melse med aftalen — betydningen af den manglende overensstemmelse, og — om den alternative beføjelse vil kunne gennemføres uden væsentlig ulempe for forbrugeren. Afhjælpning eller omlevering skal ske inden for rimelig tid og uden væsentlig ulempe for forbrugeren under hensyntagen til varens art og forbrugerens formål med at anskaffe varen. Medlemsstaterne underretter Kommissionen om deres brug af dette stykke. Kommissionen overvåger den virkning, medlems- staternes valgmulighed har på forbrugerne og på det indre marked. Senest den 7. januar 2003 udarbejder Kommissionen en rapport om medlemsstaternes brug af dette stykke. Rapporten offentliggøres i De Europæiske Fællesskabers Tidende. 3. Medmindre andet bevises, skal manglende overensstem- melse, der viser sig senest seks måneder efter varens levering, formodes at have eksisteret på leveringstidspunktet, medmindre denne eller den manglende overensstemmelses art. formodning er uforenelig med varens 4. Udtrykkene »gratis/uden vederlag« i stk. 2 og 3 henviser til de omkostninger, der er nødvendige for at bringe varen i overensstemmelse, ar- bejdsløn og materialeomkostninger. forsendelsesomkostninger, navnlig Artikel 6 Garantier Forbrugeren kan kræve et passende afslag i prisen eller 5. hæve købet: 1. Enhver garanti er retlig bindende for garantigiveren på de vilkår, der er fastsat i garantierklæringen og i reklamer for varen. L 171/16 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 7. 7. 1999 Garantien skal 2. — fastslå, at forbrugeren har lovbestemte rettigheder i henhold til gældende national lovgivning om køb af forbrugsvarer og gøre det klart, at disse rettigheder ikke berøres af garan- tien — let forståeligt angive garantiens indhold og give de oplys- ninger, der er nødvendige for at benytte garantien, navnlig garantiens varighed og geografiske omfang og garantigive- rens navn og adresse. 3. Efter anmodning fra forbrugeren skal garantibestemmel- serne stilles til dennes rådighed skriftligt eller på et andet varigt medium, som er til hans rådighed og tilgængeligt for ham. Den medlemsstat, hvor forbrugsvaren markedsføres, kan 4. på sit område og under overholdelse af traktaten kræve, at garantien udfærdiges på et eller flere af de officielle fællesskabs- sprog efter medlemsstatens eget valg. Selv om en garanti er i modstrid med kravene i stk. 2, 3 5. eller 4, har dette ikke betydning for garantiens gyldighed mellem parterne. Forbrugeren vil stadig kunne stole på garan- tien og kræve den opfyldt. Artikel 7 Bestemmelsernes ufravigelige karakter Aftaler og aftalevilkår, som er indgået med sælgeren, før 1. denne er blevet gjort bekendt med en manglende overensstem- melse, og som direkte eller indirekte ophæver eller begrænser de rettigheder, der følger af dette direktiv, er i henhold til lovgivning ikke bindende for forbrugeren. national Medlemsstaterne kan, når det drejer sig om brugte varer, fast- sætte, at sælgeren og forbrugeren kan vedtage aftalevilkår, ifølge hvilke manglende overensstemmelse kan påberåbes over for sælgeren inden for en kortere frist end fastsat i artikel 5, stk. 1. Denne kortere frist må ikke være mindre end et år. 2. Medlemsstaterne træffer de nødvendige foranstaltninger til at sikre, at forbrugerne ikke berøves den beskyttelse, som dette direktiv giver, såfremt en ikke-medlemsstats lovgivning vælges som gældende lov for aftalen, når denne aftale har nær tilknytning til medlemsstaternes område. Artikel 9 Medlemsstaterne træffer hensigtsmæssige foranstaltninger med henblik på at orientere forbrugerne om den nationale lovgiv- ning til gennemførelse af dette direktiv og opfordrer, hvis det er hensigtsmæssigt, erhvervsorganisationer til at orientere forbru- gerne om deres rettigheder. Artikel 10 I bilaget til direktiv 98/27/EF tilføjes følgende punkt: »10. Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 1999/44/EF af 25. maj 1999 om visse aspekter af forbrugerkøb og garantier forbindelse hermed (EFT L 171 af 7. 7. 1999, s. 12. )«. i Artikel 11 Gennemførelse 1. Medlemsstaterne sætter de nødvendige love og admini- strative bestemmelser i kraft for at efterkomme dette direktiv senest straks den Kommissionen herom. 2002. De underretter januar 1. Disse love og administrative bestemmelser skal ved vedtagelsen indeholde en henvisning til dette direktiv eller ved offentliggø- relsen ledsages af en sådan henvisning. De nærmere regler for denne henvisning fastsættes af medlemsstaterne. 2. Medlemsstaterne meddeler Kommissionen ordlyden af de nationale retsforskrifter, som de udsteder på det område, der er omfattet af dette direktiv. Artikel 12 Revision Senest den 7. juli 2006 tager Kommissionen anvendelsen af dette direktiv op til fornyet overvejelse og aflægger rapport herom til Europa-Parlamentet og Rådet. Rapporten skal bl. a. undersøge behovet og mulighederne for at indføre direkte producentansvar og skal i givet fald ledsages af forslag. Artikel 13 Ikrafttræden Artikel 8 Dette direktiv træder i kraft på dagen for offentliggørelsen i De Europæiske Fællesskabers Tidende. National ret og mindstebeskyttelse Artikel 14 1. Udøvelsen af rettighederne efter dette direktiv berører ikke udøvelsen af andre rettigheder, som forbrugeren kan påbe- råbe sig efter nationale retsregler om ansvar i og uden for kontraktforhold. Dette direktiv er rettet til medlemsstaterne. Udfærdiget i Bruxelles, den 25. maj 1999. 2. Medlemsstaterne kan på det af dette direktiv omfattede område vedtage eller opretholde strengere bestemmelser, der er forenelige med traktaten, for at sikre forbrugerne et højere beskyttelsesniveau. På Europa-Parlamentets vegne På Rådets vegne J. M. GIL-ROBLES Formand H. EICHEL Formand


title: Rozhodnutí Komise ze dne 25. května 1999, kterým se mění rozhodnutí 97/468/ES, kterým se stanoví prozatímní seznamy zařízení třetích zemí, ze kterých členské státy povolují dovoz masa volně žijící zvěře (oznámeno pod číslem K(1999) 1373)Text s významem pro EHP

eurovoc_concepts:
game meat
health legislation
import
third country
veterinary legislation

text: 03/sv. 25 CS Úřední věstník Evropské unie 275 31999D0343 L 131/70 ÚŘEDNÍ VĚSTNÍK EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ 27. 5. 1999 ROZHODNUTÍ KOMISE ze dne 25. května 1999, kterým se mění rozhodnutí 97/468/ES, kterým se stanoví prozatímní seznamy zařízení třetích zemí, ze kterých členské státy povolují dovoz masa volně žijící zvěře (oznámeno pod číslem K(1999) 1373) (Text s významem pro EHP) (1999/343/ES) KOMISE EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ, PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ: Článek 1 V příloze rozhodnutí 97/468/ES se doplňuje příloha tohoto rozhodnutí. Článek 2 Toto rozhodnutí se použije ode dne 25. května 1999. Článek 3 Toto rozhodnutí je určeno členským státům. V Bruselu dne 25. května 1999. Za Komisi Franz FISCHLER člen Komise s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, Rady 95/408/ES rozhodnutí s ohledem na dne 22. června 1995 o podmínkách pro sestavování prozatímních seznamů zařízení třetích zemí, pro přechodné období, ze kterých jsou členské státy oprávněny dovážet určité produkty živočišného původu, produkty rybolovu nebo živé mlže (1), na- posledy pozměněné rozhodnutím 98/603/ES (2), a zejména na čl. 2 odst. 1 uvedeného rozhodnutí, ze (1) (2) (3) (4) k tomu, vzhledem Komise 97/468/ES (3) byly sestaveny prozatímní seznamy zaří- zení produkujících maso volně žijící zvěře; rozhodnutím že vzhledem k tomu, že Tunisko zaslalo seznam zařízení produkujících maso volně žijící zvěře, kterým příslušné orgány osvědčují, že odpovídají předpisům Společenství; vzhledem k tomu, že tedy může být sestaven pro Tunisko prozatímní seznam zařízení produkujících maso volně žijící zvěře; vzhledem k tomu, že opatření tohoto rozhodnutí jsou v souladu se stanoviskem Stálého veterinárního výboru, (1) Úř. věst. L 243, 11. 10. 1995, s. 17. (2) Úř. věst. L 289, 28. 10. 1998, s. 36. (3) Úř. věst. L 199, 26. 7. 1997, s. 30. 276 CS Úřední věstník Evropské unie 03/sv. 25 ANEXO — BILAG — ANHANG — ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ — ANNEX — ANNEXE — ALLEGATO — BIJLAGE — ANEXO — LIITE — BILAGA „País: TÚNEZ — Land: TUNESIEN — Land: TUNESIEN — Χώρα: ΤΥΝΗΣΙΑ — Country: TUNISIA — Pays: TUNISIE — Paese: TUNISIA — Land: TUNESIË — País: TUNÍSIA — Maa: TUNISIA — Land: TUNISIEN 1 2 3 4 5 G 001 Sotex-Luda La Mornaghia C“


title: 1999/394/CE, Euratom: Decisión del Consejo, de 25 de mayo de 1999, relativa a las condiciones y las modalidades de las investigaciones internas en materia de lucha contra el fraude, la corrupción y toda actividad ilegal que vaya en detrimento de los intereses de las Comunidades

eurovoc_concepts:
EU control
corruption
duties of civil servants
fact-finding mission
fraud
fraud against the EU

text: L 149/36 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 16. 6. 1999 II (Actos cuya publicación no es una condición para su aplicabilidad) CONSEJO DECISIÓN DEL CONSEJO de 25 de mayo de 1999 relativa a las condiciones y las modalidades de las investigaciones internas en materia de lucha contra el fraude, la corrupción y toda actividad ilegal que vaya en detrimento de los intereses de las Comunidades (1999/394/CE, Euratom) EL CONSEJO DE LA UNIÓN EUROPEA, de intereses comunitarios frente a comporta- mientos irregulares que puedan dar lugar a diligen- cias administrativas o penales; Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea y, en particular, el apartado 3 de su artículo 207, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea de la Energía Atómica y, en particular, el apartado 3 de su artículo 121, Visto el Reglamento interno del Consejo y, en particular, el apartado 2 de su artículo 21, (3) (4) (1) (2) así Considerando que el Reglamento (CE) no 1073/ 1999 del Parlamento Europeo y del Consejo, de 25 de mayo 1999 (1), como el Reglamento (Euratom) no 1074/1999 del Consejo de 25 de mayo de 1999 (2) relativos a las investigaciones efectuadas por la Oficina Europea de Lucha contra el Fraude (OLAF), prevén que la Oficina iniciará y llevará a cabo investigaciones administrativas en la institu- ciones, órganos y organismos creados por los Tratados CE y CEEA o sobre la base de los mismos; Considerando que la responsabilidad de la Oficina de Lucha contra el Fraude, tal como ha quedado instituida por la Comisión, se extiende, más allá de la protección de los al conjunto de las actividades ligadas a la protección financieros, intereses (1) DO L 136 de 31. 5. 1999, p. 1. (2) DO L 136 de 31. 5. 1999, p. 8. Considerando que conviene reforzar el alcance y la eficacia de la lucha contra el fraude aprovechando la experiencia adquirida en el ámbito de las investi- gaciones administrativas; de constitutivos Considerando que conviene por ello que todas las instituciones, órganos y organismos, en virtud de su autonomía administrativa, confíen a la Oficina la misión de efectuar en su seno investigaciones administrativas destinadas a indagar los hechos graves, ligados al desempeño de actividades profe- un sionales, potencialmente incumplimiento de las obligaciones de los funcio- narios y agentes de las Comunidades, como las contempladas en el artículo 11, en los párrafos segundo y tercero del artículo 12, en los artículos 13, 14, 16 y en el párrafo primero del artículo 17 del Estatuto de los funcionarios de las Comuni- dades Europeas y del Régimen aplicable a los otros agentes de las mismas (en lo sucesivo denominado «el Estatuto»), en detrimento de los intereses de dichas Comunidades, que pueda dar lugar a dili- gencias disciplinarias y, en su caso, penales, consti- tuir un falta personal grave contemplada en el ar- tículo 22 del Estatuto, o un incumplimiento de las obligaciones impuestas por el Derecho comuni- tario, para los miembros del Consejo y de sus instancias, en el marco de sus actividades en su condición de tales; 16. 6. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 149/37 (5) (6) (7) (8) (9) Considerando que estas investigaciones deben efec- tuarse en condiciones equivalentes en todas las instituciones, órganos y organismos comunitarios, sin que la atribución de esta tarea a la Oficina afecte a la responsabilidad propia de las institu- ciones, órganos u organismos ni disminuya en modo alguno la protección jurídica de las personas interesadas; Considerando que, hasta tanto tenga lugar la modi- ficación del Estatuto, conviene determinar las modalidades prácticas según las cuales los miem- bros de las instituciones y los órganos, los directivos de los organismos, así como los funcionarios y agentes de los mismos, colaboren en el correcto desarrollo de las investigaciones internas; Considerando que el Reglamento (CE) no 1073/ 1999 del Parlamento Europeo y del Consejo, así como el Reglamento (Euratom) no 1074/1999 del Consejo, relativos a las investigaciones efectuadas por la Oficina Europea de la Lucha Antifraude, establecen en el apartado 6 de su artículo 4 que cada institución, órgano y organismo adoptará una Decisión que incluirá, en particular, normas rela- tivas a la obligación de los miembros o directivos, funcionarios y agentes de las instituciones, órganos y organismos de cooperar con los agentes de la Oficina y de informarles, a los procedimientos que deberán observar los agentes de la Oficina a la hora de realizar las investigaciones internas y las garan- tías de los derechos de las personas afectadas por las investigaciones internas; Considerando que el Acuerdo interinstitucional, de 25 de mayo de 1999, entre el Parlamento Europeo, el Consejo de la Unión Europea y la Comisión de las Comunidades Europeas, relativo a las investiga- ciones internas efectuadas por la Oficina Europea de Lucha contra el Fraude (OLAF) (1), compromete a las instituciones signatarias, así como a las institu- ciones, órganos y organismos que se adhieran al mismo a adoptar una decisión interna que se ajuste al modelo que figura en el anexo de dicho Acuerdo, y a apartarse de ella únicamente cuando las exigen- cias particulares que les sean propias lo hagan técnicamente necesario; Considerando que ninguna exigencia particular impone la necesidad técnica de apartarse de la decisión modelo en lo que se refiere a los funciona- rios y demás agentes de la Secretaría General del Consejo (denominada en lo sucesivo «la Secretaría General»); (10) Considerando que conviene que el Consejo confíe a la Oficina la misión de llevar a cabo investiga- ciones administrativas en su seno, destinadas a detectar los hechos graves que puedan constituir un incumplimiento de las obligaciones impuestas por (1) DO L 136 de 31. 5. 1999, p. 15. el Derecho comunitario a las personas que son miembros del Consejo y de sus instancias; que no obstante, a diferencia de las otras instituciones, los miembros del Consejo y de sus instancias, ejercen sustancialmente funciones de caracter nacional y quedan sometidos en el ejercicio de sus funciones al Derecho nacional; que, en consecuencia conviene limitar la aplicación de la presente Deci- sión a las actividades ejercidas por dichas personas en su calidad de mientros de la institución o de sus instancias; (11) Considerando que la Oficina no tiene competencia jurisdiccional alguna y que sólo lleva a cabo investi- gaciones administrativas; que dichas investigaciones han de efectuarse respetando plenamente las dispo- siciones pertinentes de los Tratados constitutivos de las Comunidades Europeas, en particular el Proto- colo sobre los privilegios y las inmunidades y de los textos destinados a su aplicación, así como del Esta- tuto; (12) Considerando que las investigaciones se efectúan según las condiciones y modalidades que esta- blecen los Reglamentos de la Comunidad Europea y de la Comunidad Europea de la Energía Atómica; que, no obstante, esos Reglamentos no otorgan a la Oficina derecho de acceso alguno a los edificios que ocupan los Estados miembros, en particular sus Representaciones Permanentes; (13) Considerando que la decisión interna prevista en el Acuerdo interinstitucional se limita estrictamente a precisar la obligación de cooperar con la Oficina y de informarla, la obligación del Servicio de Segu- ridad de asistir a los agentes de la Oficina y, recí- procamente, la obligación de ésta de informar a las personas investigadas por la Oficina, DECIDE: Artículo 1 Obligación de cooperar con la Oficina El Secretario General, los servicios, así como cualquier funcionario o agente de la Secretaría General estarán obli- gados a cooperar plenamente con los agentes de la Oficina y a prestar toda la asistencia necesaria para la investigación. A tales efectos, facilitarán a los agentes de la Oficina cualquier información y explicación pertinente. Sin perjuicio de las disposiciones pertinentes de los Tratados constitutivos de las Comunidades Europeas, en particular del Protocolo sobre los privilegios y las inmuni- dades, así como de sus disposiciones de aplicación, los miembros del Consjeo, los Representantes Permanentes y los delegados de los Estados miembros cooperarán plena- mente con la Oficina. L 149/38 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 16. 6. 1999 Artículo 2 Obligación de información Todo funcionario o agente de la Secretaría General del Consejo de la Unión Europea que llegue a tener conoci- miento de hechos que permitan presumir la existencia de posibles casos de fraude, corrupción o cualquier otra acti- vidad ilegal que vaya en detrimento de los intereses de las Comunidades, o de hechos graves, ligados al desempeño de actividades profesionales, potencialmente constitutivos de un incumplimiento de las obligaciones de los funcio- narios y agentes de las Comunidades, que pueda dar lugar a diligencias disciplinarias y, en su caso, penales, o de un incumplimiento de las obligaciones impuestas por el Derecho comunitario a los miembros del Consejo y de sus instancias, en el marco de sus actividades en su condi- ción de tales en el caso de que dicho incumplimiento acarree un perjuicio a los intereses de las Comunidades, lo comunicará inmediatamente a su Jefe de Servicio o a su Director General o, si lo considera oportuno, al Secretario General del Consejo, o directamente a la Oficina. El Secretario General, los Directores Generales y Jefes de Servicio de la Secretaría General transmitirán inmediata- mente a la Oficina cualquier hecho del que lleguen a tener conocimiento y que permita presumir la existencia de irregularidades contempladas en el párrafo primero. Los funcionarios y agentes de la Secretaría General no deberán en ningún caso sufrir un trato no equitativo o discriminatorio por el hecho de haber efectuado una comunicación contemplada en los párrafos primero y segundo. Los miembros del Consejo y los representantes perma- nentes que lleguen a tener conocimiento de hechos tales como los contemplados en el párrafo primero, lo comuni- carán al Presidente del Consejo o, si lo consideran opor- tuno, directamente a la Oficina. Los delegados de los Estados miembros que lleguen a tener conocimiento de hechos contemplados en el párrafo primero lo comuni- carán al representante permanente de su Estado miembro. Artículo 3 Asistencia del Servicio de Seguridad A petición del Director de la Oficina, el Servicio de Seguridad de la Secretaría General del Consejo asistirá a los agentes de la Oficina en la ejecución material de las investigaciones. Artículo 4 Información al interesado En el supuesto de que se revele la posibilidad de implica- ción personal de un miembro del Consejo o de sus instancias, de un funcionario o de un agente de la Secre- taría General, el interesado deberá ser infromado rápida- mente, siempre y cuando ello no pueda menoscabar la investigación. En cualquier caso, no podrán establecerse al término de la investigación conclusiones en las que se cite nominalmente a una de esas personas, sin que el interesado haya podido ser oído sobre todos los hechos que le afecten. En los casos que requieran el mantenimiento de un secreto absoluto a los efectos de la investigación y que exijan la utilización de medios de investigación que sean de la competencia de una autoridad judicial nacional, la obligación de dar a la persona en cuestión la oportunidad de ser oído podrá diferirse con el acuerdo del Presidente o del Secretario General, según proceda. Artículo 5 Información sobre el archivo de la investigación En caso de que, al cabo de una investigación interna, no pueda imputarse cargo alguno a la persona investigada, la investigación interna relativa al mismo se archivará por decisión del Director de la Oficina, que informará al interesado por escrito. Artículo 6 Levantamiento de inmunidad Toda solicitud formulada por una autoridad policial o judicial nacional tendente al levantamiento de la inmu- nidad de jurisdicción de un funcionario o agente de la Secretaría General, relativa a posibles casos de fraude, corrupción o cualquier otra actividad ilegal, se transmitirá al Director de la Oficina para recabar su dictamen. Si una solicitud de levantamiento de la inmundad afecta a un miembro del Consejo o de sus instancias, se comunicará dicho extremo a la Oficina. Artículo 7 Entrada en vigor La presente Decisión entrará en vigor el 1 de junio de 1999. Hecho en Bruselas, el 25 de mayo de 1999. Por el Consejo El Presidente H. EICHEL


title: 1999/360/EG: Besluit van de Raad van 25 mei 1999 houdende benoeming van een lid van het Comité van de Regio's

eurovoc_concepts:
European Committee of the Regions
appointment of staff

text: 3. 6. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 140/27 BESLUIT VAN DE RAAD van 25 mei 1999 houdende benoeming van een lid van het Comit(cid:130) van de Regio’s (1999/360/EG) DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 198 A, Gelet op Besluit 98/110/EG van de Raad van 26 januari 1998 houdende benoeming van de leden en plaatsvervangers van het Comit(cid:130) van de Regio’s voor de periode van 26 januari 1998 tot en met 25 januari 2002 (1), Overwegende dat in bovengenoemd comit(cid:130) een zetel van een lid is vr¶gekomen door het aftreden van de heer Oskar Lafontaine, lid, waarvan de Raad op 26 maart 1999 in kennis is gesteld; Gezien de voordracht van de Duitse regering, BESLUIT: De heer Reinhard Klimmt wordt benoemd tot lid van het Comit(cid:130) van de Regio’s, ter vervanging van de heer Oskar Lafontaine, voor de verdere duur van diens ambtsterm¶n, dat wil zeggen tot en met 25 januari 2002. Enig artikel Gedaan te Brussel, 25 mei 1999. Voor de Raad De Voorzitter H. EICHEL (1) PB L 28 van 4. 2. 1998, blz. 19


title: Kommissionens förordning (EG) nr 1069/1999 av den 25 maj 1999 om anpassning till den vetenskapliga och tekniska utvecklingen av rådets förordning (EEG) nr 3922/91 (Text av betydelse för EES)

eurovoc_concepts:
civil aviation
harmonisation of standards
scientific progress
technical standard
technological change
transport safety

text: L 130/16 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 26. 5. 1999 KOMMISSIONENS F(cid:153)RORDNING (EG) nr 1069/1999 av den 25 maj 1999 om anpassning till den vetenskapliga och tekniska utvecklingen av r(cid:134)dets f(cid:148)rord- ning (EEG) nr 3922/91 (Text av betydelse f(cid:148)r EES) EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA F(cid:153)RORDNING med beaktande av F(cid:148)rdraget om uppr(cid:132)ttandet av Euro- peiska gemenskapen, med beaktande av r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EEG) nr 3922/91 av den 16 december 1991 om harmonisering av tekniska krav och administrativa f(cid:148)rfaranden inom omr(cid:134)det civil luftfart (1), senast (cid:132)ndrad genom kommissionens f(cid:148)rord- ning (EG) nr 2176/96 (2), s(cid:132)rskilt artikel 11 i denna, och av f(cid:148)ljande sk(cid:132)l: (1) (2) (3) (4) I f(cid:148)rordning (EEG) nr 3922/91 f(cid:148)reskrivs att kommissionen skall g(cid:148)ra n(cid:148)dv(cid:132)ndiga (cid:132)ndringar – f(cid:148)r anpassning till den vetenskapliga och tekniska utvecklingen – av de gemensamma tekniska krav och administrativa f(cid:148)rfaranden som anges i bilaga II i f(cid:148)rordningen. Det (cid:132)r nu l(cid:132)mpligt att g(cid:148)ra s(cid:134)dana (cid:132)ndringar, s(cid:132)rskilt f(cid:148)r att sk(cid:132)rpa s(cid:132)kerhets- kraven. JAR 1 – ”Definitions” (definitioner och f(cid:148)rkort- ningar) har (cid:132)ndrats genom att ytterligare defini- tioner som r(cid:148)r kommersiell luftfart har inf(cid:148)rts. JAR 22 – ”Sailplanes and powered sailplanes” (segelflygplan och motorsegelflygplan) har (cid:132)ndrats genom att begreppet ”self sustaining powered sail- planes” (oberoende motorsegelflygplan) har inf(cid:148)rts och genom att de olika underavsnitten har uppda- terats. JAR 25 – ”Large Aeroplanes” (flygplan i transport- kategori) har (cid:132)ndrats s(cid:134) att h(cid:132)nsyn tas till (cid:148)verens- komna (cid:132)ndringar i motsvarande amerikanska kodex (FAR 25) och genom inf(cid:148)rande av de uppdaterade krav som (cid:132)r resultatet fr(cid:134)n harmoniseringsarbete som bedrivits inom JAA/FAA samt s(cid:134) att kraven avseende hj(cid:132)lpkraftaggregat och autopilot sk(cid:132)rps. (5) (6) (7) (8) (9) JAR AWO – ”All Weather Operations” (allv(cid:132)- dersoperationer) har uppdaterats genom att man inf(cid:148)rt krav bland annat avseende inflygning och landning med en motor ur funktion. JAR E – ”Engines” (motorer) har (cid:132)ndrats genom inf(cid:148)rande av uppdaterade krav som (cid:132)r resultatet fr(cid:134)n harmoniseringsarbete inom FAA/JAA samt f(cid:148)r att f(cid:148)rb(cid:132)ttra (cid:148)verensst(cid:132)mmelsen med JAR-21 och andra JAR-regler. JAR P – ”Propellers” (propellrar) har (cid:132)ndrats f(cid:148)r att den skall bli f(cid:148)renlig med JAR-21. JAR APU – ”Auxiliary Power Units” (hj(cid:132)lpkraftag- gregat) har (cid:132)ndrats f(cid:148)r att den skall bli f(cid:148)renlig med JAR-21. JAR TSO – ”Technical Standard Orders” (mate- rialstandarder f(cid:148)r utrustningsenhet) har (cid:132)ndrats s(cid:134) att existerande TSO:er revideras och s(cid:134) att nya i TSO:er cockpit). inspelning av samtal inf(cid:148)rs (t. ex. f(cid:148)r (10) (cid:143)tg(cid:132)rderna enligt f(cid:148)rordningen (cid:132)r f(cid:148)renliga med flygs(cid:132)kerhetsreg- fr(cid:134)n Kommitt(cid:130)n f(cid:148)r yttrandet lering (3). H(cid:142)RIGENOM F(cid:153)RESKRIVS F(cid:153)LJANDE. Artikel 1 Bilaga II i r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EEG) nr 3922/91 skall ers(cid:132)ttas med bilagan till denna f(cid:148)rordning. Artikel 2 Denna f(cid:148)rordning tr(cid:132)der i kraft den tjugonde dagen efter det att den har offentliggjorts i Europeiska gemen- skapernas officiella tidning. (1) EGT L 373, 31. 12. 1991, s. 4. (2) EGT L 291, 14. 11. 1996, s. 15. (3) Kommitt(cid:130)n f(cid:148)r flygs(cid:132)kerhetsreglering, skriftligt samr(cid:134)d av den 4 februari 1999. 26. 5. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 130/17 Denna f(cid:148)rordning (cid:132)r till alla delar bindande och direkt till(cid:132)mplig i alla medlemsstater. Utf(cid:132)rdad i Bryssel den 25 maj 1999. P(cid:134) kommissionens v(cid:132)gnar Neil KINNOCK Ledamot av kommissionen BILAGA ”BILAGA II F(cid:148)rteckning (cid:148)ver g(cid:132)llande regler som inneh(cid:134)ller de gemensamma tekniska krav och administra- tiva f(cid:148)rfaranden som avses i artikel 3 1. Allm(cid:132)nt och f(cid:148)rfaranden JAR 1 Definitions and Abbreviations (definitioner och f(cid:148)rkortningar) fram till och med (cid:132)ndring 5 av den 15 juli 1996 och (cid:132)ndring 1/97/1 av den 12 december 1997 2. Typcertifiering av produkter och delar JAR 22 JAR 25 Sailplanes and Powered Sailplanes (segelflygplan och motorsegelflygplan) fram till och med (cid:132)ndring 5 av den 28 oktober 1995 Large Aeroplanes (flygplan i transportkategori) fram till och med (cid:132)ndring 25/96/1 av den 19 april 1996 JAR-AWO All Weather Operations (allv(cid:132)dersoperationer) fram till och med (cid:132)ndring 2 av den 1 augusti 1996 JAR-E Engines (motorer) fram till och med (cid:132)ndringarna E/96/1 av den 8 augusti 1996, och E/97/1 av den 30 december 1997 JAR P Propellers (propellrar) fram till och med (cid:132)ndring P/96/1 av den 8 augusti 1996 JAR-APU JAR-TSO Auxiliary Power Units (hj(cid:132)lpkraftaggregat) fram till och med (cid:132)ndring APU/96/1 av den 8 augusti 1996 Technical Standard Orders (materialstandarder f(cid:148)r utrustningsenhet) fram till och med (cid:132)ndring 3 av den 28 april 1998 JAR VLA Very Light Aeroplanes (mycket l(cid:132)tta flygplan) fram till och med (cid:132)ndring VLA/92/1 JAR 145 Approved Maintenance Organisations (godk(cid:132)nda underh(cid:134)llsorganisationer) som l(cid:132)get var den 1 januari 1992”


title: Ir-Regolament tal-Kummissjoni (KE) Nru 1070/1999 tal-25 ta' Mejju 1999 li jemenda l-Anness mar-Regolament (KE) Nru 1107/96 dwar ir-reġistrazzjoni ta' l-indikazzjonijiet ġeografiċi u d-denominazzjonijiet ta' l-oriġini skond il-proċedura stabbilita fl-Artikolu 17 tar-Regolament tal-Kunsill (KEE) Nru 2081/92

eurovoc_concepts:
Greece
cheese
designation of origin
location of production

text: 274 MT Il-Ġurnal Uffiċjali ta' l-Unjoni Ewropea 03/Vol. 25 31999R1070 L 130/18 IL-ĠURNAL UFFIĊJALI TAL-KOMUNITAJIET EWROPEJ 26. 5. 1999 IR-REGOLAMENT TAL-KUMMISSJONI (KE) Nru 1070/1999 tal-25 ta' Mejju 1999 li jemenda l-Anness mar-Regolament (KE) Nru 1107/96 dwar ir-reġistrazzjoni ta' l-indikazzjonijiet l-oriġini skond il-proċedura stabbilita fl-Artikolu 17 tar- ġeografiċi u d-denominazzjonijiet ta' Regolament tal-Kunsill (KEE) Nru 2081/92 IL-KUMMISSJONI TAL-KOMUNITAJIET EWROPEJ, ADOTTAT DAN IR-REGOLAMENT: li kkunsidrat Wara Ewropea, it-Trattat li jistabbilixxi l-Komunità tal-Kunsill li kkunsidrat ir-Regolament l-14 ta' Lulju 1992 dwar il-protezzjoni Wara 2081/92 ta' indikazzjonijiet ġeografiċi u d-denominazzjonijiet ta' għall-prodotti u l-oġġetti l-ikel agrikoli (1), kif emendat bir-Regolament partikolari l-Artikolu 17(2) tiegħu, (KEE) Nru ta' l- l-oriġini l-aħħar ta' (KE) Nru 1068/97 (2), u b'mod (1) (2) Billi l-isem (Feta) innotifikat mill-Gvern Grieg skond l- Artikolu 17 tar-Regolament (KEE) Nru 2081/92 kien reġistrat bħala isem ta' l-oriġini protett bir-Regolament l-aħħar (KE) Nru 1107/96 (3), kif tal-Kummissjoni emendat bir-Regolament (KE) Nru 590/1999 (4); Billi, b'riżultat tas-sentenza tal-Qorti tal-Ġustizzja tas-16 ta' Marzu 1999, dan ir-Regolament ġie annullat safejn u l-oriġini sakemm din tirreġistra (Feta) bħala isem ta' protett; billi, b'riżultat ta' dan, l-isem fil-kwistjoni huwa mħassar mir-“Reġistru ta' denominazzjoni protetta ta' oriġini u indikazzjonijiet ġeografiċi protetti” u mill-Anness ta' miegħu, Artikolu 1 L-isem (Feta) huwa mħassar mir-“Reġistru ta' denomi- 1. nazzjoni protetta ta' oriġini u indikazzjonijiet ġeografiċi protetti”. Fl-Anness mar-Regolament 2. l- intestaturi “Ġobnijiet” u “Greċja” fil-Parti A, “Prodotti elenkati tal-KE, maħsub għall-konsum mill- fl-Anness II mat-Trattat bniedem”, l-isem (Feta) (IOP) huwa mħassar. (KE) Nru 1107/96 taħt Skond l-Artikolu 17(3) 3. (KEE) Nru 2081/92, l-isem (Feta) jibqa' protett fil-livell nazzjonali sa dak iż-żmien li fih tittieħed deċiżjoni f'dan ir-rigward. tar-Regolament Artikolu 2 Dan ir-Regolament għandu jidħol fis-seħħ fil-jum tal-pubblikaz- zjoni tiegħu fil-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej. Dan ir-Regolament għandu jorbot fl-intier tiegħu u japplika direttament fl-Istati Membri kollha. Magħmul fi Brussel, fil-25 ta' Mejju 1999. Għall-Kummissjoni Franz FISCHLER Membru tal-Kummissjoni (1) ĠU L 208, ta' l-24. 7. 1992, pġ. 1. (2) ĠU L 156, tat-13. 6. 1997, pġ. 10. (3) ĠU L 148, tal-21. 6. 1996, pġ. 1. (4) ĠU L 74, tad-19. 3. 1999, pġ. 8


title: 1999/381/EG: Kommissionens beslut av den 25 maj 1999 om ändring av beslut 97/370/EG om godkännande av metoder för klassificering av slaktkroppar av gris i Sverige [delgivet med nr K(1999) 1342] (Endast den svenska texten är giltig)

eurovoc_concepts:
Sweden
carcase
classification
meat processing industry
pigmeat

text: 10. 6. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 145/37 KOMMISSIONENS BESLUT av den 25 maj 1999 om ändring av beslut 97/370/EG om godkännande av metoder för klassificering av slaktkroppar av gris i Sverige [delgivet med nr K(1999) 1342] (Endast den svenska texten är giltig) (1999/381/EG) EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR FATTAT DETTA BESLUT med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, med beaktande av rådets förordning (EEG) nr 3220/84 av den 13 november 1984 om fastställande av gemenskapens klassificeringsskala för slaktkroppar av gris (1), senast ändrad genom förordning (EG) nr 3513/93 (2), särskilt artikel 5. 2 i denna, och av följande skäl: Kommissionen har genom beslut 97/370/EG (3) godkänt olika metoder för klassificering av slaktkroppar av gris i Sverige. Den svenska regeringen har begärt att kommissionen skall godkänna användningen av ett nytt klassificeringssystem för slaktkroppar av gris och har lämnat in de upplysningar som krävs enligt artikel 3 i kommissionens förordning (EEG) nr 2967/85 av den 24 oktober 1985 om tillämp- ningsföreskrifter för gemenskapens klassificeringsskala för slaktkroppar av gris (4). En granskning av denna begäran har visat att villkoren för godkännande av det nämnda klassificeringssystemet är uppfyllda. Beslut 97/370/EG bör därför ändras. De åtgärder som föreskrivs i detta beslut är förenliga med yttrandet från Förvaltningskommittén för griskött. HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE. Beslut 97/370/EG ändras på följande sätt: 1) Följande strecksats skall läggas till i artikel 1: Artikel 1 ” Helautomatiskt ultraljudsklassificeringssystem för slaktkroppar av gris (Autofom) med tillhörande beräkningsmetod, vilket närmare beskrivs i del 3 i bilagan. ” 2) Bilagan till detta beslut skall läggas till som del 3 till bilagan. Detta beslut riktar sig till Konungariket Sverige. Artikel 2 Utfärdat i Bryssel den 25 maj 1999. På kommissionens vägnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 301, 20. 11. 1984, s. 1. (2) EGT L 320, 22. 12. 1993, s. 5. (3) EGT L 157, 14. 6. 1997, s. 19. (4) EGT L 285, 25. 10. 1985, s. 39. L 145/38 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 10. 6. 1999 BILAGA ”DEL 3 Helautomatiskt ultraljudsklassificeringssystem för slaktkroppar av gris (Autofom) 1. Slaktkroppar av svin skall klassificeras med hjälp av Autofom som är ett helautomatiskt ultraljudsklassifice- ringssystem för slaktkroppar av gris. 2. Utrustningen skall vara försedd med 16 ultraljudssensorer, 2 MHz (Krautkrämer, SFK 2 NP) med ett avstånd på 25 mm mellan varje sensor. Ultraljudet mäter fettjocklek och muskeldjup. Mätresultaten omvandlas till uppskattat köttinnehåll med hjälp av ett centralt databehandlingssystem. 3. Slaktkroppens köttinnehåll skall beräknas på grundval av 29 enskilda mätpunkter enligt följande formel: yˆ = 63,022667 – 0,061990 x1 – 0,044287 x2 – 0,020369 x3 – 0,031346 x4 – 0,090065 x5 – 0,046915 x6 – 0,080397 x7 – 0,055209 x8 – 0,087009 x9 – 0,057792 x10 + 0,020473 x11 + 0,022994 x12 + 0,024723 x13 + 0,021543 x14 + 0,018325 x15 – 0,098499 x16 – 0,078841 x17 – 0,087616 x18 – 0,089338 x19– 0,083622 x20 – 0,070741 x21 – 0,086366 x22 – 0,089192 x23 – 0,090805 x24 – 0,081049 x25 + 0,023325 x26 + 0,024673 x27 + 0,026422 x28 + 0,023543 x29, där yˆ = den uppskattade köttprocenten i slaktkroppen. 4. Beskrivningen av mätpunkterna och beskrivningen av den statistiska metoden fastställs i det svenska protokollet, del II, som inlämnats till kommissionen enligt villkoren i artikel 3. 3 i kommissionens förordning (EEG) nr 2967/85. Denna förordning skall gälla för slaktkroppar som väger mellan 50 och 120 kg. ”


title: Verordening (EG) nr. 1065/1999 van de Commissie van 25 mei 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijzen van bepaalde soorten groenten en fruit

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
import price
pip fruit
stone fruit

formats: pdf print

text: 26. 5. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 130/1 I (Besluiten waarvan de publicatie voorwaarde is voor de toepassing) VERORDENING (EG) Nr. 1065/1999 VAN DE COMMISSIE van 25 mei 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoer- pr¶zen van bepaalde soorten groenten en fruit DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EG) nr. 3223/94 van de Commissie van 21 december 1994 houdende uitvoeringsbepalingen van de invoerregeling voor groenten en fruit (1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 1498/98 (2), en met name op artikel 4, lid 1, Overwegende dat in Verordening (EG) nr. 3223/94 op grond van de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguay-Ronde de criteria z¶n vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de periodes die in de b¶lage b¶ die verordening z¶n vermeld, de forfaitaire waarden b¶ invoer uit derde landen vaststelt; Overwegende dat op grond van de bovenvermelde criteria de forfaitaire invoerwaarden moeten worden vastgesteld op de in de b¶lage b¶ deze verordening vermelde niveaus, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 De in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 3223/94 bedoelde forfaitaire invoerwaarden worden vastgesteld zoals aangegeven in de tabel in de b¶lage b¶ deze veror- dening. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op 26 mei 1999. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 25 mei 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 337 van 24. 12. 1994, blz. 66. (2) PB L 198 van 15. 7. 1998, blz. 4. L 130/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 26. 5. 1999 b¶ de verordening van de Commissie van 25 mei 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerpr¶zen van bepaalde soorten groenten en fruit B(cid:246)LAGE GN-code Code derde landen (1) (in EUR/100 kg) Forfaitaire invoerwaarde 0702 00 00 0707 00 05 0709 90 70 0805 10 10, 0805 10 30, 0805 10 50 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0809 20 95 052 068 999 052 628 999 052 999 204 600 624 999 382 388 999 388 400 508 512 524 528 804 999 052 999 99,7 72,3 86,0 83,2 129,4 106,3 48,5 48,5 47,0 53,1 47,4 49,2 50,5 52,5 51,5 78,7 105,9 74,6 88,2 80,9 68,5 105,9 86,1 121,7 121,7 (1) Landennomenclatuur vastgesteld b¶ Verordening (EG) nr. 2317/97 van de Commissie (PB L 321 van 22. 11. 1997, blz. 19). De code „999” staat voor „andere oorsprong”