eurovoc_concepts:
consumer goods
consumer protection
guarantee
sale

text: 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 223 31999L0044 L 171/12 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 7. 7. 1999 DYREKTYWA 1999/44/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez komitet pojed- nawczy w dniu 18 maja 1999 r. (3), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (3) (4) Artykuł 153 ust. 1 i 3 Traktatu stanowi, iż Wspólnota powinna przyczyniać się osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez środki, które podejmuje na podstawie jego art. 95. Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrz- nych, na którym zagwarantowany jest swobodny prze- pływ towarów, osób, usług i kapitału; swobodny przepływ towarów dotyczy nie tylko transakcji zawieranych przez osoby działające w ramach zawodowych, ale także trans- akcji prywatnych jednostek; oznacza to, iż konsumenci zamieszkali w jednym Państwie Członkowskim powinni mieć swobodę nabywania towarów na terytorium innego Państwa Członkowskiego na podstawie jednolitego mini- malnego zestawu uczciwych reguł obowiązujących w sprzedaży towarów konsumpcyjnych. Prawa Państw Członkowskich dotyczące sprzedaży towa- rów konsumpcyjnych są w pewnym stopniu rozbieżne, w wyniku czego krajowe rynki towarów konsumpcyjnych różnią się od siebie i konkurencja między sprzedawcami może zostać zakłócona. Konsumenci, którzy są chętni do skorzystania z szerokiego rynku poprzez zakup towarów w Państwach Członkow- skich innych niż państwo ich zamieszkania odgrywają podstawową rolę we wprowadzaniu rynku wewnętrznego; należy zapobiegać sztucznej rekonstrukcji granic i zaszu- fladkowaniu rynków; możliwości dostępne dla konsumen- tów zostały bardzo poszerzone przez nowe technologie łączności, które pozwalają na szybki dostęp do systemów dystrybucji w innych Państwach Członkowskich lub w państwach trzecich; z braku minimalnej harmonizacji zasad, regulujących sprzedaż towarów konsumpcyjnych, (1) Dz. U. C 307 z 16. 10. 1996, str. 8 oraz Dz. U. C 148 z 14. 5. 1998, str. 12. (2) Dz. U. C 66 z 3. 3. 1997, str. 5. (3) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 1998 r. (Dz. U. C 104 z 6. 4. 1998, str. 30), Wspólne Stanowisko Rady z dnia 24 wrze- śnia 1998 r. (Dz. U. C 333 z 30. 10. 1998, str. 46) i decyzja Parla- mentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 1998 r. (Dz. U. C 98 z 9. 4. 1999, str. 226). Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 1999 r. Decyzja Rady z dnia 17 maja 1999 r. (5) (6) (7) rozwój sprzedaży towarów za pośrednictwem środków nowych technologii łączności na odległość, może napo- tkać przeszkody. Stworzenie wspólnych minimalnych zasad prawa konsu- menckiego, obowiązującego niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie nabywane są towary, wzmocni zaufanie kon- sumenta i umożliwi konsumentom zwiększenie korzyści z rynku wewnętrznego. Główne trudności napotykane przez konsumentów i sta- nowiące główne źródło sporów ze sprzedawcami dotyczą braku zgodności towarów z umową; dlatego stosowne jest zbliżenie ustawodawstwa krajowego, któremu podlega w tym względzie sprzedaż towarów konsumpcyjnych, jed- nakże bez naruszania przepisów i zasad prawa krajowego odnoszących się do odpowiedzialności kontraktowej i deliktowej. Towary muszą, przede wszystkim, odpowiadać umownej specyfikacji; zasadę zgodności z umową można uznać za wspólną dla różnych krajowych tradycji prawnych; w nie- których krajowych tradycjach prawnych nie jest możliwe poleganie jedynie na tej zasadzie dla zapewnienia minimal- nego poziomu ochrony dla konsumentów; w ramach takich tradycji prawnych, w szczególności dodatkowe przepisy krajowe mogłyby być użyteczne dla zapewnienia, iż konsument jest chroniony w przypadkach, gdy strony nie uzgodniły szczególnych warunków umownych lub gdy strony zawarły warunki umowy lub porozumienia, które bezpośrednio bądź pośrednio uchylają lub ograniczają prawa konsumenta i które, w zakresie, w jakim te prawa wynikają z niniejszej dyrektywy, nie są dla konsumenta wiążące. (8) W celu ułatwienia stosowania zasady zgodności z umową, użytecznym jest wprowadzenie wzruszalnego domniema- nia zgodności z umową obejmującego najpowszechniejsze sytuacje; domniemanie to nie ogranicza zasady swobody umowy; ponadto w braku szczególnych warunków umow- nych, a także w przypadku gdy zastosowanie ma klauzula minimalnej ochrony, elementy wspomniane w tym domniemaniu mogą być użyte do ustalenia braku zgod- ności towarów objętych umową; jakość i wykonanie, któ- rych racjonalnie mogą spodziewać się konsumenci zależeć będą, między innymi, od tego czy towary są nowe, czy też używane; elementy przyjęte w domniemaniu kumulują się; jeśli okoliczności przypadku sprawią, że jeden z elemen- tów będzie w sposób oczywisty nieprawidłowy, tym nie- mniej pozostałe elementy domniemania będą nadal miały zastosowanie. (9) Sprzedawca powinien bezpośrednio odpowiedzialny przed konsumentem za zgodność towarów z umową; jest to tra- dycyjne rozwiązanie zawarte w porządku prawnym Państw Członkowskich; jednakże sprzedawca powinien mieć swobodę, zagwarantowaną w prawie krajowym, do podjęcia kroków przeciwko producentowi, poprzedniemu sprzedawcy w tym samym łańcuchu umownym lub 224 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 przeciwko każdemu innemu pośrednikowi, o ile nie zrzek- nie się takich uprawnień; niniejsza dyrektywa nie narusza zasady swobody umowy między sprzedawcą, a producen- tem, poprzednim sprzedawcą czy jakimkolwiek innym pośrednikiem; zasady regulujące przeciwko komu i jakie kroki mogą być podjęte przez sprzedawcę będą ustalone w prawie krajowym. (10) W przypadku braku zgodności towaru z umową, konsu- menci powinni być uprawnieni do uzyskania bezpłatnie przywrócenia zgodności towaru z umową, wybierając naprawę lub zastąpienie lub, jeśli to nie wystarczy, do obniżenia ceny lub wymówienie umowy. (11) Po pierwsze, konsument może żądać od sprzedawcy naprawy towaru lub jego wymiany, chyba że te sposoby naprawienia szkody byłyby niemożliwe lub nieproporcjo- nalne; to, czy sposób naprawienia szkody jest niepropor- cjonalny, powinno być ustalone obiektywnie; sposób naprawienia szkody byłby nieproporcjonalny, gdyby jego zastosowanie, w porównaniu z innym środkiem, wiązało się z nadmiernymi kosztami; w celu ustalenia, czy koszty są nadmierne, koszty jednego ze sposobów naprawienia szkody powinny być znacząco wyższe niż koszty innego naprawienia szkody. (12) W przypadkach braku zgodności sprzedawca zawsze może zaoferować konsumentowi, w drodze ugody, jaki- kolwiek dostępny sposób naprawienia szkody; sprawą konsumenta jest decyzja, czy przyjąć, czy odrzucić tę pro- pozycję. (13) W celu umożliwienia konsumentom korzystania z wewnętrznego rynku i kupowania towarów konsumpcyj- nych w innym Państwie Członkowskim, powinno się zale- cić, aby w interesie konsumentów producenci towarów konsumpcyjnych, które są wprowadzane do obrotu w kilku Państwach Członkowskich, załączali do produktu wykaz z przynajmniej jednym adresem kontaktowym w każdym Państwie Członkowskim gdzie produkt jest ofe- rowany. (14) Odniesienie do terminu dostawy nie zakłada, iż Państwa Członkowskie będą musiały zmienić ich zasady dotyczące przejścia ryzyka. (15) (16) Państwa Członkowskie mogą postanowić, że każdy zwrot dla konsumenta może być pomniejszony w celu uwzględ- nienia użytku, jaki czynił z towaru od czasu jego dostawy; szczegółowe regulacje, według których umowa może być unieważniona mogą być ustanowione w prawie krajowym. Specyficzny charakter towarów używanych uniemożliwia ogólnie ich wymianę; zatem prawo konsumenta do zastą- pienia towaru dla tych towarów nie jest dostępne; dla takich towarów Państwa Członkowskie mogą umożliwić stronom uzgodnienie krótszego okresu odpowiedzialności. (17) Właściwe jest ograniczenie w czasie okresu, w ciągu którego sprzedawca jest odpowiedzialny za wszelki brak zgodności, który istnieje w terminie dostawy towaru; Pań- stwa Członkowskie mogą również zapewnić ograniczenie okresu, w ciągu którego konsumenci mogą egzekwować swoje prawa, pod warunkiem że taki okres nie wygaśnie przez upływem dwóch lat od daty dostawy; tam, gdzie w ustawodawstwie krajowym czas, w którym rozpoczyna się bieg okresu przedawnienia nie jest datą dostawy towaru, łączny czas trwania tego okresu zapewniony przez prawo krajowe nie może być krótszy niż dwa lata od daty dosta- wy. Państwa Członkowskie mogą ustalić zawieszenie lub prze- rwanie okresu, w ciągu którego brak zgodności musi się uwidocznić i okresu przedawnienia, tam, gdzie to ma zastosowanie i zgodne jest z prawem krajowym, w przy- padku naprawy, zastąpienia lub negocjacji między sprze- dawcą a konsumentem z myślą o polubownej ugodzie. Państwa Członkowskie powinny móc ustalić okres, w ciągu którego konsument musi poinformować sprze- dawcę o każdym braku zgodności; Państwa Członkowskie mogą zapewnić wyższy poziom ochrony konsumenta nie wprowadzając takiego obowiązku; w każdym przypadku konsumenci w całej Wspólnocie powinni mieć co najmniej dwa miesiące na poinformowanie sprzedawcy, że taki brak zgodności występuje. Państwa Członkowskie powinny czuwać nad tym, aby takie okresy nie stawiały w niekorzystnej sytuacji konsu- mentów kupujących poza granicami; wszystkie Państwa Członkowskie powinny powiadomić Komisję o korzysta- niu z tego przepisu; Komisja powinna monitorować skutki zróżnicowanych zastosowań tego przepisu dla konsumen- tów i dla rynku wewnętrznego; informacja o sposobie zastosowania tego przepisu przez Państwo Członkowskie powinna być dostępna dla innych Państw Członkowskich, konsumentów i organizacji konsumenckich na obszarze Wspólnoty; podsumowanie sytuacji we wszystkich Pań- stwach Członkowskich powinno, zatem być opubliko- wane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. (18) (19) (20) (21) Dla niektórych kategorii towarów powszechną dla sprze- dawców i producentów praktyką jest oferowanie gwaran- cji na towary obejmującej wszystkie wady, które uwido- taka praktyka może cznią się w określonym czasie; pobudzać konkurencję; jako, że takie gwarancje są uzasad- nionym narzędziem obrotu, nie powinny one wprowadzać konsumentów w błąd; aby zapewnić, że konsumenci nie są wprowadzani w błąd, gwarancje powinny zawierać nie- które informacje, łącznie z oświadczeniem, iż gwarancja nie narusza praw konsumenta. (22) Strony nie mogą, za obopólną zgodą, ograniczyć bądź uchylić praw przyznanych konsumentowi, gdyż w prze- ciwnym razie udzielona ochrona prawna zostałaby uda- remniona; ta zasada winna stosować się również do klau- iż konsument miał świadomość zul, które sugerują, wszelkich braków zgodności towarów konsumpcyjnych 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 225 istniejących w czasie zawierania umowy; ochrona gwaran- towana konsumentom niniejszą dyrektywą nie powinna być ograniczona na podstawie tego, iż prawo państwa trzeciego zostało wybrane jako mające zastosowanie w umowie. (23) Ustawodawstwo i orzecznictwo w tej dziedzinie w róż- nych Państwach Członkowskich wskazują, że wzrasta tro- ska o zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsu- mentów; w świetle tej tendencji i doświadczenia nabytego przy wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy, koniecz- nym może okazać się rozważenie dalej idącej harmoniza- cji, szczególnie poprzez wprowadzenie bezpośredniej odpowiedzialności producenta za wady, za które on ponosi odpowiedzialność. (24) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przyję- cia lub utrzymania w mocy surowszych przepisów w obszarze objętym niniejsza dyrektywą dla zapewnienia nawet wyższego poziomu ochrony konsumentów. (25) Zgodnie z zaleceniem Komisji z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów odpowiedzialnych za poza sądowe ugody sporów konsu- menckich (1), Państwa Członkowskie mogą powołać orga- ny, które zapewnią bezstronne i skuteczne załatwianie skarg w kontekście krajowym i transgranicznym, i których konsumenci mogą korzystać w celu z mediacji. (26) Jest właściwe, w celu ochrony zbiorowych interesów kon- sumentów, dodanie niniejszej dyrektywy do wykazu dyrektyw zawartego w Załączniku do dyrektywy 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkod- liwych praktyk w celu ochrony interesów konsumen- tów (2), PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Zakres i definicje 1. Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawo- wych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkow- skich dotyczących niektórych aspektów sprzedaży towarów kon- sumpcyjnych i związanych z tym gwarancji, w celu zapewnienia jednolitego minimalnego poziomu ochrony konsumentów w kontekście rynku wewnętrznego. 2. Do celów niniejszej dyrektywy: a) konsument oznacza każdą osobę fizyczną, która w umowach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach niezwiązanych z handlem, przedsiębiorstwem lub zawodem; b) towary konsumpcyjne oznaczają wszystkie materialne rzeczy ruchome, z wyjątkiem: — towarów sprzedawanych w drodze egzekucji lub w inny sposób przez władze sądowe, — wody i gazu, gdy nie są wystawione na sprzedaż w ogra- niczonej objętości lub w ustalonej ilości, (1) Dz. U. L 115 z 17. 4. 1998, str. 31. (2) Dz. U. L 166 z 11. 6. 1998, str. 51. — elektryczności; c) sprzedawca oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która na podstawie umowy sprzedaje towary konsumpcyjne w ramach swojej działalności handlowej, przedsiębiorstwa lub zawodo- wej; d) producent oznacza wytwórcę towarów konsumpcyjnych, importera towarów konsumpcyjnych na terytorium Wspól- noty lub każda osobę określającą siebie jako producenta poprzez umieszczenie swojej nazwy, znaku towarowego lub innego znaku wyróżniającego na towarach konsumpcyjnych; e) gwarancja oznacza każde zobowiązanie sprzedawcy lub pro- ducenta wobec konsumenta, podjęte bez dodatkowej opłaty, aby zwrócić zapłaconą cenę lub wymienić, naprawić czy potraktować w inny sposób towary konsumpcyjne jeśli nie spełniają one specyfikacji określonej w oświadczeniu gwaran- cyjnym lub odpowiedniej reklamie; f) naprawa oznacza, w przypadku braku zgodności, doprowa- dzenie towarów konsumpcyjnych do stanu zgodności z umową sprzedaży. 3. Państwa Członkowskie mogą ustalić, że wyrażenie „towary konsumpcyjne” nie dotyczy towarów używanych, sprzedawanych na publicznych aukcjach, gdzie konsumenci mają możliwość oso- bistego uczestniczenia w sprzedaży. 4. Umowy na dostawę towarów konsumpcyjnych, które mają być wytworzone czy wyprodukowane, do celów niniejszej dyrek- tywy uważane będą za umowę sprzedaży. Artykuł 2 Zgodność z umową 1. Sprzedawca musi dostarczyć konsumentowi towary, które są zgodne z umową sprzedaży. 2. Domniemywa się, że towary konsumpcyjne są zgodne z umową, jeżeli: a) odpowiadają opisowi podanemu przez sprzedawcę i mają właściwości towarów, które sprzedawca przedstawił konsu- mentowi jako próbkę lub wzór; b) nadają się do jakichkolwiek szczególnych celów, do których potrzebne są konsumentowi, a o których zawiadomił on sprzedawcę w czasie zawierania umowy i które sprzedawca zaakceptował; c) nadają się do celów, do których towary tego samego rodzaju są normalnie stosowane; d) wykazują jakość i wykonanie, które są normalne dla towarów tego samego rodzaju i jakich konsument może racjonalnie oczekiwać, charakter towarów i biorąc pod uwagę wszelkie oświadczenia publiczne na temat szczególnych właściwości towarów, jakie wygłosił na ich temat sprzedawca, producent lub ich przedstawiciel, w szczególności w reklamie lub na ety- kiecie. 3. Do celów niniejszego artykułu uważa się, że brak zgodności nie występuje, gdy w momencie zawierania umowy konsument był świadomy, lub racjonalnie rzecz biorąc nie mógł być nieświa- domy istnienia tego braku, albo, gdy brak zgodności wynika z materiałów dostarczonych przez konsumenta. 226 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 4. Sprzedawca nie będzie związany publicznymi oświadczeniami określonymi w ust. 2 lit. d), jeżeli: — jeżeli konsumentowi nie przysługuje ani naprawa, ani zastą- pienie, lub — udowodni, że nie był i racjonalnie rzecz biorąc, nie mógł być świadomy takich oświadczeń, — jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody w rozsąd- nym czasie, lub — jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody bez istot- — udowodni, że w momencie zawierania umowy oświadczenie nych niedogodności dla konsumenta. zostało skorygowane, lub — udowodni, że oświadczenie nie mogło mieć wpływu na decy- zję zakupu towarów konsumpcyjnych. 5. Wszelki brak zgodności wynikający z nieprawidłowego mon- tażu towarów konsumpcyjnych uznawany będzie za równo- znaczny z brakiem zgodności towarów, jeżeli montaż stanowi część umowy sprzedaży towarów i towary były montowane przez sprzedawcę lub na jego odpowiedzialność. Ma to zastoso- wanie także, gdy produkt, przeznaczony do montażu przez kon- sumenta jest montowany przez konsumenta, a nieprawidłowy montaż wynika z niedociągnięcia w instrukcji montażu. Artykuł 3 Prawa konsumenta 1. Sprzedawca odpowiada przed konsumentem za każdy brak zgodności, który istnieje w momencie dostawy towarów. 2. W przypadku braku zgodności, konsument jest upoważniony do wolnego od opłat przywrócenia zgodności poprzez naprawę lub zastąpienie, zgodnie z ust. 3, lub do uzyskania stosownej obniżki ceny lub do unieważnienia umowy w odniesieniu do tych towarów, zgodnie z ust. 5 i 6. 3. Po pierwsze, konsument może żądać, aby sprzedawca napra- wił towary albo może żądać od sprzedawcy ich zastąpienia, w obu przypadkach jest to wolne od opłat, chyba że byłoby to niemoż- liwe lub nieproporcjonalne. Sposób naprawienia szkody uznaje się za nieproporcjonalny, jeśli nakłada on na sprzedawcę koszty, które w porównaniu z alter- natywnym sposobem naprawienia szkody są nadmiernie wyso- kie, biorąc pod uwagę: — wartość, jaką miałyby towary gdyby nie występował brak zgodności, — znaczenie braku zgodności, oraz — czy alternatywny sposób naprawienia szkody może zostać dokonany bez istotnych niedogodności dla konsumenta. Każda naprawa lub zastąpienie powinna być dokonana w rozsąd- nym czasie i bez istotnej niedogodności dla konsumenta, z uwzględnieniem charakteru towarów i celów, dla których konsu- ment ich potrzebuje. 4. Sformułowanie „wolny od opłat” w ust. 2 i 3 odnosi się do nie- zbędnych kosztów związanych z przywróceniem towarom zgod- ności, w szczególności do kosztów wysyłki, robocizny i materia- łów. 5. Konsument może domagać się stosownej obniżki ceny lub unieważnienia umowy: 6. Konsument nie ma prawa do unieważnienia umowy, jeżeli brak zgodności ma nikłe znaczenie. Artykuł 4 Prawo regresu W przypadku gdy sprzedawca końcowy odpowiada przed konsumentem za brak zgodności wynikający z działania bądź zaniechania producenta, poprzedniego sprzedawcy w tym samym łańcuchu umów lub każdego innego pośrednika, sprzedawca końcowy ma prawo dochodzić naprawienia szkód od osoby lub osób odpowiedzialnych w łańcuchu umownym. Osoba lub osoby odpowiedzialne, od których sprzedawca końcowy może dochodzić naprawienia szkód wraz z istotnymi działaniami i warunkami ich egzekucji zostaną ustalone w prawie krajowym. Artykuł 5 Terminy 1. Sprzedawca ponosi odpowiedzialność na mocy art. 3, gdy brak zgodności uwidoczni się w ciągu 2 lat od daty dostawy towarów. Jeżeli w ustawodawstwie krajowym prawa ustanowione w art. 3 ust. 2 podlegają okresowi przedawnienia, to okres ten nie powinien wygasnąć przez upływem dwóch lat od daty dostawy. 2. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w celu skorzy- stania ze swoich uprawnień konsument musi powiadomić sprze- dawcę o braku zgodności w okresie dwóch miesięcy od daty, kiedy odkrył taki brak zgodności. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o korzystaniu przez nie z niniejszego ustępu. Komisja monitoruje skutki istnienia tej opcji dla Państw Członkowskich dla konsumentów i dla rynku wewnętrznego. Nie później niż do dnia 7 stycznia 2003 r. Komisja przygotuje sprawozdanie o sposobie zastosowania tego ustępu przez Pań- stwa Członkowskie. Sprawozdanie to zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. 3. O ile nie postanowiono inaczej, przyjmuje się, że każdy brak zgodności, który uwidocznił się w ciągu sześciu miesięcy od daty dostawy istniał w chwili dostawy, chyba że takie założenie nie- zgodne jest z charakterem towarów lub charakterem braku zgod- ności. Artykuł 6 Gwarancje 1. Gwarancja będzie prawnie wiążąca dla udzielającego na warunkach określonych w oświadczeniu gwarancyjnym i zwią- zaną z nim reklamą. 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 227 2. Gwarancja: Artykuł 9 — stwierdza, że konsument ma prawa przyznane zgodne z mają- cym zastosowanie ustawodawstwem krajowym, któremu podlega sprzedaż towarów konsumpcyjnych i wyjaśnia, że gwarancja tych praw nie narusza, — określa, w prostym i zrozumiałym języku zawartość gwaran- cji i podstawowe szczegółowe dane potrzebne dla złożenia skargi w oparciu o gwarancję, w szczególności okres ważno- ści i zasięg terytorialny gwarancji, jak też nazwisko i adres gwaranta. 3. Na żądanie konsumenta gwarancja zostaje udostępniona w formie pisemnej lub sporządzona na innym trwałym, dostęp- nym dla niego nośniku. 4. Na swoim własnym terytorium Państwo Członkowskie, w którym towary konsumpcyjne wprowadzane są do obrotu, iż gwarancja może zgodnie z zasadami Traktatu ustanowić, będzie sporządzona w jednym lub więcej języków, które wyzna- czy spośród języków urzędowych Wspólnoty. 5. Gdyby gwarancja naruszała wymogi ust. 2, 3 i 4, jej ważność na tym nie ucierpi, a konsument może nadal polegać na gwaran- cji i domagać się jej honorowania. Artykuł 7 Charakter wiążący 1. Wszelkie warunki umowne lub ustalenia zawarte ze sprze- dawcą przed zgłoszeniem sprzedawcy braku zgodności, które bezpośrednio lub pośrednio uchylają lub ograniczają prawa wyni- kające z niniejszej dyrektywy nie będą, zgodnie z prawem krajo- wym, wiążące dla konsumenta. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w przypadku towa- rów używanych, sprzedawca i konsument mogą uzgodnić warunki umowne lub ustalenia, które mają krótszy okres odpo- wiedzialności sprzedawcy niż ustanowiony art. 5 ust. 1. Taki okres nie może być krótszy niż jeden rok. 2. Państwa Członkowskie podejmą kroki niezbędne dla zapew- nienia, iż konsument nie utraci ochrony przyznanej mu na mocy niniejszej dyrektywy, poprzez wybór prawa państwa trzeciego, jako prawa obowiązującego w stosunku do danej umowy, jeśli ta ostatnia pozostaje w ścisłym związku z terytorium Państw Człon- kowskich. Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki w celu poinformowania krajowym przejmującym niniejszą dyrektywę i będą zachęcać, w miarę potrzeb, organizacje zawodowe do informowania konsumentów o ich prawach. konsumentów prawie o Artykuł 10 W Załączniku do dyrektywy 98/27/WE wprowadza następujące uzupełnienie: się „10. Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz. U. L 171 z 7. 7. 1999, str. 12). ”. Artykuł 11 Transpozycja 1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawo- we, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję. Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesie- nie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towa- rzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie. 2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrek- tywą. Artykuł 12 Przegląd niniejszej Komisja, nie później niż dnia 7 lipca 2006 r. dokona przeglądu stosowania sprawozdanie dyrektywy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Sprawozdanie to zbada, między bezpośredniej odpowiedzialności producenta i, o ile to będzie właściwe, również propozycje. kwestię wprowadzenia innymi, złoży i Artykuł 13 Wejście w życie Artykuł 8 Prawo krajowe i minimalna ochrona 1. Prawa wynikające z niniejszej dyrektywy są wykonywane bez uszczerbku dla innych praw, na które konsumenci mogą powo- łać się na podstawie przepisów krajowych, regulujących odpowie- dzialność umowną lub deliktową. Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 14 Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 25 maja 1999 r. 2. Państwa Członkowskie mogą, dla zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumentów, przyjąć bądź utrzymać w mocy surowsze przepisy, zgodne z Traktatem w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady J. M. GIL-ROBLES Przewodniczący H. EICHEL Przewodniczący


title: Rozhodnutie Komisie z 25. mája 1999, ktorým sa mení a dopĺňa rozhodnutie 97/468/ES o zostavení dočasného zoznamu zariadení tretích krajín, z ktorých členské štáty povoľujú dovoz diviny (oznámené pod číslom dokumentu C(1999) 1373)Text s významom pre EHP

eurovoc_concepts:
game meat
health legislation
import
third country
veterinary legislation

formats: html pdf print

text: 03/zv. 25 SK Úradný vestník Európskej únie 275 31999D0343 L 131/70 ÚRADNÝ VESTNÍK EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV 27. 5. 1999 ROZHODNUTIE KOMISIE z 25. mája 1999, ktorým sa mení a dopĺňa rozhodnutie 97/468/ES o zostavení dočasného zoznamu zariadení tretích krajín, z ktorých členské štáty povoľujú dovoz diviny (oznámené pod číslom dokumentu C(1999) 1373) (Text s významom pre EHP) (1999/343/ES) KOMISIA EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV, PRIJALA TOTO ROZHODNUTIE: Článok 1 Text prílohy k tomuto rozhodnutiu sa pridáva k prílohe k rozhodnutiu 97/468/ES. Toto rozhodnutie sa bude uplatňovať od 25. mája 1999. Článok 2 Toto rozhodnutie je adresované členským štátom. Článok 3 V Bruseli 25. mája 1999 Za Komisiu Franz FISCHLER člen Komisie so zreteľom na Zmluvu o založení Európskeho spoločenstva, so zreteľom na rozhodnutie Rady 95/408/ES z 22. júna 1995 o podmienkach, za ktorých sa zostavujú na prechodnú dobu dočasné zoznamy zariadení tretích krajín, z ktorých sú členské štáty oprávnené poľovať dovoz určitých produktov živočíšneho pôvodu, produkty rybného hospodárstva alebo živé lastúr- niky (1), rozhodnutím a doplnené 98/603/ES (2), najmä na jeho článok 2 ods. 1, naposledy zmenené (1) (2) (3) (4) keďže rozhodnutím Komisie 97/468/EC (3) bol zostavený dočasný zoznam zariadení produkujúcich divinu; keďže Tunisko zaslalo zoznam zariadení produkujúcich divinu, pre ktoré príslušné orgány osvedčujú, že zaria- denie je v súlade s pravidlami spoločenstva; keďže sa teda za Tunisko môže zostaviť dočasný zoznam zariadení produkujúcich divinu; keďže opatrenia ustanovené v tomto rozhodnutí v súlade so stanoviskom Stáleho veterinárneho výboru, sú (1) Ú. v. ES L 243, 11. 10. 1995, s. 17. (2) Ú. v. ES L 289, 28. 10. 1998, s. 36. (3) Ú. v. ES L 199, 26. 7. 1997, s. 30. 276 SK Úradný vestník Európskej únie 03/zv. 25 ANEXO — BILAG — ANHANG — ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ — ANNEX — ANNEXE — ALLEGATO — BIJLAGE — ANEXO — LIITE — BILAGA „País: TÚNEZ — Land: TUNESIEN — Land: TUNESIEN — Χώρα: ΤΥΝΗΣΙA — Country: TUNISIA — Pays: TUNISIE — Paese: TUNISIA — Land: TUNESIË — País: TUNÍSIA — Maa: TUNISIA — Land: TUNISIEN 1 2 3 4 5 G 001 Sotex-Luda La Mornaghia C“


title: Interinstitutionellt avtal av den 25 maj 1999 mellan Europaparlamentet, Europeiska unionens råd och europeiska gemenskapernas kommission om interna utredningar som utförs av Europeiska byrån för bedrägeribekämpning (OLAF)

eurovoc_concepts:
Council of the European Union
European Anti-fraud Office
European Commission
European Parliament
committee of inquiry
interinstitutional agreement

text: 31. 5. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 136/15 II (R(cid:132)ttsakter vilkas publicering inte (cid:132)r obligatorisk) EUROPAPARLAMENTET R(cid:143)DET KOMMISSIONEN INTERINSTITUTIONELLT AVTAL av den 25 maj 1999 mellan Europaparlamentet, Europeiska unionens r(cid:134)d och europeiska gemenskapernas kommission om interna utredningar som utf(cid:148)rs av Europeiska byr(cid:134)n f(cid:148)r bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpning (OLAF) EUROPAPARLAMENTET, EUROPEISKA UNIONENS R(cid:143)D OCH EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR, (2) med h(cid:132)nvisning till Europaparlamentets resolution av den 7 oktober 1998 om oberoende, roll och st(cid:132)llning f(cid:148)r enheten bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpning (Uclaf) (1), samordning f(cid:148)r av av som inr(cid:132)ttats f(cid:148)r Europeiska byr(cid:134)n f(cid:148)r bedr(cid:132)geribe- Ansvaret k(cid:132)mpning, kommissionen, f(cid:148)rutom skyddet av de ekonomiska intressena (cid:132)ven omfattar all verksamhet som har samband med skyddet av gemenskapens intressen mot oegentlig- heten, som kan leda till administrativa eller straff- r(cid:132)ttsliga p(cid:134)f(cid:148)ljder. med h(cid:132)nvisning till r(cid:134)dets slutsatser av den 15 mars 1999, som antogs efter en f(cid:148)rdjupad diskussion med f(cid:148)retr(cid:132)dare f(cid:148)r Europaparlamentet och kommissionen, med beaktande av kommissionens beslut 1999/352/EG, EKSG, Euratom av den 28 april 1999 om inr(cid:132)ttande av en europeisk byr(cid:134) f(cid:148)r bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpning (2), och av f(cid:148)ljande sk(cid:132)l: (3) (4) (1) Europaparlamentets och r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EG) nr 1073/1999 (3) och r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (Euratom) nr 1074/1999 (4) om utredningar som utf(cid:148)rs av Euro- peiska byr(cid:134)n f(cid:148)r bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpning inneh(cid:134)ller best(cid:132)mmelser om att byr(cid:134)n skall inleda och utf(cid:148)ra administrativa utredningar inom de institutioner, organ och byr(cid:134)er som inr(cid:132)ttats genom EG-f(cid:148)rdraget och Euratomf(cid:148)rdraget eller p(cid:134) grundval av dessa f(cid:148)rdrag. (1) EGT C 328, 26. 10. 1998, s. 95. (2) Se sidan 20 i detta nummer av EGT. (3) Se sidan 1 i detta nummer av EGT. (4) Se sidan 8 i detta nummer av EGT. Det (cid:132)r viktigt att (cid:148)ka bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpningens omfattning och effektivitet med hj(cid:132)lp av de experter som finns inom omr(cid:134)det f(cid:148)r administra- tiva utredningar. Alla institutioner, organ och byr(cid:134)er b(cid:148)r i kraft av sin administrativa sj(cid:132)lvst(cid:132)ndighet ge byr(cid:134)n i uppdrag att inom dessa utf(cid:148)ra administrativa utred- ningar f(cid:148)r att efterforska s(cid:134)dana omst(cid:132)ndigheter av allvarlig art som har samband med tj(cid:132)nsteut(cid:148)v- ningen och som skulle kunna utg(cid:148)ra s(cid:134)dana brister n(cid:132)r det g(cid:132)ller att uppfylla de skyldigheter som (cid:134)ligger tj(cid:132)nstem(cid:132)n och anst(cid:132)llda i gemenskaperna som avses i artiklarna 11, 12 andra och tredje styckena, 13, 14, 16 och 17 f(cid:148)rsta stycket i tj(cid:132)nste- f(cid:148)reskrifterna f(cid:148)r tj(cid:132)nstem(cid:132)n och anst(cid:132)llningsvill- koren f(cid:148)r (cid:148)vriga anst(cid:132)llda i Europeiska gemenska- perna (nedan kallade ”Tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna”), brister som kan skada dessa gemenskapers intressen och som kan leda till disciplin(cid:132)ra (cid:134)tg(cid:132)rder och, i f(cid:148)re- kommande fall, straffr(cid:132)ttsliga (cid:134)tg(cid:132)rder, eller ett L 136/16 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 31. 5. 1999 allvarligt fel i tj(cid:132)nsten enligt artikel 22 i tj(cid:132)nstef(cid:148)re- skrifterna eller en bristande uppfyllelse av motsva- rande skyldigheter som (cid:134)vilar ledam(cid:148)ter, chefer eller medlemmar av personalen vid gemenskapens institutioner, organ eller byr(cid:134)er, som inte omfattas av tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna. Dessa utredningar skall utf(cid:148)ras med iakttagande av till(cid:132)mpliga best(cid:132)mmelser i f(cid:148)rdragen om uppr(cid:132)t- tandet s(cid:132)rskilt av Europeiska gemenskaperna, protokollet om immunitet och privilegier, texter som antagits f(cid:148)r deras till(cid:132)mpning samt tj(cid:132)nstef(cid:148)re- skrifterna. Dessa utredningar skall utf(cid:148)ras p(cid:134) samma villkor inom alla institutioner, organ och byr(cid:134)er inom gemenskapen utan att (cid:148)verl(cid:132)mnandet av denna uppgift till byr(cid:134)n skall p(cid:134)verka institutionernas, organens och byr(cid:134)ernas eget ansvar eller p(cid:134) n(cid:134)got s(cid:132)tt minska de ber(cid:148)rda personernas r(cid:132)ttsliga skydd. De praktiska villkoren b(cid:148)r fastst(cid:132)llas f(cid:148)r hur insti- tutionernas och organens ledam(cid:148)ter, byr(cid:134)ernas chefer och tj(cid:132)nstem(cid:132)nnen och de anst(cid:132)llda inom dessa skall samarbeta f(cid:148)r att de interna utredning- arna skall kunna utf(cid:148)ras v(cid:132)l, i avvaktan p(cid:134) att tj(cid:132)n- stef(cid:148)reskrifterna (cid:132)ndras, (5) (6) (7) efter samr(cid:134)d om att inf(cid:148)ra en gemensam ordning f(cid:148)r detta (cid:132)ndam(cid:134)l, och med uppmaning till (cid:148)vriga institutioner, organ och byr(cid:134)er att ansluta sig till detta avtal, ING(cid:143)TT F(cid:153)LJANDE AVTAL: 1. Europaparlamentet, r(cid:134)det och kommissionen (nedan kallade: institutionerna) beslutar att anta en gemensam ordning f(cid:148)r (cid:134)tg(cid:132)rder som beh(cid:148)vs f(cid:148)r att underl(cid:132)tta att de utredningar som genomf(cid:148)rs av byr(cid:134)n bedrivs p(cid:134) ett korrekt s(cid:132)tt inom institutionerna. Dessa utredningar har som (cid:132)ndam(cid:134)l att (cid:190) bek(cid:132)mpa bedr(cid:132)gerier, korruption och all annan olaglig verksamhet som riktar sig mot Europeiska gemenskapernas ekonomiska intressen, (cid:190) efterforska s(cid:134)dana omst(cid:132)ndigheter av allvarlig art som har samband med tj(cid:132)nsteut(cid:148)vningen och som skulle kunna utg(cid:148)ra brister n(cid:132)r det g(cid:132)ller att Utf(cid:132)rdat i Bryssel den 25 maj 1999. uppfylla de skyldigheter som (cid:134)ligger tj(cid:132)nstem(cid:132)n och anst(cid:132)llda i gemenskaperna, brister som skulle kunna leda till disciplin(cid:132)ra (cid:134)tg(cid:132)rder och, i f(cid:148)rekom- mande fall, straffr(cid:132)ttsliga (cid:134)tg(cid:132)rder, eller en bristande uppfyllelse av motsvarande skyldigheter, som (cid:134)vilar ledam(cid:148)ter, chefer eller medlemmar av personalen, som inte omfattas av tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna. Dessa utredningar skall genomf(cid:148)ras med iakttagande av till(cid:132)mpliga best(cid:132)mmelser i f(cid:148)rdragen om uppr(cid:132)t- tandet av Europeiska gemenskaperna, s(cid:132)rskilt proto- kollet om immunitet och privilegier, texter som anta- gits f(cid:148)r deras till(cid:132)mpning samt tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna. Utredningarna skall ocks(cid:134) utf(cid:148)ras i enlighet med de villkor och n(cid:132)rmare best(cid:132)mmelser som avses i Euro- peiska gemenskapens och Europeiska atomenergi- gemenskapens f(cid:148)rordningar. 2. Institutionerna (cid:134)tar sig att inr(cid:132)tta en s(cid:134)dan ordning och att g(cid:148)ra den omedelbart till(cid:132)mplig genom att anta ett internt beslut enligt den modell som bifogas detta avtal och att inte avvika fr(cid:134)n modellbeslutet annat (cid:132)n om s(cid:132)rskilda f(cid:148)rh(cid:134)llanden inom den egna institutionen g(cid:148)r detta n(cid:148)dv(cid:132)ndigt av tekniska sk(cid:132)l. 3. Institutionerna (cid:132)r eniga om behovet av att till byr(cid:134)n f(cid:148)r yttrande (cid:148)verl(cid:132)mna varje beg(cid:132)ran om upph(cid:132)vande av immunitet mot r(cid:132)ttsliga f(cid:148)rfaranden f(cid:148)r tj(cid:132)nstem(cid:132)n eller anst(cid:132)llda i samband med eventuella fall av bedr(cid:132)- geri, korruption eller all annan olaglig verksamhet. Om en beg(cid:132)ran om upph(cid:132)vande av immunitet g(cid:132)ller n(cid:134)gon av institutionernas ledam(cid:148)ter skall byr(cid:134)n underr(cid:132)ttas. 4. Institutionerna skall till byr(cid:134)n (cid:148)vers(cid:132)nda de best(cid:132)m- melser som de har fastst(cid:132)llt f(cid:148)r att genomf(cid:148)ra detta avtal. Detta avtal f(cid:134)r bara (cid:132)ndras efter uttryckligt medgivande fr(cid:134)n de undertecknande institutionerna. De andra institutioner, organ och enheter som inr(cid:132)ttats genom EG-f(cid:148)rdraget och Euratomf(cid:148)rdraget eller p(cid:134) grundval av dessa, uppmanas att ansluta sig till detta avtal genom att, var f(cid:148)r sig, avge en f(cid:148)rklaring som skall l(cid:132)mnas till ordf(cid:148)randena f(cid:148)r de institutioner som undertecknat avtalet. Detta avtal tr(cid:132)der i kraft den 1 juni 1999. P(cid:134) Europaparlamentets v(cid:132)gnar P(cid:134) Europeiska unionens r(cid:134)ds v(cid:132)gnar P(cid:134) Europeiska gemenskapernas kommissions v(cid:132)gnar Ordf(cid:148)rande J. M. GIL-ROBLES Ordf(cid:148)rande H. EICHEL Ordf(cid:148)rande J. SANTER 31. 5. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 136/17 BILAGA ”MODELLBESLUT” [INSTITUTIONENS/ORGANETS eller BYR(cid:143)NS] BESLUT av den om villkor och n(cid:132)rmare best(cid:132)mmelser f(cid:148)r interna utredningar f(cid:148)r att bek(cid:132)mpa bedr(cid:132)gerier, korruption och all annan olaglig verksamhet som kan skada gemenskapernas intressen [INSTITUTIONEN, ORGANET eller BYR(cid:143)N] HAR FATTAT DETTA BESLUT med beaktande av [r(cid:132)ttslig grund] och av f(cid:148)ljande sk(cid:132)l: (1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) Europaparlamentets och r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EG) nr 1073/1999 (1) och r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (Euratom) nr 1074/1999 (2) om utredningar som utf(cid:148)rs av Europeiska byr(cid:134)n f(cid:148)r bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpning inneh(cid:134)ller best(cid:132)mmelser om att byr(cid:134)n skall inleda och utf(cid:148)ra administrativa utredningar inom de institutioner, organ och byr(cid:134)er som inr(cid:132)ttats genom EG-f(cid:148)rdraget och Euratomf(cid:148)rdraget eller p(cid:134) grundval av dessa f(cid:148)rdrag. Ansvaret f(cid:148)r Europeiska byr(cid:134)n f(cid:148)r bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpning, som inr(cid:132)ttats av kommissionen, f(cid:148)rutom skyddet av de ekonomiska intressena (cid:132)ven omfattar all verksamhet som har samband med skyddet av gemenskapens intressen mot oegentligheter, som kan leda till administrativa eller straffr(cid:132)ttsliga p(cid:134)f(cid:148)ljder. Det (cid:132)r viktigt att (cid:148)ka bedr(cid:132)geribek(cid:132)mpningens omfattning och effektivitet med hj(cid:132)lp av de experter som finns inom omr(cid:134)det f(cid:148)r administrativa utredningar. Alla institutioner, organ och byr(cid:134)er b(cid:148)r i kraft av sin administrativa sj(cid:132)lvst(cid:132)ndighet ge byr(cid:134)n i uppdrag att inom dessa utf(cid:148)ra administrativa utredningar f(cid:148)r att efterforska s(cid:134)dana omst(cid:132)ndigheter av allvarlig art som har samband med tj(cid:132)nsteut(cid:148)vningen och som skulle kunna utg(cid:148)ra s(cid:134)dana brister n(cid:132)r det g(cid:132)ller att uppfylla de skyldigheter som (cid:134)ligger tj(cid:132)nstem(cid:132)n och anst(cid:132)llda i gemenskaperna som avses i artiklarna 11, 12 andra och tredje styckena, 13, 14, 16 och 17 f(cid:148)rsta stycket i tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna f(cid:148)r tj(cid:132)nstem(cid:132)n och anst(cid:132)llningsvillkoren f(cid:148)r (cid:148)vriga anst(cid:132)llda i Europeiska gemenskaperna (nedan kallade ”Tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna”), brister som kan skada dessa gemenskapers intressen och som kan leda till disciplin(cid:132)ra (cid:134)tg(cid:132)rder och, i f(cid:148)rekommande fall, straffr(cid:132)ttsliga (cid:134)tg(cid:132)rder, eller ett allvarligt fel i tj(cid:132)nsten enligt artikel 22 i tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna eller en bristande uppfyllelse av motsvarande skyldigheter som (cid:134)vilar ledam(cid:148)ter, chefer eller medlemmar av personalen vid gemenskapens institutioner, organ eller byr(cid:134)er, som inte omfattas av tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna. Dessa utredningar skall utf(cid:148)ras med iakttagande av till(cid:132)mpliga best(cid:132)mmelser i f(cid:148)rdragen om uppr(cid:132)t- tandet av Europeiska gemenskaperna, s(cid:132)rskilt protokollet om immunitet och privilegier, texter som antagits f(cid:148)r deras till(cid:132)mpning samt tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna. Dessa utredningar skall utf(cid:148)ras p(cid:134) samma villkor inom alla institutioner, organ och byr(cid:134)er inom gemenskapen utan att (cid:148)verl(cid:132)mnandet av denna uppgift till byr(cid:134)n skall p(cid:134)verka institutionernas, organens och byr(cid:134)ernas eget ansvar eller p(cid:134) n(cid:134)got s(cid:132)tt minska de ber(cid:148)rda personernas r(cid:132)ttsliga skydd. De praktiska villkoren b(cid:148)r fastst(cid:132)llas f(cid:148)r hur institutionernas och organens ledam(cid:148)ter, byr(cid:134)ernas chefer och tj(cid:132)nstem(cid:132)nnen och de anst(cid:132)llda inom dessa skall samarbeta f(cid:148)r att de interna utredningarna skall kunna utf(cid:148)ras v(cid:132)l, i avvaktan p(cid:134) att tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna (cid:132)ndras. (1) EGT L 136, 31. 5. 1999, s. 1. (2) EGT L 136, 31. 5. 1999, s. 8. L 136/18 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 31. 5. 1999 H(cid:142)RIGENOM F(cid:153)RESKRIVS F(cid:153)LJANDE. Artikel 1 Skyldighet att samarbeta med byr(cid:134)n Generalsekreteraren, de olika enheterna, cheferna och alla tj(cid:132)nstem(cid:132)n samt anst(cid:132)llda inom institutionen, organet eller byr(cid:134)n (cid:132)r skyldiga att till fullo samarbeta med byr(cid:134)ns anst(cid:132)llda och att l(cid:132)mna all den hj(cid:132)lp som beh(cid:148)vs f(cid:148)r utredningen. I detta avseende skall de till byr(cid:134)ns anst(cid:132)llda l(cid:132)mna alla upplysningar och alla f(cid:148)rklaringar som beh(cid:148)vs. Ledam(cid:148)terna skall till fullo samarbeta med byr(cid:134)n utan att detta inverkar p(cid:134) till(cid:132)mpliga best(cid:132)mmelser i f(cid:148)rdragen om uppr(cid:132)ttandet av Europeiska gemenskaperna, s(cid:132)rskilt protokollet om immunitet och privilegier, eller de texter som antagits f(cid:148)r deras till(cid:132)mpning. Artikel 2 Skyldighet att l(cid:132)mna upplysningar Varje tj(cid:132)nsteman eller anst(cid:132)lld inom [institutionen, organet eller byr(cid:134)n] som f(cid:134)r k(cid:132)nnedom om omst(cid:132)ndigheter som tyder p(cid:134) f(cid:148)rekomst av eventuella fall av bedr(cid:132)geri, korruption eller all annan olaglig verksamhet som riktar sig mot gemenskapernas intressen eller om omst(cid:132)ndigheter av allvarlig art som har samband med tj(cid:132)nsteut(cid:148)vningen och som skulle kunna utg(cid:148)ra brister n(cid:132)r det g(cid:132)ller att uppfylla de skyldigheter som (cid:134)ligger tj(cid:132)nstem(cid:132)n och anst(cid:132)llda i gemenskaperna, brister som skulle kunna leda till disciplin(cid:132)ra (cid:134)tg(cid:132)rder och, i f(cid:148)rekommande fall, straffr(cid:132)ttsliga (cid:134)tg(cid:132)rder, eller en bristande uppfyllelse av motsvarande skyldigheter, som (cid:134)vilar ledam(cid:148)ter, chefer eller medlemmar av personalen, som inte omfattas av tj(cid:132)nstef(cid:148)reskrifterna, skall utan dr(cid:148)jsm(cid:134)l underr(cid:132)tta sin avdelningschef eller generaldirekt(cid:148)r eller, om den anst(cid:132)llde anser det n(cid:148)dv(cid:132)ndigt, l(cid:132)mna upplysningarna direkt till sin generalsekreterare eller till byr(cid:134)n. [Institutionens, organets eller byr(cid:134)ns] generalsekreterare, generaldirekt(cid:148)rer, avdelningschefer eller chefer skall utan dr(cid:148)jsm(cid:134)l till byr(cid:134)n (cid:148)verl(cid:132)mna alla uppgifter som de f(cid:134)r k(cid:132)nnedom om och som tyder p(cid:134) f(cid:148)rekomsten av s(cid:134)dana oegentligheter som avses i f(cid:148)rsta stycket. En chef, tj(cid:132)nsteman eller anst(cid:132)lld vid [institutionen, organet eller byr(cid:134)n] f(cid:134)r aldrig uts(cid:132)ttas f(cid:148)r en or(cid:132)ttvis eller diskriminerande behandling p(cid:134) grund av ett s(cid:134)dant uppgiftsl(cid:132)mnande som avses i f(cid:148)rsta och andra styckena. Ledam(cid:148)ter som f(cid:134)r k(cid:132)nnedom om uppgifter som avses i f(cid:148)rsta stycket skall underr(cid:132)tta [institutionens eller organets] ordf(cid:148)rande, eller om ledam(cid:148)terna anser det vara av betydelse, byr(cid:134)n direkt. Artikel 3 Hj(cid:132)lp fr(cid:134)n s(cid:132)kerhetsbyr(cid:134)n P(cid:134) beg(cid:132)ran av byr(cid:134)ns direkt(cid:148)r skall [institutionens, organets eller byr(cid:134)ns] s(cid:132)kerhetsbyr(cid:134) hj(cid:132)lpa byr(cid:134)ns anst(cid:132)llda vid det praktiska genomf(cid:148)randet av utredningarna. Artikel 4 Information till den som ber(cid:148)rs av utredningen Om det finns en m(cid:148)jlighet att en ledamot, chef, tj(cid:132)nsteman eller anst(cid:132)lld (cid:132)r personligt involverad skall den ber(cid:148)rde snabbt informeras, om detta inte riskerar att skada utredningen. Under inga omst(cid:132)ndigheter f(cid:134)r slutsatser dras efter utredningen om en namngiven ledamot, chef, tj(cid:132)nsteman eller anst(cid:132)lld inom [institu- tionen, organet eller byr(cid:134)n], utan att den ber(cid:148)rde har givits m(cid:148)jlighet att yttra sig (cid:148)ver alla uppgifter som r(cid:148)r honom. Om det (cid:132)r n(cid:148)dv(cid:132)ndigt med absolut sekretess med avseende p(cid:134) utredningen och om utrednings(cid:134)tg(cid:132)rder som faller under en nationell r(cid:132)ttslig myndighets befogenheter anv(cid:132)nds, f(cid:134)r denna skyldighet att ge ledamoten, chefen, tj(cid:132)nstemannen eller den anst(cid:132)llde vid [institutionen, organet eller byr(cid:134)n] m(cid:148)jlighet att yttra sig skjutas upp, efter (cid:148)verenskommelse med ordf(cid:148)randen respektive generalsekreteraren. Information om nedl(cid:132)ggning av utredningen utan vidare (cid:134)tg(cid:132)rder Artikel 5 Om inget av det som lagts ledamoten, chefen, tj(cid:132)nstemannen eller den anst(cid:132)llde vid [institutionen, organet eller byr(cid:134)n] till last kan vidh(cid:134)llas efter en intern utredning, skall den interna utredningen mot honom l(cid:132)ggas ned utan vidare (cid:134)tg(cid:132)rder efter beslut av byr(cid:134)ns direkt(cid:148)r, som skriftligen skall underr(cid:132)tta den ber(cid:148)rde om detta. 31. 5. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 136/19 Artikel 6 Upph(cid:132)vande av immunitet Varje beg(cid:132)ran fr(cid:134)n en nationell polismyndighet eller en nationell r(cid:132)ttslig myndighet om upph(cid:132)vande av immunitet mot r(cid:132)ttsliga (cid:134)tg(cid:132)rder f(cid:148)r en tj(cid:132)nsteman eller anst(cid:132)lld vid [institutionen, organet eller byr(cid:134)n] som g(cid:132)ller eventuella fall av bedr(cid:132)geri, korruption eller all annan olaglig verksamhet, skall (cid:148)verl(cid:132)mnas till byr(cid:134)ns direkt(cid:148)r f(cid:148)r yttrande. Om en beg(cid:132)ran om upph(cid:132)vande av immunitet g(cid:132)ller en ledamot av [institutionen eller organet] skall byr(cid:134)n informeras om detta. Artikel 7 N(cid:132)r beslutet skall bli g(cid:132)llande Detta beslut blir g(cid:132)llande den 1 juni 1999. Utf(cid:132)rdat i P(cid:134) [institutionens, organets eller byr(cid:134)ns] v(cid:132)gnar


title: Az Európai Parlament és a Tanács 1999/44/EK irányelve (1999. május 25.) a fogyasztási cikkek adásvételének és a kapcsolódó jótállásnak egyes vonatkozásairól

text: 15/4. kötet HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 223 31999L0044 L 171/12 AZ EURÓPAI KÖZÖSSÉGEK HIVATALOS LAPJA 1999. 7. 7. AZ EURÓPAI PARLAMENT ÉS A TANÁCS 1999/44/EK IRÁNYELVE (1999. május 25. ) a fogyasztási cikkek adásvételének és a kapcsolódó jótállásnak egyes vonatkozásairól AZ EURÓPAI PARLAMENT ÉS AZ EURÓPAI UNIÓ TANÁCSA, tekintettel az Európai Közösséget létrehozó szerződésre és külö- nösen annak 95. cikkére, tekintettel a Bizottság javaslatára (1), tekintettel a Gazdasági és Szociális Bizottság véleményére (2), a Szerződés 251. cikkében megállapított eljárásnak megfelelő- en (3), az egyeztető bizottság által 1998. május 18-án elfogadott közös szövegtervezet figyelembevételével, (1) (2) (3) (4) mivel a Szerződés 153. cikke (1) és (3) bekezdése elrendeli, hogy a Közösségnek a Szerződés 95. cikke alapján elfoga- dott intézkedések foganatosításán keresztül hozzá kell járulnia a fogyasztóvédelem magas szintjének eléréséhez; mivel a belső piac egy olyan, belső határok nélküli térség, amelyben biztosított az áruk, a személyek, a szolgáltatások és a tőke szabad mozgása; mivel az áruk szabad mozgása nem csak a hivatásszerűen kereskedő személyek által bonyolított ügyleteket érinti, hanem a magánszemélyek által bonyolított ügyleteket is; mivel ez azzal jár, hogy az egyik tagállam fogyasztói számára lehetővé kell tenni, hogy a fogyasztási cikkek adásvételét szabályozó egységesített minimális szabályok alapján szabadon vásárolhassanak fogyasztási cikkeket egy másik tagállam területén; mivel a tagállamoknak a fogyasztási cikkek adásvételével kapcsolatos jogszabályai bizonyos mértékig eltérőek, ami azt eredményezi, hogy a fogyasztási cikkek nemzeti piacai különböznek egymástól, és az eladók közötti versenyben torzulások adódhatnak elő; mivel a fogyasztók arra való törekvésükben, hogy kihasz- nálják a nagy méretű piac előnyeit azáltal, hogy a lakóhe- lyüktől különböző másik tagállamban vásárolják meg a szükséges fogyasztási cikkeket, meghatározó szerepet ját- szanak a belső piac kiteljesedésének folyamatában; mivel a határok mesterséges visszaállítását és a piacok lezárását meg kell akadályozni; mivel a fogyasztók rendelkezésére álló lehetőségek nagy mértékben kiszélesedtek az új táv- közlési technológiák bevezetésével, amelyek közvetlen hozzáférést biztosítanak más tagállamokban vagy harma- dik országokban működő forgalmazási rendszerekhez; mivel a fogyasztási cikkek kereskedelmét meghatározó sza- bályok minimális szintű összehangolásának hiánya gátol- hatja az áruknak az új távközlési technológiákon keresz- tüli adásvétele fejlődését; (1) HL C 307. , 1996. 10. 16. , 8. o. és HL C 148. , 1998. 5. 14. , 12. o. (2) HL C 66. , 1997. 3. 3. , 5. o. (3) Az Európai Parlament 1998. március 10-i véleménye (HL C 104. , 1998. 4. 6. , 30. o. ), a Tanács 1998. szeptember 24-i közös álláspontja (HL C 333. , 1998. 10. 30. , 46. o. ) és az Európai Parlament 1998. december 17-i határozata (HL C 98. , 1999. 4. 9. , 226. o. ). Az Európai Parlament 1999. május 5-i határozata. A Tanács 1999. május 17-i határozata. (5) (6) (7) (8) (9) mivel a fogyasztói jogok minimális közös szabályainak lét- rehozása, amely függetlenül attól alkalmazandó, hogy a fogyasztási cikket a Közösségen belül hol vásárolják meg, erősíteni fogja a fogyasztók bizalmát, és lehetővé teszi, hogy a fogyasztók a belső piac előnyeit minél nagyobb mértékben élvezzék; mivel a fogyasztók nehézségeinek és az eladókkal szem- beni jogviták fő forrása az, hogy az áru nem felel meg a szerződésnek; mivel ezért indokolt a fogyasztási cikkek adásvételét szabályozó nemzeti jogszabályok közelítése ebből a szempontból, elkerülve ugyanakkor a szerződéses és a szerződésen kívüli felelősségre vonatkozó nemzeti jog- szabályi rendelkezésekkel és alapelvekkel való ütközéseket; mivel a fogyasztási cikkeknek mindenekelőtt meg kell felel- niük a szerződésben meghatározott tulajdonságoknak; mivel a szerződésszerűség elve közösnek tekinthető az egymástól eltérő nemzeti jogi hagyományokban; mivel bizonyos jogi hagyományok feltehetően nem teszik lehe- tővé, hogy a fogyasztók minimális védelmének biztosítása céljából kizárólag erre az alapelvre támaszkodjunk; mivel különösen az ilyen jogi hagyományok mellett hasznosnak bizonyulhatnak kiegészítő nemzeti rendelkezések a fogyasztók védelmének biztosítására olyan esetekben, ami- kor a szerződő felek nem állapodtak meg speciális szerző- dési feltételekben, vagy olyan szerződési kikötést alkalmaz- illetve megállapodást kötöttek, amely szerint a nak, fogyasztó közvetve vagy közvetlenül lemond az őt megil- lető jogokról vagy elfogadja e jogok korlátozását; amenny- iben ezeket a jogokat ez az irányelv biztosítja, az ilyen szer- ződési kikötés vagy megállapodás nem köti a fogyasztót; mivel a szerződésszerűség elve alkalmazásának elősegítése céljából hasznos a szerződésszerűség – legáltalánosabb helyzeteket lefedő – megdönthető vélelmének bevezetése; mivel ez a vélelem nem korlátozza a szerződéses szabadság elvét; mivel továbbá erre vonatkozó speciális szerződési feltételek hiányában, valamint minimális védelmi záradék alkalmazása esetén, a vélelem elemei használhatók az áru szerződésnek való megfelelése hibájának megállapítására; mivel a fogyasztó által ésszerűen elvárható minőség és tel- jesítmény többek között attól függ, hogy a fogyasztási cikk új vagy használt; mivel a vélelem elemei kumulatívan érvé- nyesülnek; mivel ha az adott eset körülményei valamely elemet kifejezetten alkalmatlanná tesznek, a vélelem többi eleme mindazonáltal érvényben marad; mivel a fogyasztási cikk szerződésszerűségéért az eladónak közvetlenül felelnie kell a fogyasztóval szemben; mivel ez olyan hagyományos megoldás, amely beágyazódott a tagállamok jogrendjébe; mivel mindazonáltal az eladó a nemzeti igényt jogokban előírtak szerint visszkereseti támaszthat a gyártóval, az őt ugyanabban a szerződéslánc- ban megelőző korábbi eladóval vagy más közvetítővel szemben, kivéve, ha erről a jogáról lemondott; mivel az 224 HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 15/4. kötet irányelv nem érinti az eladó, a gyártó, egy előző eladó vagy más közvetítő közötti viszonylatban a szerződéskötési sza- badság elvét; mivel annak szabályait, hogy az eladó kivel szemben és hogyan érvényesítheti visszkereseti igényét, a nemzeti jogokban kell meghatározni; (10) mivel abban az esetben, ha a fogyasztási cikk nem felel meg a szerződésnek, a fogyasztó számára biztosítani kell a jogot, hogy a szerződésnek megfelelő állapot térítésmen- tes helyreállítását követelje, választva az áru kijavítása vagy kicserélése között, vagy ezek meghiúsulása esetén árleszál- lítást követeljen vagy a szerződést felbonthassa; (11) mivel a fogyasztó először az áru kijavítását vagy kicserélé- sét követelheti az eladótól, kivéve, ha az ilyen orvoslás nem lehetséges vagy aránytalan; mivel az orvoslás aránytalan voltát objektív alapon kell megállapítani; mivel az orvoslás aránytalannak tekintendő, ha annak alkalmazása más orvoslási módszerrel összehasonlítva ésszerűtlen költsé- gekkel jár; mivel a költségek akkor ésszerűtlenek, ha az egyik orvoslási módszer költségei jelentős mértékben meg- haladják a másik orvoslási módszer költségeit; (12) mivel a szerződésnek való megfelelés hibája esetén az eladó egyezség formájában mindenkor felajánlhatja a fogyasztó- lehetőséget; nak bármelyik rendelkezésre álló orvoslási mivel a fogyasztónak kell eldöntenie, hogy az eladó javas- latát elfogadja-e vagy elutasítja; (13) mivel annak elősegítése érdekében, hogy a fogyasztók élvezhessék a belső piac nyújtotta előnyöket és fogyasztási cikkeket vásárolhassanak egy másik tagállamban, ajánlott, hogy a több tagállamban értékesített fogyasztási cikkek gyártói a fogyasztók érdekében mellékeljenek az áruhoz egy jegyzéket, amely megjelöl legalább egy kijelölt kapcso- latfelvételi címet minden olyan tagállamban, ahol az adott fogyasztási cikket értékesítik; (14) mivel az átadás időpontjára vonatkozó hivatkozások nem teszik szükségessé, hogy a tagállamok megváltoztassák a kárveszély átszállására vonatkozó szabályaikat; (15) mivel a tagállamok előírhatják, hogy a fogyasztó számára visszafizetendő összeg csökkenthető arra figyelemmel, hogy a fogyasztó az átvétel óta a fogyasztási cikket hasz- nálta; mivel a szerződés felbontásának részletes szabályait a nemzeti jogok írhatják elő; (16) mivel a használt fogyasztási cikkek sajátos jellege általában nem teszi lehetővé azok kicserélését; mivel ezért a fogyasztó kicseréléshez való joga az ilyen fogyasztási cik- kek esetében általában nem érvényesíthető; mivel az ilyen fogyasztási cikkek vonatkozásában a tagállamok lehetővé tehetik a felek számára, hogy rövidebb felelősségi időtar- tamban állapodjanak meg; (17) mivel indokolt annak az időtartamnak a korlátozása, amely alatt az eladó a fogyasztási cikknek az átadás időpontjában meglévő hibáiért felel; mivel a tagállamok korlátozhatják azt az időtartamot is, amely alatt a fogyasztó a jogait gya- korolhatja, feltéve, hogy ez az időtartam nem rövidebb az átadás időpontjától számított két évnél; mivel olyan esetek- ben, amikor a nemzeti jog szerint az ilyen elévülési határ- idő kezdő időpontja nem esik egybe a fogyasztási cikk áta- dásának időpontjával, a nemzeti jog szerinti határidő teljes tartama nem lehet rövidebb az átadás időpontjától számí- tott két évnél; (18) mivel a tagállamok előírhatnak egy időtartamot, amely alatt a hibának meg kell nyilvánulnia, és azt, hogy adott esetben, a nemzeti jognak megfelelően lehetséges az elévü- lési idő nyugvása vagy megszakadása, amennyiben kijaví- tás, kicserélés történik vagy egyezség reményében tárgya- lások folynak az eladó és a fogyasztó között; (19) mivel a tagállamok számára lehetővé kell tenni, hogy elő- írjanak egy határidőt, amelyen belül a fogyasztó köteles értesíteni az eladót a megfelelés hibájáról; mivel a tagálla- mok biztosíthatják a fogyasztók magasabb szintű védelmét azáltal, hogy nem vezetnek be ilyen kötelezettséget; mivel a fogyasztóknak a Közösség egészében minden esetben legalább két hónapot kell biztosítani ahhoz, hogy az eladót értesítsék a megfelelés hibájáról; (20) mivel a tagállamoknak meg kell előzniük, hogy egy ilyen értesítési határidő előnytelen helyzetbe hozza a fogyasztó- kat a határokon átnyúló vásárlásaiknál; mivel minden tag- állam köteles a Bizottságot tájékoztatni e rendelkezés végrehajtásáról; mivel a Bizottság köteles figyelemmel kísérni e rendelkezés különböző végrehajtásainak a fogyasztókra és a belső piacra gyakorolt hatását; mivel e rendelkezésnek az egy adott tagállamban történő végrehaj- tására vonatkozó információt a többi tagállam, valamint a Közösség egész területén hozzáférhetővé kell tenni a fogyasztók és fogyasztói szervezetek részére; mivel ezért a tagállamokban kialakult helyzetről összefoglalót kell köz- zétenni az Európai Közösségek Hivatalos Lapjában; (21) mivel egyes árufajták adásvételekor a jelenlegi gyakorlat szerint az eladók és a gyártók garanciát nyújtanak a fogyasztási cikkekre olyan hibák tekintetében, amelyek egy bizonyos határidőn belül merülnek fel; mivel ez a gyakor- lat ösztönözheti a versenyt; mivel bár az ilyen jótállás jog- szerű marketingeszköz, de nem vezetheti félre a fogyasz- tókat; mivel annak érdekében, hogy a fogyasztót ne vezesse félre, a jótállásnak meghatározott információkat kell tartal- maznia, beleértve egy olyan nyilatkozatot, amely szerint a jótállás nem érinti a fogyasztó törvényen alapuló jogait; (22) mivel a felek megállapodásukban nem korlátozhatják a fogyasztónak biztosított jogokat, illetve a fogyasztó nem mondhat le róluk, különben ezáltal meghiúsulna a jogi védelem; mivel ezt az elvet kell alkalmazni az olyan klau- zulákra is, amelyek szerint a fogyasztó tudott a szerződés megkötésének időpontjában meglévő valamennyi hibáról; mivel az ezen irányelvben a fogyasztók számára nyújtott 15/4. kötet HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 225 védelem nem csökkenthető oly módon, hogy a szerződésre alkalmazandó jogként egy harmadik ország jogát kötik ki a felek; (23) mivel az e területre vonatkozó jogszabályok és joggyakor- lat a különböző tagállamokban azt mutatják, hogy egyre nagyobb a törekvés a fogyasztóvédelem magas színvona- lának biztosítására; mivel ennek a folyamatnak és az ezen irányelv végrehajtásában szerzett tapasztalatoknak a fényé- ben szükséges lenne megfontolni egy még alaposabb össze- hangolást, különösen a gyártó közvetlen felelősségének előírásával a neki felróható hibákért; (24) mivel a tagállamok számára lehetővé kell tenni, hogy az ezen irányelv hatálya alá tartozó területen a még magasabb színvonalú fogyasztóvédelem elérése érdekében szigorúbb rendelkezéseket fogadjanak el vagy tartsanak hatályban; (25) mivel a Bizottság a fogyasztói jogviták peren kívüli rende- zésére hatáskörrel bíró testületekre alkalmazandó alapel- vekről szóló, 1998. március 30-i ajánlásával (1) összhang- ban a tagállamok a panaszok pártatlan és hatékony kezelése céljából mind nemzeti, mind határokon átnyúló viszonylatban olyan testületeket hozhatnak létre, amelye- ket a fogyasztók közvetítőkként vehetnek igénybe; (26) mivel a fogyasztók kollektív érdekeinek védelme céljából indokolt a fogyasztói érdekek védelmében a jogsértés meg- szüntetésére irányuló eljárásokról szóló, 1998. május 19-i 98/27/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv mellékle- tében foglalt felsorolást (2) ezzel az irányelvvel kiegészíteni, – a villamos energiát; c) eladó: minden olyan természetes vagy jogi személy, aki, illetve amely, szerződés alapján gazdasági vagy szakmai tevékenysége keretében fogyasztási cikkeket értékesít; d) gyártó: a fogyasztási cikk gyártója, a fogyasztási cikket a Közös- ség területére behozó importőr, valamint aki a fogyasztási cik- ken elhelyezett nevével, védjegyével vagy egyéb megkülönböz- tető jelzés alkalmazásával önmagát gyártóként tünteti fel; e) jótállás: az eladó vagy a gyártó kötelezettségvállalása a fogyasz- tóval szemben külön díj felszámítása nélkül, amely alapján a jótállási nyilatkozatban vagy a vonatkozó reklámban feltünte- tett tulajdonságoknak nem megfelelő fogyasztási cikk vételárát visszatéríti, vagy az ilyen fogyasztási cikket kijavítja, kicseréli vagy az igényt más módon kezeli; f) kijavítás: a szerződésnek nem megfelelő fogyasztási cikknek a szerződésnek megfelelővé tétele. (3) A tagállamok előírhatják, hogy nem minősül „fogyasztási cikk” – nek a fogyasztók személyes részvételét lehetővé tevő nyil- vános árverésen értékesített használt áru. (4) Ennek az irányelvnek az alkalmazásában adásvételi szerződés- nek kell tekinteni azt a szerződést is, amely legyártandó vagy elő- állítandó fogyasztási cikk átadására vonatkozik. 2. cikk Szerződésszerűség ELFOGADTA A KÖVETKEZŐ IRÁNYELVET: (1) Az eladó köteles a fogyasztónak az adásvételi szerződésnek megfelelő fogyasztási cikket átadni. 1. cikk Hatály és fogalommeghatározások (1) Ezen irányelv célja a fogyasztási cikkek adásvételének egyes vonatkozásait szabályozó tagállami törvényi, rendeleti és közigaz- gatási rendelkezések közelítése a fogyasztóvédelem egységes minimális szintjének biztosítása érdekében a belső piac keretében. (2) Ennek az irányelvnek az alkalmazásában: a) fogyasztó: minden olyan természetes személy, aki az ezen irányelv hatálya alá tartozó szerződések tekintetében gazda- sági vagy szakmai tevékenysége körén kívül eső célból jár el; b) fogyasztási cikk: minden ingó dolog (testi tárgy), kivéve – a végrehajtás vagy más bírósági intézkedés alapján értéke- sített árukat, – a vizet és a gázt, feltéve, hogy nem korlátozott térfogatban vagy meghatározott mennyiségben ajánlják fel adásvételre, (1) HL L 115. , 1998. 4. 17. , 31. o. (2) HL L 166. , 1998. 6. 11. , 51. o. (2) A fogyasztási cikk szerződésszerűségét vélelmezni kell, ha az a) megfelel az eladó által adott leírásnak, és rendelkezik az eladó által a fogyasztónak bemutatott próba vagy minta tulajdonsá- gaival; b) alkalmas a fogyasztó által meghatározott sajátos célra, ame- lyet a fogyasztó a szerződéskötéskor az eladó tudomására hozott, és az eladó elfogadott; c) alkalmas minden olyan célra, amelyre az azonos fajtájú árukat szokásosan használják; d) felmutatja az azonos fajtájú áruk tekintetében szokásos minő- séget és teljesítményt, amelyet a fogyasztó ésszerűen elvárhat, figyelembe véve a fogyasztási cikk természetét, és ha van ilyen, az eladó, a gyártó vagy annak képviselője által a fogyasztási cikk konkrét tulajdonságai tekintetében különösen a reklámo- zás során tett vagy a címkén megjelenő nyilvános kijelentése- ket. (3) E cikk alapján nem minősül a megfelelés hibájának, ha a szer- ződés megkötésének időpontjában a fogyasztó a hibáról tudott vagy arról ésszerűen eljárva tudnia kellett, illetve ha a megfelelés hibáját a fogyasztó által adott anyag okozta. 226 HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 15/4. kötet (4) Az eladót nem kötik a (2) bekezdés d) pontjában említett nyil- vános kijelentések, ha bizonyítja, hogy – nem jogosult sem a fogyasztási cikk kijavítására, sem a kicse- rélésére, vagy – a kijelentésről nem tudott és arról ésszerűen eljárva nem is kel- – az eladó a hibát ésszerű határidőn belül nem orvosolta, vagy lett tudnia, – az eladó a hibát nem a fogyasztót érő jelentős kényelmetlenség – a szerződéskötés időpontjáig a kijelentést helyesbítették, vagy nélkül orvosolta. – a fogyasztási cikk megvételére vonatkozó elhatározást a kije- lentés nem befolyásolhatta. (6) Csekély mértékű hiba esetén a fogyasztó nem állhat el a szer- ződéstől. (5) A fogyasztási cikk szakszerűtlen összeszereléséből eredő hiba egy tekintet alá esik az áru hibájával, ha az összeszerelés az adás- vételi szerződés részét képezi, és azt az eladó végezte vagy az ő felelősségével végezték. Ugyanez vonatkozik arra az esetre is, ha a fogyasztó által összeszerelendő árut a fogyasztó szerelte össze, és a szakszerűtlen összeszerelés a szerelési utasítások hibájára vezethető vissza. 3. cikk A fogyasztó jogai 4. cikk Visszkereseti igény Ha az utolsó eladó a gyártó, a szerződésláncban őt megelőző korábbi eladó vagy más közvetítő cselekménye vagy mulasztása miatt felel a fogyasztóval szemben, jogosult visszkereseti igényt érvényesíteni személlyel (személyekkel) szemben. A felelős személyt (személyeket), akivel (akikkel) igényt szemben az utolsó eladó visszkereseti érvényesíthet, valamint a vonatkozó eljárást és annak feltételeit a nemzeti jogban kell meghatározni. szerződésláncban felelős a a (1) Az eladó felel a fogyasztóval szemben a fogyasztási cikk áta- dásának időpontjában meglévő minden hibáért. (2) A szerződésnek való megfelelés hibája esetén a fogyasztó jogosult akár a (3) bekezdésnek megfelelően a fogyasztási cikk szerződésszerű állapotának kijavítás vagy kicserélés formájában történő térítésmentes helyreállítására, akár az (5) és (6) bekezdés- nek megfelelően kérheti a vételár megfelelő leszállítását, vagy az adott fogyasztási cikk vonatkozásában elállhat a szerződéstől. 5. cikk Határidők (1) Az eladó a 3. cikk szerint akkor felel, ha a megfelelés hibája a fogyasztási cikk átadásától számított két éven belül megnyilvánul. Ha a nemzeti jog a 3. cikk (2) bekezdése szerinti jogok érvénye- sítésére elévülési határidőt ír elő, az nem járhat le az átadástól szá- mított két éven belül. (3) A fogyasztó az eladótól először a fogyasztási cikk térítésmen- tes kijavítását vagy kicserélését követelheti, kivéve, ha ez lehetet- len vagy aránytalan. (2) A tagállamok előírhatják, hogy a fogyasztó a jogai érvényesí- tése feltételeként a hibáról annak felismerésétől számított két hónapon belül köteles értesíteni az eladót. Az orvoslást aránytalannak kell tekinteni, ha az az eladónak más orvoslási módszerrel összehasonlítva ésszerűtlen költséget okoz, figyelembe véve – a fogyasztási cikk hibátlan állapotbani értékét, – a hiba jelentőségét, és – azt, hogy az alternatív orvoslási módszer a fogyasztónak oko- zott jelentős kényelmetlenség nélkül végrehajtható-e. A tagállamok tájékoztatják a Bizottságot arról, hogyan alkalmaz- zák ezt a bekezdést. A Bizottság figyelemmel kíséri a tagállamok- nak biztosított választási lehetőségnek a fogyasztókra és a belső piacra gyakorolt hatásait. A Bizottság legkésőbb 2003. január 7-ig jelentést készít arról, hogy milyen megoldást választottak a tagállamok e bekezdés tekintetében. A jelentést az Európai Közösségek Hivatalos Lapjában közzé kell tenni. A kijavítást vagy kicserélést ésszerű határidőn belül, a fogyasztót érő jelentős kényelmetlenség nélkül kell elvégezni, figyelembe véve a fogyasztási cikk természetét és a fogyasztó által megkívánt célját. (3) Az ellenkező bizonyításáig vélelmezni kell, hogy a fogyasz- tási cikk átadásától számított hat hónapon belül megnyilvánult hiba már az átadás időpontjában létezett, kivéve, ha ez a vélelem nem egyeztethető össze a fogyasztási cikk természetével vagy a hiba jellegével. (4) A (2) és (3) bekezdésben említett „térítésmentesség” fogalma magában foglalja a fogyasztási cikk szerződésszerű állapota hely- reállításának szükséges költségeit, különösen a postaköltséget, a munkadíjat és az anyagköltséget. 6. cikk Jótállás (5) A fogyasztó a vételár megfelelő csökkentését kérheti vagy elállhat a szerződéstől, ha (1) A jótállás a jótállási nyilatkozatban és a kapcsolódó reklám- ban meghatározott feltételekkel köti annak vállalóját. 15/4. kötet HU Az Európai Unió Hivatalos Lapja 227 (2) A jótállásnak 9. cikk – utalnia kell arra, hogy a fogyasztót a fogyasztási cikkek adás- vételét szabályozó hatályos nemzeti jog szerint törvényen ala- puló jogok illetik meg, és nyilvánvalóvá kell tennie, hogy eze- ket a jogokat a jótállás nem érinti, – világosan és közérthetően meg kell határoznia a jótállás tar- talmát és igénybevételének lényegi feltételeit, különösen a jót- állás időtartamát és területi hatályát, valamint a jótállásra köte- lezett nevét és címét. (3) A fogyasztó kérésére a jótállást írásban a rendelkezésére kell bocsátani vagy olyan más tartós adathordozón megjeleníteni, amely a fogyasztó rendelkezésére áll és számára hozzáférhető. (4) Az a tagállam, amelyben a fogyasztási cikket értékesítik, a Szerződés rendelkezéseivel összhangban előírhatja, hogy a jótál- lást az adott tagállam által a Közösség hivatalos nyelvei közül kiválasztott egy vagy több nyelven kell megszövegezni. (5) Ha a jótállás nem felel meg a (2), a (3) vagy a (4) bekezdés ren- delkezéseinek, ez a jótállás érvényességét nem érinti; a fogyasztó azt továbbra is érvényesítheti és követelheti annak betartását. 7. cikk Kötelező érvény (1) Az eladóval a megfelelés hibájáról való értesítését megelőzően kötött olyan szerződési kikötés vagy megállapodás, amely az ezen irányelvben biztosított jogokat közvetve vagy közvetlenül elvonja vagy korlátozza, a fogyasztót a nemzeti jogban szabályozottak szerint nem köti. A használt fogyasztási cikkek adásvételére nézve a tagállamok elő- írhatják, hogy az eladó és a fogyasztó megállapodhat olyan szer- ződési kikötésben vagy olyan megállapodást köthet, amely alap- ján az eladó az 5. cikk (1) bekezdésében meghatározott időtartamnál rövidebb ideig felel. Ez az időtartam nem lehet rövi- debb egy évnél. (2) A tagállamok megteszik a szükséges intézkedéseket annak biztosítása érdekében, hogy ha a szerződés szorosan kapcsolódik a tagállamok területéhez, a fogyasztótól ne lehessen elvonni az ezen irányelvben biztosított védelmet azáltal, hogy a szerződésre irányadó jogként egy harmadik ország jogát kötik ki. 8. cikk Nemzeti jog és minimális védelem (1) Az ezen irányelvben biztosított jogok nem érintik a fogyasztó olyan egyéb jogait, amelyek őt a szerződéses és szerződésen kívüli felelősséget szabályozó nemzeti jogi előírások szerint megilletik. (2) A fogyasztók magasabb szintű védelme érdekében a tagálla- mok az ezen irányelv hatálya alá tartozó területen a Szerződéssel összeegyeztethető szigorúbb rendelkezéseket is elfogadhatnak vagy tarthatnak hatályban. A tagállamok megteszik a szükséges intézkedéseket, hogy a fogyasztókat tájékoztassák az ezen irányelvnek való megfelelést biztosító nemzeti jogszabályokról, és ha szükséges, ösztönzik a szakmai szervezeteket, hogy a fogyasztókat tájékoztassák az őket megillető jogokról. 10. cikk A 98/27/EK irányelv melléklete a következőkkel egészül ki: „10. A fogyasztási cikkek adásvételének és a kapcsolódó jótállás- szóló, 1999. május 25-i nak egyes vonatkozásairól 1999/44/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv (HL L 171. , 1999. 7. 7. , 12. o. )”. 11. cikk Átültetés a nemzeti jogba (1) A tagállamok legkésőbb 2002. január 1-jéig hatályba léptetik azokat a törvényi, rendeleti és közigazgatási rendelkezéseket, amelyek szükségesek ahhoz, hogy ennek az irányelvnek megfe- leljenek. Erről haladéktalanul tájékoztatják a Bizottságot. Amikor a tagállamok elfogadják ezeket a rendelkezéseket, azok- ban hivatkozni kell erre az irányelvre, vagy azokhoz hivatalos kihirdetésük alkalmával ilyen hivatkozást kell fűzni. A hivatkozás módját a tagállamok határozzák meg. (2) A tagállamok közlik a Bizottsággal nemzeti joguknak azokat a rendelkezéseit, amelyeket az ezen irányelv által szabályozott területen fogadtak el. 12. cikk Felülvizsgálat A Bizottság legkésőbb 2006. július 7-ig felülvizsgálja az irányelv alkalmazását, és jelentést készít az Európai Parlament és a Tanács számára. A jelentésben meg kell vizsgálni többek között, hogy indokolt-e bevezetni a gyártó közvetlen felelősségét, és szükség esetén a jelentéshez mellékelni kell a megfelelő javaslatokat. 13. cikk Hatálybalépés Ez az irányelv az Európai Közösségek Hivatalos Lapjában történő kihirdetése napján lép hatályba. Ennek az irányelvnek a tagállamok a címzettjei. 14. cikk Kelt Brüsszelben, 1999. május 25-én. az Európai Parlament részéről a Tanács részéről az elnök J. M. GIL-ROBLES az elnök H. EICHEL


title: Smernica 1999/43/ES Európskeho parlamentu a Rady z 25. mája 1999, ktorým sa po sedemnástykrát mení a dopĺňa smernica 76/769/EHS o aproximácii zákonov, iných právnych predpisov a správnych opatrení členských štátov vzťahujúcich sa na obmedzenia uvádzania na trh a používania niektorých nebezpečných látok a prípravkov

eurovoc_concepts:
approximation of laws
carcinogenic substance
dangerous substance
marketing restriction
toxic substance

text: 13/zv. 24 SK Úradný vestník Európskej únie 45 31999L0043 L 166/87 ÚRADNÝ VESTNÍK EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV 1. 7. 1999 SMERNICA 1999/43/ES EURÓPSKEHO PARLAMENTU A RADY z 25. mája 1999, ktorým sa po sedemnástykrát mení a dopĺňa smernica 76/769/EHS o aproximácii zákonov, iných právnych predpisov a správnych opatrení členských štátov vzťahujúcich sa na obmedzenia uvádzania na trh a používania niektorých nebezpečných látok a prípravkov EURÓPSKY PARLAMENT A RADA EURÓPSKEJ ÚNIE, so zreteľom na Zmluvu o založení Európskeho spoločenstva a najmä na jej článok 95, látky karcinogénne, mutagénne alebo látky poškodzujúce reprodukciu kategórie 1 alebo 2; keďže takéto látky a prí- pravky by nemali byť umiestnené na trhu pre použitie širo- kou verejnosťou; so zreteľom na návrh Komisie (1), so zreteľom na stanovisko Hospodárskeho a sociálneho výbo- ru (2), konajúc v súlade s postupom ustanovenom v článku 251 Zmlu- vy (3), (1) (2) (3) (4) keďže by mali byť prijaté potrebné opatrenia na hladké fungovanie vnútorného trhu; keďže Európsky parlament a Rada prijali 29. marca 1996 rozhodnutie č. 646/96/ES Európskeho parlamentu a Rady z 29. marca 1996, ktorým sa prijíma akčný plán boja proti rakovine v rámci činnosti v oblasti verejného zdravia (1996 až 2000) (4); keďže na zlepšenie ochrany zdravia a bezpečnosti spotre- biteľov by nemali byť látky, klasifikované ako karcino- génne, mutagénne alebo poškodzujúce reprodukciu, umiestnené na trhu pre použitie širokou verejnosťou; keďže smernica č. 94/60/ES Európskeho parlamentu a Rady z 20. decembra 1994 dopĺňajúca po 14. krát smer- nicu 76/769ES o aproximácii zákonov, iných právnych predpisov a správnych opatrení členských štátov týkajúcu sa obmedzení pre uvádzanie na trh a použitie určitých nebezpečných látok a prípravkov (5) ustanovuje v podobe dodatku k bodom 29, 30 a 31 prílohy I smernice č. 76/769/EHS (6) zoznam látok klasifikovaných ako (1) Ú. v. ES C 59, 25. 2. 1998, s. 5. (2) Ú. v. ES C 214, 10. 7. 1998, s. 73. (3) Stanovisko Európskeho parlamentu z 18. februára 1998 (Ú. v. ES C 80, 16. 3. 1998, s. 91) spoločná pozícia Rady zo 14. decem- bra 1998 (Ú. v. ES C 18, 22. 1. 1999, s. 43. ) a rozhodnutie Európ- skeho parlamentu z 10. februára 1999 (Ú. v. ES C 150, 28. 5. 1999). Rozhodnutie Rady z 10. mája 1999. (4) Ú. v. ES L 95, 16. 4. 1996, s. 9. (5) Ú. v. ES L 365, 31. 12. 1994, s. 1. (6) Smernica Rady 67/548 EHS z 27. júna 1967 o aproximácii zákonov, iných právnych predpisov a správnych opatrení týkajúcich sa klasi- fikácie, balenia a označovania nebezpečných látok (Ú. v. ES 196, 16. 8. 1967, s. 1). V znení smernice Komisie 97/69/ES (Ú. v. ES L 343, 13. 12. 1997, s. 19). (5) (6) (7) (8) keďže smernica č. 94/60/ES ustanovuje, že Komisia pred- loží Európskemu parlamentu a Rade návrh na rozšírenie tohto zoznamu do šiestich mesiacov po uverejnení adap- smernice pokrok tácie č. 67/548/EHS (7), ktorá obsahuje látky klasifikované ako karcinogénne, mutagénne alebo poškodzujúce reproduk- ciu kategórie 1 alebo 2; technický prílohy na I keďže smernica Komisie č. 96/54/ES (8) adaptujúca po dva- dsiaty druhýkrát smernicu č. 67/548/EHS a najmä jej prí- lohu I na technický pokrok, obsahuje 16 látok novoklasi- fikovaných ako látky karcinogénne, mutagénne alebo poškodzujúce reprodukciu kategórie 1 alebo 2; keďže tieto látky by mali byť pridané k bodom 29, 30 a 31 dodatku k prílohe I smernice č. 76/769/EHS spojenej smernicou č. 97/56/ES Európskeho parlamentu a Rady (9) po 16. krát dopĺňajúcej smernicu č. 76/769/EHS; keďže boli vzaté do úvahy riziká a výhody látok smerni- cou č. 96/54/ES novoklasifikovaných ako látky karcino- génne, mutagénne alebo poškodzujúce reprodukciu kate- górie 1 alebo 2; keďže článok 1 ods. 1 písm. f) smernice 96/54/ES vyma- záva osem položiek prílohy I smernice č. 67/548/EHS, pre- tože látky uvedené v týchto položkách sú už pokryté inými položkami alebo ich klasifikácia ako karcinogény bola zru- šená; keďže päť z týchto látok je zahrnutých v doplnku k bodu 29 prílohy I smernice č. 76/769/EHS; keďže tieto položky by tiež mali byť vymazané v neskoršej smernici; (7) Ú. v. ES L 262, 27. 9. 1976, s. 201. Naposledy zmenený a doplnený smernicou Komisie 97/64/ES (Ú. v. ES L 315, 19. 11. 1997, s. 13). (8) Ú. v. ES L 248, 30. 9. 1996, s. 1. (9) Ú. v. ES L 248, 30. 9. 1996, s. 1. SK Úradný vestník Európskej únie 13/zv. 24 46 (9) keďže táto smernica platí bez predsudkov voči právnym predpisom spoločenstva ustanovujúcim minimálne požia- davky na ochranu pracujúcich uvedené v smernici Rady č. 89/391/EHS z 12. júna 1989 o zavedení opatrení na podporu zlepšení bezpečnosti a zdravia pracujúcich na pracovisku (1) a jednotlivých smerniciach na nej zalo- žených, najmä na smernici Rady č. 90/394/EHS z 28. júna 1990 o ochrane pracujúcich proti rizikám týka- júcim sa vystavenia karcinogénom na pracovisku (šiesta samostatn8 smernica v rámci zmyslu článku 16 ods. 1 smernice č. 89/391EHS) (2), PRIJALI TÚTO SMERNICU: Článok 1 Článok 3 1. Členské štáty prijmú a uverejnia zákony, iné právne predpisy a správne opatrenia potrebné na dosiahnutie súladu s touto smer- nicou do jedného roka od jej nadobudnutia účinnosti. Bezod- kladne o tom informujú Komisiu. Tieto opatrenia sa budú uplatňovať do18 mesiacov po nadobud- nutí účinnosti tejto smernice. 2. Členské štáty uvedú priamo v prijatých ustanoveniach alebo pri ich úradnom uverejnení odkaz na túto smernicu. Podrobnosti o odkaze upravia členské štáty. Článok 4 Smernica nadobúda účinnosť v deň jej uverejnenia v Úradnom vestníku Európskych spoločenstiev. Látky uvedené v prílohe I tejto smernice sa pridajú k látkam uvedeným v doplnku k bodom 29, 30 a 31 prílohy I smernice č. 76/769/EHS. Táto smernica je adresovaná členským štátom. Článok 5 Článok 2 Látky uvedené v prílohe II tejto smernice sa vypúšťajú zo zoznamu látok uvedených v doplnku k bodu 29 prílohy I smernice č. 76/769/EHS. V Bruseli 25. mája 1999 Za Európsky parlament predseda J. M. GIL-ROBLES Za Radu predseda H. EICHEL (1) Ú. v. ES L 183, 29. 6. 1989, s. 1. (2) Ú. v. ES L 196, 26. 7. 1990, s. 1. 13/zv. 24 SK Úradný vestník Európskej únie 47 PRÍLOHA I Bod 29 — Karcinogény: kategória 2 Látky Číslo ES č. CAS č. poznámky Dvojchróman draselný Dvojchróman draselný Dvojchróman sodný 024–002–00–6 231–906–6 7778–50–9 024–003–00–1 232–143–1 7789–09–5 024–004–00–7 234–190–3 10588–01–9 Dvojchróman sodný, dihydrát 024–004–01–4 234–190–3 7789–12–0 Chromyl dichlorid; chromic oxychlorid 024–005–00–2 239–056–8 14977–61–8 Chróman draselný 024–006–00–8 232–140–5 7789–00–6 Zlúčeniny šesťmocného chrómu s výnimkou chrómanu bárnatého a zlúče- nín špecifikovaných v prílohe č. 1 smernice 67/548/EHS 024–017–00–8 – – Brómetylén 602–024–00–2 209–800–6 593–60–2 5-alyl-1,3-benzodioxol; safrol 605–020–00–9 202–354–4 94–59–7 Azofarbivá na báze benzidínu; 4-4′-diarylazobifenylové farbivá s výnimkou zlúčenín špecifikovaných v prílohe č. 1 smernice 67/548/EES 611–024–00–1 – – Dvojsodňan 4-amino 3[[4′-[(2,4-diaminofenyl) azo] [1,1′-bifenyl]-4-yl]azo]-5-hydroxy- 6(fenylazo)naftalén-2,7-disulfonát; C. I. Priama čerň 38 611–025–00–7 217–710–3 1937–37–7 Štvorsodňan 3,3′-[[1,1′-bifenyl]-4,4′-dylbis(azo)]bis[5-amino-4-hydroxynaftalén- 2,7-disulfonát] C. I. Priama modrá 6 611–026–00–2 220–012–1 2602–46–2 Dvojsodňan 3,3[[1′, 1′-bifenyl]-4,4′dylbis(azo)]bis[4-aminonaftalén-1sulfonát]; C. Priama červeň 28 I. 611–027–00–8 209–358–4 573–58–0 Toluén-2,4-diammónium sulfát 612–126–00–9 265–697–8 65321–67–7 Bod 30 — Mutagény: kategória 2 Látky Číslo ES č. CAS č. poznámky Dvojchróman draselný Dvojchróman draselný Dvojchróman sodný 024–002–00–6 231–906–6 7778–50–9 024–003–00–1 232–143–1 7789–09–5 024–004–00–7 234–190–3 10588–01–9 Dvojchróman sodný, dihydrát 024–004–01–4 234–190–3 7789–12–0 48 SK Úradný vestník Európskej únie 13/zv. 24 Chromyl dichlorid; chromic oxychlorid 024–005–00–2 239–056–8 14977–61–8 Látky Číslo ES č. CAS č. poznámky Chróman draselný 024–006–00–8 232–140–5 7789–00–6 1,3,5, -tris(oxiranylmetyl)- 1,3,5-triazín-2,4,6(1H, 3H, 5H)-trión; TGIC 615–021–00–6 219–514–3 2451–62–9 Bod 31 — Látky škodlivé pre reprodukciu: kategória 1 1,2-Dibrómo-3-chlóropropán 602–021–00–6 202–479–3 96–12–8 Látky Číslo ES č. CAS č. poznámky Bod 31 — Látky škodlivé pre reprodukciu: kategória 2 Bis(2-metoxyetyl)ftalát 607–228–00–5 204–212–6 117–82–8 Látky Číslo ES č. CAS č. poznámky 13/zv. 24 SK Úradný vestník Európskej únie 49 PRÍLOHA II Látky Číslo ES č. CAS č. poznámky Aromatické hydrokarbonáty, C8–10; 648–011–00–5 292–695–4 90989–39–2 Redestilovaný ľahký olej, vysoká teplota varu Decht z hnedého uhlia; kar- bolický olej (olej destilovaný z hnedouhoľného dechtu. Skladá sa najmä z alifatických, naftenických a jedno až trojprstencových aromatických hydrokarbonátov, ich alkylových derivátov, heteroaromatických a jedno až troj- prstencových fenolov s teplotou varu v rozmedzí od približne 150 °C do 360 °C (302 oF až 680 oF) 648–025–00–1 309–885–0 101316–83–0 Koks (uhoľný decht), smola s vysokou teplotou 648–157–00-X 140203–12–9 Koks (uhoľný decht), zmes uhlia a smoly s vysokou teplotou 648–158–00–5 140203–13–0 Koks (uhoľný decht) s nízkou teplotou, smola s vysokou teplotou 648–159–00–0 140413–61–2 J J