title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over: - het "Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG met betrekking tot de regeling voor het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde", en - het "Voorstel voor een Verordening (EG) van de Raad houdende controlemaatregelen en maatregelen inzake het restitutiestelsel en de administratieve samenwerking noodzakelijk voor de toepassing van Richtlijn 98/xxx/EG"

eurovoc_concepts:
ESC opinion
EU control
VAT
administrative cooperation
tax relief

text: 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/73 verkerende gemengde raadgevende comités van het Comité betrokken te worden. 2. 9. Het Comité heeft herhaaldelijk verklaard dat het in beginsel voorstander van pretoetredingssteun voor de landbouw in de kandidaat-lid-staten is. Het is zich er evenwel van bewust dat deze EU-maatregelen slechts een aanvulling kunnen zijn op nationale maatregelen, en in geen geval de initiatieven van de kandidaat-lid- staten zelf kunnen vervangen. Toch is het Comité er steeds meer van overtuigd dat het voorgestelde jaarlijkse budget van 500 miljoen ecu voor alle 10 kandidaat-lid- staten tezamen eenvoudigweg niet voldoende is. 2. 10. Het Comité wil erop wijzen dat in de LMOE de komende jaren het aantal in de landbouwsector werkzame personen drastisch zal afnemen. Om voor de dringend noodzakelijke sociale opvang te zorgen en nieuwe banen te scheppen, zijn de instrumenten van het GLB echter bij lange na niet toereikend. Daarom herhaalt het Comité zijn voorstel om naast Phare, ISPA en Sapard nog een apart fonds voor de pretoetredingsperiode in te stellen dat in grote mate uit de EU-begroting wordt gefinancierd. In verband met de momenteel gevoerde politieke discussie over een mogelijke bevriezing van de EU-begroting wijst de Afdeling erop dat een en ander zonder enige twijfel uiterst nadelige gevolgen voor de voorgestelde pretoetredingsprogramma’s zou hebben. Brussel, 27 januari 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over: — het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG met betrekking tot de regeling voor het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde”, en — het „Voorstel voor een Verordening (EG) van de Raad houdende controlemaatregelen en maatregelen inzake het restitutiestelsel en de administratieve samenwerking noodzakelijk voor de toepassing van Richtlijn 98/xxx/EG” (1) (1999/C 101/17) De Raad heeft op 27 juli 1998 besloten, overeenkomstig artikel 99 van het EG-Verdrag het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over de voornoemde voorstellen. De Afdeling „Economische en monetaire unie — economische en sociale samenhang”, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 15 december 1998 goedgekeurd; rapporteur was de heer Walker. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 360e Zitting (vergadering van 28 januari 1999) het volgende advies met 99 stemmen vo´ o´r, acht tegen, bij vijf onthoudingen goedgekeurd. 1. Inleiding behielden wel een maximum aan vrijheid om hun nationale BTW-regeling vast te stellen, met name door handhaving van een groot aantal keuzemogelijkheden en facultatieve regelingen in de richtlijn. 1. 1. Dankzij de aanpassingen die via overgangsrege- lingen in het gemeenschappelijk BTW-stelsel werden aangebracht, konden de controles en de administratieve procedures die voorafgaan aan of gepaard gaan met het overschrijden van een binnengrens van de Europese Unie per 1 januari 1993 worden afgeschaft. De lid-staten 1. 1. 1. Door de opheffing van de fysieke belemmerin- gen is evenwel meer de nadruk komen te liggen op immaterie¨le obstakels waarmee ondernemers bij hun grensoverschrijdende activiteiten worden geconfron- teerd. (1) PB C 219 van 15. 7. 1998, blz. 16-20. 1. 2. De vele onderling uiteenlopende regels voor de bepaling van de plaats van heffing, en dus voor de plaats van aftrek of teruggave van de belasting, alsmede het C 101/74 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 gebrek aan uniformiteit in de toepassing van het huidige stelsel hebben ertoe geleid dat de interne markt in vijftien afzonderlijke belastinggebieden is opgesplitst, met als gevolg verwarring, bijkomende rompslomp, administra- tieve complicaties en rechtsonzekerheid voor de onderne- mers. Zo moeten zij niet alleen bekend zijn met de wetgeving en de toepassing ervan in elke lid-staat waar zij belastbare handelingen verrichten, maar ook met die van de lid-staten waar zij uitgaven doen waarin BTW is inbegrepen. 1. 2. 1. Anderzijds kunnen ondernemers deze verschil- len uitbuiten door gebruik te maken van fiscale construc- ties en „trucjes” waardoor de faire mededinging, kernele- ment van de interne markt, wordt aangetast. In juli 1996 heeft de Commissie een werkpro- 1. 3. gramma gepresenteerd met een tijdschema voor het indienen van voorstellen om een echt gemeenschappelijk BTW-stelsel in te voeren dat aan de eisen van de interne markt voldoet. De maatregelen van dit programma zijn op drie pijlers gebaseerd: — een uniformere toepassing van de belasting; — modernisering ervan; en — wijziging van het heffingstelsel (plaats van heffing). 1. 4. Los van de overschakeling op een stelsel dat op het oorsprongsbeginsel is gebaseerd, acht de Commissie het dringend geboden om reeds nu de algemene bepalin- gen van het huidige stelsel te moderniseren en tot een uniformere toepassing te komen. Deze fase geniet absolute prioriteit in het werkprogramma. 1. 5. Voorts gaf de Commissie in een werkdocument van 14 mei 1997 aan dat de BTW-verplichtingen in het kader van de tweede fase van het SLIM-initiatief (Simpler Legislation for the Internal Market) onder de loep dienen te worden genomen. Zij vindt namelijk dat reeds nu moet worden nagedacht over vereenvoudigingsmaatregelen waarmee op korte termijn de lasten voor het bedrijfsleven worden verlicht en tegelijkertijd de weg wordt vrijge- maakt voor de invoering van het nieuwe gemeenschappe- lijke stelsel. 1. 5. 1. De werkgroep die werd opgericht om deze materie te onderzoeken, kwam tot de conclusie dat de in de Achtste BTW-Richtlijn neergelegde restitutieproce- dure één van de zaken is die dringend vereenvoudiging behoeft. 1. 5. 2. In haar op 27 november 1997 door de Raad Interne Markt goedgekeurde verslag over het SLIM- initiatief beval de Commissie naar aanleiding van de werkzaamheden van deze werkgroep aan, de mogelijkhe- den te bestuderen om de teruggaafregeling van de Achtste Richtlijn grondig te herzien. restitutie aan EG-belastingplichtigen van de BTW die zij hebben afgedragen in een lid-staat waar zij niet zijn gevestigd. 1. 6. 1. Het tweede deel heeft betrekking op de uitgaven waarvoor geen volledig recht op aftrek bestaat. Dit onderdeel moet worden gezien tegen de achtergrond van het streven naar modernisering en uniformere toepassing van het huidige stelsel. Met de voorgestelde maatregelen wordt een onderlinge aanpassing van de thans sterk uiteenlopende nationale regelingen op dit gebied beoogd. De noodzaak daartoe werd versterkt door de uitspraak van het Hof van Justitie in de zaak Aro Leasing (1). 1. 7. De Commissie komt tevens met een voorstel voor een verordening aangaande controlemaatregelen, een restitutieregeling en de noodzakelijke administratie- ve samenwerking. 1. 8. Wil men de neutraliteit van de belasting hand- haven, dan kunnen de twee onderdelen van de ontwerp- richtlijn, die op het eerste gezicht op zichzelf staan, niet los van elkaar worden gezien. 1. 8. 1. Daarvoor bestaan twee redenen: worden de regels voor teruggave en aftrek van de BTW die in een andere lid-staat dan de lid-staat van vestiging is voldaan, gewijzigd zonder een onderlinge aanpassing van het recht op aftrek, dan zouden bestaande concurrentiever- valsingen weliswaar worden gecorrigeerd, maar zouden er tevens nieuwe distorsies ontstaan, met name voor dienstverrichters die rechtstreeks op de markt van een bepaalde lid-staat met elkaar concurreren, zonder evenwel aan dezelfde aftrekregels te zijn onderworpen. In de tweede plaats is de BTW onder de voorgestelde uitgavenregels niet volledig aftrekbaar en behouden de lid-staten een zekere speelruimte. Door wijziging van de restitutieprocedure kan dan worden voorkomen dat de eventueel uit deze speelruimte voortvloeiende verschillen dusdanig door ondernemers worden uitgebuit dat de mededinging wordt vervalst. 2. De voorstellen van de Commissie 2. 1. Aftrek van de BTW die is voldaan in een lid-staat waar de belastingplichtige niet is gevestigd 2. 1. 1. In de Zesde BTW-Richtlijn is het beginsel neergelegd dat elke belastingplichtige recht heeft op aftrek of teruggave, ongeacht in welke lid-staat hij de belaste uitgaven heeft gedaan. De Achtste BTW-Richtlijn behelst EU- 2. 1. 2. harmonisatie van de regelingen voor restitutie aan 1. 6. Het eerste deel van de ontwerprichtlijn bevat de bevindingen van deze studie. Doel van de voorgestelde maatregelen is, de procedures te vereenvoudigen voor (1) HvJ (zesde kamer) 17 juli 1997, zaak C-190/95, Jur. 1997, blz. I-4383. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/75 belastingplichtigen die in een andere lid-staat zijn ge- vestigd dan die waar tot teruggave wordt overgegaan. Met deze richtlijn werd in eerste plaats beoogd, belasting- plichtigen die niet zijn gevestigd in de lid-staat waar zij BTW afdragen op gelijke voet te behandelen als de belastingplichtigen van die lid-staat, die hun recht op aftrek uitoefenen door het bedrag rechtstreeks op hun periodieke aangiften in mindering te brengen. 2. 1. 3. In de parktijk blijkt de restitutieprocedure van de Achtste Richtlijn aanzienlijke problemen voor zowel het bedrijfsleven als de belastingdiensten van de lid- staten op te leveren. Het bedrijfsleven klaagt over de omslachtige procedures en het feit dat het soms op tegenwerking stuit, waardoor het geen zin heeft om teruggave te verzoeken, en de nationale administraties moeten tijdrovende en lastige controles uitvoeren die de schatkist evenwel niets opleveren. 2. 1. 4. Daarom vindt de Commissie dat dringend maatregelen moeten worden genomen. De details van haar voorstellen daartoe zijn in bijlage I opgenomen. 2. 2. Uitgaven waarvoor geen volledig recht op aftrek bestaat in het nieuwe stelsel op te nemen. ” Het vindt dat onderhavige voorstellen op één lijn met deze benadering liggen, maar maakt zich wel zorgen over de tijd die kennelijk nodig is om het nieuwe stelsel in te voeren en zou niet graag zien dat de invoering van dat definitieve stelsel door de actualisering van het overgangsstelsel wordt verhinderd of vertraagd. 3. 2. Het Comité heeft herhaaldelijk veel waardering voor het SLIM-initiatief uitgesproken en steunt daarom het voorstel van de Commissie om de in het kader van dit initiatief geformuleerde aanbevelingen voor de bijstelling van de procedures van de Achtste Richtlijn in de praktijk te brengen. 3. 3. Het is algemeen bekend dat zowel het bedrijfsle- ven als de vertegenwoordigers van de belastingad- ministraties bepaald niet gelukkig met de restitutieproce- dure van de Achtste Richtlijn zijn. Deze procedure is zo ingewikkeld en tijdrovend (en dat is nog mild uitgedrukt) dat bedrijven uit kostenoverwegingen vaak ervan afzien, om teruggave te vragen. Daar komt nog eens bij dat sommige lid-staten in dit verband dusdanig tegenwerken dat het doorzetten van een claim op niets meer dan tijdverlies neerkomt. 2. 2. 1. Wordt het aftrekrecht niet verder geharmoni- seerd, dan resulteren de voorstellen van de Commissie betreffende de plaats van aftrek in een toename van concurrentiedistorsies vanwege verschillen in de regeling van de lid-staat waar BTW wordt betaald en die waar het bedrag wordt afgetrokken. 3. 4. Resultaat hiervan is dat een onaanvaardbaar hoog aantal bedrijven daadwerkelijk wordt ontmoedigd om de restitutieprocedure op te starten. Daardoor ontberen zij de facto een recht dat hun in de Zesde Richtlijn is toegekend; dit is onverenigbaar met de grondbeginselen van de BTW en het interne- marktconcept. 2. 2. 2. De voorstellen zijn in bijlage II opgenomen. 2. 3. Procedures voor controle, restitutie en administra- tieve samenwerking 2. 3. 1. De voorstellen van de Commissie voor een verordening aangaande procedures voor controle, ver- zoeken van de lid-staat van aftrek om compensatie door de de lid-staat van aanschaf en administratieve samenwerking zijn in bijlage III opgenomen. 3. Algemene opmerkingen In zijn advies van 11 juli 1997 over de Commissie- 3. 1. voorstellen voor het nieuwe gemeenschappelijke stelsel (1) merkte het Comité het volgende op: „De op handen zijnde ingrijpende stelselwijziging mag de ogen niet sluiten voor de noodzaak om tussentijdse hervormin- gen in het overgangsstelsel aan te brengen en deze later (1) PB C 296 van 29. 9. 1997, blz. 51. 3. 5. Ook de nationale administraties vinden de proce- dure zo ingewikkeld en kostbaar om te beheren dat de grote meerderheid van het recht op aftrek in een aantal gevallen heeft uitgesloten. Het spreekt voor zich dat een systeem waarin deze eerder regel dan uitzondering zijn, als fundamenteel gebrekkig moet worden gekwali- ficeerd. 3. 6. Voorts betoogt de Commissie op overtuigende wijze dat de huidige situatie de mededinging scheeftrekt. Absolute gelijkheid in de concurrentiestrijd is zonder meer een nastrevenswaardig ideaal, maar wel dient te worden beseft dat: a) er nooit sprake van volledig gelijkheid kan zijn; en b) iedere stap in die richting met bijkomende kosten gepaard gaat, die des te exponentie¨ler stijgen naar- mate volledige gelijkheid dichterbij komt. 3. 6. 1. Verder mag niet worden vergeten dat de kosten niet uitsluitend financieel, maar ook politiek van aard zijn, te weten het onvermijdelijke verlies van soevereini- teit. C 101/76 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 3. 6. 2. Een dergelijk verlies kan gewettigd zijn door de noodzaak, mededingingsdistorsies te elimineren of te verkleinen. De lid-staten zouden krachtens de huidige voorstellen in sommige gevallen er echter toe kunnen worden verplicht, af te zien van hun huidige vrijheid om het recht op aftrek te beperken, alsook de definitie van voor BTW-doeleinden toelaatbare zakelijke uitgaven nationaal te interpreteren. 3. 6. 3. Het is in dit verband van belang voor ogen te houden dat ook distorsies die in termen van het globale handelsevenwicht gering zijn significante sectorale uit- werkingen kunnen hebben, waardoor de faire mededin- ging in de betrokken sectoren wordt aangetast. 3. 7. Het Comité is het met de Commissie eens dat, indien men de belastingneutraliteit wil handhaven, de twee onderdelen van het voorstel niet los van elkaar kunnen worden gezien. 3. 8. Het kan zich tevens vinden in de opmerking dat de handelingsvrijheid waarover de lid-staten momenteel beschikken, met alle interpretatie- en uitvoeringsver- schillen van dien, het stelsel aan het risico van zowel fraude als legale ontwijkingsconstructies blootstelt. 4. Bijzondere opmerkingen 4. 1. Aftrek van de BTW die voldaan is in een lid-staat waar de belastingplichtige niet gevestigd is 4. 1. 1. Met dit onderdeel van het voorstel wordt er in de eerste plaats naar gestreefd, de bestaande procedures te vereenvoudigen. 4. 1. 2. Ook het Comité vindt dat het huidige stelsel uitsluitend aanmerkelijk kan worden vereenvoudigd door de belastingplichtige toe te staan, het bedrag dat hij aan BTW heeft betaald in een lid-staat waar hij niet is gevestigd, in mindering te brengen op het te betalen bedrag in de lid-staat of -staten waar hij voor de BTW is geregistreerd. 4. 1. 3. Is de belastingplichtige slechts in één lid-staat geregistreerd, dan zou dat geen problemen moeten opleveren, omdat alle elders binnen de Gemeenschap betaalde BTW in die lid-staat kan worden afgetrokken. Daarbij doet het er niet toe waar werd betaald, mits een en ander normale zakelijke uitgaven betreft. 4. 1. 4. Worden de desbetreffende voorschriften echter los van het andere onderdeel van het voorstel toegepast, dan blijven concurrentiedistorsies bestaan, omdat de lid-staten zelf bepalen wat wel en wat geen aanvaardbare zakelijke uitgaven zijn. Daarom zijn de twee onderdelen met elkaar verbonden en dienen deze dan ook als één enkel voorstel te worden gezien; het ene kan zonder het andere immers nooit het gewenste effect sorteren. 4. 1. 5. Is de belastingplichtige in meer dan een lid-staat voor de BTW geregistreerd, dan wordt de situatie gecompliceerder. Er kunnen dan namelijk situaties ontstaan waarin het moeilijk, of zelfs onmogelijk, is om vast te stellen, in welk land de belastbare transacties (die betrekking hebben op de goederen of diensten waarvoor de belasting werd betaald) plaatsvonden en waarvoor aftrek dus zou moeten worden toegestaan. 4. 1. 5. 1. Stel: een vrachtwagen is eigendom van een Duits bedrijf, heeft een Nederlands kenteken en wordt voor goederenvervoer tussen het VK en Italie¨ en anders- om gebruikt. Het bedrijf heeft fysieke vestigingen en BTW-registraties in beide landen, en om de zaak nog te verder te compliceren wordt de vrachtprijs soms door verzender en soms door ontvanger betaald. Tijdens de rit kan het gebeuren dat in Frankrijk benzine, banden of reserveonderdelen moeten worden gekocht dan wel reparatiewerkzaamheden dienen te worden uitgevoerd. Het bedrijf heeft geen fysieke vestiging of BTW-nummer in Frankrijk en verricht evenmin daar belastbare transac- ties. In een dergelijk geval zou het wel eens uitermate moeilijk kunnen zijn om het aftrekrecht anders dan op zuiver arbitraire basis over het VK en Italie¨ uit te splitsen. Dergelijke ingewikkelde casuı¨stiek doet echter 4. 1. 6. niets af aan de waarde van de Commissievoorstellen, die in vergelijking met de voorschriften van de Achtste Richtlijn juist belangrijke verbeteringen voor zowel het bedrijfsleven als de nationale administraties inhouden. De belastingplichtigen zullen echter wel wor- 4. 1. 7. den opgezadeld met bijkomende verplichtingen: zij moeten hun periodieke aangifte per lid-staat documen- tair staven en dienen ook rekeningen of invoerbescheiden over te leggen. Deze administratieve lasten wegen evenwel veel minder zwaar dan die van de Achtste Richtlijn, te weten het opstarten van, veelal vruchteloze, restitutieprocedures. 4. 1. 8. De Commissie stelt tevens voor, in tegenstelling tot momenteel, de aftrekbaarheid van uitgaven aan de hand van de regels van de lid-staat van aftrek te bepalen, en niet meer volgens de regels van de lid-staat waar de uitgave plaatsvond. Het Comité is het met de gedachtegang achter deze wijziging eens. Staat een lid-staat aftrek toe, dan kan deze het desbetreffende bedrag immers terugvragen aan de lid-staat waar de belasting werd betaald. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/77 4. 2. Uitgaven waarvoor geen volledig recht op aftrek bestaat definitie worden gehanteerd, omdat het maar net van de omstandigheden afhangt of een uitgave al dan niet als luxe-uitgave wordt beschouwd. 4. 2. 1. Dit onderdeel van het voorstel strekt tot vereen- voudiging van bestaande procedures en eliminatie van mededingingsdistorsies. Het laatste kan uitsluitend door een zekere mate van harmonisatie worden verwezenlijkt. 4. 2. 2. Het is nu eenmaal zo dat een groot gedeelte van de uitgaven voor logies, spijs en drank redelijkerwijs kunnen worden beschouwd als gedaan in het kader van de gewone bedrijfsuitoefening. Deze kosten hangen immers in de eerste plaats met zakelijke doeleinden samen en zouden niet zijn gemaakt wanneer de bedrijfs- uitoefening daar niet om vroeg. Wanneer een onderne- mer bijvoorbeeld reist om een clie¨nt te bezoeken en in een hotel verblijft alwaar hij eet, dan dienen de desbetreffende uitgaven als zakelijk te worden aange- merkt. Was het niet nodig geweest om de klant te bezoeken, dan zou er van reis, hotel en maaltijd immers geen sprake zijn geweest. 4. 2. 2. 1. Het is natuurlijk waar dat hij sowieso ergens moet verblijven en eten; voedsel en onderdak vormen namelijk basisbehoeften. Maar hij had thuis kunnen blijven, hetgeen hem niets extra’s had gekost, en ook zou de maaltijd in dat geval een stuk goedkoper zijn geweest. 4. 2. 2. 2. Op die manier behoren ook zakenlunches tot de normale bedrijfsuitoefening: een ondernemer hoopt dat het zijn bedrijf ten goede zal komen wanneer hij een klant uitnodigt. 4. 2. 2. 3. Beseft dient evenwel te worden dat dit soort uitgaven aanleiding tot misbruik kunnen geven. Ook wanneer de desbetreffende uitgaven voor privédoelein- den worden gedaan, worden deze vaak als zakelijke kosten opgevoerd. De mogelijkheid daartoe bestaat, en het zou naı¨ef zijn, te verwachten dat deze niet wordt aangegrepen. 4. 2. 2. 4. Bovendien is het zonder meer erg moeilijk voor de administratie om een onderscheid te maken tussen gewettigde en frauduleuze claims of in geval van werkelijke combinaties van privé- en zakelijke consumptie, na te gaan hoe groot de zakelijke component is. 4. 2. 2. 5. Daarom schaart het Comité zich achter het voorstel om in dit verband een forfaitaire aftrek van 50 % toe te staan; dat is praktisch en pragmatisch. 4. 2. 3. De Commissie stelt terecht dat „luxe-uitgaven”, ongeacht de definitie daarvan, van aftrek uitgesloten moeten blijven. Het Comité denkt dat de nationale interpretaties van dergelijke uitgaven sterk uiteen zullen blijven lopen; een dergelijk oordeel is immers altijd subjectief. Voorts kan in dit verband geen uniforme 4. 2. 3. 1. Verschillen in nationale interpretatie en toe- passing van deze regels zullen tot op zekere hoogte aanleiding tot concurrentiedistorsies blijven geven. Het is echter onwaarschijnlijk dat deze zich over de gehele linie of in een bepaalde sector sterk zullen doen gevoelen. 4. 2. 4. Het Comité is het met de Commissie eens dat „uitgaven voor ontspanning en representatie”, waarbij het in beginsel immers ook om consumptie gaat, op dezelfde manier als luxe-uitgaven moeten worden behan- deld. Daarom mag de betaalde BTW niet worden afgetrokken. 4. 2. 5. De aftrekbaarheid van personenauto’s is inge- wikkelder, omdat de daarmee gemoeide bedragen de belastingopbrengsten van (de meerderheid van) de lid- staten die momenteel geen recht op aftrek daarvoor kennen, gevoelig kunnen doen dalen. Anderzijds wordt de omvang van de mededingingsdistorsies hierdoor juist nog sterker geı¨llustreerd. 4. 2. 5. 1. Deze problematiek werd wat duidelijker afge- bakend in de recente uitspraak van het Hof van Justitie in de zaak Aro Leasing. Het Hof oordeelde dat leasing van een motorvoertuig niet als levering van een goed maar als een dienst moet worden beschouwd. In het licht van de huidige wetgeving betekent dit dat een belastingplichtige die gevestigd is in een lid-staat waarin aftrek niet is toegestaan een personenauto kan leasen van een onderneming die gevestigd is in een van de drie lid-staten (Duitsland, Nederland en Luxemburg) waarin dat recht wel bestaat. Ook kan hij vervolgens op basis van de Achtste Richtlijn om teruggave kan vragen in de leasingsbedrijf is gevestigd. Het lid-staat waar het voertuig in kwestie hoeft daarbij niet uit die lid-staat afkomstig of aldaar geregistreerd te zijn, en evenmin hoeft het daar ooit te zijn geweest. 4. 2. 5. 2. Hoewel de mate waarin dit het geval zal zijn van lid-staat tot lid-staat zal verschillen, kan het arrest onmiskenbaar aanleiding geven tot forse scheeftrekkin- gen van de mededinging. Lid-staten die momenteel geen aftrek kennen, lopen een groot risico, met aanzienlijke inkomstendervingen te worden geconfronteerd. Schat- tingen van de budgettaire gevolgen van de Commissie- voorstellen voor deze lid-staten moeten dan ook tegen deze achtergrond worden gezien. 4. 2. 6. Verwacht wordt dat de voorstellen dit pro- bleem waarschijnlijk zullen oplossen, en zij betekenen voor zowel het bedrijfsleven als de belastingad- ministraties een significante vooruitgang ten opzichte van de huidige situatie. Zij blijven echter ingewikkeld en vanwege de beleidsvrijheid die de lid-staten wordt gelaten, vallen distorsies niet uit te sluiten. De lid-staten kunnen immers tot onderling uiteenlopende regelingen besluiten. C 101/78 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 4. 2. 7. Toch denkt het Comité dat de voorstellen de situatie zullen verbeteren. Verdergaande vereenvou- diging, zoals invoering van een forfaitaire aftrek van 50 %, zou in brede kring fiscale discriminatie in de hand werken, omdat bepaalde groepen burgers daaraan onevenredig veel voordelen zouden ontlenen terwijl de schatkist wellicht veel inkomsten misloopt. 4. 2. 8. Wordt een uitgave voor zowel zakelijke als privédoeleinden gedaan, waarbij de tweede component niet aftrekbaar is, dan mag deze component vervolgens niet meer worden belast. Dat zou namelijk neerkomen op dubbele heffing. Dit geldt zelfs wanneer een werkne- mer zijn bedrijf het privé-element van een uitgave terugbetaalt. 4. 3. Procedures voor controle, restitutie en administra- tieve samenwerking De Commissie stelt op goede gronden dat de 4. 3. 1. controle door de voorstellen substantieel zal worden vergemakkelijkt, omdat de nationale belastingad- ministratie te maken zal hebben met ondernemingen die voor de BTW in de desbetreffende lid-staat zijn geregistreerd en die tot op zekere hoogte bij de admini- stratie bekend zijn. Krachtens Richtlijn 77/799/EEG inzake wederzijdse bijstand hebben de lid-staten de mogelijkheid om, indien zij dat noodzakelijk achten, informatie uit te wisselen ten behoeve van de uitoefening van hun respectieve inspectiebevoegdheden. 4. 3. 2. Het Comité constateert echter dat het verleden heeft uitgewezen dat lid-staten nog onvoldoende gebruik maken van de door dit EG-instrument verschafte moge- lijkheden en dat de Commissie zich bijgevolg genood- zaakt voelde om op overgangsbasis aanvullende contro- lemaatregelen in te voeren. 4. 3. 3. De Commissie beseft echter zelf dat deze maatregelen juist afbreuk doen aan de beoogde vereen- voudiging van de aftrekregels en slechts voor de korte termijn aanvaardbaar zijn. Het Comité is het dan ook met haar eens dat de overgangstermijn zeker niet langer mag zijn dan de tijd die nodig is om de samenwerking tussen de lid-staten te verbeteren. Voorts is het een goede zaak dat de Commissie de toepassing van deze maatregelen en de praktische resultaten daarvan voor de lid-staten regelmatig aan een onderzoek zal onder- werpen. 5. Conclusies 5. 1. Het Comité acht de Commissievoorstellen een fundamentele verbetering ten opzichte van de huidige situatie. Bedrijfsleven en nationale administraties zouden erdoor van een aanzienlijke hoeveelheid rompslomp worden verlost, en veel ondernemingen zouden eindelijk in staat zijn om BTW die is betaald in een lid-staat waar zij niet zijn gevestigd, terug te vragen. 5. 2. Daarom schaart het Comité zich achter het voorstel dat ondernemingen de belasting die zij hebben betaald in lid-staten waar zij niet zijn gevestigd, in de lid-staten van vestiging van hun periodieke aangifte kunnen aftrekken, en de procedure van de Achtste Richtlijn in te trekken. Het is het met de Commissie eens dat het huidige stelsel uitsluitend op deze wijze adequaat kan worden vereenvoudigd. 5. 2. 1. Ook de voorstellen betreffende uitgaven waar- voor geen volledig recht op aftrek bestaat, kunnen in grote lijnen de goedkeuring van het Comité wegdragen. 5. 3. Het hoopt dat de periode waarin bijkomende controlemaatregelen van kracht zijn zo kort mogelijk zal worden gehouden. 5. 4. Ten slotte beschouwt het de voorstellen als een verdere belangrijke stap in de richting van de vervolmaking van de interne markt, die past bij zijn vorige aanbeveling dat er in afwachting van de invoering van het nieuwe definitieve stelsel moet worden doorge- gaan met de hervormingen van het huidige stelsel. Het vindt echter wel dat de voorgestelde maatregelen slechts lapwerk vormen, omdat de problemen uiteindelijk alleen via de invoering van het nieuwe gemeenschappelijke BTW-stelsel kunnen worden opgelost. Daarom, alsook met het oog op de belangen van de burgers en verwezenlij- king van de interne markt, roept het de lid-staten op om de stelselhervorming constructief en welwillend te benaderen. De Europese Rekenkamer merkte in haar verslag 5. 5. over het begrotingsjaar 1997 (1) het volgende op over de huidige overgangsregeling voor de BTW: „Ondanks de invoering van een systeem voor uitwisseling van inlichtingen achteraf (VIES) bestaan er aldus meer mogelijkheden voor fraude. Bij gebrek aan een levensvatbaar initiatief zal de huidige ‘overgangsrege- ling‘ nog verschillende jaren blijven bestaan. Aanzienlijke verbeteringen lijken niet mogelijk zolang er geen duidelij- ke wil aanwezig is om de fraude in het intracommunau- taire handelsverkeer te bestrijden. ” Het Comité schaart zich achter het standpunt van de Rekenkamer en 4. 3. 3. 1. Het verzoekt de Commissie dan ook met klem om deze maatregelen zo spoedig mogelijk in te trekken en de lid-staten met alle mogelijke middelen aan te moedigen, de samenwerking te intensiveren. (1) PB C 349 van 17. 11. 1998, blz. 16-17. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/79 benadrukt dat de lid-staten politieke wil en vastbesloten- heid moeten vinden om zonder verder uitstel over het nieuwe definitieve BTW-stelsel te besluiten. Het wijst erop dat de bestaande overgangsregeling op 1 januari 1993 in werking trad en en dat het de bedoeling was dat deze op 31 december 1996 zou eindigen. Brussel, 28 januari 1999. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI BIJLAGE I bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité In de praktijk blijkt de teruggaafprocedure van de Achtste Richtlijn aanzienlijke problemen op te leveren, zowel voor de bedrijven als voor de belastingdiensten van de lid-staten. Er zijn talrijke klachten over deze procedure ingediend door bedrijven, met name betreffende: — de administratieve rompslomp (het verzoek moet worden ingediend in een officie¨le taal van het land van teruggaaf, de bescheiden die binnen de gestelde termijnen moeten worden ingediend,. ). In de praktijk zijn bedrijven vaak genoodzaakt hiervoor een beroep te doen op plaatselijke adviseurs; — het feit dat de termijn die in de richtlijn voor de teruggaaf is voorzien, door een groeiend aantal lid-staten niet in acht wordt genomen. Zo worden bedrijven gedwongen tot voorfinanciering van de belasting over lange perioden, hetgeen een aanzienlijke financie¨le last kan betekenen. Doordat de bedrijven geen zekerheid hebben omtrent de termijn voor de teruggave, en bijgevolg ook niet omtrent de omvang van de te dragen financie¨le lasten weten zij niet welke kosten zij aan hun klanten moeten doorberekenen; — de uiterst formalistische toepassing van de bepalingen van de Achtste Richtlijn door de nationale belastingdiensten die, door veelvuldige afwijzing van aanvragen wegens niet-inachtneming van de vormvoorschriften, de indruk wekken bij de bedrijven dat zij de toepassing van de teruggaafprocedure willen ontmoedigen. Door de rompslomp en de kosten van de administratieve formaliteiten en de termijn voor de teruggaaf zien belastingplichtigen ervan af om hun recht op teruggaaf van de BTW uit te oefenen. De moeilijkheden waarmee belastingplichtigen in de praktijk worden geconfronteerd ondermijnen bijgevolg het principe van de aftrekbaarheid van de belasting en dus ook de neutraliteit van de belasting, naargelang de lid-staat waar de goederen of diensten betrokken worden. Voorts levert de teruggaafprocedure aanzienlijke problemen op voor de bevoegde nationale diensten, aangezien deze meer rompslomp meebrengt dan verwacht. Voor elk verzoek om teruggaaf moet de dienst van het land van teruggaaf namelijk concrete stappen ondernemen (alle ingediende facturen en invoerdocumenten moeten namelijk geviseerd worden en binnen een maand worden teruggegeven). De lid-staten moeten derhalve een niet te verwaarlozen aantal personeelsleden inzetten voor werkzaamheden die ondankbaar worden bevonden omdat deze ten doel hebben belasting die op het nationale grondgebied is geı¨nd, terug te geven aan buitenlandse belastingplichtigen. Maar belangrijker is nog dat de belastingdienst de gegrondheid van een verzoek om teruggaaf en het terug te betalen bedrag niet afdoende kan controleren, aangezien zij daartoe slechts over weinig informatie beschikt. Aan de hand van de beschikbare informatie kunnen namelijk alleen de volgende gegevens worden nagegaan: — de hoedanigheid van belastingplichtige van de verzoeker (aan de hand van de verklaring van de lid-staat waar hij gevestigd is); — de conformiteit van de factuur of van het invoerdocument; — de juiste toepassing van de beperkingen ten aanzien van het recht op aftrek die bestaan in de lid-staat van teruggaaf (waar de belasting is voldaan). De lid-staat van teruggaaf beschikt daarentegen niet over de nodige informatie om te bepalen of de uitgaven in feite gedaan zijn voor belaste, vrijgestelde dan wel buiten de werkingssfeer vallende activiteiten, en wat de voorwaarden zijn voor de uitoefening van het recht op aftrek (toepassing van het pro rata of berekening van de werkelijke bedragen van de aftrek). Op die manier kan deze lid-staat geen rekening houden met de algemene fiscale situatie van de belastingplichtige en moet hij beslissingen nemen op basis van fragmentarische informatie. C 101/80 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 De lid-staten zien dit overigens heel duidelijk in aangezien in 1993 elf van de destijds twaalf lid-staten verzocht hebben om een afwijking op grond van artikel 27 vanwege de complexiteit en de kosten van de teruggaafprocedure teneinde bijzondere maatregelen te kunnen invoeren voor de belasting van diensten bestaande in werkzaamheden die betrekking hebben op roerende lichamelijke zaken en nationale vervoersdiensten die rechtstreeks verband houden met intracommunautaire goederenvervoersdiensten, teneinde te voorkomen dat bedrijven systematisch een beroep doen op de Achtste Richtlijn. Deze afwijkingen, die bij beschikking van de Raad zijn toegestaan, waren gerechtvaardigd omdat een veelvuldig beroep op de teruggaafprocedures een belemmering zou kunnen vormen voor het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde sectoren van dienstverlening. De Raad heeft overigens de 15 ontwerpbeschikkingen van de Commissie betreffende bijzondere maatregelen voor de belasting van telecommunicatiediensten gewijzigd teneinde de inning van de belasting te vereenvoudigen met als doel te voorkomen dat bedrijven een beroep zouden moeten doen op de teruggaafprocedure van de Achtste Richtlijn. Gezien het voorgaande kwam het niet als een verrassing dat er ten aanzien van de teruggaafprocedure van de Achtste Richtlijn een aanbeveling werd gedaan in het kader van het SLIM-initiatief, met de steun van zowel vertegenwoordigers van de overheidsdiensten als van het bedrijfsleven. Allereerst zij erop gewezen dat de hiervoor genoemde moeilijkheden definitief zullen worden opgelost met de invoering van het nieuwe gemeenschappelijke BTW-stelsel, zoals dit is uitgewerkt in het werkprogramma dat de Commissie in juli 1996 heeft aangenomen. Krachtens deze nieuwe regeling, die gebaseerd is op het beginsel van een enkele plaats van heffing en van aftrek, zal iedere belastingplichtige de in een vorig stadium geheven BTW in een enkele plaats kunnen aftrekken, zelfs wanneer de handeling belast werd in een andere lid-staat. De procedure van de Achtste Richtlijn wordt daarmee overbodig. De Commissie heeft evenwel besloten om onmiddellijk te reageren op de aanbeveling van het SLIM-team, in het besef evenwel dat iedere wettelijke maatregel op dit gebied slechts een tijdelijk karakter kan hebben vanwege de verwachte inwerkingtreding van het nieuwe gemeenschappelijke BTW-stelsel. Met dit voorstel wordt derhalve beoogd om op korte termijn de werking van het huidige BTW-stelsel te verbeteren door een procedure te vereenvoudigen die door het bedrijfsleven wordt ervaren als een belemmering voor de werking van de interne markt, zonder hierdoor evenwel de voortgang van de werkzaamheden in het kader van het werkprogramma voor het nieuwe gemeenschappelijke BTW-stelsel in gevaar wordt gebracht. Daarom zullen sommige onderdelen van dit voorstel mettertijd worden herzien naargelang de voorstellen die worden ingediend voor de invoering van het toekomstige stelsel. Om de controle te verbeteren stelt de Commissie aanvullende maatregelen voor waarvan de rechtvaar- diging en de noodzaak regelmatig zullen worden bezien, een en ander met het doel om met onmiddellijke ingang een voldoende controle op de aftrek mogelijk te maken zolang er geen bevredigende samenwerking tussen de lid-staten op het gebied van de controle tot stand is gebracht. Hieruit vloeit eveneens voort dat, indien de Raad er niet in zou slagen dit voorstel binnen een redelijke termijn goed te keuren, de Commissie genoodzaakt zou zijn het in te trekken om te voorkomen dat de Raad zich blijft bezighouden met een voorstel waarvan het doel, namelijk een snelle vereenvoudiging van de huidige procedures, niet kan worden bereikt, en waarvan de laattijdige goedkeuring bijgevolg de overschakeling op het nieuwe gemeenschappelijke BTW-stelsel in gevaar kan brengen. De Commissie is van mening dat de enige wijziging die daadwerkelijk een aanmerkelijke vereenvoudiging betekent voor het gemeenschappelijke BTW-stelsel in het algemeen en voor de teruggaafprocedure in het bijzonder, daarin bestaat dat de belastingplichtige gemachtigd wordt om de BTW die voldaan is in een lid-staat waar hij niet gevestigd is, af te trekken door deze op zijn periodieke aangifte in mindering te brengen op het bedrag van de BTW tot voldoening waarvan hij gehouden is in een lid-staat waar hij belastbare handelingen verricht ten behoeve waarvan de met BTW belaste goederen en diensten worden aangewend. Met dit voorstel wordt beoogd om dit recht op aftrek te verankeren in artikel 17 van de Zesde Richtlijn, wat als gevolg heeft dat de specifieke teruggaafprocedure voor in de Unie gevestigde belastingplichtigen (d. w. z. de procedure van de Achtste Richtlijn) verdwijnt. De voorgestelde maatregelen, die juridisch gezien hun beslag zullen krijgen door de wijziging van artikel 17, lid 3, en de inlassing van lid 3 bis in dit artikel, behelzen voor in de Europese Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen in hoofdzaak het volgende: — de belastingplichtige is in een enkele lid-staat voor BTW-doeleinden geı¨dentificeerd: de aftrek van de BTW geschiedt in die lid-staat, ongeacht in welke lid-staat de met BTW belaste uitgaven zijn gedaan; 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/81 — de belastingplichtige is in verschillende lid-staten voor BTW-doeleinden geı¨dentificeerd: a) hij is voor de BTW geı¨dentificeerd in de lid-staat waar hij de met BTW belaste uitgaven heeft gedaan: de aftrek van de BTW geschiedt in die lid-staat (geen wijziging ten opzichte van de huidige situatie); b) hij is niet voor de BTW geı¨dentificeerd in de lid-staat waar hij de met BTW belaste uitgaven heeft gedaan: de aftrek van de BTW geschiedt in de lid-staat waar hij de goederen levert en de diensten verricht ten behoeve waarvan de uitgaven worden gedaan. Uit deze wijziging van artikel 17 vloeit logischerwijze voort dat het bedrag van de BTW dat recht geeft op aftrek, voortaan zal worden bepaald volgens de regels van de lid-staat van vestiging, en niet langer volgens de regels van de lid-staat die de belasting heeft geı¨nd zoals thans het geval is. Ten aanzien van de te vervullen formaliteiten is in dit voorstel voorzien dat de belastingplichtigen een speciaal formulier indienen dat zij bij hun periodieke aangifte voegen en waarop zij de bedragen van de in andere lid-staten betaalde BTW vermelden waarvoor zij hun recht op aftrek willen uitoefenen. Deze bedragen moeten per lid-staat worden uitgesplitst. Ter staving van deze bedragen moeten zij een kopie van de facturen of invoerdocumenten bij dit formulier voegen. BIJLAGE II bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité In artikel 17, lid 6, van de Zesde Richtlijn wordt ten aanzien van de aftrekregeling het volgende bepaald: „Uiterlijk binnen vier jaar te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn, bepaalt de Raad, op voorstel van de Commissie, met eenparigheid van stemmen, voor welke uitgaven geen recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde bestaat. De uitgaven die geen strikt professioneel karakter hebben, zoals weelde-uitgaven en uitgaven voor ontspanning of representatie, zijn in elk geval van het recht op aftrek uitgesloten”. „Totdat de hierboven bedoelde voorschriften in werking treden kunnen de lid-staten elke uitsluiting handhaven waarin hun wetgeving ten tijde van de inwerkingtreding van deze richtlijn voorzag. ” In de Raad kon geen consensus worden bereikt over de ter zake door de Commissie ingediende voorstellen, waarna deze op 21 november 1996 werden ingetrokken. Dit was tevens het logische gevolg van de goedkeuring door de Commissie in juli 1996 van het werkprogramma voor de invoering van een nieuw gemeenschappelijk stelsel. Ondertussen volgen de lid-staten hun eigen koers. Drie landen (Duitsland, Nederland en Luxemburg) geven overeenkomstig artikel 17, lid 2, recht op volledige aftrek voor de desbetreffende uitgaven of voor de belangrijkste categoriee¨n daarvan, met uitsluiting van uitgaven die geen zakelijk karakter hebben. In de andere lid-staten is het recht op aftrek uitgesloten of beperkt, ter vermijding of ter vereenvoudiging van gevallen waarin een onderscheid dient te worden gemaakt tussen enerzijds uitgaven voor de persoonlijke behoeften van de belastingplichtige en andere personen en anderzijds uitgaven die verband houden met de economische activiteiten van belastingplichtigen. Deze situatie beantwoordt niet aan de eisen van uniformiteit van de grondslag en neutraliteit van de belasting. De belastingplichtigen van een lid-staat die volledige aftrek van de belasting toestaat voor alle uitgaven, met uitzondering van die welke totaal geen zakelijk karakter hebben, zijn bevoordeeld ten opzichte van de belastingplichtigen van een lid-staat waar sommige categoriee¨n uitgaven van het recht op aftrek zijn uitgesloten. Dit verschil in behandeling kan concurrentievervalsing in de internationale goederen- en dienstenhandel teweegbrengen voorzover het de prijzen beı¨nvloedt. Het verschil is niet nieuw, maar doet zich veel duidelijker gevoelen sedert de totstandkoming van de interne markt op 1 januari 1993. Sindsdien komen de nationale wetgevingen en de toepassing ervan door de lid-staten namelijk directer met elkaar in conflict. C 101/82 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 De Commissie vindt daarom dat er gevolg moet worden gegeven aan het in artikel 17, lid 6, van de Zesde Richtlijn verstrekte mandaat en dat de werkzaamheden aangaande de onderlinge aanpassing van de huidige, uiteenlopende nationale voorschriften weer moeten worden opgepakt. Daarbij zal aan de lid-staten een zekere speelruimte worden gelaten om op de specifieke nationale situatie in te spelen. Men mag niet over het hoofd zien dat het recht op aftrek een fundamenteel bestanddeel van het BTW-stelsel vormt. Daarom heeft iedere uitsluiting van dit recht een uitzonderingskarakter en zijn beperkingen dus uitsluitend in specifiek gerechtvaardigde omstandigheden gerechtvaardigd. Het is derhalve duidelijk dat uitzonderingen moeten worden beperkt tot categoriee¨n van uitgaven die, zelfs wanneer deze in het kader van de gewone bedrijfsuitoefening worden gedaan, meestal deels het karakter van particulier eindverbruik hebben. Bovendien kan de opsplitsing in zakelijke en privé-uitgaven over het algemeen niet echt worden gecontroleerd, hetgeen het risico van misbruik of belastingfraude meebrengt. De problematiek betreft in het bijzonder uitgaven voor personenauto’s, luxe-uitgaven en amusements- of representatiekosten. logies, spijs en drank, Wat uitgaven voor personenauto’s betreft, dient te worden beseft dat het om investeringsgoederen gaat ten aanzien waarvan het gebruik voor privédoeleinden niet kan worden uitgesloten en vooral van jaar tot jaar kan verschillen. Hoewel uit hoofde van de beroepsuitoefening onder bepaalde omstandigheden kosten kunnen worden gemaakt voor logies, spijs en drank, bestaat er geen twijfel over dat deze kosten eveneens een privé-karakter hebben, omdat ze bedoeld zijn om in de eerste levensbehoeften te voorzien. Voorts moet worden beseft dat uit het fundamentele beginsel van het recht op aftrek van de belasting die is voldaan over goederen en diensten die worden aangewend ten behoeve van belastbare handelingen voortvloeit dat de aftrek niet geldt voor uitgaven die geen strikt professioneel karakter hebben, zoals weelde-uitgaven en uitgaven voor ontspanning of representatie, zoals in de huidige versie van artikel 17, lid 6, is voorgeschreven. Het Commissievoorstel bevat verschillende regelingen om in te kunnen spelen op de specifieke aard van de uitgaven die in het kader van de beroepsuitoefening door belastingplichtigen worden gedaan. In het algemeen gelden de normale aftrekregels voor de BTW die is vervat in de kosten van personenauto’s. Voor gevallen waarin de moeilijkheden bij de controle op het niet-zakelijke gebruik van de auto van een dergelijke omvang zijn dat zij een lid-staat beletten om de normale aftrekregels toe te passen, is er een facultatieve regeling tot beperking van de aftrek voorzien, op grond waarvan de lid-staten desgewenst een vereenvoudigde methode kunnen invoeren voor de vaststelling van het niet-zakelijke gebruik van personenauto’s. Een lid-staat die van deze mogelijkheid gebruik maakte, kon namelijk een maximumpercentage vaststellen voor de aftrek die ten minste 50 % van de voorbelasting moest bedragen en waarvan het bedrag overeenkomt met het veronderstelde, maximale zakelijke gebruik van de auto. Op die manier wordt de belastingdienst voor het overgrote deel van de belastingplichtigen ontheven van zijn taak om de boekhoudkundige uitsplitsing van de uitgaven voor het particuliere en het zakelijke gebruik van personenauto’s te controleren. Ligt daarentegen het percentage van het zakelijke gebruik onder het maximumpercentage dat door de lid-staat van aftrek is vastgesteld, dan vindt de aftrek volgens de gewone regels plaats. Door de toepassing van het maximumpercentage kan op eenvoudige wijze een onderscheid worden gemaakt tussen de voorbelasting die verband houdt met: a) het niet-zakelijke gebruik van auto’s, dat wil zeggen het gebruik voor privédoeleinden maar ook voor handelingen die buiten de werkingssfeer van de BTW vallen; b) het zakelijke gebruik van auto’s, dat wil zeggen voor handelingen die onder de werkingssfeer van de BTW vallen, zowel handelingen waarvoor recht op aftrek bestaat of vrijgestelde handelingen waarvoor geen recht op aftrek bestaat. Verricht de belastingplichtige zowel handelingen waarvoor recht op aftrek bestaat als handelingen waarvoor dat recht niet bestaat, dan moet derhalve het gedeelte van de voorbelasting dat verband houdt met het zakelijke gebruik van personenauto’s nog verder worden uitgesplitst tussen BTW die verband houdt met de eerste categorie handelingen en met de tweede categorie handelingen. Valt het zakelijke gebruik van de auto te verwaarlozen, dan zullen de inspanningen die de belastingdiensten moeten doen om hierop controle uit te oefenen het resultaat niet waard zijn. Daarom wordt voorgesteld, het recht op aftrek volledig uit te sluiten indien het zakelijke gebruik minder dan 10 % bedraagt. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/83 De Commissie heeft in het bijzonder oog voor belastingplichtigen die hun bedrijf hebben gemaakt van de exploitatie van personenauto’s of voor wie dit soort auto’s strikt noodzakelijk is voor de bedrijfsuitoefening (bijvoorbeeld belastingplichtigen wier economische activiteit bestaat uit de verkoop of de verhuur van personenauto’s, of de exploitatie van taxi’s, rijscholen, enz. ). In dat geval worden de gewone aftrekregels toegepast, maar alleen indien het eventuele niet-zakelijke gebruik te verwaarlozen valt, dat wil zeggen minder dan 10 % bedraagt. De uitsluiting van het recht op aftrek van de uitgaven voor logies, spijzen en dranken valt te rechtvaardigen, omdat deze het karakter van eindverbruik hebben. De uitgaven kunnen evenwel uit hoofde van beroepsactiviteiten worden gedaan, bijvoorbeeld tijdens een zakenreis. Daarom acht de Commissie het billijk, een forfaitaire beperking van de aftrek in te voeren ten belope van 50 % van de belasting over de toegevoegde waarde die begrepen is in deze uitgaven. De uitgaven die niet rechtstreeks en exclusief verband houden met de belaste handelingen, dat wil zeggen luxe-uitgaven en amusement- of representatiekosten, blijven daarentegen volledig van het recht op aftrek uitgesloten. BIJLAGE III bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité Een bilateraal stelsel voor restitutie en compensatie van schulden Dit document bevat de nodige informatie voor de invoering van een stelsel van onderlinge restitutie tussen de lid-staten onderling, waarbij de lid-staat waarin het recht op aftrek wordt uitgeoefend (lid-staat van aftrek), zich het bedrag van de aftrekbare BTW kan laten restitueren door de lid-staat waar deze BTW is betaald (lid-staat van aankoop). Dit stelsel van restitutie en compensatie van schulden wordt, tezamen met de door de lid-staten te treffen controlemaatregelen, geregeld in het bijgevoegde voorstel voor een verordening. Het voorstel voor een verordening voorziet in de invoering van een stelsel van restitutie en compensatie van schulden dat op bilaterale grondslag is geregeld. Dit houdt in dat elke lid-staat om de zes maanden aan elk van de andere lid-staten het bedrag van de BTW meedeelt waarvoor in het voorgaande halfjaar aftrek heeft plaatsgevonden, en dat door de respectieve lid-staat van aankoop aan hem dient te worden gerestitueerd. Het mee te delen bedrag is het bedrag van de BTW dat werkelijk is afgetrokken, d. w. z. na toepassing van het pro rata in gevallen waarin de belastingplichtige zowel activiteiten uitoefent die recht op aftrek geven als activiteiten die geen recht op aftrek geven, en met inachtneming van de in de lid-staat van aftrek geldende beperkingen ten aanzien van het recht op aftrek. Zo kan elke lid-staat bepalen wat zijn batig of nadelig saldo is ten opzichte van de andere lid-staten. De feitelijke betaling van deze saldi geschiedt later, aangezien deze nog kunnen worden gecorrigeerd naar aanleiding van de bij deze verordening voorziene controles. Er is evenwel voorzien dat de lid-staten bilateraal kunnen overeenkomen om van de bij deze verordening vastgestelde termijn af te wijken door andere termijnen vast te stellen of door onder bepaalde voorwaarden het saldo over te brengen naar het volgende tijdvak. Controlemaatregelen Onder het huidige BTW-stelsel is elke lid-staat verantwoordelijk voor de toepassing, de controle en de inning van de belasting, waarvan de opbrengst rechtstreeks naar zijn nationale begroting gaat. Een van de grondbeginselen van dit stelsel is dat de aftrek van de BTW plaatsvindt in de lid-staat waar de belasting verschuldigd en/of voldaan is. Derhalve is een enkele lid-staat belast met de controle op de betaling en de aftrek van de belasting. Dit voorstel heeft ten doel een afwijking op dit grondbeginsel in te voeren voor de gevallen die thans onder de Achtste Richtlijn vallen. Uit het voorgestelde stelsel vloeit voort dat de lid-staat van aankoop zorg draagt voor de controle op de betaling van de BTW, terwijl de controle op de aftrek van deze belasting bij de lid-staat van aftrek berust. C 101/84 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 Deze controle dient, net als iedere andere controle, gebaseerd te zijn op de gegevens die de belastingdiensten bekend zijn betreffende hun belastingplichtigen, de beoordeling van de betrouwbaarheid ervan, de analyse van het frauderisico en een vergaande en doeltreffende samenwerking met de diensten van andere lid-staten. In plaats van stelselmatig kopiee¨n van facturen toe te zenden, hetgeen een extra belasting betekent voor zowel de belastingplichtigen als de belastingdiensten dienen, voor een doeltreffende controle op de interne markt, gemeenschappelijke criteria te worden vastgesteld teneinde voor elke belastingplichtige het frauderisico te kunnen inschatten. De gevallen waarin op grond van deze gemeenschappelijke criteria nadere controle vereist is, zouden interessant zijn voor alle betrokken diensten. Gezien het belang dat zij hebben bij een doeltreffende samenwerking, zouden aldus de vergaarde informatie en de opgedane ervaring ten volle kunnen worden uitgebuit. Richtlijn 77/799/EEG betreffende de wederzijdse bijstand maakt het de betrokken lid-staten mogelijk alle informatie uit te wisselen die zij noodzakelijk achten voor de uitoefening van hun respectieve controlebevoegdheden. Uit de ervaringen uit het verleden blijkt evenwel dat de lid-staten nog niet ten volle de mogelijkheden benutten die dit communautair instrument biedt. Gezien deze ervaringen en gezien de bijzondere aard van de regeling die wordt voorgesteld om de werking van het huidige BTW-stelsel te verbeteren, ziet de Commissie zich genoodzaakt om de invoering van deze regeling gepaard te laten gaan met aanvullende controlemaatregelen. Deze aanvullende maatregelen doen afbreuk aan de vereenvoudiging die met de wijziging van de aftrekregeling wordt beoogd en zijn alleen aanvaardbaar voor de korte termijn. De toepassing ervan moet strikt beperkt blijven tot de tijd die nodig is voor de verbetering van de samenwerking tussen de lid-staten. De Commissie zal de aanwending van deze maatregelen en de concrete resultaten ervan voor de lid-staten regelmatig bezien. Hiertoe verstrekken de lid-staten de nodige informatie aan de Commissie. De Commissie zal voor het einde van het tweede jaar van de toepassing van deze maatregelen een verslag indienen bij de Raad over de rechtvaardiging en de noodzaak van deze aanvullende maatregelen, een en ander in het kader van het toezicht op de ontwikkeling van de samenwerking tussen de lid-staten op het gebied van controle; in voorkomend geval gaat dit gepaard met voorstellen tot intrekking van deze maatregelen. Ten aanzien van de controlemaatregelen die in dit voorstel zijn voorzien, is het van belang rekening te houden met de aard van de meeste uitgaven waarvoor thans een verzoek om teruggaaf volgens de procedure van de Achtste Richtlijn wordt ingediend. Het merendeel van deze verzoeken heeft namelijk — vanwege de regels die gelden voor de plaats van belastbare handelingen — betrekking op algemene kosten, zoals de kosten van hotel en restaurant, de kosten van de deelname aan een beurs en van het gebruik van een auto, alsmede de brandstofkosten voor internationale vervoersondernemingen. Het is daarom weinig waarschijnlijk dat de voorgestelde regeling, waarbij de voorbelasting in mindering wordt gebracht op de door de belastingplichtige verschuldigde belasting, de bestaande hoge belastingkredieten van bedrijven aanmerkelijk zal verhogen; deze laatste vereisen meestal veel meer administratief toezicht. Men moet zich er derhalve van verzekeren dat de voorgestelde controlemaatregelen die specifiek bedoeld zijn voor de aftrekregeling, in verhouding staan tot het risico van belastingderving door de lid-staten. De verordening omvat maatregelen met het oog op een gefaseerde controle, waarbij voor elke fase de financie¨le verantwoordelijkheid van de betrokken lid-staten is vastgelegd. Deze gefaseerde controle levert een belangrijk voordeel op in vergelijking tot het huidige stelsel, aangezien hierbij niet een „onmiddellijke en nagenoeg definitieve” beslissing van de betrokken diensten vereist is, zoals thans het geval is. Om te beginnen verricht de belastingdienst van de lid-staat van aftrek een eerste controle bij de ontvangst van de periodieke aangifte en het speciale formulier met de daarbij behorende bijlagen. Deze beschikt op dat moment reeds over nauwkeuriger gegevens omtrent de fiscale situatie van de belastingplichtige in tegenstelling tot hetgeen onder de huidige regeling het geval is voor de belastingdienst van de lid-staat van teruggaaf. Het bedrag van de, na deze eerste verificatie vereiste, herzieningen is uiteraard niet begrepen in het bedrag van de BTW waarvoor de lid-staat van aftrek om restitutie vraagt van de lid-staat van aankoop. Vervolgens wordt voor sommige handelingen waarvoor het recht op aftrek wordt uitgeoefend krachtens artikel 17, lid 3 bis, informatie doorgezonden, in principe langs elektronische weg, van de lid-staat van aftrek naar de lid-staat van aankoop. 12. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 101/85 Wanneer de lid-staat van aankoop onregelmatigheden constateert met betrekking tot de handelingen waarvoor het recht op aftrek is uitgeoefend, stelt hij de lid-staat van aftrek hiervan in kennis binnen drie maanden na de ontvangst van de informatie. Voorts is de lid-staat van aankoop niet gehouden om de onderhavige BTW te restitueren aan de lid-staat van aftrek. Het is aan de lid-staat van aftrek om de nodige stappen te nemen met het oog op invordering van de belasting, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de fiscale situatie van de betrokken belastingplichtige (indiening van periodieke aangiften, betaling van de verschuldigde belasting, andere bestaande belastingschulden). Bovendien wordt de gegrondheid van de toegepaste aftrek, ongeacht waar deze BTW is voldaan, onderzocht door de lid-staat van aftrek in het kader van de geprogrammeerde controle van de totale activiteiten van de belastingplichtige. En tenslotte vormt de in dit voorstel vervatte controleprocedure geen beletsel voor de belastingdiensten om inlichtingen in te winnen door middel van de procedure die in de richtlijn betreffende de wederzijdse bijstand is voorzien. De Commissie is zich er overigens zeer wel van bewust dat het gebrek aan harmonisatie van de vereisten voor de opstelling van facturen bepaalde problemen kan opleveren. Er dient evenwel te worden bedacht dat dit probleem zich reeds voordoet in het gewone intracommunautaire handelsverkeer (intracommunautaire verwervingen/leveringen, intracommunautair vervoer,. ), alleen met dit verschil dat er in dit geval daadwerkelijk BTW in rekening wordt gebracht in de lid-staat van aankoop. In het verslag dat in het kader van het SLIM-initiatief is opgesteld, wordt overigens de aanbeveling gedaan om deze problematiek te bestuderen, en de Commissie zal niet nalaten om hieraan gevolg te geven. In afwachting van het resultaat van deze werkzaamheden wordt van de lid-staten verlangd dat zij een minimum aan soepelheid betrachten om het voorgestelde stelsel te laten werken. De lid-staten dienen er namelijk zorg voor te dragen dat aan een belastingplichtige die een factuur heeft waarop tenminste de op grond van de Zesde Richtlijn vereiste gegevens zijn vermeld, niet het recht wordt ontzegd om de aftrek toe te passen. Dit neemt evenwel niet weg dat een belastingdienst gerechtigd is om van de belastingplichtige een vertaling van de vermeldingen op de factuur te vragen indien het hem onmogelijk is om te beoordelen of de uitgaven voor zakelijke doeleinden zijn gemaakt. BIJLAGE IV bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité (Overeenkomstig artikel 47, lid 3, van het R. v. O. wordt het volgende bij het advies gevoegd) Ten minste één kwart van de stemmen werden vo´o´ r de volgende wijzigingsvoorstellen uitgebracht: Indieners: Tosh en Williams Paragraaf 4. 2. 4 Als volgt te wijzigen: „Het Comité vindt dat uitgaven voor ontspanning en representatie op dezelfde wijze als uitgaven voor logies, spijs en drank moeten worden behandeld, en niet als luxe-uitgaven. ” Motivering Uitgaven voor ontspanning en representatie vallen in de categorie normale zakelijke uitgaven, omdat ermee in de eerste plaats wordt beoogd, het bedrijfsresultaat veilig te stellen of te verhogen. Deze uitgaven herbergen een element van privéconsumptie, evenals uitgaven voor logies, spijs en drank. Zij mogen echter niet worden behandeld als luxe-uitgaven; laatstgenoemde categorie heeft namelijk per definitie geen meetbaar gevolg voor het bedrijfsresultaat. C 101/86 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 4. 1999 Uitslag van de stemming Tegen: 51, vo´ o´r: 25, onthoudingen: 4. Indieners: Lustenhouwer en Regaldo Paragraaf 4. 2. 7 De paragraaf door de als volgt luidende paragrafen te vervangen: „4. 2. 6. 1. Het Comité ziet geen dwingende reden waarom voor personenauto’s niet dezelfde forfaitaire aftrek zou gelden als voor de andere in de voorstellen genoemde uitgavencategoriee¨n. Voorts denkt het dat met een dergelijke gelijktrekking een belangrijke bijdrage kan worden geleverd tot het terugdringen van mededingingsverstoringen en mogelijkheden voor belastingontduiking en -ontwijking. ” 4. 2. 6. 2. Lopen de nationale aftrekpercentages onderling ver uiteen, dan worden belastingplichtigen die transacties verrichten in lid-staten met een laag percentage met een concurrentienadeel opgezadeld ten opzichte van belastingplichtigen die in lid-staten met een hoog percentage zijn gevestigd. Het onvermijdelijke gevolg hiervan zal zijn dat ingewikkelde constructies zullen worden ontworpen om, al dan niet binnen de grenzen van de wet, de voorschriften te omzeilen. 4. 2. 6. 3. Bovendien moet de BTW worden betaald als de auto nieuw wordt verkocht. Het is op dat moment per definitie onmogelijk, de verhouding zakelijk/privégebruik nauwkeurig vast te stellen. Voorts kan deze van jaar tot jaar verschillen, hetgeen bij afwezigheid van een uniform percentage zou nopen tot correcties achteraf met alle bijkomende complicaties van dien voor bedrijfsleven en nationale administraties. 4. 2. 6. 4. Voorts zou ook de beoogde vereenvoudiging bij een vast percentage zijn gebaat. Het aantal kilometers voor zakelijk gebruik en de bescheiden over het gebruik van personenauto’s voor belastbare en niet-belastbare transacties zouden dan niet meer door het bedrijfsleven te hoeven worden bijgehouden en ook zouden de administraties op die manier van controlewerkzaamheden zijn verlost. 4. 2. 6. 5. Wordt in de eerste plaats naar vereenvoudiging gestreefd (door de Commissie als een van de doelstellingen genoemd), dan dienen dus ook de procedures zo eenvoudig mogelijk te worden gemaakt. Dat lijkt met onderhavige voorstellen onhaalbaar. Maakt een lid-staat van zijn handelingsvrijheid gebruik, dan moet het percentage kilometers voor zakelijk gebruik in ieder geval bij benadering worden vastgesteld en tevens dienen wellicht achteraf correcties te worden doorgevoerd. Dit zadelt zowel de belastingadministraties als het bedrijfsleven met extra werk op, terwijl laatstgenoemde ook nog met rechtsonzekerheid wordt geconfronteerd. 4. 2. 7. Ook bestaat er logischerwijs geen reden waarom de regeling voor personenauto’s niet zou gelden voor andere vormen van privévervoer, zoals met behulp van vliegtuigen en helikopters. Motivering De huidige tekst is in het ontwerpadvies opgenomen als gevolg van een amendement dat in de Afdelingsvergadering met meerderheid van stemmen is aanvaard. De huidige paragraaf 4. 2. 7 vervangt als gevolg van deze stemming 6 door de rapporteur opgestelde paragrafen. Het voorliggende amendement beoogt de oorspronkelijke tekst van de rapporteur in ere te herstellen met als reden dat de huidige tekst inhoudelijk niet aansluit bij de voorstellen van de Commissie en tot een inhoudelijk, op dit onderdeel, onbegrijpelijk advies zou leiden. Uitslag van de stemming Tegen: 56, vo´ o´r: 39, onthoudingen: 8


title: Kommissionens förordning (EG) nr 211/1999 av den 28 januari 1999 om fastställande av exportbidragen för spannmålsbaserade foderblandningar

eurovoc_concepts:
animal nutrition
cereal product
export refund

formats: pdf print

text: 29. 1. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning L 22/63 KOMMISSIONENS F(cid:153)RORDNING (EG) nr 211/1999 av den 28 januari 1999 om fastst(cid:132)llande av exportbidragen f(cid:148)r spannm(cid:134)lsbaserade foderblandningar EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION HAR ANTAGIT DENNA F(cid:153)RORDNING med beaktande av F(cid:148)rdraget om uppr(cid:132)ttandet av Euro- peiska gemenskapen, med beaktande av r(cid:134)dets f(cid:148)rordning (EEG) nr 1766/92 av den 30 juni 1992 om den gemensamma organisationen av (cid:132)ndrad genom marknaden f(cid:148)r kommissionens f(cid:148)rordning (EG) nr 923/96 (2), s(cid:132)rskilt artikel 13. 3 i denna, och spannm(cid:134)l (1), senast med beaktande av f(cid:148)ljande: Artikel 13 i f(cid:148)rordning (EEG) nr 1766/92 fastst(cid:132)ller att skillnaden mellan noteringarna eller priserna p(cid:134) v(cid:132)rlds- marknaden f(cid:148)r de produkter som anges i artikel 1 i den f(cid:148)rordningen och priserna f(cid:148)r de produkterna inom gemenskapen kan t(cid:132)ckas av ett exportbidrag. till I kommissionens f(cid:148)rordning (EG) nr 1517/95 av den 29 juni 1995 om till(cid:132)mpningsf(cid:148)reskrifter f(cid:148)rordning (EEG) nr 1766/92 vad g(cid:132)ller systemet f(cid:148)r import och export som till(cid:132)mpas f(cid:148)r foderblandningar baserade p(cid:134) spannm(cid:134)l och om (cid:132)ndring av f(cid:148)rordning (EG) nr 1162/95 om s(cid:132)rskilda till(cid:132)mpningsf(cid:148)reskrifter f(cid:148)r systemet med import- och exportlicenser f(cid:148)r spannm(cid:134)l och ris (3) defini- eras i artikel 2 de s(cid:132)rskilda kriterier som det b(cid:148)r tas h(cid:132)nsyn till d(cid:134) f(cid:148)r dessa produkter ber(cid:132)knas. exportbidraget Denna ber(cid:132)kning b(cid:148)r ocks(cid:134) beakta spannm(cid:134)lsinneh(cid:134)llet. F(cid:148)r att f(cid:148)renkla proceduren b(cid:148)r exportbidraget betalas f(cid:148)r tv(cid:134) kategorier av spannm(cid:134)lsprodukter, majs som (cid:132)r det mest anv(cid:132)nda spannm(cid:134)lsslaget f(cid:148)r tillverkning av foder- blandningar f(cid:148)r export och produkter av majs (cid:134) ena sidan, och (cid:134) andra sidan andra spannm(cid:134)lsslag d(cid:132)r de senare (cid:132)r bidragsber(cid:132)ttigande spannm(cid:134)lsslag med undantag av majs och majsbaserade produkter. Exportbidrag b(cid:148)r beviljas f(cid:148)r den kvantitet spannm(cid:134)lsprodukter som ing(cid:134)r i foder- blandningar. Exportbidragsbeloppet b(cid:148)r ocks(cid:134) beakta de m(cid:148)jligheter och f(cid:148)rh(cid:134)llanden som r(cid:134)der p(cid:134) v(cid:132)rldsmarknaden, n(cid:148)dv(cid:132)n- digheten att undvika gemenskapens marknad och exportens ekonomiska aspekt. st(cid:148)rningar p(cid:134) Det (cid:132)r emellertid (cid:148)nskv(cid:132)rt att ber(cid:132)kna den nuvarande bidragssatsen p(cid:134) skillnaden mellan kostnaden f(cid:148)r de r(cid:134)varor som vanligtvis anv(cid:132)nds f(cid:148)r tillverkningen av foder- blandningar mellan gemenskapen (cid:134) ena sidan och v(cid:132)rlds- marknaden (cid:134) andra sidan, vilket skulle ge en b(cid:132)ttre bild av de handelsf(cid:148)rh(cid:134)llanden som r(cid:134)der f(cid:148)r exporten av produkterna. Exportbidraget m(cid:134)ste fastst(cid:132)llas en g(cid:134)ng per m(cid:134)nad. Det kan (cid:132)ndras under den mellanliggande perioden. De (cid:134)tg(cid:132)rder som f(cid:148)reskrivs i denna f(cid:148)rordning (cid:132)r f(cid:148)renliga med yttrandet fr(cid:134)n F(cid:148)rvaltningskommitt(cid:130)n f(cid:148)r spannm(cid:134)l. H(cid:142)RIGENOM F(cid:153)RESKRIVS F(cid:153)LJANDE. Artikel 1 Exportbidragen f(cid:148)r de foderblandningar som omfattas av f(cid:148)rordning (EEG) nr 1766/92 fastst(cid:132)lls s(cid:134) som det anges i bilagan till den h(cid:132)r f(cid:148)rordningen, om inte annat f(cid:148)ljer av f(cid:148)rordning (EG) nr 1517/95. Artikel 2 Denna f(cid:148)rordning tr(cid:132)der i kraft den 29 januari 1999. Denna f(cid:148)rordning (cid:132)r till alla delar bindande och direkt till(cid:132)mplig i alla medlemsstater. Utf(cid:132)rdad i Bryssel den 28 januari 1999. P(cid:134) kommissionens v(cid:132)gnar Franz FISCHLER Ledamot av kommissionen (1) EGT L 181, 1. 7. 1992, s. 21. (2) EGT L 126, 24. 5. 1996, s. 37. (3) EGT L 147, 30. 6. 1995, s. 51. L 22/64 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 29. 1. 1999 BILAGA till kommissionens f(cid:148)rordning av den 28 januari 1999 om fastst(cid:132)llande av exportbidragen f(cid:148)r spannm(cid:134)lsbaserade foderblandningar KN-nummer f(cid:148)r produkter f(cid:148)r vilka exportbidrag beviljas (1): 2309 10 11 9000, 2309 10 13 9000, 2309 10 31 9000, 2309 10 33 9000, 2309 10 51 9000, 2309 10 53 9000, 2309 90 31 9000, 2309 90 33 9000, 2309 90 41 9000, 2309 90 43 9000, 2309 90 51 9000, 2309 90 53 9000. Spannm(cid:134)lsprodukter (2) Bidragsbelopp (2) (EUR/ton) Majs och majsbaserade produkter, KN-nummer 0709 90 60, 0712 90 19, 1005, 1102 20, 1103 13, 1103 29 40, 1104 19 50, 1104 23, 1904 10 10 Spannm(cid:134)lsprodukter (2), med undantag av majs och majsbaserade produkter 55,47 40,88 (1) Produktnumren anges i avsnitt 5 i bilagan till kommissionens f(cid:148)rordning (EEG) nr 3846/87 (EGT L 366, 24. 12. 1987, s. 1), (cid:132)ndrad. (2) F(cid:148)r bidraget har h(cid:132)nsyn endast tagits till st(cid:132)rkelse fr(cid:134)n spannm(cid:134)lsprodukter. Som spannm(cid:134)lsprodukter r(cid:132)knas de produkter som omfattas av undernummer 0709 90 60 och 0712 90 19 i kapitel 10, nummer 1101, 1102, 1103 och 1104 (obearbetade och utan rekonstruktion) med undantag av undernummer 1104 30 och spannm(cid:134)lsinneh(cid:134)llet i produkter enligt undernummer 1904 10 10 och 1904 10 90 i Kombinerade nomenklaturen. Spann- m(cid:134)lsinneh(cid:134)llet i produkter enligt undernummer 1904 10 10 och 1904 10 90 i Kombinerade nomenklaturen skall anses motsvara vikten av slutprodukterna. Inget bidrag beviljas f(cid:148)r de spannm(cid:134)lsslag d(cid:132)r st(cid:132)rkelsens ursprung inte klart kan fastst(cid:132)llas genom analys


title: Règlement (CE) n° 211/1999 de la Commission du 28 janvier 1999 fixant les restitutions à l'exportation des aliments composés à base de céréales pour les animaux

text: 29. 1. 1999 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes L 22/63 R(cid:221)GLEMENT (CE) No 211/1999 DE LA COMMISSION du 28 janvier 1999 fixant les restitutions (cid:133) l’exportation des aliments compos(cid:130)s (cid:133) base de c(cid:130)r(cid:130)ales pour les animaux LA COMMISSION DES COMMUNAUT(cid:144)S EUROP(cid:144)ENNES, vu le trait(cid:130) instituant la Communaut(cid:130) europ(cid:130)enne, restitution doit (cid:136)tre accord(cid:130)e pour la quantit(cid:130) de produits les c(cid:130)r(cid:130)aliers contenue dans l’aliment compos(cid:130) pour animaux; vu le r(cid:138)glement (CEE) no 1766/92 du Conseil, du 30 juin 1992, portant organisation commune des march(cid:130)s dans le secteur des c(cid:130)r(cid:130)ales (1), modifi(cid:130) en dernier lieu par le r(cid:138)glement (CE) no 923/96 de la Commission (2), et notam- ment son article 13 paragraphe 3, consid(cid:130)rant, par ailleurs, que le montant de la restitution doit aussi prendre en compte les possibilit(cid:130)s et conditions de vente de ces produits sur le march(cid:130) mondial, la n(cid:130)ces- sit(cid:130) d’(cid:130)viter des perturbations sur le march(cid:130) communau- taire et l’aspect (cid:130)conomique de l’exportation; consid(cid:130)rant que, aux termes de l’article 13 du r(cid:138)glement (CEE) no 1766/92, la diff(cid:130)rence entre les cours ou les prix sur le march(cid:130) mondial des produits vis(cid:130)s (cid:133) l’article 1er dudit r(cid:138)glement et les prix de ces produits dans la Communaut(cid:130) peut (cid:136)tre couverte par une restitution (cid:133) l’exportation; (CE) no 1517/95 de la consid(cid:130)rant que le r(cid:138)glement Commission, du 29 juin 1995, portant modalit(cid:130)s d’appli- cation du r(cid:138)glement (CEE) no 1766/92 en ce qui concerne le r(cid:130)gime d’importation et d’exportation applicable aux aliments compos(cid:130)s (cid:133) base de c(cid:130)r(cid:130)ales pour les animaux et modifiant le r(cid:138)glement (CE) no 1162/95 portant modalit(cid:130)s particuli(cid:138)res d’application du r(cid:130)gime des certificats d’im- portation et d’exportation dans le secteur des c(cid:130)r(cid:130)ales et du riz (3), a, dans son article 2, d(cid:130)fini les crit(cid:138)res sp(cid:130)cifi- ques dont il doit (cid:136)tre tenu compte pour le calcul de la restitution pour ces produits; consid(cid:130)rant que ce calcul doit aussi prendre en compte la teneur en produits c(cid:130)r(cid:130)aliers; que, dans un but de simpli- fication, la restitution doit (cid:136)tre pay(cid:130)e pour deux cat(cid:130)gories de «produits c(cid:130)r(cid:130)aliers», (cid:133) savoir le ma(cid:139)s, c(cid:130)r(cid:130)ale la plus commun(cid:130)ment utilis(cid:130)e pour la fabrication des aliments compos(cid:130)s export(cid:130)s et les produits (cid:133) base de ma(cid:139)s, d’une part, ainsi que les «autres c(cid:130)r(cid:130)ales», d’autre part, ces derni(cid:138)res (cid:130)tant les produits c(cid:130)r(cid:130)aliers (cid:130)ligibles (cid:133) l’exclu- sion du ma(cid:139)s et des produits (cid:133) base de ma(cid:139)s; qu’une consid(cid:130)rant, cependant, qu’il est souhaitable de calculer actuellement le taux de la restitution sur la diff(cid:130)rence de co(cid:150)t des mati(cid:138)res premi(cid:138)res g(cid:130)n(cid:130)ralement utilis(cid:130)es pour la fabrication des aliments compos(cid:130)s entre la Commu- naut(cid:130), d’une part, et les march(cid:130)s mondiaux, d’autre part, ce qui permet de mieux tenir compte des conditions commerciales dans lesquelles ces produits sont export(cid:130)s; consid(cid:130)rant que la restitution doit (cid:136)tre fix(cid:130)e une fois par mois; qu’elle peut (cid:136)tre modifi(cid:130)e dans l’intervalle; consid(cid:130)rant que les mesures pr(cid:130)vues au pr(cid:130)sent r(cid:138)glement sont conformes (cid:133) l’avis du comit(cid:130) de gestion des c(cid:130)r(cid:130)ales, A ARR(cid:219)T(cid:144) LE PR(cid:144)SENT R(cid:221)GLEMENT: Article premier Les restitutions (cid:133) l’exportation des aliments compos(cid:130)s pour les animaux relevant du r(cid:138)glement (CEE) no 1766/92 et soumis au r(cid:138)glement (CE) no 1517/95 sont fix(cid:130)es conform(cid:130)ment (cid:133) l’annexe du pr(cid:130)sent r(cid:138)glement. Article 2 Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement entre en vigueur le 29 janvier 1999. Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement est obligatoire dans tous ses (cid:130)l(cid:130)ments et directement applicable dans tout (cid:144)tat membre. Fait (cid:133) Bruxelles, le 28 janvier 1999. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO L 181 du 1. 7. 1992, p. 21. (2) JO L 126 du 24. 5. 1996, p. 37. (3) JO L 147 du 30. 6. 1995, p. 51. L 22/64 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes 29. 1. 1999 ANNEXE du r(cid:138)glement de la Commission, du 28 janvier 1999, fixant les restitutions applicables (cid:133) l’exportation des aliments compos(cid:130)s (cid:133) base de c(cid:130)r(cid:130)ales pour les animaux Code du produit b(cid:130)n(cid:130)ficiant de la restitution (cid:133) l’exportation (1): 2309 10 11 9000, 2309 10 13 9000, 2309 10 31 9000, 2309 10 33 9000, 2309 10 51 9000, 2309 10 53 9000, 2309 90 31 9000, 2309 90 33 9000, 2309 90 41 9000, 2309 90 43 9000, 2309 90 51 9000, 2309 90 53 9000. Produits c(cid:130)r(cid:130)aliers (2) Montant de la restitution (2) (en EUR par tonne) Ma(cid:139)s et produits (cid:133) base de ma(cid:139)s: Codes NC 0709 90 60, 0712 90 19, 1005, 1102 20, 1103 13, 1103 29 40, 1104 19 50, 1104 23, 1904 10 10 Produits c(cid:130)r(cid:130)aliers (2), (cid:133) l’exclusion du ma(cid:139)s et des produits (cid:133) base de ma(cid:139)s 55,47 40,88 (1) Les codes des produits sont d(cid:130)finis dans le secteur 5 de l’annexe du r(cid:138)glement (CEE) no 3846/87 de la Commission (JO L 366 du 24. 12. 1987, p. 1), modifi(cid:130). (2) Il n’est tenu compte, aux fins de la restitution, que de l’amidon provenant de produits c(cid:130)r(cid:130)aliers. Sont consid(cid:130)r(cid:130)s comme produits c(cid:130)r(cid:130)aliers les produits des sous-positions 0709 90 60 et 0712 90 19, du chapitre 10, des positions 1101, 1102, 1103 et 1104 (en l’(cid:130)tat et sans reconstitution) (cid:133) l’exception de la sous-position 1104 30 et le contenu c(cid:130)r(cid:130)alier des produits relevant des sous-positions 1904 10 10 et 1904 10 90 de la nomenclature combin(cid:130)e. Le contenu c(cid:130)r(cid:130)alier des produits des sous-positions 1904 10 10 et 1904 10 90 de la nomenclature combin(cid:130)e est consid(cid:130)r(cid:130) comme (cid:130)gal au poids de ces produits finaux. Aucune restitution n’est octroy(cid:130)e pour les c(cid:130)r(cid:130)ales dont l’origine de l’amidon ne peut pas clairement (cid:136)tre (cid:130)tablie par analyse


eurovoc_concepts:
EU aid
developing countries
environmental policy
sustainable development
technical cooperation

formats: html pdf print

text: C 47/10 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit{ europee 20. 2. 1999 II (Atti preparatori) COMMISSIONE Proposta di regolamento (CE) del Consiglio concernente azioni intese a promuovere la totale integrazione della dimensione ambientale nel processo di sviluppo dei paesi in via di sviluppo (1999/C 47/06) COM(1999) 36 def. - 1999/0020(SYN) (Presentata dalla Commissione il 28 gennaio 1999) IL CONSIGLIO DELL’UNIONE EUROPEA, visto il trattato che istituisce la Comunit{ europea, in particolare gli articoli 130(cid:216)S e 130(cid:216)W, cambiamenti climatici e della convenzione contro la desertificazione, e in quanto tali si sono impegnati a tener conto delle responsabilit{ comuni ma diffe(cid:220) renziate delle parti sviluppate e delle parti in via di sviluppo in questi campi; vista la proposta della Commissione, visto il parere del Comitato economico e sociale, deliberando secondo 189(cid:216)C del trattato, la procedura di cui all’articolo (1)(cid:217)considerando che lo sfruttamento intensivo delle ri(cid:220) sorse naturali e il degrado ambientale hanno riper(cid:220) cussioni dirette sullo sviluppo economico e soprat(cid:220) tutto sui mezzi di sussistenza delle comunit{ locali e vanificano di conseguenza l’alleviamento della po(cid:220) vert{ perseguito mediante lo sviluppo sostenibile; (2)(cid:217)considerando che gli attuali modelli di produzione e consumo hanno innegabili conseguenze transfron(cid:220) taliere e mondiali, soprattutto al livello dell’atmo(cid:220) sfera, della idrosfera e della diversit{ biologica; (3)(cid:217)considerando che la Comunit{ e i suoi Stati membri hanno adottato la dichiarazione di Rio e il pro(cid:220) gramma d’azione Agenda 21 e si sono impegnati ad attuare la risoluzione dell’AGNU (cid:133)Programma per l’applicazione ulteriore dell’Agenda 21(cid:176); (4)(cid:217)considerando che la Comunit{ e i suoi Stati membri sono parti contraenti di accordi multilaterali sul(cid:220) l’ambiente, in particolare della convenzione sulla diversit{ biologica, della convenzione quadro sui (5)(cid:217)considerando che (cid:127) opportuno integrare gli aspetti interni ed esterni della politica comunitaria in mate(cid:220) ria di ambiente al fine di dare una risposta coerente ai problemi individuati dalla conferenza delle Na(cid:220) zioni Unite sull’ambiente e lo sviluppo (UNCED) e dalle azioni intraprese a suo seguito; (6)(cid:217)considerando che la Comunit{ e i suoi Stati membri hanno aderito alla (cid:133)Strategia per il XXI secolo(cid:176) del comitato dell’OCSE per gli aiuti allo sviluppo, che invita a sostenere l’attuazione entro il 2005 di stra(cid:220) tegie nazionali di sviluppo sostenibile in tutti i paesi, in modo da poter garantire che le attuali tendenze riguardo alla riduzione delle risorse naturali siano efficacemente invertite entro il 2015 al livello sia mondiale che nazionale; (7)(cid:217)considerando che il Parlamento europeo e il Consi(cid:220) glio hanno adottato, in data 24 settembre 1998(cid:216)(˛), il riesame del programma comunitario di politica e azione a favore dell’ambiente e di uno sviluppo so(cid:220) stenibile (cid:133)Per uno sviluppo durevole e sostenibile(cid:176) e hanno invitato a rafforzare il ruolo della Comunit{ nella cooperazione internazionale in materia di am(cid:220) biente e sviluppo sostenibile; (8)(cid:217)considerando che il Consiglio europeo di Cardiff del giugno 1998 ha accolto favorevolmente la co(cid:220) municazione della Commissione (cid:133)Partenariato per (˛)(cid:217)Decisione n. 2179/98/CE (GU L 275 del 10. 10. 1998, pag. 5). 20. 2. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit{ europee C 47/11 l’integrazione(cid:176), relativa alla strategia d’integrazione della protezione dell’ambiente nelle politiche del(cid:220) l’Unione europea, e ha approvato il principio se(cid:220) condo il quale le proposte politiche di rilievo de(cid:220) vono essere accompagnate da una valutazione del loro impatto ambientale; (9)(cid:217)considerando che il Consiglio e gli Stati membri hanno adottato, in data 15 luglio 1996, una risolu(cid:220) zione sulla valutazione dell’aspetto ambientale nella cooperazione allo sviluppo; (10)(cid:217)considerando che lo sviluppo sostenibile dipende da una reale integrazione della dimensione ambientale nel processo di sviluppo; (11)(cid:217)considerando che, tenuto conto delle risorse limi(cid:220) tate, l’elaborazione di politiche, strategie e stru(cid:220) menti idonei e l’attuazione di azioni sperimentali sono elementi essenziali di tale integrazione nella cooperazione economica e allo sviluppo; (12)(cid:217)considerando che gli strumenti finanziari attual(cid:220) mente a disposizione della Comunit{ per favorire uno sviluppo sostenibile nei paesi in via di sviluppo potrebbero essere utilmente completati; (13)(cid:217)considerando che il regolamento (CE) n. 722/97 del Consiglio, del 22 aprile 1997, concernente ta(cid:220) lune azioni realizzate nei paesi in via di sviluppo nel settore dell’ambiente nel contesto dello sviluppo so(cid:220) stenibile(cid:216)(˛), definisce il quadro nel quale la Comu(cid:220) nit{ fornisce ai paesi in via di sviluppo l’assistenza necessaria per integrare la dimensione ambientale nel loro processo di sviluppo; che detto regola(cid:220) mente (cid:127) applicabile fino al 31 dicembre 1999; che l’esperienza acquisita nella sua attuazione dovrebbe trovare riscontro nel presente regolamento; 2. (cid:218)(cid:217)L’assistenza e la competenza fornite ai sensi del presente regolamento integrano e rafforzano quelle pre(cid:220) viste da altri strumenti di cooperazione allo sviluppo. Esse sono intese ad aiutare direttamente o indirettamente i gruppi d’interesse dei paesi in via di sviluppo mediante il rafforzamento della dimensione ambientale della coo(cid:220) perazione economica e allo sviluppo della Comunit{, in vista di tenere pienamente conto delle considerazioni ambientali nei programmi e nelle politiche della Comu(cid:220) nit{. Articolo 2 1. (cid:218)(cid:217)Le azioni da attuare ai sensi del presente regola(cid:220) mento servono ad elaborare e a promuovere politiche, strategie, strumenti e tecnologie intesi al perseguimento di uno sviluppo sostenibile. 2. (cid:218)(cid:217)Esse riguardano i seguenti settori: -(cid:217)problemi ambientali di dimensioni mondiali, in parti(cid:220) colare quelli oggetto di accordi multilaterali sull’am(cid:220) biente, quali i cambiamenti climatici, desertificazione e diversit{ biologica; -(cid:217)problemi ambientali che interessano piß paesi, in par(cid:220) ticolare l’inquinamento atmosferico e idrico; -(cid:217)impatto ambientale connesso all’integrazione dei paesi in via di sviluppo nell’economia mondiale; -(cid:217)impatto ambientale delle politiche marcroeconomiche e settoriali nei paesi in via di sviluppo; (14)(cid:217)considerando che devono essere presi provvedi(cid:220) menti per finanziare le azioni di cui al presente re(cid:220) golamento; -(cid:217)gestione e sfruttamento sostenibili delle risorse natu(cid:220) rali e ambientali in tutti i settori produttivi dell’eco(cid:220) nomia; (15)(cid:217)considerando che (cid:127) opportuno definire le modalit{ d’esecuzione, e in particolare la forma d’intervento, i beneficiari dell’aiuto e le procedure di decisione, -(cid:217)preservazione della diversit{ biologica, sfruttamento sostenibile delle sue componenti ed equa partecipa(cid:220) zione ai benefici derivanti dall’uso di risorse geneti(cid:220) che; HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: -(cid:217)problemi connessi alle risorse idriche; Articolo 1 1. (cid:218)(cid:217)La Comunit{ apporta il suo aiuto finanziario e le sue competenze tecniche ai paesi in via di sviluppo per sostenere gli sforzi d’integrare la dimensione ambientale nel processo di sviluppo. -(cid:217)gestione delle zone costiere; -(cid:217)desertificazione; (˛)(cid:217)GU L 108 del 25. 4. 1997, pag. 1. -(cid:217)problemi ambientali urbani quali i rifuti solidi e li(cid:220) quidi, l’inquinamento atmosferico, il rumore e la qua(cid:220) lit{ dell’acqua potabile; C 47/12 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit{ europee 20. 2. 1999 -(cid:217)produzione e uso sostenibili dell’energia; -(cid:217)modelli di produzione e consumo sostenibili. -(cid:217)alla possibilit{ d’integrazione nel contesto piß ampio delle politiche e dei programmi comunitari di coope(cid:220) razione allo sviluppo; 3. (cid:218)(cid:217)Possono accedere all’aiuto i seguenti tipi di azione: -(cid:217)all’internalizzazione dei costi ambientali, anche me(cid:220) diante strumenti economici. -(cid:217)progetti pilota condotti in loco, compresi quelli che ricorrono a tecnologie ecologiche, adattate ai vincoli e alle esigenze locali; -(cid:217)azioni intese a potenziare le capacit{ istituzionali e operative a livello nazionale, regionale e locale dei soggetti del processo di sviluppo: governi, ONG, set(cid:220) tore privato e societ{ civile; -(cid:217)elaborazione di politiche, piani e strategie di sviluppo sostenibile; -(cid:217)elaborazione di orientamenti e manuali operativi atti a promuovere lo sviluppo sostenibile e l’integrazione della dimensione ambientale; -(cid:217)sostegno alla concezione e applicazione di strumenti di valutazione ambientale nell’ambito della prepara(cid:220) zione e attuazione di politiche, strategie, programmi e progetti; -(cid:217)inventari e attivit{ contabili e statistiche, allo scopo di migliorare gli indicatori e i dati statistici sull’am(cid:220) biente; -(cid:217)sensibilizzazione dlele popolazioni locali e dei sog(cid:220) getti chiave del processo di sviluppo e della coopera(cid:220) zione allo sviluppo per quanto riguarda le implica(cid:220) zioni dello sviluppo sostenibile, in particolare attra(cid:220) verso campagne d’informazione e azioni di forma(cid:220) zione; 5. (cid:218)(cid:217)Lo sfruttamento dell’esperienza acquisita e la diffu(cid:220) sione dei risultati delle attivit{ svolte saranno elementi essenziali nell’attuazione del presente regolamento. Articolo 3 Tra i beneficiari dell’aiuto e i partner della cooperazione si annovereranno non solo Stati e regioni, ma anche or(cid:220) ganizzazioni internazionali, servizi decentrati, organismi regionali, agenzie pubbliche, comunit{ tradizionali e lo(cid:220) cali, operatori e industrie privati, comprese cooperative e ONG e associazioni rappresentative delle popolazioni lo(cid:220) cali. Articolo 4 1. (cid:218)(cid:217)Il finanziamento comunitario pu(cid:247) coprire studi, assistenza tecnica, istruzione, formazione o altri servizi, forniture o lavori, fondi per piccole sovvenzioni, stime, audit e missioni di valutazione e controllo. Esso pu(cid:247) coprire sia spese d’investimento, legate a pro(cid:220) grammi o progetti specifici, ad esclusione dell’acquisto di beni immobili, che spese correnti (ossia spese di ammini(cid:220) strazione, manutenzione e funzionamento). -(cid:217)sostegno ai processi multilaterali. 4. (cid:218)(cid:217)Un’attenzione particolare sar{ dedicata: Tuttavia, dette spese possono di norma essere coperte solo per la fase di avvio delle azioni, ad eccezione dei programmi di formazione, istruzione e ricerca, e tale co(cid:220) pertura decresce gradualmente. -(cid:217)alla connessione con l’obiettivo generale della ridu(cid:220) zione della povert{; -(cid:217)alle iniziative locali che comportano misure innova(cid:220) tive finalizzate allo sviluppo sostenibile; -(cid:217)al coinvolgimento attivo e al sostegno delle popola(cid:220) zioni locali, comprese le comunit{ indigene; 2. (cid:218)(cid:217)Per ciascuna azione di cooperazione (cid:127) richiesto un contributo dei partner di cui all’articolo 3. Tale contri(cid:220) buto sar{ richiesto entro i limiti delle possibilit{ dei par(cid:220) tner interessati ed in funzione delle caratteristiche di cia(cid:220) scuna azione. -(cid:217)al ruolo, alla competenza, alla prospettiva e al contri(cid:220) buto specifici delle donne nella gestione e nello sfrut(cid:220) tamento sostenibili delle risorse naturali, in base ad un’analisi della condizione particolare delle donne; 3. (cid:218)(cid:217)Potranno essere ricercate possibilit{ di cofinanzia(cid:220) mento con altri donatori, in particolare gli Stati membri e le organizzazioni internazionali interessate. A tal pro(cid:220) posito, si dovr{ cercare di realizzare un coordinamento con le misure prese da altri donatori. 20. 2. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit{ europee C 47/13 4. (cid:218)(cid:217)Sono prese le misure necessarie per contraddistin(cid:220) guere il carattere comunitario degli aiuti forniti nell’am(cid:220) bito del presente regolamento. 5. (cid:218)(cid:217)Per conseguire gli obiettivi di coerenza e comple(cid:220) mentarit{ previsti dal trattato e allo scopo di garantire la massima efficacia di queste azioni nel loro insieme, la Commissione pu(cid:247) prendere tutte le misure necessarie per il coordinamento, in particolare: a)(cid:217)la creazione di un sistema per lo scambio e l’analisi costante d’informazioni sulle azioni gi{ finanziate e quelle per cui (cid:127) previsto il finanziamento da parte della Comunit{ e degli Stati membri; 3. (cid:218)(cid:217)La Commissione (cid:127) autorizzata ad approvare, senza chiedere il parere del comitato di cui all’articolo 7, gli impegni supplementari necessari per coprire gli eventuali superamenti dei costi previsti o constatati a titolo delle azioni, purch~ il superamento o il fabbisogno supplemen(cid:220) tare sia inferiore o uguale al 20(cid:216)% dell’impegno inizial(cid:220) mente fissato nella decisione di finanziamento. 4. (cid:218)(cid:217)Qualsiasi convenzione o contratto di finanziamento concluso ai sensi del presente regolamento prevede in particolare che la Commissione e la Corte dei conti pos(cid:220) sano effettuare controlli in loco secondo le modalit{ consuete definite dalla Commissione nel quadro delle di(cid:220) sposizioni in vigore, in particolare quelle del regola(cid:220) mento finanziario applicabile al bilancio generale delle Comunit{ europee. b) il coordinamento nel paese di attuazione delle azioni, nell’ambito di incontri periodici e scambi d’informa(cid:220) zione tra i rappresentanti della Commissione e degli Stati membri nel paese beneficiario, e i rappresentanti degli Stati beneficiari. 5. (cid:218)(cid:217)Quando le azioni comportano convenzioni di fi(cid:220) nanziamento tra la Comunit{ e il paese beneficiario, esse prevedono che i pagamenti di tasse, dazi e oneri non siano a carico della Comunit{. 6. (cid:218)(cid:217)Per ottenere il maggiore impatto possibile a livello mondiale e nazionale, la Commissione, in consultazione con gli Stati membri, prende tutte le iniziative necessarie per assicurare un buon coordinamento ed una stretta col(cid:220) laborazione sia con i paesi beneficiari sia con i finanzia(cid:220) tori e gli altri organismi internazionali interessati, in par(cid:220) ticolare con quelli del sistema delle Nazioni Unite. 6. (cid:218)(cid:217)La partecipazione alle gare e ai contratti d’appalto (cid:127) aperta, a parit{ di condizioni, a tutte le persone fisiche e giuridiche degli Stati membri e dello Stato beneficiario. Essa pu(cid:247) essere estesa ad altri paesi in via di sviluppo. 7. (cid:218)(cid:217)Le forniture sono originarie degli Stati membri e dello Stato beneficiario o di altri paesi in via di sviluppo. In casi eccezionali, debitamente giustificati, le forniture possono provenire da altri paesi. Articolo 5 Il sostegno finanziario ai sensi del presente regolamento (cid:127) costituito da aiuti non rimborsabili. 8. (cid:218)(cid:217)Un’attenzione particolare sar{ rivolta: Articolo 6 1. (cid:218)(cid:217)La Commissione (cid:127) incaricata di istruire, decidere e gestire le azioni di cui al presente regolamento secondo le procedure di bilancio e le altre procedure in vigore, in particolare quelle previste dal regolamento finanziario applicabile al bilancio generale delle Comunit{ europee. -(cid:217)alla ricerca della miglior redditivit{ e di un impatto sostenibile delle azioni; -(cid:217)alla definizione chiara ed al monitoraggio degli obiettivi e degli indicatori di realizzazione per tutte le azioni. 2. (cid:218)(cid:217)Le decisioni riguardanti le azioni il cui finanzia(cid:220) mento ai sensi del presente regolamento supera il valore di 2 milioni di EUR per azione sono adottate secondo la procedura di cui all’articolo 7. Articolo 7 1. (cid:218)(cid:217)La Commissione (cid:127) assistita dal comitato geografica(cid:220) mente competente per lo sviluppo. La Commissione informa succintamente il comitato di cui all’articolo 7 sulle decisioni di finanziamento che in(cid:220) tende prendere su progetti o programmi per un valore inferiore a 2 milioni di EUR. Queste informazioni sono comunicate almeno una settimana prima della decisione. 2. (cid:218)(cid:217)Il rappresentante della Commissione sottopone al comitato un progetto delle misure di carattere generale da adottare. Il comitato formula il suo parere sul pro(cid:220) getto, entro un termine che il presidente pu(cid:247) fissare in funzione dell’urgenza della questione in esame, se neces(cid:220) sario procedendo ad una votazione. C 47/14 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit{ europee 20. 2. 1999 Il parere viene messo a verbale; inoltre ogni Stato mem(cid:220) bro ha la facolt{ di chiedere che la sua posizione sia ver(cid:220) balizzata. La Commissione tiene nella massima considerazione il parere del comitato e informa quest’ultimo del modo in cui ha tenuto conto del suo parere. Articolo 8 Una volta l’anno si proceder{ ad uno scambio di opi(cid:220) nioni sulla base degli orientamenti generali per le azioni da attuare nel corso dell’anno seguente presentati dal rappresentante della Commissione nel quadro di una riu(cid:220) nione congiunta dei comitati di cui all’articolo 7, para(cid:220) grafo 1. 2. (cid:218)(cid:217)La Commissione effettua una valutazione periodica delle azioni finanziate dalla Comunit{ per stabilire se i loro obiettivi siano stati conseguiti e fornire linee diret(cid:220) trici per migliorare l’efficacia delle azioni future. La Commissione presenta una sintesi delle valutazioni effet(cid:220) tuate al comitato di cui all’articolo 7, che pu(cid:247) eventual(cid:220) mente esaminarle. Le relazioni di valutazione sono a di(cid:220) sposizione degli Stati membri che ne fanno richiesta. 3. (cid:218)(cid:217)La Commissione comunica agli Stati membri, entro e non oltre un mese dalla decisione, le azioni e i progetti approvati, indicandone il costo, le caratteristiche, il paese beneficiario e i partner. 4. (cid:218)(cid:217)La guida al finanziamento in cui sono precisati gli orientamenti e i criteri applicabili per la selezione dei progetti (cid:127) pubblicata e comunicata alle parti interessate dagli uffici della Commissione, comprese le delegazioni della Commissione nei paesi beneficiari. Articolo 9 Articolo 10 1. (cid:218)(cid:217)Alla fine di ogni esercizio la Commissione sotto(cid:220) pone al Parlamento europeo e al Consiglio una relazione annuale comprendente la sintesi delle azioni finanziate nel corso dell’esercizio e una valutazione sull’esecuzione del presente regolamento durante lo stesso esercizio. La sintesi contiene in particolare informazioni riguar(cid:220) danti il carattere e il numero dei progetti finanziati e gli operatori con i quali sono stati conclusi i contratti d’ap(cid:220) palto o di esecuzione d’opera. Nella relazione (cid:127) indicato anche il numero delle valutazioni esterne eventualmente effettuate in merito ad azioni specifiche. 1. (cid:218)(cid:217)Il presente regolamento entra in vigore il terzo giorno successivo alla sua pubblicazione nella Gazzetta ufficiale delle Comunit{ europee. 2. (cid:218)(cid:217)Quattro anni dopo l’entrata in vigore del presente regolamento la Commissione sottopone al Parlamento europeo e al Consiglio una valutazione generale delle azioni finanziate dalla Comunit{ nel quadro del regola(cid:220) mento, unitamente a proposte relative a futuri sviluppi. Il presente regolamento (cid:127) obbligatorio in tutti i suoi ele(cid:220) menti e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri