title: PREGUNTA ESCRITA n. 3645/98 del Amedeo AMADEO a la Comisión. Régimen fiscal común - pago de intereses y cánones

eurovoc_concepts:
corporation tax
cross-border cooperation
interest
quasi-fiscal charge
restrictive trade practice
single market
tax harmonisation
tax relief

text: 21. 7. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 207/99 (1999/C 207/133) PREGUNTA ESCRITA E-3645/98 de Amedeo Amadeo (NI) a la Comisión (3 de diciembre de 1998) Asunto: Régimen fiscal común (cid:25) Pago de intereses y cánones En el contexto de la propuesta de directiva del Consejo relativa al régimen fiscal común aplicable a los pagos de intereses y cánones efectuados entre sociedades asociadas de diferentes Estados miembros (COM(98)0067-98/ 0087(CNS)) (1), la Comisión re reserva proponer posteriormente, en el marco de la realización del mercado interior, la supresión de los impuestos retenidos en origen de los pagos de intereses y cánones efectuados entre sociedades no asociadas. Esta formulación responde a la preocupación de atenuar el impacto financiero de la propuesta para los Estados miembros importadores netos de capitales y tecnología mientras que, para los Estados de que se trata, (Grecia y Portugal) se pide el establecimiento de un período transitorio de cinco años durante el cual el impuesto se reducirá progresivamente; la norma de principio es que los pagos de intereses y cánones que pueden quedar exentos de la retención en la fuente son pagos al precio de competencia plena (arm’s lenght) realizados entre empresas independientes; cuando se efectúan entre empresas asociadas, la aplicación de este principio implica el tratamiento de la parte excedente de dichos pagos como beneficios distribuidos que entran en el ámbito de aplicación de la Directiva 90/435/CEE (2). ¿Cuál es la lógica de esta formulación? (1) DO C 123 de 22. 4. 1998, p. 9. (2) DO L 225 de 20. 8. 1990, p. 6. Respuesta del Sr. Monti en nombre de la Comisión (8 de febrero de 1999) La propuesta de directiva tiene por objeto eliminar uno de los obstáculos fiscales a la cooperación transfronteriza entre sociedades de Estados miembros diferentes. Se trata de una medida necesaria para la realización del mercado único. No obstante, con el fin de reducir el impacto financiero para los Estados miembros que son importadores netos de capitales y tecnología, la propuesta prevé eliminar de una manera progresiva la retención en origen. En una primera fase, el ámbito de aplicación se limitaría a los pagos efectuados entre sociedades asociadas. Por otra parte, la propuesta prevé un período de 5 años de exención para Grecia y Portugal. Dado que la mayor parte de los pagos de intereses y cánones se hace entre empresas asociadas, esta exención parece justificada. Es exacto que los intereses y los cánones deben en principio fijarse como si no hubiera ninguna dependencia entre el deudor y el beneficiario. Esta norma, que es completamente independiente de las medidas transitorias previstas en favor de Grecia y Portugal, tiene por objetivo evitar que se incluyan en el ámbito de aplicación de la presente propuesta los pagos que se analizan en un reparto de beneficios. El importe de los intereses o cánones que no supere el que se habría convenido de no existir una relación especial seguirá considerándose como un interés o un canon, incluso en el caso de pagos entre empresas asociadas, por lo que debería entrar en el ámbito de aplicación de la directiva. La parte excedentaria que sería recalificada como reparto de beneficios se beneficiaría de las disposiciones de la Directiva 90/435/CEE de cumplirse las allí condiciones previstas. (1999/C 207/134) PREGUNTA ESCRITA E-3650/98 de Amedeo Amadeo (NI) a la Comisión (3 de diciembre de 1998) Asunto: Instrumentos de apoyo a las inversiones en terceros países (dictamen de iniciativa) Dictamen del Comité Económico y Social sobre el tema «Instrumentos CE de apoyo a las inversiones en terceros países». ¿Piensa la Comisión colocar los instrumentos de apoyo a las inversiones en terceros países en el marco de una estrategia global que incluya los grandes principios de la cooperación, las normas sociales y ambientales y sus propios intereses legítimos en términos de reciprocidad, empleo y competitividad?


title: WRITTEN QUESTION No. 3651/98 by Cristiana MUSCARDINI to the Commission. Protection of mountainous agricultural areas

eurovoc_concepts:
Italy
aid to agriculture
classification
hill farming
less-favoured agricultural area
monetary compensatory amount
terms for aid
utilised agricultural area

formats: html print


title: PREGUNTA ESCRITA n. 3614/98 del Nelly MAES a la Comisión. Confirmación de la información publicada en la prensa sobre casos de nepotismo en el asunto ECHO

eurovoc_concepts:
European official
budgetary control
corruption
economic offence
fraud against the EU
humanitarian aid
recruitment

formats: html pdf print

text: C 182/108 Diario Oficial de las Comunidades Europeas ES 28. 6. 1999 En 1997, la línea B7-6000 apoyó 15 proyectos de sensibilización de la opinión pública europea a las cuestiones de desarrollo del comercio justo. El importe asignado por la Comisión (máximo del 50 % de los costes totales de un proyecto) fue de cerca de 2,9 millones de euros. Para 1998, y en la misma línea presupuestaria, se tiene en cuenta un neto aumento a 21 proyectos aprobados o préstamos de compromiso por un importe de cerca de 3,7 millones de euros. De forma general, la Comisión cofinancia desde hace años proyectos de organizaciones no gubernamentales (ONG) de etiquetado o los relativos a las «Tiendas del mundo» o los que promueven códigos de conducta. (1999/C 182/143) PREGUNTA ESCRITA E-3613/98 de Nelly Maes (ARE) a la Comisión (3 de diciembre de 1998) Asunto: Verdadero alcance del asunto ECHO La Comisión Europea afirma que, de los 96 millones de francos belgas que están en juego en el asunto ECHO, en realidad sólo han desaparecido 20 millones. ¿Cómo puede la Comisión demostrar esta aseveración? Si UCLAF ha constatado que los cuatro contratos son ficticios y que incluso se han realizado pagos basados en documentos falsos, es inevitable llegar a la conclusión de que todos estos gastos, es decir, los 96 millones, se han realizado de una forma totalmente irregular. ¿Es esta conclusión exacta? ¿Está dispuesta la Comisión a recuperar este importe en su totalidad? ¿Puede indicar la Comisión si el asunto ECHO se limita a los cuatro contratos ficticios para proporcionar ayuda humanitaria a la antigua Yugoslavia y a la región africana de los Grandes Lagos? ¿Puede afirmar la Comisión con toda seguridad que no se han utilizado facturas y contratos falsos en ninguna otra ocasión? ¿Constituye el asunto ECHO una excepción o se han constatado prácticas semejantes en otras ocasiones? La Comisión ha declarado que, en los últimos años, la empresa en cuestión recibió contratos por valor de casi 1. 000 millones de francos. ¿Se ha examinado si los demás contratos concluidos por la Comisión con la empresa en cuestión se han ejecutado correctamente? (1999/C 182/144) PREGUNTA ESCRITA E-3614/98 de Nelly Maes (ARE) a la Comisión (3 de diciembre de 1998) Asunto: Confirmación de la información publicada en la prensa sobre casos de nepotismo en el asunto ECHO ¿Puede confirmar la Comisión la información publicada en la prensa según la cual el funcionario suspendido de sus funciones por el asunto ECHO consiguió colocar a sus parientes y/o amigos en la «célula externa» de ECHO? ¿Es cierto que la esposa del funcionario suspendido trabajó como traductora para las empresas sospechosas de fraude en el asunto ECHO?


title: PERGUNTA ESCRITA n. 3630/98 do Deputado Anna KARAMANOU à Comissão. Respeito dos direitos do Homem e das liberdades democráticas na Turquia

eurovoc_concepts:
EU relations
Türkiye
democracy
human rights

text: C 182/112 Jornal Oficial das Comunidades Europeias PT 28. 6. 1999 (1999/C 182/151) PERGUNTA ESCRITA E-3630/98 apresentada por Anna Karamanou (PSE) à Comissão (3 de Dezembro de 1998) Objecto: Respeito dos Direitos do Homem e das liberdades democráticas na Turquia Segundo denúncia da «União dos Direitos Humanos da Turquia», as autoridades turcas proibiram o seu Presidente, Akin Birdal, de se ausentar do país por ter pendente uma sentença judicial de prisão por um ano. Akin Birdal tencionava viajar para a Noruega para ser submetido a tratamento por lesões que sofreu em consequência do atentado de que foi vitima há poucos meses e participar numa cerimónia do Instituto Nobel em sua honra. Recentemente, oito estudantes turcos foram condenados a penas de 5 a 8 anos de prisão pelo Tribunal de Segurança turco pelo delito de participação numa organização clandestina de esquerda. De que modo tenciona a Comissão intervir para garantir os direitos humanos e as liberdades democráticas na Turquia, e isto na perspectiva dos importantes debates do relatório sobre os progressos realizados nas relações entre a UE e a Turquia? Resposta de H. van den Broek em nome da Comissão (21 de Dezembro de 1998) A Comissão partilha a preocupação do Senhor Deputado no que respeita a Akin Birdal. A Comissão está a acompanhar atentamente todos os aspectos relacionados com a situação dos Direitos do Homem na Turquia. No seu primeiro relatório periódico relativo aos progressos efectuados pela Turquia na preparação para a adesão, adoptado em 4 de Novembro de 1998, a Comissão salientou os aspectos problemáticos apresentados pela Turquia neste domínio, bem como a necessidade de melhorar a situação actual. O relatório refere também especificamente os problemas enfrentados pelas organizações não governamentais (ONG) que trabalham no domínio dos Direitos do Homem na Turquia e o caso de Akin Birdal. Neste contexto, a Comissão recordaria as conclusões do Conselho Europeu realizado no Luxemburgo em Dezembro de 1997 que recordava que o reforço das relações da Turquia com a União Europeia depende igualmente da prossecução das reformas políticas e económicas iniciadas por esse país, incluindo o alinhamento das normas e práticas em matéria de Direitos do Homem pelas que vigoram na União Europeia. Em todos os seus contactos com as autoridades turcas e apesar da decisão adoptada por Ancara de suspender o diálogo político com a Comunidade, a Comissão está determinada a continuar a manifestar a sua preocupação sobre estas questões. (1999/C 182/152) PERGUNTA ESCRITA E-3633/98 apresentada por Anita Pollack (PSE) à Comissão (3 de Dezembro de 1998) Objecto: A Indonésia e o meio ambiente A Comissão tem actuado em ligação com o Banco Mundial e o Fundo Monetário Internacional a fim de garantir que todos os fundos atribuídos à Indonésia sejam acompanhados de rigorosas condições de ordem ambiental e social? Resposta dada pelo Comissário Manuel Marín em nome da Comissão (11 de Janeiro de 1999) A Comissão, através da sua representação, mantém um contacto estreito e activo com o Banco Mundial e o Fundo Monetário Internacional (FMI) sobre todos os aspectos da política de dadores e sobre as condições ligadas aos novos fundos postos à disposição em resposta à actual crise económica e financeira na Indonésia. O


title: Rådets beslutning af 3. december 1998 om genudnævnelse af præsidenten for Harmoniseringskontoret for det Indre Marked (varemærker, mønstre og modeller)

eurovoc_concepts: European Union Intellectual Property Office

text: 30. 12. 98 DA De Europ»iske F»llesskabers Tidende C 409/1 I (Meddelelser) R¯DET R¯DETS BESLUTNING af 3. december 1998 om genudn»vnelse af pr»sidenten for Harmoniseringskontoret for det Indre Marked (varem»rker, m(cid:192)nstre og modeller) (98/C 409/01) R¯DET FOR DEN EUROP`ISKE UNION HAR - under henvisning til traktaten om oprettelse af Det Europ»iske F»llesskab, under henvisning til R¿dets forordning (EF) nr. 40/94 af 20. december 1993 om EF(cid:220)vare(cid:220) m»rker(cid:216)(˛), s»rlig artikel 120, stk. 1 og 2, under henvisning til R¿dets beslutning af 16. juni 1994 om udn»vnelse af pr»sidenten for Harmoniseringskontoret for det Indre Marked (varem»rker, m(cid:192)nstre og modeller)(cid:216)(ˇ), under henvisning til det forslag, som Administrationsr¿det for Harmoniseringskontoret for det Indre Marked (varem»rker, m(cid:192)nstre og modeller) forelagde den 21. september 1998 om genudn»vnelse af pr»sidenten for Kontoret - VEDTAGET F˘LGENDE BESLUTNING: Eneste artikel Jean(cid:220)Claude COMBALDIEU, f(cid:192)dt den 21. september 1935 i Toulouse (Frankrig), genudn»vnes til pr»sident for Harmoniseringskontoret for det Indre Marked (varem»rker, m(cid:192)nstre og modeller) for perioden 1. september 1999 til 30. september 2000. Udf»rdiget i Bruxelles, den 3. december 1998. P¿ R¿dets vegne K. SCHLˆGL Formand (˛)(cid:217)EFT L 11 af 14. 1. 1994, s. 1. Forordningen er »ndret ved forordning (EF) nr. 3288/94 (EFT L 349 af 31. 12. 1994, s. 83). (ˇ)(cid:217)EFT C 314 af 25. 11. 1995, s. 1


title: SKRIFTLIG FORESPØRGSEL nr. 3601/98 af Alessandro DANESIN til Kommissionen. Fælles indvandrerpolitik

eurovoc_concepts:
Italy
Schengen Agreement
border control
foreign national
illegal migration
immigration
migration control
public safety
residence permit
right of asylum

text: C 297/86 De Europæiske Fællesskabers Tidende DA 15. 10. 1999 (1999/C 297/113) SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-3598/98 af Nikitas Kaklamanis (UPE) til Kommissionen (3. december 1998) Om: Farer for miljøet og den offentlige sundhed på Samos Området Kokkari på den græske ø Samos er et af de smukkeste på øen og tiltrækker hvert århundredvis af turister. I de seneste år har det offentlige græske elektricitetsselskab (DEI) med den græske regerings helhjertede støtte opført nye elektricitetsproducerende enheder i dette område uden hensyntagen til beboernes og de lokale myndigheders protester, og man har tillige ignoreret miljøeksperternes udtalelser om, at opførelsen af nye enheder (ud over de allerede eksisterende forurenende enheder, som har fungeret i de seneste 20 år i området), vil skabe fare for beboernes sikkerhed på grund af koncentrationen af store mængder brandbare stoffer i umiddelbar nærhed af et beboet område. EU har finansieret 60 % af investeringen (med et budget på 390 mio drachmer) via EFRU. Kan Kommissionen oplyse, om den har kendskab til ovenstående, og hvorledes den har til hensigt at reagere med henblik på en effektiv beskyttelse af det naturlige miljø på Samos samt de lokale beboeres sundhed og sikkerhed? Svar afgivet på Kommissionens vegne af Ritt Bjerregaard (25. januar 1999) Kommissionen har kendskab til projektet om udvidelse af DEI’s elektricitetsværk i Kokkari kommune på øen Samos, efter at der er blevet indgivet en klage over betingelserne for dette projekts gennemførelse og for værkets drift i almindelighed. Som svar på Kommissionens anmodning om nærmere oplysninger herom indgav de græske myndigheder i juni 1998 meddelelse om ministeriel beslutning nr. 61045 af 13. marts 1998, i henhold til hvilken den miljøvurderingsundersøgelse, der var blevet udført i overensstemmelse med Rådets direktiv 85/337/EØF om vurdering af visse offentlige og private projekters indvirkning på miljøet (1), godkendtes. Ifølge Kommis- sionens oplysninger har det græske forvaltningsråd fået forelagt sagen, og forventes at træffe beslutning herom i starten af 1999. Endvidere fandt der i november 1998 et uformelt møde sted i Bruxelles med de klagende parter. Under dette møde fremlagde klagerne yderligere bevismateriale vedrørende den forurening, som forvoldes af dette anlægs daglige drift. Kommissionen er i gang med at gennemgå dette materiale for at kunne tage stilling til, hvorledes sagen bør følges op. Det pågældende projekt samfinansieres ikke via Den Europæiske Fond for Regionaludvikling (EFRU). (1) EFT L 175 af 5. 7. 1985. (1999/C 297/114) SKRIFTLIG FORESPØRGSEL E-3601/98 af Alessandro Danesin (PPE) til Kommissionen (3. december 1998) Om: Fælles indvandrerpolitik De seneste begivenheder i Italien, bl. a. ilandsætning på Apuglia-kysten og endeløse køer for at få opholds- tilladelse, har gjort det endnu mere presserende at løse et problem, som har eksisteret siden begyndelsen af 80’erne, da Italien blev et af de foretrukne bestemmelsessteder for illegale indvandrere, som ikke blot ønsker at bosætte sig der, men navnlig få adgang til Den Europæiske Union


title: WRITTEN QUESTION No. 3610/98 by Gianfranco DELL'ALBA State aid for RAI under the Italian financial law

eurovoc_concepts:
European Commission
Italy
State aid
application of EU law
broadcasting
complaint to the Commission
control of State aid
public sector
television

text: C 320/58 Euroopan yhteisöjen virallinen lehti FI 6. 11. 1999 Komitean tämän vuoden asialistalle on merkitty maalis-huhtikuussa 1999 ja loka-marraskuussa 1999 pidettävät kokoukset (tarkempi ajankohta määräytyy jäsenten aikataulujen sekä kokoustilojen ja tulkkien saatavuuden perusteella). Komitean työvaliokunta kokoontuu sitä vastoin 6(cid:29)8 kertaa vuoden aikana. (1999/C 320/077) KIRJALLINEN KYSYMYS E-3604/98 esittäjä(t): Marco Cellai (NI) komissiolle (3. joulukuuta 1998) Aihe: Jalkapallo-ottelu Fiorentina-Grasshopper 3. marraskuuta 1998 UEFA-cupin toisen kierroksen välieräottelussa Fiorentina-Grasshopper pelikentälle heitettiin laite, räjähtäessään johti loukkaantumiseen ja pelin keskeyttämiseen. joka Peli oli käynnissä Salernon jalkapallostadionilla. Toimivaltaisten viranomaisten selvitykset, joita Salernon pormestarin tiukat lausunnot vahvistavat, näyttävät toisaalta osoittavan Fiorentina Calcio -jalkapalloseuran käyttäytyneen moitteettomasti ja toisaalta joidenkui- den paikallisten, nyt tutkimuksen kohteena olevien jalkapallointoilijoiden toimineen väärin. Serie A:n (liigan) mestaruusottelussa Fiorentina-Salernitana oli kummankin kannattajajoukon välillä yhtee- nottoja, ja siksi ei ole mahdotonta ajatella, että kyseessä olisi harkittu teko tarkoituksena aiheuttaa haittaa ”Fiorentina Calcio” -jalkapalloseuralle. Salernon pormestari on todennut, että Salernon viranomaisten vastuulle annettua järjestyksenvalvontaa jalkapallostadionilla ja sen lähistöllä ei hoidettu asianmukaisesti. Toimivaltaisten viranomaisten hallussa olevien tietojen perusteella ei voida vierittää jalkapalloseuralle ”Fiorentina Calcio” minkäänlaista vastuuta tapahtuneesta. UEFA:n on päätettävä tapahtuneesta 12. marraskuuta. Kysyn komissiolta, katsooko se, että on suotavaa toimia nopeasti UEFA:n suhteen, jotta voidaan taata UEFA- cupin todellinen asianmukaisuus ja välttää mahdollinen epäoikeudenmukainen Fiorentina Calcio -jalkapallo- seuran rankaiseminen tapahtuneesta, johon se ei ole millään lailla syyllinen? Komission jäsenen Marcelino Orejan komission puolesta antama vastaus (21. tammikuuta 1999) Arvoisan parlamentin jäsenen esittämä kysymys koskee Euroopan jalkapalloliiton järjestämän UEFA-cupin ottelun yhteydessä sattuneita tapahtumia. Komission tehtävänä ei ole sekaantua urheilujärjestön toimivaltaan kuuluvaan kurinpitoasiaan. Komissio on usein ilmaissut kunnioittavansa urheilujärjestöjen autonomista asemaa näiden laatiessa omia, urheilulle ominaisia kurinpitosääntöjä. Yhteisön toiminta asiassa olisi oikeutettua vain siinä tapauksessa, loukkaus. Tästä ei kuitenkaan näytä olevan kysymys. jos kyseessä olisi yhteisön oikeuden (1999/C 320/078) KIRJALLINEN KYSYMYS E-3610/98 esittäjä(t): Gianfranco Dell’Alba (NI) komissiolle (3. joulukuuta 1998) Aihe: Italian valtion meno- ja tuloarvioon sisällytettävät tuet kansalliselle radio- ja televisioyhtiölle RAI:lle Italian hallitus sisällytti parlamentille antamaansa lakiesitykseen vuodelle 1999 yli 200 miljardin liiran suuruisen tuen RAI:lle perustellen sitä sillä, että se on korvaus saamatta jääneistä valtion radio- ja televisio-


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 3608/98 von Hugh McMAHON an die Kommission. Die Entwicklung der EU und ihre Kooperationspolitik nach der Erweiterung

eurovoc_concepts:
Central and Eastern European Countries
European Union
cooperation policy
developing countries
development policy
enlargement of the Union
trade relations

text: C 182/106 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften DE 28. 6. 1999 Kann der Rat seine Entscheidung begründen, nur diese beiden Energieträger zu berücksichtigen, und gegebenenfalls Einzelheiten über die Ausweitung der Anwendung des ermäßigten MwSt. -Satzes auf andere Energieträger, wie die Verteilung von Wärmeenergie $ zumal, wenn sie aus einer erneuerbaren Energiequelle wie beispielsweise Holz gewonnen wird $ mitteilen? (1) ABl. L 316 vom 31. 10. 1992, S. 1. (2) ABl. C 210 vom 6. 7. 1998, S. 215. Antwort (8. Februar 1999) Der Rat hat sich bei der Annahme der Richtlinie, die der Herr Abgeordnete anführt, an den Inhalt des 1. Kommissionsvorschlags gehalten. 2. Eine Erweiterung des Anwendungsbereichs der derzeitigen Richtlinie würde einen neuen Vorschlag der Kommission erfordern. Da ein solcher nicht vorliegt, kann der Rat zu der Frage des Herrn Abgeordneten nicht Stellung nehmen. (1999/C 182/140) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-3600/98 von Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) an die Kommission (3. Dezember 1998) Betrifft: Autonomes Gemeinschaftszollkontingent für Thunfischsteaks mit Ursprung in Drittländern für das Jahr 1999 Kann die Kommission über ihre Prognosen für das autonome Gemeinschaftszollkontingent von Thunfisch- steaks mit Ursprung in Drittländern für das Jahr 1999 Auskunft erteilen? Auf welche Menge wird sich das Kontingent und auf welchen Prozentanteil wird sich der Zollsatz belaufen? Antwort von Herrn Monti im Namen der Kommission (15. Januar 1999) Für die Zollkontingente für Fischerzeugnisse sind keine Prognosen für 1999 möglich, da diese Kontingente ab 1. April 1999 offen sind. Daher wird die Kommission ihren Vorschlag erst im Februar 1999 zur Genehmigung durch den Rat im März 1999 vorlegen. (1999/C 182/141) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-3608/98 von Hugh McMahon (PSE) an die Kommission (3. Dezember 1998) Betrifft: Die Entwicklung der EU und ihre Kooperationspolitik nach der Erweiterung Kann die Kommission das Parlament darüber unterrichten, ob sie sich ein Urteil über die Auswirkung der Erweiterung auf die weitere Entwicklung der Europäischen Union und ihre Kooperationspolitik gebildet hat, und ist sie bereit, ihre Ansichten zu diesem Thema dem Parlament zur Kenntnis zu bringen? Antwort von Herrn Pinheiro im Namen der Kommission (11. Januar 1999) Die Erweiterung um die mittel- und osteuropäischen Länder ist für die Gemeinschaft ein historischer Schritt. Dabei handelt es sich um eine Entwicklung, die die demokratischen Werte, die Solidarität und das Wachstum stärken muß. Die Kommission ist überzeugt, daß die positiven Auswirkungen der Erweiterung auf die


title: WRITTEN QUESTION No. 3628/98 by Hartmut NASSAUER to the Commission. Benes Decrees

eurovoc_concepts:
Czechoslovakia
Germany
accession to the European Union
expropriation
fundamental rights
human rights

text: C 207/94 Euroopan yhteisöjen virallinen lehti FI 21. 7. 1999 Alankomaiden viranomaiset ovat tehneet komission kanssa tiivistä yhteistyötä alusrekisterin pitkän ajan 4. tietojen täsmentämiseksi. Alankomaihin on tehty useita käyntejä, joiden yhteydessä kaikki pitkän ajan tiedot asetettiin saataville analyysiä varten. Alankomaiden ohjelman muuttamiseksi on laadittu ehdotuksia, joista käydään parhaillaan kahdenvälisiä neuvotteluja. Muutettu ohjelma hyväksytään vuoden 1999 alussa sen jälkeen, kun kalastus- ja vesiviljelyalan hallintokomitea on antanut lausuntonsa. 5. Vuoden 1997 lopussa päättyvän MOO-kauden tuloksista on laadittu neuvostolle ja parlamentille raportti, joka julkaistaan lähiaikoina. Raportin mukaan vain kaksi jäsenvaltiota, Ranska ja Alankomaat, eivät päässeet MOO III:n tavoitteisiin määräpäivään mennessä. Ranska kuitenkin pääsi tavoitteisiin myöhemmin ja Alankomaiden kanssa käydään neuvotteluja sen ohjelmaa koskevista muutosehdotuksista, kuten edellä todettiin. Komissio tutkii muutosten oikeudellisia vaikutuksia ennen päätöstään jatkotoimista. (1999/C 207/126) KIRJALLINEN KYSYMYS E-3626/98 esittäjä(t): Hartmut Nassauer (PPE) komissiolle (3. joulukuuta 1998) Aihe: Saksan liittotasavallan ja Tšekin tasavallan väliset selvittämättömät omaisuuskysymykset Saksan liittotasavallan hallitus on tunnetusti aina tuominnut saksalaisten karkottamisen Tšekkoslovakiasta ja saksalaisen omaisuuden korvauksettoman takavarikoinnin kansanoikeudenvastaisena. Saksan hallitus on jatkuvasti painottanut tätä kantaa. Saksan hallitus on tehnyt Tšekille selväksi viime aikoihin saakka, että omaisuuskysymykset ovat edelleen avoinna. Saksan liittokansleri totesi näin viimeksi 21. tammikuuta 1997 annetun Saksan ja Tšekin välisen vastavuoroisia suhteita ja niiden tulevaa kehitystä koskevan julistuksen allekirjoittamisen jälkeen. Kun otetaan huomioon Euroopan unionin ja Tšekin tasavallan väliset jäsenyysneuvottelut, kuinka komissio arvioi näitä edelleen selvittämättömiä omaisuuskysymyksiä? Onko komissio sitä mieltä, että nämä edelleen selvittämättömät omaisuuskysymykset voivat vaikuttaa tuleviin jäsenyysneuvotteluihin? Onko komissio ottanut tähän mennessä huomioon nämä edelleen selvittämättömät omaisuuskysymykset valmistautuessaan tuleviin jäsenyysneuvotteluihin, tai aikooko se tehdä niin vastaisuudessa? Onko komissio samaa mieltä siitä, että jäsenvaltioiden välisten omaisuuskysymysten jatkuminen selvittämät- töminä voi haitata yhteisön oikeusjärjestystä? (1999/C 207/127) KIRJALLINEN KYSYMYS E-3628/98 esittäjä(t): Hartmut Nassauer (PPE) komissiolle (3. joulukuuta 1998) Aihe: Benesch-määräykset Tšekin tasavallan valtionsääntötuomioistuin päätti 8. maaliskuuta 1995 asiassa Dreithaler, että niin kutsuttu- jen Benesch-määräysten nojalla toteutettu saksalaisten oikeuksien riisto ja saksalaisten karkottaminen on sopusoinnussa sivistyneiden eurooppalaisten yhteiskuntien oikeusperiaatteiden kanssa. Tämän vuoksi 8. tou- kokuuta 1946 annettu laki tšekkien ja slovakkien vapauden takaisinsaamiseen liittyvien toimien oikeutuksesta on edelleen voimassa. Kyseessä on laki, jolla rikoksentekijät vapautetaan rangaistuksesta ja joka muodostaa edelleenkin voimassa olevan oikeusperustan yhä vaikuttaville mielivaltaisille toimille. Kun otetaan huomioon tulevat jäsenyysneuvottelut, kuinka komissio arvioi sitä, että Tšekin tasavallassa on voimassa lakeja, jotka syrjivät toista jäsenvaltiota tai osaa sen kansalaisista? Onko komissio samaa mieltä siitä, että näiden lakien voimassaolo on vastoin eurooppalaista oikeusjärjestystä? Pitääkö komissio Tšekin tasavallan jäsenyyttä Euroopan unionissa mahdollisena, voimassa rajoittamattomina? jos nämä lait pysyvät


title: Commission Regulation (EC) No 2615/98 of 3 December 1998 fixing the export refunds on cereals and on wheat or rye flour, groats and meal

eurovoc_concepts:
cereal flour
export refund
groat
meal

formats: pdf print

text: L 328/26 EN Official Journal of the European Communities 4. 12. 98 COMMISSION REGULATION (EC) No 2615/98 of 3 December 1998 fixing the export refunds on cereals and on wheat or rye flour, groats and meal THE COMMISSION OF THE EUROPEAN COMMUNITIES, Having regard to the Treaty establishing the European Community, Having regard to Council Regulation (EEC) No 1766/92 of 30 June 1992 on the common organisation of the market in cereals (1), as last amended by Commission Regulation (EC) No 923/96 (2), and in particular Article 13 (2) thereof, Whereas Article 13 of Regulation (EEC) No 1766/92 provides that the difference between quotations or prices on the world market for the products listed in Article 1 of that Regulation and prices for those products in the Community may be covered by an export refund; Whereas the refunds must be fixed taking into account the factors referred to in Article 1 of Commission Regula- tion (EC) No 1501/95 of 29 June 1995 laying down certain detailed rules under Council Regulation (EEC) No 1766/92 on the granting of export refunds on cereals and the measures to be taken in the event of disturbance on the market for cereals (3), as last amended by Regulation (EC) No 2513/98 (4); Whereas, as far as wheat and rye flour, groats and meal are concerned, when the refund on these products is being calculated, account must be taken of the quantities of cereals required for their manufacture; whereas these quantities were fixed in Regulation (EC) No 1501/95; the world market Whereas the specific requirements of certain markets may make it necessary to vary the refund for certain products according to destina- tion; situation or Whereas the refund must be fixed once a month; whereas it may be altered in the intervening period; Whereas it follows from applying the detailed rules set out above to the present situation on the market in cereals, and in particular to quotations or prices for these products within the Community and on the world market, that the refunds should be as set out in the Annex hereto; Whereas Article 2 of Council Regulation (EC) No 1103/ 97 of 17 June 1997 on certain provisions relating to the the euro (5) provides that, as from 1 introduction of January 1999, all references to the ecu in legal instru- ments are to be replaced by references to the euro at the rate of EUR 1 to ECU 1; Whereas the measures provided for in this Regulation are in accordance with the opinion of the Management Committee for Cereals, HAS ADOPTED THIS REGULATION: Article 1 The export refunds on the products listed in Article 1 (a), (b) and (c) of Regulation (EEC) No 1766/92, excluding malt, exported in the natural state, shall be as set out in the Annex hereto. Article 2 This Regulation shall enter into force on 4 December 1998. This Regulation shall be binding in its entirety and directly applicable in all Member States. Done at Brussels, 3 December 1998. For the Commission Franz FISCHLER Member of the Commission (1) OJ L 181, 1. 7. 1992, p. 21. (2) OJ L 126, 24. 5. 1996, p. 37. (3) OJ L 147, 30. 6. 1995, p. 7. (4) OJ L 313, 21. 11. 1998, p. 16. (5) OJ L 162, 19. 6. 1997, p. 1. 4. 12. 98 EN Official Journal of the European Communities L 328/27 ANNEX to the Commission Regulation of 3 December 1998 fixing the export refunds on cereals and on wheat or rye flour, groats and meal Product code Destination (1) Amount of refund Product code Destination (1) Amount of refund (ECU / tonne) (ECU / tonne) 1001 10 00 9200 1001 10 00 9400 1001 90 91 9000 1001 90 99 9000 1002 00 00 9000 1003 00 10 9000 1003 00 90 9000 1004 00 00 9200 1004 00 00 9400 1005 10 90 9000 1005 90 00 9000 1007 00 90 9000 1008 20 00 9000 — 01 — 03 02 03 02 — 03 02 — — — 03 02 — — — 0 — 20,00 0 50,00 0 — 48,00 0 — — — 39,00 0 — — (1) The destinations are identified as follows: 01 All third countries, 02 Other third countries, 03 Switzerland, Liechtenstein. (2) No refund is granted when this product contains compressed meal. 1101 00 11 9000 1101 00 15 9100 1101 00 15 9130 1101 00 15 9150 1101 00 15 9170 1101 00 15 9180 1101 00 15 9190 1101 00 90 9000 1102 10 00 9500 1102 10 00 9700 1102 10 00 9900 1103 11 10 9200 1103 11 10 9400 1103 11 10 9900 1103 11 90 9200 1103 11 90 9800 — 01 01 01 01 01 — — 01 — — 01 — — 01 — — 41,00 38,25 35,50 32,75 30,50 — — 82,00 — — 20,00 (2) — (2) — 20,00 (2) — NB: The zones are those defined in amended Commission Regulation (EEC) No 2145/92 (OJ L 214, 30. 7. 1992, p. 20)


title: Toelichtend rapport bij de Overeenkomst ter bestrijding van corruptie waarbij ambtenaren van de Europese Gemeenschappen of van de lidstaten van de Europese Unie betrokken zijn (Door de Raad op 3 december 1998 goedgekeurde tekst)

eurovoc_concepts: judicial cooperation in criminal matters in the EU

text: 15. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 391/1 (Besluiten aangenomen krachtens titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie) TOELICHTEND RAPPORT bij de Overeenkomst ter bestrijding van corruptie waarbij ambtenaren van de Europese Gemeenschappen of van de lidstaten van de Europese Unie betrokken zijn (Door de Raad op 3 december 1998 goedgekeurde tekst) (98/C 391/01) I. INLEIDING Zoals in vrijwel alle landen ter wereld bevat het strafrecht van de lidstaten van de Europese Unie bepalingen ter bestrijding van actieve en passieve corruptie van nationale ambtenaren. Hoewel de omschrijvingen van corruptiedelicten van lidstaat tot lidstaat kunnen variëren, bevatten ze gemeenschappelijke elementen op grond waarvan een gemeenschappelijke definitie mogelijk is. Niet nationaal maar internationaal gezien leeft sinds lang het besef dat de bestrijding van corruptie met transnationale trekken vooral te lijden heeft onder het feit dat de corruptie van buitenlandse ambtenaren en van ambtenaren in dienst van internationale organisaties in het strafrecht van de lidstaten niet aan de orde komt. Voor de toepassing van het nationale strafrecht geldt de definitie van overheidspersoon of ambtenaar in veel lidstaten zelfs alleen voor nationale ambtenaren; ook al wordt deze term niet nauwer omschreven, wordt hij toch vaak restrictief uitgelegd. Het strafrecht in de meeste lidstaten bevat dan ook geen strafbaarstelling van gedrag dat gericht is op de corruptie van ambtenaren van andere lidstaten, zelfs wanneer dat plaatsvond op hun eigen grondgebied of op aanstichten van een van hun eigen onderdanen (1). Zelfs wanneer crimineel gedrag onder bepaalde omstandigheden op grond van andere delicten dan corruptie, bijvoorbeeld fraude of schending van vertrouwen, kan worden vervolgd, is het waarschijnlijk dat de corruptie zelf niet wordt bestraft. Deze situatie, waaraan in internationale fora (met name de OESO (2) en de Raad van Europa) allang aandacht wordt besteed en die het voorwerp is geweest van veel aanbevelingen en resoluties, is in de Europese Unie steeds ondraaglijker geworden ten gevolge van de nauwer wordende banden tussen de lidstaten en hun gemeenschappelijke lidmaatschap van de Europese Gemeenschap, een supranationale organisatie die gebaseerd is op het primaat van het recht, met haar eigen instellingen en een groot personeelsbestand. Afgezien van de principiële aspecten belemmert deze stand van zaken vaak de justitiële samenwerking tussen lidstaten wanneer aan de voorwaarde van dubbele strafbaarheid niet voldaan is. Een eerste reactie op deze stand van zaken was de opstelling door de Raad van het protocol op 27 september 1996 (3) als aanvulling bij de overeenkomst van 26 juli 1995 aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (4); voornoemd (1) Zie Commissiemededeling aan de Raad en het Europees Parlement over het beleid van de Unie ter bestrijding van corruptie (COM(97) 192 def. ), blz. 3. (2) Na de sluiting van deze overeenkomst werd een OESO-verdrag inzake bestrijding van omkoping van buitenlandse ambtenaren bij internationale zakelijke transacties gesloten en opengesteld voor onderteke- ning op 17 december 1997. (3) PB C 313 van 23. 10. 1996, blz. 1. (4) PB C 316 van 27. 11. 1995, blz. 49. C 391/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 12. 98 protocol was ook een reactie op punt 7, onder h), van de resolutie van de Raad van 6 december 1994 (1) betreffende de rechtsbescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen volgens welke „lidstaten doeltreffende maatregelen moeten nemen ter bestraffing van omkoping van of door ambtenaren van de Europese Gemeenschappen met betrekking tot de financiële belangen van de Gemeenschappen”. Het protocol kan echter, op grond van de inhoud van de hoofdovereenkomst, alleen de lidstaten ertoe verplichten gedrag in verband met fraude tegen de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen te bestraffen, dat wil zeggen volgens de definitie in de artikelen 2 en 3 van het protocol, een daad of verzuim „. waardoor de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen worden of kunnen worden geschaad”. De Italiaanse regering heeft in 1996 een ontwerp-overeenkomst voorgelegd om ervoor te zorgen dat alle corrupte gedragingen waarbij ambtenaren van de Gemeenschap of van de lidstaten betrokken zijn, strafbaar worden gesteld en niet alleen corrupte gedragingen die verband houden met fraude tegen de financiële belangen van de Gemeenschappen. Weliswaar steunde dit ontwerp in hoge mate op de bepalingen en definities die de delegaties in eerdere besprekingen over het protocol overeengekomen waren, maar het vormde toch een voorstel voor een zelfstandig rechtsinstrument met algemene toepassing en bevatte de nodige extra bepalingen inzake justitiële samenwerking en de bevoegdheid van het Hof van Justitie. Ingevolge dit initiatief is de Raad op 26 mei 1997 overgegaan tot de aanneming van de akte tot opstelling van de Overeenkomst ter bestrijding van corruptie waarbij ambtenaren van de Europese Gemeen- schappen of van de lidstaten van de Europese Unie betrokken zijn (2). De werking van de overeenkomst zal tevens bijdragen tot de goede werking van de interne markt en tot de uitvoering van politiek richtsnoer nr. 13 van het Actieplan ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit (3), dat op 28 april 1997 door de Raad werd aangenomen en door de Europese Raad van Amsterdam werd goedgekeurd. Delen van dit toelichtend rapport zijn opgesteld aan de hand van de commentaar in de toelichting op de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen van 1995 (4) en het protocol van 1996 bij die overeenkomst (5). II. COMMENTAAR BIJ DE ARTIKELEN Artikel 1 Definities Die categorieën worden gedefinieerd onder verwijzing naar hun respectieve hoedanigheden. Deze inleidende bepaling geeft een definitie van de begrip- pen „ambtenaar”, „communautair ambtenaar” en „na- tionaal ambtenaar” zoals die voor de toepassing van deze overeenkomst worden gebruikt. 1. 1. De algemene definitie van „ambtenaar” onder a) dekt verscheidene categorieën van personen — ambtenaren van de Gemeenschap en nationale ambtenaren, waaronder nationale ambtenaren van een andere lidstaat — om ervoor te zorgen dat de belangrijkste bepalingen van de overeenkomst zo ruim en zo homogeen mogelijk worden toegepast bij de bestrijding van corruptie. (1) PB C 355 van 14. 12. 1997, blz. 1. (2) PB C 195 van 25. 6. 1997, blz. 1. (3) PB C 251 van 15. 8. 1997, blz. 1. (4) PB C 191 van 23. 6. 1997, blz. 1. (5) PB C 11 van 15. 1. 1998, blz. 5. 1. 2. Punt 1, onder b), is van toepassing op de „commu- nautaire ambtenaren”, waarmee niet alleen ambte- naren in vaste dienst in eigenlijke zin worden bedoeld, overeenkomstig het Statuut van de ambte- naren van de Europese Gemeenschappen, maar ook de verschillende categorieën personeelsleden die bij overeenkomst zijn aangesteld onder de rege- ling die van toepassing is op de andere personeels- leden van de Europese Gemeenschappen. Het dekt ook de nationale deskundigen die ter beschikking van de Europese Gemeenschappen zijn gesteld om daar een functie uit te oefenen die overeenstemt met die welke door ambtenaren en andere perso- neelsleden van de Gemeenschappen wordt uitgeoe- fend. De leden van de Gemeenschapsinstellingen — de Commissie, het Europees Parlement, het Hof van 15. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 391/3 Justitie van de Europese Gemeenschappen en de Europese Rekenkamer — vallen niet onder deze definitie maar worden behandeld in artikel 4 van de overeenkomst. 1. 3. Krachtens de laatste zin van punt b) vallen ook de personeelsleden van de overeenkomstig het Ge- meenschapsrecht ingestelde organen onder de defi- nitie van „communautair ambtenaar”. Het betreft thans de volgende organen: — Europees Agentschap voor samenwerking (1) — Europese Investeringsbank (2) — Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding (3) — Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden (4) — Europees Universitair Instituut in Florence (5) — Europees Investeringsfonds (6) 1. 4. — Europees Milieuagentschap (7) — Europese Stichting voor opleiding (8) — Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (9) — Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoor- deling (10) (1) Verordening (EEG) nr. 3245/81 van de Raad (PB L 328 van 16. 11. 1981, blz. 1). (2) Artikel 198 D, 198 E van het EG-Verdrag. (3) Verordening (EEG) nr. 337/75 van de Raad (PB L 39 van 13. 2. 1975, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EG) nr. 354/95 (PB L 41 van 23. 2. 1995, blz. 1). (4) Verordening (EEG) nr. 1365/75 van de Raad (PB L 139 van 30. 5. 1975, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EEG) nr. 1947/93 (PB L 181 van 23. 7. 1993, blz. 13). (5) Overeenkomst houdende oprichting van een Europees Uni- versitair Instituut (PB C 29 van 9. 2. 1976, blz. 1). (6) Statuten van het Europees Investeringsfonds (PB L 173 van 7. 7. 1994, blz. 1); zie ook artikel 30 van het Protocol betreffende de statuten van de Europese Investeringsbank en artikel 239 van het EG-Verdrag. (7) Verordening (EEG) nr. 1210/90 van de Raad (PB L 120 van 11. 5. 1990, blz. 1). (8) Verordening (EEG) nr. 1360/90 van de Raad (PB L 131 van 23. 5. 1990, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EG) nr. 2063/94 (PB L 216 van 20. 8. 1994, blz. 9). (9) Verordening (EEG) nr. 302/93 van de Raad (PB L 36 van 12. 2. 1993, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EG) nr. 3294/94 (PB L 341 van 30. 12. 1994, blz. 7). (10) Verordening (EEG) nr. 2309/93 van de Raad (PB L 214 van 24. 8. 1993, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EG) nr. 649/98 (PB L 88 van 24. 3. 1998, blz. 7). — Europees Agentschap voor de veiligheid en de gezondheid op het werk (11) — Europees Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, ontwerpen en model- len) (12) — Europese Centrale Bank (13), — Communautair Bureau voor plantenrassen (14) — Vertaalbureau van de organen van de Unie (15) — Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat (16). Deze bepaling heeft betrekking op de personeelsle- den van de bestaande of toekomstige organen die in zeer ruime zin verantwoordelijk zijn voor de toepassing van de krachtens de Verdragen van de Gemeenschappen aangenomen of nog aan te nemen communautaire wetgeving. In punt 1, onder c), wordt het begrip „nationale ambtenaren” omschreven overeenkomstig de defi- nitie van „ambtenaar” in de zin van het nationale recht van de lidstaat voor de toepassing van zijn eigen strafrecht. De definitie in het strafrecht van het land van herkomst van de ambtenaar krijgt dus voorrang. Voor een ambtenaar van de lidstaat die de strafvervolging instelt is dus duidelijk de natio- nale definitie van toepassing. Gaat het evenwel om een ambtenaar van een andere lidstaat dan moet de definitie in het recht van die lidstaat normaal gesproken door de vervolgende lidstaat worden toegepast. Indien de betrokkene in het recht van die staat niet de hoedanigheid van ambtenaar zou hebben gehad, kan die definitie niet de doorslag geven. Dit volgt uit de tweede alinea, onder c), op grond waarvan een lidstaat niet verplicht is de definitie van „nationale ambtenaar” van een (11) Verordening (EEG) nr. 2062/94 van de Raad (PB L 216 van 20. 8. 1994, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EG) nr. 1643/95 (PB L 156 van 7. 7. 1995, blz. 1). (12) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad (PB L 11 van 14. 1. 1994, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EG) nr. 2868/95 (PB L 303 van 15. 12. 1995, blz. 1). (13) Artikel 4 A van het EG-Verdrag; Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, gevoegd bij het Verdrag betref- fende de Europese Unie van 7 februari 1992. (14) Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad (PB L 227 van 1. 9. 1994, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Veror- dening (EG) nr. 2506/95 (PB L 258 van 28. 10. 1995, blz. 3). (15) Verordening (EG) nr. 2965/94 van de Raad (PB L 314 van 7. 12. 1994, blz. 1). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Ver- ordening (EG) nr. 2610/95 (PB L 268 van 10. 11. 1995, blz. 1). (16) Verordening (EG) nr. 1035/97 van de Raad (PB L 151 van 10. 6. 1997, blz. 1). C 391/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 12. 98 andere lidstaat toe te passen behalve wanneer die definitie verenigbaar is met zijn nationale recht, en hij kan bepalen dat strafbare corruptie waarbij nationale ambtenaren van een andere lidstaat betrokken zijn, alleen betrekking heeft op nationale ambtenaren wier hoedanigheid verenigbaar is met zijn eigen definitie van nationale ambtenaren. Hoe- wel daartoe geen specifieke verplichting bestaat, kan een lidstaat verklaren dat hij besloten heeft in het algemeen van deze mogelijkheid gebruik te maken. Opgemerkt zij dat de verwijzing naar het recht van de lidstaat van de ambtenaar in het algemeen betekent dat terdege rekening kan worden gehou- den met de specifieke nationale situaties met betrekking tot de hoedanigheid van personen die openbare ambten bekleden. Uit artikel 4, leden 2 en 3, volgt evenwel dat het begrip „nationale ambtenaar” niet automatisch van toepassing is op parlementsleden, ministers, leden van de hoogste rechterlijke instanties of leden van een rekenkamer in de lidstaten. Dit belet een lidstaat evenwel niet zijn eigen omschrijving van „nationale ambtenaar” tot een of meer van voor- noemde categorieën van personen uit te breiden. Artikel 2 Passieve corruptie Artikel 2 omschrijft de bestanddelen van het strafbaar feit van passieve corruptie. Zoals veel andere bepalingen van de overeenkomst is de formulering voornamelijk, met de nodige aanpassingen, gebaseerd op de overeenkomstige artikelen van het protocol bij de overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Euro- pese Gemeenschappen (hierna „het eerste protocol” te noemen). 2. 1. Lid 1 somt een reeks bestanddelen op die corruptie van een ambtenaar behelzen en waarvan opzet een noodzakelijk onderdeel is. 2. 2. De materiële bestanddelen van corruptie omvatten het verzoeken, aannemen en ontvangen van bepaalde zaken, „onmiddellijk of middellijk”. Dit omvat: — een unilaterale handeling van een ambtenaar, die om een voordeel voor zichzelf verzoekt door een andere persoon expliciet of impliciet te doen verstaan dat hij zal moeten „betalen” om te verkrijgen dat een bepaalde officiële handeling wordt verricht of wordt nagelaten; het speelt daarbij geen rol of aan het verzoek gevolg wordt gegeven, aangezien het verzoek zelf de kern van het strafbaar feit uitmaakt; — het ingaan op toezeggingen of het aannemen van bepaalde zaken door de pleger van het strafbaar feit, nadat hijzelf en de schenker daarover overeenstemming hebben bereikt; alle elementen voor het strafbaar feit zijn verenigd wanneer beide partijen hebben ingestemd, zelfs indien de ambtenaar achteraf nalaat de over- eenkomst uit te voeren of de ontvangen zaken teruggeeft. De overeenkomst maakt geen onderscheid tussen rechtstreekse of onrechtstreekse corruptiemiddelen. Het feit dat derden betrokken kunnen zijn, waar- door het toepassingsgebied van passieve corruptie zou worden uitgebreid tot onrechtstreekse hande- lingen van de ambtenaar, brengt noodzakelijker- wijs met zich dat de criminele aard van het gedrag van de ambtenaar moet worden onderkend, onge- acht of de betrokken derde te goeder dan wel te kwader trouw handelt. 2. 3. Er is ook sprake van een strafbaar feit als de ambtenaar bijvoorbeeld een gift of enig ander voordeel eist, niet voor zichzelf maar voor een derde partij, bijvoorbeeld de echtgenoot of partner, een goede vriend, een politieke partij of een andere organisatie. 2. 4. De bestanddelen die de materiële basis van de corruptie vormen, zijn onder meer aanbiedingen, toezeggingen of voordelen van enige aard ten gun- ste van de ambtenaar of enige andere persoon. „Voordelen van enigerlei aard” is een bewust ruime omschrijving, die niet alleen betrekking heeft op materiële zaken (geld, waardevolle objecten, allerlei goederen, bewezen diensten) maar ook op al wat een indirect belang zou kunnen vormen, zoals de vereffening van de schulden van de gecor- rumpeerde of het uitvoeren van werk aan onroe- rende goederen die zijn eigendom zijn. Deze opsomming is niet limitatief. Het begrip voordeel dekt alle stoffelijke of onstoffelijke voordelen die zijn gevraagd, aangenomen of toegezegd. Voor de toepassing van de overeenkomst is het tijdstip waarop de zaken die de basis van de corruptie vormen, worden overhandigd of ver- strekt, van geen belang. Doordat artikel 2, lid 1, uitdrukkelijk het ingaan op toezeggingen vermeldt, geldt het ook voor uitgestelde betalingen, voor- zover die hun oorsprong vinden in samenspanning tussen de omgekochte en de omkoper. 15. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 391/5 2. 5. De bepaling is zo geformuleerd dat het verzoek of het ingaan op de toezegging voorafgaat aan het door de ambtenaar aangeboden of aanvaarde han- delen of nalaten, want de tekst luidt ondubbelzin- nig: „het feit dat een ambtenaar. voordelen. aanneemt of vraagt, dan wel ingaat op een desbe- treffende toezegging teneinde. een ambtshande- ling. te verrichten of na te laten. ”. In de zin van deze bepaling zijn lidstaten dus niet verplicht een vervolging in te stellen wegens straf- rechtelijke aansprakelijkheid wanneer een voordeel is verkregen na een handeling waaraan geen ver- zoek of instemming vooraf is gegaan. Dit artikel is evenmin van toepassing op geschenken die geen verband houden met latere handelingen van de ambtenaar in de uitoefening van zijn ambt. In het kader van artikel 11 van de overeenkomst belet uiteraard niets de lidstaten die dat wensen ook corruptie strafbaar te stellen die bestaat in het aannemen van een gevraagd of aanvaard voordeel nadat de ambtenaar in strijd met zijn officiële plichten heeft gehandeld. 2. 6. De overeenkomst is van toepassing op gedrag dat verband houdt met de plichten of het ambt van een ambtenaar. De overeenkomst is van toepassing op het doen of nalaten van enige handeling die tot de bevoegdheid behoort van degene die het ambt of de functie overeenkomstig enige wet of regelgeving bekleedt (ambtsplicht), voorzover deze handeling in strijd is met de ambtsplicht. Het recht van bepaalde lidstaten bestrijkt ook de gevallen waarin een ambtenaar, in strijd met zijn ambtelijke onpartijdigheid, een voordeel ontvangt als tegenprestatie om overeenkomstig zijn ambt te handelen (bv. door via een voorkeursbehandeling de behandeling van een dossier te bespoedigen of te schorsen). Op deze gevallen is dit artikel van toepassing. 2. 7. Artikel 2, lid 2, verplicht de lidstaten ertoe de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de in lid 1 bedoelde gedragingen strafbaar worden gesteld. De lidstaten moeten derhalve beoordelen of hun huidig strafrecht werkelijk alle relevante catego- rieën van personen en vormen van gedragingen dekt; indien dat niet het geval is, moeten zij maatregelen nemen waardoor een of meer van die gedragingen als strafbaar feit worden aangemerkt. Zij kunnen dat doen door middel van e´e´n alge- mene strafbaarstelling of door een aantal specifieke strafbaarstellingen. Artikel 3 Actieve corruptie Dit artikel bevat de bestanddelen van een strafbaar feit van actieve corruptie van een ambtenaar. Dit artikel is het logisch gevolg van het strafbaar feit omschreven in artikel 2, gezien van de kant van de omkoper; het moet met name garanderen dat de over- heidsdienst behoorlijk functioneert en is bedoeld om ambtenaren te beschermen tegen mogelijke manoeuvres waarvan zij het doelwit zijn, met dien verstande dat in de meeste lidstaten actieve en passieve corruptie onderschei- den, onafhankelijke strafbare feiten zijn waarvoor onder- scheiden, onafhankelijke vervolgingen kunnen worden ingesteld. Artikel 3, lid 1, vermeldt vormen van strafbare gedragin- gen van de omkoper die actieve corruptie van een ambte- naar vormen. 3. 1. Met „iemand die opzettelijk een voordeel belooft of verstrekt”, wordt de omkoper bedoeld, onge- acht de hoedanigheid (bedrijf, openbare dienst enz. ) waarin hij handelt; de omkoper kan een particulier zijn die voor zichzelf of voor een bedrijf handelt, maar ook een persoon die een openbaar ambt bekleedt. De handeling die corruptie vormt, moet opzettelijk zijn, dat wil zeggen, worden verricht vanuit een doelbewust streven de ambtenaar handelingen te laten uitvoeren die in strijd zijn met de aan de openbare dienst verbonden plichten. Overeenkomstig het nationale recht moet worden bepaald of er al dan niet sprake is van een straf- baar feit wanneer de omkoper opzettelijk handelt, maar zich vergist met betrekking tot de bevoegd- heid die hij de ambtenaar toeschrijft. 3. 2. De handeling van de omkoper kan erin bestaan onmiddellijk of middellijk enig (stoffelijk of onstof- felijk) voordeel te beloven of te verstrekken, onge- acht of op het aanbod wordt ingegaan en echt enig voordeel genoten wordt. De omkoophandeling kan unilateraal of bilateraal zijn; zij kan betrekking hebben op materiële of immateriële zaken: het begrip „voordeel” moet worden opgevat in de ruimst mogelijke zin, reke- ning houdend met de punten 2. 4 en 2. 5 hierbo- ven. C 391/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 12. 98 Het artikel maakt geen onderscheid tussen de — rechtstreekse of onrechtstreekse — middelen die bij de omkoophandeling worden aangewend. Het dekt elke rechtstreekse of via een derde partij op de ambtenaar gerichte corrupte handeling. 3. 3. Actieve corruptie is gericht op een persoon die, per definitie, een ambtenaar moet zijn, ongeacht of het voordeel aan de ambtenaar zelf of aan een andere persoon toekomt. 3. 4. Actieve corruptie heeft hetzelfde doel als passieve corruptie; zie punt 2. 6. 3. 5. Artikel 3, lid 2, heeft dezelfde redactie als artikel 2, lid 2; zie punt 2. 7. terlijke instanties op nationaal niveau, en leden van de Europese Rekenkamer met hun tegenhangers op nationaal niveau. Als gevolg van deze gelijkstelling moeten de nationale bepalingen, voorzover deze van toepassing zijn op dergelijke feiten gepleegd door leden van nationale parlementen, ministers enz. , worden uitgebreid, zodat zij ook gelden voor de bovengenoemde leden van de instellingen van de Europese Gemeenschappen. Het is duidelijk dat voor deze regel in een lidstaat geen speciale strafrechtelijke bepalingen inzake bedoelde personen hoeven te worden vastgesteld. Een lidstaat die op de corruptie van ministers, parlementsleden of leden van de rechterlijke macht reeds dezelfde bepalingen toepast als op de corrup- tie van ambtenaren, hoeft daarnaast alleen de cor- ruptie van personeelsleden van de communautaire instellingen strafbaar te stellen op grond van dezelfde algemene bepalingen. Artikel 4 Assimilatie Dit artikel verruimt en versterkt de werkingssfeer van de bij de overeenkomst ingevoerde corruptiebestrijdings- maatregelen door voor te schrijven dat het strafrecht per lidstaat zo wordt aangepast dat het ook bepaalde straf- bare feiten bestrijkt die gepleegd zijn door personen die instellingen specifieke ambten bekleden. Zoals ook bij het eerste protocol het geval was, wordt een assimilatiebeginsel ingevoerd waarbij de lidsta- ten gehouden zijn op personeelsleden van de communau- taire instellingen dezelfde omschrijvingen van corruptie- overtredingen toe te passen als op personen die soortge- lijke ambten binnen hun eigen instellingen bekleden. in de communautaire 4. 1. Lid 1 legt het beginsel vast dat de omschrijvingen van de overtredingen die betrekking hebben op ministers van de regering, parlementsleden, leden van de hoogste rechterlijke instanties en leden van de Rekenkamer moeten worden uitgebreid tot hun tegenhangers bij de uitoefening van hun ambten binnen de communautaire instellingen (leden van respectievelijk de Commissie, het Europees Parle- ment, het Hof van Justitie en de Europese Reken- kamer). 4. 2. Aangezien sommige lidstaten geen Rekenkamer als zodanig hebben, zijn in die gevallen de tegenhan- gers: — het National Audit Office in het Verenigd Koninkrijk; — het Office of the Comptroller and Auditor- General in Ierland; — de Rigsrevisionen in Denemarken; — de Riksrevisionsverket in Zweden; — het Valtiontalouden tarkastusvirasto/de Statens revisionsverk in Finland. 4. 3. Op grond van lid 2 kan afgeweken worden van het in lid 1 bedoelde assimilatiebeginsel in de lidstaten waarin de strafrechtelijke aansprakelijkheid van ministers geregeld wordt door speciale wetgeving die van toepassing is in specifieke nationale situa- ties. Het gebruik van deze afwijkingsmogelijkheid sluit echter niet uit dat het niet nodig is een vorm van strafrechtelijke aansprakelijkheid krachtens de gewone nationale strafrechtelijke bepalingen in te voeren voor feiten gepleegd tegen of door leden van de Commissie. Daaruit volgt dat bij corruptie de leden van de Commissie zullen worden gelijkgesteld met minis- ters van een regering, leden van het Europees Parlement met leden van de nationale parlementen, leden van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen met leden van de hoogste rech- Deze mogelijkheid kan nuttig blijken in lidstaten als Denemarken, waar de strafrechtelijke bepalin- gen met betrekking tot de aansprakelijkheid van ministers van toepassing zijn in specifieke situaties (een minister kan bijvoorbeeld strafrechtelijk aan- sprakelijk worden gesteld voor handelingen van zijn ondergeschikten) waarin andere leidinggevende 15. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 391/7 personen normaliter niet strafrechtelijk aansprake- lijk worden gesteld. 4. 4. Overeenkomstig lid 3 laten de vorige leden betref- fende de assimilatie inzake strafbaarheid „de in elke lidstaat van toepassing zijnde bepalingen inzake de strafrechtelijke procedure en de vaststel- ling van de bevoegde gerechten, onverlet”. Voor de toepassing van de leden van artikel 4 in hun geheel, kan de overeenkomst de nationale regels van het strafprocesrecht of de regels waarbij aan rechtbanken de rechtsmacht wordt toegekend om zaken in verband met de betrokken strafbare feiten te behandelen, niet schaden of in het gedrang brengen. Dat belet evenwel niet dat het artikel in de nationale rechtsstelsels volledig van kracht is. Over de onder lid 1 vallende personen, voor wie het assimilatiebeginsel in het algemeen en zonder uitzonderingen gelijke behandeling uit hoofde van het strafrecht impliceert, zij het volgende opge- merkt. Is in een lidstaat bij een bijzondere wet aan een speciale rechtbank (of aan een gewone recht- bank in een speciale samenstelling) rechtsmacht verleend om zaken te beslechten waarbij ministers, leden van het parlement, leden van de hoogste rechterlijke instanties of leden van de rekenkamer van een strafbaar feit worden beschuldigd, dan kan die rechtbank in dergelijke zaken bevoegd zijn, met betrekking tot leden van de Commissie, leden van het Europees Parlement, leden van het Hof van Justitie en leden van de Europese Rekenkamer, onverminderd evenwel de nationale bepalingen inzake rechtsmacht. 4. 5. Lid 4 bepaalt dat het protocol van toepassing is onverminderd de bepalingen betreffende de ophef- fing van de immuniteit van personeelsleden van de instellingen van de Gemeenschappen. De opheffing van de immuniteit blijft dus een voorwaarde voor de uitoefening van de rechts- macht; de overeenkomst erkent in dit verband de verplichting van elk van de betrokken instellingen om de bepalingen tot regeling van de privileges en immuniteiten toe te passen, afhankelijk van de bestaande procedures en de gewone middelen tot herstel krachtens het Gemeenschapsrecht (1). Artikel 5 Sancties bedoelde strafbare feiten van actieve en passieve corruptie altijd bestraft worden met strafrechtelijke sancties, dat wil zeggen door de rechter beoordeeld moeten worden. Dat geldt evenzeer voor medeplichtigheid aan of uitlokking van die feiten, wat moet worden geïn- terpreteerd in overeenstemming met de definities die daarvan in het strafrecht van elke lidstaat worden gegeven. Aangezien strafbare feiten van actieve en passieve corruptie ook gedragingen omvatten die erin bestaan beloften te doen, ongeacht of deze al dan niet worden gehouden of nagekomen, werd het niet nodig geacht de verplichting op te leggen om de poging tot actieve of passieve corruptie straf- baar te stellen. Het is echter duidelijk dat lidstaten die dat wensen pogingen tot strafbare feiten straf- baar kunnen stellen. De straffen moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn, overeenkomstig het bekende arrest van het Europese Hof van Justitie dat in zaak 68/88 (2) het volgende verklaarde: (de lidsta- ten moeten erop toezien), „dat overtredingen van het Gemeenschapsrecht onder gelijke materiële en formele voorwaarden worden bestraft als vergelijk- bare en even ernstige overtredingen van het natio- nale recht” en dat die voorwaarden van dien aard zijn dat de straffen hoe dan ook „doeltreffend, evenredig en afschrikkend” zijn. Overeenkomstig dit vonnis beschikken de lidstaten over enige vrijheid bij de bepaling van de aard en de strengheid van de eventuele straffen. Daarbij hoeft niet altijd noodzakelijkerwijs aan een vrij- heidsstraf te worden gedacht. Daarnaast of in plaats van gevangenisstraf kan ook een geldboete worden opgelegd. 5. 2. In ernstige gevallen vereist de overeenkomst even- wel van de lidstaten dat zij voorzien in vrijheids- straffen die aanleiding kunnen geven tot uitleve- ring. De lidstaten moeten in elk geval in het licht van hun respectieve juridische tradities beslissen welke criteria of feiten de ernst van een strafbaar feit bepalen. 5. 1. Overeenkomstig artikel 5, lid 1, moeten de lidsta- ten ervoor zorgen dat de in de artikelen 2 en 3 (1) Zie met name artikel 18 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschap- pen. 5. 3. Lid 2 regelt de relatie tussen het strafrecht en de disciplinaire regels wanneer een en dezelfde hande- ling van corruptie onder beide regelingen valt; er wordt voorrang gegeven aan het beginsel van de (2) Arrest van 21 september 1989, Jurisprudentie, blz. 2965. C 391/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 12. 98 onafhankelijkheid van nationale of Europese dis- ciplinaire regelingen, aangezien de strafvervolgings- procedure wordt toegepast „onverminderd de uit- oefening van disciplinaire bevoegdheden tegen nationale of communautaire ambtenaren door de bevoegde instanties”. juridische In verband met bepaalde nationale gewoonten bepaalt het lid voorts dat de nationale instanties de beginselen van hun eigen recht kun- nen toepassen, waardoor bij de straftoemeting rekening kan worden gehouden met eventuele dis- ciplinaire straffen die dezelfde persoon voor dezelfde feiten reeds zijn opgelegd. Dit is een specifieke bepaling die niet verplicht zal zijn in de lidstaten die disciplinaire straffen niet erkennen of er geen gevolg aan geven. Artikel 6 Strafrechtelijke aansprakelijkheid van ondernemings- hoofden 6. 1. Dit artikel is bijna volledig ontleend aan artikel 3 van de overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen. Net als dat artikel is artikel 6 erop gericht dat ondernemingshoofden of andere personen die binnen een bedrijf een wettige of feitelijke bevoegdheid uitoefenen niet automatisch vrijgesteld worden (van iedere vorm van strafrech- telijke aansprakelijkheid) wanneer voor rekening van de onderneming door een aan hen onderge- schikt persoon actieve corruptie is gepleegd. scheiden strafbaar feit, waarbij niet-nakoming van een in de nationale wetgeving genoemde toezicht- of controleplicht wordt bestraft. Ook nalatigheid of onbekwaamheid kunnen rede- nen zijn om een ondernemingshoofd of een per- soon met beslissingsbevoegdheid strafrechtelijk aansprakelijk te stellen. Ten slotte belet artikel 6 de lidstaten niet om ondernemingshoofden en beleidsmakers objectief strafrechtelijk aansprakelijk te stellen voor door anderen gepleegde feiten zonder dat moet worden bewezen dat de beleidsmaker een fout of een nalatigheid heeft begaan dan wel op het gebied van toezicht in gebreke is gebleven. De overeenkomst behandelt het probleem van de aansprakelijkheid van rechtspersonen echter niet rechtstreeks. Maar artikel 3 van het tweede proto- col bij de overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen eist van de lidstaten dat zij bepa- lingen vaststellen betreffende verschillende vormen van aansprakelijkheid van rechtspersonen, waaron- der aansprakelijkheid voor actieve corruptie waar- bij de financiële belangen van de Gemeenschap in het geding zijn. Een soortgelijke bepaling is opge- nomen in de recente OESO-overeenkomst. De lid- staten zullen zich dus in ieder geval op deze kwestie moeten beraden in het licht van de ver- plichtingen die uit die rechtsteksten voortvloeien. Artikel 7 Jurisdictie De overeenkomst laat de lidstaten een grote vrij- heid bij het vaststellen van de strafrechtelijke aan- sprakelijkheid van ondernemingshoofden en perso- nen met beslissingsbevoegdheid. Naast de strafrechtelijke aansprakelijkheid van ondernemingshoofden of personen met beslissings- bevoegdheid uit hoofde van door henzelf begane feiten (daders, medeplegers, medeplichtigen of uit- lokkers van fraude), bepaalt artikel 6 dat de lidsta- ten ondernemingshoofden of personen met beslis- singsbevoegdheid strafrechtelijk aansprakelijk kun- nen stellen op andere gronden. Zo kan de lidstaat volgens artikel 6 ondernemings- hoofden en beleidsmakers strafrechtelijk aanspra- kelijk stellen wanneer zij niet hebben voldaan aan een verplichting tot toezicht of controle (culpa in vigilando). In dit verband zou de strafrechtelijke aansprakelijkheid van ondernemingshoofden ook kunnen voortvloeien uit een van fraude te onder- 7. 1. Dit artikel behelst een reeks criteria voor de toe- kenning van rechtsmacht aan de nationale gerech- telijke en wetshandhavingsinstanties om vervolging in te stellen en uitspraak te doen inzake en in verband met de strafbare feiten waarvoor de over- eenkomst geldt, namelijk actieve en passieve cor- ruptie en eventuele strafbare feiten die uit hoofde van het in artikel 4 genoemde assimilatiebeginsel zijn bepaald. Naar analogie van de reeds vastge- stelde oplossing voor instrumenten in verband met de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, worden vier criteria voor de rechts- macht voorgesteld, waarvan er slechts e´e´n (het territorialiteitsbeginsel) voor alle lidstaten verplicht is, omdat van elk van de andere drie criteria mag worden afgeweken via een verklaring overeen- komst artikel 7, lid 2. 7. 2. Overeenkomstig lid 1 moet elke lidstaat in beginsel in ten minste vier soorten situaties zijn rechtsmacht vestigen: 15. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 391/9 a) het strafbare feit wordt geheel of gedeeltelijk op zijn grondgebied gepleegd, dat wil zeggen de handeling van corruptie vindt daar plaats, het voordeel wordt daar verstrekt of de samen- spanning komt daar tot stand, ongeacht de hoedanigheid of de nationaliteit van de omko- per of de betrokken ambtenaar (territorialiteits- beginsel); b) de dader is onderdaan of ambtenaar van de betrokken lidstaat (actief peronaliteitsbeginsel): het criterium van de hoedanigheid van de dader houdt in dat de rechtsmacht kan worden bepaald onafhankelijk van de lex loci delicti. De lidstaten moeten dan vervolging instellen voor strafbare feiten, gepleegd in het buiten- land, met inbegrip van derde landen. Dit is met name belangrijk voor lidstaten die hun eigen onderdanen niet uitleveren; c) het strafbare feit is gepleegd tegen een onder- daan van de lidstaat, die een ambtenaar of een lid van een Gemeenschapsinstelling is (passief personaliteitsbeginsel). Dit beginsel is met name van belang bij actieve corruptie in het buiten- land door personen die geen onderdaan van de betrokken lidstaat zijn; d) de dader is een communautair ambtenaar in dienst van een instelling van de Europese Gemeenschappen die haar zetel in de betrokken lidstaat heeft. Het criterium van de zetel kan nuttig blijken voor uitzonderlijke gevallen die niet door andere bevoegdheidsregels worden gedekt — bijvoorbeeld wanneer een strafbaar feit buiten de Gemeenschap wordt gepleegd door een communautair ambtenaar die geen onderdaan van een lidstaat is (1). 7. 3. Zoals eerder vermeld, biedt lid 2 de lidstaten die dat wensen de mogelijkheid om elke in lid 1, onder b), c) en d), genoemde regel te verwerpen, dan wel voorwaardelijk te accepteren door bij de in artikel 13, lid 2, van de overeenkomst bedoelde kennisge- ving een verklaring in die zin af te leggen. Deze bepaling is overeenkomstig artikel 15 van de overeenkomst e´e´n van de twee bepalingen waarbij voorbehouden kunnen worden gemaakt (zie hierna). Artikel 8 Uitlevering en vervolging Net als de artikelen 9 tot en met 11 is artikel 8 grotendeels gebaseerd op de overeenkomst van juli 1995 (1) Hoewel communautaire ambtenaren over het algemeen de nationaliteit van een van de lidstaten bezitten, zijn uitzonde- ringen mogelijk. aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen en met name op artikel 5 daarvan, dat alleen waar nodig gewijzigd is; uitdrukkelijk is trouwens bepaald dat beide bepalingen ook van toepas- sing zijn op het eerste protocol overeenkomstig de verwij- zingsbepaling in artikel 7. Net als in artikel 5 van bovengenoemde overeenkomst vormen de regels in dit artikel met betrekking tot corruptiedelicten waarbij amb- tenaren van de Gemeenschap en ambtenaren van de lidstaten betrokken zijn, een aanvulling op de bepalingen inzake de uitlevering van eigen onderdanen die reeds tussen de lidstaten van kracht zijn en voortvloeien uit bilaterale of multilaterale overeenkomsten betreffende uit- levering. Een aantal lidstaten levert hun eigen onderdanen niet uit. Artikel 8 bevat bepalingen om te voorkomen dat perso- nen die schuldig worden geacht aan corruptie ten koste van de financiële belangen van de Gemeenschappen, volledige straffeloosheid genieten wegens deze principiële weigering. Voor artikel 8 moet het begrip „onderdaan” worden beschouwd in het licht van de verklaringen over artikel 6, lid 1, onder b), van het Europees Verdrag betreffende uitlevering van 13 december 1957, die door de partijen bij die overeenkomst zijn afgelegd. Artikel 8 legt de lidstaten die hun onderdanen niet uitleveren in de eerste plaats de verplichting op de nodige maatregelen te treffen om te bepalen welke rechter bevoegd is voor de delicten als omschreven en strafbaar gesteld bij de artikelen 2 tot en met 4 van de overeen- komst, die door een van hun onderdanen in een andere lidstaat zijn gepleegd. Wanneer bovendien een corruptiehandeling op het grond- gebied van een lidstaat gepleegd is door een onderdaan van een andere lidstaat, wiens uitlevering door deze lidstaat niet kan worden toegestaan op grond van het enkele feit dat deze staat zijn onderdanen niet uitlevert, verplicht artikel 8 de aangezochte lidstaat de zaak met het oog op strafvervolging aan zijn bevoegde rechterlijke autoriteiten voor te leggen. In artikel 8, lid 2, wordt het beginsel „aut dedere, aut judicare” dus uitdrukkelijk bevestigd. Deze bepaling doet echter geen afbreuk aan de nationale regels inzake strafvervolging. Voor de toepassing van dit beginsel verbindt de verzoe- kende lidstaat zich ertoe de bescheiden, inlichtingen en voorwerpen die op het strafbare feit betrekking hebben, toe te zenden aan de lidstaat die de vervolging van zijn onderdaan zal inleiden. De verzoekende lidstaat wordt in kennis gesteld van de ingeleide vervolging en van het resultaat. Artikel 8 stelt geen voorafgaande voorwaarde voor de vervolging door de aangezochte staat. Het is niet nodig dat de verzoekende staat de aangezochte staat vraagt de strafvordering in te stellen opdat laatstgenoemde staat daartoe overgaat. C 391/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 12. 98 Evenmin als bij de sluiting van het eerste protocol, werd het ook in dit geval niet nodig geacht de bepaling van artikel 5, lid 3, van de overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen op te nemen die verbiedt dat uitlevering wordt afgewezen op grond van het enkele feit dat het gaat om een belastingdelict. Anders dan bij delicten die de financiële belangen van de Gemeenschap schaden, kan een dergelijke uitzondering niet gelden voor corruptiedelicten. Artikel 9 Samenwerking Zoals reeds eerder opgemerkt, wil de overeenkomst het mogelijk maken vervolging in te stellen in zowel gevallen van nationale corruptie als gevallen waarbij ambtenaren van de Gemeenschap of ambtenaren van de lidstaten betrokken zijn. Deze tweede categorie gevallen vormt echter veruit het meest vernieuwende deel van de over- transnationale eenkomst en vertoont onvermijdelijk aspecten. Gezien de bijzondere complexiteit van grens- overschrijdend onderzoek terzake is samenwerking van fundamenteel belang. De verschillende vormen van samenwerking als bedoeld in artikel 9, lid 1, worden bij wijze van indicatie genoemd. Met het in deze bepaling opgenomen woord „bijvoorbeeld” wordt beoogd rekening te houden met de situatie van bepaalde staten die geen partij zijn bij alle terzake dienende Europese overeenkomsten op het gebied van de samenwerking in strafzaken. Het gaat hier om rechtshulp in strafzaken, uitlevering, overdracht van straf- procedures of de uitvoering van buitenlandse strafvonnis- sen die bij wijze van voorbeeld worden genoemd zodat in elk afzonderlijk geval de meest passende middelen voor samenwerking kunnen worden gekozen. Dit verdrag laat de terzake tussen de lidstaten geldende overeenkomsten onverlet. In artikel 9, lid 2, is sprake van het geval dat verschei- dene lidstaten elk bevoegd zijn om een vervolging in te leiden wegens een strafbaar feit dat betrekking heeft op dezelfde gronden. Dit lid verplicht in een dergelijk geval de lidstaten onder- ling samen te werken om te beslissen welke staat bevoegd is om zo een vervolging in te leiden. Op grond van deze bepaling moet een vervolging met het oog op de doeltref- fendheid zoveel mogelijk in e´e´n enkele lidstaat gecentrali- seerd kunnen worden. Voor de regeling van dergelijke bevoegdheidsconflicten kunnen de lidstaten bijvoorbeeld rekening houden met de volgende elementen: de omvang van de fraude die op hun respectieve grondgebied is gepleegd, de plaats waar de betreffende voordelen werden verschaft, de plaats waar de beschuldigde personen zijn gearresteerd, hun nationali- teit, de rangorde van vervolgingen enz. Artikel 10 Ne bis in idem Lid 1 bevat het beginsel „ne bis in idem”. Dit beginsel is uitermate belangrijk in geval van interna- tionale corruptie waarbij de rechtsmachten van verschei- dene lidstaten ertoe gebracht kunnen worden daarover een beslissing te nemen, wanneer het niet mogelijk is geweest om de vervolging in e´e´n enkele lidstaat te centra- liseren krachtens het beginsel genoemd in artikel 9, lid 2. Dit artikel is grotendeels gebaseerd op de Overeenkomst inzake de toepassing van het beginsel „ne bis in idem”, die op 25 mei 1987 in Brussel werd ondertekend in het kader van de Europese Politieke Samenwerking. Soortge- lijke bepalingen zijn opgenomen in artikel 54 e. v. van de Overeenkomst van 1990 ter uitvoering van het Akkoord van Schengen. Lid 2 beperkt de mogelijkheid dat lidstaten een verklaring opstellen tot slechts enkele gespecificeerde gevallen. Der- gelijke gevallen vallen samen met de drie hypotheses in artikel 2 van de overeenkomst van 1987. Overeenkomstig lid 4 zijn uitzonderingen ten aanzien waarvan een verkla- ring is afgelegd, niet van toepassing wanneer de betrok- ken lidstaat niettemin actie tegen de betrokkene heeft ondernomen en de andere lidstaat om vervolging heeft verzocht of heeft ingestemd met de uitlevering. Bijzondere aandacht moet worden besteed aan de moge- lijkheid van een uitzondering op grond van lid 2, onder c), in verband met feiten op grond waarvan in het buitenland vonnis werd gewezen en die zijn begaan door een ambtenaar van deze lidstaat in strijd met zijn ambts- plichten. Hoewel afkomstig uit de overeenkomst van 1987, lijkt deze bepaling met name relevant voor deze overeenkomst, die uitsluitend betrekking heeft op corrup- tiedelicten, omdat in alle gevallen waarin het in het buitenland gewezen vonnis betrekking had op passieve corruptie door de buitenlandse ambtenaar, deze corruptie door die ambtenaar stellig in strijd met zijn ambtsplichten zal zijn gepleegd. Lid 2 kan daarom in het kader van deze overeenkomst van bijzonder belang zijn afhankelijk van de verklaringen die de lidstaten bij de bekrachtiging eventueel neerleggen. Lid 3 bepaalt dat met in een andere lidstaat ondergane vrijheidsstraffen in alle gevallen rekening wordt gehouden door de staat die verdere vervolging heeft ingesteld. Ten slotte bepaalt lid 5 dat dit artikel de tussen lidstaten toepasselijke beginselen en de verklaringen in bilaterale of multilaterale overeenkomsten onverlet laat. 15. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 391/11 Artikel 11 Nationale bepalingen Artikel 11 staat de lidstaten toe nationale bepalingen aan te nemen die verder gaan dan die van de overeenkomst. Net als de aangenomen overeenkomsten betreffende de bescherming van de financiële belangen, vormt ook deze overeenkomst in feite een reeks minimumnormen. Artikel 12 Hof van Justitie Dit artikel omschrijft de jurisdictie van het Hof van Justitie voor de beslechting van geschillen tussen lidstaten en, in bepaalde gevallen, tussen lidstaten en de Commissie in verband met de uitlegging of de toepassing van de overeenkomst; ook verleent dit artikel het Hof van Justi- tie rechtsmacht om enkele van de artikelen van de overeenkomst op verzoek van nationale rechters door middel van prejudiciële uitspraken te interpreteren. Het artikel verwijst gedeeltelijk naar soortgelijke bepalingen die al neergelegd zijn in andere teksten die tot dusverre in het kader van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie zijn vastgesteld; gezegd moet evenwel worden dat dit de eerste keer is dat de bevoegdheid van het Hof van Justitie om prejudiciële uitspraken te doen, rechtstreeks in een overeenkomst wordt behandeld en geregeld, in plaats van te worden verwezen naar een afzonderlijk protocol zoals bij de Europolovereen- komst (1), de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen en de Overeenkomst inzake het douane-informatiesysteem (DIS) (2). In artikel 12, lid 1, is gezegd onder welke voorwaarden het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen bevoegd zal zijn om zich uit te spreken over de geschillen tussen lidstaten met betrekking tot de interpretatie of de toepassing van het verdrag. In dit lid is bepaald dat het geschil tijdens een eerste fase volgens de procedure van titel VI van het Verdrag betref- fende de Europese Unie in de Raad zal worden behandeld met het oog op een oplossing. Indien binnen zes maanden geen oplossing is gevonden, kan een lidstaat of de lidsta- ten die partij is/zijn bij het geschil de zaak aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen voorleggen met de bedoeling dat het Hof zich uitspreekt. Net zoals over de Overeenkomst aangaande de bescher- ming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen is de bepaling over geschillen tussen een of meer lidstaten en de Commissie alleen van toepassing op de bepalingen van de overeenkomst die aanleiding kunnen geven tot dergelijke geschillen. Die bepalingen zijn artikel 1, „Definities”, met de uitdrukkelijke uitzon- dering van c), waarin „nationale ambtenaar” wordt gede- finieerd met alleen een verwijzing naar de nationale wetgeving van elke lidstaat, alsmede de artikelen inzake vervolging wegens passieve en actieve corruptie en de gelijkstelling van corruptie van personeelsleden van de communautaire instellingen voorzover het gaat om vraag- stukken in verband met de communautaire wetgeving, de financiële belangen van de Gemeenschap of leden of ambtenaren van de Gemeenschap. Wat de procedure betreft, wordt in lid 2 bepaald dat, bij geschillen tussen lidstaten en de Commissie, eerst moet worden getracht via onderhandelingen tot een oplossing te komen. Leiden die onderhandelingen niet tot resultaat, dan moet het geschil worden voorgelegd aan het Hof van Justitie. De in lid 3 vastgelegde bevoegdheid van het Hof om prejudiciële uitspraken over de uitlegging van de overeen- komst te doen, strekt zich niet uit tot alle bepalingen van de overeenkomst maar blijft beperkt tot de artikelen die van belang voor de communautaire wetgeving zijn, en heeft geen betrekking op artikelen betreffende sancties, aansprakelijkheid van ondernemingshoofden, rechts- machtregels, bepalingen over juridische samenwerking en bepalingen over de toepassing van het beginsel „ne bis in idem”. Ook deze formule kan als een vernieuwing beschouwd worden ten opzichte van de eerder vastge- stelde oplossing voor bovengenoemde protocollen bij overeenkomsten, waarbij het Hof de bevoegdheid wordt verleend om alle bepalingen, zonder enige uitzondering, van dergelijke overeenkomsten en protocollen te interpre- teren. De leden 4, 5 en 6 stoelen op de bepalingen over prejudiciële uitspraken in het Protocol van 29 november 1996 betreffende de prejudiciële uitlegging, door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, van de Overeenkomst aangaande de bescherming van de finan- ciële belangen van de Europese Gemeenschappen (3). Lid 4 bepaalt dat de lidstaten de bevoegdheid van het Hof van Justitie met betrekking tot prejudiciële beslissingen kunnen aanvaarden middels een verklaring. Op grond van lid 5 kan in de verklaring de mogelijkheid om een prejudiciële beslissing te vragen beperkt worden tot de gerechtelijke instanties waarvan de beslissingen niet vat- baar zijn voor hoger beroep. Lid 6 bepaalt dat het Statuut van het Hof van Justitie en het Reglement voor de procesvoering van het Hof van toepassing zijn op zaken die krachtens artikel 12 worden ingesteld. Artikel 13 Inwerkingtreding 13. 1. Dit artikel regelt de inwerkingtreding van de over- eenkomst overeenkomstig de terzake door de Raad (1) PB C 316 van 27. 11. 1995, blz. 2. (2) PB C 316 van 27. 11. 1995, blz. 34. (3) PB C 151 van 20. 5. 1997, blz. 2. C 391/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 12. 98 vastgestelde voorschriften. De overeenkomst treedt in werking negentig dagen na de in lid 2 bedoelde kennisgeving door de lidstaat van de Europese Unie die als laatste deze formaliteit verricht. 13. 2. Zoals bij de sluiting van enkele andere overeen- komsten tussen de lidstaten, verdient vermelding dat artikel 13, lid 4, voorziet in de toepassing van de bepalingen van de overeenkomst, voordat zij in werking treedt, op de betrekkingen tussen staten die daartoe een verklaring hebben neergelegd. Er lijkt reden te zijn om deze clausule, die niet in de overeenkomst over de bescherming van de financië- le belangen van de Gemeenschap voorkomt, wel in de overeenkomst op te nemen. Voor die overeen- komst is het van belang dat alle lidstaten zich evenzeer verbonden hebben een gemeenschappelijk belang te beschermen. Krachtens deze overeen- komst, die niet alleen tot doel heeft een gemeen- schappelijk belang van alle lidstaten te beschermen, maar ook de belangen van de individuele lidstaten, is er geen bezwaar twee of meer lidstaten toe te staan zich op die overeenkomst te beroepen in afwachting van de aanneming door alle lidstaten. Wat betreft gevallen waarbij ambtenaren van de Europese Gemeenschappen betrokken kunnen zijn, wordt erop gewezen dat bij een vroegtijdige toe- passing van de overeenkomst op grond van lid 4, de lidstaten die een dergelijke verklaring afleggen ook verplicht zullen zijn, de overeenkomst uit te voeren in gevallen van actieve en passieve corruptie van dergelijke ambtenaren. Deze analyse lijkt te worden bevestigd door artikel 13, lid 5, waarin wordt bepaald dat zelfs bij ontbreken van de verklaring betreffende vroegtij- dige toepassing, de bepalingen van de overeen- komst evenzo kunnen worden toegepast op de betrekkingen tussen twee lidstaten, eenvoudigweg op basis van bilaterale overeenkomsten. De bepa- ling lijkt hoofdzakelijk de mogelijkheid te bieden dat een lidstaat de overeenkomst bilateraal met een andere lidstaat toepast zonder noodzakelijkerwijs de toepassing daarvan op zijn eigen betrekkingen met andere lidstaten of op communautaire ambte- naren toe te laten. In elk geval zijn de bepalingen van artikel 12 over het Hof van Justitie alleen van toepassing nadat de overeenkomst in werking is getreden, na bekrachti- ging door alle lidstaten. Artikel 14 Toetreding van nieuwe lidstaten Dit artikel heeft betrekking op de toetreding tot de overeenkomst van nieuwe lidstaten van de Unie overeen- komstig de reeds in andere Unie-instrumenten neergelegde regels. Speciale vermelding verdient alleen artikel 14, lid 5, dat nieuwe lidstaten de mogelijkheid biedt eveneens gebruik te maken van de clausule betreffende vroegtijdige toepassing ingeval de overeenkomst ten tijde van hun toetreding nog niet in werking is getreden. Artikel 15 Voorbehouden Dit artikel bepaalt dat geen voorbehoud is toegestaan, met uitzondering van de uitdrukkelijk in de tekst van de overeenkomst genoemde gevallen waarin het gaat om de bepaling van een aantal andere jurisdictieregels dan het strikte territorialiteitsbeginsel (artikel 7) en de toepassing van het beginsel van „ne bis in idem” (artikel 10). Een voorbehoud kan te allen tijde worden ingetrokken door middel van een kennisgeving aan de secretaris-generaal van de Raad


title: Νομοθετικό ψήφισμα που αποτελεί τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου που αφορά την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 355/94 του Συμβουλίου της 14ης Φεβρουαρίου 1994 και την παράταση των προσωρινών μέτρων παρέκκλισης που εφαρμόζονται στη Γερμανία και την Αυστρία (COM(98)0473 C4- 0516/98 98/0251(CNS))(Διαδικασία διαβούλευσης)

eurovoc_concepts:
Austria
Germany
customs regulations
import (EU)
new economic order
personal effects
tax system
tax-free allowance
traveller
uranium


title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ αρ θ. 3642/98 του Paul LANNOYE Ηχορύπανση από την εναέρια κυκλοφορία

eurovoc_concepts:
European standard
air traffic
aircraft
aviation fuel
competition law
noise
noise level
noise pollution
standard


title: Resolution on the communication from the Commission to the Council and the European Parliament on the further development of relations with Turkey (COM(97)0394 C4-0490/ 97) and on the communication from the Commission to the Council: European Strategy for Turkey - The Commission's initial operational proposals (COM(98)0124 C4-0634/98)

eurovoc_concepts:
EU relations
Indonesia
Kurdistan question
agricultural product
executive
free movement of capital
freedom to provide services
fuel
international cooperation
political situation


eurovoc_concepts:
ESC opinion
environmental monitoring
motor vehicle
motor vehicle industry
motor vehicle pollution
pollution control measures

text: C 40/8 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 15. 2. 1999 Parere del Comitato economico e sociale in merito alla «Proposta di decisione del Consiglio che istituisce un sistema di controllo delle emissioni medie specifiche di biossido di carbonio prodotte dalle autovetture nuove» (1) (1999/C 40/03) Il Consiglio, in data 9 luglio 1998, ha deciso, conformemente al disposto dell’articolo 198 C del Trattato che istituisce la Comunità europea, di consultare il Comitato economico e sociale in merito alla proposta di cui sopra. La Sezione «Agricoltura, sviluppo rurale, ambiente», incaricata di preparare i lavori del Comitato in materia, ha formulato il parere sulla base del rapporto introduttivo del relatore Gafo Ferna´ndez e dei correlatori: Kallio e Sa´nchez Miguel, in data 29 ottobre 1998. Il Comitato economico e sociale ha adottato il 3 dicembre 1998, nel corso della 359a sessione plenaria, con 42 voti favorevoli, nessun voto contrario e nessuna astensione, il seguente parere. 1. Introduzione (di cui all’allegato 4) 1. 1. La proposta in esame intende istituire un mecca- nismo comune di controllo delle emissioni di CO2 prodotte dalle autovetture che vengono immatricolate per la prima volta nella Comunità e che non sono già state immatricolate precedentemente in un paese terzo. La proposta si inscrive nella strategia comunitaria 1. 2. in materia di cambiamenti climatici e risponde all’obietti- vo di ridurre le emissioni delle autovetture definito dal Consiglio «Ambiente» del 25 giugno 1996 e ribadito recentemente dalle Conclusioni del Consiglio «Ambien- te/Trasporti» del 16 e 17 giugno 1998. Queste ultime prevedono, per le nuove autovetture, un valore medio di emissioni di CO2 pari a 120 g/km entro il 2005 — e comunque non oltre il 2010 — e richiedono altresı` la messa a punto di un valido sistema di monitoraggio di tali emissioni alla luce delle Conclusioni del Consiglio «Ambiente» del 23 marzo 1998. 1. 3. Un altro elemento di cui tener conto è il recente accordo fra la Commissione europea da un lato e l’Associazione europea dei costruttori di automobili (ACEA) dall’altro. In tale accordo, accolto favorevol- mente dal Consiglio «Ambiente» del 6 ottobre 1998, l’ACEA si impegna a conseguire l’obiettivo di un valore medio di emissioni di CO2 pari a 140g/km per le autovetture nuove vendute nell’UE da adesso al 2008; nel 2003 l’ACEA studierà la possibilità di effettuare nuove riduzioni per raggiungere l’obiettivo globale di un livello di emissioni medie di CO2 pari a 120g/km entro il 2013. 1. 4. Per sviluppare il suddetto sistema di controllo delle emissioni di CO2, la Commissione europea propone che gli Stati membri comunichino ogni anno e non oltre il 1o aprile dell’anno seguente (salvo per l’anno di entrata in vigore del sistema, per il quale si propone la data del 1o luglio), i dati sulle emissioni delle autovetture immatricolate in ogni paese, specificando i seguenti dati statistici: (di cui all’allegato 1) — emissioni di tutte le autovetture nuove; — emissioni totali medie (ETM) per costruttore e per categoria di emissioni di CO2; — ETM per costruttore, tipo di combustibile e categoria di emissioni di CO2; — ETM per costruttore, tipo di combustibile, massa dell’autovettura in kg e categoria di emissioni di CO2; — ETM per costruttore, tipo di combustibile, categoria di cilindrata del motore e categoria di emissioni di CO2. 1. 5. La Commissione europea stabilisce che, per ottenere questi dati, gli Stati membri utilizzino i docu- menti armonizzati di omologazione delle autovetture nuove previsti dalla Direttiva 70/156/CEE, modificata l’ultima volta dalla Direttiva 98/14/CEE (2), nonché dagli attuali sistemi nazionali di immatricolazione. 1. 6. La Commissione europea valuta che solo alcuni Stati membri dovranno ampliare le informazioni attual- mente richieste per l’immatricolazione delle nuove auto- vetture e che pertanto la decisione in esame non è intesa ad armonizzare le procedure di immatricolazione; considera tuttavia che, ai fini dell’applicazione pratica della decisione, puo` risultare opportuno effettuare un adeguamento delle procedure a livello nazionale, nono- stante non sia prevista un’armonizzazione comunitaria. 2. Osservazioni di carattere generale Il Comitato accoglie con grande favore la propos- 2. 1. ta di decisione del Consiglio intesa ad agevolare il conseguimento dell’obiettivo di ridurre le emissioni di CO2 tramite la verifica del rispetto degli accordi volontari raggiunti con i costruttori di automobili e, indirettamen- te, tramite una sensibilizzazione dei consumatori e una migliore capacità di scelta degli stessi. Cio` deve tradursi in un maggiore impegno sia da parte dei costruttori (1) GU C 231 del 23. 7. 1998, pag. 6. (2) GU L 91 del 25. 3. 1998. 15. 2. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 40/9 di automobili nel migliorare l’efficienza delle nuove autovetture, sia da parte degli Stati membri nell’introdur- re sistemi fiscali o di altro tipo che consentano un rinnovo più rapido del parco automobilistico e favoriscano le autovetture più efficienti. Il Comitato ha segnalato in alcune occasioni (1) 2. 2. impatto la necessità di disporre di uno studio di globale che misuri tutti i cambiamenti introdotti per le autovetture e per i veicoli da trasporto pesante (per esempio, norme di sicurezza più severe, riduzione delle emissioni sonore, nuova qualità dei carburanti, riciclo dei veicoli usati) in relazione al consumo di energia e, pertanto, alle emissioni di CO2. Il Comitato ribadisce che l’introduzione del sistema di controllo delle emissioni di CO2 in oggetto imporrà di effettuare urgentemente tale studio per misurare in modo adeguato i progressi reali compiuti in relazione ai livelli attuali di emissioni, tenendo conto di tutte le variabili precedenti. Il Comitato ritiene altresı` che, per ottenere 2. 3. dal sistema la massima efficacia, sarebbe necessario considerare tre azioni complementari. 2. 3. 1. La prima: stabilire un sistema di etichettatura individuale delle autovetture che consenta al consumato- re di scegliere con più cognizione di causa i veicoli più efficienti adatti alla sua situazione e alle sue esigenze specifiche, in linea con la recente proposta della Commis- sione del settembre 1998 (2). (1) Cfr. per esempio: GU C 89 del 19. 3. 1997; GU C 206 del 7. 7. 1997; GU C 287 del 22. 9. 1997. (2) COM (1998) 489 def. Bruxelles, 3 dicembre 1998. 2. 3. 2. La seconda: favorire un sistema nazionale di incentivi fiscali per le autovetture più efficienti, che dovrebbe formare oggetto di alcuni orientamenti chiari- ficatori da parte della Commissione europea per evitare possibili situazioni di distorsione della concorrenza fra Stati e/o costruttori. La terza: per i consumatori è di fondamentale 2. 3. 3. importanza conoscere non soltanto le emissioni delle autovetture (cfr. 2. 3. 1), ma anche i dati relativi a tutte le categorie di costruttori e combustibili, nonché ad altri fattori, come previsto nell’articolo 4 della proposta della Commissione. Per aiutare i consumatori a fare una scelta consapevole sotto il profilo ambientale, occorre pubblicare anche queste informazioni. Il Comitato sollecita la Commissione ad accor- 2. 3. 4. darsi con la ACEA, i costruttori e gli importatori di veicoli da paesi terzi sulla pubblicazione di tutti i dati, come indicato al punto 2. 3. 3. 2. 3. 5. Il Comitato sollecita la Commissione a fare riferimento al presente parere nel quadro della richiesta avanzata dal Consiglio «Ambiente» del 25 giugno 1996 — e ribadita nelle Conclusioni del Consiglio «Ambiente» del 23 marzo 1998 — con cui si domanda alla Commis- sione di assicurare che «i principali paesi costruttori di autovetture attuino politiche analoghe» di riduzione delle emissioni di CO2, considerato che gli importatori devono cercare di partecipare a tutte le iniziative di miglioramento dell’efficienza adottate dai costruttori europei, inclusi i sistemi di controllo di dette emissioni. La Presidente del Comitato economico e sociale Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 3604/98 von Marco CELLAI Fußballspiel AC Florenz - Grasshoppers Zürich vom 3. November 1998

eurovoc_concepts:
Italy
application of EU law
competence of the Member States
explosive
sporting event
sports body
violence

text: C 320/58 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften DE 6. 11. 1999 Bezüglich des Arbeitsprogramms für das kommende Jahr ist eine Ausschußsitzung im März/April 1999 und eine weitere im Oktober/November geplant (Zeitpunkt und Ort hängen von der Verfügbarkeit der Mitglieder, der Sitzungssäle und der Dolmetscher ab). Das Büro des Ausschusses wird im Laufe des Jahres 6 bis 8 Mal tagen. (1999/C 320/077) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-3604/98 von Marco Cellai (NI) an die Kommission (3. Dezember 1998) Betrifft: Fußballspiel AC Florenz 4 Grasshoppers Zürich vom 3. November 1998 Während des Fußballspiels AC Florenz-Grasshoppers Zürich (Sechzehntelfinale des UEFA-Pokals) wurde ein Sprengkörper aufs Spielfeld geworfen, bei dessen Explosion der „Ersatzschiedsrichter“ verletzt und das Spiel daraufhin abgebrochen wurde. Das Match fand im Stadion von Salerno statt. Die Ermittlungen der zuständigen Behörden, die durch die deutlichen Worte des Bürgermeisters von Salerno noch bestätigt wurden, deuten darauf hin, daß sich der Verein „AC Florenz“ korrekt verhalten hat, einige lokale Fußballfans sich dagegen unkorrekt benommen haben, auf die sich die Untersuchungen nunmehr richten. Während des Meisterschaftsspiels der ersten italienischen Liga AC Florenz 4 Salernitana kam es zu Zusammenstößen zwischen den beiden Fangemeinden, weshalb der Gedanke an eine vorsätzliche Aktion, um dem Verein AC Florenz Schaden zuzufügen, nicht völlig abwegig ist. Der Bürgermeister von Salerno hat erklärt, daß die Sicherheitskontrollen in der Nähe des Fußballstadions 4 wofür die Behörden Salernos zuständig waren 4 nicht ordnungsgemäß durchgeführt wurden. Aus allen den zuständigen Behörden zur Verfügung stehenden Daten geht hervor, daß der Verein AC Florenz nicht in geringster Weise für den Vorfall verantwortlich zu machen ist. Am 12. November muß die UEFA über diesen Vorfall befinden. Kann die Kommission angesichts dessen mitteilen, ob nicht ein dringendes Eingreifen bei der UEFA geboten ist, um den im wesentlichen regulären Verlauf des UEFA-Pokal-Wettbewerbs zu garantieren und eine mögliche ungerechte Bestrafung des Fußballvereins AC Florenz für einen Vorfall zu verhindern, für den er in keinerlei Hinsicht verantwortlich gemacht werden kann? Antwort von Herrn Oreja im Namen der Kommission (21. Januar 1999) Die Anfrage des Herrn Abgeordneten bezieht sich auf Zwischenfälle, die sich bei einem Fußballspiel im Rahmen des UEFA-Cups ereignet haben. Es ist daher nicht Sache der Kommission, in ein Disziplinarverfahren einzugreifen, für das ein Sportverband zuständig ist. Die Kommission hat wiederholt betont, daß sie die Autonomie der Sportverbände in bezug auf die Festlegung eigener Disziplinarvorschriften respektiert. Ein etwaiges Eingreifen der Gemeinschaft wäre nur bei Verletzung der Vorschriften des Gemeinschaftsrechts gerechtfertigt; dies ist jedoch nicht Gegenstand dieser Anfrage. (1999/C 320/078) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-3610/98 von Gianfranco Dell’Alba (NI) an die Kommission (3. Dezember 1998) Betrifft: Nach dem italienischen Finanzgesetz vorgesehene staatliche Beihilfen für die RAI Die italienische Regierung hat in ihrem Entwurf des Finanzgesetzes für das Jahr 1999 Beihilfen von über 200 Milliarden Lire für die RAI veranschlagt. Begründet wird dies damit, daß diese Summe einen Ausgleich für