title: Vorschlag für eine Verordnung (EG) des Rates zur vierten Änderung der Verordnung (EG) Nr. 45/98 zur Festlegung der zulässigen Gesamtfangmengen und entsprechender Fangbedingungen für bestimmte Fischbestände oder - bestandsgruppen (1998)

eurovoc_concepts:
authorised catch
catch quota
fishery management
fishing area
fishing regulations


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 2595/98 af 2. december 1998 om faste importværdier med henblik på fastsættelsen af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
import price
pip fruit

formats: pdf print

text: 3. 12. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 325/3 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 2595/98 af 2. december 1998 om faste importværdier med henblik p(cid:134) fastsættelsen af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 3223/94 af 21. december 1994 om gennemførelses- bestemmelser og grøntsager (1), senest ændret ved forordning (EF) nr. 1498/ 98 (2), særlig artikel 4, stk. 1, importordningen frugt for til under henvisning til R(cid:134)dets forordning (EØF) nr. 3813/92 af 28. december 1992 om den regningsenhed og de omregningskurser, der skal anvendes i den fælles land- brugspolitik (3), senest ændret ved forordning (EF) nr. 150/ 95 (4), særlig artikel 3, stk. 3, og ud fra følgende betragtninger: I forordning (EF) nr. 3223/94 fastsættes som følge af gennemførelsen af af de multilaterale resultaterne handelsforhandlinger under Uruguay-runden kriterierne for Kommissionens fastsættelse af de faste værdier ved import fra tredjelande for de produkter og perioder, der er anført i nævnte forordnings bilag; ved anvendelse af ovennævnte kriterier skal de faste importværdier fastsættes p(cid:134) de niveauer, der findes i bilaget til nærværende forordning — UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 De faste importværdier, der er omhandlet i artikel 4 i forordning (EF) nr. 3223/94, i tabellen i bilaget. fastsættes som anført Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 3. december 1998. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 2. december 1998. P(cid:134) Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 337 af 24. 12. 1994, s. 66. (2) EFT L 198 af 15. 7. 1998, s. 4. (3) EFT L 387 af 31. 12. 1992, s. 1. (4) EFT L 22 af 31. 1. 1995, s. 1. L 325/4 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 3. 12. 98 BILAG til Kommissionens forordning af 2. december 1998 om faste importværdier med henblik p(cid:134) fastsættelsen af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager KN-kode Tredjelandskode (1) (ECU/100 kg) Fast importværdi 0702 00 00 0709 90 70 0805 10 10, 0805 10 30, 0805 10 50 0805 20 10 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 204 999 052 204 999 052 999 204 999 052 464 999 052 388 524 528 600 999 052 060 064 400 404 999 052 064 400 720 999 53,9 53,9 90,1 87,4 88,8 51,1 51,1 61,5 61,5 56,0 232,7 144,3 57,9 47,6 37,2 40,0 85,3 53,6 94,1 16,8 36,0 77,4 54,5 55,8 85,4 62,4 93,4 47,4 72,2 (1) Den statistiske landefortegnelse, der er fastsat i Kommissionens forordning (EF) nr. 2317/97 (EFT L 321 af 22. 11. 1997, s. 19). Koden »999« repræsenterer »anden oprindelse«


title: Règlement (CE) n° 2600/98 de la Commission du 2 décembre 1998 relatif à la fixation des restitutions maximales à l'exportation d'huile d'olive pour la deuxième adjudication partielle effectuée dans le cadre de l'adjudication permanente ouverte par le règlement (CE) n° 2269/98

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
olive oil

text: 3. 12. 98 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes L 325/11 R(cid:221)GLEMENT (CE) No 2600/98 DE LA COMMISSION du 2 d(cid:130)cembre 1998 relatif (cid:133) la fixation des restitutions maximales (cid:133) l’exportation d’huile d’olive pour la deuxi(cid:138)me adjudication partielle effectu(cid:130)e dans le cadre de l’adjudication permanente ouverte par le r(cid:138)glement (CE) no 2269/98 LA COMMISSION DES COMMUNAUT(cid:144)S EUROP(cid:144)ENNES, vu le trait(cid:130) instituant la Communaut(cid:130) europ(cid:130)enne, vu le r(cid:138)glement no 136/66/CEE du Conseil, du 22 septembre 1966, portant (cid:130)tablissement d’une organisation commune des march(cid:130)s dans le secteur des mati(cid:138)res grasses (1), modifi(cid:130) en dernier lieu par le r(cid:138)glement (CE) no 1638/98 (2), et notamment son article 3, (CE) no 2269/98 de la consid(cid:130)rant que le r(cid:138)glement Commission (3) a ouvert une adjudication permanente pour la d(cid:130)termination des restitutions (cid:133) l’exportation d’huile d’olive; consid(cid:130)rant que, conform(cid:130)ment (cid:133) l’article 6 du r(cid:138)glement (CE) no 2269/98, compte tenu notamment de la situation et de l’(cid:130)volution pr(cid:130)visible du march(cid:130) de l’huile d’olive dans la Communaut(cid:130) et sur le march(cid:130) mondial, et sur base des offres re(cid:135)ues, il est proc(cid:130)d(cid:130) (cid:133) la fixation des montants maximaux des restitutions (cid:133) l’exportation; que l’adjudication est attribu(cid:130)e (cid:133) tout soumissionnaire dont l’offre se situe au niveau de la restitution maximale (cid:133) l’exportation ou (cid:133) un niveau inf(cid:130)rieur; consid(cid:130)rant que l’application des dispositions pr(cid:130)cit(cid:130)es conduit (cid:133) fixer les restitutions maximales (cid:133) l’exportation aux montants repris en annexe; consid(cid:130)rant que le comit(cid:130) de gestion des mati(cid:138)res grasses n’a pas (cid:130)mis d’avis dans le d(cid:130)lai imparti par son pr(cid:130)sident, A ARR(cid:219)T(cid:144) LE PR(cid:144)SENT R(cid:221)GLEMENT: Article premier Les restitutions maximales (cid:133) l’exportation d’huile d’olive pour la deuxi(cid:138)me adjudication partielle effectu(cid:130)e dans le cadre de l’adjudication permanente ouverte par le r(cid:138)gle- ment (CE) no 2269/98 sont fix(cid:130)es en annexe sur la base des offres d(cid:130)pos(cid:130)es pour le 22 novembre 1998. Article 2 Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement entre en vigueur le 3 d(cid:130)cembre 1998. Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement est obligatoire dans tous ses (cid:130)l(cid:130)ments et directement applicable dans tout (cid:144)tat membre. Fait (cid:133) Bruxelles, le 2 d(cid:130)cembre 1998. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO 172 du 30. 9. 1966, p. 3025/66. (2) JO L 210 du 28. 7. 1998, p. 32. (3) JO L 284 du 22. 10. 1998, p. 25. L 325/12 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes 3. 12. 98 ANNEXE du r(cid:138)glement de la Commission, du 2 d(cid:130)cembre 1998, fixant les restitutions maximales (cid:133) l’exportation d’huile d’olive pour la deuxi(cid:138)me adjudication partielle effectu(cid:130)e dans le cadre de l’adjudication permanente ouverte par le r(cid:138)glement (CE) no 2269/98 Code produit Montant de la restitution (en (cid:130)cus/100 kg) 1509 10 90 9100 1509 10 90 9900 1509 90 00 9100 1509 90 00 9900 1510 00 90 9100 1510 00 90 9900 — — — — — — NB: Les codes produits, ainsi que les renvois en bas de page, sont d(cid:130)finis au r(cid:138)glement (CEE) no 3846/87 de la Commission, modifi(cid:130)


title: Regulamento (CE) nº 2595/98 da Comissão de 2 de Dezembro de 1998 que estabelece os valores forfetários de importação para a determinação do preço de entrada de certos frutos e produtos hortícolas

text: 3. 12. 98 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 325/3 REGULAMENTO (CE) Nº 2595/98 DA COMISS(cid:212)O de 2 de Dezembro de 1998 que estabelece os valores forfet(cid:145)rios de importa(cid:135)(cid:209)o para a determina(cid:135)(cid:209)o do pre(cid:135)o de entrada de certos frutos e produtos hort(cid:146)colas A COMISS(cid:212)O DAS COMUNIDADES EUROPEIAS, Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia, Tendo em conta o Regulamento (CE) nº 3223/94 da Comiss(cid:209)o, de 21 de Dezembro de 1994, que estabelece regras de execu(cid:135)(cid:209)o do regime de importa(cid:135)(cid:209)o dos frutos e dos produtos hort(cid:146)colas (1), com a (cid:156)ltima redac(cid:135)(cid:209)o que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) nº 1498/98 (2), e, nomea- damente, o nº 1 do seu artigo 4º, Tendo em conta o Regulamento (CEE) nº 3813/92 do Conselho, de 28 de Dezembro de 1992, relativo (cid:133) unidade de conta e (cid:133)s taxas de convers(cid:209)o a aplicar no (cid:131)mbito da pol(cid:146)tica agr(cid:146)cola comum (3), com a (cid:156)ltima redac(cid:135)(cid:209)o que lhe foi dada pelo Regulamento (CE) nº 150/95 (4), e, nomeadamente, o nº 3 do seu artigo 3º, Considerando que o Regulamento (CE) nº 3223/94 prev(cid:136), em aplica(cid:135)(cid:209)o dos resultados das negocia(cid:135)(cid:210)es comerciais multilaterais do «Uruguay Round», os crit(cid:130)rios para a fixa(cid:135)(cid:209)o pela Comiss(cid:209)o dos valores forfet(cid:145)rios de impor- ta(cid:135)(cid:209)o dos pa(cid:146)ses terceiros, relativamente aos produtos e per(cid:146)odos que especifica no seu anexo; Considerando que, em aplica(cid:135)(cid:209)o dos supracitados crit(cid:130)- rios, os valores forfet(cid:145)rios de importa(cid:135)(cid:209)o devem ser fixados nos n(cid:146)veis constantes em anexo, ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO: Artigo 1º Os valores forfet(cid:145)rios de importa(cid:135)(cid:209)o referidos no artigo 4º do Regulamento (CE) nº 3223/94 s(cid:209)o fixados como indi- cado no quadro constante do anexo. Artigo 2º O presente regulamento entra em vigor em 3 de Dezembro de 1998. O presente regulamento (cid:130) obrigat(cid:155)rio em todos os seus elementos e directamente aplic(cid:145)vel em todos os Estados-membros. Feito em Bruxelas, em 2 de Dezembro de 1998. Pela Comiss(cid:209)o Franz FISCHLER Membro da Comiss(cid:209)o (1) JO L 337 de 24. 12. 1994, p. 66. (2) JO L 198 de 15. 7. 1998, p. 4. (3) JO L 387 de 31. 12. 1992, p. 1. (4) JO L 22 de 31. 1. 1995, p. 1. L 325/4 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 3. 12. 98 ANEXO do Regulamento da Comiss(cid:209)o, de 2 de Dezembro de 1998, que estabelece os valores forfet(cid:145)- rios de importa(cid:135)(cid:209)o para a determina(cid:135)(cid:209)o do pre(cid:135)o de entrada de certos frutos e produtos hort(cid:146)colas C(cid:155)digo NC 0702 00 00 0709 90 70 0805 10 10, 0805 10 30, 0805 10 50 0805 20 10 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 C(cid:155)digo pa(cid:146)ses terceiros (1) Valor forfet(cid:145)rio de importa(cid:135)(cid:209)o (ECU/100 kg) 204 999 052 204 999 052 999 204 999 052 464 999 052 388 524 528 600 999 052 060 064 400 404 999 052 064 400 720 999 53,9 53,9 90,1 87,4 88,8 51,1 51,1 61,5 61,5 56,0 232,7 144,3 57,9 47,6 37,2 40,0 85,3 53,6 94,1 16,8 36,0 77,4 54,5 55,8 85,4 62,4 93,4 47,4 72,2 (1) Nomenclatura dos pa(cid:146)ses fixada pelo Regulamento (CE) nº 2317/97 da Comiss(cid:209)o (JO L 321 de 22. 11. 1997, p. 19). O c(cid:155)digo «999» representa «outras origens»


title: Verordening (EG) nr. 2597/98 van de Commissie van 2 december 1998 tot vaststelling, voor de sector suiker, van de representatieve prijzen en de bedragen van de aanvullende invoerrechten voor melasse

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
molasses
representative price

text: 3. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 325/7 VERORDENING (EG) Nr. 2597/98 VAN DE COMMISSIE van 2 december 1998 tot vaststelling, voor de sector suiker, van de representatieve pr¶zen en de bedragen van de aanvullende invoerrechten voor melasse DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 1785/81 van de Raad van 30 juni 1981 houdende een gemeenschappel¶ke ordening der markten in de sector suiker (1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 1148/98 (2), Gelet op Verordening (EG) nr. 1422/95 van de Commissie van 23 juni 1995 tot vaststelling, voor de sector suiker, van de uitvoeringsbepalingen voor de invoer van melasse en tot w¶ziging van Verordening (EEG) nr. 785/68 (3), en met name op artikel 1, lid 2, en artikel 3, lid 1, Overwegende dat in Verordening (EG) nr. 1422/95 is bepaald dat de cif-invoerpr¶s voor melasse, hierna „repre- sentatieve pr¶s” genoemd, wordt vastgesteld overeenkom- stig Verordening (EEG) nr. 785/68 van de Commissie (4); dat deze pr¶s geldt voor de standaardkwaliteit als gedefi- nieerd in artikel 1 van Verordening (EEG) nr. 785/68; Overwegende dat de representatieve pr¶s voor melasse wordt berekend voor een plaats van grensoverschr¶ding van de Gemeenschap, namel¶k Amsterdam; dat b¶ de berekening van deze pr¶s moet worden uitgegaan van de gunstigste aankoopmogel¶kheden op de wereldmarkt, die worden vastgesteld op grond van de noteringen of pr¶zen op deze markt, aangepast op basis van de eventuele kwali- teitsverschillen ten opzichte van de standaardkwaliteit; dat de standaardkwaliteit van melasse is vastgesteld b¶ Veror- dening (EEG) nr. 785/68; internationale handelsverkeer Overwegende dat voor de constatering van de gunstigste aankoopmogel¶kheden op de wereldmarkt rekening moet worden gehouden met alle gegevens betreffende de op de wereldmarkt gedane aanbiedingen, de op belangr¶ke markten in derde landen geconstateerde pr¶zen en de in stand gekomen het verkooptransacties, waarvan de Commissie door de lidstaten of op eigen initiatief kennis heeft genomen; dat krachtens artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 785/68 b¶ die constatering kan worden uitgegaan van een gemid- delde van verschillende pr¶zen wanneer dat gemiddelde beschouwd kan worden als representatief voor de werk- el¶ke marktontwikkeling; tot evenmin rekening moet worden gehouden met die aanbiedingspr¶zen waarvan mag worden aangenomen dat ze niet representatief z¶n voor de werkel¶ke marktont- wikkeling; Overwegende dat, om gegevens te verkr¶gen die vergel¶k- baar z¶n met die voor melasse van de standaardkwaliteit, de pr¶zen, naargelang van de kwaliteit van de aangeboden melasse, moeten worden verhoogd of verlaagd op basis van de resultaten die b¶ toepassing van artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 785/68 worden verkregen; Overwegende dat een representatieve pr¶s b¶ uitzonde- ring voor een beperkte t¶d ongew¶zigd gehandhaafd kan worden wanneer de Commissie geen kennis meer heeft kunnen nemen van de aanbiedingspr¶s waarvan is uitge- gaan voor de vorige vaststelling van de representatieve pr¶s, en wanneer de beschikbare aanbiedingspr¶zen die niet voldoende representatief l¶ken te z¶n voor de werk- el¶ke markttendens, plotselinge en aanzienl¶ke w¶zi- gingen van de representatieve pr¶s teweeg zouden brengen; indien er een verschil Overwegende dat, is tussen de reactiepr¶s voor het betrokken product en de representa- tieve pr¶s, aanvullende invoerrechten moeten worden vastgesteld overeenkomstig artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1422/95; dat als de invoerrechten worden geschorst overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1422/95, specifieke bedragen ter vervanging van die rechten moeten worden vastgesteld; Overwegende dat toepassing van deze bepalingen leidt tot de representatieve pr¶zen en de aanvullende invoer- rechten voor de betrokken producten zoals die worden vastgesteld in de b¶lage b¶ deze verordening; Overwegende dat de in deze verordening vervatte maatre- gelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité van beheer voor suiker, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Overwegende dat geen rekening met die gegevens wordt van gezonde gehouden wanneer de goederen niet handelskwaliteit z¶n of wanneer de in de aanbieding vermelde pr¶s slechts betrekking heeft op een geringe en representatieve hoeveelheid; dat niet voor de markt De representatieve pr¶zen en de aanvullende invoer- rechten voor de in artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1422/95 bedoelde producten worden vastgesteld zoals aangegeven in de b¶lage. (1) PB L 177 van 1. 7. 1981, blz. 4. (2) PB L 159 van 3. 6. 1998, blz. 38. (3) PB L 141 van 24. 6. 1995, blz. 12. (4) PB L 145 van 27. 6. 1968, blz. 12. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op 3 december 1998. L 325/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 3. 12. 98 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 2 december 1998. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie B(cid:246)LAGE b¶ de verordening tot vaststelling, voor de sector suiker, van de representatieve pr¶zen en de aanvullende invoerrechten voor melasse GN-code Representatieve pr¶s in ecu per 100 kg netto van het betrokken product Aanvullend recht in ecu per 100 kg netto van het betrokken product Toe te passen recht b¶ invoer als gevolg van schorsing van de invoerrechten, als bedoeld in artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1422/95, in ecu per 100 kg netto van het betrokken product (2) 1703 10 00 (1) 1703 90 00 (1) 6,31 7,13 0,24 0,08 — — (1) Vaststelling voor de standaardkwaliteit als gedefinieerd in artikel 1 van de gew¶zigde Verordening (EEG) nr. 785/68. (2) Dit bedrag vervangt, overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1422/95, het voor deze producten vastgestelde bedrag van het recht van het gemeenschappel¶k douanetarief


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen"

eurovoc_concepts:
Community certification
ESC opinion
contract
distance selling
electronic mail
trade regulations

formats: html pdf print

text: 15. 2. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 40/29 de nodige stappen te ondernemen om de preferentie¨le behandeling van het land in kwestie gedurende drie — of eventueel zelfs zes — maanden op te schorten. Nu is het Comité weliswaar geen voorstander van een verruiming van de bevoegdheden van de Commissie, maar in dit geval heeft het daar minder bezwaren tegen omdat de voorgestelde procedure de besluitvorming beslist zal versnellen. Wel acht het Comité het absoluut noodzakelijk dat de Commissie ook passende maatrege- len neemt om de elementaire belangen van de getroffen importeurs te beschermen. Daarom beveelt het de Commissie aan al in een vroeg stadium via het Publicatie- blad van de Europese Gemeenschappen bekend te maken dat zij betwijfelt of het land in kwestie zich wel aan de afspraken houdt. Eventuele sancties mogen echter in geen geval gevolgen hebben voor contracten waarvan kan worden aangetoond dat zij nog vo´o´r de publicatie van het bericht zijn gesloten. Brussel, 2 december 1998. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en van de Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektroni- sche handtekeningen” (1999/C 40/10) De Raad heeft op 30 juli 1998 besloten, overeenkomstig artikel 100 A van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling „Interne markt, productie en consumptie”, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 28 oktober 1998 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Burani. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 359e Zitting (vergadering van 2 december 1998) het volgende advies uitgebracht, dat met algemene stemmen is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Met onderhavig richtlijnvoorstel inzake een nor- matief rechtskader voor elektronische handtekeningen geeft de Commissie concreet gevolg aan haar Mededeling „Zorgen voor veiligheid van en vertrouwen in elektroni- sche communicatie — Naar een Europees kader voor digitale handtekeningen en encryptie” (1). 1. 2. In deze Mededeling wees de Commissie op het ontstaan van een situatie die de Europese autoriteiten niet onverschillig mag laten, nl. dat de regulering van elektronische handtekeningen door lid-staten op verschillende manieren is of wordt aangepakt. Het ontbreken van wederzijdse erkenning kan tot versnippe- ring van de interne markt voor elektronische handel en on line-diensten in de EU leiden. Het is derhalve hoog tijd dat er een gemeenschappelijk kader wordt uitgewerkt dat aan twee essentie¨le eisen voldoet: enerzijds moeten de juridische randvoorwaarden nauwkeurig worden (1) COM(97) 503 def. van 8. 10. 1997. afgebakend, anderzijds dienen zij flexibel genoeg te zijn om rekening te kunnen houden met de voortdurende technologische ontwikkelingen. In zijn advies (2) over deze Mededeling stemde 1. 3. het Comité in met de overwegingen van de Commissie en formuleerde het voorstellen voor een wetgevingsaanpak waarbij het zelfregulerings- en het subsidiariteitsbeginsel in acht worden genomen binnen nauwkeurig vastgelegde grenzen van gemeenschappelijke minimumnormen. In zijn advies over de latere Commissiemededeling „Mon- dialisering en de informatiemaatschappij — De behoefte aan een versterking van de internationale coördinatie” (3) wees het Comité erop dat de pogingen om tot een geharmoniseerd Europees rechtskader te komen dat is aangepast aan wat er wereldwijd gebeurt — noodzake- lijk om de veiligheid van de elektronische handel, die van nature geen grenzen kent, te garanderen — te traag verlopen doordat er een veelheid van niet op elkaar afgestemde initiatieven bestaat. (2) ESC-advies 443/98 van 25 maart 1998: PB C 157 van 25. 5. 1998. (3) PB C 284 van 14. 9. 1998. C 40/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 2. 1999 1. 4. Het besluit van de Commissie om een richtlijn- voorstel in te dienen gaat in de gewenste richting, vooral omdat hieruit een streven spreekt naar flexibiliteit, die met het oog op internationale coördinatie noodzakelijk is. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. Aan de hand van een elektronische handtekening kan de ontvanger van elektronisch verzonden gegevens de oorsprong van die gegevens nagaan („authenticiteit”) en controleren of de gegevens volledig zijn en niet zijn veranderd („integriteit”). Verificatie van authenticiteit en integriteit van de gegevens houdt echter niet automa- tisch een bewijs in van de identiteit van de afzender die de elektronische handtekening heeft aangemaakt; daarvoor is de bevestiging nodig van derden, die „certifi- catiedienstverleners” worden genoemd. Gebruikmaking van een systeem voor certificering van handtekeningen is absoluut noodzakelijk om contracterende partijen zekerheid te bieden en voor vertrouwen in de elektroni- sche handel te zorgen. 2. 2. Om wederzijdse erkenning van de rechtszeker- heidsbeginselen die aan de certificering van elektronische handtekeningen ten grondslag liggen te garanderen, heeft de Commissie gekozen voor een benadering die is afgestemd op een situatie die aan voortdurende ontwikkelingen onderhevig is: — de regeling is uit technisch oogpunt neutraal en beslaat verschillende authentificatiemechanismen, waaronder cryptografie met openbare sleutels; voorts is rekening gehouden met de mogelijkheid dat er nieuwe systemen ontstaan; — de lid-staten zouden geen regelingen mogen uitwer- ken waarbij de verlening van certificatiediensten aan voorafgaande machtiging wordt onderworpen; wel zou het zinvol kunnen zijn vrijwillige accrediterings- regelingen uit te werken; — de richtlijn geldt uitsluitend voor elektronische handtekeningen op documenten die worden uitge- wisseld op open netwerken; wat gesloten netwerken betreft, wordt aan de afzonderlijke dienstverleners overgelaten of zij de richtlijn al dan niet willen naleven; — om de wettelijke erkenning van elektronische hand- tekeningen te kunnen garanderen, is het zaak dat de essentie¨le eisen voor en de aansprakelijkheid van dienstverleners duidelijk worden omschreven. 2. 3. Het Comité onderschrijft deze algemene aanpak, die gebaseerd is op de beginselen van de vrije markt, maar vindt dat te weinig aandacht is geschonken aan de bescherming van de gebruikers. Daarom wil het een aantal kanttekeningen bij het Commissiedocument plaatsen en enkele suggesties doen. 2. 4. De Commissie merkt op dat er thans „vele activiteiten en besprekingen” (1) lopen over plaatsing van de Europese regelgeving in de mondiale context. Zij noemt onder meer de initiatieven van UNCITRAL, OESO en WTO. Zoals reeds door het Comité is uiteengezet (2), blijkt uit deze — op zich prijzenswaardige — initiatieven dat er een ree¨el gevaar bestaat dat de taakverdeling van dergelijke organisaties elkaar overlapt en dat hun werkzaamheden resulteren in regelingen die identiek of, erger nog, met elkaar in tegenspraak zijn. Uiteindelijk vertaalt dit alles zich in bureaucratische rompslomp, vertragingen en kosten waarvoor de be- lastingbetaler moet opdraaien. De pogingen van de mondiale organisaties om met grote haast alles te regelen, sorteren een averechts effect: zij leiden slechts tot verwarring en onduidelijkheid. Het Comité betreurt dit. 3. Bijzondere opmerkingen over het richtlijnvoorstel 3. 1. Artikel 1 Met de richtlijn wordt beoogd, een wettelijk kader te scheppen voor openbaar toegankelijke certificatiedien- sten, teneinde het gebruik van elektronische handteke- ningen te vereenvoudigen en de wettelijke erkenning daarvan te waarborgen. Zij heeft geen betrekking op aspecten die verband houden met het afsluiten en de geldigheid van contracten. Uit artikel 1 en de tiende considerans blijkt dat de richtlijn alleen op open systemen van toepassing is; voor gesloten systemen laat de Commissie de partijen vrij om onderling afspraken te maken over de voorwaarden waaronder elektronische handtekeningen aanvaard en erkend worden. 3. 1. 1. Het Comité plaatst in dit verband enkele kanttekeningen: de opzet, waarbij de vrijheid van contractsluiting wordt gerespecteerd, is weliswaar lo- venswaardig, maar er zij op gewezen dat er ook gesloten systemen bestaan die toegankelijk zijn voor een steeds groter publiek, dat niet altijd noodzakelijkerwijs op de hoogte is van de voorschriften die er voor ieder systeem gelden. Een gesloten systeem kan weliswaar aan de richtlijnvoorschriften worden onderworpen, maar het Comité vraagt zich af of het — in het belang van de gebruikers en de beheerders van de gesloten systemen — niet gewoon verstandiger zou zijn het toepassingsgebied van de richtlijn tot voor het publiek toegankelijke gesloten systemen uit te breiden. 3. 2. Artikel 3, lid 1 en 2 De lid-staten mogen het verlenen van certificatiediensten niet aan een regeling inzake voorafgaande machtiging onderwerpen; wel mogen zij vrijwillige accreditatiere- gelingen invoeren of in stand houden, zonder evenwel het aantal dienstverleners te beperken. (1) zie COM(98) 297 def. , punt 7. (2) PB C 284 van 14. 9. 1998. 15. 2. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 40/31 3. 2. 1. Het Comité beveelt aan om goed na te denken over de reikwijdte van deze bepalingen. De certificatie- functie is niet alleen van waarde tussen de partijen, maar ook eventueel ten opzichte van derden. Onverminderd het vrijwillige karakter van het accrediteringsverzoek moet er — zoals hieronder zal worden verduidelijkt — een helder onderscheid gemaakt kunnen worden tussen niet- geaccrediteerde certificaten geaccrediteerde dienstverleners. In lid 2 van artikel 5 moet nauwkeurig worden bepaald dat de geldigheid van elektronische handtekeningen, die (in gerechtelijke en buitengerechtelijke procedures) als juridisch bewijsmid- del gebruikt mogen worden, uitsluitend tegenover derden kan worden ingeroepen als zij gebaseerd is op een certificaat dat door een geaccrediteerde dienstverlener is afgegeven. van van en 3. 2. 2. De huidige situatie geeft vooralsnog geen aan- leiding tot bezorgdheid, maar in wetgeving moet altijd rekening worden gehouden met onvoorspelbare toekom- stige ontwikkelingen. Momenteel bestaat er nog maar een klein aantal dienstverleners, die bovendien goed bekend zijn, maar in geval van „banalisering” van de authentificatietechnieken zouden er wel eens heel veel bij kunnen komen. Het is aanvaardbaar dat het aantal certificatiedienstverleners niet mag worden beperkt, maar het is niet wenselijk dat zij worden vrijgesteld van voorafgaande controle en van accreditering. In het belang van de gebruikers en van derden dient derhalve te worden vastgelegd dat de overheid moet controleren of dienstverleners die werkzaam zijn in open systemen of in voor het publiek toegankelijke gesloten systemen, voldoen aan de „eisen voor certificatiedienstverleners” die in Bijlage II zijn opgesomd. Accreditering van certificatiedienstverleners 3. 2. 3. onder verantwoordelijkheid van de overheid zou moeten afhangen van inachtneming van de eisen van Bijlage II. Dit is een noodzakelijke voorwaarde, maar er is meer nodig. Om er namelijk zeker van te zijn dat ook naderhand nog aan genoemde eisen wordt voldaan, dient een periodieke controle te worden ingesteld. De overheden mogen hun verantwoordelijkheden niet uit de weg gaan: als een regeling eenmaal is goedgekeurd, moeten zij er ook voor zorgen worden dat die wordt nageleefd. 3. 3. Artikel 3, lid 4 Op grond van deze bepaling mogen de lid-staten voor het gebruik van elektronische handtekeningen in de openbare sector aanvullende eisen stellen. 3. 3. 1. Het Comité gaat hiermee akkoord, maar vraagt zich af of het niet beter zou zijn een stap verder te gaan door te bepalen dat in lid-staten die elektronische handtekeningen in de privésector als geldig erkennen, ook elektronische handtekeningen in de overheidssector worden geaccepteerd. Als de overheid — die tot taak heeft voor rechtszekerheid te zorgen en de eigen burgers te beschermen — besluit om de rechtsgeldigheid van elektronische handtekeningen in verrichtingen tussen particulieren te erkennen, dan valt niet in te zien waarom zij niet dezelfde houding zou aannemen m. b. t. het verkeer met de overheid, zelfs als daar „aanvullende eisen” voor nodig zijn. 3. 4. Artikel 4 In dit artikel is bepaald dat de lid-staten, overeenkomstig de regels van de interne markt, geen beperkingen mogen opleggen ten aanzien van de levering van certificatiedien- sten die uit een andere lid-staat afkomstig zijn. 3. 4. 1. Het Comité merkt op dat deze bepaling welis- waar strookt met de beginselen van de interne markt, maar het publiek niet beschermt tegen de levering van diensten door niet-geaccrediteerde operators uit andere lid-staten. Voor gebruikers is het sowieso al lastig om geaccrediteerde en niet-geaccrediteerde operators uit eigen land van elkaar te onderscheiden. Als de dienstver- lener in een derde land gevestigd is, wordt dat nog moeilijker. Hier is sprake van een duidelijke analogie met de bij de tweede Bankrichtlijn gevolgde benadering: de vrijheid van dienstverlening geldt uitsluitend voor de instellingen die onder de richtlijn vallen; voor de andere instellingen blijft het verrichten van (financie¨le) diensten beperkt tot het land van herkomst. 3. 4. 2. In onderhavig geval zouden elektronische hand- tekeningen, onverminderd het vrije verkeer van de „producten voor elektronische handtekeningen”, alleen in gerechtelijke en buitengerechtelijke procedures als bewijsmiddel gebruikt mogen worden als het certificaat door een geaccrediteerde instantie is afgegeven. 3. 5. Artikel 5 De lid-staten dienen in hun wetgeving bepalingen op te nemen op grond waarvan het onmogelijk wordt een elektronische handtekening afdwingbaarheid, rechtsge- volgen of rechtsgeldigheid te ontzeggen louter en alleen omdat die handtekening in elektronische vorm is gegoten of niet op een certificaat van een geaccrediteerde dienstverlener is gebaseerd. Voorts moeten zij ervoor zorgen dat de door een geaccrediteerde dienstverlener gecertificeerde handtekeningen juridisch dezelfde waar- de hebben en in gerechtelijke procedures op dezelfde wijze als bewijsmiddel worden toegelaten als hand- geschreven handtekeningen. 3. 5. 1. Het Comité vestigt de aandacht van de Com- missie op een overweging die de relevantie van hetgeen hierboven in de paragrafen 3. 4. 1 en 3. 4. 2 is opgemerkt, kracht zou moeten bijzetten: het enige verschil tussen een door een geaccrediteerde operator gecertificeerde handtekening en een door een niet-geaccrediteerde operator gecertificeerde handtekening, ligt in de bewijs- kracht van de certificering. In dit verband zou het goed zijn, de niet geheel duidelijke tekst van lid 2 van artikel 5 anders te formuleren. Volgens de huidige formulering moeten de lid-staten certificaten die door „een aan de in bijlage II genoemde eisen beantwoordende certificatie- dienstverlener” zijn afgegeven, in gerechtelijke proce- dures als bewijsmiddel toelaten. Hierdoor zou de indruk kunnen ontstaan dat iedere dienstverlener die aan de eisen van bijlage II voldoet, certificaten kan afgeven die in gerechtelijke procedures bewijskracht hebben. Als dit C 40/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 15. 2. 1999 niet de bedoeling is, moet bovengenoemde zinsnede worden vervangen door „een geaccrediteerde dienstver- lener”, een formulering die niet voor tweee¨rlei uitleg vatbaar is. 3. 5. 2. Bovendien wordt — in aansluiting op wat in paragraaf 3. 4. 2 is opgemerkt — niets gezegd over de bewijskracht van een certificaat dat is afgeleverd door een operator die in een derde land is geaccrediteerd; ook hierover zouden in de richtlijn duidelijke bepalingen moeten worden opgenomen. Het Comité stelt voor, dergelijke certificaten toe te staan op voorwaarde dat het derde land in kwestie op gelijke wijze omgaat met certificaten van in de EU gevestigde dienstverleners. 3. 6. Artikel 6 Dit artikel bevat een aantal verplichtingen voor de certificatiedienstverlener op het gebied van aansprake- lijkheid: hij moet erop toezien dat de gegevens juist zijn, dat de richtlijnvoorschriften in acht worden genomen en dat houder en certificateur aan de technische en technologische geschiktheidseisen voldoen. Voorts is in dit artikel bepaald dat een certificatiedienstverlener niet aansprakelijk is voor fouten in de oorspronkelijke gegevens, en dat er grenzen gesteld kunnen worden aan het gebruik van het certificaat en aan de waarde van de transacties waarvoor het certificaat geldig is. 3. 6. 1. Het Comité acht de inhoud van dit artikel in overeenstemming met de algemene rechtsbeginselen en met het beginsel van vrijheid van contractsluiting. Het wil hierbij echter wel een kanttekening plaatsen, of liever gezegd een vraag stellen: hoe zit het met de aansprakelijkheid van de certificatiedienstverlener en met de garanties voor de gebruiker als de dienstverlening onderbroken of stopgezet wordt? Er zou op de een of andere manier een systeem moeten bestaan om de rechten van de gebruikers blijvend te kunnen beschermen, b. v. door de verplichting back-ups te maken die, met bepaalde garanties, bij derden in bewaring worden gegeven. 3. 7. Artikel 7, lid 1 Dit artikel bevat voorschriften inzake certificatiedienst- verleners die in derde landen zijn gevestigd. De door hen afgegeven certificaten worden als juridisch gelijkwaardig aan Europese certificaten erkend wanneer de certificatie- dienstverlener in een lid-staat geaccrediteerd is in het kader van een in dat land bestaande vrijwillige accredita- tieregeling, wanneer het certificaat gegarandeerd wordt door een in een andere lid-staat gevestigde dienstverlener, of wanneer het certificaat of de certificatiedienstverlener in het kader van een bi- of multilaterale overeenkomst tussen de Gemeenschap en derde landen of internationale organisaties is erkend. 3. 7. 1. Het Comité is het met geen van deze voorschrif- ten eens. In naam van het vrije verkeer wordt voorbijge- gaan aan de beginselen van wederkerigheid, die aan de mondiale integratie van de handel — en niet uitsluitend de elektronische handel — ten grondslag zouden moeten liggen. De in lid 1 van artikel 7 aangegeven richtsnoeren — met name die betreffende accreditering in een lid-staat van dienstverleners uit derde landen, en die betreffende de garanties die door een Europese dienstverlener gege- ven worden voor een certificaat dat door een derde land is afgegeven — zijn aanvaardbaar, mits dienstverleners en certificaten uit alle EU-lid-staten door het derde land op analoge of gelijkwaardige wijze behandeld worden. 3. 7. 2. Met betrekking tot erkenning van een certifi- caat of een dienstverlener uit een derde land op grond van een bilaterale overeenkomst met een lid-staat, merkt het Comité op dat vaststelling van een dergelijke regel tot concurrentiedistorsies tussen lid-staten zal leiden, in het bijzonder tussen landen met „liberalere” regelingen en andere landen. Het vrije verkeer van diensten mag niet gebruikt worden als een paard van Troje om operators of producten uit derde landen op grond van een bilateraal akkoord met slechts één lid-staat in de EU binnen te brengen. Ter verdediging van het tegenovergestelde 3. 7. 3. standpunt kan niet worden aangevoerd dat er bepaalde precedenten bestaan, zoals die welke uit de tweede Bankrichtlijn voortvloeien: in het kader van deze richtlijn oefent de lid-staat die als „gastheer” optreedt namelijk voortdurend controle uit en staat hij garant voor de soliditeit en de solvabiliteit van het uit het derde land afkomstige bedrijf, dat hoe dan ook fysiek aanwezig dient te zijn op zijn grondgebied; hierbij is dus sprake van voorwaarden waaraan in het geval van de garanties betreffende elektronische handtekeningen allesbehalve is voldaan. 3. 8. Artikel 8 De in dit artikel genoemde voorschriften geven geen aanleiding tot specifiek commentaar, met uitzondering van de bepalingen in lid 4 over het gebruik van pseudoniemen. Desgevraagd moet de dienstverlener de gegevens over de identiteit van de houder van het pseudoniem met instemming van de houder zelf aan de overheid kunnen overleggen. Het richtlijnvoorstel geeft geen antwoord op de vraag naar de positie van de dienstverlener ingeval de pseudoniemhouder geen toe- stemming geeft om zijn identiteit aan de overheid bekend te maken. 3. 8. 1. Het tweede deel van lid 4 van artikel 8 roept eveneens vragen op. Wanneer de nationale wetgeving vereist — in het geval van een onderzoek naar strafbare feiten m. b. t. het gebruik van elektronische handtekenin- gen onder een pseudoniem — dat de dienstverlener de identiteitsgegevens van de persoon in kwestie bekend maakt, wordt deze daarvan na afronding van het onderzoek op de hoogte gesteld. 3. 8. 2. Het Comité vraagt zich af of het wel verstandig is zo ver in detail te treden: als het onderzoek voltooid is, weet de persoon in kwestie immers allang dat zijn gegevens bekend zijn gemaakt. Deze regel lijkt dus overbodig. Verder wijst het erop dat wanneer het begrip „nationale wetgeving” wordt gebruikt, duidelijk moet worden aangegeven om welke nationale wetgeving het gaat: die van het land van de dienstverlener, hetgeen 15. 2. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 40/33 waarschijnlijk is, of die van het land van de pseudoniem- houder (ervan uitgaande dat dat bekend is), of die van de overheid van een andere lid-staat. Daar wij ons hier — niet uitdrukkelijk maar wel duidelijk — op het terrein van de criminaliteitsbestrijding bevinden, zou in de richtlijn nauwkeuriger moeten worden aangegeven wel- ke procedures gevolgd moeten worden en wat de rechten en plichten van de dienstverleners zijn. heel goed zelf de lid-staten en de betrokken partijen raadplegen. Daarvoor is geen tussenliggende instantie nodig met bevoegdheden die de Commissie zelf ook heeft. Bovenal gaat het hierbij om een werkwijze die de Commissie normaal gesproken ook al hanteert. Er valt derhalve niet in te zien waarom een dergelijke verzwaring van de administratieve procedure, die volgens het Comité de efficiency niet ten goede komt, noodzakelijk zou zijn. 3. 8. 3. Alles in aanmerking genomen vraagt het Comité zich af of het niet verstandiger zou zijn de tekst van het gehele artikel te herzien en er hierin simpelweg op te wijzen dat de bepalingen van de richtlijnen over de bescherming van persoonsgegevens en de bestrijding van het witwassen van geld volledig van toepassing zijn; uiteindelijk bestaan er in dit opzicht geen verschillen tussen transacties op papier en transacties langs elektro- nische weg. 3. 9. Artikelen 9 en 10 Deze artikelen gaan over de oprichting van een „Comité voor elektronische handtekeningen”, bestaande uit ver- tegenwoordigers van de lid-staten en voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie. Dit comité wordt geraadpleegd over de eisen voor certificatiedienst- verleners, alsmede over normen voor de productie van elektronische handtekeningen. Het wordt door de Commissie ingelicht over de uitkomsten van de periodieke ontmoetingen van de Commissie met bedrij- ven, gebruikers en consumenten. 3. 9. 1. Het Comité neemt nota van dit initiatief, maar vraagt zich af of zo’n comité wel echt nodig is; op grond van haar institutionele taken kan de Commissie namelijk Brussel, 2 december 1998. 3. 10. Artikelen 12 en 13 In deze twee artikelen, die wat logica en chronologie is betreft in de verkeerde volgorde lijken te staan, bepaald dat de richtlijn uiterlijk 31 december 2000 door de lid-staten moet zijn omgezet en dat de Commissie uiterlijk 31 december 2002 voor de eerste keer bij het Europees Parlement en de Raad verslag uitbrengt over de werking van de richtlijn. Het Comité heeft er herhaaldelijk op gewezen (1) dat er voor het zeer brede gebied van de informatiemaatschappij dringend behoefte is aan uniforme wetgeving. Men kan zich afvragen of de lid-staten werkelijk zo veel tijd moet worden gegeven om aan de richtlijn te voldoen, temeer daar verscheidene lid-staten met grote ijver in zeer korte tijd eigen wetgeving hebben ingevoerd. De invoering van — feitelijk maar een klein aantal — harmonisatiemaatregelen zou van de nationale wetgevers niet al te veel tijd en inspanning moeten vragen. Naar het oordeel van het Comité is een periode van één jaar vanaf de datum van goedkeuring van de richtlijn voldoende om eventuele — bescheiden — wijzigingen op de bestaande regels door te voeren of nieuwe teksten op te stellen. (1) PB C 284 van 14. 9. 1998; PB C 157 van 25. 5. 1998; PB C 19 van 21. 1. 1998. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité B. RANGONI MACHIAVELLI