title: Έκθεση σχετικά με τους τρόπους βελτίωσης της συγκρισιμότητας των στατιστικών για την παρακολούθηση και την αξιολόγηση της προόδου στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την ανεργία, η οποία εκπονήθηκε εν όψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Βιέννης

eurovoc_concepts:
EU employment policy
employment statistics
member country
social indicator
unemployment

text: ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ Βρυξέλλες, 01. 12. 1998 COM(1998)698 τελικό ΕΚΘΕΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΟΑΟΥ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΠΟΝΗΘΗΚΕ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ (υποβληθείσα από την Επιτροπή) ΕΚΘΕΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΠΟΝΗΘΗΚΕ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ Ιστορικό Τον Νοέμβριο χου 1997, χο έκχακχο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χου Λουξεμβούργου ενέκρινε χις Καχευθυνχήριες Γραμμές χου 1998 για χην πολιχική απασχόλησης χων κραχών μελών. Ειδικόχερα, χα κράχη μέλη ανέλαβαν δέσμευση ως προς χρεις ποσοχικοποιημένους σχόχους που καλύπχουν ολόκληρη χην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή χην χαχεία ενεργοποίηση χων νέων ανέργων, χων ενηλίκων ανέργων καθώς και χην παροχή ευκολόχερης πρόσβασης σχην καχάρχιση ή σε μέχρα απόκχησης δεξιοχήχων για χους ανέργους. Τα κράχη μέλη επίσης κλήθηκαν να επιλέξουν συγκεκριμένους σχόχους πολιχικής για χις λοιπές Καχευθυνχήριες Γραμμές, ανάλογα με χις εθνικές περιστάσεις. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επίσης συμφώνησε όχι η ευρωπαϊκή σχραχηγική για χην απασχόληση θα έπρεπε να σχηρίζεχαι σε κοινούς δείκχες βασιζόμενους σε συγκρίσιμες σχαχισχικές. Τον Μάιο χου 1998, η Επιχροπή εξέτασε με ποιον χρόπο χα κράχη μέλη υλοποιούσαν τις πολιχικές δεσμεύσεις χους με συγκεκριμένες ενέργειες σχο πλαίσιο χων εθνικών σχεδίων δράσης (ΕΣΔ). Σχην ανακοίνωση χης, η Επιχροπή καχέληγε σχο συμπέρασμα ότι «η έλλειψη καχαλλήλων δεικχών για χις εθνικές πολιχικές απασχόλησης είναι μία από τις λιγότερο ικανοποιηχικές πλευρές χων ΕΣΔ» και όχι «οι αδυναμίες δημιουργούν πρόβλημα ιδιαίχερα σχην περίπχωση χων χριών επιχειρησιακών στόχων που αφορούν όλη την ΕΕ». Επομένως, η Επιτροπή κάλεσε επειγόντως τα κράτη μέλη να ανανεώσουν τις προσπάθειες τους, σε συνεργασία με την ίδια, για να αναπχύξουν συγκρίσιμους δείκχες απασχόλησης, από πλευράς τόσο συνολικών επιδόσεων όσο και προσπαθειών και αποχελεσμάτων χης πολιχικής. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χου Κάρνχιφ αναγνώρισε την ανάγκη για βελτίωση και λεπτότερη ρύθμιση των στατιστικών απασχόλησης και των κοινωνικών στατιστικών που χρησιμοποιούνται για τους εν λόγω δείκτες σε επίπεδο ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: «Απαιτούνται επίσης περαιτέρω προσπάθειες για τον καθορισμό συγκρίσιμων δεικτών προόδου, όπου αυτό είναι αναγκαίο, και για την εξασφάλιση της αποτελεσματικής συμμετοχής των κοινωνικών εταίρων. Η Επιτροπή ανέλαβε να καταρτίσει έκθεση, για τη σύνοδο κορυφής της Βιέννης, σχετικά με τους τρόπους βελτίωσης της συγκρισιμότητας των στατιστικών που χρησιμοποιούνται εν προκειμένω. » Η παρούσα έκθεση ανταποκρίνεται στην εντολή αυτή. Αξιολογεί την μέχρι στιγμής πρόοδο όσον αφορά την ανάπτυξη μιας κατάλληλης δέσμης δεικτών για την παρακολούθηση της στρατηγικής για την απασχόληση, προσδιορίζει τις προτεραιότητες για τη βελτίωση της συγκρισιμότητας το>ν στατιστικών απασχόλησης και τ<υν κοινωνικών στατιστικών που χρησιμοποιούνται για τους εν λόγω δείκτες, και επιδεικνύει τομείς για δράση προτεραιότητας. Η μέχρι στιγμής πρόοδος σχετικά με την ανάπτυξη δεικτών απασχόλησης * *- 4 Από την έγκριση χων Καχευθυνχήριων Γραμμών για την Απασχόληση χον Δεκέμβριο χου 1997, συνχελέσχηκε πρόοδος χόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ΕΕ σχεχικά με χην ανάπτυξη κοινών δεικτών απασχόλησης. Σε επίπεδο ΕΕ, φαίνεχαι όχι θα επιτευχθεί συναίνεση μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των κρατών μελών στο πλαίσιο της Επιτροπής Απασχόλησης και Αγοράς Εργασίας (ΕΑΑΕ) και της Επιτροπής Οικονομικής Πολιτικής σχετικά με ορισμένα κρίσιμα κριτήρια που πρέπει να τηρούνται κατά την ανάπτυξη των εν λόγω κοινών δεικτών. Η δέσμη δεικτών θα πρέπει να είναι περιορισμένη από πλευράς αριθμού, ευανάγνωστη, συναφής προς την πολιτική και συνεκτική. Επιπλέον, η σύσταση της δέσμης δεικτών πρέπει να καταστεί διαχρονικά σταθερή, αφήνοντας ταυτόχρονα περιθώρια για την προσαρμογή στις μεταβαλλόμενες ανάγκες της πολιτικής, όπως ορίζονται στη Στρατηγική για την Απασχόληση. Τέλος, οι δείκτες πρέπει να βασίζονται κυρίως σε στατιστικές πηγές σε επίπεδο ΕΕ και να συμπληρώνονται, μόνον όπου αυτό είναι αναγκαίο, με πληροφορίες και δεδομένα από συγκρίσιμες σε αποδεκτό βαθμό εθνικές πηγές. Οι δείκτες αυτοί πρέπει να εμπίπτουν σε δύο κατηγορίες: • Βασικοί δείκτες επιδόσεων: δείκτες οι οποίοι επιτρέπουν τόσο την παρακολούθηση κατά ευανάγνωστο τρόπο των σημερινών τάσεων στην αγορά εργασίας όσο και βασικές συγκρίσεις μεταξύ χωρών από άποψης συνολικών στόχων επιδόσεων. 11 δέσμη βασικών δεικτών επιδόσεων θα πρέπει να δρα ως ένα είδος μηχανισμού «έγκαιρης προειδοποίησης» για την παρακολούθηση της προόδου χων κραχών μελών όσον αφορά χην ανχιμεχώπιση χου προβλήμαχος της απασχόλησης, ενώ χαυτόχρονα θα εντοπίζει τα σχετικά δυνατά και αδύνατα σημεία της εκάστοτε εθνικής κατάστασης και θα αξιολογεί το εάν τα κράτη μέλη συγκλίνουν προς προσδιορίσιμους στόχους αναφοράς (σημεία αναφοράς). • Δείκτες πολιτικής: δείκτες οι οποίοι επιτρέπουν την παρακολούθηση, αφενός, των προσπαθειών που καταβάλλει το κάθε κράτος μέλος για να μεταφέρει τις Κατευθυντήριες Γραμμές για την Απασχόληση στην εθνική πολιτική και, αφετέρου, της προόδου σχετικά με την επίτευξη των στόχων του, όπως αυτοί εκτίθενται στις Κατευθυντήριες Γραμμές. Οι εν λόγω δείκτες θα είναι, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, ποσοτικής φύσης. Δείκτες επιδόσεων Η Επιτροπή Απασχόλησης και Αγοράς Εργασίας (ΕΑΑΕ) συγκρότησε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων που θα είναι υπεύθυνη για την τεχνική εργασία ανάπτυξης κοινών δεικτών απασχόλησης. Το Ιούλιο του 1998, η ομάδα εμπειρογνωμόνων είχε ήδη συμφωνήσει για μια δέσμη βασικών δεικτών επιδόσεων για την παρακολούθηση των συνολικών επιδόσεων των κρατών μελών σχετικά με τη Στρατηγική για την Απασχόληση (βλ. Παράρτημα). Πρόκειται για εννέα δείκτες που αφορούν την απασχόληση, την ανεργία και σχετικές με την απασχόληση οικονομικές μεταβλητές, ο καθένας εκ των οποίων κατανέμεται ανά φύλο. Αυτή η δέσμη εννέα βασικών δεικτών επιδόσεων έχει ήδη χρησιμοποιηθεί από την Επιτροπή στο σχέδιο Κοινής Έκθεσης για την Απασχόληση του 1998, προκειμένου να υποστηρίξει τόσο την ανάλυση της κατάστασης της απασχόλησης στα κράτη μέλη, όσο και τη συγκριτική αξιολόγηση της θέσης εκκίνησης τους σε σχέση με χις καλύτερες επιδόσεις σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η εγκυρόχηχα της εν λόγω πρώχης δέσμης βασικών δεικχών επιδόσεων βασίζεχαι σχο γεγονός όχι σχηρίζονχαι σε ένα σύσχημα κοινών μεθόδων και ορισμών που έχουν συμφωνηθεί σε επίπεδο ΕΕ από χα κράχη μέλη. Ορισμένες αδυναμίες παραμένουν όσον αφορά χον χρόπο εφαρμογής χων εν λόγω μεθόδων και ορισμών, οι οποίες πρέπει να ανχιμεχωπισχούν επειγόνχως. Έχει συνχελεσχεί πρόοδος σχον χομέα χης επικαιρόχηχας, ιδίως σε σχέση με χην έρευνα εργαχικού δυναμικού, πράγμα που καθισχά δυνατή χη διάθεση εύλογα συμβαχών εχήσιων δεδομένων για όλα χα κράχη μέλη σχα χέλη χου πρώχου χριμήνου χου επόμενου έχους. Τούχο ενισχύθηκε από χην έκδοση χου κανονισμού 577/98 χου Συμβουλίου, για χη θέσπιση μιας συνεχούς κοινοχικής έρευνας εργαχικού δυναμικού. Η εφαρμογή χου μέσου αυχού σε όλα χα κράχη μέλη είναι ουσιώδους σημασίας για χην μελλονχική παροχή, σε χριμηνιαία βάση, περισσόχερο συγκρίσιμων, αξιόπισχων και λεπχομερών δεδομένων σχετικά με χην απασχόληση σε όλα χα κράχη μέλη. Ενχούχοις, μια χέχοια δέσμη βασικών δεικχών δεν μπορεί να θεωρηθεί ούχε εξανχληχική, ούχε αμεχάκληχα καθορισμένη. Η πλήρης αξιολόγηση χης στρατηγικής και της υλοποίησης των ΕΣΔ προϋποθέτει μια διεξοδική ανάλυση, βασιζόμενη τόσο σε ποιοτικές πληροφορίες όσο και σε ποσοτικά δεδομένα, πέραν αυτής που επιτρέπουν οι εν λόγω δείκτες. Πολλές πηγές, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ΕΕ, θα είναι επίσης αναγκαίες προκειμένου να διεξαχθεί μια κατάλληλη διαδικασία αξιολόγησης. Με το πέρασμα του χρόνου, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι άλλοι δείκτες θα προστεθούν ή θα αντικαταστήσουν τους σημερινούς, ανταποκρινόμενοι σε αναθεωρήσεις των στατιστικών που καλύπτουν ολόκληρη την ΕΕ ή σε νέες εξελίξεις της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την απασχόληση. Δείκτες πολιτικής Στο σχέδιο Κοινής Έκθεσης για την Απασχόληση του 1998, η Επιτροπή εφιστά την προσοχή στην έλλειψη καταλλήλων δεδομένων για την παρακολούθηση των πολιτικών απασχόλησης και αγοράς εργασίας στα κράτη μέλη. Η αδυναμία αυτή δυσχεραίνει, για παράδειγμα, την επακριβή εκτίμηση του βαθμού συμμόρφωσης των κρατών μελών με τους τρεις επιχειρησιακούς στόχους που σχετίζονται τόσο με την προληπτική προσέγγιση της ανεργίας των νέων και της μακροχρόνιας ανεργίας, όσο και με το στόχο ενεργοποίησης του 20%. Εντούτοις, τα κράτη μέλη συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι η πρόοδος αναφορικά με την εφαρμογή αυτών των καχευθυνχήριων γραμμών θα πρέπει να αξιολογείχαι με διαφάνεια και, σχο μέχρο χου δυναχού, χρησιμοποιώνχας ποσοχικούς δείκχες. Διάφορα κράχη μέλη ανέφεραν προσπάθειες για χη βελχίωση χων εθνικών στατιστικών συστημάτων τους για σκοπούς παρακολούθησης. Δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στη συλλογή δεδομένων σχετικά με τις ροές από και προς την μακροχρόνια ανεργία, τη συμμετοχή σε ενεργά μέτρα και τον εντοπισμό των πληθυσμών στόχων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μέθοδοι που εφαρμόζονται στα εθνικά μητρώα ανεργίας υφίστανται ριζική αλλαγή. Η ομάδα εμπειρογνωμόνων της ΕΑΑΕ έχει πλέον αρχίσει τις εργασίες της σχετικά με την ανάπτυξη δεικχών για χην παρακολούθηση χων πολιχικών, ιδίως όσον αφορά την επίτευξη των τριών επιχειρησιακών στόχων που καλύπτουν ολόκληρη την ΕΕ. Μια μικρή ειδική ομάδα κρατών μελών έχει συγκροτηθεί για να διευθύνει τις συζητήσεις σχετικά με τις προπαρασκευαστικές τεχνικές εργασίες, έτσι ώστε να καταρτιστεί μια πρόταση η οποία θα εξεταστεί από την ΕΑΑΕ στις αρχές του 1999. Πρόκειται για φιλόδοξο έργο το οποίο ενδέχεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, να συνεπάγεται τη 6 βελχίωση της ποιότητας των ερευνών και τη μεταρρύθμιση των εθνικών διοικητικών πηγών, προκειμένου να διευκολυνθεί η χρήση των πληροφοριών που βασίζονται σε μητρώα. Η βελτίωση της συγκρισιμότητας των στατιστικών απασχόλησης και των κοινωνικών στατιστικών της ΕΕ Από την έγκριση, τον Δεκέμβριο του 1997, των Κατευθυντήριων Γραμμών για την Απασχόληση του 1998, συντελέστηκε σαφής πρόοδος όσον αφορά την ανάπτυξη δεικχών επιδόσεων σχην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρώτη δέσμη εννέα βασικών δεικχών επιδόσεων βασίζεχαι σχις εργασίες χης Eurostat και των εθνικών στατιστικών υπηρεσιών για να διασφαλιστεί ένας αποδεκτός βαθμός συγκρισιμότητας των στατιστικών, μεταξύ των κρατών μελών, στο ευρωπαϊκό σύστημα εθνικών λογαριασμών, στην κοινοτική έρευνα εργατικού δυναμικού και στις εναρμονισμένες στατιστικές για την ανεργία. Ωστόσο, αν και εξαιρετικά πολύτιμη, η πρόοδος αυτή είναι σαφώς ανεπαρκής για να ανταποκριθεί στις ανάγκες που προέκυψαν από τη νέα παρακολούθηση και αξιολόγηση των εθνικών πολιτικών για την απασχόληση που συνεπάγεται η διαδικασία του Λουξεμβούργου. Υπάρχουν ακόμη σημαντικά περιθώρια βελτίωσης των σημερινών στατιστικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την απασχόληση και τους λοιπούς σχετικούς τομείς, προκειμένου να επιτευχθούν αποδεκτά πρότυπα από πλευράς συνάφειας της πολιτικής, έγκαιρης διαθεσιμότητας και πλήρους συγκρισιμότητας μεταξύ των κρατών μελών. Επιπλέον, τα κράτη μέλη και η Επιτροπή πρέπει να προοδεύσουν μαζί όσον αφορά την ανάπτυξη κοινών δεικτών πολιτικής, ιδίως για την παρακολούθηση των τριών ποσοτικοποιημένων στόχων της πρόληψης και της ενεργοποίησης που καλύπτουν ολόκληρη την ΕΕ. Σχις περιπχώσεις όπου δεν διαχίθενται ακόμη συγκρίσιμες στατιστικές σε επίπεδο ΕΕ, καθίσταται αναγκαία η προσφυγή σε πληροφορίες και δεδομένα απο εθνικές έρευνες ή πηγές που βασίζονται σε μητρώα, πράγμα που απαιτεί σημαντική διαφάνεια και συνεργασία εκ μέρους των κρατών μελών, προκειμένου να διασφαλιστεί η μεγαλύτερη δυνατή συγκρισιμότητα και κάλυψη. Οι τομείς στους οποίους απαιτούνται κατά προτεραιότητα περαιτέρω εργασίες, τρέχοντα προβλήματα από πλευράς προκειμένου συγκρισιμότητας ή χαμηλής ποιότητας των δεδομένων, είναι οι εξής: να αντιμετωπιστούν τα 1. Απασχόληση Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο οι χάσεις όσο και χο επίπεδο χης απασχόλησης εξακολουθούν να μεχρούνχαι με βάση ανεπαρκώς συγκρίσιμες σχαχισχικές μεταξύ των κρατών μελών. Αφενός, χρησιμοποιούνται διαφορετικές έννοιες από τις εθνικές στατιστικές υπηρεσίες για τη συλλογή δεδομένων σχετικά με την απασχόληση που παρέχονται στους Ευρωπαϊκούς Οικονομικούς Λογαριασμούς (ισοδύναμα πλήρους απασχόλησης στην Ιταλία και στις Κάτω Χώρες έναντι αριθμού απασχολούμενων ατόμων στα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Αφετέρου, η σημερινή έρευνα εργατικού δυναμικού δεν παρέχει σε κάθε κράτος μέλος μια καλή μέτρηση των μεταβολών που προκύπτουν με το πέρασμα του χρόνου: ο σχεδιασμός του δείγματος και το πρότυπο εναλλαγής δεν εξασφαλίζουν πάντα αξιόπιστες εκτιμήσεις των καθαρών μεταβολών επιπλέον, η σύγκριση των δεδομένων για την απασχόληση που σχετίζονται με διαδοχικές περιόδους αναφοράς, οι οποίες καλούνχαι «ανχιπροσωπευχικές», ενδέχεται να αντικατοπτρίζει ιδιαιτερότητες των περιόδων αναφοράς της έρευνας και να διαστρεβλώνει τη μέτρηση της ανάπτυξης της απασχόλησης. Η πραγματοποίηση μιας συνεχούς έρευνας εργατικού δυναμικού σε όλα τα κράτη μέλη, σύμφωνα με τον κανονισμό 577/98 του Συμβουλίου, θα επιφέρει ουσιαστική βελτίωση της σημερινής κατάστασης. Εντούτοις, τα κράτη μέλη πρέπει να αναγνωρίσουν την κατεπείγουσα ανάγκη εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού. Η πλειοψηφία των κρατών μελών διενεργούν ήδη (ή ετοιμάζονται να διενεργήσουν) συνεχείς έρευνες εργατικού δυναμικού. Σε πολλά κράτη μέλη όμως, η μετάβαση από την υφιστάμενη ετήσια έρευνα σε μια συνεχή έρευνα απαιτεί μια ουσιαστική περίοδο προσαρμογής και δεν προβλέπεται να πραγματοποιηθεί παρά μόνο μεταξύ του 2000 και του 2002 (Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο), ενώ στη Γερμανία και στην Αυστρία, δεν προβλέπεται ακόμη η μετάβαση προς μια συνεχή έρευνα. 2. Ανεργία Χρησιμοποιούνται δύο κύρια συστήματα για τη συλλογή στατιστικών ανεργίας, είτε τα εθνικά μητρώα ανέργων, είτε οι έρευνες εργατικού δυναμικού. Οι βασιζόμενες σε μητρώα στατιστικές για την ανεργία (που χρησιμοποιούνται ευρέως σε αρκετά κράτη μέλη για εθνικούς σκοπούς) εξαρτώνται από τους εθνικούς κανονισμούς και διοικητικές διαδικασίες. Δεδομένου ότι τα τελευταία ενδέχεται να αλλάξουν με τον καιρό και να διαφέρουν σε σημαντικό βαθμό από τη μία χώρα στην άλλη, οι βασιζόμενες σε μητρώα στατιστικές ανεργίας είναι ελάχιστα συγκρίσιμες τόσο διαχρονικά, όσο και μεταξύ χωρών. Ως εκ τούτου, δεδομένα αυτού του είδους μπορεί μεν να είναι χρήσιμα για την παρακολούθηση των πολιτικών, αλλά είναι σαφώς ακατάλληλα για την εκτίμηση συγκρίσιμων ποσοστών ανεργίας. Σε επίπεδο ΕΕ, το εναρμονισμένο ποσοστό ανεργίας που δημοσιεύεται μηνιαίως από την Eurostat, το οποίο χρησιμοποιεί κυρίως δεδομένα της έρευνας εργατικού δυναμικού, βασίζεται σε μια από κοινού συμφωνημένη μέθοδο εφαρμογής του ορισμού της ανεργίας του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ΔΓΕ). Η χρησιμοποίηση του ορισμού της ανεργίας του ΔΓΕ και η ερμηνεία του από την Κοινότητα συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην καλύτερη συγκρισιμότητα των στατιστικών ανεργίας που χρησιμοποιούνται στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ωστόσο, η συγκρισιμότητα των στατιστικών που βασίζονται στον ορισμό του ΔΓΕ αμφισβητείται ακόμη συχνά: δεδομένου ότι διαφέρουν από τις βασιζόμενες σε μητρώα στατιστικές, προκαλούν σύγχυση στους μη εμπειρογνώμονες· ο ορισμός του ΔΓΕ και η ευρωπαϊκή ερμηνεία του παραμένουν κάπως ασαφείς και δεν εφαρμόζονται με την ίδια αυστηρότητα σε όλα τα κράτη μέλη· οι στατισχικές χου ΛΓΈ για χην ανεργία βασίζονται or. έρευνες εργατικού δυναμικού το>ν οποίων τα ερωτηματολόγια διαφέρουν μεταξύ τίον κρατών μελών με αποτέλεσμα να εξασθενίζουν τη συγκρισιμότητα των αποτελέσματος τ<ον ερευνών η έλλειψη συνεχούς έρευνας καθιστά αναγκαία την εκτίμηση των μηνιαίων αριθμητικών δεδομένων και των ετησίων μέσων όρων χρησιμοποιώντας βασιζόμενα σε μηχρώα δεδομένα, χα οποία δεν αποχελούν πάνχα συναφείς δείκχες για την ανεργία όπως αυτή ορίζεχαι από χο ΔΓΕ. Η αυσχηρή εφαρμογή ενός από κοινού συμφωνημένου ορισμού σε όλα χα κράχη μέλη, σε συνδυασμό με μια μεγαλύχερη εναρμόνιση χων ερωτημαχολογίων της έρευνας εργατικού δυναμικού, θεωρείχαι όχι θα άρει σε μεγάλο βαθμό την αμφισβήτηση γύρω από χις σχαχισχικές ανεργίας. Τούτο θα ενισχυθεί περαιχέρω από την άμεση εφαρμογή μιας συνεχούς έρευνας σε όλα τα κράτη μέλη. 3. Δεδομένα ροής για την ανεργία Οι κατευθυντήριες γραμμές 1 και 2 για την απασχόληση ορίζουν τους εξής στόχους: ανάλογα με την ηλικία χους, οι άνεργοι πρέπει να επωφελούνχαι από ένα μέχρο απασχόλησης πριν κλείσουν έξι ή δώδεκα μήνες στην ανεργία. Η παρακολούθηση της υλοποίησης χων δύο αυχών καχευθυνχήριων γραμμών απαιχεί λεπχομερή και συγκρίσιμα δεδομένα σχεχικά με χις εισροές στην ανεργία, στη μακροχρόνια ανεργία και στις δράσεις κατάρτισης ή επαγγελματικής ένταξης. Πρόκειται για τον μοναδικό τρόπο αξιολόγησης, αφενός, της συμμόρφωσης των εθνικών πολιτικών με την προληπτική προσέγγιση όπως καθορίστηκε για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και. αφετέρου, της αποτελεσματικότητας τους. Σύμφωνα με μια πρώτη διαπίστωση στην οποία καχέληξαν οι υπηρεσίες χης Ευρωπαϊκής Επιχροπής, η διαθεσιμόχηχα χων δεδομένων ροής ποικίλει σημαντικά ανάλογα με το κράτος μέλος. Για παράδειγμα, ορισμένα μόνον κράτη μέλη ενδέχεται να είναι σε θέση. με βάση τα υφιστάμενα αρχεία εγγραφής στην ανεργία, να αξιολογήσουν 6 ή 12 μήνες μετά την εγγραφή, χην αναλογία χων εγγεγραμμένων ανέργων οι οποίοι: > επωφελήθηκαν από ένα μέχρο απασχόλησης και εγκαχέλειψαν χην ανεργία· > επωφελήθηκαν από ένα μέχρο απασχόλησης και δεν εγκαχέλειψαν την ανεργία· > δεν επωφελήθηκαν από ένα μέτρο απασχόλησης και εγκατέλειψαν την ανεργία· > δεν επωφελήθηκαν από ένα μέτρο απασχόλησης και δεν εγκατέλειψαν την ανεργία. Σε κοινοτικό επίπεδο, κανένα μέσο δεν επιτρέπει προς το παρόν ni συγκέντρωση δεδομένων αυτού του είδους. Στο μέλλον, θα μπορούσαν ίσως να ληφθούν είτε μέσω της διαχρονικής αξιοποίησης των διοικητικών αρχείων εγγραφής στην ανεργία, είτε μέσω της διεξαγωγής ερευνών σε αντιπροσωπευτικό δείγμα των ατόμων που εισέρχονται στην ανεργία. Η εξαντλητική διαχρονική αξιοποίηση των διοικητικών αρχείων θα παρέχει λεπτομερή δεδομένα από πλευράς ηλικίας, φύλου ή προσόντων. Ωστόσο, πρέπει ακόμη να επιλυθούν σοβαρά μεθοδολογικά προβλήματα για να εξασφαλιστεί η συγκρισιμότητα τέτοιων δεδομένων, αφού οι διοικητικοί ορισμοί της ανεργίας και των ενεργών μέτρο>ν ποικίλουν από χώρα σε χώρα. Επιπλέον, απέχουμε πολύ ακόμα από μια τέτοια συστηματική καταγραφή στα περισσότερα κράτη μέλη. Οι δειγματοληπτικές έρευνες θα εξασφαλίζουν από την αρχή μια καλύτερη συγκρισιμότητα, αλλά το κόστος για τη συγκέντρωση λεπτομερών δεδομένων ενδέχεται να είναι υψηλό, πράγμα που θα συνεπάγεται ένα δείγμα σημαντικού μεγέθους. Αυχές οι δύο δυναχόχηχες πρέπει να αποχελέσουν ανχικείμενο μιας συγκριχικής μελέχης χου κόσχους και χων αναγκαίων προθεσμιών υλοποίησης. Τα κράτη μέλη που δεν είναι σε θέση να εκχιμήσουν χην εν λόγω καχανομή χων εγγεγραμμένων ανέργων με βάση χα υφισχάμενα αρχεία πρέπει > είχε να αναδιοργανώσουν χη διαχείριση χων αρχείων εγγραφής σχην ανεργία καχά χρόπο ώσχε να επιχρέπεχαι η καχάλληλη διαχρονική αξιοποίηση χους σχο πλαίσιο χου σχεδίου που αποβλέπει στη δημιουργία μιας νέας βάσης δεδομένων σχεχικά με χις ενεργείς πολιτικές για χην αγορά εργασίας· > είχε να διενεργούν χακχικές δειγμαχοληπχικές έρευνες (μικρής εμβέλειας) σε δείγμαχα εγγεγραμμένων ανέργων. 4. Δεδομένα σχετικά με τις δαπάνες και τους συμμετέχοντες σε ενεργά μέτρα για την αγορά εργασίας Πέρυσι, τα κράτη μέλη συμφώνησαν να επιδιώξουν τον κοινό στόχο της ενεργοποίησης του 20% τουλάχιστον όσον αφορά τους ανέργους που συμμετέχουν σε κατάρτιση ή σε. παρόμοια μέτρα. Αυτή η Κατευθυντήρια Γραμμή έχει ληφθεί υπόψη από την πλειοψηφία των κρατών μελών. Ο εν λόγω στόχος λήφθηκε ως σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των εθνικών στόχων. Εντούτοις, εξακολουθούν να υπάρχουν αποκλίσεις που αφορούν την ερμηνεία από τα κράτη μέλη του τύπου των μέτρων στα οποία η εν λόγω κατευθυντήρια γραμμή θα έπρεπε να εφαρμόζεται ή τον ορισμό των πληθυσμών στόχων. Η ποιότητα των δεδομένων που βασίζονται σε μητρώα επίσης ποικίλει έντονα μεταξύ των κρατών μελών. Όλα αυτά δυσχεραίνουν σημαντικά την αξιολόγηση σε συγκρίσιμη βάση της εφαρμογής αυτής της σημαντικής κατευθυντήριας γραμμής σε επίπεδο ΕΕ. Είναι ανάγκη να αναπτυχθούν κοινοί δείκτες πολιτικής βάσει μιας κοινής ερμηνείας των κατευθυντήριων γραμμών και μιας σε μεγάλο βαθμό συγκρίσιμης βάσης δεδομένων. 11 ανάπτυξη μιας νέας βάσης δεδομένων για την Πολιτική της Αγοράς Εργασίας (ενδεχομένως ως ειδικής ενότητας του ESSPROS - ευρωπαϊκού συστήματος ολοκληρωμένων στατιστικών κοινωνικής προστασίας) αναμένεται να παρέχει ποσοτικές πληροφορίες, οι οποίες θα χρησιμεύουν για την παραγωγή δεικτών εισροής για τη μέτρηση της προσπάθειας που έχουν καταβάλλει οι κυβερνήσεις σχετικά με την εφαρμογή των κατευθυντήριοι γραμμών, ιδίως εκείνων που εστιάζονται στην πρόληψη και την ενεργοποίηση. Η νέα βάση δεδομένων μπορεί όμως επίσης να χρησιμεύει για την παρακολούθηση των κατευθυντήριων γραμμών σε άλλους τομείς, όπως είναι οι ίσες ευκαιρίες μεταξύ γυναικών και ανδρών, το σύστημα φορολογίας και παροχών, οι πολιτικές υπέρ των ατόμων με ειδικές ανάγκες, κλπ. Γενικότερα, θα χρησιμεύει για την παροχή μιας μοναδικής σειράς συγκρίσιμων δεδομένων για διερευνητική ανάλυση στον τομέα της πολιτικής για την αγορά εργασίας. Η πρόοδος στον εν λόγω τομέα έχει ζωτική σημασία για την ορθή παρακολούθηση πον Κατευθυντήριων Γραμμών για την Απασχόληση. Ενώ, αφενός απαιτείται επίσης και μια μεθοδολογικι'ι πρόοδος σε επίπεδο ΕΕ, αφετέρου είναι αναγκαίο όλα τα κράτη μέλη να αναλάβουν τη σταθερή δέσμευση να παρέχονται τα απαιτούμενα δεδομένα με χις λεπχομέρειες και χην επικαιρότηχα που απαιτούνται. 5. Επέκταση του πεδίου για συγκρίσιμα δεδομένα σε τομείς σχετικούς με την απασχόληση 10 Ενώ ποσοτικοί στόχοι καθορίζονται μόνο για τις τρεις πρώτες κατευθυντήριες γραμμές, η παρακολούθηση της προόδου όσον αφορά και τους τέσσερις πυλώνες των Κατευθυντήρκυν Ι ραμμών για χην Απασχόληση απαιτεί την ανάπτυξη νέων δεικτών σε ορισμένους τομείς, όπου η σύγκριση χων ενεργειών και χων επιχευγμάχων χης πολιτικής είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά και εφικτή. Παραδείγματα τέτοιων τομέων είναι: • η σχολική αποτυχία, η οποία μετρείται με βάση το ποσοστό των νέων που εγκαταλείπουν το σχολικό σύστημα πρόωρα· • τα επίπεδα συμμετοχής στην δια βίου εκπαίδευση· • οι υπηρεσίες φροντίδας για τα παιδιά· • η έναρξη το>ν επιχειρησιακών δραστηριότητος- • η απασχόληση σε νέες υπηρεσίες και στην κοινωνική οικονομία. Τα στατιστικά συστήματα έχουν να διαδραματίσουν ένα σαφή ρόλο στην παροχή των απαιτούμενο)ν ποσοτικών πληροφοριών για να υποστηριχθούν νέοι δείκτες στους τομείς αυτούς. Για παράδειγμα, η έρευνα για τη συνεχή επαγγελματική κατάρτιση (CVTS) αποτελεί πηγή συγκρίσιμων πληροφοριών σχετικά με τα επίπεδα συμμετοχής των υπαλλήλων σε κατάρτιση στο πλαίσιο των επιχειρήσεων, η οποία απαιτεί τακτική ενημέρωση. Παρομοίως, η έρευνα εργατικού δυναμικού μπορεί να παρέχει συναφή δεδομένα για την εκτίμηση του ποσοστού των υπαλλήλων ή αυτοαπασχολούμενων που συμμετέχουν σε κάποια μορφή κατάρτισης σχετικής με την εργασία. Η σχεδιαζόμενη ειδική ενότητα σχετικά με τη μετάβαση από το σχολείο στην εργασία στο πλαίσιο της ΕΕΔ αναμένεται να παρέχει δεδομένα τα οποία θα μετρούν καλύτερα τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζουν οι νέοι για την πρόσβαση τους στην απασχόληση. Ι Ιαρά το σημαντικό ρόλο τους, χα στατιστικά συστήματα δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε ολόκληρη την ποικιλία απαιτήσεων που συνεπάγεται η παρακολούθηση το>ν κατευθυντήρκυν πηγές συμπληρωματικής πληροφόρησης, όπ(ος παρατηρητήρια, δίκτυα και εμπερισταπυμένες μελέτες, υπό τον όρο ότι παρέχουν συναφείς, συγκρίσιμες και έγκυρες πληροφορίες. γραμμών. Πρέπει χρησιμοποιούνται και άλλες να Τομείς δράσης Βάσει της αποκτηθείσας πείρας κατά το πρώτο έτος της διαδικασίας του Λουξεμβούργου και της αξιολόγησης της εφαρμογής της, η Επιτροπή έχει προσδιορίσει τους εξής το αεί ς δράσης: • πρέπει να βελτιωθεί η συγκρισιμότητα της μέτρησης της απασχόλησης και της ανεργίας, από πλευράς τόσο επιπέδων όσο και διαχρονικών μεταβολών • πρέπει να αναπτυχθούν αξιόπιστα δεδομένα ροής σχετικά με την απασχόληση και την ανεργία, που να επιτρέπουν την παρακολούθηση της προληπτικής προσέγγισης για τη χαλιναγώγηση της εισροής στη μακροχρόνια ανεργία· • πρέπει να συλλεχθούν συγκρίσιμα δεδομένα σχετικά με τις δαπάνες και τη συμμετοχή σε ενεργητικές πολιτικές για την αγορά εργασίας, τόσο συνολικά όσο και με έναν αποδεκτό βαθμό υποδιαιρέσείυν 11 • είναι εμφανές όχι υπάρχει ανάγκη να παραχθούν συγκρίσιμα σχαχισχικά δεδομένα αναφορικά με τη μετάβαση από χο σχολείο σχην εργασία, τη δια βίου εκπαίδευση και χο σύσχημα φορολογίας και παροχών. Πρέπει να ανχιμεχωπισχούν επειγόνχως χα προβλήμαχα χα σχεχικά με τη μεθοδολογία, χη συλλογή δεδομένων, κλπ. Καθορισχική και άμεση πρόοδος προς χην καχεύθυνση αυχή μπορεί να επιχευχθεί σχους ακόλουθους χομείς προχεραιόχηχας από χα κράχη μέλη, σε συνεργασία με χην Επιτροπή: => πρέπει να εισαχθεί και να υλοποιηθεί χο συνχομόχερο δυναχόν (χο 2002 χο αργόχερο) εναρμονισμένα εργαχικού δυναμικού (με περισσόχερο έρευνα η συνεχής ερωχημαχολόγια) σε όλα χα κράχη μέλη· =» πρέπει να αναπχυχθεί περαιχέρω η χυποποίηση χων μεθόδο)ν και xow ορισμών σε επίπεδο ΕΕ (ιδίως χου ορισμού χης ανεργίας)· => πρέπει να συμφωνηθούν και να εφαρμοσχούν καχάλληλες σχαχισχικές διαδικασίες για χην παρακολούθηση χων δύο πρώχων καχευθυνχήριων γραμμών (μέσω χης διαχρονικής ανάλυσης χων μηχρώων ανέργων ή μέσω δειγμαχοληπχικών ερευνών χων εγγεγραμμένων αχόμων). Η Επιτροπή: • θα συνεχίσει τη συνεργασία χης με χα κράχη μέλη για χην ανάπτυξη κοινών ορισμών εννοιών και για την εκπόνηση ερευνούν και ερωτηματολογίων • θα εξετάσει επειγόντως την εφικτότητα της παραγωγής συγκρίσηκον δεδομένοι σε. νέους τομείς πολιτικής, οι οποίοι δεν καλύπτονται επαρκώς από το σημερινό στατιστικό σύστημα χης Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η πολιχική χης αγοράς εργασίας, η δυναμική της απασχόλησης και της ανεργίας, η δια βίου εκπαίδευση, η μετάβαση από το σχολείο στην εργασία και τα συστήματα φορολογίας και παροχών • θα συνδράμει τα κράτη μέλη, στο μέτρο των διαθέσιμων πόρων, για την ανάπτυξη νέων δεικτών και μεθοδολογιών με στόχο τη βελτίωση χης συγκρισιμόχηχας των εθνικών στατιστικών. Τα κράτη ιιέλη καλούνται: • να εξασφαλίσουν τη λήψη των αναγκαίων μέτρων για τη συμμόρφωση με τις κοινές μεθόδους και τους κοινούς ορισμούς, όπως συμφωνήθηκε σε κοινοτικό επίπεδο, τόσο για τις έρευνες όσο και για την εκμετάλλευση των πηγών δεδομένοι που βασίζονται σε μητρώα· • να εξασφαλίσουν την άμεση εφαρμογή του πρόσφατου κανονισμού σχετικά με την έρευνα εργατικού δυναμικού, και ιδίως τη μετάβαση σε συνεχείς έρευνες· • να εξετάσουν και να επιλέξουν μεταξύ των διαφόρων επιλογών για την παρακολούθηση των δύο πρώτων Κατευθυντήριων Γραμμών για την Απασχόληση (διαχρονική ανάλυση των μητρώων ανεργίας ή δειγματοληπτικές έρευνες των εγγεγραμμένων ατόμων). 12 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΒΑΣΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΩΝ Αείκτες απασγόλησης [όλοι οι δείκτες θα κατανέμονται ανά φύλο| 1. Συνολική αύξηση της απασχόλησης 2. Συνολικό ποσοστό απασχόλησης Ορισμός m Ετήσια μεταβολή του συνολικά απασχολούμενου πληθυσμού· %. Συνολικά απασχολούμενος πληθυσμός (15-64 ετών) ως αναλογία του συνολικού πληθυσμού της ίδιας ομάδας ηλικίας· %. Σειρές αναφοράς για την απασχόλ. ΕΕΔ 3. Συνολικό ποσοστό απασχόλησης (ισοδύναμα πλήρους απασχόλησης) Σύνολο απασχολούμενων ατόμων (15-64 ετών), σταθμισμένο με τις διαφορές στον μέσο αριθμό δεδουλευμένων ωρών, ως αναλογία του συνολικού πληθυσμού της ίδιας ομάδας ηλικίας· %. ΕΕΔ/ εκτιμήσεις EU- ROSTAT Αιτιολόγηση Τυποποιημένος στόχος για την αξιολόγηση της Στρατηγικής για την Απασχόληση (ΣΑ). Τυποποιημένος δείκτης για την παρακολούθηση ενός σημαντικού στόχου επιδόσεων της ΣΑ. Περιλαμβάνονται όλες οι ομάδες ηλικίας από 15 έο)ς 64 ετο>ν, σύμφο>να με τη συνηθέστερη πρακτική στη σχετική βιβλιογραφία. Δείκτης που προορίζεται να συμπληρώσει την ανάγνωση του ποσοστού απασχόλησης, το οποίο είναι μια απλή μέτρηση της απασχόλησης μέσω μιας κατά κεφαλήν καταμέτρησης, συνυπολογίζοντας τις διαφορές στο μέσο αριθμό δεδουλευμένων ωρών ανά απασχολούμενο άτομο. Για τις ομάδες ηλικίας, ισχύει η παραπάνω σημείωση (Δείκτης 2). Αείκτες ανεργίας (όλοι οι δείκτες θα κατανέμονται ανά φύλο| hié'-"',: '*Λ 4. Συνολικό ποσοστό ανεργίας 5. Ποσοστό ανεργίας των νέων 6. Ποσοστό μακροχρόνιας ανεργίας ^φ^^;ΐ Ώ-Pm. Σύνολο των ανέργων ατόμων (ορισμός ΔΓΕ) ως ποσοστό του συνολικά ενεργού πληθυσμού· %. Σύνολο των ανέργων νέων (15-24 ετών) ως ποσοστό του συνολικού πληθυσμού της ίδιας ομάδας ηλικίας· %. Σύνολο μακροχρόνια ανέργου πληθυσμού (>12 μήνες· ορισμός ΔΓΕ) ως αναλογία του συνολικά ενεργού πληθυσμού· %. Αιτιολόγηση ΕΕΔ Τυποποιημένος δείκτης για την αξιολόγηση της στρατηγικής κατά της ανεργίας. ΕΕΔ ΕΕΔ Τυποποιημένος δείκτης για την παρακολούθηση ενός ουσιώδους στόχου της στρατηγικής, δηλαδή της επίπτωσης της ανεργίας στους νέους. Τυποποιημένος δείκτης για την παρακολούθηση ενός ουσιώδους στόχου της στρατηγικής, δηλαδή της μείωσης της υφιστάμενης μακροχρόνιας ανεργίας στην οικονομία. Οικονομικοί δείκτες σγετικοί αε την απασγόλυση: •'••Αεί] OplOj 7. Πραγματική ανάπτυξη του ΑΕγχΠ Ετήσιος μέσος όρος· %. •jïM f|É$-; Αιτιολόγηση Εθν. Αογ. Μέτρηση της συνολικής δραστηριότητας: δείκτης του συνολικού όγκου παραγιογής στην οικονομία. 8. Φαινομενική αύξηση της Ανάπτυξη του ΑΕγχΠ ανά απασχολούμενο και ανά Εθν. Μέτρηση της έντασης της απασχόλησης της ανάπτυξης: δείκτης ο οποίος συσχετίζει τον 13 TrapaywyiKOTTjTai; napayoyiKOTT^Tai; xr\q Epyaoiaq xr\q Epyaoiaq 5e5ou>. eD^evri cbpa- %. SeSouXeu^evri cbpa- %. Aoy. Aoy. auvoXiKo 6yKO xr\q 7rapaycoyf|<; |i£ TOV 6yKO auvoXiKo 6yKO xr\q 7rapaycoyf|<; |i£ TOV 6yKO spyaaiaq nov anaiTEiTai yia va rcapaxGei. spyaaiaq nov anaiTEiTai yia va rcapaxGei. 9. npaynariKO KOCTOI; 9. npaynariKO KOCTOI; epyaoiaq avd epyaoiaq avd j^ovdSa j^ovdSa Αύξηση της συνολικής Αύξηση της συνολικής αντιστάθμισης ανά μισθωτό, αντιστάθμισης ανά μισθωτό, προσαρμοσμένη ως προς την προσαρμοσμένη ως προς την παραγωγικότητα της εργασίας παραγωγικότητα της εργασίας και τον αποπληθωριστή του και τον αποπληθωριστή του ΑΕγχΠ· %. ΑΕγχΠ· %. Εθν. Εθν. Λογ. Λογ. Μέτρηση του κόστους εργασίας Μέτρηση του κόστους εργασίας προσαρμοσμένου ως προς την προσαρμοσμένου ως προς την παραγωγικότητα: σύνθετος δείκτης ο οποίος παραγωγικότητα: σύνθετος δείκτης ο οποίος συνδυάζει τις μεταβολές του συνολικού συνδυάζει τις μεταβολές του συνολικού κόστους εργασίας, σε πραγματικές τιμές, με κόστους εργασίας, σε πραγματικές τιμές, με εκείνες της παραγωγικότητας της εργασίας. εκείνες της παραγωγικότητας της εργασίας. 14 ISSN 0254-1483 COM(98) 698 τελικό ΕΓΓΡΑΦΑ GR 17 04 16 01 Αριθ. καταλόγου : CB-CO-98-724-GR-C Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L-2985 Λουξεμβούργο


title: Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om "Förslag till rådets förordning (EG) om ämnen som bryter ned ozonskiktet"

eurovoc_concepts:
ESC opinion
dangerous substance
ozone
pollution control measures
stratospheric pollutant
stratospheric pollution

formats: html pdf print

text: C 40/34 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 15. 2. 1999 Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om ”Förslag till rådets förordning (EG) om ämnen som bryter ned ozonskiktet” (1999/C 40/11) Den 23 oktober 1998 beslutade rådet att i enlighet med artikel 130s i EG-fördraget rådfråga Ekonomiska och sociala kommittén om ovannämnda förslag. Sektionen för jordbruk, landsbygdsutveckling och miljö som ansvarat för det förberedande arbetet i ärendet antog sitt yttrande den 29 oktober 1998. Föredragande var Sergio Colombo. Vid sin 359:e plenarsession den 2-3 december 1998 (sammanträdet den 2 december 1998) antog Ekonomiska och sociala kommittén följande yttrande med 99 röster för, 1 röst emot och 2 nedlagda röster. 1. Inledning Kommittén stöder föreliggande förslag, med 1. 1. undantag för nedanstående synpunkter och noterar att det utgör en extremt relevant översyn som består av följande: a) Ytterligare åtgärder avseende klorfluorkolväten (HCFC) — Taket (”cap”) för saluföring inom gemenskapen av klorfluorkolväten minskas från 2,6 % till 2 %. — Skärpta bestämmelser om slutanvändning av klorfluorkolväten i artikel 5 i förordningen. — Frysning och avveckling av produktionen av klorfluorkolväten. b) Avveckling av produktion och användning av me- tylbromid till den 1 januari 2001, med undantag för ”kritiska användningsområden”. c) Generellt förbud mot saluföring och användning av klorfluorkarboner och andra fullständigt halogene- rade ämnen. d) Begränsad handel för exportlicenser som infördes i Montrealprotokollet i september 1997). (i enlighet med systemet 2. Allmänna kommentarer 2. 1. Kommittén har med intresse följt utvecklingen av gemenskapsbestämmelserna om ämnen som bryter ned ozonskiktet och har noterat och stött de framsteg som gjorts. Kommittén har också sett positivt på de resultat som uppnåtts tack vare den tekniska utveckling- en, en utveckling som skett enlighet med den ökande medvetenhet om riskerna för vår planets framtid och också med de internationella åtaganden som gjorts inom ramen för Montrealprotokollet (1). 2. 2. ESK har alltid framhållit att insatsen att skydda ozonskiktet måste drivas på internationell nivå (endast genom medverkan från ett maximalt antal länder kan påtagliga resultat uppnås). Man måste samtidigt i förhandlingarna mer effektivt föra ut gemenskapens ståndpunkt inom ramen för Montrealprotokollet och också ha en förmåga att påverka genom trovärdiga europeiska åtgärder som visar vägen för hur man eliminerar ämnen som hotar ozonskiktet samt pekar på framkomliga vägar för alternativa lösningar, inom den tidsram som presenteras i kommissionens förslag. Redan i yttrandet om femte ramprogrammet (2) 2. 3. underströk kommittén, i kapitlet om miljöpolitiken på internationell nivå, det åliggande och ansvar som Europeiska unionen måste ikläda sig på grund av sin långt utvecklade industrialisering och höga teknologiska nivå, sina stora ekonomiska resurser samt allmänhetens stora miljömedvetande. ESK:s yttrande (3) om den än- dring av Montrealprotokollet som antogs i Köpenhamn 1992, där kommittén ställde sig positiv till att metylbro- mid inkluderades, och till gemenskapens ”roll som föregångare”, stöder i princip också det förslag till förordning som nu lagts fram. Detta gäller också för kommitténs omfattande yttrande från 1993 (4) om den uppdaterade förordningen om ämnen som bryter ned ozonskiktet. I det yttrandet hänvisas uttryckligen till det femte miljöhandlingsprogrammet. I det sistnämnda yttrandet gladde sig ESK åt 2. 3. 1. de resultat som uppnåtts av den europeiska industrin vad gäller alternativa lösningar och uppmuntrade den till att fortsätta på den inslagna vägen. Det är endast på så sätt som vi kan rädda jordens framtid, och det kan också ge konkurrensfördelar på lång sikt. 2. 3. 2. förslag. Dessa påpekanden gäller även föreliggande (1) Antogs 1987 och sedermera ändrat i London 1990, i Köpenhamn 1992 och i Montreal 1997 (den sistnämnda ändringen träder i kraft den 1 januari 1999). (2) EGT C 287, 4. 11. 1992. (3) EGT C 201, 26. 7. 1993. (4) EGT C 52, 19. 2. 1997. 15. 2. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 40/35 2. 4. Kommittén noterar följaktligen med tillfredsstäl- lelse att de teknologiska framsteg som gjorts av vissa industrisektorer, som tack vare forskning och investe- ringar tagit fram ersättningssubstanser, gör det möjligt för Europa att lägga tidpunkten för phasing out tidigare än vad protokollet stipulerar. Man kan konstatera att vid internationella förhandlingar — som vid Kyoto- konferensen — är den europeiska ståndpunkten den mest ”långtgående” och dessutom uppbackad av studier av genomförbarhet och konkreta exempel. 2. 5. Problemet är dock att man vid ett eventuellt unilateralt initiativ att tidigarelägga elimineringen av ämnena måste ta hänsyn till handelspartnernas beteende (direkta konkurrenter i produktionen som USA och Japan och utvecklingsländer som importerar från EU eller till vilka EU-företag är utlokaliserade), samt även till förmågan att vid förhandlingarna utöka antalet länder som stöder den europeiska linjen. Man kan inte heller bortse ifrån vad som också sägs i inledningen i punkt 1. 3 (16) att det europeiska förslaget att minska produktionen av klorfluorkolväten inte rönte någon framgång vid parternas nionde möte i Montreal 1997. Om Europeiska unionen vill gå vidare på den vägen måste den samtidigt intensifiera ansträngningarna vid förhandlingarna för att uppnå konkreta resultat. 2. 5. 1. Man kan inte heller negligera att en rad länder dröjt med att ratificera ändringarna till Montrealproto- kollet. Länder, vars utveckling har så stor betydelse för världsekonomin, som Kina och Indien har inte ratificerat ändringen från Köpenhamn om klorfluorkolväten. Att det finns olika tidsplaner på internationell nivå när det gäller att eliminera dessa ämnen minskar effekten av de mest avancerade åtgärder om de inte tillämpas generellt, bland annat genom att utnyttja de ekonomiska mekanis- mer som förutses i Montrealprotokollet för att hjälpa utvecklingsländerna vid omställningen. 2. 6. Man måste förhindra att USA och Japan tar över kontrollen av marknaderna från de europeiska industrierna när de minskar sin tillverkning (HCFC) och att nämnda industrier flyttar sina fabriker till utvecklingsländerna (de så kallade artikel 5-länderna), vilket endast leder till minskad sysselsättning i Europa. 2. 7. Man måste vidare säkerställa att förbudet mot metylbromid inte gynnar länder som har ett mer gynn- samt klimat för alternativa metoder, något som skulle ge nackdelar för jordbruket i Medelhavsländerna. Jord- bruket i dessa länder är dessutom utsatt för konkurrens som från utvecklingsländerna runt Medelhavet, kommer att använda metylbromid till 2015. Förutom undantagen för kritiska användningsområden, som med- lemsstaterna själva utfärdar, måste man i utvecklings- samarbetet främja motsvarande förfaranden i mottagar- länderna. Kommittén noterar att kommissionen gjort 2. 7. 1. en studie av kostnaderna för och konsekvenserna av avvecklingen av metylbromid (med exempel på lyckade ersättningssubstanser) samt anordnat en workshop på Teneriffa (april 1997) om alternativ till metylbromid för länderna i Sydeuropa. Det gäller att gå vidare i den riktningen med initiativ som gör det möjligt att göra pilotprojekten allmängiltiga. 2. 8. Kommittén konstaterar vidare att frågan rörande kontroller av de bannlysta ämnena alltjämt är delvist olöst, bland annat beroende på smugglingen av klor- fluorkarboner (CFC). Europeiska unionens trovärdighet riskerar att undermineras om man inte lyckas se till att befintliga förordningar efterlevs på grund av en illegal handel med CFC. Tillämpningen av förbudet mot CFC varierar kraftigt, vilket har extremt negativa konsekvenser för miljön. ESK hänvisar till uttalandet i punkt 1. 11 i yttrandet från 1993 om kravet att utföra stränga kontroller för att förhindra att användarna eventuellt kringgår de restriktioner som föreläggs i förordningen (1). 2. 9. Kommittén har noterat kritiken från industrins och jordbrukets sida; dessa intressen befarar att man kommer att tappa marknadsandelar till konkurrerande länder. Det finns utan tvivel bland producenterna företag som redan kombinerar produktionen av HCFC med ersättningssubstanser och som kommer att kunna anpas- sa sig till en tidigareläggning av tidsplanen, men det finns också användare (ofta små och medelstora företag) som investerat i apparatur och anläggningar som inte är lätta att ställa om och som fortfarande måste amorteras. Vi menar att kommissionens förslag kommer att medföra strukturomvandling inom vissa sektorer, men med stöd av den tekniska utvecklingen kan den genomföras utan att marknadsläget störs på längre sikt. Det innebär att kommissionens mål kan uppnås inom den planerade tidsramen; kommissionen anser att undantagsbestäm- melser skall kompensera orimliga konsekvenser i det enskilda fallet, så att sysselsättningsläget inom den europeiska industrin och på jordbrukets arbetsmarknad inte skall påverkas negativt. 2. 10. Kommittén uppmanar kommissionen att mer noggrant undersöka möjligheterna med en angreppsme- tod där man gör en distinktion mellan de olika klorfluor- kolvätena på grundval av deras miljöpåverkan, så att man kan påskynda avvecklingen av de skadligaste, dvs. (1) EGT C 52, 19. 2. 1997. C 40/36 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 15. 2. 1999 med störst ozonnedbrytande potential (ozone depletion potential). Det är naturligtvis inte alltid möjligt att ersätta HCFC med hög ODP med HFCF med låg ODP, det beror på den specifika användningen och tillämpningen. En urskillningslös behandling av HCFC ter sig dock föga berättigad ur miljösynpunkt. 2. 11. ESK uppmanar vidare kommissionen att mer ingående studera ersättningsämnen ur säkerhetssyn- punkt (problemen med kolvätenas eldfängdhet och ammoniakens giftighet). I urvalskriterierna för ersätt- ningsämnena och vid avvecklingen av befintliga produk- ter bör man ta hänsyn till en kombination av parametrar för ODP (ozonnedbrytande potential), GWP (Global Warming Potential, global uppvärmningspotential), VOC (Volatile Organic Compounds, flyktiga organiska föreningar), giftighet, eldfängdhet, tillverkningskostna- der, installation samt avveckling. 2. 12. Kommittén vill dessutom framhålla de kopp- lingar som forskarna nu börjar göra mellan växthus- effekten och ozonhålet och uppmanar till en bättre samordning av de insatser som skall göras i enlighet med Kyoto-avtalen (lägga till fluorkolväten (HFC) till de sex växthusgaserna) och Montrealprotokollet. 2. 13. frågan Kommittén konstaterar slutligen att om återvinning av använda kontrollerade ämnen och läckage från kontrollerade ämnen är mycket viktigt när det gäller att minska miljöeffekterna. Man måste uppmuntra tillkomsten av lämpliga avvecklingsanlägg- ningar och säkerställa att de anställda får en kvalificerad och lämplig utbildning för ändamålet, i syfte att få en övergång till ämnen som är mindre skadliga för ozonet. På så sätt kan man få ytterligare miljövinster och också skapa nya arbetstillfällen. 3. Särskilda kommentarer 3. 1. Artikel 2 (Definitioner) 3. 1. 1. Det vore lämpligt att införa en strecksats angående den globala uppvärmningspotentialen, enligt IPCC:s definition (Intergovernmental Panel on Climate Change), för att kunna göra en bedömning av den totala effekten på miljön av ersättningsämnena. 3. 2. Artikel 3:2 (Metylbromid) 3. 2. 1. Kommittén noterar att undantagen för kritisk användning regleras i bilaga V och att dessa skall anmälas till kommissionen. Genom en regelbundet återkommande rapport i frågan skulle man kunna bedöma läget och se vilka åtgärder som skall vidtas för att uppmuntra till minskad användning av metylbromid och till användning av alternativa metoder, med hjälp av strukturfonderna. 3. 2. 2. Vad beträffar undantagen för nödlägen kan gränsen 60 dagar tyckas alltför snäv, därför bör en motiverad flexibilitet införas. 3. 3. Artikel 3:3 (Klorfluorkolväten) 3. 3. 1. Kommittén uppmanar kommissionen att un- dersöka möjligheterna till att modulera minskningen av tillverkningen av HFCF, på basis av den ozonnedbrytan- de potentialen (ODP), så att man minskar det totala utsläppet ODP och förhindrar utsläpp av alternativa ämnen med hög växthuseffekt (GWP). 3. 3. 2. I den översyn som skall göras före utgången av 2002 uppmanar ESK att man noga beaktar användnings- säkerheten samt den totala miljöeffekten av tillgängliga alternativa ämnen och teknologier. 3. 4. Artikel 4 (Begränsning av saluföring och använd- ning av kontrollerade ämnen) 3. 4. 1. Denna bestämmelse bör möjliggöra en minsk- ning av den illegala handeln, i synnerhet med CFC. Men med tanke på svårigheten att genomföra omfattande kontroller av användningen, uppmanar kommittén till att man i större omfattning tillgriper frivilliga instrument som ekologisk märkning och certifiering i enlighet med gemenskapens miljöstyrnings- och miljörevisionsord- ning (1), och på så sätt aktivt involverar användarna och konsumenterna i avvecklingsprocessen. 3. 5. Artikel 5 (Begränsning av användningen av klor- fluorkolväten) ESK föreslår att man bättre undersöker möjlig- 3. 5. 1. heten att använda miljövänligare alternativ vid tillverk- ningen av skumprodukter, detta skulle göra det möjligt att tidigarelägga avvecklingen av HCFC med höga ODP-värden för detta specifika användningsområde. 3. 5. 2. ESK uppmanar kommissionen — när det gäller undantag — att undersöka om det inte är lämpligt att utfärda tillfälligt tillstånd — av säkerhetsskäl — att använda HFCF i stället för halon i brandsläckningssys- tem där utrymmet är begränsat. 3. 6. Kapitel III (Handel) 3. 6. 1. Kommittén ser positivt på ansträngningarna att anpassa kontrollerna av importer och exporter till de krav som fastställdes i september 1997 i Montreal. Dubbelkontroller av information bör bidra till att minska den illegala handeln. Samarbetet mellan kon- trollmyndigheterna måste stärkas på internationell nivå. (1) Förordningar (EEG) nr 880/92 och (EEG) nr 1836/93. 15. 2. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 40/37 3. 7. Kapitel IV (Begränsning av utsläpp) Kommittén anser det ytterst viktigt att man 3. 7. 1. utvecklar gemensamma miljövänliga metoder för återvinning och nedbrytning av alla kontrollerade ämnen samt även fastställer minimikrav när det gäller utbildning av personal som arbetar med underhåll. På så sätt är det faktiskt möjligt att öka effektiviteten i åtgärderna att minska ämnena som bryter ner ozonskiktet och det är därför viktigt med ett ökat erfarenhetsutbyte mellan medlemsstaterna om bästa tillgängliga teknologi. A¨ ven på det området skulle gemenskapens miljöstyrnings- och miljörevisionsord- ning kunna spela en positiv roll (1). 3. 8. Artikel 20 (Sanktioner) 3. 8. 1. Kommittén välkomnar den strängare formule- ringen i denna artikel och undrar om det inte vore bra om kommissionen regelbundet rapporterade resultaten av anmälningarna från medlemsstaterna. En större genomblickbarhet skulle kunna främja avskaffandet av den illegala handeln. (1) Förordningar (EEG) nr 880/92 och (EEG) nr 1836/93. Bryssel den 2 december 1998. Ekonomiska och sociala kommitténs ordförande Beatrice RANGONI MACHIAVELLI Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om ”Sysselsättningspolitiken och rollen för organisationer inom näringsliv och samhälle i den Ekonomiska och monetära unionens tredje etapp” (1999/C 40/12) Den 29 januari 1998 beslutade Ekonomiska och sociala kommittén i enlighet med artikel 23. 3 i arbetsordningen att utarbeta ett yttrande om ”Sysselsättningspolitiken och rollen för organisationer inom näringsliv och samhälle i den Ekonomiska och monetära unionens tredje etapp”. Sektionen för Ekonomiska och monetära unionen, ekonomisk och social sammanhållning, som ansvarat för det förberedande arbetet, antog sitt yttrande den 20 oktober 1998. Föredragande var Thierry Dock. Vid sin 359:e plenarsession den 2-3 december 1998 (sammanträdet den 2 december 1998) antog Ekonomiska och sociala kommittén följande yttrande med 94 röster för, 3 emot och 2 nedlagda röster. 1. Den monetära unionen och det nya läget 1. 1. Införandet av den gemensamma valutan utgör en avgörande etapp i det europeiska byggnadsverket. Den skapar ett nytt läge i vilket många aktörer, bland dem arbetsmarknadens parter, kan komma att ändra uppträdande. Ur vissa synpunkter är ett sådant ändrat förhållningssätt helt nödvändigt och avgörande för huruvida man skall lyckas fullt ut med att skapa en monetär union i Europa. 1. 2. En av de viktigaste förändringarna till följd av att de nationella valutorna försvinner är att staterna förlorar växelkursinstrumentet. 1. 3. Den ekonomiska och monetära unionens tredje etapp innebär också att nya aktörer framträder eller stärks i sina positioner. 1. 3. 1. D e n e u r o p e i s k a c e n t r a l b a n k e n 1. 3. 1. 1. Målsättningen för det europeiska central- bankssystemet (ECBS) fastslås i artikel 105 i EG- fördraget: ”Huvudmålet för ECBS skall vara att upprätthålla prisstabilitet. Utan att åsidosätta detta mål skall ECBS stödja den allmänna ekonomiska politiken inom gemenskapen i syfte att bidra till att förverkliga gemenskapens mål enligt artikel 2. ”


title: Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om: - "Förslag till rådets förordning (EG) om ändring av rådets förordning (EEG) nr 3577/92 om frihet att tillhandahålla tjänster på sjötransportområdet inom medlemsstaterna (cabotage)", och - "Förslag till rådets förordning om bestämmelser för bemanning av fartyg i regelbunden passagerar- och färjetrafik mellan medlemsstater"

eurovoc_concepts:
ESC opinion
carriage of passengers
crew
ferryboat
freedom to provide services
maritime cabotage

text: 15. 2. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 40/3 Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om: — ”Förslag till rådets förordning (EG) om ändring av rådets förordning (EEG) nr 3577/92 om frihet att tillhandahålla tjänster på sjötransportområdet inom medlemsstaterna (cabotage)”, och — ”Förslag till rådets förordning om bestämmelser för bemanning av fartyg i regelbunden passagerar- och färjetrafik mellan medlemsstater” (1) (1999/C 40/02) Den 9 juli 1998 beslutade rådet i enlighet med artikel 84. 2 i EG-fördraget att rådfråga Ekonomiska och sociala kommittén om ovannämnda förslagen. Den 28 april 1998 beslutade kommittén att ge sektionen för transport och kommunikation i uppdrag att bereda detta ärende. Sektionen för transporter, energi, infrastruktur och informationssamhället, som fick i uppdrag att utarbeta kommitténs yttrande den 14 oktober 1998, antog sitt yttrande den 21 oktober 1998. Föredragande var Eduardo Chagas. Vid sin 359:e plenarsession den 2-3 december 1998 (sammanträdet den 2 december 1998) antog Ekonomiska och sociala kommittén följande yttrande med 95 röster för, 4 emot och 1 nedlagd röst. 1. Inledning Sysselsättningssituationen för gemenskapens sjö- 1. 1. män är mycket prekär, eftersom denna yrkeskategori ersätts alltmer av billigare arbetskraft från tredje land. I december 1996 arrangerades en internationell 1. 1. 1. konferens i Dublin i kommissionens regi. Konferensens tema var frågan ”A¨ r EU:s sjömän ett utdöende släkte?” och konferensen visade att det mycket riktigt finns anledning till oro. Siffror från kommissionen visar att antalet gemenskapsmedborgare på gemenskapsflaggade fartyg har sjunkit från 206 000 år 1985 till knappt 129 000 år 1995, dvs. med 37 %. 1. 2. Cabotage, i huvudsak öcabotage, är den sista sysselsättningsmöjligheten för ett stort antal personer sysselsatta inom gemenskapens sjöfart och utgör en nisch, för vilken gemenskapens kunskap på sjöfartsom- rådet spelar stor roll. Denna kunskap inom EU håller på att gå förlorad, vilket är mycket oroväckande och tar sig uttryck i att antalet personer sysselsatta inom gemenskapens sjöfart sjunker kraftigt. Enligt kommis- sionär Neil Kinnock kommer hela sjöfartsnäringen att påverkas om konkurrensen skärps och rederierna börjar avskeda sjöfolk från gemenskapen och i stället ersätter dem med personal från tredje land, som är dåligt betalda och inte åtnjuter samma minimiregler i fråga om socialt skydd (2). 1. 3. I kommissionens riktlinjer om statligt stöd till sjöfartsnäringen (3) konstaterar kommissionen att sjö- fartspolitiken skall syfta till — att främja sysselsättningen inom gemenskapen (till sjöss och i land); — slå vakt om kunskapen inom gemenskapens sjöfart och utveckla sjöfartskompetensen; — förbättra säkerheten. 1. 4. Konsekvenserna av att avreglera öcabotage kan i praktiken inte utvärderas tillräckligt förrän denna avreglering genomförts i januari 1999. Effekterna på såväl det arbetsmarknadsmässiga som det ekonomiska planet kommer att variera från en medlemsstat till en annan. 1. 4. 1. I norra Europa utförs öcabotage i begränsad utsträckning eller praktiskt taget inte alls, och konse- kvenserna för denna del av gemenskapen är således begränsade. 1. 4. 2. Det är i södra Europa och kring Medelhavet som cabotage, särskilt öcabotage, är som mest intensiv och skapar sysselsättning för sjömän från dessa regioner. 1. 5. Man måste finna lösningar eller ta fram bestäm- melser för att hindra snedvridning av konkurrensen mellan å ena sidan operatörer som tillhandahåller regelbundna sjötransporttjänster och å andra sidan mellan dessa och övriga transportsätt. Under konkur- rensmässigt riktiga förhållanden skulle utvecklingsmöj- ligheterna för öcabotage och sjöfart på korta sträckor vara goda, även inom passagerartrafiksektorn. (1) EGT C 213, 9. 7. 1998, s. 16-17. (2) Kommissionens pressmeddelande IP/98/387 av den 29 april 1998. (3) EGT C 205, 5. 7. 1997, s. 5. C 40/4 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 15. 2. 1999 2. Rådets förordning (EEG) nr 3577/92 (cabotage på sjöfartsområdet) och kommissionens andra rapport från 1997 Efter långa och svåra förhandlingar under sju år 2. 1. enades (EEG) nr 3577/92 (1), som innehåller en rad kompromisser i fråga om avregleringen av viss trafik. om förordning gemenskapen 2. 2. Följande kompromissresultat bör nämnas: — Artikel 3. 1 — Alla bemanningsfrågor för fartyg som utför fastlandscabotage skall regleras av bestämmel- serna i flaggstaten (utom när det gäller fartyg under 650 bruttoton). — Artikel 3. 2 — Alla bemanningsfrågor för fartyg som utför öcabotage skall regleras av bestämmelserna i värdstaten. — Artikel 3. 3 — För fraktfartyg över 650 bruttoton som utför öcabotage, när resan i fråga följer efter eller föregår en resa till eller från en annan stat, gäller dock bestämmelserna i flaggstaten i alla frågor som rör bemanning från och med den 1 januari 1999. — Artikel 3. 4 — Kommissionen skall lämna en rapport till rådet om de ekonomiska och arbetsmarknads- mässiga följderna av att avreglera öcabotage (före den 1 januari 1997) och lämna ett förslag som får innehålla ändringar av de bestämmelser om bemanning som fastställs i punkt 2 och 3, så att det slutgiltiga systemet skall kunna godkännas av rådet i rätt tid och före den 1 januari 1999. — Artikel 4. 2 — Varje medlemsstat har möjlighet att införa ”förpliktelser vid allmän trafik”. — Artikel 6 (punkt 1-3) — En övergångsperiod fastställs för undantagen från förordningens bestämmelser fram till den 1 januari 1999 (undantagen för Grekland utsträcks till den 1 januari 2004). 2. 3. Detta kompromisspaket har gjort det möjligt att garantera en fortsatt verksamhet för den sydeuropeiska flottan på dess traditionella marknader, med reservation för att undantagen gäller ända till övergångsperiodens slut. Näringens överlevnad kommer att bero hur avregle- ringen genomförs. 2. 4. Den rapport som nämns i artikel 3. 4 i förordning (EEG) nr 3577/92 överlämnades till rådet den 17 juni 1997 (2). (1) Förordning (EEG) nr 3577/92 av den 7 december 1992 om tillämpning av principen om frihet att tillhandahålla tjänster på sjötransportområdet inom medlemsstaterna (cabotage) — EGT L 364, 12. 12. 1992, s. 7. (2) Rapport från kommissionen till rådet om genomförandet av rådets förordning (EEG) nr 3577/92 om tillämpning av principen om frihet att tillhandahålla tjänster på sjötransportområdet inom medlemsstaterna (cabotage) 1995/1996 och om de ekonomiska och sociala konsekven- serna av liberaliseringen av cabotage (KOM(97) 296 slutlig). 2. 4. 1. Slutsatserna i rapporten går i huvudsak ut på att godstrafiken skall avregleras helt innan perioden för undantagsbestämmelser löper ut. Den nuvarande förordningen bör genomgå en grundlig omarbetning i fråga om de bestämmelser för besättningen som fastställs av värdstaten (artikel 3. 2). Dessa bestämmelser bör betraktas som ett tillfälligt undantag från de bestämmel- ser som normalt tillämpas i flaggstaten. 2. 4. 2. I fråga om den regelbundna persontrafiken på fartyg och färjor medger kommissionen att värdstaten kan tillämpa bestämmelserna om den andel av besätt- ningen som skall vara gemenskapsmedborgare. 3. Kommissionens förslag 3. 1. Förslag till rådets förordning (EG) om ändring av rådets förordning (EEG) nr 3577/92 om frihet att tillhandahålla tjänster på sjötransportområdet inom medlemsstaterna (cabotage) 3. 1. 1. Som ett led i den gemensamma sjöfartspolitiken och mot bakgrund av slutsatserna i den andra rapporten 1997 tillkännager kommissionen sin avsikt att ”främja anställning av välutbildade sjömän från gemenskapen, samt mer allmänt, till att gynna utveckling av sjöfarts- kunnandet i gemenskapen”. Dessutom vill kommissionen säkerställa lika 3. 1. 2. konkurrensvillkor för operatörer från olika medlemssta- ter som utnyttjar fartyg under olika flagg. Förslaget till ändring av förordning (EEG) 3. 1. 3. nr 3577/92 bygger på artikel 3. 4 i förordningen, enligt vilket det skall utformas en gemensam ram när det gäller fartygsbemanning. 3. 1. 4. Kommissionen har valt olika behandling be- roende på om reglerna skall tillämpas på fraktfartyg eller på passagerarfartyg som utför öcabotage, eftersom marknaden för regelbunden passagerartrafik i öcabotage skiljer sig ifrån marknaden för fraktcabotage. Enligt kommissionen har passagerartrafik mellan öar inget ekonomiskt samband med den internationella markna- den, eftersom dessa fartyg seglar på samma rutt flera år i sträck, det vill säga så länge de går i färjetrafik. Dessutom kräver regelbunden passagerartransport i allmänhet mer arbetskraft än rena godstransporter och är därför en viktig källa till arbetstillfällen för lokala sjömän. 3. 1. 5. Kommissionen föreslår att flaggstatsbestäm- melsen skall tillämpas när det gäller all godscabotage med fartyg på över 650 bruttoton, i enlighet med vad som överenskommits när det gäller öcabotage och fastlandscabotage. 15. 2. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 40/5 3. 1. 6. När det gäller regelbundna passagerartrans- porter föreslår kommissionen att värdstaten skall kunna kräva att hela besättningen ombord på passagerarfartyg i trafik inom värdstatens territorium skall vara medbor- gare i ett EU-land, under förutsättning att denna regel även tillämpas på fartyg i trafik under värdstatens egen flagg. Om det är tillåtet att anställa sjömän från tredje land skall flaggstatens aktuella arbetsvillkor gälla även för dem. 3. 1. 6. 1. Utöver de fartyg som går i regelbunden passagerar- och färjetrafik föreslår kommissionen att de fartyg som används för att transportera både passagerare och varor, och de fartyg som används i kryssningstrafik skall behandlas på samma sätt. 3. 2. Förslag till rådets direktiv om bestämmelser för bemanning av fartyg i regelbunden passagerar- och färjetrafik mellan medlemsstater 3. 2. 1. Kommissionen konstaterar att det finns risk för en successiv försämring av arbetsvillkoren för alla besättningsmedlemmar, vilket leder till att arbetstillfäl- len går förlorade för gemenskapsbesättningar på grund av att dessa efter hand helt eller delvis ersätts med personal från tredje land som anställts till mindre fördelaktiga villkor. Denna situation ligger till grund för kommissionens direktivförslag som rör arbetsvillkor för besättningsmedlemmar på fartyg i regelbunden passagerar- eller färjetrafik mellan medlemsstater (1) i syfte att säkerställa en fungerande inre marknad och undvika problem på grund av social dumping. Kommissionens direktivförslag anger att sjö- 3. 2. 2. män från tredje land skall ha samma arbetsvillkor som tillämpas i den medlemsstat där fartyget är registrerat. Om fartyget är utflaggat skall de bestämmelser gälla som ligger i linje med dem som gäller i den medlemsstat till vilken trafiken är närmast förbunden. Frågan om vilken av värdstaterna som trafiken är närmast förbun- den till avgörs på grundval av den plats varifrån verksamheten i praktiken förvaltas och den plats där den berörda personalen är bosatt. 3. 2. 2. 1. De ovannämnda arbetsvillkoren omfattar bland annat längsta arbetstid och kortaste vilotid, minsta antal betalda semesterdagar per år, minimilön, säkerhet, hälsa och hygien på arbetsplatsen, skyddsåtgärder när det gäller gravida kvinnor, lika behandling av män och kvinnor samt andra bestämmelser om icke-diskrimi- nerande behandling. 3. 2. 3. Kommissionen framhåller dessutom att man särskilt har sett till att detta förslag överensstämmer med EU:s internationella förpliktelser, i synnerhet när det gäller FN, OECD och WTO. Kommissionen konsta- terade att bestämmelserna är kompatibla och påpekar att liknande åtgärder redan har antagits för andra arbetstagarkategorier i Europaparlamentets och rådets direktiv 96/71/EG (2) om utstationering av arbetstagare i samband med tillhandahållande av tjänster. 4. Allmänna kommentarer 4. 1. Förslag till ändring av förordning (EEG) nr 3577/92 4. 1. 1. I den rapport som publicerades 1997 och i det aktuella förslaget till ändring av förordning (EEG) nr 3577/92 försöker man bemöta kraven i artikel 3. 4 i förordningen, enligt vilka man skall analysera de negati- va ekonomiska och sociala effekterna av öcabotagens avreglering och föreslå ändringar i de bestämmelser som rör besättningarnas nationalitet under punkt 2 och 3 i samma artikel. I kommissionens rapport påpekas det att ett 4. 1. 2. förlängt undantag från tillämpning av värdstatens regler när det gäller fraktfartyg på över 650 bruttoton som utför öcabotage inte är ekonomiskt berättigat. Däremot redogörs det inte tillräckligt klart för avregleringens aktuella effekter och dess negativa ekonomiska och sociala verkningar i framtiden när det gäller öcabotage. 4. 1. 3. Det finns anledning att ifrågasätta vissa punkter i kommissionens rapport, i synnerhet när det gäller följande: i) Kommissionens rapport anger att värdstatens vill- kor för besättningar (artikel 3. 2) måste beaktas som ett tillfälligt undantag från värdstatens normala system. Den analys som presenteras i rapporten stöds dock inte av några avgörande faktorer som berättigar till långvariga undantag från värdstatens vanliga villkor. Kommittén anser dock att bestämmelserna i arti- kel 3. 2 inte är att beaktas som ett tillfälligt undantag. Det handlar snarare om ett villkor som skiljer trafik i öcabotage från godstrafik. ii) Kommissionens rapport påpekar också att gods- cabotage ofta utförs av fartyg som används i både nationell och internationell trafik. Därför får inte de villkor som är tillämpliga på besättningar på fartyg i nationell trafik skilja sig i detta avseende ifrån de internationella bestämmelserna, det vill säga att värdstaten ansvarar för frågor som rör besättningen. Denna slutsats avspeglar inte den aktuella situatio- nen i de olika medlemsländerna, i synnerhet inte när det gäller fraktfartyg i öcabotage. De ökande kraven i form av kvalitet och regelbun- den service till öbefolkningar gör det nödvändigt (1) För närvarande utgör de anställda från tredje land på dessa fartyg nära 3 % av den totala personalstyrkan. (2) EGT L 18, 21. 1. 1997 s. 1. C 40/6 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 15. 2. 1999 att utföra specialiserade tjänster med fartyg som är tekniskt avancerade, särskilt utvecklade och uteslutande används i sådan trafik. När det gäller öcabotage i olika medlemsstater kräver den offentliga servicen, som omfattar krav på regelbundenhet, särskilda rutter och turtäthet, att fartyg i sådan trafik endast kan utnyttjas till detta ändamål. Mot bakgrund av detta måste kommissionens konstaterande när det gäller passagerartransporter i öcabotage, (jämför punkt 3. 2. 1) utsträckas till att även omfatta fraktfartyg som regelbundet används i denna typ av linjetrafik. iii) I vissa medlemsstater, där passagerartransporter på sjön inte är så betydelsefulla och där öcabotage i praktiken begränsar sig till godstransporter, är det fraktfartygen som utgör en källa till arbetstillfäl- len för det lokala sjöfolket. I Sydeuropa står fraktfartygen som utför öcabotage för 30 % av sysselsättningen inom sjöfartssek- torn (1). Eftersom dessa transporter inte kräver så mycket arbetskraft får det till följd att antalet berörda fartyg mycket högt. iv) Dessutom måste man känna till att de passagerar- fartyg som utnyttjas i öcabotage inte bara utnyttjas för sådana transporter utan de transporterar också varor på trailer eller ”mafis” (låga trailrar) eftersom de byggts som ro-ro-fartyg. Mot bakgrund av detta kan tillämpning av olika regler när det gäller besättningar på passagerarfartyg (som även trans- porterar varor) och besättningar på fartyg som enbart används för godstransporter leda till snedv- ridningar av konkurrensen, vilket är oacceptabelt med tanke på de särskilda villkor som gäller för öcabotage. 4. 1. 4. Som ett resultat av ovannämnda rapport har vissa medlemsstater föreslagit att bestämmelserna i artikel 3. 2 och 3. 3 i förordningen skall förbli oförändrade på obestämd tid. Avreglering av trafiken i öcabotage, som är planerad till den 1 januari 1999, hotar nämligen sjöfolkets sysselsättning i gemenskapen eftersom denna typ av transport — som vi redan har nämnt — är den sista källan till sysselsättning för dessa arbetstagare. 4. 1. 5. Samtidigt som kommittén ser positivt på detta förslag anser man att om förordningen skall ändras måste man ta hänsyn till att det för närvarande är värdstaten som är ansvarig för alla frågor som rör besättningen, inklusive den personal som är nödvändig för fartygets drift. Detta förhållande måste få fortsätta att gälla för all regelbunden öcabotage. (1) Förordning (EEG) nr 3577/92 av den 7 december 1992 om tillämpning av principen om frihet att tillhandahålla tjänster på sjötransportområdet inom medlemsstaterna (cabotage) — EGT L 364, 12. 12. 1992, s. 7. 4. 1. 5. 1. Dessutom måste man behålla kommissionens föreslagna utsträckning till fartyg som används för att transportera både passagerare och varor samt fartyg som används i kryssningstrafik. 4. 2. Direktivförslaget 4. 2. 1. Den diskussion som fördes i rådet vid utvärde- ringen av det aktuella direktivförslaget gav vid handen att tre huvudproblem föreligger: sysselsättningen och arbetskraften, utvecklingen av marknaden i riktning mot överkomliga priser och förenligheten i juridisk mening av detta förslag med andra rättsliga instrument som gäller utanför EU, samt eventuella motåtgärder från tredje lands sida. 4. 2. 2. Kommittén delar de målsättningar som kom- missionen fastslagit, så till vida att man i det aktuella direktivförslaget strävar efter att skydda sysselsättningen för EU:s sjömän samt att låta alla som sysselsätts inom denna transportsektor omfattas av arbetsvillkor som överensstämmer med allmänt godtagna normer inom gemenskapen. 4. 2. 2. 1. Enligt förslaget skall vidare de som driver regelbunden passagerar- och färjetrafik mellan medlems- staterna garanteras villkor som säkerställer lojal och rättvis konkurrens. 4. 2. 3. Det skulle vara lämpligt att kommissionen ser till att förslaget är juridiskt förenligt med internationella överenskommelser och instrument som binder medlems- staterna och EU i förhållande till tredje land och internationella organisationer, framför allt vad beträffar ILO-konventionerna 87 och 98, samt eventuell påverkan på arbetsmarknadsavtal mellan arbetsgivare i gemenska- pen och fackföreningar i tredje land. föreslagna direktivet är tillämpligt 4. 2. 3. 1. Det skulle dessutom kunna råda tvivel om huruvida det i inomeuropeisk trafik, utanför ramen för den nationella trafiken, i vilken EU ges extraterritoriell jurisdiktion i förhållande till fartyg som för tredje lands flagg, när dessa fartyg går i utomgemenskaplig trafik som skulle kunna anses utgöra internationell trafik. 4. 2. 4. Det är dessutom angeläget att bedöma verkan av liknande åtaganden på konkurrenskraften inom branschen, framför allt i förhållande till andra transport- sätt, utan att de sociala aspekternas inverkan glöms bort och utan att man bortser från sjötransporternas komparativa fördelar när det gäller ekonomi, miljö och säkerhet. Kommittén vill tillägga att om direktivets 4. 2. 5. tillämpning inskränks till medborgare i tredje land, skulle diskriminering kunna uppstå i förhållande till medlemsstaternas medborgare, eftersom flaggstatens sociala bestämmelser och arbetsvillkor skulle tillämpas på dessa, medan värdstatens regler skulle gälla för tredjelandsmedborgarna. 15. 2. 1999 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 40/7 A¨ ven om direktivet 96/71/EG inte är direkt 4. 2. 5. 1. tillämpligt på ombordanställda, anser kommittén att man inte får bortse från direktivets principer, eftersom dessa bör tillämpas på verksamheten. 4. 2. 6. Det gäller att se till att införandet av det föreslagna direktivet inte blir till förevändning för tredje land att vidta liknande åtgärder inom de olika sjötransportsektorerna, exempelvis beträffande kryss- ningsverksamhet. En sådan inställning skulle få negativa följder för tusentals ombordanställda som är anställda inom denna marknad och för gemenskapens sjöfartsnä- ring generellt. 5. Slutsatser 5. 1. Förslaget till ändring av förordningen 5. 1. 1. Utgångspunkten bör vara de allmänna princi- per för att främja sysselsättning och sjöfartskunnande till förmån för arbetstagare inom gemenskapen som återfinns i kommissionens meddelande. Hänsyn bör vidare tas till följande. i) O¨ cabotage är den enda möjligheten till sysselsätt- ning som finns kvar för ombordanställda inom gemenskapen. ii) Ett flertal medlemsstater instämmer inte i vissa av slutsatserna i den rapport från kommissionen som utgjort underlag för förslaget till ändring av förord- ning (EEG) nr 3577/92. iii) Enligt artikel 3. 4 i förordning (EEG) nr 3577/92 skall kommissionen lägga fram ett förslag som skulle kunna omfatta ändringar i bestämmelserna om besättningsmedlemmars nationalitet. Denna möjlighet innebär dock ingen skyldighet att ändra förordningen. iv) Bestämmelsen i artikel 3. 2 i förordning (EEG) nr 3577/92 utgör inte nödvändigtvis ett undantag som innebär att en ny slutlig ordning måste etable- ras. Bestämmelsen bör snarare ses som en anpass- ning till de särskilda förhållanden som gäller för öcabotage vad beträffar regelbunden frakttrafik. v) För öcabotage gäller att de fartyg som används för frakttrafik så gott som uteslutande trafikerar denna typ av rutt. Bryssel den 2 december 1998. vi) I denna typ av trafik används passagerarfartygen även för godstransport. vii) Om regleringen av besättningarnas villkor skiljer sig åt beroende på om det är fråga om godstrafik eller passagerartrafik finns det risk för att konkur- rensen snedvrids. viii) Bestämmelserna i förordning (EEG) nr 3577/92 är resultatet av en komplicerad kompromiss mellan olika intressen som var mycket svår att få till stånd och som krävde mycket diskussion och långa förhandlingar. Balansen i denna kompromiss riske- rar att störas om man vidtar ändringar i gällande text. Kommittén anser med hänsyn till ovanstående att förutsättningar inte föreligger i nuvarande läge att föreslå ändringar i förordning (EEG) nr 3577/92, för så vitt man inte vill riskera att störa den balans mellan olika berörda intressen som gjorde det möjligt att anta förordningen. 5. 1. 2. välja endera av följande alternativ: Kommittén föreslår därför kommissionen att — Artiklarna 3. 2 och 3. 3 i förordning (EEG) nr 3577/92 skall lämnas oförändrade, men också omfatta fartyg som används för att transportera både passagerare och gods samt fartyg som används i kryssningstrafik. — Ingen åtskillnad görs mellan besättningarnas be- handling och bestämmelserna i artikel 3 om lika villkor för passagerarfartyg och fartyg för regelbun- den frakttrafik vad beträffar öcabotage, med tillämp- ning av de besättningsregler som gäller i den stat där fartyget utför en sjötransporttjänst (värdstaten). 5. 2. Förslaget till direktiv Kommittén ansluter sig till de målsättningar 5. 2. 1. som ligger till grund för kommissionens förslag till direktiv. Kommittén menar att en sådan gemenskaps- regel måste ta hänsyn till, och ange lösningar på, de ovan anförda problemen vad gäller sysselsättning och arbetskraft, de ekonomiska aspekterna och förslagets juridiska förenlighet med andra rättsliga instrument samt dess effekter i den internationella miljö där gemenskapens sjöfartsindustri verkar. Ekonomiska och sociala kommitténs ordförande Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: Verordnung (EG) Nr. 2598/98 der Kommission vom 2. Dezember 1998 zur Festsetzung des Höchstbetrags der Ausfuhrerstattung für Weißzucker für die im Rahmen der Dauerausschreibung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 1574/98 durchgeführte 18. Teilausschreibung

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
white sugar

formats: pdf print

text: 3. 12. 98 DE Amtsblatt der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaften L 325/9 VERORDNUNG (EG) Nr. 2598/98 DER KOMMISSION vom 2. Dezember 1998 zur Festsetzung des H(cid:148)chstbetrags der Ausfuhrerstattung f(cid:129)r Weißzucker f(cid:129)r die im Rahmen der Dauerausschreibung gem(cid:132)ß der Verordnung (EG) Nr. 1574/98 durchgef(cid:129)hrte 18. Teilausschreibung DIE KOMMISSION DER EUROP(cid:142)ISCHEN GEMEINSCHAFTEN (cid:190) gest(cid:129)tzt auf den Vertrag zur Gr(cid:129)ndung der Europ(cid:132)ischen Gemeinschaft, gest(cid:129)tzt auf die Verordnung (EWG) Nr. 1785/81 des Rates vom 30. Juni 1981 (cid:129)ber die gemeinsame Marktorgani- sation f(cid:129)r Zucker (1), zuletzt ge(cid:132)ndert durch die Verord- nung (EG) Nr. 1148/98 (2), insbesondere auf Artikel 17 Absatz 5 zweiter Unterabsatz Buchstabe b), in Erw(cid:132)gung nachstehender Gr(cid:129)nde: Gem(cid:132)ß der Verordnung (EG) Nr. 1574/98 der Kommis- sion vom 22. Juli 1998 betreffend eine Dauerausschrei- bung f(cid:129)r die Festsetzung von Absch(cid:148)pfungen und/oder Erstattungen bei der Ausfuhr von Weißzucker (3) werden Teilausschreibungen f(cid:129)r die Ausfuhr dieses Zuckers durchgef(cid:129)hrt. Gem(cid:132)ß Artikel 9 Absatz 1 der Verordnung (EG) Nr. 1574/ 98 ist gegebenenfalls ein H(cid:148)chstbetrag der Ausfuhrerstat- tung f(cid:129)r die betreffende Teilausschreibung insbesondere unter Ber(cid:129)cksichtigung der Lage und der voraussichtli- chen Entwicklung des Zuckermarktes in der Gemein- schaft sowie des Weltmarktes festzusetzen. Nach Pr(cid:129)fung der Angebote sind f(cid:129)r die 18. Teilaus- schreibung die in Artikel 1 genannten Bestimmungen festzulegen. Die in dieser Verordnung vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Verwaltungsaus- schusses f(cid:129)r Zucker (cid:190) HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN: Artikel 1 F(cid:129)r die gem(cid:132)ß der Verordnung (EG) Nr. 1574/98 durch- gef(cid:129)hrte 18. Teilausschreibung f(cid:129)r Weißzucker wird eine Ausfuhrerstattung von h(cid:148)chstens 49,240 ECU je 100 kg festgesetzt. Artikel 2 Diese Verordnung tritt am 3. Dezember 1998 in Kraft. Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitgliedstaat. Br(cid:129)ssel, den 2. Dezember 1998 F(cid:129)r die Kommission Franz FISCHLER Mitglied der Kommission (1) ABl. L 177 vom 1. 7. 1981, S. 4. (2) ABl. L 159 vom 3. 6. 1998, S. 38. (3) ABl. L 206 vom 23. 7. 1998, S. 7