title: 1999/270/EG: Beschikking van de Commissie van 2 december 1998 betreffende steunmaatregelen van Duitsland ten behoeve van de kolenindustrie in 1998 (Kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 4026) (Voor de EER relevante tekst)

eurovoc_concepts:
Germany
State aid
aid to industry
coal industry
production aid

text: L 109/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 1999 BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 2 december 1998 betreffende steunmaatregelen van Duitsland ten behoeve van de kolenindustrie in 1998 (Kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 4026) (Slechts de tekst in de Duitse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (1999/270/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, Gelet op Beschikking nr. 3632/93/EGKS van de Com- missie van 28 december 1993 tot vaststelling van een communautaire regeling voor de steunmaatregelen van de lidstaten ten behoeve van de kolenindustrie (1), inzonderheid op artikel 2, lid 1, en op artikel 9, Overwegende hetgeen volgt: I Bij brief van 28 oktober 1997 heeft Duitsland de Com- missie overeenkomstig artikel 9, lid 1, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS in kennis gesteld van de steunmaat- regelen die het voornemens is voor het jaar 1998 ten behoeve van de steenkoolindustrie te nemen. Bij brie- ven van 26 maart 1998, 28 april 1998, 27 augustus 1998, 23 oktober 1998 en 4 november 1998 heeft Duitsland de door de Commissie gevraagde aanvul- lende informatie verstrekt. artikel 8, Bij brief van 26 maart 1998 heeft Duitsland overeen- van Beschikking nr. lid 4, komstig 3632/93/EGKS de nieuwe richtsnoeren voor het steen- koolbeleid tot het jaar 2002 meegedeeld, die het plan wijzigen, waarover de Commissie in haar Beschikking 94/1070/EGKS (2) betreffende de steunmaatregelen voor 1994 gunstig advies heeft uitgebracht, hierna het „herstructureringsplan 1994” genoemd. Overeenkomstig Beschikking nr. 3632/93/EGKS brengt de Commissie in de eerste plaats advies uit over de ver- enigbaarheid van het plan voor modernisering, ratio- nalisering en herstructurering van de kolenindustrie en voor buitenbedrijfstelling in deze industrie met de alge- mene en specifieke doelstellingen van genoemde beschikking. (1) PB L 329 van 30. 12. 1993, blz. 12. (2) PB L 385 van 31. 12. 1994, blz. 18. In de tweede plaats neemt zij overeenkomstig die beschikking een besluit over de volgende financie¨le maatregelen voor 1998: a) steun voor de bedrijfsvoering overeenkomstig arti- kel 3 van de beschikking ten bedrage van 5 171 miljoen DEM; b) steun voor buitenbedrijfstelling overeenkomstig artikel 4 van de beschikking ten bedrage van 3 164 miljoen DEM; c) steun overeenkomstig artikel 3 van de beschikking ten bedrage van 81 miljoen DEM voor het behoud van het ondergronds werkende personeel („Berg- mannspr(cid:228)mie”); d) steun overeenkomstig artikel 5 van de beschikking ten bedrage van 1 011 miljoen DEM ter dekking van buitengewone lasten ten behoeve van de onder- nemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG, Preussag Anthrazit GmbH en Sophia Jacoba GmbH; deze steun omvat: — steun ten bedrage van 161 miljoen DEM ter dekking van bijkomende afwateringskosten in het raam van de herstructureringsmaatregelen ten behoeve van de ondernemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG en Preus- sag Anthrazit GmbH; — steun ten bedrage van 850 miljoen DEM ten behoeve van de ondernemingen RAG Aktienge- sellschaft, Saarbergwerke AG en Sophia Jacoba GmbH, die het voor deze ondernemingen mogelijk maakt de kosten te dekken die uit de herstructurering van de kolenindustrie voort- vloeien of die daaruit zijn voortgevloeid en geen verband houden met de lopende productie (lasten uit het verleden). De door Duitsland ten behoeve van de steenkoolindus- trie geplande financie¨le maatregelen voldoen aan arti- kel 1, lid 1, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS. De Commissie moet derhalve overeenkomstig artikel 9, lid 27. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 109/15 4, van die beschikking deze maatregelen aan de alge- mene doelstellingen en criteria van artikel 2 en de spe- cifieke criteria van de artikelen 3 en 4 van genoemde beschikking toetsen en nagaan of zij verenigbaar zijn met de werking van de gemeenschappelijke markt. Voorts beoordeelt de Commissie overeenkomstig arti- kel 9, lid 6, van de beschikking of de aangemelde maatregelen met het ingediende plan voor modernise- ring, rationalisering, herstructurering en buitenbedrijf- stelling verenigbaar zijn. Plan voor modernisering, rationalisering en herstructu- rering van de kolenindustrie en buitenbedrijfstelling in de kolenindustrie voor de periode 1998-2002 De mijnbouwplanning die ten grondslag ligt aan de plannen voor modernisering, rationalisering en her- structurering van de Duitse kolenindustrie en voor bui- tenbedrijfstelling in deze industrie, gaat van de vol- gende doelstellingen uit: Op 20 juli 1998 heeft de steenkoolproducent RJB Mining Plc, een onderneming in de zin van artikel 80 van het EGKS-Verdrag, bij het gerecht van eerste aan- leg van de Europese Gemeenschappen tegen de beschikking van de Commissie van 10 juni 1998 betreffende ten behoeve van de kolenindustrie in 1997 (1), beroep inge- steld. steunmaatregelen van Duitsland II Op 13 maart 1997 zijn de Bondsregering, de deelstaat- regering van Noordrijn-Westfalen en die van Saarland alsook de mijnbouwondernemingen en de vakbonden op het gebied mijnbouw en elektriciteitsproductie het in het kader van artikel 8, lid 4, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS het eens geworden over de nieuwe richtsnoeren voor de Duitse steenkoolindustrie in de periode 1998-2005. Deze overeenkomst voorziet in een gestage inkrimping van de jaarlijkse productie tot 37 miljoen ton steen- koolequivalent (tse) in het jaar 2002 en een verminde- in ring van het personeelsbestand met 30 000 tot totaal 56 000 werknemers, de nevenactiviteiten inbe- grepen. Voor de productie zorgen dan nog twaalf mij- nen. Hoewel de planning betrekking heeft op de periode tot 2005, blijven de in november 1997 vast- gestelde afzonderlijke maatregelen slechts geldig tot het tijdstip waarop de geldigheidsduur van Beschik- king nr. 3632/93/EGKS verstrijkt. De kostenontwikke- ling, de prijzen van importkolen en vooral de afzetmo- gelijkheden kunnen niet met voldoende zekerheid wor- den voorspeld om het tempo van de op grond daarvan vereiste buitenbedrijfstelling in deze sector nauwkeurig te kunnen vastleggen. De Commissie heeft het plan voor modernisering, rationalisering, herstructurering en buitenbedrijfstelling onderzocht op het niveau van de afzonderlijke produc- tie-eenheden van de ondernemingen RAG Aktiengesell- schaft, Saarbergwerke AG en Preussag Anthrazit GmbH. — optimaal gebruik van de geringere financie¨le mid- delen, — productie- en kostenvermindering, — volgens de huidge planing, behoud van de toegang tot de belangrijkste productie-eenheden en moge- lijkheid van een verschuiving naar het noorden, — het garanderen van tijdige en aan kwaliteitsnormen beantwoordende aflevering bij de klanten, — bij sociaal contract geregelde personeelsafvloeiing met vermijding van gedwongen ontslagen, — in aanmerkingneming van de regionale gevolgen van de maatregelen. Voor het verwezenlijken van deze doelstellingen werd de situatie van de mijnen van de ondernemingen aan de hand van de volgende criteria beoordeeld: — omvang van de reserves, — kwaliteit van de kolen, — kosten. Deze uniforme criteria moeten een objectieve beoor- deling van de huidige situatie en de toekomstige ont- wikkeling van de productie-eenheden mogelijk maken. Op deze basis hebben de betrokken ondernemingen de Commissie de volgende informatie verstrekt. Herstructurering van de productie-eenheden van de RAG Aktiengesellschaft A. Sluitingsmaatregelen — Het Emscherbekken met de mijnen Hugo/Consoli- dation en Ewald/Schl(cid:228)gel & Eisen — Het Lippebekken met de mijnen F(cid:252)rst Leopold/ (1) Zaak T-110/98, PB C 299 van 26. 9. 1998, blz. 38. Wulfen en Westerholt L 109/16 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 1999 — Het gebied Oost met de mijnen Haus Aden/Mono- pol en Heinrich Robert Voor dit gebied zijn de volgende maatregelen gepland: — De mijn Westfalen 1. Het Emscherbekken met de mijnen Hugo/Consoli- dation en Ewald/Schl(cid:228)gel & Eisen In de genoemde gebieden werd als eerste maatregel reeds op 1 juli 1997 met de vorming van het samenwerkingsverband Ewald/Hugo tot reorgani- satie van het Emscherbekken besloten. Hierbij gaat het om de laatste fase van een meer- fasig herstructureringsproces, dat dit mijnbouwge- bied sinds de oprichting van de ondernming RAG Aktiengesellschaft heeft gekend. Volgens de planning zal de mijn Ewald/Hugo v(cid:243)(cid:243)r 23 juli 2002 worden gesloten. Tegen dat tijdstip zullen de kwalitatief goede cokeskolen van deze winplaats volledig zijn ontgonnen. Het Emscher- bekken wordt als mijnbouwgebied dan definitief gesloten. a) op 1 april 1998 werden de mijnen Haus Aden/ Monopol en Heinrich Robert in het samenwer- kingsverband Oost samengebracht, terwijl het noordelijke kolenveld Haus Aden werd opge- geven. Tot het jaar 2000 blijft voor het exploi- tatieveld Monopol de productie-eenheid Haus Aden behouden; b) in het jaar 2000 wordt na het totstandbrengen van de ondergrondse verbinding de productie in de exploitatievelden Haus Aden/Monopol en Heinrich Robert in de productie-eenheid Hein- rich Robert geconcentreerd. Daarbij worden tevens gedeelten van exploitatievelden opge- geven en schachten en bovengrondse installaties gesloten. Door deze maatregel wordt de cokeskolenproductie in het oostelijke gebied veilig gesteld, terwijl de optie van een verschuiving naar het noorden behouden blijft. In 1997 bedroeg de productie 5 miljoen tse en het aantal werknemers 6 857. In 1997 bedroeg de productie 4,4 miljoen tse en het aantal werknemers 6 832. 4. Westfalenmijn: 2. Het Lippebekken met de mijnen F(cid:252)rst Leopold/ Wulfen en Westerholt In het Lippebekken zijn de volgende maatregelen gepland: a) op 1 april 1998 werden de mijnen F(cid:252)rst Leo- pold/Wulfen en Westerholt in het samenwer- kingsverband Lippe samengebracht. De produc- tie-eenheid F(cid:252)rst Leopold zal tot de voltooiing van de productietechnische combinatie in het jaar 2001 behouden blijven; b) tot het jaar 2001 wordt de productie in het gebied F(cid:252)rst Leopold/Wulfen geleidelijk afge- bouwd met de volledige ontginning van de eco- nomisch winbare voorraden en het uitputten van de exploitatievelden. Door het opgeven van schachten en de daarmee verbonden boven- grondse installaties wordt de infrastructuur boven- en ondergronds geoptimaliseerd. De res- in de productie-eenheid terende productie zal Westerholt worden geconcentreerd. In 1997 bedroeg de productie 4,9 miljoen tse en het aantal werknemers 6 035. 3. Gebied Oost met de mijnen Haus Aden/Monopol en Heinrich Robert De Westfalenmijn wordt in het jaar 2000 gesloten. Tot dat tijdstip wordt de productie-eenheid eco- nomisch optimaal benut. De reeds ingeleide „af- roomfase” leidt dan ook tot lagere kosten. In 1997 bedroeg de productie 2,5 miljoen tse en het aantal werknemers 2 809. B. Andere maatregelen Buiten de genoemde maatregelen, die betrekking heb- ben op een definitieve vermindering van de productie- capaciteit, wordt in alle overige installaties het moder- niserings-, herstructurerings- en rationaliseringsproces voortgezet. Daarmee worden extra kostenbesparingen beoogd. Friedrich Heinrich/Rheinland-mijn Nadat de vereniging van beide productie-eenheden in de eerste helft van de jaren negentig met de sanering van de infrastructuur en de sloop of het gebruik voor andere doeleinden van niet meer benodigde boven- grondse installaties werd voltooid, werd de productivi- teit door verdere rationaliseringsmaatregelen nog aan- zienlijk opgevoerd. 27. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 109/17 Door concentratie op de meest rendabele exploitatie- velden en de daarmee samenhangende voortdurende stijging van de productie per winplaats kon het aantal bedrijfsketens worden verminderd. Dankzij verdere optimalisering van de daarop aansluitende gebieden is de mijn thans een van de mijnen die het kleinste tekort vertonen. In 1997 bedroeg de productie 3,7 miljoen tse en het aantal werknemers 4 117. Niederbergmijn Ondanks de daling van de productie kon de Nieder- bergmijn in de afgelopen jaren op een uit het oogpunt van de vermindering van de productiekosten positieve ontwikkeling wijzen. Verdere rationaliseringsmaatrege- len zullen de situatie van de mijn stabiliseren. In 1997 bedroeg de productie 2,2 miljoen tse en het aantal werknemers 2 424. Walsummijn De Walsummijn behoort tot de productieve mijnen van de onderneming met ruime voorraden. Door een gerichte keuze van de ontginningslagen en bepaalde technische maatregelen moet het mogelijk zijn de bedrijfsproblemen van voorbijgaande aard in met de ontginning te overwinnen en de productiecapaciteit veilig te stellen. In 1997 bedroeg de productie 2,9 mil- joen tse en het aantal werknemers 3 802. Lohberg/Osterfeld-mijn Hoewel momenteel rationaliseringsmaatregelen op de kosten- en productiegegevens van deze productie-een- heid drukken, produceert de Lohberg/Osterfeld-mijn hoogwaardige cokeskolen. De mijn bevindt zich in een consolideringfase en binnenkort zal de dure onder- grondse infrastructuur, die nog uit de vereniging met de vroegere Osterfeldmijn voortvloeit, zijn gesaneerd. In 1997 bedroeg de productie 2,9 miljoen tse en het aantal werknemers 4 262. Prosper Haniel-mijn De productiekosten van de Prosper Haniel-mijn behoorden in de afgelopen jaren tot de laagste van de onderneming. In de komende jaren worden nog ver- dere resultaten van de lopende rationalisering ver- wacht. In 1997 bedroeg de productie 3,7 miljoen tse en het aantal werknemers 4 078. Auguste Victoria-mijn ontwikkeling wordt wegens potentieel ontsloten. Deze in zijn geheel genomen posi- tieve geologische moeilijheden van voorbijgaande aard ongunstig be(cid:239)n- vloed. In 1997 bedroeg de productie 3,1 miljoen tse en het aantal werknemers 4 173. Blumenthal/Haard-mijn De Blumenthal/Haard-mijn wordt thans eveneens met productieproblemen van geologische aard geconfron- teerd. De daaruit voortvloeiende productieverliezen lei- den tot een duidelijke kostenstijging die van voorbij- gaande aard is. Door een concentratie van de exploita- tievelden in samenhang met een later tot stand te brengen verbinding voor de nog bestaande optie van een verschuiving nar het noorden, kunnen de kosten een voortgezette daling vertonen. In 1997 bedroeg de productie 3,3 miljoen tse en het aantal werknemers 4 447. C. Resultaten van de geplande maatregelen De vermelde maatregelen hebben tot gevolg dat het aantal arbeidsplaatsen in de gehele mijnbouwafdeling van de onderneming met ongeveer 44 500 eenheden daalt, van gemiddeld 89 500 in 1992 tot 45 000 in 2002. Jaarlijks komt dit neer op een afvloeiing van rond 4 500 werknemers. Vergeleken met het herstruc- tureringsplan van 1994 betekent dit een extra inkrim- ping met 14 500 arbeidsplaatsen tot het jaar 2002. De thans geplande ontwikkeling van de personeelssterkte is gebaseerd op een productiviteitsstijging van 4 % per jaar. In 1997 bedroeg het aantal werknemers 60 820. De vermindering van de productiekosten zal, uit- gedrukt in prijzen van 1992, tot het jaar 2002 met ongeveer 37 DEM/tse meer dan dubbbel zo hoog uit- vallen als het in het herstructureringsplan van 1994 vermelde cijfer (16 DEM/tse). Tot 31 december 1997 zijn de werkelijke kosten met 21 DEM/tse verminderd. De productie moet van 47,6 miljoen tse in 1992 wor- den teruggebracht tot 30,1 miljoen tse in 2002. Tegen- over het herstructureringsplan 1994 betekent dit een extra productievermindering in deze periode van 8,2 miljoen tse. In 1997 bedroeg de productie 38,7 miljoen tse. Herstructurering van de productie-eenheden van de onderneming Saarbergwerke AG De Auguste Victoria-mijn behoort tot de productieve mijnen van de onderneming met ruime voorraden. Na de verkoop daarvan door BASF in 1992 en de vol- ledige integratie in de mijnbouwafdeling van de onder- neming in 1996 werd het aanwezige rationaliserings- De overeenkomst over de nieuwe richtsnoeren voor de Duitse steenkoolindustrie van 13 maart 1997 zal tot een verdere productie-inkrimping leiden en in het jaar 2000 zal een productie-eenheid van de onderneming moeten worden gesloten. L 109/18 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 1999 A. Sluitingsmaatregelen G(cid:246)ttelborn/Reden-mijn Ondanks aanzienlijke investeringen in de periode 1990-1995 voor de samenvoeging van de mijnen Reden, G(cid:246)ttelborn en Camphausen moet de productie- eenheid wegens moeilijkheden van geologische aard in het jaar 2000 worden gesloten. In 1997 bedroeg de productie 1,9 miljoen tse en het aantal werknemers 2 899. B. Andere maatregelen Ensdorfmijn Dankzij het in het begin van de jaren negentig gestarte programma tot modernisering van deze productie-een- heid kon een hoge productiviteit in stand worden gehouden. De Ensdorfmijn was van oudsher de pro- ductiefste Duitse mijn en kan wellicht in de hier onder- zochte periode zijn productiecapaciteit behouden. De omstandigheden zijn er gunstig voor en worden op middellange termijn door voortdurende productiviteits- verbeteringen gewaarborgd. In 1997 bedroeg de pro- ductie 2,5 miljoen tse en het aantal werknemers 2 231. Warndt/Luisenthal-mijn De mijn zal naar verwachting zijn productiecapaciteit verhogen, doordat: — eind 1999 twee exploitatievelden worden afgesto- ten en — in de toekomstige exploitatievelden nieuwe ontgin- ningstechnieken tot aanzienlijke optimalisering zul- len leiden. In 1997 bedroeg de productie 2,2 miljoen tse en het aantal werknemers 3 504. C. Resultaten van de geplande maatregelen De personeelssterkte wordt van 18 671 werknemers teruggebracht tot 8 478 in 2002, hetgeen overeenkomt met een verlies van 10 193 arbeidsplaatsen. Tegenover het herstructureringsplan van 1994 betekent dit een extra inkrimping van 6 000 arbeidsplaatsen in 2002. In 1997 bedroeg het aantal werknemers 14 220. De vermindering van de productiekosten zal met 100 DEM/tse, uitgedrukt in prijzen van 1992, in 2002 40 DEM/tse hoger uitvallen dan de doelstelling van het herstructureringsplan van 1994. Op 31 december 1997 waren de werkelijke kosten met 44 DEM/tse vermin- derd. De productiecapaciteit wordt van ongeveer 8 miljoen tse in 1992 teruggebracht tot 5,1 miljoen tse in 2002; tegenover het plan van 1994 is dit een verdere inkrim- ping van 2,2 miljoen tse. In 1997 bedroeg de productie 6,7 miljoen tse. Herstructurering van de productie-eenheden van Preus- sag Anthrazit GmbH De onderneming houdt voor de periode 1998-2002 vooralsnog rekening met een degressieve kostenont- wikkeling. Tegenover de voor deze periode in augustus 1994 ingediende planning werd de productie echter ingevolge een teruglopende afzetontwikkeling naar beneden toe bijgesteld (van 2,05 miljoen tse/jaar tot ongeveer 1,7 miljoen tse/jaar). Op basis van de inmid- dels bereikte ontwikkeling in de mijnbouw is de onder- neming van mening dat een duidelijke verbetering van de productiviteit en dus ook een bepaalde verminde- ring van de productiekosten mogelijk zijn. In 1997 bedroeg de productie 1,7 miljoen tse. De grondslag voor deze verbetering werd gelegd door de uitvoering van het in 1990 opgestelde sanerings- plan. — Dit plan omvat de volgende maatregelen: — omschakeling van de voorwaartse op een achter- waartse winningmethode. De daartoe vereiste voor- bereidende werkzaamheden (het drijven van win- ninggalerijen) werden voor het grootste gedeelte van 1991 tot 1994 uitgevoerd en in de volgende twee jaar tot de gewenste grootte uitgebouwd. Dankzij deze omschakeling kan de gehele pijlerpro- ductie door middel van de achterwaartse winning- methode geschieden; — het aanbrengen van krachtigere installaties op de winplaatsen en voor het drijven van galerijen. Deze verbetering is zo goed als voltooid; — aanpassing van de infrastructuur aan de geringere productiehoeveelheid en consolidering daarvan. Dit proces, dat veeleer van de „lay-out” van de mijn afhankelijk is, is reeds ver gevorderd en kan van invloed zijn op de omvang van de vaste kosten; — het aantal werknemers wordt van 4 024 in 1992 teruggebracht tot 2 667 in 2002. Dit komt overeen met een inkrimping van 33 %, in plaats van onge- veer 25 % volgens het herstructureringsplan van 1994. In 1997 telde de productie-eenheid 2 757 werknemers. 27. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 109/19 III IV Volgens het door Duitsland ingediende plan zal de ver- mindering van de overheidssteun tot een gestage terug- gang van de steenkoolproductie leiden. De steenkool- productie moet van 47 miljoen tse in 1997 tot 37 mil- joen tse in 2002 worden teruggebracht. Hoewel een zekere vermindering van de gemiddelde productiekos- ten in de Duitse steenkoolindustrie kan worden vast- gesteld en rekening houdend met artikel 3, lid 3, van Beschikking nr. 3632/EGKS, zijn de productiekosten, uitgedrukt in constante prijzen van 1992, nog steeds hoog, daar zij in 2002 waarschijnlijk nog 242 DEM/ tse zullen bedragen tegenover 288 DEM/tse in 1992. Ten opzichte van het plan van 1994, dat op een kos- tendaling van 28 DEM/tse uitkwam, ligt de thans geplande vermindering van 46 DEM/tse duidelijk hoger. De prijzen op de wereldmarkt zullen op rond 80 DEM/tse ton waarschijnlijk relatief stabiel blijven, waardoor de ongunstige verhouding tussen ingevoerde kolen en Duitse steenkool in wezen zal blijven bestaan. De productie moet, vergeleken met 48 miljoen tse vol- gens het herstructureringsplan van 1994, in 2002 tot 37 miljoen tse worden teruggebracht. Het aantal werknemers moet in 2002 tot ongeveer 56 000 zijn teruggebracht in plaats van tot 82 400 vol- gens het plan van 1994. Op grond van het bovenstaande kan worden geconsta- teerd dat een duidelijke vermindering van de steun in wezen door middel van maatregelen tot beperking van de productie kan worden bewerkstelligd. Duitsland moet derhalve bij de uitvoering van het plan voor de periode 1998-2002 nagaan hoe de productie- kosten van de ondernemingen die staatssteun overeen- komstig artikel 3 van de beschikking ontvangen, zich ontwikkelen. Duitsland verbindt zich ertoe, mocht de beoogde realistische trendmatige daling niet worden bereikt, de Commissie de vereiste corrigerende maat- regelen voor te stellen alsook een herziening van de indeling van de productie-eenheden overeenkomstig de artikelen 3 en 4 van Beschikking nr. 3632/EGKS. De Commissie heeft bij de beoordeling van het plan ermee rekening gehouden dat de sociale en regionale gevolgen van de teruglopende ontwikkeling in de steenkoolindustrie in Duitsland zoveel mogelijk moe- ten worden afgezwakt. Op grond van het bovenstaande is de Commissie van mening dat het door Duitsland ingediende plan met de doelstellingen nr. 3632/93/EGKS verenigbaar is. Beschikking criteria van en De steun voor de bedrijfsvoering overeenkomstig arti- kel 3 ten bedrage van 5 171 miljoen DEM is bestemd voor de productie-eenheden van de ondernemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG en Preus- sag Anthrazit GmbH, Dr. Arnold Sch(cid:228)fer GmbH en Merchweiler GmbH. In het geval van de RAG Aktiengesellschaft wordt de steun verleend ten behoeve van de productie-eenheden Friedrich Heinrich/Rheinland, Niederberg, Walsum, Lohberg/Osterfeld, Westerholt, Auguste Victoria, Blumenthal/Haard en Heinrich Robert. Bij de Saarbergwerke AG is de maatregel bestemd voor de productie-eenheden Ensdorf en Warndt/Luisenthal. In het geval van Preussag Anthra- zith GmbH komt de steun ten goede van de productie- eenheid Ibbenb(cid:252)ren. Prosper/Haniel, Deze steun ten bedrage van 5 171 miljoen DEM is bedoeld om het verschil te compenseren tussen de pro- ductiekosten en de verkoopprijs die de contractpartijen vrij hebben bepaald op basis van de op de wereld- markt genoteerde prijzen voor steenkool van soortge- lijke kwaliteit uit derde landen. Volgens de door Duitsland verstrekte gegevens en met inachtneming van artikel 3, lid 3, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS liggen de gemiddelde productiekosten van de productie-eenheden die onder artikel 3 vallen, tegen prijzen van 1992, in 1997 in werkelijkheid 5,4 % lager dan in 1995; zij bedragen 253 DEM/tse respectievelijk 268 DEM/tse. Bij de beoordeling van de steun voor de bedrijfsvoe- ring, zoals bedoeld in artikel 3 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS, heeft de Commissie rekening gehou- den met de noodzaak de sociale en regionale gevolgen van de herstructurering van de steenkoolindustrie in reeds door meer dan gemiddelde structurele werkloos- heid getroffen regio’s zoveel mogelijk af te zwakken. Het werkloosheidspercentage in de kolenbekkens van het Roergebied ligt met ongeveer 15 % (district Duis- burg 15,8 %, Recklinghausen 13,7 % en Gelsenkir- chen 16,4 %) ver boven het West-Duitse gemiddelde dat 9,7 % bedraagt. Ook in Saarland is de werkloos- heid in de steenkoolgebieden gemiddeld hoog (Saar- br(cid:252)cken 13,9 %, Saarlouis 11 %). De steenkoolregio’s zijn bovendien gebieden die onder de Europese regionale ontwikkeling vallen (doelstelling 2, regio’s waar de industrie in verval is) en tevens gebieden die voor steunmaatregelen van de staten in de zin van artikel 92, lid 3, punt c), van het EG-Ver- drag in aanmerking komen. L 109/20 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 1999 Op grond van de door Duitsland verstrekte gegevens en de door Duitsland aangegane verplichtingen (zie deel VIII van de onderhavige beschikking) is de voor 1998 geplande steun verenigbaar met Beschikking nr. 3632/92/EGKS, en met name met de artikelen 2 en 3 ervan. V De steun ten bedrage van 3 164 miljoen DEM voor buitenbedrijfstelling, zoals bedoeld in artikel 4 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS, moet het verschil tus- sen de productiekosten en de op basis van de op de wereldmarkt genoteerde prijzen voor steenkool van soortgelijke kwaliteit uit derde landen vrij bepaalde verkoopprijs compenseren. Binnen de onderneming RAG Aktiengesellschaft komt de steun aan de produc- tie-eenheden F(cid:252)rst Leopold/Wulfen, Ewald/Hugo, Haus Aden/Monopol en Westfalen ten goede. In het geval van de onderneming Saarbergwerke AG is de maatregel voor de productie-eenheid G(cid:246)ttelborn/Reden bestemd. Deze steun heeft betrekking op een programma voor volledige of gedeeltelijke sluiting van de genoemde productie-eenheden. De bedoelde sluitingen vormen een onderdeel van de overeenkomst van 13 maart 1997, die tussen 1998 en 2002 tot een vermindering van de productiecapaciteit met 10 miljoen ton (21 % van de totale productiecapa- citeit) en tot een verlies van 30 000 arbeidsplaatsen zal leiden. Overeenkomstig het bepaalde in artikel 4 van Beschik- king nr. 3632/93/EKGS worden de productie-eenheden G(cid:246)ttenborn/Reden, Ewald/Hugo en Westfalen v(cid:243)(cid:243)r het verstrijken van de geldigheidsduur van genoemde beschikking volledig gesloten. Door het samenvoegen van productie-eenheden zal het tot gedeeltelijke sluitin- gen komen, die v(cid:243)(cid:243)r het verstrijken van de geldig- heidsduur van die beschikking tot een permanente en naar verwachting aanzienlijke capaciteitsvermindering zullen leiden. Overeenkomstig artikel 2, lid 1, tweede streepje, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS draagt deze steun bij tot de oplossing van de sociale en regio- nale problemen die uit de gedeeltelijke of gehele bui- tenbedrijfstelling van productie-eenheden voortvloeien. De van 1992 tot 1998 te noteren productieverminde- ring zou volgens de door Duitsland verstrekte gegevens 22 % moeten bedragen. De voor het jaar 1998 geplande steun is verenigbaar met Beschikking nr. 3632/93/EGKS, en met name met de artikelen 2 en 4 ervan. VI De steun ten bedrage van 81 miljoen DEM voor de financiering van de premies voor mijnwerkers van de Duitse kolenindustrie („Bergmannspr(cid:228)mien”), die 10 DEM per ploegendienst ondergronds bedragen, moet een stimulans voor geschoold personeel vormen om ondergronds te werken en de rationalisering van de productie bevorderen. Uit de kennisgeving van Duits- land blijkt dat deze steun voor de mijnwerkers een financieel voordeel vormt. Hoewel de premie geen bestanddeel van de productiekosten van de kolenmijn- ondernemingen vormt, verlicht de steun mede de loon- kosten van de ondernemingen. Het gaat derhalve om een steunmaatregel die toetsing behoeft in het licht van artikel 3 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS. van de De geplande steunmaatregel moet ertoe bijdragen de productiviteit zoveel mogelijk te verhogen en ver- gemakkelijkt daardoor de herstructurering en ratio- nalisering steenkoolindustrie. Hij draagt zodoende ook bij tot de verwezenlijking van de in arti- lid 1, eerste streepje, genoemde doelstelling, kel 2, licht van de namelijk verdere vooruitgang, kolenprijzen op de wereldmarkt, in de richting van economische rentabiliteit teneinde tot een degressie van de steunmaatregelen te komen. in het Bij de beoordeling van de steunmaatregel heeft de Commissie overeenkomstig artikel 2, lid 1, tweede streepje, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS rekening gehouden met de noodzaak de sociale en regionale gevolgen van de herstructurering zoveel mogelijk af te zwakken. ontoereikende De steun draagt overeenkomstig het bepaalde in artikel 3 van de beschikking bij tot een lichte verbetering van het van de betrokken ondernemingen, aangezien de dankzij het behoud van geschoold ondergronds personeel bereikte productiviteitsstijging tot een verlaging van de produc- tiekosten leidt. concurrentievermogen Duitsland garandeert dat deze steun samen met de overige steun voor de lopende productie voor geen enkele onderneming of voor geen enkele productie- eenheid meer zal bedragen dan het verschil tussen de productiekosten en de te verwachten winsten. In het licht van het bovenstaande en op grond van de door Duitsland verstrekte informatie is de voor 1998 geplande steun verenigbaar met de doelstellingen van Beschikking nr. 3632/93/EGKS, en met name met de artikelen 2 en 3 ervan. VII in artikel De steun ter dekking van buitengewone lasten, zoals nr. 5 bedoeld 3632/93/EGKS, ten behoeve van de ondernemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG en Preus- sag Anthrazit BmbH in Sophia Jacoba GmbH bedraagt 1 011 miljoen DEM. Beschikking van 27. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 109/21 Deze financie¨le maatregel omvat in de eerste plaats een steunbedrag van 161 miljoen DEM ter dekking van buitengewone lasten ten behoeve van de onder- nemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG en Preussag Anthrazit GmbH. Deze steun dient ter dekking van extra afwateringskos- ten voor bedrijven die in het kader van de herstructu- reringsmaatregelen werden gesloten en die zich in de nabijheid van actieve mijninstallaties bevinden. Daar in de gesloten mijnen niet of slechts in beperkte mate wordt afgewaterd, vloeit water, dat geenszins aan de bestaande productie is gebonden, naar de in de nabij- heid gelegen actieve productie-eenheid, hetgeen extra kosten veroorzaakt. Dit water moet bovendien worden gezuiverd. Deze uitdrukkelijk in punt I, onder i), en in punt II, onder b), van de bijlage bij Beschikking nr. 3632/93/EGKS vermelde steun die geen verband houdt met de lopende productie, dekt door de herstructure- ring veroorzaakte uitgaven voor de watervoorziening en de lozing van afvalwater. Overeenkomstig artikel 5 van de beschikking mag deze steun niet hoger zijn dan de kosten. bonden in de sectoren mijnbouw en elektricieitspro- ductie. De steun dient ter dekking van de volgende kosten, met uitzondering van de door de staat als bijzondere bijdrage in de zin van artikel 56 van het EGKS-Ver- drag gedragen kosten voor sociale vergoedingen: lasten in verband met de betaling van de sociale uitkeringen die het gevolg zijn van de pensionering van werk- nemers voraleer deze de wettelijke pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt, andere uitzonderlijke uitgaven voor werknemers die ingevolge herstructureringen en rationaliseringen hun baan hebben verloren, uitbeta- ling van pensioenen en schadeloosstellingen buiten het wettelijke systeem aan werknemers die ingevolge her- structureringen en rationaliseringen hun baan hebben verloren en aan hen die daarop v(cid:243)(cid:243)r de herstructure- ringen recht hadden, gratis kolenleveringen aan werk- nemers die ingevolge herstructureringen en rationalise- ringen hun baan hebben verloren en aan hen die daarop v(cid:243)(cid:243)r de herstructureringen recht hadden. In technisch en financieel opzicht dient de steun ter dek- beveiligingswerkzaamheden king ondergronds die het gevolg zijn van herstructureringen, alsook van uitzonderlijke intrinsieke waardeverminde- ringen, voorzover deze uit de herstructurering van de ondernemingen voortvloeien. bijkomende van De Commissie heeft de overeenkomsten tussen de overheid en de ondernemingen alsook, in het raam van een audit, de gegevens betreffende de kosten gecontro- leerd en vastgesteld dat de steunbedragen de vast- gelegde middelen niet overschrijden. Deze steun ter dekking van de uitdrukkelijk in punt I, onder a), b), c), d), f) en k), van de bijlage bij Beschik- king nr. 3632/93/EGKS vermelde kosten mag, om aan artikel 5 van genoemde beschikking te voldoen, de bedoelde kosten niet overschrijden. De daardoor mogeljik geworden ontlasting van de betrokken ondernemingen vermindert hun gebrek aan financieel evenwicht en stelt deze inn staat hun activi- teiten voort te zetten. De steun voldoet bijgevolg aan van Beschikking nr. de 3632/93/EGKS genoemde doelstellingen. in artikel 2, lid 1, Deze financie¨le maatregel omvat in de tweede plaats steun ter dekking van buitengewone lasten ten bedrage van 850 miljoen DEM ten behoeve van de onder- nemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG en Sophia Jacoba GmbH. Deze steun moet de kosten dekken die uit de herstruc- turering van de kolenindustrie voortvloeien of die daaruit zijn voortgevloeid en geen verband houden met de lopende productie (lasten uit het verleden). Deze steun is het resultaat van besluiten die in het raam van de „Kolenronde”van 11 november 1991 zijn genomen na onderhandelingen tussen de mijnbouw- ondernemingen, de Bondsregering, de regering van de deelstaat Noordrijn- Westfalen en die van de deelstaat Saarland en de vak- elektriciteitsproducenten, de De Commissie heeft de gegevens betreffende de kosten in het raam van een audit gecontroleerd en vastgesteld dat de steunbedragen niet hoger zijn dan de vast- gelegde middelen. De daardoor mogelijk geworden ontlasting van de betrokken ondernemingen vermindert hun gebrek aan financieel evenwicht en stelt deze in staat hun activitei- ten voort te zetten. De steun voldoet bijgevolg aan de in artikel 2, lid 1, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS genoemde doelstellingen. VIII Het doel is de steun tot een minimum terug te bren- gen; indien men verder het door Duitsland gehuldigde beginsel volgt dat steun slechts voor de afzet van steenkolen aan de elektriciteitsproducenten en aan de ijzer- en staalindustrie in de Gemeenschap mag worden verleend, verbindt Duitsland zich ertoe de voor de industrie en huisbrand bestemde productie tegen prij- zen (nettoprijzen zonder vergoedingen) te verkopen die de productiekosten dekken. L 109/22 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 1999 De Commissie neemt er kennis van dat Duitsland in het raam van verordeningen („Verordnungen”) de maatregelen treft die noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat de krachtens deze beschikking toegekende steun niet meer bedraagt dan het verschil tussen de productiekosten en de op basis van de op de wereld- markt genoteerde prijzen door de contractpartijen vrij overeengekomen verkoopprijs voor de afzet aan steen- koolverbruikende ondernemingen. De steunbedragen per ton lopende productie mogen niet ertoe leiden dat de prijzen voor kolen uit de Gemeenschap lager zijn dan die voor kolen van gelijkwaardige kwaliteit uit derde landen. Voorts ziet Duitsland erop toe dat de steun geen concurrentievervalsing en geen discrimina- tie tussen kolenproducenten en tussen afnemers en ver- bruikers van kolen in de Gemeenschap veroorzaakt. Duitsland verbindt zich ertoe, overeenkomstig artikel 86 van het EGKS-Verdrag, de steun in de vereiste mate te beperken, met inachtneming van sociale en regio- nale overwegingen in verband met de teruggang van de steenkoolwinning in de Gemeenschap, en erop toe te zien dat deze steun rechtstreeks noch onrechtstreeks een economisch voordeel voor een andere activiteit dan voor de steenkoolproductie oplevert, bijvoorbeeld voor industrie¨le activiteiten in verband met de produc- tie of omzetting van steenkool uit de Gemeenschap. Voorts wijst de Commissie Duitsland erop dat een steunregeling wordt essentieel kenmerk van de gevormd door het feit dat de steun in elk geval aan het communautaire belang moet beantwoorden en de wer- king van de gemeenschappelijke markt niet mag ver- storen. Teneinde de Commissie in staat te stellen na te gaan of de productie-eenheden die steun voor de bedrijfsvoe- ring overeenkomstig artikel 3 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS ontvangen, daadwerkelijk een trend- matige daling van de productiekosten naar de maatstaf van de op de wereldmarkt genoteerde prijzen teweeg- brengen, verbindt Duitsland zich ertoe de Commissie jaarlijks uiterlijk op 30 september de productiekosten voor het afgelopen jaar alsmede alle in artikel 9 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS bedoelde gegevens mede te delen. Wanneer de voorwaarden van artikel 3, lid 2, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS niet kunnen worden vervuld, stelt Duitsland de Commissie corrige- rende maatregelen voor alsook een herziening van de indeling van de productie-eenheden overeenkomstig de artikelen 3 en 4 van de beschikking. Krachtens artikel 3, lid 1, tweede streepje, en artikel 9, leden 2 en 3, van Beschikking nr. 3632/93/EGKS moet de Commissie de voor de lopende productie toege- kende steun aan de doelstellingen van de artikelen 3 en 4 van genoemde beschikking toetsen. Duitsland deelt derhalve uiterlijk 30 september 1999 de in 1998 werkelijk uitgekeerde bedragen alsook eventuele aan- passingen van de oorspronkelijk vermelde bedragen mede. Duitsland stelt naar aanleiding van dit jaarlijkse overzicht alle informatie ter beschikking die voor het toezicht op de nakoming van de in de genoemde arti- kelen vastgstelde criteria zijn vereist. Bij de goedkeuring van de steunmaatregelen heeft de Commissie rekening gehouden met de noodzaak de sociale en regionale gevolgen van de herstructurering zoveel mogelijk af te zwakken, HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 Duitsland wordt gemachtigd ten gunste van de steen- koolindustrie de volgende maatregelen te nemen: a) steun voor de bedrijfsvoering overeenkomstig arti- kel 3 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS ten bedrage van 5 171 miljoen DEM; b) steun voor buitenbedrijfstelling overeenkomstig artikel 4 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS ten bedrage van 3 164 miljoen DEM; c) steun overeenkomstig artikel 3 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS ten bedrage van 81 miljoen DEM voor het behoud van het ondergrondse personeel („Bergmannspr(cid:228)mie”); d) steun overeenkomstig artikel 5 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS ten bedrage van 161 miljoen DEM ter dekking van buitengewone lasten ten behoeve van de ondernemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG en Preussag Anthrazit GmbH; e) steun overeenkomstig artikel 5 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS ten bedrage van 850 miljoen DEM ter dekking van buitengewone lasten ten behoeve van de ondernemingen RAG Aktiengesellschaft, Saarbergwerke AG en Sophia Jacoba GmbH, die deze ondernemingen in staat stelt de kosten te dek- ken die uit de herstructurering van de kolenindus- trie voortvloeien of die daaruit zijn voortgevloeid en geen verband houden met de lopende productie. Artikel 2 Duitsland verbindt zich ertoe overeenkomstig artikel 86 van het EGKS-Verdrag alle algemene of bijzondere maatregelen te treffen om de voor Duitsland uit deze beschikking te komen. Duitsland ziet erop toe dat de goedgekeurde voortvloeiende verplichtingen na 27. 4. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 109/23 steun uitsluitend voor de genoemde doelstellingen wordt gebruikt en draagt ervoor zorg dat steun voor alle geschrapte, te hoog geraamde of oneigenlijk gebruikte uitgaven voor in deze beschikking genoemde posten aan Duitsland wordt terugbetaald. Artikel 4 Deze beschikking is gericht Duitsland. tot de Bondsrepubliek Artikel 3 Gedaan te Brussel, 2 december 1998. Duitsland deelt uiterlijk op 30 september 1999 de bedragen mede die in het kolenjaar 1998 daadwerke- lijk werden uitgekeerd en verstrekt de in artikel 9 van Beschikking nr. 3632/93/EGKS bedoelde gegevens. Voor de Commissie Christos PAPOUTSIS Lid van de Commissie


title: Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialausschusses zu dem "Vorschlag für eine Richtlinie des Europäischen Parlaments und des Rates über gemeinsame Rahmenbedingungen für elektronische Signaturen"

eurovoc_concepts:
Community certification
ESC opinion
contract
distance selling
electronic mail
trade regulations

formats: html pdf print

text: 15. 2. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 40/29 die Kommission vor, künftig Verfahren, die zum 3- bzw. 6-monatigen Ausschluß von der Präferenzgewährung gegenüber diesen Ländern führen, in eigener Regie einzuleiten. Zwar bestehen seitens des Ausschusses Vorbehalte gegen eine weitere U¨ bertragung von Kompe- tenzen auf die Kommission; diese Vorbehalte treten jedoch angesichts von dann sicherlich schnelleren Ent- scheidungsprozessen in den Hintergrund. Gleichwohl hält es der Ausschuß für dringend geboten, die elementa- ren Interessen der betroffenen Importwirtschaft durch geeignete Mechanismen zu schützen. Er empfiehlt daher, schon frühzeitig einzelnen Ländern gegenüber evtl. bestehende Zweifel hinsichtlich der ordnungsgemäßen Anwendung der Präferenzregelungen im Amtsblatt der EG zu veröffentlichen. Nachweislich vor einer solchen Veröffentlichung geschlossene Verträge sollten in jedem Fall von ggf. umgesetzten Maßnahmen unberührt blei- ben. Brüssel, den 2. Dezember 1998. Die Präsidentin des Wirtschafts- und Sozialausschusses Beatrice RANGONI MACHIAVELLI Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialausschusses zu dem „Vorschlag für eine Richtlinie des Europäischen Parlaments und des Rates über gemeinsame Rahmenbedingungen für elektronische Signaturen“ (1999/C 40/10) Der Rat beschloß am 30. Juli 1998, den Wirtschafts- und Sozialausschuß gemäß Artikel 100 a des EG-Vertrags um Stellungnahme zu dem vorgenannten Vorschlag zu ersuchen. Die mit der Vorbereitung der Arbeiten beauftragte Fachgruppe Binnenmarkt, Produktion und Verbrauch nahm ihre Stellungnahme am 28. Oktober 1998 an. Berichterstatter war Herr Burani. Der Ausschuß verabschiedete auf seiner 359. Plenartagung (Sitzung vom 2. Dezember 1998) einstimmig folgende Stellungnahme. 1. Einführung 1. 1. Die Initiative der Kommission, einen Vorschlag für eine Richtlinie über die normativen und rechtlichen Rahmenbedingungen für elektronische Signaturen vor- zulegen, schließt konkret an die Mitteilung „Sicherheit und Vertrauen in elektronische Kommunikation — Ein europäischer Rahmen für digitale Signaturen und Ver- schlüsselung“ (1) an. 1. 2. In ihrer Mitteilung stellte die Kommission fest, daß eine Situation entsteht, die die Aufmerksamkeit der europäischen Behörden erfordert: einige Mitgliedstaaten haben sich für unterschiedliche Konzepte im Bereich der Regelung der elektronischen Signaturen entschieden oder sind dabei, dies zu tun. Das Fehlen einer wechselsei- tigen Anerkennung kann eine Zersplitterung des Binnen- markts des elektronischen Geschäftsverkehrs und der On-line-Dienste in der Europäischen Union hervorrufen. Es wird somit dringlich, einen gemeinsamen Rahmen festzulegen, der zwei wesentlichen Erfordernissen genügt: die Schaffung eines präzisen Rechtsrahmens und ausreichende Flexibilität, um zu vermeiden, daß die Materie in Schablonen gegossen wird, die den laufenden Entwicklungen der Technik nicht gerecht werden. Der Wirtschafts- und Sozialausschuß erklärte 1. 3. sich einverstanden mit den Erwägungen der Kommis- sion (2) und unterbreitete Vorschläge für die Grundzüge einer Regelung, die den Grundsätzen Selbstregulierung und Subsidiarität innerhalb eines durch gemeinsame Mindestvorschriften genau abgesteckten Rahmens Rechnung trägt. Als er eine spätere Mitteilung der Kommission über „Globalisierung und Informationsge- sellschaft — Die Notwendigkeit einer stärkeren interna- tionalen Koordinierung“ (3) kommentierte, stellte der Ausschuß allerdings fest, daß die Abstimmung eines europäischen Rechtsrahmens mit dem Rest der Welt — die notwendig ist, wenn man einem elektronischen Geschäftsverkehr, der aufgrund seiner Art keine Grenzen kennt, Sicherheit verleihen will — zu langsam vor- anschreitet, was auf eine Vielzahl nicht koordinierter Initiativen zurückzuführen ist. (1) KOM(97) 503 endg. vom 8. 10. 1997. (2) ABl. C 157 vom 25. 5. 1998. (3) ABl. C 284 vom 14. 9. 1998. C 40/30 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 15. 2. 1999 1. 4. Die Entscheidung der Kommission, einen Richtli- nienvorschlag vorzulegen, stellt eine Initiative dar, die in die gewünschte Richtung geht, insbesondere weil darin das Bemühen um Flexibilität im Hinblick auf eine internationale Koordinierung zum Ausdruck kommt. 2. Allgemeine Bemerkungen 2. 1. Elektronische Signaturen ermöglichen es dem Empfänger elektronisch versendeter Daten, die Herkunft der Daten (Authentizität) zu überprüfen und festzustel- len, ob die Daten vollständig und unverändert sind (Integrität). Die U¨ berprüfung der Authentizität und Integrität der Daten beweist nicht notwendigerweise die Identität des Unterzeichners, der die elektronische Signatur erstellt; notwendig wird die Bestätigung durch Dritte, die sogenannten „Zertifizierungsdiensteanbie- ter“. Die Verwendung des Zertifizierungssystems der Signaturen wird somit ein unerläßliches Mittel, um den Vertragsparteien Gewißheit zu verschaffen und Vertrauen in den elektronischen Geschäftsverkehr zu geben. 2. 2. der Um die wechselseitige Anerkennung Grundsätze rechtlicher Sicherheit, auf denen die Zertifi- zierung der elektronischen Signaturen beruht, zu ge- währleisten, entwickelte die Kommission Konzepte, die mit einer sich ständig weiterentwickelnden Situation Schritt halten können: — die vorgeschlagene Regelung ist technologieunab- hängig und beschränkt sich nicht auf Authentifizie- rungsverfahren, die ein kryptographisches System mit öffentlich bekanntem Schlüssel verwenden, son- dern ist offen für das mögliche Auftreten neuer Systeme; — die Mitgliedstaaten sollten Verfahren, die die vorhe- rige Erteilung einer Genehmigung der Zertifizie- rungsdiensteanbieter voraussetzen, vermeiden; ande- rerseits könnten sich freiwillige Akkreditierungs- systeme als sinnvoll erweisen; — die Richtlinie bezieht sich ausschließlich auf die elektronischen Signaturen, die in offenen Systemen verwendet werden; was die geschlossenen Systeme betrifft, so wird es den einzelnen Diensteanbietern freistehen, sich der Richtlinie zu unterwerfen; — die notwendige Sicherstellung der rechtlichen Aner- kennung elektronischer Signaturen setzt voraus, daß die wesentlichen Anforderungen an Diensteanbieter sowie Haftungsfragen geklärt werden. Der Ausschuß ist mit diesem allgemeinen Ansatz, 2. 3. der auf den Grundsätzen eines freien Marktes beruht, einverstanden; er ist jedoch der Ansicht, daß dem Schutz der Benutzer zu wenig Aufmerksamkeit gewidmet wurde. Er behält sich daher vor, im Zuge der Analyse des Kommissionsdokuments Bemerkungen oder Anre- gungen vorzubringen. 2. 4. Was die europäischen Rechtsvorschriften im weltweiten Kontext betrifft, so stellt die Kommission fest, daß es „zahlreiche Aktivitäten und Diskussionen“ (1) gibt; sie zitiert unter anderem die Initiativen der UN- CITRAL, der OECD und der WTO. Wie der Ausschuß bereits festgestellt hat (2), zeigen diese — an sich lobens- werten — Initiativen, daß es die konkrete Gefahr einer U¨ berlappung zwischen den Aufgaben der Institutionen sowie einer U¨ berschneidung — oder schlimmstenfalls Widersprüchlichkeit — der verschiedenen Rechtsvor- schriften gibt. Letztendlich schlägt sich all dies in bürokratischen Schwerfälligkeiten, Verzögerungen und Kosten für den Steuerzahler nieder. Mit ihrem Versuch, alles sofort zu regeln, erreichen die internationalen Organisationen nur das Gegenteil und erzeugen Verwir- rung und Unsicherheit. Der Ausschuß nimmt dies mit Bedauern zur Kenntnis. 3. Besondere Bemerkungen zum Vorschlag einer Richt- linie 3. 1. Artikel 1 Ziel dieser Richtlinie ist es, einen Rechtsrahmen für die der O¨ ffentlichkeit zugänglichen Zertifizierungssysteme zu schaffen: es soll die Verwendung der elektronischen Signaturen erleichtert und ihre rechtliche Anerkennung gewährleistet werden. Die Richtlinie erstreckt sich nicht auf andere Aspekte im Zusammenhang mit dem Ab- schluß und der Geltung von Verträgen. In Anbetracht des Wortlauts dieses Artikels und des zehnten Erwä- gungsgrundes beschränkt sich der Geltungsbereich der Richtlinie auf die offenen Systeme; für die geschlossenen Systeme überläßt es die Kommission den Parteien zu vereinbaren, unter welchen Bedingungen die elektroni- sche Signatur angenommen und anerkannt wird. 3. 1. 1. Der Ausschuß hat diesbezüglich einige Zweifel: wenngleich dieser Ansatz, der die Vertragsfreiheit beach- tet, lobenswert ist, muß andererseits festgestellt werden, daß auch einige geschlossene Systeme einer immer breiteren O¨ ffentlichkeit offenstehen, die nicht immer und nicht notwendigerweise über die für jedes System geltenden Rechtsvorschriften informiert ist. Es ist richtig, daß die Betreiber eines geschlossenen Systems die Mög- lichkeit haben, sich den Bestimmungen der Richtlinie zu unterwerfen, aber der Ausschuß stellt sich die Frage, ob es im Interesse der Benutzer und der Anbieter der geschlossenen Systeme nicht klüger wäre, den Geltungs- bereich der Richtlinie auf die der O¨ ffentlichkeit zugängli- chen geschlossenen Systeme auszudehnen. 3. 2. Artikel 3 Absätze 1 und 2 Den Mitgliedstaaten wird verboten, die Bereitstellung von Zertifizierungsdiensten von einer vorherigen Geneh- migung abhängig zu machen; sie können jedoch freiwilli- ge Akkreditierungssysteme einführen oder beibehalten, ohne die Zahl der Zertifizierungsdiensteanbieter ein- zuschränken. (1) KOM(98) 297 endg. , Ziffer 7. (2) ABl. C 284 vom 14. 9. 1998. 15. 2. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 40/31 3. 2. 1. Der Ausschuß empfiehlt, eingehend über die Tragweite dieser Bestimmungen nachzudenken. Die Zertifizierung hat nicht nur für die Parteien, sondern im Bedarfsfall auch gegenüber Dritten Gültigkeit. Unter Beibehaltung der „Freiwilligkeit“ des Akkreditierungs- antrags sollte — wie in der Folge besser erläutert wird — die Möglichkeit vorgesehen werden, genau zwischen Dokumenten, die von akkreditierten und nicht akkredi- tierten Diensteanbietern zertifiziert wurden, zu unter- scheiden. Artikel 5 Absatz 2 sollte genau festlegen, daß die Gültigkeit der elektronischen Signaturen, die als Beweismittel für die Urteilsfindung (bei gerichtlichen und außergerichtlichen Verfahren) zugelassen sind, Drit- ten gegenüber nur geltend gemacht werden kann, wenn sie auf einem Zertifikat basiert, das von einem akkreditie- ren Diensteanbieter ausgestellt wurde. Die heutige Lage bietet keine besonderen 3. 2. 2. Gründe zur Beunruhigung; eine Gesetzgebung kann jedoch nicht darüber hinwegsehen, daß die künftige Entwicklung unberechenbar ist: die wenigen und wohl- bekannten Diensteanbieter von heute könnten sich aufgrund einer möglichen „Banalisierung“ der Authenti- fizierungstechniken stark vermehren. Während es akzep- tabel ist, daß die Zahl der Zertifizierer nicht beschränkt wird, kann es nicht wünschenswert sein, daß sie von einer vorherigen Kontrolle und einer Akkreditierung befreit sind. Im Interesse der Benutzer und der Dritten scheint es somit notwendig festzulegen, daß die „Anfor- derungen an Zertifizierungsdiensteanbieter“, die im Anhang II angeführt sind, von einer öffentlichen Behörde kontrolliert werden, wenn diese Anbieter in offenen Systemen oder in der O¨ ffentlichkeit zugänglichen ge- schlossenen Systemen tätig sind. 3. 2. 3. Die Akkreditierung der Diensteanbieter unter der Verantwortung der Behörden müßte von der Erfül- lung der in Anhang II aufgelisteten Anforderungen abhängig gemacht werden. Diese Bedingung ist notwen- dig, aber nicht ausreichend; es ist sicherzustellen, daß diese Anforderungen fortlaufend erfüllt werden, weshalb eine periodische U¨ berprüfung vorgeschrieben werden sollte. Die Behörden können ihrer Verantwortung nicht aus dem Weg gehen: wenn eine Regelung einmal angenommen wurde, müssen sie garantieren, daß sie beachtet wird. 3. 3. Artikel 3 Absatz 4 Mit dieser Bestimmung wird anerkannt, daß die Mit- gliedstaaten den Einsatz elektronischer Signaturen im öffentlichen Bereich eventuell zusätzlichen Anforderun- gen unterwerfen können. Der Ausschuß erklärt sich damit einverstanden, 3. 3. 1. stellt sich jedoch die Frage, ob es nicht angebracht wäre, darüber hinauszugehen und die Annahme der elektronischen Signatur im öffentlichen Bereich den Mitgliedstaaten aufzuerlegen, die die Gültigkeit im privaten Bereich anerkennen. Wenn die Behörden — die die Aufgabe haben, die Sicherheit der Rechtsinstitute zu garantieren und die eigenen Bürger zu schützen — die Verantwortung übernehmen, die Rechtsgültigkeit einer elektronischen Signatur in den unter Privaten ausge- tauschten Dokumenten anzuerkennen, so ist nicht zu verstehen, warum dieselbe Haltung nicht auch gegenüber den Dokumenten gelten soll, die mit der öffentlichen Verwaltung ausgetauscht werden, wenn auch mit der Einführung „zusätzlicher Anforderungen“. 3. 4. Artikel 4 Im Hinblick auf die Einhaltung der Regeln des Binnen- markts legt dieser Artikel fest, daß die Mitgliedstaaten die Bereitstellung von Zertifizierungsdiensten aus ande- ren Mitgliedstaaten nicht einschränken dürfen. 3. 4. 1. Der Ausschuß stellt diesbezüglich fest, daß die vorgenannte Rechtsvorschrift zwar mit den Binnen- marktgrundsätzen übereinstimmt, jedoch die O¨ ffentlich- keit nicht vor der Erbringung von Diensten durch nicht akkreditierte Anbieter anderer Mitgliedstaaten schützt: wenn es für einen Nutzer bereits schwierig ist, zwischen akkreditierten und nicht akkreditierten Anbietern des eigenen Landes zu unterscheiden, so wird die Angelegen- heit erst recht problematisch, wenn der Anbieter in einem Drittland ansässig ist. Es besteht hier eine offensichtliche Analogie zu dem Ansatz, der in der zweiten Bankenricht- linie verfolgt wurde: die Dienstleistungsfreiheit besteht nur für die Institutionen, die unter die Richtlinie fallen; für die anderen bleibt die (Finanz)dienstleistungsfreiheit auf das Ursprungsland beschränkt. 3. 4. 2. Im vorliegenden Fall sollte unter Beachtung der Freizügigkeit elektronischer Signaturprodukte ihre Zulässigkeit in Gerichtsverfahren und in außergerichtli- chen Verfahren nur anerkannt werden, wenn die Zertifi- zierung von einem akkreditierten Organismus ausgestellt wird. 3. 5. Artikel 5 Die Mitgliedstaaten müssen in ihre Gesetzgebung Rechtsvorschriften einführen, die dafür sorgen, daß einer elektronischen Signatur die Wirksamkeit oder die Rechtsgültigkeit nicht allein deshalb abgesprochen wird, weil sie in elektronischer Form vorliegt oder nicht auf einem akkreditierten Zertifikat basiert. Darüber hinaus müssen die Mitgliedstaaten sicherstellen, daß die von einem akkreditierten Diensteanbieter zertifizierten Signaturen rechtlich den gleichen Wert wie handschriftli- che Unterschriften haben und als Beweismittel in Ge- richtsverfahren zugelassen werden. 3. 5. 1. Der Ausschuß lenkt die Aufmerksamkeit der Kommission auf eine Erwägung, die die Stichhaltigkeit der unter den vorhergehenden Ziffern 3. 4. 1 und 3. 4. 2 vorgebrachten Bemerkungen bekräftigen dürfte: der einzige Unterschied zwischen zertifizierten Signaturen von akkreditierten und nicht akkreditierten Anbietern liegt im Beweiswert der Zertifizierung. Diesbezüglich scheint Artikel 5 Absatz 2 nicht klar zu sein und wäre eine Revision wert: gemäß dem Wortlaut müßten die Mitgliedstaaten die von einem Anbieter, „der den Anforderungen in Anhang II genügt,“ erteilten Zertifika- te als Beweismittel zulassen. Dies könnte den Zweifel aufwerfen, ob jeder Anbieter, sofern er den Anforderun- gen in Anhang II genügt, Zertifikate erteilen kann, die C 40/32 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 15. 2. 1999 als Beweismittel in Gerichtsverfahren zugelassen sind; wenn dies nicht beabsichtigt ist, so muß der Wortlaut durch die unmißverständlichen Worte „akkreditierter Anbieter“ ersetzt werden. 3. 5. 2. Darüber hinaus wird — und hier gilt analog die unter Ziffer 3. 4. 2 gemachte Bemerkung — nichts über die Beweisgültigkeit einer Zertifizierung gesagt, die von einem in einem Drittland akkreditierten Anbieter ausgestellt wurde: auch in diesem Fall müßte die Richtli- nie genaue Bestimmungen enthalten. Der Ausschuß schlägt vor, daß eine derartige Zertifizierung unter der Voraussetzung angenommen wird, daß das Drittland seinerseits die Zertifikate der Anbieter der Europäischen Union unter den gleichen Bedingungen anerkennt. 3. 6. Artikel 6 Im Bereich der Haftung schreibt der Artikel eine Reihe von Verpflichtungen des Zertifizierungsdiensteanbieters vor: Richtigkeit der Informationen, Einhaltung der Anforderungen der Richtlinie, Feststellung der techni- schen und technologischen Anforderungen, mit deren Erfüllung der Unterschrifteninhaber und der Zertifizie- rer ihre Berechtigung nachweisen. Er legt gleichzeitig die Ausnahmen von der Haftung im Fall von Fehlern in den Originalinformationen fest und sieht die Möglich- keit vor, Grenzen für die Zertifizierung festzusetzen, sowohl was die Verwendung des Zertifikats als auch den Betrag der Transaktionen betrifft. 3. 6. 1. Der Ausschuß ist der Ansicht, daß die Bestim- mungen dieses Artikels den allgemeinen Grundsätzen des Rechts entsprechen und die Vertragsfreiheit beachten. Gleichzeitig bringt er eine U¨ berlegung oder besser eine Frage vor: Wie weit geht die Haftung des Zertifizierungs- diensteanbieters und welche Garantien hat der Nutzer im Falle der Unterbrechung oder Beendigung des Dien- stes des Anbieters? Es müßte ein System bestehen, das die Kontinuität des Schutzes der Rechte des Nutzers garantiert, beispielsweise mit der Verpflichtung, Backup- Files anzulegen, die bei Dritten mit bestimmten Garan- tien hinterlegt werden. 3. 7. Artikel 7 Absatz 1 Der Artikel beinhaltet Vorschriften betreffend die in Drittländern niedergelassenen Diensteanbieter. Die von ihnen ausgestellten Zertifikate werden den europäischen Zertifikaten rechtlich gleichgestellt, wenn der Dienstean- bieter in einem Mitgliedstaat unter einem freiwilligen Akkreditierungssystem dieses Landes akkreditiert ist, oder ein in einem Mitgliedstaat niedergelassener Dienste- anbieter für das Zertifikat einsteht oder wenn das Zertifikat oder der Diensteanbieter im Rahmen einer bilateralen oder multilateralen Vereinbarung zwischen der Gemeinschaft und Drittländern oder internationalen Organisationen anerkannt ist. 3. 7. 1. Der Ausschuß ist mit diesen Normen insgesamt nicht einverstanden. Im Namen der Freiheit des Verkehrs werden die Grundsätze der Wechselseitigkeit außer acht gelassen, die die Grundlage für eine weltweite Integration des Handels, nicht nur des elektronischen, bilden. Die in diesem Absatz dargelegten Leitgedanken — insbe- sondere jene, die die Akkreditierung eines ausländischen Diensteanbieters in einem Mitgliedstaat betreffen, und der Gedanke, daß ein europäischer Diensteanbieter ein Zertifikat aus einem Drittland garantiert — sind akzeptabel unter der Bedingung, daß das Drittland den Diensteanbietern bzw. Zertifikaten aus allen Mitglied- staaten eine analoge oder gleichwertige Behandlung zugesteht. 3. 7. 2. Was die Anerkennung eines Zertifikats oder Diensteanbieters aus einem Drittland auf der Basis eines bilateralen Abkommens mit einem Mitgliedstaat betrifft, so bemerkt der Ausschuß, daß die Annahme eines solchen Grundsatzes der Einführung von Wettbewerbs- verzerrungen zwischen Mitgliedstaaten gleichkommt, insbesondere zwischen Ländern mit „liberaleren“ Rege- lungen und den anderen. Der freie Dienstleistungsver- kehr kann nicht als Trojanisches Pferd verwendet werden, um Unternehmer oder Erzeugnisse aus Drittlän- dern über ein bilaterales Abkommen mit einem einzigen Mitgliedsland in die Europäische Union einzuführen. 3. 7. 3. Zur Untermauerung der gegenteiligen These können nicht gewisse Präzedenzfälle wie beispielsweise die Zweite Bankenrichtlinie angeführt werden: in diesem Fall übt der „beherbergende“ Mitgliedstaat eine ständige U¨ berwachung aus und garantiert die Solidität und Solvenz des Drittlandsbetriebs, der auf jeden Fall phy- sisch auf seinem Gebiet präsent sein muß; Bedingungen, die im Fall der Garantien betreffend die elektronischen Signaturen alles andere als erfüllt werden. 3. 8. Artikel 8 Die in diesem Artikel angeführten Rechtsvorschriften erfordern keine besonderen Bemerkungen, mit Ausnah- me jener des Absatzes 4 betreffend die Verwendung von Pseudonymen. Der Diensteanbieter soll die Daten betreffend die Identität des Inhabers des Pseudonyms an die Behörden auf deren Anforderung weitergeben können, mit Zustimmung der betroffenen Person. Der Richtlinienvorschlag gibt jedoch keine Antwort auf die Frage, welche Position der Anbieter im Falle einnimmt, daß der Inhaber sich weigert, seine eigene Identität den Behörden bekanntzugeben. 3. 8. 1. Der zweite Teil des Artikels 8 Absatz 4 wirft weitere Zweifel auf: wenn — im Falle von Ermittlungen von vermuteten Straftaten im Zusammenhang mit dem Einsatz elektronischer Signaturen unter einem Pseudo- nym — das nationale Recht erfordert, daß der Anbieter die Daten über die Identität der betroffenen Person weitergibt, so wird letztere nach Abschluß der Ermittlun- gen unterrichtet. 3. 8. 2. Der Ausschuß stellt sich die Frage, ob es angebracht ist, so ins Detail zu gehen: nach abgeschlosse- ner Ermittlung ist der Betroffene bereits darüber unter- richtet, daß seine Daten weitergegeben wurden; die Rechtsvorschrift scheint somit nicht notwendig zu sein. Er stellt jedoch fest, daß man, wenn von „nationalem Recht“ die Rede ist, klar erläutern müßte, um welches nationale Recht es sich handelt, um das des Landes des Diensteanbieters — was wahrscheinlich ist — oder um 15. 2. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 40/33 das des Landes, in dem der Inhaber des Pseudonyms seinen Wohnsitz hat (vorausgesetzt, daß es bekannt ist) oder die Behörde ansässig ist. Da wir uns hier offensichtlich — wenn auch nicht explizit gesagt — im Bereich des Kampfs gegen die Kriminalität befinden, müßte die Richtlinie genauer sein, was die einzuschlagen- den Verfahren und die Rechte und Pflichten der Dienste- anbieter betrifft. 3. 8. 3. Der WSA stellt sich die Frage, ob es nicht angebracht wäre, den gesamten Text dieses Artikels zu überdenken und einfach auf die vollständige Anwendung der in den Richtlinien zum Datenschutz und zur Bekämpfung der Geldwäsche enthaltenen Bestimmun- gen zu verweisen: schließlich gibt es in dieser Hinsicht keine Unterschiede zwischen Transaktionen über Papier oder auf elektronischem Weg. 3. 9. Artikel 9 und 10 Diese Artikel sehen die Schaffung eines „Ausschusses für elektronische Signaturen“ vor, der sich aus Vertretern der Mitgliedstaaten zusammensetzt und unter dem Vorsitz der Kommission steht. Er wird zu den Anforde- rungen an Zertifizierungsdiensteanbieter sowie zu den anerkannten Normen für elektronische Signaturproduk- te konsultiert. Dieser Ausschuß wird von der Kommis- sion über die Ergebnisse der periodischen Treffen der Kommission mit den Unternehmen, den Nutzern und den Konsumenten informiert. 3. 9. 1. Der Ausschuß nimmt diese Initiative zur Kennt- nis, stellt sich jedoch die Frage, ob es wirklich notwendig ist, einen Ausschuß einzurichten, wenn die Kommission selbst, im Bereich ihrer institutionellen Funktionen, mühelos die Mitgliedstaaten und die betroffenen Par- Brüssel, den 2. Dezember 1998. teien konsultieren könnte, ohne eine Zwischenstelle, deren Kompetenzen sich letztendlich mit denen der Kommission überschneiden. Es handelt sich ohnehin um ein Verfahren, das die Kommission im Normalfall anwendet, so daß keine Notwendigkeit einer bürokrati- schen Erschwerung besteht, die nach Meinung des Ausschusses keinerlei Effizienzgewinne bringen würde. 3. 10. Artikel 12 und 13 Die Bestimmungen dieser beiden Artikel — deren Reihenfolge, was die zeitliche und logische Abfolge betrifft, offenbar umgekehrt ist — sehen vor, daß die Mitgliedstaaten der Richtlinie bis spätestens 31. Dezem- ber 2000 nachkommen und daß die Kommission dem Europäischen Parlament und dem Rat zum ersten Mal spätestens am 31. Dezember 2002 darüber Bericht erstattet. Der Ausschuß hat schon mehrmals betont (1), daß es dringlich ist, eine einheitliche Gesetzgebung im weiten Bereich der Informationsgesellschaft anzuwen- den; es stellt sich ihm nun die Frage, ob es wirklich notwendig ist, den Mitgliedstaaten für die Annahme der Richtlinie so viel Zeit zuzugestehen, da einige unter ihnen bereits in kürzester Zeit eine eigene Gesetzgebung eingeführt haben. Die Einführung von — in Wirklichkeit wenigen — Harmonisierungsmaßnahmen dürfte den nationalen Gesetzgebern weder übermäßige Anstren- gungen abverlangen noch sehr zeitaufwendig sein. Ein Zeitraum von einem Jahr ab dem Zeitpunkt der Verab- schiedung der Richtlinie dürfte nach Meinung des Ausschusses ausreichend sein, um etwaige — und sowieso bescheidene — A¨ nderungen in die bestehenden Gesetzgebungen einzuführen oder um neue Texte abzu- fassen. (1) ABl. C 284 vom 14. 9. 1998; ABl. C 157 vom 25. 5. 1998; ABl. C 19 vom 21. 1. 1998. Die Präsidentin des Wirtschafts- und Sozialausschusses Beatrice RANGONI MACHIAVELLI


title: Komission asetus (EY) N:o 2603/98, annettu 2 päivänä joulukuuta 1998, Irlannin lipun alla purjehtivien alusten kielikampelan kalastuksen lopettamisesta

eurovoc_concepts:
Ireland
authorised catch
catch quota
fishing area
sea fish
ship's flag

text: L 328/4 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti 4. 12. 98 KOMISSION ASETUS (EY) N:o 2603/98, annettu 2 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) joulukuuta 1998, Irlannin lipun alla purjehtivien alusten kielikampelan kalastuksen lopettamisesta EUROOPAN YHTEIS(cid:153)JEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteis(cid:148)n perustamissopi- muksen, ottaa huomioon yhteiseen kalastuspolitiikkaan sovelletta- vasta valvontaj(cid:132)rjestelm(cid:132)st(cid:132) 12 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) lokakuuta 1993 annetun neuvoston asetuksen (ETY) N:o 2847/93 (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 2635/97 (2), ja erityisesti sen 21 artiklan 3 kohdan, sek(cid:132) katsoo, ett(cid:132) tiettyjen kalakantojen ja kalakantaryhmien osalta vuodeksi 1998 vahvistettavista suurimmista sallituista saaliista ja niiden pyynti(cid:132) koskevista edellytyksist(cid:132) 19 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) joulukuuta 1997 annetussa neuvoston asetuksessa (EY) N:o 45/98 (3), sellaisena kuin se on viimeksi muutet- tuna asetuksella (EY) N:o 2386/98 (4), s(cid:132)(cid:132)det(cid:132)(cid:132)n kielikam- pelakiinti(cid:148)ist(cid:132) vuodeksi 1998, tietyist(cid:132) kiinti(cid:148)iden alaisten kalakantojen saaliiden m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)llisist(cid:132) rajoituksista annettujen s(cid:132)(cid:132)nn(cid:148)sten noudattamisen turvaa- miseksi komission on tarpeen vahvistaa p(cid:132)iv(cid:132)m(cid:132)(cid:132)r(cid:132), johon menness(cid:132) j(cid:132)senvaltion lipun alla purjehtivien alusten katsotaan t(cid:132)ytt(cid:132)neen kiinti(cid:148)ns(cid:132), ja komissiolle toimitettujen tietojen mukaan Irlannin lipun alla purjehtivien tai Irlannissa rekister(cid:148)ityjen alusten kieli- kampelasaaliit ICES-alueiden VII f ja g vesill(cid:132) ovat t(cid:132)ytt(cid:132)- neet vuodeksi 1998 my(cid:148)nnetyn kiinti(cid:148)n; Irlanti on kiel- t(cid:132)nyt t(cid:132)m(cid:132)n kalakannan kalastuksen 30 p(cid:132)iv(cid:132)st(cid:132) lokakuuta t(cid:132)m(cid:132)n vuoksi on tarpeen noudattaa t(cid:132)t(cid:132) p(cid:132)iv(cid:132)- 1998; m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)(cid:132), ON ANTANUT T(cid:142)M(cid:142)N ASETUKSEN: 1 artikla Irlannin lipun alla purjehtivien tai Irlannissa rekister(cid:148)i- tyjen alusten kielikampelasaaliit ICES-alueiden VII f ja g t(cid:132)ytt(cid:132)neet Irlannille vuodeksi 1998 my(cid:148)n- vesill(cid:132) ovat netyn kiinti(cid:148)n. Kiellet(cid:132)(cid:132)n Irlannin lipun alla purjehtivilta tai Irlannissa rekister(cid:148)idyilt(cid:132) aluksilta kielikampelan kalastus ICES- alueiden VII f ja g vesill(cid:132) sek(cid:132) edell(cid:132) mainittujen alusten t(cid:132)m(cid:132)n asetuksen ensimm(cid:132)isen soveltamisp(cid:132)iv(cid:132)n j(cid:132)lkeen pyyt(cid:132)m(cid:132)n kyseisen kannan hallussa pit(cid:132)minen aluksessa sek(cid:132) sen uudelleenlastaus ja purku. 2 artikla T(cid:132)m(cid:132) asetus tulee voimaan seuraavana p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) sen j(cid:132)lkeen, kun se on julkaistu Euroopan yhteis(cid:148)jen viralli- sessa lehdess(cid:132). Sit(cid:132) sovelletaan 30 p(cid:132)iv(cid:132)st(cid:132) lokakuuta 1998. T(cid:132)m(cid:132) asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, j(cid:132)senvaltioissa. ja sit(cid:132) sovelletaan sellaisenaan kaikissa Tehty Brysseliss(cid:132) 2 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) joulukuuta 1998. Komission puolesta Emma BONINO Komission j(cid:132)sen (1) EYVL L 261, 20. 10. 1993, s. 1 (2) EYVL L 356, 31. 12. 1997, s. 14 (3) EYVL L 12, 19. 1. 1998, s. 1 (4) EYVL L 297, 6. 11. 1998, s. 2


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 2596/98 af 2. december 1998 om ændring af eksportrestitutionerne for hvidt sukker og råsukker i uforarbejdet stand

eurovoc_concepts:
export refund
raw sugar
white sugar

formats: pdf print

text: 3. 12. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 325/5 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 2596/98 af 2. december 1998 om ændring af eksportrestitutionerne for hvidt sukker og r(cid:134)sukker i uforarbejdet stand KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR (cid:190) tiden gældende eksportrestitutioner i overensstemmelse med bilaget til nærværende forordning — under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til R(cid:134)dets forordning (EØF) nr. 1785/81 juni 1981 om den fælles markedsordning for af 30. sukker (1), senest ændret ved forordning (EF) nr. 1148/ 98 (2), særlig artikel 19, stk. 4, andet afsnit, og ud fra følgende betragtninger: Eksportrestitutionerne for hvidt sukker og r(cid:134)sukker er fastsat ved Kommissionens forordning (EF) nr. 2524/ 98 (3), ændret ved forordning (EF) nr. 2569/98 (4); anvendelsen af de bestemmelser, der er nævnt i forord- som ning Kommissionen har kendskab til, fører til at ændre de for 2524/98 p(cid:134) de oplysninger, (EF) nr. UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 til forordning (EF) nr. 2524/98 fastsatte De i bilaget eksportrestitutioner for de produkter, som er nævnt i artikel 1, stk. 1, litra a), i forordning (EØF) nr. 1785/81, i uforarbejdet stand og ikke denaturerede, ændres til de beløb, der er angivet i bilaget. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 3. december 1998. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 2. december 1998. P(cid:134) Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 177 af 1. 7. 1981, s. 4. (2) EFT L 159 af 3. 6. 1998, s. 38. (3) EFT L 317 af 26. 11. 1998, s. 5. (4) EFT L 322 af 1. 12. 1998, s. 3. L 325/6 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 3. 12. 98 til Kommissionens forordning af 2. december 1998 om ændring af eksportrestitutionerne for hvidt sukker og r(cid:134)sukker i uforarbejdet stand BILAG Produktkode 1701 11 90 9100 1701 11 90 9910 1701 11 90 9950 1701 12 90 9100 1701 12 90 9910 1701 12 90 9950 Restitutionsbeløb — ECU/100 kg — 42,35 40,94 42,35 40,94 (1) (1) (2) (1) (1) (2) — ECU/1 % sakkarose (cid:253) 100 kg — 1701 91 00 9000 0,4604 1701 99 10 9100 1701 99 10 9910 1701 99 10 9950 — ECU/100 kg — 46,04 46,14 46,14 — ECU/1 % sakkarose (cid:253) 100 kg — 1701 99 90 9100 0,4604 (1) Dette beløb anvendes for r(cid:134)sukker med et udbytte p(cid:134) 92 %. S(cid:134)fremt det udførte r(cid:134)sukkers udbytte ikke udgør 92 %, beregnes størrelsen af den restitution, der skal anvendes, i overensstemmelse med bestemmelserne i artikel 17a, stk. 4, i forord- ning (EØF) nr. 1785/81. (2) Denne fastsættelse blev suspenderet ved Kommissionens forordning (EØF) nr. 2689/85 (EFT L 255 af 26. 9. 1985, s. 12), ændret ved forordning (EØF) nr. 3251/85 (EFT L 309 af 21. 11. 1985, s. 14)


title: Protokoll zur Festlegung der Fangmöglichkeiten und der finanziellen Gegenleistung nach dem Abkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung von Mauritius über die Fischerei vor der Küste von Mauritius für die Zeit vom 1. Dezember 1996 bis zum 30. November 1999

eurovoc_concepts:
Mauritius
agreement (EU)
financial compensation of an agreement
fishing agreement
fishing regulations
protocol to an agreement

formats: html pdfa1b print


title: Verordening (EG) nr. 2603/98 van de Commissie van 2 december 1998 betreffende het beëindigen van de visserij op tong door vissersvaartuigen die de vlag voeren van Ierland

text: L 328/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 4. 12. 98 VERORDENING (EG) Nr. 2603/98 VAN DE COMMISSIE van 2 december 1998 betreffende het be(cid:137)indigen van de visser¶ op tong door vissersvaartuigen die de vlag voeren van Ierland DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappel¶k visser¶beleid (1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 2635/97 (2), inzonder- heid op artikel 21, lid 3, Overwegende dat Verordening (EG) nr. 45/98 van de Raad van 19 december 1997 inzake de vaststelling van de voor 1998 geldende totaal toegestane vangsten voor bepaalde visbestanden of groepen visbestanden, alsmede bepaalde b¶ de visser¶ in acht te nemen voorschriften (3), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 2386/98 (4), quota vast- legt voor tong voor 1998; Overwegende dat het, om de naleving te waarborgen van de bepalingen inzake de kwantitatieve beperking van de vangsten uit bepaalde bestanden, waarvoor een quotum is vastgesteld, noodzakel¶k is dat de Commissie de datum vastlegt waarop het toegewezen quotum wordt geacht volledig te z¶n gebruikt ten gevolge van de vangsten verricht door de vaartuigen die de vlag voeren van een lidstaat; Overwegende dat, volgens de gegevens medegedeeld aan de Commissie, de vangsten van tong in de wateren van ICES-gebied VII f, g, door vaartuigen die de vlag voeren van Ierland of die in Ierland z¶n geregistreerd, het voor 1998 toegewezen quotum hebben bereikt; dat Ierland de visser¶ op dit bestand verboden heeft met ingang van 30 oktober 1998; dat het daarom noodzakel¶k is deze datum aan te houden, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Door de vangsten van tong in de wateren van ICES- gebied VII f, g, door vaartuigen die de vlag voeren van Ierland of die in Ierland z¶n geregistreerd, wordt het aan Ierland voor 1998 toegewezen quotum geacht volledig te z¶n gebruikt. De visser¶ op tong in de wateren van ICES-gebied VII f, g, door vaartuigen die de vlag voeren van Ierland of die in Ierland z¶n geregistreerd, is verboden alsmede het aan boord houden, de overlading en het lossen van dit bestand dat door vermelde vaartuigen gevangen is in deze wateren na de datum van toepassing van deze verorde- ning. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Z¶ is van toepassing vanaf 30 oktober 1998. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 2 december 1998. Voor de Commissie Emma BONINO Lid van de Commissie (1) PB L 261 van 20. 10. 1993, blz. 1. (2) PB L 356 van 31. 12. 1997, blz. 14. (3) PB L 12 van 19. 1. 1998, blz. 1. (4) PB L 297 van 6. 11. 1998, blz. 2


title: Decisión n° 5/98 del Consejo de Asociación entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la República Checa, por otra, de 2 de diciembre de 1998, por la que se modifica la Decisión n° 2/97 en lo relativo a la contribución financiera de la República Checa

eurovoc_concepts:
Czechia
EU programme
association agreement (EU)
financial cooperation

text: 12. 1. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 6/17 DECISI(cid:222)N No 5/98 DEL CONSEJO DE ASOCIACI(cid:222)N entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la Rep(cid:156)blica Checa, por otra de 2 de diciembre de 1998 por la que se modifica la Decisi(cid:155)n no 2/97 en lo relativo a la contribuci(cid:155)n financiera de la Rep(cid:156)blica Checa (1999/17/CE) EL CONSEJO DE ASOCIACI(cid:222)N, DECIDE: Visto el Acuerdo europeo por el que se establece una Asociaci(cid:155)n entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la Rep(cid:156)blica Checa, por otra (1), Visto el Protocolo adicional al Acuerdo europeo por el que se establece una Asociaci(cid:155)n entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la Rep(cid:156)blica Checa, por otra (2), relativo a la participaci(cid:155)n de la Rep(cid:156)blica Checa en programas comunitarios, y en particular sus art(cid:146)culos 1 y 2, Vista la Decisi(cid:155)n no 2/97 del Consejo de Asociaci(cid:155)n entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la Rep(cid:156)blica Checa, por otra, de 30 de septiembre de 1997, por la que se adoptan las condiciones y modalidades de la participaci(cid:155)n de la Rep(cid:156)blica Checa en los programas comunitarios en los (cid:145)mbitos de la formaci(cid:155)n, la juventud y la educaci(cid:155)n (3), Considerando que, de conformidad con el art(cid:146)culo 1 del mencionado Protocolo adicional, la Rep(cid:156)blica Checa podr(cid:145) participar en los programas marco comunitarios, en los programas espec(cid:146)ficos, en los proyectos o en las otras acciones de la Comunidad, especialmente en los (cid:145)mbitos de la formaci(cid:155)n, la juventud y la educaci(cid:155)n; Considerando que, de conformidad con el art(cid:146)culo 2 del mencionado Protocolo adicional, el Consejo de Asocia- ci(cid:155)n decide las condiciones y modalidades de la participa- ci(cid:155)n de la Rep(cid:156)blica Checa en las actividades contem- pladas en el art(cid:146)culo 1; Considerando que conviene adaptar las disposiciones rela- tivas a la contribuci(cid:155)n financiera de la Rep(cid:156)blica Checa enunciadas en el apartado 7 del anexo II de la decisi(cid:155)n no 2/97 tal como se define en el apartado 5 del anexo I, Art(cid:146)culo 1 El apartado 7 del anexo II de la Decisi(cid:155)n no 2/97 del Consejo de Asociaci(cid:155)n se sustituir(cid:145) por el texto siguiente: «7. La Rep(cid:156)blica Checa pagar(cid:145) los costes administra- tivos suplementarios que se mencionan en los apartados 3, 4 y 5 con cargo a su propio presu- puesto nacional. La Rep(cid:156)blica Checa pagar(cid:145) tambi(cid:130)n de su presu- puesto nacional el 50 % del resto de su contribu- ci(cid:155)n anual al programa Leonardo da Vinci, mencionado en el apartado 3, y el 67 % del resto de su contribuci(cid:155)n anual a los programas S(cid:155)crates y Juventud con Europa, mencionados en los apar- tados 4 y 5. Sin perjuicio de los procedimientos regulares de programaci(cid:155)n de Phare, el 50 % restante para el programa Leonardo, y el 33 % para los programas S(cid:155)crates y Juventud con Europa se pagar(cid:145)n con cargo al Programa indicativo nacional Phare de la Rep(cid:156)blica Checa. ». Art(cid:146)culo 2 La presente Decisi(cid:155)n ser(cid:145) aplicable durante la vigencia de los programas Leonardo da Vinci, S(cid:155)crates y Juventud con Europa. Art(cid:146)culo 3 La presente Decisi(cid:155)n entrar(cid:145) en vigor el d(cid:146)a de su adop- ci(cid:155)n por el Consejo de Asociaci(cid:155)n. Hecho en Bruselas, el 2 de diciembre de 1998. Por el Consejo de Asociaci(cid:155)n El Presidente J. KAVAN (1) DO L 360 de 31. 12. 1994, p. 2. (2) DO L 317 de 30. 12. 1995, p. 45. (3) DO L 277 de 10. 10. 1997, p. 26


title: Parere del Comitato economico e sociale in merito alla «Proposta di direttiva del Parlamento europeo e del Consiglio che modifica la Direttiva 67/548/CEE del Consiglio per quanto riguarda l'etichettatura di talune sostanze pericolose in Austria e in Svezia»

eurovoc_concepts:
Austria
ESC opinion
Sweden
dangerous substance
labelling
marketing standard

text: 15. 2. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 40/43 Parere del Comitato economico e sociale in merito alla «Proposta di direttiva del Parlamento europeo e del Consiglio che modifica la Direttiva 67/548/CEE del Consiglio per quanto riguarda l’etichettatura di talune sostanze pericolose in Austria e in Svezia» (1999/C 40/13) Il Consiglio, in data 23 novembre 1998, ha deciso, conformemente all’articolo 100 A del Trattato che istituisce la Comunità europea, di consultare il Comitato economico e sociale in merito alla proposta di cui sopra. In occasione della 359a sessione plenaria (seduta del 2 dicembre 1998), il Comitato economico e sociale ha designato Sto¨llnberger relatore generale e ha adottato, con 94 voti favorevoli e 2 astensioni, il seguente parere. 1. Introduzione La Direttiva 67/548/CEE del Consiglio (1), modi- 1. 1. ficata da ultimo dalla Direttiva 98/73/CE della Commis- sione (2), fu introdotta allo scopo di eliminare gli ostacoli agli scambi di sostanze (chimiche) pericolose e di tutelare la salute umana e, in particolare, quella dei lavoratori. Di conseguenza gli Stati membri iniziarono ad utilizzare norme comuni per la classificazione, l’imballaggio e l’etichettatura delle sostanze pericolose immesse sul mercato. Dal 1981 essi si avvalgono altresı` di un sistema comune di notifica delle «nuove» sostanze immesse in commercio. Questi requisiti comuni mirano a conseguire l’elevato grado di tutela della salute umana e dell’ambien- te sul territorio comunitario previsto dal Trattato. 1. 2. L’allegato I della Direttiva 67/548/CEE presenta un elenco di sostanze pericolose la cui classificazione ed etichettatura è stata concordata a livello comunitario. Gli altri allegati contengono i dettagli necessari in merito al sistema di classificazione, imballaggio ed etichettatura, mentre l’articolo 23 riporta le disposizioni specifiche in materia di etichettatura. L’etichetta apposta sull’imballaggio di una sostanza pericolosa deve recare, tra l’altro, in maniera chiara ed indelebile i simboli del pericolo che la sostanza comporta, frasi tipo relative ai rischi specifici attribuiti alla sostanza (frasi R) e frasi tipo contenenti i consigli di prudenza relativi all’uso della sostanza (frasi S). Alla luce delle disposizioni vigenti nei nuovi Stati 1. 3. membri, l’atto di adesione all’UE ha concesso tra l’altro alcune deroghe a tali disposizioni in materia di etichettatura all’Austria (che puo` imporre simboli di pericolo e frasi S supplementari non compresi negli allegati della direttiva) ed alla Svezia (che puo` imporre frasi R supplementari non comprese negli allegati della direttiva), al fine di tener conto della portata delle loro norme per la tutela della salute umana e dell’ambiente. Esso prevedeva che tali disposizioni fossero riviste conformemente alle procedure comunitarie entro il 31 dicembre 1998. (1) GU L 196 del 16. 8. 1967, pag. 1. (2) Il 23o Adeguamento al progresso tecnico (APT) della Direttiva — GU L 305 del 16. 11. 1998. 1. 4. La maggior parte delle deroghe previste nell’atto di adesione concernenti la Direttiva 67/548/CEE sono state riesaminate con piena soddisfazione di tutti gli Stati membri durante il periodo quadriennale di revisione (1o gennaio 1995 - 31 dicembre 1998) e comporteranno importanti modifiche dell’attuale normativa comunita- ria. Non è stato tuttavia possibile portare a termine entro i tempi prestabiliti la revisione di taluni aspetti inerenti l’etichettatura che riguardano l’Austria e la Svezia. 1. 5. Principali aspetti in materia di etichettatura: 1. 5. 1. I n A u s t r i a i l p i t t o g r a m m a s u p p l e - i n u n a p e r m e n t a r e c o n d i z i o n i d i s i c u r e z z a d i s c a r i c a È tuttora sotto esame la necessità di un pittogramma con «un portarifiuti barrato da una croce» riferito allo smaltimento di talune sostanze pericolose e del relativo imballaggio. Tuttavia analoghi requisiti in materia di imballaggio verranno probabilmente inseriti in una futura proposta di direttiva della Commissione in merito ai «rifiuti domestici pericolosi», la cui adozione tuttavia potrà difficilmente verificarsi entro la fine del 1998. 1. 5. 2. I n A u s t r i a l a f r a s e S s u p p l e m e n - t a r e «Esiste un antidoto. Il personale medico deve contattare un centro antiveleni» che riguarda le contromisure da prendere in caso di incidente non ha (finora) ottenuto il sostegno della maggioranza degli esperti nazionali (3), soprattutto perché l’organizzazione dei centri antiveleni varia notevolmente nei diversi Stati membri. Tuttavia la Risoluzione 90/C329/03 (4) del Consiglio relativa al «miglioramento della prevenzione e del trattamento delle intossicazioni acute nell’uomo» invoca un sistema comunitario di informazione e collaborazione in materia di disponibilità degli antidoti. (3) Il gruppo di lavoro della Commissione «Classificazione ed etichettatura delle sostanze pericolose — Effetti sulla salute» che comprende esperti degli Stati membri, della Norvegia, dell’industria e delle federazioni sindacali europee. (4) GU C 329 del 31. 12. 1990 — Parere del CES: GU C 124 del 21. 5. 1990. C 40/44 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 15. 2. 1999 1. 5. 3. I n S v e z i a l a f r a s e s u p p l e m e n t a r e R 3 2 2 «Puo` essere nocivo se ingerito» fornisce indicazioni sugli effetti acuti «moderatamente nocivi» sull’apparato orale. Le discussioni in corso nell’ambito dell’OCSE sulla classificazione ed etichettatura delle sostanze pericolose forniranno entro breve tempo un quadro armonizzato di questi effetti sul piano internazionale. L’eventuale adozione di tale quadro potrebbe comportare una revisione della Direttiva 67/548/CEE. 1. 5. 4. I n S v e z i a l a f r a s e s u p p l e m e n t a r e R 3 4 0 Si applica a talune sostanze cancerogene che nell’ambito della Comunità sono coperte dalla frase R40. La Svezia ha suggerito di cambiare la dicitura della frase R40, ma cio` richiederebbe una revisione approfondita alla quale gli esperti hanno convenuto di attribuire la massima priorità, poiché sono implicate altre categorie di pericolo oltre a quelle prettamente cancerogene. 2. La proposta della Commissione L’attuale proposta di direttiva, basata sull’arti- 2. 1. colo 100 A del Trattato, intende modificare la Direttiva 67/548/CEE allo scopo di concedere un periodo supple- mentare di due anni per il completamento del processo di revisione dei principali aspetti inerenti l’etichettatura di sostanze pericolose in Austria e Svezia. La proposta garantisce inoltre la coerenza delle condizioni di com- mercializzazione di sostanze e preparati pericolosi, dal momento che il Consiglio ha recentemente deciso di includere nella posizione comune sull’attuale proposta di direttiva in merito a «classificazione, imballaggio ed etichettatura di preparati pericolosi» (1) talune deroghe previste dall’atto di adesione per l’Austria e la Svezia che risultano ancora in sospeso, per un periodo limitato di due anni, ovvero dal 1o gennaio 1999 al 31 dicembre 2000. La proposta di modifica della Direttiva 2. 2. 67/548/CEE prevede: — l’aggiunta del paragrafo 5 all’articolo 23, che consen- te all’Austria di imporre i summenzionati elementi concernenti l’etichettatura; (1) Proposte GU C 283 del 26. 9. 1996; GU C 337 del 7. 11. 1997 — Parere del Comitato: GU C 158 del 26. 5. 1997. Bruxelles, 2 dicembre 1998. — l’aggiunta del paragrafo 6 all’articolo 23, che consen- te alla Svezia di imporre l’uso delle summenzionate R frasi supplementari. 2. 2. 1. tra il 1o gennaio 1999 ed il 31 dicembre 2000. Tali deroghe si limitano al periodo compreso 3. Osservazioni 3. 1. Il Comitato economico e sociale approva la proposta della Commissione di modificare l’articolo 23 della Direttiva 67/548/CEE affinché l’Austria e la Svezia possano continuare ad imporre l’uso di elementi supple- mentari concernenti l’etichettatura per le sostanze peri- colose dal 1o gennaio 1999 al 31 dicembre 2000, tenendo conto della portata delle loro norme per la tutela della salute umana e dell’ambiente. In tale contesto il Comitato desidera sottolineare 3. 2. i nuovi requisiti futuri in materia di sanità pubblica previsti dal Trattato (di Amsterdam), in cui all’arti- colo 152 si dichiara che «Nella definizione e nell’attua- zione di tutte le politiche ed attività della Comunità è garantito un livello elevato di protezione della salute umana», ivi comprese le norme relative all’armonizzazio- ne del mercato interno. 3. 3. Il Comitato sollecita la Commissione a prosegui- re le attività previste in materia di revisione delle attuali categorie di pericolo e l’adozione di norme armonizzate sul piano internazionale per la classificazione delle sostanze pericolose. Il Comitato desidera inoltre sottolineare in parti- 3. 4. colare che: 3. 4. 1. Tali attività andrebbero concluse in tempo utile per una revisione della direttiva sulla classificazione, l’imballaggio e l’etichettatura di sostanze pericolose da effettuare entro il 31 dicembre 2000. Al contempo occorre altresı` trarre le opportune 3. 4. 2. conclusioni da tutte le altre «iniziative associate», operazione necessaria alla revisione della presente e/o di altre disposizioni comunitarie in materia disponendo delle adeguate informazioni. Tali «iniziative associate» comprenderebbero quelle concernenti i «rifiuti domestici pericolosi» e quelle in materia di disponibilità degli antidoti inserite nella Risoluzione 90/C329/03 del Consi- glio. La Presidente del Comitato economico e sociale Beatrice RANGONI MACHIAVELLI