title: Nariadenie Komisie (ES) č. 2581/98 z 30. novembra 1998, ktorým sa mení a dopĺňa nariadenie (ES) č. 1372/95 stanovujúce podrobné pravidlá na vykonávanie systému vývozných povolení v sektore hydinového mäsa

eurovoc_concepts:
animal breeding
export licence
poultry
poultrymeat

text: 03/zv. 24 SK Úradný vestník Európskej únie 159 31998R2581 1. 12. 1998 ÚRADNÝ VESTNÍK EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV L 322/33 NARIADENIE KOMISIE (ES) č. 2581/98 z 30. novembra 1998, ktorým sa mení a dopĺňa nariadenie (ES) č. 1372/95 stanovujúce podrobné pravidlá na vykonávanie systému vývozných povolení v sektore hydinového mäsa KOMISIA EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV, so zreteľom na Zmluvu o založení Európskeho spoločenstva, nariadenie zreteľom na č. 2777/75 so z 29. októbra 1975 o spoločnej organizácii trhu s hydinovým mäsom (1), naposledy zmenené a doplnené nariadením Komisie (ES) č. 2916/95 (2), a najmä na jeho články 3 ods. 2 a 8 ods. 12, (EHS) Rady č. 1372/95 (3), naposledy keďže nariadenie Komisie (ES) zmenené a doplnené nariadením (ES) č. 1009/98 (4), ustano- vuje podrobné pravidlá na vykonávanie systému vývozných povolení v sektore hydinového mäsa; keďže zoznamy výrobkov, na ktoré sa vzťahujú vývozné určenia, náhrady v sektore hydinového mäsa a miesta v prípade ktorých vzniká nárok na takéto náhrady, sa nedávno zmenili a doplnili nariadením (ES) č. 2580/98 (5); keďže podľa toho by sa mali upraviť prílohy I a III k nariadeniu (ES) č. 1372/95; keďže opatrenia ustanovené v tomto nariadení sú v súlade so stanoviskom Riadiaceho výboru pre hydinové mäso a vajcia, PRIJALA TOTO NARIADENIE: Článok 1 Prílohy I a III k nariadeniu (ES) č. 1372/95 sa nahrádzajú prílohami k tomuto nariadeniu. Článok 2 Toto nariadenie nadobúda účinnosť tretí deň po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskych spoločenstiev. Toto nariadenie je záväzné vo svojej celistvosti a je priamo uplatniteľné vo všetkých člen- ských štátoch. V Bruseli 30. novembra 1998 Za Komisiu Franz FISCHLER člen Komisie (1) Ú. v. ES L 282, 1. 11. 1975, s. 77. (2) Ú. v. ES L 305, 19. 12. 1995, s. 49. (3) Ú. v. ES L 133, 17. 6. 1995, s. 26. (4) Ú. v. ES L 145, 15. 5. 1998, s. 8. (5) Pozri stranu 31 tohto úradného vestníka. 160 SK Úradný vestník Európskej únie 03/zv. 24 PRÍLOHA I „PRÍLOHA I Kód výrobku podľa nomenklatúry poľnohospodárskych výrobkov pre vývozné náhrady (1) Kategória Výška zábezpeky (ECU/100 kg čistej hmotnosti) 0105 11 11 9000 0105 11 19 9000 0105 11 91 9000 0105 11 99 9000 0105 12 00 9000 0105 19 20 9000 0207 12 10 9900 0207 12 90 9990 0207 12 90 9190 0207 25 10 9000 0207 25 90 9000 0207 14 20 9900 0207 14 60 9900 0207 14 70 9190 0207 14 70 9290 0207 14 20 9900 0207 14 60 9900 0207 14 70 9190 0207 14 70 9290 0207 27 10 9990 0207 27 60 9000 0207 27 70 9000 1 2 3 4 5 6(a) (4) 6(b) (5) 7 8 – – 10 (2) 3 (3) 12 (4) 10 (2) 3 (3) 12 (4) 3 7 7 3 3 (1) Nariadenie Komisie (EHS) č. 3846/87 (Ú. v. ES L 366, 24. 12. 1987, s. 1), časť 7. (2) Pre miesta určenia uvedené v prílohe III. (3) (4) Miesta určenia uvedené v prílohe IV. (5) Iné miesta určenia ako tie, ktoré sú uvedené v prílohách III a IV. Iné miesta určenia ako tie, ktoré sú uvedené v prílohe IV. “ 03/zv. 24 SK Úradný vestník Európskej únie 161 PRÍLOHA II „PRÍLOHA III Angola Saudská Arábia Kuvajt Bahrajn Katar Omán Spojené arabské emiráty Jordánsko Jemenská republika Libanon Irán Irak“


title: Elenco dei deputati dell'ufficio di presidenza, del Parlamento, dei gruppi politici, delle commissioni e delle delegazioni interparlamentari.,Jäsenluettelo puhemiehistö, parlamentti, puolueryhmät, valiokunnat, yhteisparlamentaariset valtuuskunnat.,Ledamotsförteckning Förteckning över ledamöter i presidiet, i parlamentet, i de politiska grupperna, i utskotten, i de interparlamentariska delegationerna.,Ledenlijst van het Bureau, het Parlement, de fracties, de commissies en de interparlementaire delegaties.,List of Members of the Bureau, Parliament, political groups, committees and interparliamentary delegations : No 3/1998.,Lista de los diputados de la Mesa, del Parlamento, de los grupos políticos, de las comisiones y de las delegaciones interparlamentarias.,Lista dos deputados da Mesa, do Parlamento, dos grupos políticos, das comissões e delegações interparlamentares.,Liste des députés du bureau, du Parlement, des groupes politiques, des commissions et des délégations interparlementaires.,Medlemsfortegnelse over Præsidiet, Parlamentet, de politiske grupper, udvalgene og de interparlamentariske delegationer.,Mitgliederliste des Präsidiums, des Parlaments, der Fraktionen, der Ausschüsse und der interparlamentarischen Delegationen.,Κατάλογος των βουλευτών του Προεδρείου, του Κοινοβουλίου, των πολιτικών ομάδων, των επιτροπών και των διακοινοβουλευτικών αντιπροσωπειών.

eurovoc_concepts:
Member of the European Parliament
yearbook


title: Règlement (CE) nº 2581/98 de la Commission du 30 novembre 1998 modifiant le règlement (CE) nº 1372/95 portant modalités d'application du régime des certificats d'exportation dans le secteur de la viande de volaille

formats: html pdf print

text: 1. 12. 98 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes L 322/33 R(cid:221)GLEMENT (CE) No 2581/98 DE LA COMMISSION du 30 novembre 1998 modifiant le r(cid:138)glement (CE) no 1372/95 portant modalit(cid:130)s d’application du r(cid:130)gime des certificats d’exportation dans le secteur de la viande de volaille LA COMMISSION DES COMMUNAUT(cid:144)S EUROP(cid:144)ENNES, vu le trait(cid:130) instituant la Communaut(cid:130) europ(cid:130)enne, vu le r(cid:138)glement (CEE) no 2777/75 du Conseil du 29 octobre 1975 portant organisation commune des march(cid:130)s dans le secteur de la viande de volaille (1), modifi(cid:130) en (CE) no 2916/95 (2), et dernier lieu par le r(cid:138)glement notamment son article 3, paragraphe 2, et son article 8, paragraphe 12, (CE) no 1372/95 de la consid(cid:130)rant que le r(cid:138)glement Commission (3), modifi(cid:130) en dernier lieu par le r(cid:138)glement (CE) no 1009/98 (4), porte modalit(cid:130)s d’application du r(cid:130)gime des certificats d’exportation dans le secteur de la viande de volaille; consid(cid:130)rant que la liste des produits b(cid:130)n(cid:130)ficiant des resti- tutions (cid:133) l’exportation dans le secteur de la viande de volaille ainsi que les zones de destination pour ces restitu- tions ont (cid:130)t(cid:130) r(cid:130)cemment modifi(cid:130)es par le r(cid:138)glement (CE) no 2580/98 (5); que, en cons(cid:130)quence, les annexes I et III du r(cid:138)glement (CE) no 1372/95 devraient (cid:136)tre adapt(cid:130)es; consid(cid:130)rant que les mesures pr(cid:130)vues par le pr(cid:130)sent r(cid:138)gle- ment sont conformes (cid:133) l’avis du comit(cid:130) de gestion des œufs et de la viande de volaille, A ARR(cid:219)T(cid:144) LE PR(cid:144)SENT R(cid:221)GLEMENT: Article premier Les annexes I et III du r(cid:138)glement (CE) no 1372/95 sont remplac(cid:130)es par les annexes du pr(cid:130)sent r(cid:138)glement. Article 2 Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement entre en vigueur le troisi(cid:138)me jour suivant celui de sa publication au Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes. Le pr(cid:130)sent r(cid:138)glement est obligatoire dans tous ses (cid:130)l(cid:130)ments et directement applicable dans tout (cid:144)tat membre. Fait (cid:133) Bruxelles, le 30 novembre 1998. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission (1) JO L 282 du 1. 11. 1975, p. 77. (2) JO L 305 du 19. 12. 1995, p. 49. (3) JO L 133 du 17. 6. 1995, p. 26. (4) JO L 145 du 15. 5. 1998, p. 8. (5) Voir page 31 du pr(cid:130)sent Journal officiel. L 322/34 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes 1. 12. 98 ANNEXE I «ANNEXE I Code du produit de la nomenclature des produits agricoles pour les restitutions (cid:133) l’exportation (1) Cat(cid:130)gorie Montant de garantie (en (cid:130)cus par 100 kg) Poids net 0105 11 11 9000 0105 11 19 9000 0105 11 91 9000 0105 11 99 9000 0105 12 00 9000 0105 19 20 9000 0207 12 10 9900 0207 12 90 9990 0207 12 90 9190 0207 25 10 9000 0207 25 90 9000 0207 14 20 9900 0207 14 60 9900 0207 14 70 9190 0207 14 70 9290 0207 14 20 9900 0207 14 60 9900 0207 14 70 9190 0207 14 70 9290 0207 27 10 9990 0207 27 60 9000 0207 27 70 9000 1 2 3 4 5 6 a) (4) 6 b) (5) 7 8 — — 10 (2) 3 (3) 12 (4) 10 (2) 3 (3) 12 (4) 3 7 7 3 3 (1) R(cid:138)glement (CEE) no 3846/87 de la Commission (JO L 366 du 24. 12. 1987, p. 1), partie 7. (2) Pour les destinations indiqu(cid:130)es (cid:133) l’annexe III. (3) Autres destinations que celles qui sont indiqu(cid:130)es aux annexes III et IV. (4) Destinations indiqu(cid:130)es (cid:133) l’annexe IV. (5) Autres destinations que celles qui sont indiqu(cid:130)es (cid:133) l’annexe IV. » 1. 12. 98 FR Journal officiel des Communaut(cid:130)s europ(cid:130)ennes L 322/35 ANNEXE II «ANNEXE III Angola Arabie saoudite Kowe(cid:139)t Bahre(cid:139)n Qatar Oman (cid:144)mirats arabes unis Jordanie Y(cid:130)men (r(cid:130)publique) Liban Iran Iraq»


title: Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 1998 r. wyjaśniająca załącznik A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie w odniesieniu do zasad pomiaru cen i wolumenów (notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3685)Tekst mający znaczenie dla EOG.

eurovoc_concepts:
European accounting system
national accounts

text: 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 139 31998D0715 16. 12. 1998 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 340/33 DECYZJA KOMISJI z dnia 30 listopada 1998 r. wyjaśniająca zalącznik A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie w odniesieniu do zasad pomiaru cen i wolumenów (notyfikowana jako dokument nr C(1998) 3685) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (98/715/WE) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, (4) uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu regionalnych we Wspólnocie (1), rachunków narodowych i zmienione rozporządzeniem (WE) nr 448/98 (2), w szczegól- ności jego art. 2 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje: Należy poprawić porównywalność danych dotyczących zmian w realnym produkcie krajowym brutto (PKB) między Państwami Czlonkowskimi, mając na względzie zarówno zastosowanie art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspie- szenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (3), jak i rezolucję Rady Europejskiej w sprawie Paktu o Stabilności i Wzroście (Amsterdam, dnia 17 czerwca 1997 r. ) (4), a także w celu sprawowania wielostronnego nadzoru o bardziej ogólnym charakterze. Realizacja i nadzór nad unią gospodarczą i walutową wymaga porównywalnych, aktualnych i wiarygodnych informacji na temat struktury i rozwoju sytuacji gospo- darczej każdego Państwa Czlonkowskiego. (1) (2) (3) Komisja musi ogrywać rolę w zarządzaniu unią gospo- darczą i walutową, w szczególności powiadamiać Radę o sytuacji budżetowej oraz o kwocie dlugu publicznego w Państwach Czlonkowskich. (8) (1) Dz. U. L 310 z 30. 11. 1996, str. 1. (2) Dz. U. L 58 z 27. 2. 1998, str. 1. (3) Dz. U. L 209 z 2. 8. 1997, str. 6. (4) Dz. U. L 236 z 2. 8. 1997, str. 1. Rachunki gospodarcze w wielkościach realnych, tj. kory- gowane o zmiany cen, są podstawowym narzędziem do i budżetowej dokonania analizy sytuacji gospodarczej państwa, pod warunkiem że są dokonywane w oparciu o jedyne w swoim rodzaju zasady, które nie pozosta- wiają miejsca na różne interpretacje; w tym celu zalece- nia dotyczące obliczania danych w cenach stalych w ramach rozporządzenia (WE) nr 2223/96 są poglębione i wzmocnione. (5) W celach związanych z polityką wspólnotową, w szczególności w celu nadzorowania paktu o stabilności i wzroście, Komisja musi poslugiwać się agregatami rachunków narodowych wedlug cen stalych. (6) Aby ocenić jak poważna jest recesja gospodarcza, Pań- stwa Czlonkowskie muszą w zasadzie traktować jako punkt odniesienia każdy spadek PKB w skali roku wed- lug cen stalych o co najmniej 0,75 %; przekroczenie wartości referencyjnej po wystąpieniu poważnej recesji gospodarczej zdarza się wyjątkowo tylko wówczas, gdy PKB wedlug cen stalych spada rocznie o co najmniej 2 %. (7) Wyniki na rachunkach prowadzonych wedlug cen sta- lych wszystkich Państw Czlonkowskich zebrane zgodnie z przepisami wprowadzonymi niniejszą decyzją muszą być udostępniane użytkownikom przez Komisję w określonych terminach, w szczególności w odniesieniu do nadzoru konwergencji gospodarczej i pieniężnej. Przepisy wprowadzone niniejszą decyzją są pierwszym krokiem w kierunku wspólnych regul rachunkowości dla rachunków Państw Czlonkowskich, wedlug cen sta- lych zgodnie z wymogami wspólnotowymi, umożli- wiając tym samym uzyskanie wyników, które są porów- nywalne między Państwami Czlonkowskimi i o zadowa- lającej jakości. 140 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 (9) Wyniki na rachunkach wedlug cen stalych w celu spel- nienia wymogów wspólnotowych muszą być przedmio- tem opracowania statystycznego i tematem komuni- katów przedkladanych Komisji w terminach przewidzia- nych w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 i rozpor- ządzeniu Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokolu w sprawie pro- cedury dla nadmiernego deficytu (1). (10) (11) a także ich szczególowości, Jednakże w świetle znaczenia wspomnianych rachunków oraz stopnia sytuacji odnoszącej się do statystyk w Państwach Czlonkow- skich, należy wyjątkowo i tymczasowo wyznaczyć Pań- stwom Czlonkowskim dodatkowe terminy na wprowa- tych przepisów, ponieważ, z obiektywnego dzenie punktu widzenia, Państwa te nie będą w stanie prze- strzegać zasad ustanowionych w niniejszej decyzji w momencie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2223/96. Komitetu Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Statystycznego ds. Wspólnoty Europejskiej (SPC) ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom (2) oraz Komitetu ds. Sta- i Bilansu Platniczego tystyki Walutowej, Finansowej (CMFB) ustanowionego decyzją 91/115/EWG (3), Programu PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykul 1 Cel Celem niniejszej decyzji jest wyjaśnienie zasad pomiaru cen i wolumenów zawartych w rozdziale 10 zalącznika A do roz- porządzenia (WE) nr 2223/96, z uwagi na potrzebę dalszej harmonizacji pomiarów cen i wolumenów. Wyjaśnienia podane w niniejszej decyzji stosuje się do danych przekazywanych Eurostatowi, począwszy od pierwszego prze- kazania danych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96, co najmniej w odniesieniu do danych dotyczących roku 1995 i lat późniejszych. Artykul 2 Wyjaśnienia ogólnych zasad pomiaru cen i wolumenów Wyjaśnienia ogólnych zasad, które stosuje się w pomiarze cen i wolumenów, zawartych w rozdziale 10 zalącznika A do roz- porządzenia (WE) nr 2223/96, w szczególności w odniesieniu (1) Dz. U. L 332 z 31. 12. 1993, str. 7. (2) Dz. U. L 181 z 28. 6. 1989, str. 47. (3) Dz. U. L 59 z 6. 3. 1991, str. 19. do podstawowego poziomu agregacji, wybór formuly indeksu oraz wybór I zalącznika I do niniejszej decyzji. roku bazowego są ustanowione w części Artykul 3 Klasyfikacja metod wedlug produktu W odniesieniu do niektórych rodzajów produktów klasyfikacja metod podzielonych na metody najbardziej wlaściwe, metody alternatywne, które mogą być wykorzystane, jeżeli nie da się zastosować metod najbardziej wlaściwych oraz metody, których nie będzie się stosować począwszy od chwili pierw- szego przekazania danych Eurostatowi zgodnie z rozporządze- niem (WE) nr 2223/96, ustanowiona jest w częściach II i III zalącznika I do niniejszej decyzji. Artykul 4 Program badań W odniesieniu do produktów, dla których klasyfikacja metod określona w art. 3 nie jest zawarta w zalączniku I do niniejszej decyzji, określona zostanie klasyfikacja uwzględniająca wyniki programu badań, który ma zostać zakończony do końca roku 2000, po przyjęciu decyzji przez SPC. Artykul 5 Okresy przejściowe Okresy przejściowe związane ze stosowaniem zasad wyjaśnio- nych w art. 2 ustanowione są dla każdego Państwa Czlonkow- skiego w zalączniku II do niniejszej decyzji. Państwa Czlonkowskie mogą ponadto prosić o przyznanie okresów przejściowych związanych ze stosowaniem metod określonych w art. 3; decyzja w tej sprawie zostaje podjęta naj- później przed końcem 1998 r. Państwo Czlonkowskie, któremu wyznacza się okres prze- jściowy, a które w danym roku wykazuje spadek PKB wedlug cen stalych, obliczony zgodnie z obowiązującymi metodami krajowymi, wspomaga Eurostat w możliwie najpelniejszym zakresie w ocenie skali oddzialywania wszelkich odchyleń od zasad zawartych w niniejszej decyzji. Artykul 6 Spis Państwa Czlonkowskie przekazują Eurostatowi najpóźniej do końca 2002 r. pelny spis procedur i podstawowych statystyk stosowanych do pomiaru PKB wedlug cen stalych oraz jego skladników. Spis ten obejmuje co najmniej metody użyte dla rachunków końcowych. 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 141 Artykul 7 Skierowanie Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Czlonkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 30 listopada 1998 r. W imieniu Komisji Yves-Thibault DE SILGUY Czlonek Komisji 142 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 ZALĄCZNIK I CZĘŚĆ I OGÓLNE ZASADY POMIARU CEN I WOLUMENÓW I. 1. Wprowadzenie Charakter szacunków w cenach stalych różni się od charakteru szacunków w cenach bieżących pod kilkoma podstawo- wymi względami. W uproszczeniu rachunki w cenach bieżących mogą być postrzegane jako agregacja w ramach księ- gowych transakcji, które mialy miejsce i mogą być ewidencjonowane. Jednak rachunki w cenach stalych opisują sytuację gospodarczą w określonym roku w cenach obowiązujących w innym roku. W rzeczywistości transakcje bieżącego roku nie wyglądalyby tak samo, gdyby byly rozliczane w cenach z tamtego roku. Wartość transakcji sklada się z elementu cenowego i elementu dotyczącego wolumenu. Element cenowy powinien w zasadzie obejmować zmiany wynikające jedynie ze zmian cen, natomiast wszelkie inne zmiany mają być zawarte w ele- mencie dotyczącym wolumenu (ESA 95, ppkt 10. 01). Jednakże w przypadku wielu produktów nie jest jasne, w jaki sposób dokonać tego rozróżnienia w praktyce (ESA 95, ppkt 10. 06). Dlatego należy przyjąć zespól zasad dotyczących pomiaru cen i wolumenów, a otrzymane przy jego pomocy wyniki powinny być zbliżone do teoretycznego idealnego rozkladu na cenę i wolumen, a także powinny być stosowane w porównywalny sposób we wszystkich Państwach Czlonkowskich. W części I określone są ogólne zasady tego pomiaru, natomiast w częściach II i III bardziej szczególowo omówione są procedury obliczeń odpowiednio w ujęciu od strony produkcji i wydatków. Zasady ustanowione w niniejszej decyzji stosują się do danych rocznych. Oczywiście wiodącą zasadą powinno być to, że rachunki kwartalne mają być zgodne z rachunkami rocznymi, aby rachunki kwartalne mogly slużyć jako jak najbar- dziej precyzyjna prognoza ostatecznych wyników. Szczególne zagadnienia związane z rachunkami kwartalnymi w cenach stalych omówione zostaną w mającym się ukazać podręczniku dotyczącym rachunków kwartalnych. Rozdzial 10 ESA 95 wskazuje na wyraźną preferencję podejścia do obliczania cen stalych polegającego na rachunko- wości zintegrowanej (ESA 95, ppkt 10. 04 i 10. 08). W ujęciu rachunkowym strony produkcji i wydatków PKB wyrażo- nego w cenach stalych mogą być zrównoważone na szczególowym poziomie produktu przy pomocy tabel podaży i wykorzystania. Stosując szczególowe tabele podaży i wykorzystania można zapewnić zgodność wskaźników. Można też porównywać i kontrolować deflatory z różnych źródel, na przyklad zestawić osobno wskaźniki CPI i PPI. W systemie opartym na tabelach podaży i wykorzystania można polączyć najlepsze cechy obu stron (tj. ujęć od strony produkcji i wydatków) w odniesieniu zarówno do cen bieżących, jak i do cen stalych. ESA 95 ppkt 10. 12–10. 23 określają, co ma obejmować skladnik dotyczący ceny, a co skladnik dotyczący wolumenu. Skladnik dotyczący wolumenu powinien obejmować wplyw na zmiany jakości produktów. Oznacza to, że wskaźniki cen i wolumenu stosowane w obliczeniach danych w rachunkach narodowych powinny być korygowane o takie zmiany jakości. Spójność sposobu korygowania różnych wskaźników o zmiany jakościowe powinna być ściśle monitorowana. Jeżeli ist- nieją duże różnice w różnych indeksach cen tego samego produktu, mogą one wynikać ze stosowania różnych proce- dur korekty związanej z jakością. Wskaźniki wolumenu powinny być obliczane przynajmniej przy wystarczająco szczególowym podziale, aby uwzględ- nialy zmiany strukturalne. Na przyklad liczba pasażerokilometrów w transporcie kolejowym powinna być dzielona dalej co najmniej na pasażerów pierwszej i drugiej klasy. Pozwoli to raczej na uwzględnienie wplywu zmian udzialu biletów pierwszej i drugiej klasy w skladnikach dotyczących wolumenu niż w skladniku cenowym. Przeliczanie na ceny stale wartości z bieżącego roku przy pomocy odpowiedniego indeksu cen jest w zasadzie prefero- wane w stosunku do ekstrapolacji wartości z roku bazowego przy użyciu indeksu wolumenu lub ilości (ESA 95, ppkt 10. 32), ponieważ można lepiej uwzględnić wplyw zmian jakości. Co więcej, indywidualne relacje cen zwykle mają mniejszą zmienność niż indywidualne relacje ilości, a więc wiążą się z mniejszym blędem próby w indeksach cen. Jeśli wartości obliczane są przy zastosowaniu metody cenowo-ilościowej, informacje o cenach i ilościach mogą być wykorzystane w obliczeniach danych dotyczących cen stalych (ESA 95 ppkt 10. 33). W takim przypadku należy dokonać wyraźnych korekt, uwzględniając zmiany jakościowe. 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 143 W pozostalej części I niniejszego zalącznika omówiono te zasady ESA 95, które wymagają wyjaśnienia. I. 2. Podstawowy poziom agregacji Pomiar cen i wolumenów powinien rozpocząć się od szczególowego podzialu produktów na różne kategorie transakcji. Dla każdego produktu wyodrębnionego dla każdej kategorii transakcji należy znaleźć indeks cen, za pomocą którego można przeliczyć na ceny stale wartości w cenach bieżących lub wskaźnik wolumenu, za pomocą którego można dokonać ekstrapolacji wartości z roku bazowego. W idealnym przypadku każdy produkt należy wyodrębnić osobno, aby można bylo obliczyć czyste zmiany cen i wolumenów tego produktu. W praktyce statystycznej konieczna jest jednak agregacja produktów, co oznacza, że zmiany cen i wolumenów różnych produktów muszą być ważone lącznie. Źródla statystyczne, z których wywodzą się indeksy cen i wolumenów, mogą wykorzystywać różną metodologię ważenia (tj. różne wzory lub różne lata bazowe). Jednakże w rachunkach narodo- wych należy stosować jedną, spójną metodologię ważenia wszystkich zmiennych (o czym będzie mowa w następnych rozdzialach). Jeżeli w rachunkach narodowych stosuje się indeksy, w których sposób ważenia jest inny niż sposób waże- nia stosowany w rachunkach narodowych, to w domyśle zaklada się, że stosowane indeksy są indeksami podstawo- wymi, a zatem leżący u ich podstaw sposób ważenia jest nieistotny. Można wówczas na przyklad zalożyć, że staly ważony indeks Laspeyresa jest taki sam jak indeks Paaschego lub ważony indeks Laspeyresa z poprzedniego roku. W sposób oczywisty domyślne zalożenie, że stosowane indeksy są indeksami podstawowymi jest najważniejsze, jeżeli sto- suje się je na poziomie dużej szczególowości. Dlatego im bardziej zatem szczególowy podzial produktów, tym bardziej dokladnych wyników można się spodziewać. Na poziomie dużej szczególowości można zakladać, że produkty są bardziej jednorodne i dają indeksy, które są bliższe indeksom podstawowym oraz bardziej szczególowym systemom ważenia. Dokladny poziom agregacji, na którym w rachunkach narodowych zaklada się, że stosowane indeksy są indeksami pod- stawowymi, nazywany jest do celów niniejszego tekstu podstawowym poziomem agregacji. Często jest on równy liczbie produktów wyodrębnionych w tabelach podaży i wykorzystania, które są stosowane do celów bilansowych. Państwa Czlonkowskie powinny dolożyć starań, aby dokonać szczególowego podzialu produktów w celu dokonania przeliczeń na ceny stale. Podstawowy poziom agregacji w odniesieniu do produkcji, jak i do wszystkich kategorii wyko- rzystania (pośredniego i końcowego) powinien być co najmniej tak szczególowy jak poziom P60 ESA 95, który ma być stosowany przy przesylaniu tabel podaży i wykorzystania do Eurostatu. W części II niniejszego zalącznika (dotyczącej ujęcia od strony produkcji) określono dla niektórych kategorii produktów dodatkowe minimalne podzialy, jakie należy stosować w kalkulacji deflatorów lub wskaźników wolumenu. Zasada 1: W pomiarze cen i wolumenów należy wykorzystywać szczególowy poziom agregacji produktów. Ten poziom agregacji, określany mia- nem „podstawowego poziomu agregacji”, jest co najmniej tak szczególowy jak poziom P60 ESA 95, zarówno w odniesieniu do pro- dukcji, jak i do wszystkich kategorii wykorzystania (pośredniego i końcowego). W przypadku odstępstw przyznanych w rozporządzeniu w sprawie ESA 95 odnoszących się do dostarczania danych na poziomie P60, należy stosować najbardziej szczególowe z dostępnych danych narodowych. I. 3. Wybór formuly indeksu Po określeniu podstawowego poziomu agregacji indeksy cen i wolumenu dostępne na tym poziomie należy ważyć lącz- nie, aby otrzymać miary cen i wolumenu wszystkich wielkości bilansowych rachunków narodowych. W tym celu należy najpierw wybrać formulę indeksu. ESA 95 ppkt 10. 62–10. 64 wyrażają preferencję dla indeksów cen i wolumenu Fishera, natomiast dopuszczalną alternatywą dla nich jest indeks wolumenu Laspeyresa i indeks cen Paa- schego. W praktyce indeks Fishera ma kilka wad, na przyklad większe wymagania dotyczące danych, nieaddytywność danych dotyczących wolumenu oraz trudniejsze wyjaśnienia dla użytkowników. Dlatego w praktyce preferuje się wykorzystywanie indeksu wolumenu Laspeyresa i indeksu cen Paaschego dla agregacji miar cen i wolumenu uzyskanych na podstawowym poziomie agregacji. 144 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 Zasada 2: Miary wolumenu dostępne na podstawowym poziomie agregacji są agregowane przy użyciu wzoru Laspeyresa w celu otrzymania miary wolumenu wszystkich sum ogólnych rachunków narodowych. Miary cen dostępne na podstawowym poziomie agregacji są agregowane przy użyciu wzoru Paaschego w celu otrzymania miary cen wszystkich sum ogólnych rachunków narodowych. Należy jednak zauważyć, że ESA 95 dopuszcza też stosowanie indeksów Fishera. Co więcej, należy podkreślić, że zasada ta nie stosuje się do źródel danych dotyczących cen i wolumenów wykorzystywanych w rachunkach narodowych: dane poniżej podstawowego poziomu agregacji nie muszą być obliczane wedlug tej zasady. I. 4. Wybór roku bazowego Indeks wolumenu Laspeyresa wykorzystuje wartości z określonego roku do ważenia zmian wolumenu skladników agre- gatu. Teraz należy określić, z którego roku mają pochodzić te wagi. W tym celu należy po pierwsze zdefiniować pojęcie „roku bazowego” i „roku referencyjnego”. Definicje: — „rok bazowy” to rok, z którego wartości cen bieżących są stosowane w ważeniu miar cen i wolumenu uzyskiwa- nych na podstawowym poziomie agregacji, — „rok referencyjny” to rok stosowany przy skladaniu i prezentacji danych dotyczących cen stalych. W szeregu indeksów jest to rok, który przyjmuje wartość 100. Rozważmy na przyklad następujący szereg indeksów: 1990 100 1991 105 1992 108 1993 112 1994 120 Zalóżmy, że indeksy te obliczono za pomocą danych ważonych z roku 1990. Wówczas rok 1990 jest rokiem bazowym. Jest także rokiem referencyjnym, ponieważ 1990 = 100. Rok referencyjny można latwo zmienić np. na rok 1993 (by otrzymać 1993 = 100, dzielimy wszystko przez 112/100): 1990 1991 1992 1993 1994 100/1,12 105/1,12 108/1,12 112/1,12 120/1,12 Taka procedura nie zmienia roku bazowego, ponieważ zmiany z roku na rok są nadal obliczane przy użyciu danych ważonych z roku 1990. Zamiast poslugiwać się stalym rokiem bazowym, jak w powyższym przykladzie, można co roku poslugiwać się wagami z poprzedniego roku. W ten sposób można by na przyklad otrzymać następujący szereg zmian następujących z roku na rok: 1990 100 1991 105 1992 102 1993 103 1994 106 Dla każdego z tych indeksów: t–1 = 100, zatem rok referencyjny jest taki sam, jak rok bazowy, ale zmienia się co roku. Można latwo wyrazić ten szereg przy użyciu jednego roku referencyjnego poprzez ponowne odniesienie. Otrzymamy w ten sposób: 1990 100 1991 105 1992 107,1 1993 110,3 1994 116,9 (107,1 = 105 × 102/100; 110,3 = 107,1 × 103/100 itd. ). Ważne jest to, że zmiana roku referencyjnego nie wplywa na indeksy z roku na rok. Jest to oczywiste w pojedynczym szeregu, takim jak w tym przykladzie, ale kiedy zmienna sklada się z kilku kolejnych zmiennych, nie jest to już tak oczywiste. Aby zapewnić niezmienność wskaźnika wzrostu każdej zmiennej z roku na rok, kiedy zmienia się rok refe- rencyjny, należy dla każdej zmiennej dokonać oddzielnie ponownego odniesienia, niezależnie od tego, czy jest to indeks podstawowy, suma częściowa, czy wartość calkowita, taka jak PKB. W rezultacie w danych związanych z ceną stalą ze stalego roku referencyjnego pojawią się rozbieżności między poszczególnymi elementami i ich sumami. Jest to dobrze znany problem nieaddytywności. Rozbieżności te nie powinny być w żaden sposób usuwane (ESA 95 ppkt 10. 67), gdyż to ponownie znieksztalciloby wskaźniki wzrostu. Dalszych wyjaśnień dostarcza przyklad podany na końcu niniej- szego punktu. 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 145 Wybór roku bazowego i wybór roku referencyjnego to w zasadzie kwestie ze sobą niezwiązane. Do celów niniejszej istotny jest jedynie problem decyzji Komisji, tj. do celów wyjaśnienia zasad obliczania pomiaru cen i wolumenu, wyboru roku bazowego. W sposób oczywisty w celu zapewnienia większej porównywalności pomiaru cen i wolumenu między państwami pań- stwa powinny poslugiwać się tym samym rokiem bazowym. Ponadto aby uzyskać jak najdokladniejsze wskaźniki wzrostu, należy poslugiwać się najbliższym możliwym rokiem bazowym, ponieważ w takim przypadku zastosowane wagi będą najbardziej aktualne, a problemy związane ze znikaniem pewnych produktów i pojawianiem się nowych będą zminimalizowane. Wszystkie te aspekty sprawiają, że wagi uzyskuje się zawsze z roku poprzedniego. Zasada 3: Miary wolumenu uzyskane na podstawowym poziomie agregacji są agregowane za pomocą wag uzyskiwanych w roku poprzednim. Jeśli Państwu Czlonkowskiemu przyznano okres przejściowy w odniesieniu do zasady 3, to w okresie przejściowym zmienia rok bazowy co pięć lat, począwszy od roku 1995. Przyklad: Ponowne odniesienie wielkości agregatowych i ich skladników Rozważmy dwa produkty A i B i ich wartość lączną. Zalóżmy, że są one jednorodne, to znaczy, że możemy dla tych produktów określić indeksy cen i wolumenu, które nie są związane z podstawowym sposobem ważenia, tj. są to indeksy podstawowe. Indeksy wolumenu i cen dla wartości lącznej A i B zależą jednak od tego, w jaki sposób waży się A i B. W poniższym systemie zmiany wolumenu dla wartości lącznej od T-1 do T są ważone przy użyciu wartości cen bieżących z roku T-1. Ponieważ są to najbardziej aktualne wagi, te wskaźniki wzrostu można uważać za najdokladniejsze. 1990 r. ceny bieżące Zmiana wolumenu 90–91 1991 r. cena z 1990 r Zmiana cen 90–91 1991 r. ceny bieżące Zmiana wolumenu 91–92 1992 r. cena z 1991 r. Zmiana cen 91–92 1992 r. ceny bieżące Zmiana wolumenu 92–93 1993 r. ceny z 1992 r. Zmiana cen 92–93 1993 r. ceny bieżące A B Razem 100 300 400 105,0 110,0 108,8 105 330 435 110,0 95,0 98,6 115,5 313,5 429,0 102,0 90,0 93,2 117,8 282,2 400,0 108,0 105,0 105,9 127,2 296,3 423,5 103,0 95,0 97,4 131,1 281,4 412,5 105,0 102,0 103,0 137,6 287,1 424,7 Zalóżmy teraz, że te dane muszą być wyrażone w stalym roku referencyjnym, powiedzmy 1990. Jedynym sposobem, aby to uczynić bez znieksztalcenia wskaźników wzrostu wartości lącznej, jest ponowne odniesienie każdego szeregu osobno. W indeksie (1990 = 100) będzie to: A B Razem 1990 1991 1992 1993 100 100 100 105,0 107,1 110,3 110,0 99,0 108,8 101,4 94,1 98,8 gdzie 101,4 = 108,8 × 93,2/100, a 98,8 = 101,4 × 97,4/100. W przypadku wolumenów dla roku referencyjnego 1990: A B Razem A + B 1990 1991 1992 1993 100 105,0 107,1 110,3 300 330,0 297,0 282,2 400 400 435,0 405,6 395,0 435,0 404,1 392,5 Jak widać, suma A i B nie jest już równa pozycji wartości lącznej. Jest to znany problem nieaddytywności. Mimo tego „poprawny” wolumen dla roku 1993 to 395, a nie 392,5, gdyż jest to jedyna liczba zgodna z wcześniej obliczonymi wskaźnikami wzrostu dla wartości lącznej. Ponadto w ten sposób wskaźniki wzrostu z roku na rok nie zmienią się wraz ze zmianą roku referencyjnego. Rozbież- ności między A, B i ich wartością lączną nie należy usuwać, ale wyjaśnić użytkownikom. Rozbieżności te nie mogą być interpretowane jako wskaźnik wiarygodności wyników. 146 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 CZĘŚĆ II POMIAR CEN I WOLUMENÓW WEDLUG UJĘCIA OD STRONY PRODUKCJI II. 1. Klasyfikacja metod W dalszej części niniejszego zalącznika stosuje się następujące metody klasyfikacji: Metody A: metody najbardziej wlaściwe Metody B: metody, które mogą być stosowane, w przypadku gdy nie można zastosować metody A Metody C: metody, które nie powinny być stosowane. II. 2. Produkcja rynkowa i produkcja na ostateczne wykorzystanie na wlasne cele W tej sekcji rozważane są obliczenia dotyczące produkcji rynkowej i produkcji na ostateczne wykorzystanie na wlasne cele. Podano tu przede wszystkim niektóre zasady dotyczące różnych metod obliczania wartości dodanej w cenach sta- lych. Zasady te stanowią ogólne kryteria klasyfikacji metod obliczeń w kategoriach A, B i C. Zasady te muszą być jed- nak najpierw wykorzystane w odniesieniu do poszczególnych produktów, w stosunku do wszystkich rodzajów produk- cji rynkowej, w celu sformulowania konkretnych wytycznych co do metod, jakie należy stosować w każdym przypadku. W przypadku wyboru między metodami dwuwskaźnikowymi i jednowskaźnikowymi można podać następującą klasyfi- kację: Metoda A: ESA 95 określa wyraźnie (ppkt 10. 28), że przeliczanie na ceny stale przy użyciu dwóch wskaźników jest teo- retycznie poprawną metodą, ponieważ wartość dodana w cenie bieżącej jest też obliczana jako różnica między wiel- kością produkcji i zużyciem pośrednim. Ten argument odnosi się w istocie do wszystkich metod o dwóch wskaźnikach (np. ekstrapolacji wielkości produkcji za pomocą wskaźnika wolumenu i przeliczania na ceny stale zużycia pośred- niego). Jest kilka powodów, dla których preferuje się metody dwuwskaźnikowe: — stosowane wskaźniki są wskaźnikami produkcji lub nakladów. W metodach jednowskaźnikowych wskaźniki takie są odnoszone bezpośrednio do wartości dodanej, co jest mniej stosowne, — metody dwuwskaźnikowe zapewniają niezależną ocenę zmian produktywności. Metoda B: W praktyce konieczne może być stosowanie metod jednowskaźnikowych, na przyklad z powodu niewystar- czających danych dotyczących zużycia pośredniego lub z powodu niewystarczającej wiarygodności danych. W przypadku odpowiedniości wskaźników stosowanych w przeliczaniu na ceny stale wartości z roku bieżącego lub w ekstrapolacji wartości z roku bazowego można stosować następujące kryteria: — stopień, w jakim wskaźnik obejmuje produkty objęte daną pozycją produktu. Na przyklad, czy wskaźnik ten obej- muje wszystkie produkty objęte danym kodem, czy tylko niektóre, np. tylko produkty sprzedawane gospodarstwom domowym, — podstawa kalkulacji wskaźnika. W przypadku produkcji rynkowej powinny to być ceny bazowe, a nie na przyklad ceny nabywcy lub koszty nakladów, — wskaźnik powinien uwzględniać zmiany jakości, rejestrując je w ramach szacunków wolumenu, — spójność pojęciowa definicji wskaźnika i rachunków narodowych. Kryteria te prowadzą do następujących wniosków ogólnych dotyczących odpowiedniości wskaźników, ale, jak już wspomniano powyżej, te wnioski ogólne należy następnie odnieść do poszczególnych produktów, dla wszystkich rodzajów produkcji rynkowej, w celu sformulowania konkretnych wytycznych dotyczących metod, jakich należy użyć w każdym przypadku. Poniżej podane kryteria rozróżnienia metod A, B i C są kryteriami absolutnymi, tj. nie zależą od dostępności danych. W praktyce może być tak, że metody A nie są osiągalne i rozwiązania należy szukać w metodach B. Metoda A: W zasadzie, w ujęciu od strony produkcji, używanie wlaściwych indeksów cen produkcji zazwyczaj nazywa- nych indeksami cen producenta (PPI) będzie metodą A. Dla każdego produktu przeliczenia na ceny stale należy dokonać oddzielnie za pomocą wlaściwego PPI. Wlaściwy PPI spelnia następujące kryteria: — jest indeksem (krajowej lub eksportowej) ceny (cen) dokladnie tego produktu (grupy produktów), — uwzględnia zmiany jakości produktu (produktów), 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 147 — jest obliczany w cenach bazowych, — jego podstawowe pojęcia są zgodne z pojęciami rachunków narodowych. Za metodę A może też być uważana każda metoda, która jest dokladnym odpowiednikiem metody polegającej na wykorzystaniu PPI. Metoda B: Jeżeli wlaściwy PPI nie jest dostępny, istnieje kilka alternatywnych typów wskaźników. Metody B można zwykle scharakteryzować następująco: — mniej wlaściwy PPI, np. indeks bez korekty dotyczącej jakości albo obejmujący mniej lub więcej produktów niż dana pozycja produktu, — indeks cen towarów konsumpcyjnych (CPI). Podlega on tym samym trzem kryteriom, co PPI (CPI zwykle musi być korygowany o podatki, subsydia i marże, w celu uzyskania kalkulacji w cenach bazowych), a ponadto należy sto- sować wlaściwe wagi, zaś pojęcia powinny odpowiadać krajowym pojęciom rachunkowości, — wskaźniki wielkości produkcji. Wskaźniki wolumenu również powinny uwzględniać zmiany jakości. Częściowo można to osiągnąć przy zastosowaniu wskaźników wolumenu w sposób wystarczająco szczególowy, aby uwz- ględnić zmiany strukturalne. Wskaźniki takie w zasadzie nie spelniają wszystkich czterech kryteriów określonych powyżej. Metoda C: Stosowanie niektórych innych możliwych wskaźników, jak podano poniżej, jest zazwyczaj metodą C: — metody nakladów (w przypadku produkcji rynkowej), — wskaźniki wtórne, tj. wskaźniki pośrednio związane z produkcją, — PPI, CPI lub wskaźniki wolumenu, które w ogóle nie odpowiadają danemu produktowi (produktom) np. ogólny CPI. Wskaźniki takie w zasadzie w jeszcze mniejszym stopniu spelniają wspomniane cztery kryteria niż metody B. Kryteria te zostaną teraz zastosowane do produktów w ramach każdej pozycji w klasyfikacji produktów wedlug dzialal- ności (CPA). Produkcja rynkowa i produkcja na ostateczne wykorzystanie na wlasne cele zostanie rozpatrzona lącznie. ESA 95 ppkt 3. 49 stwierdza, że „produkcja globalna na ostateczne wykorzystanie na wlasne cele powinna być wyce- niana w cenach bazowych podobnych produktów sprzedawanych na rynku”. Zasady przeliczania na ceny stale produk- cji na ostateczne wykorzystanie na wlasne cele są zatem takie same, jak w przypadku produkcji rynkowej. Dla każdego rodzaju produktu trzeba określić metody A, B i C. Jeśli dla danego rodzaju produktu zastosowanie wlaściwych PPI nie stanowi szczególnego problemu (tj. możliwe jest zastosowanie metody A), nie omówiono kwestii spel- niania tych kryteriów przez inne wskaźniki. W przypadku wielu rodzajów produktów nie jest jeszcze możliwe określe- nie metod A, B i C. To zagadnienie zostanie ujęte w programie badań. Program badań może też skupić się na dalszej poprawie klasyfikacji tych produktów, których wstępną klasyfikację podano poniżej. Tekst ten rozważa glównie obliczanie „produkcji” w cenach stalych. W przypadku metod dwuwskaźnikowych konieczne jest ponadto przeliczenie na ceny stale „zużycia pośredniego”. Preferowaną metodą przeliczania na ceny stale zużycia pośredniego jest metoda poszczególnego produktu, wykorzystująca zebrane wśród nabywców dane rzeczywiste dotyczące cen dóbr wykorzystywanych w zużyciu pośrednim. Jednak w praktyce często dane takie są niedostępne, dla- tego zużycie pośrednie produktów krajowych może być przeliczane na ceny stale tą samą metodą, co opisana poniżej metoda dla wielkości produkcji tego wyrobu, z uwzględnieniem różnic w wyceny (zużycie pośrednie wyceniane jest w cenach nabywcy). Szczególną uwagę należy zwrócić na przeliczanie na ceny stale zużycia pośredniego produktów przy- wożonych. Ponadto należy uwzględnić różnice cen dla różnych użytkowników. Przykladem dużych różnic cen w zależ- ności od użytkownika jest energia elektryczna. Mówiąc o obliczaniu zużycia pośredniego w cenach stalych, trzeba zwrócić uwagę na ważny czynnik jakim jest sposób, w jaki można zlagodzić wplyw niewiarygodnych obliczeń wielkości produkcji w cenach stalych (np. dla danego rodzaju uslug w zakresie dzialalności gospodarczej) na poziomie calkowitego PKB w cenach stalych. W ramach ujęcia od strony produkcji wplyw deflatorów niewiarygodnych lub deflatorów domniemanych w przypadku niektórych produktów w obliczaniach calkowitego PKB w cenach stalych jest minimalny, jeśli: — rachunki w cenach stalych są zestawiane w ramach podaży i wykorzystania, — w rachunkach stosowane są metody dwuwskaźnikowe, — wszelkie niewiarygodne deflatory produkcji są również stosowane w przeliczeniu zużycia pośredniego na ceny stale. Zastosowanie tabel wartości wytworzonej i zużycia w integracji obliczeń, wraz z przeliczeniem na ceny stale przy użyciu dwóch wskaźników, odgrywa zatem ważną rolę w minimalizowaniu niedokladności na poziomie calkowitego PKB w cenach stalych. 148 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 CPA A: Produkty rolnictwa, lowiectwa i leśnictwa CPA B: Ryby Najnowsze kalkulacje cen tych produktów opierają się na informacjach dotyczących cen i ilości. Informacje te zatem mogą i powinny być też stosowane w obliczeniach wielkości produkcji w cenach stalych. Informacje dotyczące ilości powinny być korygowane, w miarę potrzeby, o zmiany jakości. W pewnych przypadkach zestawiane są również rzeczy- wiste PPI. Wszystkie te metody to metody A. CPA C: Produkty górnictwa i kopalnictwa CPA D: Produkty przetwórstwa przemyslowego CPA E: Energia elektryczna, gaz, para wodna i gorąca woda Państwa Czlonkowskie już przesylają do Eurostatu wiele PPI dotyczących tych trzech grup produktów. Jeśli powyższe kryteria są spelnione, stosowanie tych PPI jest metodą A w odniesieniu do tych produktów. Te dane powinny być stoso- wane w obliczeniach w cenach stalych. Pomiar cen i wolumenu pewnych produktów wiąże się z kilkoma ważnymi problemami. Dotyczą one szczególnie: — komputerów i pozostalych urządzeń do przetwarzania informacji — dużego sprzętu, takiego jak statki powietrzne i statki. W przypadku tych produktów pomiar cen jest zwykle bardzo trudny, a przecież mają one dość duże znaczenie dla gos- podarki. W programie badań musi być ujęte usprawnienie procedur stosowanych w przypadku tych produktów. CPA F: Roboty budowlane W przypadku budownictwa pomiar cen i wolumenu jest często skomplikowany, na przyklad z powodu jednorazowego charakteru wielu produktów. Problemy metodologiczne w obliczaniu wielkości produkcji budowlanej w cenach stalych muszą być ujęte w programie badań. CPA G: Uslugi w zakresie handlu hurtowego i detalicznego; uslugi naprawy pojazdów mechanicznych lub motocykli oraz artykulów do użytku osobistego i domowego 50: Uslugi w zakresie handlu, obslugi i naprawy pojazdów mechanicznych i motocykli; uslugi w zakresie sprzedaży detalicznej paliw do pojazdów samochodowych Ta grupa sklada się z dwóch rodzajów produktów: — wielkości produkcji uslugowej związanej z obslugą i naprawą pojazdów mechanicznych i motocykli — wielkości marż handlowych w sprzedaży pojazdów mechanicznych, motocykli i paliw do pojazdów samochodo- wych. W przypadku pierwszego rodzaju produktów PPI mogą być dostępne i wtedy stanowią metodę A. Jeśli natomiast nie są dostępne, można dokonać przeliczenia na ceny stale za pomocą CPI (skorygowanych o podatki lub subsydia), co sta- nowi metodę B, jako że nie zawsze obejmuje ona w sposób wystarczający koszty prowadzenia dzialalności gospodar- czej. W przeliczaniu marż handlowych na ceny stale należy przyjąć takie same procedury, jak procedury opisane poniżej w odniesieniu do handlu hurtowego. 51: Uslugi w zakresie handlu hurtowego i komisowego, z wyjątkiem pojazdów mechanicznych i motocykli Na wielkość produkcji w tej grupie skladają się glównie marże handlu hurtowego. W przypadku marż obowiązują następujące zasady: Metoda A: Metoda A w przypadku marż to metoda, która uwzględnia zmiany jakości uslug handlowych. Można to osiągnąć, przeliczając na ceny stale oddzielnie sprzedaż i zakupy handlowców (uwzględniając zmiany stanu zapasów). W tym celu potrzebne są wskaźniki cen o bardzo wysokiej jakości. 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 149 Metoda B: Metoda B może być stosowana przy zalożeniu, że wielkość marż związana jest z wielkością obrotów. Zaklada się, że przy stalych cenach wskaźniki marż są stale. Najprościej jest dokonać ekstrapolacji calkowitej wielkości marż za pomocą indeksu wolumenu obrotów. Indeks wiel- kości obrotów otrzymuje się, dokonując przeliczenia na ceny stale indeksu cen obrotu. Usprawnieniem tej prostej metody może być dodanie elementu dotyczącego produktów, najlepiej poprzez obliczenie marż handlowych w cenach stalych w ramach szczególowych tabel podaży i wykorzystania. Wówczas wskaźnik marży dla konkretnej transakcji obliczony w danym roku bazowym może być zastosowany do wolumenu tej transakcji w roku bieżącym. W ten sposób wolumen marży rośnie wraz z wolumenem strumienia towarów. Innym sposobem na usprawnienie tej procedury jest uwzględnienie zmian w kanalach handlu (np. przejście od osiedlo- wych sklepów do dużych hipermarketów). Obejmowaloby to niektóre zmiany jakości uslug handlowych w skladniku dotyczącym wolumenu. Takie metody powinny być uważane za metody B, gdyż nie mogą uwzględnić zmiany jakości uslug handlowych. Metoda C: Każda inna metoda, np. przeliczanie wielkości marż na ceny stale bezpośrednio za pomocą indeksu cen obrotów. 52: Uslugi w zakresie handlu detalicznego, z wyjątkiem pojazdów mechanicznych i motocykli; uslugi naprawy artykulów do użytku osobistego i domowego W przypadku wielkości marż w handlu detalicznym należy przyjąć te same zalożenia, co omówione powyżej zalożenia dotyczące handlu hurtowego. Zaletą jest to, że istnieje dobra miara indeksu cen obrotu detalicznego: CPI. Aby otrzymać indeks wielkości obrotu detalicznego dla danego towaru, można stosować w przeliczaniu na ceny stale odpowiadający mu skladnik CPI. W przypadku wielkości napraw artykulów do użytku osobistego i domowego można stosować CPI. Ponieważ w tych uslugach koszty prowadzenia dzialalności gospodarczej są niskie, CPI jest odpowiedni i może być uważany za metodę A. Należy jednak stosować różne pozycje CPI, ponieważ zawarte są tu różne produkty. Konieczne jest zatem przelicze- nie na ceny stale na poziomie szczególowym, aby można bylo stosować różne szczególowe pozycje CPI. CPA H: Uslugi hoteli i restauracji Metodą A w przypadku hoteli i restauracji jest przeliczanie na ceny stale przy użyciu wlaściwego PPI. Jeżeli taki PPI nie istnieje, można stosować CPI jako przybliżenie. Wówczas jest to metoda B, ponieważ nie są w niej uwzględniane koszty prowadzenia dzialalności gospodarczej. CPA I: Uslugi transportowe, magazynowe oraz lączność 60, 61 i 62: Transport lądowy, wodny i lotniczy W przypadku transportu pasażerskiego i towarowego przeliczania na ceny stale należy dokonywać oddzielnie. W przypadku „transportu pasażerskiego” metodą A jest zastosowanie odpowiednich PPI. Jeśli nie są one dostępne, sto- suje się następujące metody B: — przeliczenie na ceny stale za pomocą CPI, pod warunkiem że uwzględnia w sposób wystarczający zmiany jakości, — ekstrapolacja za pomocą wskaźnika liczby pasażerokilometrów, pod warunkiem że wskaźnik ten jest dostępny dla wystarczającej liczby kategorii transportu. Należy przynajmniej dokonać rozróżnienia między różnych klasami (np. pierwsza i druga klasa w transporcie kolejowym, klasa biznesowa i klasa turystyczna w transporcie lotniczym itd. ). Metody te muszą być stosowane indywidualnie przynajmniej w przypadku następujących typów transportu (pasażer- skiego), o ile są one istotne w Państwach Czlonkowskich: — transport kolejowy — pozostaly transport lądowy 150 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 — transport wodny — transport lotniczy. Jeśli nie dokona się takiego podzialu, wówczas są to metody C. Wszystkie inne metody (np. stosowanie liczby pasażerów jako wskaźnika wolumenu) są również metodami C. W przypadku „transportu towarowego” metodą A jest także stosowanie odpowiednich PPI. Jeżeli nie są one dostępne, stosuje się następującą metodę B: — można zalożyć, że wolumen uslug transportowych wiąże się z wolumenem transportowanych towarów. Wówczas odpowiedni jest wskaźnik taki jak liczba tonokilometrów, choć oczywiście nie można tu uwzględnić zmian jakości uslug transportowych. Im więcej szczególów dotyczących liczby tonokilometrów w różnych rodzajach transportu, tym lepszy jest wynik. Ta metoda musi być stosowana indywidualnie przynajmniej w przypadku następujących typów transportu (towaro- wego), o ile są one istotne w Państwach Czlonkowskich: — transport kolejowy — pozostaly transport lądowy — transport rurociągami — transport morski i przybrzeżny — śródlądowy transport wodny — transport lotniczy. Jeśli nie dokona się takiego podzialu, są to wówczas metody C. Wszystkie inne metody (np. stosowanie wskaźnika takiego jak liczba przewiezionych ton) są również metodami C. Zarówno w przypadku transportu pasażerskiego, jak i towarowego, poprawne przeliczanie na ceny stale wymaga, aby dane w cenach bieżących w powyższym podziale byly traktowane jako waga. Jeśli ten element nie jest dostępny w cenach bieżących, do ważenia wskaźników dla każdego wyodrębnionego rodzaju transportu mogą być stosowane inne wagi. Te inne wagi powinny w jak największym stopniu być zbliżone do wartości bieżących. 63: Uslugi pomocnicze i wspomagające transport; uslugi agencji turystycznych Ta grupa obejmuje szeroki zakres uslug, dlatego nie jest możliwe określenie konkretnej metody ani wskaźnika. Należy zatem odnieść się do ogólnej klasyfikacji metod i wskaźników. W przypadku agencji turystycznych konkretne zalecenia formuluje ESA 95 (patrz ppkt 10. 39). 64: Uslugi pocztowe i telekomunikacyjne Kalkulacja uslug pocztowych i telekomunikacyjnych w cenach stalych jest zlożona ze względu na coraz większą liczbę różnych typów świadczonych uslug i stosowanych taryf. Z tego powodu opracowanie konkretnych wytycznych dotyczących praktyk stosowanych w przypadku tych produktów będzie stanowić część programu badań. CPA J: Uslugi pośrednictwa finansowego W przypadku produktów takich, jak uslugi pośrednictwa finansowego mierzone pośrednio (FISIM), marże handlowe i ubezpieczenie dla dewiz i papierów wartościowych, produkcja w cenach bieżących jest określana jako różnica między różnymi transakcjami. Należy określić ujednoliconą definicję i miarę produkcji w cenach stalych. Uwzględnienie zmiany jakości w finansach i ubezpieczeniach to inne zagadnienie, wymagające dalszego rozważenia, podobnie jak porównywalność szacunków w przypadku uslug finansowych, za które pobiera się określone ceny. Opracowanie konkretnych wytycznych dotyczących praktyk stosowanych w przypadku tych produktów będzie stanowić część programu badań. CPA K: Uslugi związane z nieruchomościami, najmem i prowadzeniem dzialalności gospodarczej Uslugi mieszkaniowe Przy kalkulacji wielkości uslug mieszkaniowych w cenach bieżących do roku 1998 lub 1999 wszystkie Państwa Czlon- kowskie wprowadzą tak zwaną metodę warstwowania do mierzenia produkcji do celów obliczania PNB (1). (1) Decyzja Komisji 95/309/WE, Euratom (Dz. U. L 186 z 5. 8. 1995, str. 59) i decyzja Komisji 97/619/WE, Euratom (Dz. U. L 252 z 16. 9. 1997, str. 33). 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 151 Metoda ta polega zasadniczo na tym, że produkcję w cenach bieżących oblicza się w sposób obiektywny za pomocą danych dotyczących ilości i jakości mieszkań oraz cen placonych za ich użytkowanie. Z definicji więc do dokonywania przeliczeń na ceny stale potrzebna jest informacja o cenie produktu. Te same informacje o cenie, ilości powinny być wykorzystywane do obliczeń w cenach stalych. Zastosowanie wskazanej powyżej metody można opisać jako metodę A. Daje ona możliwość uwzględnienia zmian jakościowych w świadczonych uslugach mieszkaniowych. jakości i Pozostale uslugi związane z nieruchomościami, najmem i prowadzeniem dzialalności gospodarczej W przypadku tych uslug może być trudno zebrać dane dotyczące ceny producenta na przyklad z powodu jednorazo- wego charakteru niektórych produktów. Dlatego można tu wykorzystać różne inne miary zmian cen lub wolumenu, często pośrednie lub wtórne. Należy dokonać oceny odpowiedniości tych pośrednich miar w przypadku każdej uslugi w ramach tej pozycji. Opraco- wanie konkretnych wytycznych dotyczących praktyk stosowanych w przypadku tych produktów będzie stanowić część programu badań. Szczególną uwagę w programie badań należy zwrócić na przeliczanie na ceny stale wielkości produk- cji oprogramowania, które również zalicza się do tej grupy produktów. CPA M: Uslugi w zakresie edukacji CPA N: Uslugi w zakresie ochrony zdrowia i opieki spolecznej W niektórych Państwach Czlonkowskich glówne elementy uslug zdrowotnych i edukacyjnych uznaje się za produkcję rynkową, natomiast w innych za produkcję nierynkową. Metody stosowane w pomiarze produkcji w cenach stalych powinny uwzględniać potrzebę uzyskania porównywalnych danych statystycznych w obu grupach krajów. Statystyka cen dla przeliczania na ceny stale produkcji rynkowej powinna odzwierciedlać calkowitą cenę produktu, a nie tylko wklad konsumenta w cenę calkowitą lub zwyklą cenę taryfową. Statystyka cen powinna też uwzględniać zmiany jakości produktów związanych z ochroną zdrowia i edukacją. Opracowanie konkretnych wytycznych dotyczących praktyk stosowanych w przypadku tych produktów za pomocą sta- tystyki cen lub innych metod będzie stanowić część programu badań. Program ten obejmuje zarówno produkcję ryn- kową tych uslug, jak i ich produkcję nierynkową, opisaną poniżej. CPA O: Pozostale uslugi komunalne, spoleczne i indywidualne W przypadku tych uslug dane o cenie producenta są często niedostępne i powszechnie stosuje się zamiast nich wskaź- niki alternatywne. Podobnie jak w przypadku ochrony zdrowia i edukacji, występuje tu zarówno produkcja rynkowa, jak i nierynkowa, w odniesieniu do niektórych rodzajów dzialalności objętych tą pozycją i dlatego metody statystyczne muszą uwzględnić ten fakt. Opracowanie konkretnych wytycznych dotyczących praktyk stosowanych w przypadku tych produktów będzie stanowić część programu badań. CPA P: Gospodarstwa domowe zatrudniające pracowników Ta produkcja, która jest produkcją na ostateczne wykorzystanie na wlasne cele, wyceniania jest umownie jako wynagro- dzenie pracowników obejmujące wszelkie dochody w naturze. Zwykle metody szacowania w cenach stalych wykorzystują dane CPI lub place dla przeliczania na ceny stale lub stosują ekstrapolację wolumenu (liczba pracowników jako ekstrapolator). W zasadzie stosowane deflatory (CPI lub place) powinny być zweryfikowane, by zapewnić, że należycie uwzględniają dochód w naturze. Metody te nie uwzględniają zmian produktywności, ale to pominięcie wywiera tylko niewielki wplyw na PKB. Są to metody B, chyba że uwzględniają zmiany produktywności (wówczas są to metody A). Podatki i subsydia do produktów i przywozu oraz VAT ESA 95 ppkt 10. 47–10. 52 określają wystarczająco szczególowo zasady, jakie mają być stosowane w szacowaniu pod- atków i subsydiów do produkcji i przywozu oraz podatku VAT w cenach stalych. Zasady te są metodami A. 152 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 II. 3. Produkcja nierynkowa Jak zauważono wcześniej, statystyczne metody pomiaru wielkości produkcji w cenach stalych muszą dawać porówny- walne dane statystyczne zarówno w przypadku produkcji rynkowej, jak i nierynkowej, w szczególności w przypadku uslug takich, jak uslugi edukacyjne i związane z ochroną zdrowia. W przypadku uslug nierynkowych wielkość produkcji w cenach stalych można szacować za pomocą albo wskaźników wolumenu produkcji albo metod nakladów (na przyklad przeliczanie na ceny stale nakladu pracy i innych nakladów lub ekstrapolacja wolumenu nakladu pracy dla roku bazowego). Można też wykorzystać inne istniejące dane dotyczące cen. Rozróżnienie metod A, B i C w uslugach nierynkowych zostanie określone w programie badań. II. 3. 1. CPA M: Edukacja Produkcja nierynkowa związana z edukacją w cenach stalych może być obliczana za pomocą wskaźników wielkości produkcji lub metod nakladów. Opracowanie konkretnych wytycznych dotyczących metod szacowania produkcji związanej z uslugami edukacyjnymi (za pomocą wskaźników wielkości produkcji — metody nakladów lub dla produkcji rynkowej — danych dotyczących cen) będzie stanowić część programu badań. W programie tym ujęta będzie też kwestia uwzględniania zmian jakości. II. 3. 2. CPA N (część): Ochrona zdrowia Produkcja nierynkowa związana z uslugami w zakresie ochrony zdrowia wyrażona w cenach stalych może być też obli- czana za pomocą wskaźników wielkości produkcji lub metod nakladów. Opracowanie konkretnych wytycznych dotyczących metod szacowania produkcji związanej z uslugami w zakresie ochrony zdrowia (za pomocą wskaźników wielkości produkcji — metody nakladów lub dla produkcji rynkowej — danych dotyczących cen) będzie stanowić część programu badań. W programie tym ujęta będzie też kwestia uwzględ- niania zmian jakości, która jest szczególnie ważna w przypadku uslug związanych z ochroną zdrowia. II. 3. 3. Pozostala produkcja nierynkowa Pozostala produkcja nierynkowa może przyjmować wiele form. Niektóre uslugi są świadczone na zasadzie indywidual- nej (np. ubezpieczenie spoleczne), inne na zasadzie zbiorowej (np. obrona). Jeszcze inne mogą zawierać elementy zarówno indywidualne, jak i zbiorowe (np. dzialalność policji — w ESA 95 umownie klasyfikowana jako uslugi ogól- nospoleczne). Wskaźników wielkości produkcji można używać również do obliczania wielkości uslug świadczonych na zasadzie indy- widualnej i, być może, niektórych uslug świadczonych na zasadzie zbiorowej. Metody nakladów mogą być stosowane w przypadku wszystkich tych uslug. Do zapewnienia porównywalności wyników wymagany jest określony stopień harmo- nizacji sposobu stosowania obu metod. Opracowanie konkretnych wytycznych dotyczących metod, jakie mają być stosowane w przypadku tych produktów (za pomocą wskaźników wielkości produkcji czy metod nakladów), będzie stanowić część programu badań. CZĘŚĆ III POMIAR CEN I WOLUMENÓW W UJĘCIU OD STRONY WYDATKÓW Po stronie wydatków PKB w cenach stalych jest sumą spożycia ostatecznego, inwestycji brutto i wywozu netto. W przypadku „stosowności wskaźników” do wykorzystania albo dla wyrażenia wartości roku bieżącego w cenach sta- lych lub ekstrapolacji wartości roku bazowego po stronie wydatków można stosować następujące kryteria: — stopień, w jakim wskaźnik obejmuje produkty objęte daną pozycją produktu. Na przyklad, czy wskaźnik ten obej- muje wszystkie produkty objęte daną pozycją, czy też tylko niektóre z nich 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 153 — podstawę wyceny wskaźnika. W przypadku spożycia i inwestycji brutto powinny to być ceny nabywcy, a nie na przyklad ceny producenta — wskaźnik powinien uwzględniać zmiany jakości, odnotowując je w ramach szacowania wolumenu, a nie szacowa- nia cen — spójność pojęciową pojęcia wskaźnika i rachunków narodowych. Te kryteria prowadzą do następujących wniosków ogólnych dotyczących procedur szacowania pomiarów cen i wolu- menu w różnych kategoriach ujęcia od strony wydatków. Spożycie w sektorze gospodarstw domowych Spożycie w sektorze gospodarstw domowych powinno, tam, gdzie to stosowne, być przeliczone na ceny stale, jeśli to możliwe, za pomocą informacji zawartych w CPI. Dany CPI można uznać stosowny, jeśli spelnia następujące kryteria: — jest indeksem obejmującym dokladnie ten produkt (grupę produktów), — uwzględnia należycie zmiany jakości produktu (produktów), — jest obliczany w cenach nabywcy lącznie z podatkiem VAT, — pojęcia leżące u podstaw CPI odpowiadają pojęciom rachunków narodowych. Jeśli CPI nie jest dostępny dla określonego produktu, trzeba zastosować inne, bardziej przybliżone wskaźniki. Mogą to być PPI, indeksy cen importowych lub eksportowych, a nawet, w pewnych okolicznościach, wskaźniki wolumenu. Są to metody B. Metody C wiążą się z użyciem indeksów, które w ogóle nie odpowiadają danemu produktowi (produktom). Spożycie ostateczne w sektorze instytucji rządowych (GFC) i spożycie ostateczne w sektorze instytucji nienastawionych na osiąganie zysku slużących gospodarstwom domowym Sektor instytucji nienastawionych na przynoszenie dochodu obslugujących gospodarstwa domowe. W przypadku tych pozycji spożycia ostatecznego można powtórzyć te same uwagi, co w przypadku produkcji nierynkowej w ujęciu od strony produkcji (sekcja II. 3), gdyż glównymi skladnikami tych kategorii są wartości towarów i uslug świadczonych przez instytucje rządowe i instytucje nienastawione na osiąganie zysku slużące gospodarstwom domowym (ESA 95 ppkt 3. 78 i 3. 79). Zakupy przez instytucje rządowe produkowanych przez wytwórców rynkowych towarów i uslug, które są dostarczane do gospodarstw domowych — bez przetwarzania — jako transfery socjalne w naturze, a które też stanowią część spożycia ostatecznego w sektorze instytucji rządowych i (ESA 95 ppkt 3. 79), mają być przeliczane na ceny rynkowe za pomocą stosownych indeksów cen odpowiadających tym towarom i uslugom (rynkowym). ESA 95 ppkt 3. 85 opisuje rozróżnienie między towarami i uslugami świadczonymi przez jednostki rządowe na rzecz indywidualnego i ogólnospolecznego spożycia ostatecznego. Przy takim rozróżnieniu latwo uzyskać pojęcie „rzeczywis- tego spożycia ostatecznego”. Takie ujęcie rachunków nie wiąże się z żadnymi szczególnymi problemami dotyczącymi szacowania w cenach stalych. Środki trwale brutto Dla środków trwalych brutto metoda A polega na zastosowaniu rzeczywistych indeksów cen inwestycji. Taki indeks powinien spelniać następujące kryteria: — być indeksem obejmującym dokladnie ten produkt (grupę produktów), — uwzględniać należycie zmiany jakości produktu(-ów), — być obliczany w cenach nabywcy lącznie z podatkiem VAT niepodlegającym potrąceniu, — pojęcia leżące u podstaw tego indeksu powinny odpowiadać pojęciom rachunków narodowych. W praktyce często stosuje się PPI, których wykorzystanie stanowi metodę B, jeśli nie są one ponownie wycenione w cenach nabywcy. Te same uwagi dotyczą PPI dla szczególnych produktów, które zawarto w sekcji II. 2 wraz z odniesie- niami do programu badań. Zmiany zapasów W przypadku zapasów ważne jest, aby przeliczenie na ceny stale bylo dokonane w sposób szczególny i niezależny oraz nie bylo traktowane jak pozycja końcowa obliczenia w cenach stalych. ESA 95 ppkt 10. 56 określa, że zmiany zapasów w cenach stalych mogą być obliczane poprzez oddzielne przeliczenie na ceny stale zapasów wprowadzanych na stan i wycofywanych za pomocą odpowiednich indeksów cen. W przypadku gdy zmiany wolumenu i cen zapasów nie są zbyt duże, alternatywę stanowi bezpośrednie przeliczenie na ceny stale zmiany stanu zapasów za pomocą indeksów średnich cen z danego roku. 154 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 10/t. 1 Wyróżnia się cztery rodzaje zapasów (ESA 95 ppkt 3. 119): — materialy i dostawy: obowiązują te same zasady co w przypadku przeliczania zużycia pośredniego w cenach stalych w sekcji II. 2 — produkcja niezakończona: ta kategoria powinna zostać ujęta w programie badań, — towary gotowe: można dokonać korekty za pomocą PPI w cenach bazowych, — towary do odsprzedaży: wycena w cenach nabycia, dla których często dobrym wskaźnikiem jest PPI. W programie badań powinien też być zbadany problem zysków z tytulu posiadania aktywów. Nabycie pomniejszone o sprzedaż aktywów o wyjątkowej wartości Ta kategoria powinna zostać ujęta w programie badań. Przywóz i wywóz towarów i uslug Ta kategoria powinna zostać ujęta w programie badań. 10/t. 1 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 155 ZALĄCZNIK II OKRESY PRZEJŚCIOWE Okresy przejściowe związane z zasadą nr 3 Państwo Do roku Irlandia Portugalia Dania Finlandia Niderlandy Wlochy Niemcy Belgia Zjednoczone Królestwo Francja Hiszpania Grecja Szwecja Luksemburg Austria 2004 — 2000 (w 1999 r. rokiem bazowym będzie rok 1990) 2005 — 2003 2005 — 2003 — 2003 — — — 2005


title: Regolamento (CE) n. 2569/98 della Commissione del 30 novembre 1998 che modifica le restituzioni all'esportazione dello zucchero bianco e dello zucchero greggio come tali

eurovoc_concepts:
export refund
raw sugar
white sugar

formats: pdf print

text: 1. 12. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee L 322/3 REGOLAMENTO (CE) N. 2569/98 DELLA COMMISSIONE del 30 novembre 1998 che modifica le restituzioni all’esportazione dello zucchero bianco e dello zucchero greggio come tali LA COMMISSIONE DELLE COMUNIT(cid:211) EUROPEE, visto il trattato che istituisce la Comunit(cid:133) europea, visto il regolamento (CEE) n. 1785/81 del Consiglio, del 30 giugno 1981, relativo all’organizzazione comune dei settore dello zucchero (1), modificato da mercati nel ultimo dal regolamento (CE) n. 1148/98 (2), in particolare l’articolo 19, paragrafo 4, seconda frase, considerando che le restituzioni applicabili all’esporta- zione per lo zucchero bianco e lo zucchero greggio sono state fissate dal regolamento (CE) n. 2524/98 della Commissione (3); considerando che l’applicazione delle modalit(cid:133) di cui al regolamento (CE) n. 2524/98 ai dati di cui la Commis- sione ha conoscenza conduce a modificare le restituzioni all’esportazione, all’allegato al presente regolamento, attualmente vigenti, conformemente HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO: Articolo 1 Le restituzioni all’esportazione dei prodotti di cui all’arti- colo 1, paragrafo 1, lettera a), del regolamento (CEE) n. 1785/81, come tali e non denaturati, fissate nell’allegato del regolamento (CE) n. 2524/98, sono modificate confor- memente agli importi di cui in allegato al presente rego- lamento. Articolo 2 Il presente regolamento entra in vigore il 1o dicembre 1998. Il presente regolamento (cid:138) obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri. Fatto a Bruxelles, il 30 novembre 1998. Per la Commissione Franz FISCHLER Membro della Commissione (1) GU L 177 dell’1. 7. 1981, pag. 4. (2) GU L 159 del 3. 6. 1998, pag. 38. (3) GU L 317 del 26. 11. 1998, pag. 5. L 322/4 IT Gazzetta ufficiale delle Comunit(cid:133) europee 1. 12. 98 al regolamento della Commissione, del 30 novembre 1998, che modifica le restituzioni all’esportazione dello zucchero bianco e dello zucchero greggio, come tali ALLEGATO Codice prodotto Importo della restituzione 1701 11 90 9100 1701 11 90 9910 1701 11 90 9950 1701 12 90 9100 1701 12 90 9910 1701 12 90 9950 — ECU/100 kg — 42,35 41,27 42,35 41,27 (1) (1) (2) (1) (1) (2) — ECU/1 % di saccarosio (cid:253) 100 kg — 1701 91 00 9000 0,4604 1701 99 10 9100 1701 99 10 9910 1701 99 10 9950 — ECU/100 kg — 46,04 46,04 46,04 — ECU/1 % di saccarosio (cid:253) 100 kg — 1701 99 90 9100 0,4604 (1) Il presente importo (cid:138) applicabile allo zucchero greggio che ha un rendimento del 92 %. Se il rendimento dello zucchero greggio esportato differisce dal 92 %, l’importo della restituzione applicabile (cid:138) calcolato in conformit(cid:133) delle disposizioni dell’articolo 17 bis, paragrafo 4 del regolamento (CEE) n. 1785/81. (2) Fissazione sospesa con il regolamento (CEE) n. 2689/85 della Commissione regolamento (CEE) (GU L 255 del 26. 9. 1985, pag. 12), modificato dal n. 3251/85 (GU L 309 del 21. 11. 1985, pag. 14)


title: Règlement (CE) n° 2576/98 de la Commission du 30 novembre 1998 fixant les taux des restitutions applicables à certains produits laitiers exportés sous forme de marchandises ne relevant pas de l'annexe II du traité

eurovoc_concepts:
butter
export refund
powdered milk
product quality

text: 1. 12. 98 FR Journal officiel des Communautés européennes L 322/19 RÈGLEMENT (CE) No 2576/98 DE LA COMMISSION du 30 novembre 1998 fixant les taux des restitutions applicables à certains produits laitiers exportés sous forme de marchandises ne relevant pas de l’annexe II du traité LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, vu le traité instituant la Communauté européenne, vu le règlement (CEE) no 804/68 du Conseil, du 27 juin 1968, portant organisation commune des marchés dans le secteur du lait et des produits laitiers (1), modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 1587/96 (2), et notamment son article 17 paragraphe 3, considérant que, conformément à l’article 17 paragraphe 1 du règlement (CEE) no 804/68, la différence entre les prix dans le commerce international des produits visés à l’article 1er points a), b), c), d), e) et g) de ce règlement et les prix dans la Communauté peut être couverte par une restitution à l’exportation; que le règlement (CE) no 1222/ 94 de la Commission, du 30 mai 1994, établissant, pour forme de agricoles exportés certains produits marchandises ne relevant pas de l’annexe II du traité, les modalités communes d’application relatives à l’octroi des restitutions à l’exportation et les critères de fixation de leur montant (3), modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 1352/98 (4), a spécifié ceux de ces produits pour lesquels il y a lieu de fixer un taux de restitution appli- cable, lors de leur exportation sous forme de marchan- dises reprises à l’annexe du règlement (CEE) no 804/68; sous considérant que, conformément à l’article 4 paragraphe 1 premier alinéa du règlement (CE) no 1222/94, le taux de la restitution par 100 kilogrammes de chacun des produits de base considérés doit être fixé pour chaque mois; considérant que l’article 4 paragraphe 3 du règlement (CE) no 1222/94 prévoit que, pour la fixation du taux de la restitution, il doit être tenu compte, le cas échéant, des restitutions à la production, des aides ou des autres mesures d’effet équivalent qui sont applicables dans tous les États membres, conformément aux dispositions du règlement portant organisation commune des marchés dans le secteur considéré en ce qui concerne les produits de base repris à l’annexe A dudit règlement ou les produits qui y sont assimilés; formé en caséine, si ce lait et la caséine fabriquée avec ce lait répondent à certaines conditions fixées à l’article 1er du règlement (CEE) no 987/68 du Conseil, du 15 juillet 1968, établissant les règles générales relatives à l’octroi d’une aide pour le lait écrémé transformé en caséine et en caséinates (5), modifié en dernier lieu par le règlement (CEE) no 1435/90 (6); (CE) no 2571/97 de la considérant que le règlement Commission, du 15 décembre 1997, relatif à la vente à prix réduit de beurre et à l’octroi d’une aide à la crème, au beurre et au beurre concentré destinés à la fabrication de produits de pâtisserie, de glaces alimentaires et autres produits alimentaires (7), modifié en dernier lieu par le règlement (CE) no 1982/98 (8), autorise la livraison, aux industries fabriquant certaines marchandises, de beurre et de crème à prix réduit; considérant que les mesures prévues au présent règlement sont conformes à l’avis du comité de gestion du lait et des produits laitiers, A ARRÊTÉ LE PRÉSENT RÈGLEMENT: Article premier Les taux des restitutions applicables aux produits de 1. base figurant à l’annexe A du règlement (CE) no 1222/94 et visés à l’article 1er du règlement (CEE) no 804/68, exportés sous forme de marchandises reprises à l’annexe du règlement (CEE) no 804/68, sont fixés comme indiqué en annexe. 2. Il n’est pas fixé de taux de restitution pour les produits visés au paragraphe précédent et non repris en annexe. considérant que, conformément à l’article 11 paragraphe 1 du règlement (CEE) no 804/68, une aide est accordée pour le lait écrémé produit dans la Communauté et trans- Le présent règlement entre en vigueur le 1er décembre 1998. Article 2 (1) JO L 148 du 28. 6. 1968, p. 13. (2) JO L 206 du 16. 8. 1996, p. 21. (3) JO L 136 du 31. 5. 1994, p. 5. (4) JO L 184 du 27. 6. 1998, p. 25. (5) JO L 169 du 18. 7. 1968, p. 6. (6) JO L 138 du 31. 5. 1990, p. 8. (7) JO L 350 du 20. 12. 1997, p. 3. (8) JO L 256 du 18. 9. 1998, p. 9. L 322/20 FR Journal officiel des Communautés européennes 1. 12. 98 Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout État membre. Fait à Bruxelles, le 30 novembre 1998. Par la Commission Martin BANGEMANN Membre de la Commission ANNEXE du règlement de la Commission, du 30 novembre 1998, fixant les taux des restitutions applicables à certains produits laitiers exportés sous forme de marchandises ne relevant pas de l’annexe II du traité Code NC Désignation des marchandises (en écus/100 kg) Taux des restitutions ex 0402 10 19 ex 0402 21 19 Lait en poudre, en granulés ou sous d’autres formes solides, sans addition de sucre ou d’autres édulcorants, d’une teneur en poids de matières grasses inférieure à 1,5 % (PG 2): a) en cas d’exportation de marchandises relevant du code NC 3501 b) en cas d’exportation d’autres marchandises Lait en poudre, en granulés ou sous d’autres formes solides, sans addition de sucre ou d’autres édulcorants, d’une teneur en poids de matières grasses de 26 % (PG 3): a) en cas d’exportation de marchandises incorporant, sous forme de produits assimilés au PG 3, du beurre ou de la crème à prix réduit, obtenu au titre du règlement (CEE) no 2571/97 b) en cas d’exportation d’autres marchandises ex 0405 10 Beurre d’une teneur en matières grasses de 82 % en poids (PG 6): a) en cas d’exportation de marchandises, contenant du beurre ou de la crème à prix réduit, fabriquées dans les conditions prévues au règlement (CEE) no 2571/97 b) en cas d’exportation de marchandises relevant du code NC 2106 90 98, d’une teneur en matières grasses du lait égale ou supérieure à 40 % en poids c) en cas d’exportation d’autres marchandises — 82,50 80,39 114,00 61,00 177,25 170,00