title: Mededeling van de Commissie - Kaderregeling inzake opleidingssteun

eurovoc_concepts:
aid system
aid to undertakings
employment policy
fight against unemployment
integration into employment
vocational training

text: C 343/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 11. 11. 98 KADERREGELING INZAKE OPLEIDINGSSTEUN (98/C 343/07) (Voor de EER relevante tekst) I. INLEIDING 1. (cid:217)De verbetering van de toestand op werkgelegen(cid:220) heidsgebied is een van de belangrijkste uitdagingen waaraan de Gemeenschap het hoofd moet bieden. Ondanks een geleidelijke verbetering van de econo(cid:220) mische activiteit telt de Gemeenschap nog ongeveer 18 miljoen werklozen. Om die redenen stond de werkgelegenheid in de gedachtewisselingen van de Europese Raad van Amsterdam centraal en wordt de bevordering van een ,,hoog werkgelegenheidsni(cid:220) veau’’ volgens het Verdrag van Amsterdam een aan(cid:220) gelegenheid van gemeenschappelijk belang van de lidstaten. De nieuwe titel inzake werkgelegenheid die in het EG(cid:220)Verdrag moet worden opgenomen, verplicht de lidstaten ertoe een geco‰rdineerde stra(cid:220) tegie te ontwikkelen voor de werkgelegenheid en de bevordering van de scholing, de opleiding en het aanpassingsvermogen van de werknemers alsook voor de totstandbrenging van een arbeidsmarkt die snel op economische wijzigingen kan reageren. Al(cid:220) dus dient met deze doestelling van een hoog werk(cid:220) gelegenheidsniveau eveneens rekening te worden ge(cid:220) houden bij de andere communautaire beleidsvormen en activiteiten. 2. (cid:217)De belangrijke rol die de opleiding vervult met het oog op het versterken van de concurrentiepositie van de Gemeenschap alsook in het raam van het schep(cid:220) pen en het behoud van werkgelegenheid, is reeds be(cid:220) nadrukt in het witboek inzake groei, concurrentie(cid:220) vermogen en werkgelegenheid van 1993. In de daar(cid:220) opvolgende bijeenkomsten van de Europese Raad, met name die van Essen, Cannes en Madrid, zijn de lidstaten aangespoord de investeringen in opleiding te bevorderen als zijnde een belangrijke factor van het concurrentievermogen en katalysator van de her(cid:220) opleving van de groei en van het herstel van een so(cid:220) ciaal aanvaardbaar werkgelegenheidsniveau. Op de buitengewone Europese Raad over werkgelegenheid die op 20 en 21 november 1997 te Luxemburg is ge(cid:220) houden, zijn de regeringen van de lidstaten overeen(cid:220) gekomen om de nieuwe Verdragsbepalingen inzake werkgelegenheid ten uitvoer te leggen. De resolutie van de Raad Sociale Aangelegenheden van 15 de(cid:220) cember 1997(cid:216)(˛) behelst de werkgelegenheidsricht(cid:220) snoeren voor 1998 waarin een reeks aanbevelingen zijn opgenomen die langs de weg van nationale ac(cid:220) tieplannen in alle lidstaten ten uitvoer dienen te wor(cid:220) den gelegd. Op de Europese Raad van Cardiff zijn de beleidslijnen bevestigd. 3. (cid:217)Talrijke studies tonen aan dat het voorhanden zijn van gekwalificeerde werknemers een belangrijke (˛)(cid:217)PB C 30 van 28. 1. 1998, blz. 1. factor is in de besluiten van ondernemingen betref(cid:220) fende de plaats van vestiging. De opleiding is der(cid:220) halve niet alleen belangrijk voor de werknemer, die zijn situatie op de arbeidsmarkt verbetert en het ri(cid:220) sico om werkloos te worden vermindert, en voor de onderneming, waarvoor opleiding een middel is om haar prestaties te verbeteren, maar ook voor de eco(cid:220) nomie van de regio’s, waarvoor het kwalificatieni(cid:220) veau van de werknemers een onbetwistbare troef vormt voor het aantrekken van nieuwe investeringen. 4. (cid:217)De inspanningen welke dienen te worden verricht om de werking van de arbeidsmarkt de verbeteren en de tekorten aan opleiding weg te werken, vergen een actieve aanpak van alle betrokkenen, lidstaten, on(cid:220) dernemingen, individuen en sociale partners. De Commissie heeft zelf verschillende initiatieven geno(cid:220) men in de vorm van communautaire maatregelen of van aanvullende maatregelen bij nationale maatrege(cid:220) len op opleidingsgebied. Zij heeft zich tevens inge(cid:220) spannen om het aspect opleiding en haar gunstige benadering ervan in andere communautaire beleids(cid:220) vormen, met inbegrip van het mededingingsbeleid, op te nemen. Op de buitengewone Europese Raad over werkgelegenheid die op 20 en 21 november 1997 te Luxemburg is gehouden, is bevestigd dat ,,de Commissie erop (zal) toezien dat de controle van de staatsssteun geen belemmering vormt voor de ar(cid:220) beidsmarktmaatregelen die verenigbaar zijn met het Verdrag’’. 5. (cid:217)Het optreden van de lidstaten kan niet worden be(cid:220) perkt tot het verbeteren van de stelsels inzake initiæle opleiding, beroepsopleiding en opleiding van werklo(cid:220) zen. De aanpassing van de ondernemingen aan de structurele en technologische wijzigingen mag niet uitsluitend via ontslag en indienstneming van gekwa(cid:220) lificeerdere externe arbeidskrachten geschieden. Er moet een preventief beleid worden ontwikkeld dat de werknemers aanmoedigt om hun bekwaamheden en aanpassingsvermogen te verbeteren en dat de on(cid:220) dernemingen aanzet om in de opleiding van hun werknemers te investeren. Een dergelijk beleid moet erop gericht zijn te vermijden dat de minst gekwali(cid:220) ficeerde werknemers in de werkloosheid afglijden en moet daarentegen ervoor zorgen dat zij een nieuwe opleiding krijgen en overdraagbare kwalificaties ver(cid:220) werven. De financiæle middelen die moeten worden ingezet, zijn aanzienlijk en een optreden van de overheid kan een noodzakelijke stimulans in het be(cid:220) lang van de gehele Gemeenschap zijn. Dit is overi(cid:220) gens een van de fundamentele grondslagen van de steun van de structuurfondsen ten behoeve van de 11. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 343/11 investering in menselijke hulpmiddelen in het kader van het economische en sociale cohesiebeleid. 6. (cid:217)Het grootste deel van de overheidsfinanciering op opleidingsgebied valt buiten de werkingssfeer van de concurrentievoorschriften. Wanneer de lidstaten evenwel financiæle en fiscale stimuli invoeren om de ondernemingen aan te moedigen tot investering in de opleiding van hun werknemers, moet erop wor(cid:220) den gelet dat zij niet handelen op een wijze die strij(cid:220) dig is met de doelstellingen van het mededingingsbe(cid:220) leid, dat, evenals het communautaire beleid inzake opleiding, erop gericht is het concurrentievermogen van de ondernemingen veilig te stellen. Overeen(cid:220) komstig de voorschriften inzake steunmaatregelen van de staten, die in de artikelen 92 en 93 van het Verdrag zijn vervat, komt het de Commissie toe de opleidingsmaatregelen te onderzoeken die steun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag kunnen opleveren, en zich ervan te vergewissen dat die maatregelen verenigbaar zijn met de gemeenschap(cid:220) pelijke markt. 7. (cid:217)In dit opzicht dient te worden vastgesteld dat de op(cid:220) leidingskosten steeds meer deel uitmaken van de kosten die de ondernemingen moeten dragen om concurrentieel te blijven. De technische vooruitgang, de invoering van nieuwe technologieæn en de snelle ontwikkeling op gebied van onderzoek en technolo(cid:220) gische ontwikkeling dwingen de ondernemingen er(cid:220) toe hun werknemers bestendig op te leiden. Oplei(cid:220) dingssteun die, ten behoeve van sommige onderne(cid:220) mingen, erop gericht is de kosten te verminderen die zij normalerwijze in hun eigen belang moeten dra(cid:220) gen om de kwalificaties van hun werknemers te ver(cid:220) beteren, kent deze ondernemingen ten opzichte van hun concurrenten een voordeel toe en kan derhalve de mededinging vervalsen. 8. (cid:217)Wanneer een maatregel staatssteun in de zin van ar(cid:220) tikel 92, lid 1, vormt, moet hij tijdig bij de Commis(cid:220) sie worden aangemeld en door haar worden goedge(cid:220) keurd alvorens ten uitvoer te worden gelegd. Dit stelsel is uitsluitend erop gericht te garanderen dat de Commissie preventief toezicht op de steunmaatre(cid:220) gelen houdt teneinde te vermijden dat maatregelen ten uitvoer worden gelegd die de mededinging ver(cid:220) valsen op een wijze die strijdig is met het gemeen(cid:220) schappelijk belang(cid:216)(ˇ). Bij haar onderzoek van de verenigbaarheid van de maatregelen met de gemeen(cid:220) (ˇ)(cid:217)Er dient op te worden gewezen dat de Raad op 7 mei 1998 Verordening (EG) nr. 994/98 (PB L 142 van 14. 5. 1998, blz. 1) op basis van artikel 94 van het Verdrag heeft vastge(cid:220) steld, waarin de Commissie de bevoegdheid wordt verleend om bepaalde categorieæn steun welke in overeenstemming zijn met criteria die de verenigbaarheid ervan met de ge(cid:220) meenschappelijke markt garanderen, van de aanmeldingsver(cid:220) plichting vrij te stellen. Opleidingssteun maakt deel uit van deze categorieæn. schappelijke markt zal de Commissie rekening hou(cid:220) den met de gunstige gevolgen van de steun die een verstoring van de mededinging kunnen rechtvaardi(cid:220) gen. 9. (cid:217)Opleiding sorteert immers in het algemeen positieve externe gevolgen voor de gehele Gemeenschap. Al(cid:220) dus komen de opleidingsuitgaven van een gegeven onderneming ook ten goede aan de geschoolde werknemers en verhogen zij het aantal gekwalifi(cid:220) ceerde werknemers waaruit de andere ondernemin(cid:220) gen kunnen putten. Globaal bekeken versterken de investeringen in opleiding de concurrentiepositie van de industrie in de Gemeenschap en de aantrekkelijk(cid:220) heid van de Gemeenschap als locatie voor investerin(cid:220) gen. Aangezien een onderneming bij haar besluit om in opleiding te investeren geen rekening houdt met deze secundaire effecten, zijn de totale inspanningen van de ondernemingen op dit gebied wellicht lager dan hetgeen sociaal wenselijk is, temeer omdat een investering in opleiding vanuit het standpunt van de ondernemingen het risico inhoudt dat de werkne(cid:220) mers, nadat zij de opleiding hebben genoten, de on(cid:220) derneming verlaten om elders te gaan werken. Dit risico is des te groter bij kleine ondernemingen, het(cid:220) geen mede de terughoudenheid van deze onderne(cid:220) mingen verklaart om in opleiding te investeren. Dit risico is voorts des te belangrijker naarmate de ver(cid:220) strekte kwalificaties overdraagbaar zijn. Op grond van deze aspecten kan het merendeel van de steun(cid:220) maatregelen ten behoeve van opleiding worden be(cid:220) schouwd als niet louter exploitatiesteun zijnde en kunnen deze welwillend door de Commissie worden benaderd voorzover de mededingingsvervalsingen die eruit kunnen voortvloeien, worden gerechtvaar(cid:220) digd of een tegenwicht vinden in de bijdrage van die maatregelen aan een doelstelling van communautair belang welke de marktkrachten alleen niet kunnen verwezenlijken. Aldus heeft de Commissie in het be(cid:220) leid inzake staatssteun over het algemeen ten aan(cid:220) zien van opleidingssteun een gunstig standpunt inge(cid:220) nomen. 10. (cid:217)Teneinde het communautaire toezicht op de oplei(cid:220) dingssteun doorzichtiger te maken en een gelijke be(cid:220) handeling te garanderen, heeft de Commissie een kaderregeling opgesteld op grond waarvan zij de verenigbaarheid van de opleidingssteun met de ge(cid:220) meenschappelijke markt zal onderzoeken. De in de kaderregeling uiteengezette criteria zijn erop gericht te garanderen dat alleen opleidingssteun die tot de verwezenlijking van de communautaire doelstellin(cid:220) gen bijdraagt, wordt goedgekeurd en dat deze steun binnen de limieten van de noodzakelijke aanmoedi(cid:220) ging blijft en geen verkapte exploitatiesteun inhoudt. 11. (cid:217)De doelstellingen van deze kaderregeling zijn der(cid:220) halve talrijk: -(cid:217)verheldering van de uitlegging van de artikelen 92 en 93 van het Verdrag met betrekking tot het C 343/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 11. 11. 98 teneinde begrip opleidingssteun een betere rechtszekerheid en een grotere transparantie te garanderen ten aanzien van de aanmeldingsver(cid:220) plichting uit hoofde van artikel 93, lid 3, van het Verdrag; -(cid:217)zorg voor de samenhang tussen de concurrentie(cid:220) voorschriften en de tenuitvoerlegging van andere inzake communautaire beleidslijnen, met name opleiding en werkgelegenheid, enerzijds, en de voorschriften inzake opleidingssteun en andere soorten steun (meer bepaald in andere richtsnoe(cid:220) ren of kaderregelingen), anderzijds; -(cid:217)meer doorzichtigheid in de benadering welke de Commissie bij haar beoordeling van de verenig(cid:220) baarheid van opleidungssteun zal volgen. 12. (cid:217)In hoofdstuk II wordt eerst beschreven welke soort maatregelen steun kunnen inhouden die binnen de werkingssfeer van de concurrentievoorschriften van het Verdrag valt. In hoofdstuk III wordt het toepas(cid:220) singsgebied van de kaderregeling afgebakend. In hoofdstuk IV worden de beginselen uiteengezet waarop de Commissie haar beoordeling van de ver(cid:220) enigbaarheid van de als steun aangemerkte maatre(cid:220) gelen zal baseren. Deze beginselen, die de mogelijk(cid:220) heid bieden om de doelstellingen van een actief werkgelegenheidsbeleid met billijke spelregels voor alle ondernemingen te verzoenen, leiden de Com(cid:220) missie ertoe om een reeks intensiteitsdrempels te be(cid:220) palen, waarbeneden de steunmaatregelen verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kunnen worden geacht. De verschillen tussen de voorgestelde drem(cid:220) pels weerspiegelen de veschillende gradaties in de ex(cid:220) terne gevolgen en in de noodzakelijkheid van de steun naar gelang van het in meerdere of mindere mate overdraagbaar zijn van de opleiding, naar ge(cid:220) lang van de omvang van de onderneming en naar gelang van de regio waarin deze gevestigd is. II. (cid:217)DE WERKINGSSFEER VAN ARTIKEL 92, LID(cid:216)1, VAN HET EG(cid:220)VERDRAG 13. (cid:217)Deze kaderregeling heeft alleen betrekking op steun(cid:220) maatregelen die binnen het toepassingsgebied van ar(cid:220) tikel 92, lid 1, van het Verdrag vallen, waarin is be(cid:220) paald dat ,,steunmaatregelen van de staten of in welke vorm dan ook met staatsmiddelen bekostigd, die de mededinging door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen onverenigbaar (zijn) met de ge(cid:220) meenschappelijke markt,’’. De in deze kaderregeling bedoelde steunmaatregelen zijn maatregelen die ~~n of meer ondernemingen of sectoren begunstigen door beperking van de kosten die zij normalerwijze moeten dragen wanneer deze ondernemingen of sec(cid:220) toren wensen dat de werknemers die zijn in dienst hebben, nieuwe vaardigheden verwerven, of wanneer zij hun werknemers de gelegenheid tot verwerving van dergelijke vaardigheden bieden. 14. (cid:217)Er dient te worden vastgesteld dat een groot aantal maatregelen inzake opleiding niet onder artikel 92, lid 1, van het Verdrag vallen, maar algemene maat(cid:220) regelen vormen. Het merendeel van de opleidings(cid:220) maatregelen maakt immers deel uit van de traditio(cid:220) nele opdrachten van de staten en komt voornamelijk de personen of de werknemers in het algemeen ten goede. De financiering van dit tpye opleidingsmaat(cid:220) regelen door de staat vormt geen begunstiging van bepaalde ondernemingen of van bepaalde producties in de zin van artikel 92, lid 1. De beschikkingsprak(cid:220) tijk van de Commissie en de rechtspraak van het Hof geven aan in welke omstandigheden een maat(cid:220) regel als ,,algemene maatregel’’ moet worden aange(cid:220) merkt en derhalve van de werkingssfeer van artikel 92, lid 1, van het Verdrag is uitgesloten. Dit is onder meer het geval bij -(cid:217)onderwijssystemen en systemen betreffende de initiæle opleiding (bijvoorbeeld leercontracten, al(cid:220) ternerend leren); -(cid:217)systemen inzake de scholing of herscholing van werklozen, met inbegrip van bedrijfsstages enz. ; -(cid:217)de maatregelen welke rechtstreeks op de werkne(cid:220) mers of zelfs op bepaalde categorieæn werkne(cid:220) mers zijn gericht en hun de mogelijkheid bieden om buiten de onderneming of de sector waar zij werken, opleidingen te volgen (bijvoorbeeld het systeem van de ,,opleidingscheque’’); -(cid:217)algemene stelsels van fiscale prikkels (bijvoor(cid:220) beeld een belastingkrediet) die openstaan voor alle ondernemingen die in de opleiding van werknemers investeren, en automatisch van toe(cid:220) passing zijn. 15. (cid:217)In dit opzicht dient evenwel te worden verduidelijkt dat een maatregel die in de praktijk ~~n of meer on(cid:220) dernemingen of sectoren bevordert, hoewel bij theo(cid:220) retisch algemeen toepasselijk is, een specifiek karak(cid:220) ter vertoont. Dit is onder meer het geval wanneer de autoriteiten bij de toepassing van een algemene maatregel over een discretionaire bevoegdheid be(cid:220) schikken die hun de mogelijkheid biedt de financiæle maatregel af te stemmen naar gelang van de omstan(cid:220) digheden van het geval(cid:216)(—). Dergelijke maatregelen kunnen als steunmaatregelen in de zin van artikel 92, lid 1, worden aangemerkt en moeten krachtens arti(cid:220) kel 93, lid 3, van het Verdrag worden aangemeld. (—)(cid:217)Zie het arrest van het Hof van Justitie van 26 september 1996 in zaak C(cid:220)241/94 (Frankrijk/Commissie, ook bekend als ,,Kimberly Clark’’), Jurisprudentie 1996, blz. I(cid:220)4551. 11. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 343/13 16. (cid:217)Ten slotte vallen steunmaatregelen slechts onder ar(cid:220) tikel 92, lid 1, van het Verdrag voorzover zij gevol(cid:220) gen sorteren voor het handelsverkeer tussen de lid(cid:220) staten. Aldus valt opleidingssteun welke is toegekend aan ondernemingen of sectoren waarvan de activitei(cid:220) ten niet het voorwerp van handelsverkeer tussen de lidstaten (kunnen) zijn (bijvoorbeeld bepaalde buurt(cid:220) diensten), buiten de werkingssfeer van artikel 92, lid 1, van het Verdrag. Daaraan dient te worden toege(cid:220) voegd dat de steunmaatregelen die aan de voorwaar(cid:220) den van de door de Commissie vastgestelde de mini(cid:220) mis(cid:220)regeling(cid:216)((cid:209)) voldoen, eveneens geacht worden geen gevolgen voor het intracommunautaire handels(cid:220) verkeer te hebben. Derhalve vallen zij niet onder ar(cid:220) tikel 92, lid 1, van het Verdrag en zijn zij niet aan de aanmeldingsverplichting van artikel 93, lid 3, on(cid:220) derworpen. III. (cid:217)DE WERKINGSSFEER VAN DEZE KADERREGE(cid:220) LING A. (cid:217)Beginselen 17. (cid:217)De onderhavige kaderregeling is van toepassing op alle steunmaatregelen ten behoeve van opleiding welke tijdens de geldigheid ervan zijn aangemeld of ten uitvoer gelegd, met uitzondering van de steun(cid:220) maatregelen in het kader van de redding of herstruc(cid:220) turering van ondernemingen in moeilijkheden, meer bepaald steun ten behoeve van de herscholing van werknemers, die zal worden beoordeeld overeen(cid:220) komstig de beleidslijnen welke in de terzake gel(cid:220) dende richtsnoeren van de Commissie zijn vastge(cid:220) steld(cid:216)((cid:210)). Wat de kleine en middelgrote ondernemin(cid:220) gen betreft, vervangt de onderhavige kaderregeling de bepalingen inzake opleidingssteun welke zijn neergelegd in de communautaire kaderregeling in(cid:220) zake overheidssteun voor kleine en middelgrote on(cid:220) dernemingen(cid:216)((cid:211)). 18. (cid:217)De onderhavige kaderregeling is in beginsel op alle sectoren van toepassing. Ten aanzien van de secto(cid:220) ren welke door de Commissie als kwetsbaar worden beschouwd en waarvoor bijzondere communautaire voorschriften inzake steun gelden(cid:216)((cid:212)), is de onderha(cid:220) ((cid:209))(cid:217)PB C 68 van 6. 3. 1996, blz. 9. ((cid:210))(cid:217)Thans: Communautaire kaderregeling voor reddings(cid:220) en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden (PB C 368 van 23. 12. 1994, blz. 12). Voor de landbouw en de visserij: zie PB C 283 van 19. 9. 1997, blz. 2. ((cid:211))(cid:217)PB C 213 van 23. 7. 1996, blz. 4. ((cid:212))(cid:217)Dit is momenteel het geval voor de scheepsbouw, de synthe(cid:220) tische vezels, de automobielsector, de visserij, de ijzer(cid:220) en staalindustrie en het vervoer. Wat de landbouw betreft, is de kaderregeling niet van toepassing op de productie, de ver(cid:220) werking en de verhandeling van landbouwproducten (bijlage II bij het EG(cid:220)Verdrag). Deze kaderregeling is evenmin van toepassing op de steenkoolindustrie en de ijzer(cid:220) en staalin(cid:220) dustrie welke binnen de werkingssfeer van het EGKS(cid:220)Ver(cid:220) drag vallen. Evenwel dient erop te worden gewezen dat het besluit van de Commissie van 24 juni 1994 houdende stop(cid:220) zetting van de financiering van bepaalde EGKS(cid:220)steunmaat(cid:220) regelen op sociaal gebied tot op het verstrijken van het EGKS(cid:220)Verdrag van (PB C 178 van 30. 6. 1994, blz. 21). toepassing blijft vige kaderregeling evenwel slechts van toepassing voorzover zij hiermee niet in tegenspraak is. Op de sector luchtvervoer is zij evenwel volledig van toe(cid:220) passing. 19. (cid:217)Voorts is zij van toepassing op alle steunmaatregelen ten behoeve van opleiding ongeacht of deze wordt verstrekt door de onderneming zelf dan wel door openbare of particuliere opleidingscentra. B. De verhouding met de steunmaatregelen ten behoeve van de werkgelegenheid 20. (cid:217)De in deze kaderregeling bedoelde opleidingssteun dient te worden onderscheiden van werkgelegen(cid:220) heidssteun, waarvan de verenigbaarheid met de ge(cid:220) meenschappelijke markt aan de desbetreffende richt(cid:220) snoeren dient te worden getoetst(cid:216)((cid:213)). Bepaalde vor(cid:220) men van werkgelegenheidssteun zijn weliswaar ten dele gerechtvaardigd omdat de begunstigde onderne(cid:220) ming bij de aanwerving van bepaalde werknemers is bijkomende opleidingskosten moet dragen. Dit meer bepaald het geval bij steunmaatregelen die be(cid:220) doeld zijn ter aanmoediging van de indienstneming van bepaalde categorieæn werklozen die bijzondere moeilijkheden ondervinden bij het betreden van de arbeidsmarkt. Zolang de doelstelling en het directe gevolg van een dergelijke steun het stimuleren van de werkgelegenheid is door het bieden van financiæle prikkels om de werkgever ertoe aan te zetten werk(cid:220) nemers in dienst te nemen welke zonder die steun niet in dienst zouden worden genomen, wordt de steun evenwel volledig aangemerkt als werkgelegen(cid:220) heidssteun. De opleiding is dan een bijkomend ele(cid:220) ment van de indienstneming waarop de steun is ge(cid:220) richt. In een dergelijk geval is het overigens vaak on(cid:220) mogelijk om het gedeelte van de steun dat op de op(cid:220) leiding gericht is, te onderkennen en van het project in zijn geheel te scheiden. Zelfs wanneer werkgele(cid:220) genheidssteun een gedeelte opleiding bevat, wordt een dergelijke steunmaatregel derhalve als werkgele(cid:220) genheidssteun behandeld. Bij een steunregeling kun(cid:220) nen de lidstaten ook voortaan nog gebruik maken van het standaardaanmeldingsformulier voor werk(cid:220) gelegenheidssteun dat een hoofdstuk opleiding be(cid:220) vat(cid:216)((cid:214)). 21. (cid:217)Opgemerkt zij dat alleen steunmaatregelen welke geen verband houden met een investering, binnen het toepassingsgebied van de richtsnoeren inzake werkgelegenheidssteun vallen. Wanneer werkgele(cid:220) genheidssteun welke met een investering verband houdt, tevens verband houdt met opleiding, zal der(cid:220) halve het gedeelte opleiding op grond van de onder(cid:220) havige kaderregeling afzonderlijk worden onder(cid:220) zocht. ((cid:213))(cid:217)Thans: Richtsnoeren betreffende werkgelegenheidssteun (PB C 334 van 12. 12. 1995, blz. 4). ((cid:214))(cid:217)PB C 218 van 27. 7. 1996, blz. 4. C 343/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 11. 11. 98 IV. (cid:217)BEOORDELINGSCRITERIA INZAKE STEUNMAAT(cid:220) REGELEN TEN BEHOEVE VAN OPLEIDING A. (cid:217)Algemene beginselen 22. (cid:217)Onder bepaalde voorwaarden kunnen steunmaatre(cid:220) gelen ten behoeve van opleiding welke onderworpen zijn aan het verbod van artikel 92, lid 1, voor ~~n van de uitzonderingen van artikel 92, lid 3, in aan(cid:220) merking komen. 23. (cid:217)De belangrijkste uitzondering in dit opzicht is die van artikel 92, lid 3, onder c), krachtens welke de Commissie steunmaatregelen om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid of van bepaalde regionale economieæn te vergemak(cid:220) kelijken, kan toestaan, mits de voorwaarden waaron(cid:220) der het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet zo(cid:220) danig worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad. De maatregelen die gericht zijn op de verbetering van de bekwaamheden van het personeel van een onderneming, dragen bij tot de versterking van de concurrentiepositie van de betrok(cid:220) ken ondernemingen en vergemakkelijken in die zin de ontwikkeling van bepaalde activiteiten. Voorts speelt opleiding een onontbeerlijke rol in het kader van de invoering van nieuwe technologieæn en de aanmoediging van innovatie en investeringen. Tevens kan zij bijdragen tot het scheppen en het behoud van werkgelegenheid. Om die redenen kunnen steun(cid:220) maatregelen ten behoeve van opleiding voor de uit(cid:220) zondering van artikel 92, lid 3, onder c), in aanmer(cid:220) king komen. 24. (cid:217)Het voornaamste argument ten gunste van oplei(cid:220) dingssteun is dat een dergelijke steun ertoe bijdraagt om zekere onvolkomenheden van de markt te corri(cid:220) geren. Dit is vooral het geval voor de beroepsoplei(cid:220) ding aangezien zij tot talrijke externe gevolgen leidt. Het belang van de externe gevolgen van de opleiding houdt voornamelijk verband met de overdraagbaar(cid:220) heid van de kennis en de kwalificaties die zij ver(cid:220) schaft. Om die reden is de Commissie van mening dat een gunstiger houding gerechtvaardigd is ten aanzien van projecten op het gebied van de perma(cid:220) nente beroepsopleiding waarvan een aanzienlijk deel daadwerkelijk aan de werknemers ten goede komt en meer omvat dan strikt op hun arbeidsplaats nood(cid:220) zakelijk is, en niet uitsluitend aan de specifieke be(cid:220) hoeften van de onderneming beantwoordt. 25. (cid:217)Daartoe maakt de Commissie een onderscheid tussen projecten inzake specifieke opleiding en projecten inzake algemene opleiding: op de werkplek van de werkneme. De overdraag(cid:220) baarheid naar andere ondernemingen of andere werkgebieden is zeer beperkt; -(cid:217)een algememe opleiding behelst onderricht dat niet uitsluitend of hoofdzakelijk toepasselijk is op de huidige of de toekomstige werkplek van de werknemer in de begunstigde onderneming. De opleiding houdt verband met de algemene wer(cid:220) king van de onderneming en verschaft kwalifica(cid:220) ties die in hoge mate aan andere ondernemingen of werkgebieden overdraagbaar zijn. De projecten inzake algemene opleiding bieden de betrokken werknemers bijkomende kwalificaties welke rechtstreeks aan andere ondernemingen over(cid:220) draagbaar zijn. Zij verbeteren derhalve daadwerke(cid:220) lijk het kwalificatieniveau, de inzetbaarheid en het aanpassingsvermogen van de werknemers en dragen aldus in belangrijke mate bij tot de verwezenlijking van communautaire doelstellingen op gebied van werkgelegenheid en ontwikkeling van menselijke hulpbronnen. 26. (cid:217)De overdraagbare aard van de via opleiding verwor(cid:220) ven bekwaamheden kan onder meer op grond van de onderstaande criteria worden vastgesteld: -(cid:217)de erkenning, de certificatie of de homologatie van kwalificaties en bekwaamheden door de au(cid:220) toriteiten of overheidsorganen dan wel door an(cid:220) dere organismen of instellingen waaraan de staat of de Europese Gemeenschap daartoe bevoegd(cid:220) heden hebben toegekend. Een opleiding die wordt afgesloten met een diploma, certificaat of een door de staat erkende titel of in het kader van certificatie(cid:220) en erkenningsstelsels van be(cid:220) roepservaring, wordt geacht van algemene aard te zijn; -(cid:217)het feit dat de opleiding openstaat voor werkne(cid:220) mers in loondienst van verscheidene ondernemin(cid:220) gen of georganiseerd is in het kader van een sa(cid:220) menwerking tussen verscheidene onafhankelijke ondernemingen. In dit opzicht dient erop te worden gewezen dat de interne opleiding van een onderneming, hoewel zij rechtstreeks aan de actuele behoeften van de onder(cid:220) neming beantwoordt, van algemene aard kan zijn in(cid:220) dien de bekwaamheden die zij verschaft, in ruime mate overdraagbaar zijn. -(cid:217)een specifieke opleiding behelst theoretisch en praktisch onderricht dat direct en hoofdzakelijk op de huidige of toekomstige werkplek van de werknemer in de begunstigde onderneming toe(cid:220) passelijk is. De opleiding houdt verband met de specifieke activiteit van de onderneming. Een deel van deze opleiding verloopt normalerwijze 27. (cid:217)Om een steunmaatregel krachtens artikel 92, lid 3, onder c), van het Verdrag goed te keuren dient de Commissie zich ervan te vergewissen dat de maatre(cid:220) gel de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt, niet zodanig verandert dat het gemeen(cid:220) schappelijk belang wordt geschaad. Om voor deze in aanmerking te komen moet een uitzondering 11. 11. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 343/15 steunmaatregel derhalve van aansporende aard zijn en evenredig zijn aan de doelstellingen van gemeen(cid:220) schappelijk belang waarop hij gericht is. Deze laatste voorwaarde wordt geacht te zijn vervuld voorzover de steunintensiteit de in punt 32 vastgestelde drem(cid:220) pels niet overschrijdt. 28. (cid:217)Teneinde het aansporende effect van de steun vast te stellen, zal de Commissie onderzoeken of de steun ertoe strekt de ondernemingen aan te sporen tot bij(cid:220) komende inspanningen op opleidingsgebied welke verder reiken dan de normale activiteiten van de on(cid:220) derneming of de normaal voor opleiding voorziene middelen. Een steunmaatregel die de gebruikelijke exploitatie(cid:220)uitgaven van de onderneming betreft (standaardintroductiecursussen voor nieuwe werkne(cid:220) mers enz. ) en uitluitend dient om de kosten die de onderneming normalerwijze moet dragen, perma(cid:220) nent of periodiek te verminderen, is niet van aanspo(cid:220) rende aard en kan over het algemeen niet worden goedgekeurd. Het aansporende effect moet worden bewezen voor steun ten behoeve van een specifieke opleiding, welke wordt toegekend aan grote onder(cid:220) nemingen die buiten de regio’s in de zin van artikel 92, lid 3, onder a) of c), gevestigd zijn. In alle an(cid:220) dere gevallen wordt de steun om de in punt 29 uit(cid:220) eengezette redenen geacht een aansporend effect te hebben. 29. (cid:217)Uit de statistieken blijkt dat er een rechtstreeks ver(cid:220) band bestaat tussen de grootte van de onderneming en de waarschijnlijkheid dat de werknemers er een opleiding ontvangen(cid:216)(˛˝). In het algemeen neemt het aantal werknemers dat aan een opleidingscursus deelneemt, evenredig toe met de grootte van de on(cid:220) derneming. Gezien de zeer lage investeringen op het gebied van opleiding in kleine en middelgrote onder(cid:220) nemingen(cid:216)(˛˛), is de Commissie van mening dat op(cid:220) leidingssteun in die ondernemingen steeds een aan(cid:220) sporend effect sorteert en dat hogere intensiteiten kunnen worden toegestaan. Voorts wordt aangeno(cid:220) men dat opleidingssteun zelfs ten aanzien van grote ondernemingen een aansporend effect sorteert in streken waar de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst (artikel 92, lid 3, onder a)), wegens de relatief grotere externe gevolgen die de opleiding in deze streken kan hebben. De opleidingsuitgaven en het immers het kwalificatieniveau zijn laagst(cid:216)(˛ˇ) zodat de versterking van dit niveau vooral van communautair belang is om de werkgelegen(cid:220) heidssituatie te verbeteren en nieuwe investeringen aan te trekken. Een verhoging van de toegestane in die streken intensiteiten is derhalve eveneens gerechtvaardigd. Aangezien in het kader van de industriæle reconver(cid:220) sie kwalificatie en herscholing van werknemers even(cid:220) eens een belangrijke rol vervullen, is eenzelfde bena(cid:220) dering gerechtvaardigd voor de in artikel 92, lid 3, onder c), bedoelde regio’s. Ten slotte kan steeds worden aangenomen dat algemene opleiding, gezien de belangrijke externe gevolgen van dit type oplei(cid:220) ding, een aansporend effect heeft. Wanneer de werk(cid:220) nemer die een opleiding krijgt, contractueel ertoe verplicht is de werkgever schadeloos te stellen wan(cid:220) neer hij de onderneming binnen een bepaalde ter(cid:220) mijn verlaat, zullen de externe gevolgen daarentegen beperkt zijn en zal de Commissie een opleidings(cid:220) steun in beginsel niet gerechtvaardigd achten. B. (cid:217)In aanmerking komende kosten 30. (cid:217)De kosten welke in het kader van een project inzake opleidingssteun in aanmerking komen, zijn(cid:216)(˛—): 1. (cid:217)de personeelskosten van de opleiders; 2. (cid:217)de verplaatsingskosten van de opleiders en de be(cid:220) gunstigden van de opleiding; 3. (cid:217)andere lopende uitgaven (materiaal, benodigd(cid:220) heden enz. ); 4. (cid:217)de afschrijvingen van instrumenten en uitrusting, terreinen en gebouwen naar rata van het exclu(cid:220) sieve gebruik ervan voor het betrokken oplei(cid:220) dingsproject; 5. (cid:217)kosten voor ,,consultancy’’(cid:220)diensten betreffende de opleidingsmaatregel; 6. (cid:217)de personeelskosten van de deelnemers aan oplei(cid:220) dingsprojecten ten bedrage van het totaal van de in de punten 1 tot en met 5 genoemde in aanmer(cid:220) king komende kosten. De in de punten 1 tot en met 6 genoemde in aan(cid:220) merking komende kosten dienen te worden gestaafd. Zij moeten doorzichtig zijn en per post worden uit(cid:220) gesplitst. Onder de in punt 6 genoemde post ,,perso(cid:220) neelskosten van de deelnemers aan opleidingsprojec(cid:220) ten’’ mogen slechts de uren in aanmerking worden genomen waarin de werknemers daadwerkelijk aan de opleiding hebben deelgenomen onder aftrek van de uren waarin zij hebben gewerkt of daaraan gelijk(cid:220) gestelde uren. (˛˝)(cid:217)Eurostat, Statistics in Focus, Population and social conditi(cid:220) ons, 1996, nr. 7, tabel 2. (˛˛)(cid:217)Zie Aanbeveling 96/280/EG van de Commissie van 3 april 1996 betreffende de definitie van de kleine en middelgrote ondernemingen (PB L 107 van 30. 4. 1996, blz. 4). (˛ˇ)(cid:217)Eurostat, Statistics in Focus, Population and social conditi(cid:220) ons, 1996, nr. 7, tabel 1. (˛—)(cid:217)De Commissie zal zich in de praktijk ervan vergewissen dat de definitie van de in aanmerking komende kosten spoort met de regels betreffende de uitgaven welke in aanmerking kunnen worden genomen in het kader van de structuur(cid:220) fondsen en die zijn gedefinieerd in de beschikkingen van de Commissie van 23 april 1997 (PB L 146 van 5. 6. 1997). C 343/16 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 11. 11. 98 C. (cid:217)Toegestane intensiteiten V. (cid:217)AANMELDING EN BESTAANDE REGELINGEN 31. (cid:217)De steunmaatregelen ten behoeve van opleiding zijn toegestaan krachtens artikel 92, lid 3, van het Ver(cid:220) drag indien zij in overeenstemming zijn met de on(cid:220) derstaande toegestane intensiteiten ten aanzien van de in punt 30 omschreven in aanmerking komende kosten. 32. (cid:217)De toegestane intensiteit bedraagt 50(cid:216)% voor projec(cid:220) ten inzake algemene opleiding en 25(cid:216)% voor projec(cid:220) ten inzake specifieke opleiding. De intensiteit wordt verhoogd met 10 procentpunten (specifieke oplei(cid:220) ding) en 20 procentpunten (algemene opleiding) voor kleine en middelgrote ondernemingen en 5 pro(cid:220) centpunten voor steungebieden in de zin van artikel 92, lid 3, onder c), respectievelijk 10 procentpunten voor steungebieden in de zin van artikel 92, lid 3, onder a). Dit levert het volgende beeld op: Grote ondernemingen Specifieke opleiding Algemene opleiding Buiten een steungebied In een gebied in de zin van artikel 92, lid 3, onder c) In een gebied in de zin van artikel 92, lid 3, onder a) 25 30 35 50 55 60 Kleine en middelgrote ondernemingen Specifieke opleiding Algemene opleiding Buiten een steungebied In een gebied in de zin van artikel 92, lid 3, onder c) In een gebied in de zin van artikel 92, lid 3, onder a) 35 40 45 70 75 80 35. (cid:217)De maatregelen welke in dit document worden aan(cid:220) gemerkt als maatregelen die geen steun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag behelzen, behoeven niet bij de Commissie te worden aangemeld. Alle steunregelingen ten behoeve van opleiding en alle gevallen ad hoc van opleidingssteun buiten de goed(cid:220) gekeurde regelingen welke niet aan de voorwaarden van de de minimis(cid:220)regeling voldoen, moeten, over(cid:220) eenkomstig artikel 93, lid 3, van het Verdrag, tijdig bij de Commissie worden aangemeld teneinde haar in staat te stellen haar standpunt te bepalen ten aan(cid:220) zien van de verenigbaarheid van de maatregelen met de gemeenschappelijke markt. 36. (cid:217)Deze kaderregeling laat de regelingen welke bij de publicatie van de onderhavige kaderregeling reeds door de Commissie zijn goedgekeurd, met inbegrip van de maatregelen welke door de structuurfondsen worden medegefinancierd, onverlet. De Commissie zal deze regelingen evenwel opnieuw onderzoeken op grond van artikel 93, lid 1, van het Verdrag. Daartoe stelt zij de lidstaten het volgende voor als dienstige maatregelen in de zin van artikel 93, lid 1, van het Verdrag: -(cid:217)vanaf 1 januari 1999 wordt elk steunvoornemen dat op een goedgekeurde regeling berust, bij de Commissie aangemeld zodra de steun aan een(cid:220) zelfde onderneming over een periode van drie jaar meer bedraagt dan 2,5 miljoen ECU bruto(cid:220) subsidie(cid:220)equivalent; -(cid:217)alle bestaande regelingen welke niet v(cid:246)(cid:246)r 31 de(cid:220) cember 1999 zijn verstreken, worden bij de Commissie aangemeld. 37. (cid:217)Ingeval de lidstaten de voorgestelde dienstige maat(cid:220) regelen niet mochten aanvaarden, ziet de Commissie zich ertoe genoopt een procedure in de zin van arti(cid:220) kel 93, lid 2, van het Verdrag in te leiden. 33. (cid:217)De in punt 32 genoemde intensiteiten kunnen wor(cid:220) den verhoogd met 10 procentpunten wanneer de be(cid:220) gunstigden van de opleiding tot categorieæn bena(cid:220) deelde werknemers behoren (minder gekwalificeerde werknemers, gehandicapten, oudere werknemers, vrouwen die opnieuw de arbeidsmarkt betreden,. (cid:216). (cid:216). ). 34. (cid:217)Steunmaatregelen ten behoeve van opleiding kunnen slechts worden gecumuleerd binnen de perken van de in de punten 32 en 33 genoemde intensiteiten. VI. (cid:217)DUUR EN HERZIENING VAN DE ONDERHAVIGE KADERREGELING 38. (cid:217)De Commissie zal zich op de onderhavige kaderre(cid:220) geling baseren om de steunmaatregelen ten behoeve van opleiding gedurende vijf jaar vanaf de publica(cid:220) tiedatum van de kaderregeling te beoordelen. V(cid:246)(cid:246)r het verstrijken van deze periode zal de onderhavige kaderregeling worden geævalueerd en in voorko(cid:220) mend geval worden gewijzigd


title: 1999/379/CE: Decisión de la Comisión, de 11 de noviembre de 1998, relativa a una medida de ayuda en favor del astillero INMA SpA prevista por la Ley italiana n° 132/94 [notificada con el número C(1998) 3584] (Texto pertinente a los fines del EEE) (El texto en lengua italiana es el único auténtico)

eurovoc_concepts:
Italy
State aid
aid to industry
industrial conversion
shipbuilding
vessel

formats: html pdf print

text: 10. 6. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/27 DECISIÓN DE LA COMISIÓN de 11 de noviembre de 1998 relativa a una medida de ayuda en favor del astillero INMA SpA prevista por la Ley italiana no 132/94 [notificada con el número C(1998) 3584] (El texto en lengua italiana es el único auténtico) (Texto pertinente a los fines del EEE) (1999/379/CE) LA COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea y, en particular, el primer párrafo del apartado 2 de su artículo 93, Tras haber invitado a los interesados a presentarle sus observaciones y habida cuenta de las mismas, Considerando lo que sigue: tiva 90/684/CEE del Consejo (1), cuya última modificación la constituye la Directiva 94/73/CE (2), cuya última aplica- ción fue prorrogada por el Reglamento (CE) no 3094/95 del Consejo (3), cuya última modificación la constituye el Reglamento (CE) no 2600/97 (4). armadores al mismo agente, Ambos recurrieron Simonship AB, para negociar los contratos, y éste procedió al lanzamiento de una amplia licitación entre los astilleros europeos de dentro y fuera de la Comunidad. Los astilleros comunitarios con los que Simonship AB entró en contacto fueron:  Alemania, HDW y Lloyd Werf Bremerhaven,  Dinamarca, Reparationsvaerftet,  España, Astilleros Españoles,  Italia, INMA, Fincantieri, y T. Mariotti,  los Países Bajos, Wiltonfijenoord Drydock,  Portugal, LISNAVE y Estaleiros Navais de Viana do I Castelo. Por carta de 27 de mayo de 1997, registrada en la Comi- sión el 3 de junio de 1997, el Gobierno italiano notificó a la Comisión un proyecto de ayuda complementaria al astillero INMA correspondiente a dos contratos de trans- formación de paquebotes. Tras esta notificación se celebró una reunión entre los servicios de la Dirección General IV y funcionarios del Ministerio de Transportes y de Navega- ción y las autoridades italianas enviaron una nota el 8 de julio de dicho año. En 1994, el astillero italiano INMA, situado en La Spezia, celebró dos contratos de transformación de paquebotes. El primero, fechado el 19 de agosto, correspondía al buque Regal Voyager, propiedad del armador St. Thomas Cruises Limited (Bahamas) y ascendía a unos 20 000 millones de liras italianas y, el segundo, de 4 de octubre del mismo año, correspondía al Sally Albatros, del armador finlandés Sally AB, por un importe de 93 000 millones de liras italianas aproximadamente. Ambos contratos se han beneficiado ya, respectivamente, de un porcentaje de ayuda del 4,5 %, con arreglo al límite máximo fijado en 1994 por la Comisión con respecto a las ayudas para la transformación de buques. Dichas ayudas también fueron objeto de una notificación a la Comisión en el marco del seguimiento de las ayudas a la construcción naval previsto en el artículo 11 de la Direc- Asimismo, se mantuvieron contactos con dos astilleros finlandeses y dos polacos. Durante las negociaciones, la dirección del astillero recibió varias cartas de Simonship, el agente, en las que se comunicaba que los astilleros finlandeses y suecos estaban presentando a los armadores ofertas más ventajosas, por lo que INMA remitió una solicitud a las autoridades italianas a fin de obtener un porcentaje de ayuda del 9 %. La solicitud de un incremento del porcentaje de ayuda para los dos contratos en cuestión se basa en el apartado 5 del artículo 4 del Decreto Ley no 564/93, posteriormente convertido en la Ley no 132/94. Dicho artículo establece que, en caso de que una empresa compita con otra u otras de países no pertenecientes a la Unión Europea para la obtención de un contrato de transformación naval, el Ministerio, previa autorización de la Comisión de las Comunidades Europeas, podrá incrementar el porcentaje de la ayuda previsto en el apartado 1 (que es del 4,5 %) sin rebasar, no obstante, el porcentaje previsto en el apar- tado 1 del artículo 3 (o sea, el 9 %), siempre que la empresa demuestre que dicho incremento del porcentaje de la ayuda es necesario para compensar la competencia extracomunitaria y obtener el pedido. (1) DO L 380 de 31. 12. 1990, p. 27. (2) DO L 351 de 31. 12. 1994, p. 10. (3) DO L 332 de 31. 12. 1995, p. 1. (4) DO L 351 de 23. 12. 1997, p. 18. L 145/28 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 10. 6. 1999 Al incorporar esta disposición en la Ley, el legislador italiano se hacía eco de una declaración de la Comisión recogida en las actas de la sesión del Consejo no 1450, de 26 de noviembre de 1990, en la que se adoptó la Directiva 90/684/CEE, que dispone que en caso de que un Estado miembro pruebe que sus astilleros están compitiendo con los de países no comunitarios por la construcción de buques especializados de pequeñas dimensiones cuyo coste sea inferior a 10 millones de ecus o por la transfor- mación de buques, cualquiera que sea su valor contrac- tual, la Comisión, una vez recibida la oportuna notifica- ción previa por parte del Estado miembro, podría auto- rizar la concesión de una ayuda a la producción vinculada al contrato por un importe que podría alcanzar el límite máximo definido en el apartado 1 del artículo 4. II El análisis en profundidad de la información facilitada por las autoridades de su país ha llevado a la Comisión a formular las consideraciones que se exponen a continua- ción. correctamente italianas han interpretado En primer lugar, la Comisión se pregunta si las autori- dades el concepto de «oportuna notificación previa» que figura en la declaración recogida en las actas del Consejo de 1990. En efecto, cualquier medida de ayuda que no responda a los criterios fijados en el apartado 3 del artículo 92 del Tratado CE sólo podrá ser autorizada por la Comisión en la medida en que no falsee o amenace con falsear la competencia favoreciendo a determinadas empresas o producciones. En principio, el análisis de este criterio debe realizarse antes de que la ayuda produzca sus efectos; ahora bien, en los dos casos citados, tal como lo demues- tran los hechos y el análisis que se efectúa a continuación, el astillero actuó como si la ayuda fuese ya una realidad, y, por lo tanto, las autoridades italianas, al remitir su notifi- cación tres años después de la celebración de los contratos, parecen haber considerado que la autorización de la Comisión se limitaría a permitir la liberación de los fondos. En efecto, al analizar cronológicamente los hechos tal como se recogen en la notificación, puede observarse que el astillero INMA presentó sus solicitudes de aplicación de una excepción en virtud de lo dispuesto en el apartado 5 del artículo 4 de la Ley italiana no 132/94 el 1 de septiembre de 1994 para el contrato «Regal Voyager», firmado el 19 de agosto, y el 11 de octubre de 1994 para el contrato «Sally Albatros», firmado el 4 de octubre. Así pues, las dos solicitudes fueron posteriores a la celebra- ción de los contratos, cuyos precios, según el análisis de los datos disponibles, se fijaron dando por supuesto un incremento del porcentaje de ayuda. Con este proceder, el astillero estaba haciendo caso omiso de la ley, puesto que, con arreglo a ella, el Ministerio sólo puede conceder el incremento previa autorización de la Comisión. Al adelantarse a esta autorización, justificán- dola exclusivamente con las cartas acuciantes del agente encargado de la negociación de los contratos, el astillero estaba obviando el análisis detallado de la situación del mercado por parte de la Comisión necesario para la even- tual autorización de las mencionadas excepciones, que, en ningún caso, puede considerarse automática por el hecho de que parezcan reunirse todas las condiciones. En efecto, en su declaración en las actas del Consejo, la Comisión precisó que podría autorizar un incremento del porcentaje de ayuda y el empleo del condicional hace patente que la excepción sólo puede concederse en casos excepcionales y a condición de que la Comisión tenga la certeza de que ningún otro astillero comunitario resulta perjudicado. La forma de proceder del astillero parece tanto más premeditada cuanto que, desde el 20 de junio de 1994, o sea, dos meses antes de la firma del primer contrato, estaba en posesión de la lista de los astilleros comunitarios invitados a presentar ofertas. La buena reputación de dichos astilleros, perfectamente capacitados para pujar en dicho contrato, es una prueba de que existía una auténtica situación de competencia entre astilleros comunitarios, y, teniendo en cuenta la información en poder de INMA, la Comisión habría podido efectuar un examen de la situa- ción aplicando el procedimiento previsto en el apartado 5 del artículo 4 de la Directiva 90/684/CEE. Al no haberse efectuado tal examen, puede incluso considerarse que, dando por supuesta la concesión de la ayuda, INMA estaba falseando de entrada la competencia puesto que los demás astilleros no habían tenido la posibilidad de licitar contando con un porcentaje de ayuda del 9 %. Por consiguiente, por carta de 18 de agosto de 1997, la Comisión informó al Gobierno italiano de su Decisión de incoar el procedimiento previsto en el apartado 2 del artículo 93 del Tratado con respecto a la solicitud de un incremento del porcentaje de ayuda para la transforma- ción de los buques Regal Voyager y Sally Albatros en el astillero INMA. III En el marco de dicho procedimiento, la Comisión invitó al Gobierno italiano a presentarle sus observaciones; los demás Estados miembros y terceros interesados fueron informados mediante la publicación de la Decisión de incoación de procedimiento en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas (1). Las autoridades italianas remitieron sus observaciones por carta de 17 de octubre de 1997. Tras la publicación de la Decisión, el astillero interesado y Dinamarca presentaron sus observaciones a la Comisión, respectivamente, mediante un dictamen jurídico (carta de 12 de enero de 1998) y a través de la Representación Permanente (carta de 2 de enero de 1998). En sus observaciones, Dinamarca sostiene que la Decisión de incoación del procedimiento decidida por la Comisión está plenamente justificada. Por carta de 4 de febrero de 1998, la Comisión remitió sus observaciones a las autoridades italianas. (1) DO C 377 de 12. 12. 1997, p. 4. 10. 6. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/29 IV En sus observaciones, tanto las autoridades italianas como el astillero afectado insisten ante todo en que la ayuda complementaria aún no ha sido concedida, y que se han respetado las normas sobre notificación confirmadas por el Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas, por lo que no se ha producido una infracción a la obligación de notificación previa de la ayuda. Así pues, habida cuenta de que la ayuda aún no ha sido abonada, no existe infracción y, lo que es más, el astillero ha asumido el riesgo de que se le deniegue el incremento de la ayuda. Por lo tanto, en el presente caso, no se causa ningún perjuicio a la competencia. Además, la Directiva 90/684/CEE no establece expresamente que los proyectos de ayuda deban notificarse antes de celebrarse el contrato. El hecho de que la solicitud de incremento de la ayuda se haya notificado tres años después de la celebración del contrato es irrelevante y sólo demuestra, por el contrario, que las autoridades italianas han realizado un examen en profundidad sobre el cumplimiento de los requisitos de hecho y de derecho que justifican la concesión de la ayuda: la Oficina Técnica del Ministerio de Transportes y de Navegación ha evaluado los precios contractuales presentados por INMA considerándolos oportunos y ha verificado la existencia de astilleros no comunitarios inte- resados en el pedido; tras concluir positivamente dicho examen, las autoridades italianas han comunicado sus resultados a la Comisión situando en su contexto la soli- citud de autorización de la concesión. Durante el período del examen no se ha concedido ayuda alguna por lo que, en caso de que la Comisión no llegara a dar su autoriza- ción, la empresa se vería obligada a ejecutar el pedido sin la ayuda complementaria del Estado. Ambas partes reprochan a la Comisión el no haberse preocupado de realizar un análisis en profundidad y haberse limitado a detectar una posible alteración de la competencia. A este respecto, las autoridades italianas consideran que sólo se puede hablar de falseamiento de la competencia a partir del momento en que la ayuda se abona realmente y que en el presente caso la Comisión no ha demostrado por qué el hecho de abonar la ayuda tres años después de celebrarse el contrato puede falsear la competencia en el mercado en el momento de su firma. Por último, las autoridades italianas plantean objeciones al recurso al apartado 5 del artículo 4 de la Directiva 90/ 684/CEE que la Comisión habría podido invocar de haberse efectuado la notificación antes de la firma del contrato, ya que en caso de aplicación de la excepción analizada no hay ningún texto ni declaración que lo prevea. V Por lo que respecta a las observaciones de las autoridades italianas y del astillero afectado, primeramente, en virtud de la sentencia del Tribunal de Justicia de las Comuni- dades Europeas de 18 de mayo de 1993 en los asuntos acumulados C-356/90 y C-180/91, Bélgica contra Comi- sión (1), la Comisión alberga serias dudas respecto del valor como fundamento jurídico de la declaración de la Comisión recogida en las actas de la sesión no 1450 del Consejo de 20 de diciembre de 1990. De hecho, el Tribunal afirma que «en lo relativo a las ayudas a la producción en favor de la construcción y de la transfor- mación naval, el criterio utilizado es el de que no se rebase el techo máximo común previsto en el apartado 1 del artículo 4 de la Directiva. Este techo constituye lo que el Consejo ha considerado como punto de equilibrio entre las exigencias contradictorias de la observancia de las normas del mercado común y del mantenimiento de un nivel aceptable de actividad en los astilleros europeos y, por ende, la supervivencia de una industria europea de la construcción naval eficiente y competitiva (sexto conside- rando de la Directiva): Resulta, por consiguiente, que la observancia del techo objeto de litigio es el requisito esencial para que una ayuda a la construcción naval pueda considerarse compa- tible con el mercado común, y que rebasar dicho techo implica ipso facto la incompatibilidad de la ayuda de que se trate. De todo lo anterior se deduce que, en el presente contexto, el papel de la Comisión se circunscribe a comprobar el cumplimiento del mencionado requisito. Exigir, como mantiene el Gobierno belga, que la Comi- sión verifique de nuevo, caso por caso, la compatibilidad de las ayudas basándose en los criterios del apartado 1 del artículo 92, no sólo privaría de toda eficacia a la Directiva, sino que resultaría ilógico, puesto que se trata de un régimen excepcional, que presupone que las ayudas son en principio incompatibles con el consideradas mercado común» (2). Dicho esto, incluso en el caso de que la declaración recogida en las actas de la sesión no 1450 del Consejo o la autorización del régimen de ayudas italiano que la aplica se considerasen fundamento jurídico, la Comisión no podría considerar la ayuda compatible con el mercado común. En efecto, en caso de notificación de una ayuda que supone una excepción a la norma general, la Comisión debe tener la posibilidad de comprobar que la ayuda adicional, aun fundándose en un elemento objetivo que la justifica, en este caso concreto la competencia de astilleros navales no comunitarios, no provoca un falseamiento de la competencia entre astilleros comunitarios incompatible con el mercado común. Cabe subrayar que dicha compro- bación es tanto más difícil cuanto que la notificación se produjo tres años después de la firma del contrato. Habida cuenta del número de astilleros comunitarios con los que el agente se había puesto en contacto, la Comisión tiene motivos para suponer que si dichos astilleros hubiesen tenido la posibilidad de presentar ofertas contando con ayudas superiores a las autorizadas normalmente, incluso inferiores al 9 % solicitado por INMA, probablemente hubieran sido tan competitivos como dicho astillero por lo que respecta a la consecución de los pedidos en cues- tión. (1) Recopilación 1993, p. I-2323. (2) Ibem, apartados 31, 32 y 33 de los fundamentos jurídicos. L 145/30 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 10. 6. 1999 Por otro lado, las partes interesadas reprochan a la Comi- sión el no haberse preocupado de analizar los hechos del caso, aunque no han facilitado ningún dato nuevo que permita profundizar en tal análisis. Por el contrario, las autoridades italianas consideran que la Comisión no alberga duda alguna con respecto al cumplimiento de las condiciones exigidas para la aplicación de la excepción puesto que nunca ha hecho referencia a la falta de aclara- ciones o de información al respecto. Dicha afirmación tendería a insinuar que la Comisión considera prueba suficiente de la eventual necesidad de conceder una excepción el texto de dos cartas, muy lacónicas, por cierto, con las que el agente invita al astillero a reducir el precio de su oferta a fin de evitar el riesgo de perder los pedidos en beneficio de los astilleros no comunitarios. Ninguna información apoya esta suposición, y los únicos datos de que dispone la Comisión son los precios con- tractuales del astillero que según su propia declaración implicaban pérdidas. Al precisar, con motivo de la incoa- ción del procedimiento, que no había podido analizar las condiciones del mercado conforme al procedimiento esta- blecido por el apartado 5 del artículo 4 de la Directiva 90/684/CEE, la Comisión estaba indicando con claridad que albergaba serias dudas sobre la validez de la solicitud. Además, dado que ni las autoridades italianas ni el asti- llero INMA facilitaban en sus observaciones nuevas cifras que demostraran la absoluta necesidad de duplicar la ayuda a fin de evitar que el pedido fuese adjudicado a astilleros no comunitarios, se confirma la convicción de la Comisión de que al reducir sus precios el astillero no hizo sino ceder al chantaje de los armadores. Por otro lado, es evidente que la ayuda empieza a producir sus efectos a partir del momento de la firma del contrato ya que, por lo que respecta a las ayudas autorizadas en virtud del apartado 1 del artículo 4 de la Directiva 90/ 684/CEE, independientemente de cuál sea el momento en que el Estado miembro abone la ayuda al astillero, se aplicará el porcentaje de ayuda en vigor en el momento de la firma del contrato. Además, precisamente en Italia, en repetidas ocasiones, estando en vigor las Directivas sobre ayudas a la construcción naval, los astilleros no han podido recibir las ayudas por falta de fundamento jurídico o por haberse retrasado la actividad parlamentaria o porque los regímenes aún no habían sido autorizados por la Comisión. Dicha situación no ha impedido nunca a los astilleros italianos obtener pedidos contando con el efecto de la ayuda, ya que cuando las leyes entraban en vigor se limitaban a recibir la ayuda sin que ello incidiera en el precio inicialmente establecido. los astilleros contratos competidores hubieran realizado su oferta aplicando precios calculados contando con una ayuda del 9 %, no hubieran podido conseguir los pedidos. comunitarios Al no haberse podido realizar a tiempo una comproba- ción semejante, ni tampoco cuando se efectuó la firma del contrato ni en la actualidad, basándose en datos más concretos facilitados por las autoridades italianas, es decir, las cifras relacionadas con las ofertas de los competidores comunitarios y no comunitarios, la Comisión considera que las autoridades italianas no han aportado prueba alguna de que el astillero tuviera que recurrir al incre- mento del porcentaje de contribución a un 9 % a fin de mantener los contratos en cuestión dentro del ámbito comunitario. VI A la luz de todo lo expuesto, la Comisión no puede concluir que la duplicación de la intensidad de la ayuda hasta situarla en un 9 % sea compatible con el mercado común dado que el Gobierno italiano no ha demostrado que los demás astilleros comunitarios competidores de INMA no habrían podido obtener los pedidos contando con una ayuda inferior al 9 %. Por consiguiente, no se puede excluir que el astillero italiano haya obtenido los contratos únicamente porque estaba prevista una ayuda del 9 % que de hecho lo situaba en una situación más ventajosa frente a los demás competidores comunitarios. Así pues, la Comisión no puede autorizar la ayuda suple- mentaria del 4,5 % para las obras de transformación de los paquebotes Regal Voyager y Sally Albatros en el astillero INMA, HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN: Artículo 1 El incremento del porcentaje de ayuda del 4,5 % del precio contractual en favor de los contratos de transforma- ción de los buques Regal Voyager y Sally Albatros en el astillero INMA SpA, prevista por la Ley no 132/94 notifi- cada por Italia por carta de 27 de mayo de 1997, es incompatible con el mercado común. Artículo 2 Italia no queda autorizada a conceder la ayuda prevista en el artículo 1. Por consiguiente, se confirma que el astillero dio por supuesta la concesión de la ayuda y si bien es verdad, como afirman sus abogados, que la empresa asumió cierto riesgo ofreciendo un precio inferior a los costes sin estar segura de obtener la ayuda, por lo que no se produjo un falseamiento de la competencia, la Comisión no tiene ninguna certeza de que si cuando se firmaron los Artículo 3 En el plazo de dos meses a partir de la notificación de la presente Decisión, Italia informará a la Comisión de las medidas que haya adoptado para darle debido cumpli- miento. 10. 6. 1999 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 145/31 La destinataria de la presente Decisión será la República Italiana. Artículo 4 Hecho en Bruselas, el 11 de noviembre de 1998. Por la Comisión Karel VAN MIERT Miembro de la Comisión


title: 1999/580/EGKS: Beschikking van de Commissie van 11 november 1998 betreffende steun van Duitsland aan ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbH, Riesa, Saksen (kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 3556) (Voor de EER relevante tekst) (Slechts de tekst in de Duitse taal is authentiek)

eurovoc_concepts:
Germany
State aid
aid to industry
control of State aid
investment aid
iron and steel industry

text: L 220/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 8. 1999 II (Besluiten waarvan de publicatie niet voorwaarde is voor de toepassing) COMMISSIE BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 11 november 1998 betreffende steun van Duitsland aan ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbH, Riesa, Saksen (kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 3556) (Slechts de tekst in de Duitse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (1999/580/EGKS) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap voor Kolen en Staal, Gelet op Beschikking nr. 2496/96/EGKS van de Commissie van 18 december 1996 houdende communautaire regels voor steun aan de ĳzer- en staalindustrie (1), en met name op artikel 6, lid 5, Na de belanghebbenden overeenkomstig bovenvermeld artikel in de gelegenheid te hebben gesteld hun opmerkingen kenbaar te maken en rekening houdend met deze opmerkingen, Overwegende hetgeen volgt: I Op 18 november 1997 heeft de Commissie besloten de proce- dure van artikel 6, lid 4, van Beschikking nr. 2496/96/EGKS, hierna „Staalsteuncode” genoemd, in te leiden ten aanzien van bepaalde subsidies die Duitsland aan het EGKS-staalbedrĳf ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbH, Riesa, Saksen, hierna „ESF” genoemd, heeft verleend. Duitsland werd bĳ schrĳven van 2 december 1997 van dit besluit in kennis gesteld en aange- maand zĳn standpunt hierover binnen één maand mee te delen. In de bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (2) werden de belanghebbenden eveneens aangemaand hun opmerkingen kenbaar te maken. Bĳ schrĳven van 6 januari 1998 verzocht Duitsland om een eerste verlenging van de termĳn tot 5 februari 1998 en bĳ schrĳven van 9 februari 1998 om een bĳkomende verlenging tot 27 februari 1998. Bĳ schrĳven van 23 februari 1998 verklaarde de Commissie dat zĳ op dit verzoek inging, maar dat niet nogmaals een verlenging zou worden toegestaan. Bĳ schrĳven van 3 maart 1998 (geregistreerd op 5 maart 1998) maakte Duitsland zĳn standpunt inzake de essentiële aspecten van de inleiding van de procedure bekend. Bĳ schrĳven van 19 maart 1998 werden aanvullende opmerkingen ingediend. Op 17 maart 1998 ontving de Commissie de opmerkingen van een nationale beroepsorganisatie van de ĳzer- en staalindustrie. Bĳ schrĳven van 1 april 1998 deelde zĳ deze opmerkingen aan Duitsland mee en verzocht zĳ Duitsland zĳn standpunt hier- over vóór 17 april 1998 bekend te maken. Bĳ schrĳven van 25 maart 1998 formuleerde Duitsland aanvullende opmerkingen in verband met de inleiding van de procedure en bĳ schrĳven van 22 april 1998 opmerkingen over het standpunt van de bovengenoemde beroepsorganisatie. Bĳ schrĳven van 24 april 1998 stelde de Commissie Duitsland in kennis van haar voorlopig standpunt met betrekking tot het toepassingsgebied van het EGKS-Verdrag. Hierop heeft Duits- land geantwoord bĳ schrĳven van 6 mei 1998 (geregistreerd op 8 mei 1998). II In maart 1993 keurde de Commissie overeenkomstig artikel 5, derde streepje, van Beschikking nr. 3855/91/EGKS (3) (Vĳfde Staalsteuncode) regionale steunmaatregelen goed ten gunste (1) PB L 338 van 18. 12. 1996, blz. 42. (2) PB C 51 van 18. 2. 1998, blz. 3. (3) PB L 362 van 31. 12. 1991, blz. 57. 20. 8. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 220/29 van ESF voor investeringen ten belope van 85 miljoen DEM (1). De goedkeuring betrof een investeringssubsidie van 19,55 miljoen DEM, een investeringspremie van 5,3 miljoen DEM, een ERP-milieulening van 6,215 miljoen DEM en een over- heidsgarantie voor leningen van, in totaal, 60,8 miljoen DEM. In januari 1995 werd aanvullende steun voor nog eens 51 miljoen DEM (2) aan investeringen goedgekeurd. Die goedkeu- ring betrof een investeringssubsidie van 11,73 miljoen DEM, een investeringspremie van 4,98 miljoen DEM en een garantie voor een lening van 23,975 miljoen DEM. In 1995 werd een aanvullende niet-aangemelde investerings- subsidie van 9,35714 miljoen DEM uitbetaald. Voorts heeft ESF een investeringspremie van 1,236 miljoen DEM ontvangen en werd in 1997 een overheidsgarantie voor exploitatiekre- dieten van 12 miljoen DEM ter beschikking gesteld. Tevens werd instemming gegeven voor een aanvullende overheidsga- rantie voor 18,2 miljoen DEM investeringsleningen. De garan- tiedocumenten werden aan de banken verstrekt op voorwaarde dat slechts na de goedkeuring van de Commissie een beroep op de garantie zou worden gedaan. Op verzoek van de Commissie deelde Duitsland vóór de inlei- ding van de onderhavige procedure mee dat van de goedge- keurde overheidsgarantie voor 60,8 miljoen DEM (steunmaat- regel N 351/92) 7,2 miljoen DEM en van de goedgekeurde garantie voor 23,975 miljoen DEM (steunmaatregel N 673/ 94) 4,8 miljoen DEM voor exploitatiekredieten waren gebruikt, laatstgenoemde garantie met 25 000 DEM tot 24 en dat miljoen DEM, was opgetrokken. Bĳ schrĳven van 25 maart 1998 deelde Duitsland de Commissie mee dat een bĳkomende investeringssubsidie van 1,35586 miljoen DEM, die in een brief van 13 oktober 1997 slechts als een geplande verhoging van de steun (ten gevolge van hogere investeringskosten) was voorgesteld, maar in wer- kelĳkheid op dat tĳdstip reeds was uitbetaald. De volgende tabel bevat een overzicht van de genoemde bedragen: Investeringssubsidie Investeringspremie Garanties Goedgekeurd Verleend Goedgekeurd Verleend Voor investeringen goedgekeurd Voor investeringen Voor exploitatie (1) Verleend (miljoen DEM) N 351/92 N 673/94 NN 19,550 11,730 Totaal 31,280 19,550 11,730 10,713 41,993 5,300 4,080 5,300 4,080 1,236 60,800 23,975 53,600 19,200 9,380 10,616 84,775 72,800 7,200 4,800 12,000 24,000 (1) Als investeringssteun goedgekeurde garanties en niet-aangemelde garantie voor exploitatiekredieten III Duitsland is van oordeel dat een deel van de investeringen die met de niet-aangemelde investeringssubsidie en de premie van 11,949 miljoen DEM werden gefinancierd weliswaar verband houdt met de door de steunmaatregelen N 351/92 en N 673/ 94 gefinancierde investeringen, maar dat het om activiteiten gaat die onder het EGKS-Verdrag vallen. Bĳgevolg zal Duitsland de steunintensiteit van dit project verminderen tot de krachtens de regionale steunregeling van 1994 geldende maximumgrens van 23 % en het verschil terugvorderen. Voorts zal Duitsland een ander bedrag in verband met een investeringsproject van 1995 terugvorderen, hetwelk volgens Duitsland betrekking had op de onder het EGKS-Verdrag vallende productie van de onderneming. Het door Duitsland gehanteerde onderscheid tussen de EGKS- en de niet-EGKS-sector is gebaseerd op een deskundigenadvies van professor Hensel van de mĳnbouwuniversiteit Freiberg/ Saksen, wiens conclusies voornamelĳk op de overtuiging berusten dat de temperatuur van de in de verschillende installa- ties behandelde materialen bepaalt of het al dan niet om een (1) Brief SG(93) D/3322 van 1. 3. 1993. (2) Brief SG(95) D/0343 van 13. 1. 1995. EGKS-relevante productie gaat. Volgens dit advies valt het koudwalsen niet onder het EGKS-Verdrag en wordt ook het richten van lange warmgewalste producten niet als EGKS-acti- viteit beschouwd. Duitsland is van oordeel dat steun ten behoeve van EGKS- ondernemingen niet uitsluitend op grond van de voor deze sector geldende voorschriften, dit wil zeggen de Staalsteuncode, beoordeeld mag worden. De jongste ontwikkelingen van deze sector, die bĳ het opstellen van het EGKS-Verdrag nog niet konden worden voorzien, zouden als gevolg van de vraag tot een sterkere vervlechting van EGKS-relevante en niet-EGKS- relevante productie hebben geleid. Investeringen van onderne- mingen in de zin van artikel 80 van het EGKS-Verdrag zouden derhalve voor steun op grond van het EG-Verdrag in aanmer- king kunnen komen. Wat de in het raam van de steunmaatregelen N 351/92 en N 673/94 goedgekeurde garanties betreft, meent Duitsland dat de Commissie met het gedeeltelĳke gebruik ervan voor de financiering van exploitatiekredieten had ingestemd. Duitsland baseert zich daarbĳ op een faxbericht van 17 december 1992 die aan de met de zaak N 351/92 belaste ambtenaar van DG L 220/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 8. 1999 IV gericht was, waarin was vermeld dat 18 miljoen DEM van de honoreringswaarborg ten belope van 80 % voor de dekking van de tĳdens de investeringsperiode opgelopen verliezen en de verschuldigde rente bestemd was. Bovendien verwĳst Duitsland naar een in verband met steunmaatregel N 673/94 verzonden brief van 26 september 1994, waarin werd verduidelĳkt dat 4,8 miljoen DEM van het totale garantiebedrag voor exploitatiekre- dieten bestemd was („4,8 Mio. DEM für Betriebsmittel”). Het feit dat de Commissie deze garanties als investeringssteun had goedgekeurd, betekent niet dat de voorgenomen en aangemelde bestemming ervan verboden werd, aangezien de Commissie slechts voorwaarden kan stellen of wĳzigingen kan verlangen wanneer zĳ ten aanzien van een aangemeld steunvoornemen de procedure inleidt. Duitsland beschouwt deze garanties derhalve als overeenkomstig de aanmelding goedgekeurde steun, zelfs indien zĳ in de beide eindbeschikkingen als investe- ringssteun worden aangemerkt. garantie van 12 Van de niet-aangemelde miljoen DEM wil Duitsland, overeenkomstig zĳn standpunt inzake de investeringssubsidie en -premie, een bedrag terugvor- deren dat volgens Duitsland voor onder het EGKS-Verdrag begrepen investeringen was toegekend. ten belope IV De onderneming ESF vervaardigt producten die in de bĳlage van het EGKS-Verdrag zĳn opgenomen; zĳ valt derhalve onder de toepassing van artikel 80 van het EGKS-Verdrag. Financiële maatregelen ten gunste van EGKS-staalondernemingen moeten overeenkomstig de Staalsteuncode worden aangemeld en mogen niet zonder de goedkeuring van de Commissie worden toegekend. De bovenbeschreven maatregelen van Duitsland ten gunste van ESF vormen steun in de zin van artikel 4, letter c), van het EGKS-Verdrag en artikel 1 van de Staalsteuncode. In de Staalsteuncode wordt steun die voor de gedeeltelĳke financiering van investeringen in bedrĳfsinstallaties van een EGKS-onderneming bestemd is, niet afzonderlĳk vermeld. Deze steun is, op zich beschouwd, niet noodzakelĳk rechtstreeks met de productie van de in de bĳlage opgesomde producten verbonden. Volgens artikel 4, letter c), van het EGKS-Verdrag is steun ten gunste van EGKS-ondernemingen verboden; er wordt niets gezegd over steun voor de gedeeltelĳke financiering van installaties die rechtstreeks met de productie van EGKS- producten verbonden zĳn. Bĳgevolg heeft het artikel betrekking op steun ten behoeve van bepaalde investeringen die tevens voor niet-EGKS-activiteiten gebruikt kunnen worden, indien hĳ wordt toegekend aan EGKS-ondernemingen en er geen duide- lĳke scheiding tussen EGKS- en niet-EGKS-activiteiten bestaat. In het onderhavige geval houdt de steun, die volgens Duitsland niet onder het EGKS-Verdrag valt, verband met de investering in richtinstallaties. Het richten van staal is slechts een techniek waarmee de kwaliteit van warmgewalste walsdraad wordt verbeterd om aan de technische specificaties van de bouwsector te voldoen. Het eindproduct (gerichte walsdraad) is een EGKS- product in de zin van bĳlage I bĳ het EGKS-Verdrag en valt onder de code 4400 „walsdraad” van die bĳlage, alsook onder GN-code 7213, die op EGKS-producten betrekking heeft. De opvatting van Duitsland volgens welke het richten van staal geen verband houdt met de vervaardiging van EGKS-producten, kan derhalve niet worden gedeeld. Bepaalde ondernemingen, zoals bĳ voorbeeld de „Stahl-Service- center”, die niet onder artikel 80 van het EGKS-Verdrag vallen, gebruiken daadwerkelĳk richtinstallaties om van EGKS-onder- nemingen gekocht niet-gericht walsdraad te bewerken, zonder dat zĳ wegens deze activiteit onder het verdrag vallen. Indien het om dergelĳke ondernemingen gaat, wordt de steun voor de gedeeltelĳke dekking van de kosten van investeringen in richt- installaties derhalve op grond van het EG-Verdrag onderzocht en kan hĳ eventueel als regionale investeringssteun in de zin van 92, lid 3, letter c), van het EG-Verdrag worden beschouwd. Dit betekent echter niet dat de investeringen van EGKS-onder- nemingen in installaties die ook aan de vereisten van niet- EGKS-ondernemingen voldoen, principieel op basis van het EG-Verdrag beoordeeld moeten worden. Het steunverbod van artikel 4, letter c), van het EGKS-Verdrag zou tussen onderne- mingen die EGKS-producten vervaardigen, een eerlĳke mede- dinging moeten garanderen. Deze ondernemingen kunnen in de regel, en ook in onderhavig geval, slechts investeringssteun ontvangen indien de met de gefinancierde installaties uitge- voerde activiteiten volledig van de overige EGKS-activiteiten gescheiden zĳn. Daaruit volgt dat de Commissie zich niet bĳ het standpunt van Duitsland kan aansluiten, volgens hetwelk de steun voor de bovengenoemde investeringen in het licht van het EG-Verdrag moet worden onderzocht. De steun dient integendeel op basis van het EGKS-Verdrag en van de Staalsteuncode te worden beoordeeld. Daar het om algemene investeringssteun gaat, die met onderzoek en ontwikkeling of milieubescherming geen verband houdt, kan hĳ niet als verenigbaar met de Staalsteun- code worden beschouwd. Het betreft ook geen sluitingssteun of steun in de zin van artikel 5 van de Vĳfde of van de thans geldende Staalsteuncode. De in artikel 5 van de Vĳfde Staal- steuncode beschreven uitzonderingsregeling voor Oost-Duits- land gold slechts tot eind 1994, maar de steun werd eerst later verleend. de kunnen investeringssubsidie Derhalve 10,713 miljoen DEM, de investeringspremie van 1,236 miljoen DEM en de garantie van 12,0 miljoen DEM niet als verenigbaar met de gemeenschappelĳke markt worden beschouwd, en dienen zĳ te worden teruggevorderd. van investeringssteun goedgekeurde garanties Volgens Duitsland was het toegestaan om een bepaald gedeelte van de als ten behoeve van exploitatiekredieten te gebruiken, aangezien de Commissie daarvan vóór de goedkeuring op de hoogte was gebracht. In het eerste geval (N 673/94) was de informatie vermeld in een grafiek die per faxbericht rechtstreeks naar de bevoegde ambtenaar van DG IV was verzonden. In het tweede geval kon de informatie worden afgeleid uit de formulering „für Betriebsmittel” (voor de exploitatie bestemde middelen). In de eindbeschikkingen van de Commissie wordt niet ingegaan op het voornemen om bepaalde gedeelten van de garanties voor de dekking van exploitatiekredieten te gebruiken. Het was voor Duitsland derhalve duidelĳk dat de Commissie geen algemene exploitatiesteun voor een EGKS-onderneming had goedgekeurd die niet als verenigbaar met het EGKS-Verdrag of met de Staal- steuncode kon worden beschouwd. 20. 8. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 220/31 In de gevallen waarin de Commissie steun uitdrukkelĳk voor een bepaald, oorspronkelĳk aangemeld doel heeft goedgekeurd, mag de betrokken lidstaat de onder de beschikking begrepen bedragen niet voor een ander doel gebruiken op grond van het loutere argument dat de Commissie zĳn intenties uit eerdere mededelingen kon afleiden. Een beschikking tot goedkeuring van steun heeft niet alleen betrekking op het bedrag en de vorm van de betrokken maatregel, maar ook het doel waarvoor de steun uitdrukkelĳk goedgekeurd werd, moet als integrerend bestanddeel goedkeuringsbeschikking worden beschouwd. Dit volgt uit de relevante bepalingen van de Staal- steuncode, volgens welke steun niet op grond van het bedrag of de vorm, maar op grond van het doel waarvoor hĳ toege- kend werd, als verenigbaar met de gemeenschappelĳke markt kan worden beschouwd. Hetzelfde geldt voor steun in het raam van het EG-Verdrag, waarin, in artikel 92, leden 2 en 3, steun- maatregelen voor bepaalde doeleinden zĳn opgesomd die niet onder het algemene steunverbod van lid 1 vallen of die daarvan kunnen worden vrĳgesteld. van de Indien de Commissie steun goedkeurt voor een bepaald doeleinde dat niet overeenkomt met het door de betrokken lidstaat aangegeven doel, dient de steun als niet goedgekeurd te worden beschouwd, met andere woorden als had de Commissie daarover geen beslissing genomen. In dat geval kan de lidstaat de Commissie meedelen dat hĳ de beginselen van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 11 december 1973 in zaak 120/73 (Lorenz) (1) zal inroepen, welk arrest in het raam van het EGKS-Verdrag, overeenkomstig artikel 6, lid 5, van de Vĳfde Staalsteuncode of artikel 6, lid 6, van de thans geldende Staalsteuncode kan worden toegepast. Krachtens deze bepalingen kan de betrokken lidstaat de voorge- nomen steunmaatregelen na afloop van een bepaalde termĳn tot uitvoering brengen, indien hĳ de Commissie vooraf van zĳn voornemen om dat te doen, in kennis heeft gesteld. Het staat vast dat Duitsland de Commissie in dit geval niet van zĳn voornemen om de niet goedgekeurde steun toe te kennen in kennis heeft gesteld. Duitsland heeft daadwerkelĳk algemene exploitatiesteun ten gunste van een EGKS-onderneming aange- meld, die in geen geval als verenigbaar met de Staalsteuncode kan worden beschouwd, en heeft zĳn aangemelde voornemen uitgevoerd zonder de Commissie daarvan op de hoogte te stellen, ofschoon het zich ervan bewust had moeten zĳn dat de Commissie niet zonder meer instemt met exploitatiesteun die in strĳd is met de welbekende beginselen. Bovendien geldt, zowel volgens de Vĳfde Staalsteuncode als volgens de thans geldende code, het zogenaamde „Lorenz-beginsel” slechts in het raam van artikel 6, lid 1, dat de aanmelding betreft van de in de artikelen 2 tot en met 5 van de Staalsteuncode bedoelde steunmaatregelen (steun voor onderzoek en ontwikkeling, en milieu- en sluitingssteun). Aangezien exploitatiesteun niet onder deze artikelen valt, is het „Lorenz-beginsel” in dit geval niet van toepassing. lid 6). Derhalve moeten de garanties voor de exploitatiekre- dieten ten belope van 7,2 miljoen DEM en 4,8 miljoen DEM worden teruggevorderd. De ontvanger van de steun en de kredietgevende bank hadden de mogelĳkheid en de plicht na te gaan of de met de overheids- garantie verbonden steun door de Commissie overeenkomstig de Staalsteuncode goedgekeurd was. Aangezien banken een onderscheid maken tussen investerings- en exploitatiekredieten, omdat de hiervoor eventueel vereiste zekerheden verschillend zĳn, moesten zowel de ontvanger als de bank zich rekenschap ervan hebben gegeven dat de garanties voor de exploitatiekre- dieten niet door de Commissie waren goedgekeurd. V Duitsland heeft de Commissie ten slotte bĳ schrĳven van 9 oktober 1998 meegedeeld dat een deel (2,54 miljoen DEM) van de investeringssubsidie van 10,713 miljoen DEM was terugbetaald. 8,173 miljoen DEM. bedraagt derhalve steun Deze De Commissie is tot de conclusie gekomen dat de investerings- subsidie van 8,173 miljoen DEM, de investeringspremie van 1,236 miljoen DEM en de garantie van 12,0 miljoen DEM niet als verenigbaar met de Staalsteuncode kunnen worden beschouwd. De garanties ter dekking van de exploitatiekre- dieten ten belope van 7,2 miljoen DEM en 4,8 miljoen DEM werden niet goedgekeurd en kunnen derhave evenmin als verenigbaar met de Staalsteuncode worden beschouwd. Bĳge- volg dient de steun te worden teruggevorderd, HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 De investeringssubsidie van 8,173 miljoen DEM, de investe- ringspremie van 1,236 miljoen DEM en de garantie van 12,0 miljoen DEM, welke een steunelement inhoudt, die door Duits- land in 1995 aan de onderneming ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbH, Riesa, zĳn verleend, zĳn onverenigbaar met Beschik- king nr. 2496/96/EGKS en met de gemeenschappelĳke markt voor kolen en staal. Het steunelement in de eind 1994 verleende garanties voor exploitatiekredieten ten belope van 7,2 miljoen DEM en 4,8 miljoen DEM was niet goedgekeurd en is onverenigbaar met Beschikking nr. 2496/96/EGKS en met de gemeenschappelĳke markt voor kolen en staal. Artikel 2 De garanties ter dekking van de exploitatiekredieten worden derhalve als niet goedgekeurd beschouwd. Duitsland had niet het recht deze steun uit te keren, aangezien het land de proce- dure van artikel 6, lid 5, van de Vĳfde Staalsteuncode, die op dat tĳdstip gold, niet heeft gevolgd. Deze procedure geldt overi- gens ook in het raam van de huidige Staalsteuncode (artikel 6, (1) Jurispr. 1973, blz. 1471. Duitsland vordert de aan ESF Elbestahlwerk Feralpi GmbH uitgekeerde steun terug, overeenkomstig de bepalingen van het Duitse recht inzake de terugvordering van aan de staat verschuldigde bedragen. Om het effect van de steun te neutrali- seren, wordt vanaf de dag van de toekenning tot de dag van de terugbetaling ervan, rente aangerekend. Het rentepercentage is gelĳk aan het door de Commissie in de betrokken periode toegepaste percentage voor de berekening van het netto subsidie-equivalent van regionale steun. L 220/32 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 20. 8. 1999 Duitsland deelt de Commissie binnen twee maanden na kennisgeving van deze beschikking mee welke maatregelen het heeft genomen om aan de beschikking te voldoen. Artikel 3 Deze beschikking is gericht tot de Bondsrepubliek Duitsland. Artikel 4 Gedaan te Brussel, 11 november 1998. Voor de Commissie Karel VAN MIERT Lid van de Commissie