title: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2366/98 z dnia 30 października 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/2001

eurovoc_concepts:
aid system
olive oil
production aid

text: 03/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 113 31998R2366 L 293/50 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 31. 10. 1998 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2366/98 z dnia 30 października 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/2001 KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów (1), ostatnio zmienione rozporządze- niem (WE) nr 1638/98 (2), w szczególności jego art. 5, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, w szczególności jego art. 2 ust. 4 i art. 4, rozporządzenie Rady uwzględniając (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz orga- nizacjom producentów (3), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 (4), w szczególności jego art. 19, a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 przewiduje złożenie deklaracji upraw; niektóre pojęcia, tak jak „uprawia- nych drzew oliwnych”, powinny być precyzyjnie określone, a treść i harmonogram powiadomień producentów powinny być ustanowione, aby zapewnić zaktualizowaną wiedzę na temat sektora produkcji oliwy i poprawić ją przed rozpoczęciem roku gospodarczego 2001/2002, kiedy zaplanowane jest wprowa- dzenie reformy; w celu uniknięcia poważnego zagrożenia równowagi rynku art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przewiduje, że żadna pomoc w ramach jakiegokolwiek programu funkcjonującego od dnia 1 listopada 2001 r. nie może być wypłacana w odnie- sieniu do drzew oliwnych nasadzonych po dniu 1 maja 1998 r. , z wyjątkiem przekształcania starych plantacji oliwek lub programu zatwierdzonego przez Komisję; pojęcie „dodatko- wych drzew oliwnych” i „nowych nasadzeń” wymaga zdefinio- jak również odpowiednich ustaleń w odniesieniu do wania, i zatwierdzenia; programy w odnie- deklaracji, sieniu do dodatkowych nasadzeń powinny wyszczególniać liczbę obumarłych lub spalonych drzew oliwnych, które wolno zastąpić bez zwiększania całkowitej produkcji; identyfikacji (1) Dz. U. 172 z 30. 9. 1966, str. 3025/66. (2) Dz. U. L 210 z 28. 7. 1998, str. 32. (3) Dz. U. L 208 z 3. 8. 1984, str. 3. (4) Dz. U. L 210 z 28. 7. 1998, str. 38. wnikliwe badania obecnie wykorzystywanych przez Państwa Członkowskie metod powodują konieczność odłożenia wpro- wadzenia do roku zbioru 1998/99 przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3061/84 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy w przypadku produkcji oliwy zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2455/97 (6); z oliwek (5), do celów zatwierdzenia art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 zobowiązuje właścicieli olejarni do zastosowania się do niektórych warunków; wprowadzone warunki do skuteczne mechanizmy zapewnić zatwierdzenia powinny kontrolne; olejarnie powinny mieć wyposażenie pozwalające na automatyczne ważenie partii oliwek dostarczanych do olejarni; rejestrowana informacja powinna zawierać szczegóły dotyczące miejsca przeznaczenia oliwy wychodzącej z olejarni; zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 każde producenckie Państwo Członkowskie musi stosować system kontroli w celu zapewnienia, że produkt, na rzecz którego przyznano pomoc, kwalifikuje się do takiej pomocy; dlatego wnioski o pomoc muszą zawierać dane szczegółowe w celu stosowania takiego systemu; w związku z tym należy nałożyć na plantatorów oliwek, organizacje producentów i ich stowa- rzyszenia pewne zobowiązania; uwzględniając właściwe plantatorzy oliwek mogą tłoczyć oliwki w Państwie Członkow- skim innym niż Państwo Członkowskie, w którym je wyprodu- kowano; systemu pomocy, należy ustanowić przepisy w odniesieniu do współ- pracy administracyjnej między Państwem Członkowskim, w którym otrzymuje się oliwę, a Państwem Członkowskim, z którego oliwki pochodzą; zastosowania należy uwzględnić czynniki ustalające ilość uprawnioną do pomocy; należy ustanowić zasady określania ilości uprawnionej do pomocy w przypadkach gdy ilość, w odniesieniu do której występuje się o pomoc, lub liczba drzew wymieniona w dekla- racji upraw nie może być sprawdzona lub nie można jej przyjąć podczas przeprowadzania kontroli; (5) Dz. U. L 288 z 1. 11. 1984, str. 52. (6) Dz. U. L 340 z 11. 12. 1997, str. 26. 114 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 24 wnikliwe badania obecnie obowiązującego systemu wymagają przedłużenia stosowania przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3061/84 dotyczącego uznania organizacji produ- centów i ich stowarzyszeń oraz uzgodnień dotyczących finan- sowania ich na podstawie wstrzymanej pomocy zgodnie z art. 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG; artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 przewiduje, że w latach gospodarczych od 1998/99 do 2000/2001 praca nad rejestrem upraw oliwek, jak przewidziano w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2276/79 z dnia 16 października 1979 r. ustanawiającym szczegółowe zasady ustanowienia rejestru upraw oliwek w Państwach Członkowskich produkujących oliwę z oliwek (1), zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1279/89 (2), powinna skoncentrować się na tworzeniu, uaktualnianiu i wykorzystaniu Systemu Informacji Geogra- ficznej (GIS); w konsekwencji, w celu zapewnienia zgodności baz danych zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (3), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 820/97 (4) i rozporządzeniem (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającymi szczegółowe zasady stosowania zinte- growanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólno- towych systemów pomocy (5), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1678/98 (6), informacje do GIS w odniesieniu do upraw oliwek powinny być wyszczególnione wraz z metodami centralizacji, ustaleniami, kryteriami i techniczną tolerancją; z uwagi na finansowanie przez Wspólnotę niezbędne jest usta- lenie warunków, zgodnie z którymi GIS w odniesieniu do uprawy oliwek Państwa Członkowskiego lub regionu zostanie uznany za zakończony; GIS w odniesieniu do upraw oliwek musi umożliwić weryfi- kację informacji zawartych w deklaracjach upraw; niezbędne jest ustalenie procedury badania niezgodności między deklara- cjami i ocenami GIS w odniesieniu do upraw oliwek; w przy- padku niemożności rozstrzygnięcia niezgodności należy ustalić ilość oliwy z oliwek, która kwalifikuje się do pomocy; w przypadku gdy GIS w odniesieniu do uprawy oliwek nie został ukończony, należy założyć przeprowadzenie minimalnej liczby kontroli na miejscu dotyczących deklaracji upraw; w roku gospodarczym 1998/99 należy ustanowić GIS w odnie- sieniu do upraw oliwek we wszystkich Państwach Członkow- skich i na tym zadaniu należy skoncentrować wysiłki; (1) Dz. U. L 262 z 18. 10. 1989, str. 11. (2) Dz. U. L 127 z 11. 5. 1989, str. 24. (3) Dz. U. L 355 z 5. 12. 1992, str. 1. (4) Dz. U. L 117 z 7. 5. 1997, str. 1. (5) Dz. U. L 391 z 31. 12. 1992, str. 36. (6) Dz. U. L 212 z 30. 7. 1998, str. 23. należy ustanowić uzgodnienia w odniesieniu do kontroli na miejscu, określając w szczególności liczbę deklaracji do spraw- dzenia na miejscu na obszarach, gdzie nie ukończono GIS w odniesieniu do upraw oliwek; w celu sprawdzenia zgodności między informacjami we wnioskach o pomoc a informacją w ewidencji zapasów w olejarniach należy przeprowadzić wnikliwe kontrole reprezentacyjnej partii olejarni, z karami dla odbiorców oliwy odmawiających poddaniu się kontroli lub nieumiejących wykazać, że przyjęli dostawę oliwy; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być uwzględnione w programie pracy agencji kontrolnych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 27/85 z dnia 4 stycznia 1985 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 wprowadzają- cego specjalne środki w sektorze oliwy z oliwek (7), zmienio- nego rozporządzeniem (EWG) nr w 3602/92 (8); środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ 1 Deklaracje upraw Artykuł 1 1. Do celów przyznania pomocy produkcyjnej w odnie- sieniu do oliwy z oliwek przewidzianej w art. 5 rozporzą- dzenia (WE) nr 136/66/EWG, przed dniem 1 grudnia każdego roku gospodarczego plantatorzy oliwek składają deklaracje upraw, podając liczbę uprawianych drzew oliwnych i szcze- gółowe dane dotyczące zarządzanych przez nich plantacji oliwek do dnia 1 listopada roku gospodarczego, którego dekla- racja dotyczy. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia: a) „uprawiane drzewo oliwne” oznacza żywe drzewo oliwne z gatunku zaklasyfikowanego jako krajowe, stale rosnące bez względu na wiek lub kondycję, posiadające ewentualnie kilka pni rozdzielonych u nasady nie szerzej niż na dwa metry; (7) Dz. U. L 4 z 5. 1. 1985, str. 5. (8) Dz. U. L 366 z 15. 12. 1992, str. 31. 03/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 115 b) „działka z drzewami oliwnymi” oznacza: — działkę z drzewami oliwnymi, zgodnie z definicją jeżeli taka defi- danego Państwa Członkowskiego, nicja nie istnieje, lub, — nieprzerwany obszar gruntu obsadzony, na przestrzeni większej niż określona w art. 24 ust. 1 tiret drugie, uprawianymi drzewami oliwnymi, z czego każde znaj- duje się w odległości od kolejnego drzewa oliwnego nie dalej niż 20 metrów; c) „rozproszone drzewa oliwne” to uprawiane drzewa oliwne, które nie spełniają warunków niezbędnych do utworzenia grupy drzew na działce z drzewami oliwnymi; d) „obszar uprawy drzew oliwnych” oznacza powierzchnię działki z drzewami oliwnymi lub, w odniesieniu do każdego rozproszonego drzewa oliwnego, powierzchnię jednego ara; e) „plantator” i „gospodarstwo” oznaczają pojęcia zdefiniowane w odniesieniu do zintegrowanego systemu, przewidzianego w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92. 3. Deklaracje upraw są składane we właściwej agencji Państwa Członkowskiego lub, tam gdzie jest to stosowne, w organizacji producentów, do której należy plantator oliwek. Artykuł 2 Jeżeli nie ma zmian w omawianej informacji, deklaracje upraw są składane w tym samym czasie, kiedy wnioski o pomoc, stwierdzając tylko, że nie ma zmian w stosunku do poprzedniej deklaracji. 2. Deklaracje złożone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3061/84 zastępuje się pełną deklaracją upraw zgodnie z art. 1 i 2 podczas lat gospodarczych 1999/2000 i 2000/2001. Artykuł 4 1. W celu stworzenia bazy dla płatności pomocy planta- torom oliwek w ramach wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, obowiązującego od dnia 1 listopada 2001 r. , dodat- kowe drzewa oliwne nasadzone po dniu 1 maja 1998 r. muszą być zidentyfikowane geograficznie i włączone do krajowego czy regionalnego programu zatwierdzonego przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG. Drzewa oliwne uważa się za geograficznie zidentyfikowane tam, gdzie występują w bazie danych graficznych informacji przewidzianych w art. 24 lub, jeżeli to nie wystarczy, tam gdzie właściwa agencja Państwa Członkowskiego posiada infor- macje kartograficzne pozwalające na lokalizację drzew. Od roku gospodarczego 1998/99 deklaracje upraw zawierają co najmniej: a) nazwisko, imiona i adres plantatora oliwek; 2. Do celów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1638/98 „dodat- kowe drzewo oliwne” oznacza drzewo oliwne nasadzone po dniu 1 maja 1998 r. , inne niż drzewo oliwne nasadzone na miejscu drzewa wyciętego po dniu 1 maja 1998 r. : b) dane o położeniu lub położeniach gospodarstwa; — na obszarze geograficznym objętym programem zmiany kierunku produkcji, lub c) całkowitą liczbę uprawianych drzew oliwnych, łącznie z rozproszonymi drzewami oliwnymi; d) odesłanie do księgi wieczystej działki z drzewami oliwnymi gospodarstwa lub, jeżeli nie ma księgi wieczystej, pełen opis gospodarstwa i działki z drzewami oliwnymi; e) w odniesieniu do każdej działki z drzewami oliwnymi: liczbę uprawianych drzew oliwnych, główną odmianę i dane szczegółowe dotyczące nawadniania lub obecności towa- rzyszących upraw. Artykuł 3 Jeżeli deklaracja upraw została już przekazana właści- 1. wemu organowi, wówczas deklaracja upraw na bieżący rok zbioru zawiera jedynie odniesienia do poprzedniej deklaracji i zmian, które od tamtej pory nastąpiły. W odniesieniu do lat zmiany gospodarczych 1998/99 i 1999/2000 wszelkie i uwzględnia się w odniesieniu do obowiązujących definicji informacji niezbędnych w odniesieniu do deklaracji upraw zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3061/84 w odniesieniu do roku 1997/98. — jeżeli karczowanie i zastępowanie rejestruje się indywi- dualnie w gospodarstwie danego plantatora oliwek. Wykarczowane drzewo oliwne wymienione w poprzednim akapicie nie może być tym, które już zarejestrowano jako zastąpione przez inne drzewo; musi być drzewem, które przed wycięciem było geograficznie zidentyfikowanym uprawianym drzewem oliwnym. 3. Programy obejmujące dodatkowe drzewa oliwne składane do zatwierdzenia przez Komisję muszą, w szczególności, zawierać następujące informacje: a) całkowitą liczbę uprawianych drzew oliwnych i odpo- wiednie powierzchnie w danej strefie geograficznej w dniu przedstawienia programu; b) liczbę drzew oliwnych nasadzonych i wyciętych, przewi- dzianych w programie i na odpowiednich powierzchniach; c) tam gdzie to stosowne, liczbę obumarłych lub spalonych drzew oliwnych do wymiany wraz z opisem okoliczności; 116 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 24 d) geograficzne lokalizacje wykarczowanych, obumarłych lub ROZDZIAŁ 2 spalonych drzew oliwnych. Artykuł 5 1. Nowe nasadzenia, od dnia 1 listopada 1995 r. do dnia 31 października 1998 r. , objęte będą deklaracją sprzed dnia 1 kwietnia 1999 r. , łącznie z informacją określoną w art. 2 lub, tam gdzie to stosowne, nawiązując do wcześniejszej dekla- racji zawierającej tę samą informację. Deklaracji nowych nasa- dzeń towarzyszą dokumenty zgodne z wymogami Państwa Członkowskiego, potwierdzające, że: — wszystkie lub niektóre drzewa zostały nasadzone przed dniem 1 maja 1998 r. , lub: — nasadzenia miały miejsce po dniu 1 maja 1998 r. , a przed dniem 1 listopadem 1998 r. , wraz z wycięciem w tym okresie określonej liczby (wymienionej) uprawianych drzew oliwnych. Dowód może mieć formę faktury sprzedaży ze szkółki, doku- mentu dostawy młodych roślin lub innego dokumentu uzna- nego przez Państwo Członkowskie. 2. Od dnia 1 listopada 1998 r. dani plantatorzy oliwek składają najpierw deklaracje zamiaru nasadzenia, podając liczbę i lokalizację drzew oliwnych oraz, gdzie jest to stosowne, liczbę i lokalizację drzew oliwnych do wykarczowania lub wykarczo- wanych, ale nieuzupełnionych po dniu 1 maja 1998 r. Nie później niż w końcu drugiego miesiąca, po złożeniu dekla- racji wymienionych w pierwszym akapicie, Państwa Członkow- skie informują danych plantatorów, czy: — planowane nasadzenie wymaga zastąpienia wyciętych drzew, a więc nie może być uznane za wykorzystanie dodatkowych drzew oliwnych w znaczeniu art. 4 ust. 2, — planowane nasadzenie wymaga dodatkowych drzew oliw- nych objętych programem zatwierdzonym w art. 4 i kwali- fikuje się do pomocy po dniu 31 października 2001 r. , — planowane nasadzenie wymaga dodatkowych drzew oliw- nych, niestanowiących podstawy do wypłacenia pomocy po dniu 31 października 2001 r. 3. W kontekście deklaracji upraw zgodnie z art. 2, wszelkie nasadzone drzewa oliwne muszą być wyszczególnione wraz z: a) odniesieniem do wcześniejszej deklaracji określonej w ust. 2; i b) tam, gdzie jest to właściwe: — wskazaniem liczby uprawianych drzew oliwnych, które wykarczowano i które zastąpiono zostały nowymi drze- wami, lub — odniesieniem do programu zatwierdzonego przez Komisję, w ramach którego następuje zasadzenie. Plony Artykuł 6 1. Do celów ustalenia plonów oliwek i uzysku oliwy zgodnie z art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 za rok gospodarczy 1998/99 producenckie Państwo Członkowskie dostarczy Komisji dane o jednorodnych obszarach produkcji, w szczególności uwzględniając: — geograficzną lokalizację i agronomiczną charakterystykę terenu, — dominujące odmiany, najczęstszy rodzaj przycinania i wiek drzew oliwnych. Jednorodne obszary produkcji mogą być zmienione jedynie po przedstawieniu przekonującego uzasadnienia. Takie zmiany zostaną wprowadzone z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego. Dane o każdym obszarze produkcji, zgodnie z ust. 1, 2. muszą przynajmniej obejmować: a) granice geograficzne obszaru; b) szacunkową powierzchnię upraw drzew oliwnych; c) szacunkową średnią liczbę drzew oliwnych na hektarze powierzchni wykorzystanej pod uprawę oliwek; d) średnią produkcję oliwy z jednego drzewa; e) średnią produkcję oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia na 100 kg oliwek. 3. Najpóźniej przed dniem 1 sierpnia 1999 r. Państwa Członkowskie przekażą dane, określone w ust. 2 lit. b)–e), wraz z krótkim sprawozdaniem o warunkach produkcji rejes- trowanych w każdym obszarze w trakcie roku gospodarczego. 4. Do celów ustalenia uzysku oliwy w roku gospodarczym 1998/99 producenckie Państwo Członkowskie określi uzysk oliwy z oliwek w każdym obszarze produkcji, w odniesieniu do różnie wyposażonych olejarni o reprezentatywnej zdolności tłoczenia dla omawianego obszaru, na różnych etapach zbioru plonów. Do celów ustalenia uzysku oliwy Państwa Członkowskie określą, przynajmniej w odniesieniu do obszarów najwyższej produkcji i na początku roku gospodarczego, uzysk oliwy z drzew w typowych warunkach produkcji dla danego obszaru. 03/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 117 ROZDZIAŁ 3 b) od roku gospodarczego 1998/99: Zatwierdzone olejarnie Artykuł 7 Od roku gospodarczego 1998/99 w celu zatwierdzenia olejarni: a) informacja zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 zawiera: — zdolność składowania oliwy, — możliwość tłoczenia na bieżąco w ciągu ośmiogodzin- nego dnia pracy, — opis wyposażenia technicznego zainstalowanego lub funkcjonującego w olejarni, wraz z danymi szczegóło- wymi dotyczącymi rodzaju, produkcji, modelu i wydaj- ności na godzinę każdej jednostki; b) wśród środków kontroli olejarni, które produkowały ponad 20 ton oliwy w poprzednim roku gospodarczym, znajduje się system automatycznego ważenia oliwek i rejestrowania wagi oraz specjalny miernik elektryczności dla sprzętu do tłoczenia. Jednakże od roku gospodarczego 1999/2000 lit. b) będzie dotyczyć olejarni o wydajności, jak określono w lit. a) tiret drugie, więcej niż 2 tony oliwy w ciągu ośmiogodzinnego dnia pracy. Warunek ten dotyczy też innych olejarni od roku gospo- darczego 2000/01. Dodatkowo, niezwłocznie po podaniu takiej informacji, olejarnie muszą wystawiać plantatorom oliwek świadectwa określone w art. 12 ust. 1 i podporządkować się warunkom kontroli ustanowionym przez Państwo Członkowskie. Bez uszczerbku dla kar krajowych, które mogą być stosowane, art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 jest stoso- wany z uwagi na pewne ryzyko w odniesieniu do ilości kwalifi- kującej się do pomocy, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule oraz art. 8 i 9. — ewidencję towarową księgowością, uwzględniając co najmniej informacje wyszczególnione w art. 9 ust. 1 i, tam gdzie stosowne, do przeprowa- dzonych analiz, powiązaną z po — miesięczne wyciągi tych informacji wysyłane przed 10. odpowiednim następującego dniem miesiąca miesiącu do właściwej agencji i, gdzie stosowne, do agencji odpowiedzialnej za kontrole; jednakże w odnie- sieniu do olejarni, które wyprodukowały mniej niż 20 ton gospodarczym, miesięczny wyciąg zawierać będzie jedynie ilościowe informacje wskazane w art. 9 ust. 1 lit. b), c), d) i f), oliwy w poprzednim roku — kontrole metody odprowadzania ścieków; c) od roku gospodarczego 1999/2000 dostawy oliwy z oliwek spełniają jeden z następujących wymogów: — w przypadku gdy zostało sprzedane mniej niż 50 litrów lub nie było sprzedaży, ale je dostarczono na podstawie wydanego kwitu wykazującego przynajmniej tę ilość, dane i podpis odbiorcy, — lub, w wypadku sprzedaży oliwy, dostarczono ją w opakowaniach wielokrotnego użytku o maksymalnej pojemności 200 litrów z zamknięciem, które nie może być opatrzonym seryjnym numerem, numerem identyfikacyjnym olejarni i rokiem gospodar- czym, lub naruszone, — lub sprzedano oliwę dostarczoną na podstawie wydanej faktury i bankowego potwierdzenia płatności. Artykuł 9 Ewidencja towarowa zgodnie z art. 8 lit. b) zawiera w 1. odniesieniu do każdego dnia: a) ilość oliwek dostarczanych do olejarni partiami, z nazwą producenta lub właściciela na każdej partii; b) ilość wytłoczonych oliwek; c) ilość otrzymanej oliwy; Artykuł 8 W ramach porozumień kontrolnych przewidzianych w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 Państwa Członkowskie wprowadzają: a) w szczególności analizę próbek w celu sprawdzenia, czy oliwa odpowiada opisowi i definicji z pkt 1 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, a także, że nie jest zanie- czyszczona niepożądanymi substancjami, w szczególności rozpuszczalnikami; d) ilość oliwy kupionej lub otrzymanej od dnia 1 grudnia 1998 r. , wskazując nadawcę; ilości odnoszące się do listo- pada 1998 r. wskazuje się łącznie; e) ilość otrzymanych wytłoczyn oliwek, określonych stawką ryczałtową; f) ilość oliwy wywożonej z olejarni partiami, z nazwą odbiorcy i wskazaniem, czy odbiorca jest producentem objętym art. 8 lit. c) tiret pierwsze; 118 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 24 g) ilość wytłoczyn oliwek wywożonych z olejarni; — partiami, z nazwą odbiorcy w przypadku sprzedaży zakładowi ekstrakcyjnemu, — ustalona stawką ryczałtową, z nazwą odbiorcy w innych przypadkach, — ważone partiami, pomostową. tam gdzie olejarnia posiada wagę Na żądanie organów odpowiedzialnych za kontrolę 2. ewidencji towarowej olejarnia przedstawia: a) od dnia 1 lipca i od roku gospodarczego 1998/99 – ilość oliwy z oliwek wytłoczonej od początku roku gospodar- czego rozłożonej na partie oliwek dostarczonych do olejarni i na danego producenta; b) od roku gospodarczego 1999/2000 lub 2000/01, zgodnie z art. 7 akapit drugi – automatycznie rejestrowany zapis wagi partii oliwek dostarczanych do olejarni; c) od roku gospodarczego 1999/2000 – rejestr dostarczonych trzecie z ilości, podzielonych według art. 8 lit. c) zaznaczeniem danych odbiorcy oliwy; tiret d) jeżeli oliwa lub wytłoczyny oliwek są sprzedawane, fakturę sprzedaży za każdą partię i począwszy od roku gospodar- czego 1999/2000, wyciągi bankowe wykazujące płatności za oliwę. 3. Ilość pozostałości oliwy określona w ust. 1 może być określona według stawki ryczałtowej przez pomnożenie ilości wytłoczonych oliwek przez współczynnik wykazany w specyfi- kacji technicznej olejarni, a jeżeli nie, to według następujących współczynników: — 0,35 w odniesieniu do olejarni o tradycyjnym cyklu produkcyjnym, — 0,45 w odniesieniu do olejarni ze stałym trójetapowym cyklem produkcyjnym, — 0,70 w odniesieniu do olejarni ze stałym dwuetapowym cyklem produkcyjnym. Artykuł 10 1999/2000 i przed dniem 1 grudnia, deklaracje ilości oliwy w odniesieniu do każdego głównego miejsca przeznaczenia, otrzymanej poprzedniego roku gospodarczego, a także wyciąg ze stanu zapasów na dzień 1 listopada. Organizacje producentów przekazują informacje określone w drugim akapicie właściwemu organowi Państwa Członkow- skiego lub właściwej agencji kontrolnej przed dniem 1 stycznia. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 15 stycznia. Główni odbiorcy oliwy, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. f), inni 2. niż określeni w ust. 1, posiadają odpowiednie dokumenty do okazania organom kontrolnym w celu umożliwienia wymie- nionym organom sprawdzenia, czy wspomniani odbiorcy istotnie odebrali „główny odbiorca” i określenie niezbędnych dokumentów należy do Państwa Członkowskiego. transport oliwy. Definicja taki Artykuł 11 1. Producenckie Państwa Członkowskie informują Komisję: — przed dniem 1 września – o ilości oliwy z oliwek wyprodu- kowanej w olejarniach w bieżącym roku gospodarczym na dzień 30 czerwca, — przed dniem 1 grudnia – o ilości oliwy z oliwek wyprodu- kowanej w olejarniach z uwzględnieniem poprzedniego roku gospodarczego. ust. 6 2. W przypadkach wymienionych w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, w celu uzyskania zatwier- dzenia olejarni w ramach specjalnych mechanizmów kontroli, zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawia Komisji uzasadniony wniosek, wyszczególniając rodzaj podejmowanej kontroli w stosunku do danej olejarni. W ciągu 30 dni Komisja decyduje o wyrażeniu albo niewyrażeniu zgody i powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie o decyzji. ROZDZIAŁ 4 Wnioski i przyznanie pomocy 1. Do celów kontroli plantatorzy oliwek, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. f), po otrzymaniu ponad 200 litrów oliwy do końca tego roku gospodarczego prowadzą rejestr dotyczący miejsca przeznaczenia oliwy wyprodukowanej z ich oliwek lub przed- stawiają odpowiednio fakturę sprzedaży lub inny dokument ewidencyjny. Artykuł 12 1. Wnioski o pomoc mogą być złożone przez każdego plan- tatora oliwek, który złożył deklarację upraw. Zawierają one przynajmniej następujące informacje: Co więcej, plantator przedstawia właściwemu organowi w Państwie Członkowskim lub właściwej organizacji produ- członkiem, od roku gospodarczego centów, której jest a) nazwisko, imiona i adres plantatora oliwek; b) ilość produkowanej oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia; 03/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 119 c) lokalizacje gospodarstwa i działek, na których oliwki były zbierane, w odniesieniu do deklaracji upraw; Artykuł 13 d) zatwierdzone olejarnie produkujące oliwę, wraz ze szcze- gółowymi danymi o ilości wykorzystanych oliwek i wypro- dukowanej oliwie w każdej olejarni; e) w razie potrzeby, od roku zbioru 1999/2000 ilość oliwek dostarczonych firmie przetwórczej, wskazując dane firmy. Wnioski o pomoc są zaopatrzone w świadectwo z olejarni, którego forma i treść zostaną określone przez Państwa Człon- kowskie, potwierdzające szczegółowe dane z lit. d). 2. Jeżeli plantatorzy oliwek sprzedali część lub wszystkie oliwki, wniosek o pomoc zawiera oprócz informacji wyszcze- gólnionych w ust. 1: a) nazwisko, imiona i adres nabywcy; b) kopię faktury sprzedaży oliwek; c) kopię świadectwa z olejarni potwierdzającego dane szcze- gółowe z ust. 1 lit. d). 3. Wnioski o pomoc są składane przez plantatorów oliwek przed dniem 1 lipca każdego roku gospodarczego: — organizacji producentów, której plantatorzy oliwek są członkami, — właściwym organom zainteresowanych Państw Członkow- skich, w których plantatorzy oliwek nie są członkami orga- nizacji producentów. Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, są przedłożone z opóźnieniem, pomoc, do której plantatorzy oliwek byliby uprawnieni, składając wnioski w terminie, zostanie obniżona o 1 % za dzień roboczy. Wnioski złożone z opóźnieniem przekraczającym dwadzieścia pięć dni nie są przyjmowane. jeżeli wnioski Plantatorzy oliwek, chcąc otrzymać zaliczkę na poczet 4. (EWG) pomocy przewidzianej w art. 12 rozporządzenia nr 2261/84, zobowiązani są złożyć wniosek o zaliczkę wraz z wnioskiem o pomoc. Jeżeli część lub całość produkcji plantatorów oliwek jest tłoczona w zatwierdzonej olejarni znajdującej się w Państwie Członkowskim, innym niż te, w którym oliwki zebrano, wniosek o pomoc przedkłada się właściwej agencji Państwa Członkowskiego, w którym oliwę wyprodukowano. W takich przypadkach, po skontrolowaniu olejarni, o której mowa, drugie z wymienionych Państw Członkowskich przed- stawia wniosek o pomoc i informacje dotyczące kontroli w olejarni Państwu Członkowskiemu pochodzenia oliwek. Po sprawdzeniu, czy wszystkie wymagania do przyznania pomocy są spełnione, Państwo Członkowskie, w którym oliwki zebrano, wypłaca pomoc produkcyjną. Artykuł 14 1. Plantatorzy oliwek są uprawnieni do pomocy w odnie- sieniu do ilości rzeczywiście wyprodukowanej oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia oraz do stawki ryczałtowej ilości wytło- czyn oliwek przewidzianej w ust. 2. Niemniej, ilość, od której można będzie wypłacać pomoc, uwzględniając deklaracje upraw i wnioski o pomoc na lata gospodarcze 1998/99, 1999/2000 i 2000/2001 w przypad- kach określonych w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 i art. 2 ust. 3 rozporządzenia WE nr 1638/98, ustala się zgodnie z art. 15. 2. Ilość oliwy z wytłoczyn oliwek, w odniesieniu do której pomoc może zostać wypłacona, wynosi 8 % ilości oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia wyprodukowanej z oliwek, z których pochodzą te wytłoczyny, i w odniesieniu do której prawo do pomocy zostało przyznane zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84. 3. W celu określenia ilości oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia rzeczywiście wyprodukowanej od roku gospodar- czego 1998/99 właściwa agencja przede wszystkim bierze pod uwagę: — podstawowe dane w rejestrze uprawy oliwek lub systemie informacji geograficznej (GIS) dla uprawy oliwek w odnie- sieniu do potencjału produkcyjnego. Na obszarach nie- uwzględnionych na bieżąco w ewidencji uprawy oliwek lub w GIS wykorzystane zostaną informacje zawarte w deklara- cjach upraw, 5. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 września każdego roku gospodarczego o liczbie złożonych wniosków o pomoc i o danej ilości oliwy z oliwek. — informacje ze skomputeryzowanego zbioru danych określo- nych w art. 27, 120 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 24 — dowód tłoczenia przedstawiony przez zatwierdzone olejarnie, — wyniki przeprowadzonych kontroli. 4. Do celów ustalenia rzeczywistej produkcji zgodnie z art. 17a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 1 kwietnia następnego roku gospodarczego o ilości, w odniesieniu do której pomoc jest wypłacana. Artykuł 15 1. W przypadkach przewidzianych w art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, gdy ilość objęta wnioskami o pomoc nie jest potwierdzona przez zatwierdzoną olejarnię, wówczas ilość oliwy z tej olejarni, w odniesieniu do której każdy plantator oliwek jest uprawniony do pomocy, jest usta- lona przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 15 ust. 4 tego rozporządzenia. Jednakże bez uszczerbku dla jakichkolwiek roszczeń, które plantatorzy oliwek mogliby zgłaszać przeciwko olejarni, ilość, w odniesieniu do której wypłacana jest pomoc, nie może prze- kroczyć 75 % ilości objętej przez każdy wniosek o pomoc lub 75 % ilości otrzymanej przez pomnożenie średnich zbiorów z jednolitego obszaru produkcji przez liczbę danych drzew oliw- nych. Liczbę drzew określa się proporcjonalnie jako funkcję ilości oliwy w przypadkach ubiegania się o pomoc w odnie- sieniu do oliwy otrzymanej z kilku olejarni. Jeżeli 2. liczba drzew wskazana w deklaracji upraw jest wyższa od rzeczywistej ilości, w odniesieniu do której wypła- cana jest pomoc, gdzie jest to stosowne, wszelkie inne kary ustala się zgodnie z procentem, o który zadeklarowana liczba drzew przekracza obecną ich liczbę zgodnie z art. 28 ust. 4: — jeżeli ten procent nadwyżki wynosi 55 % lub mniej, pomoc jak w pierwszym akapicie zostanie przyznana dla ilości art. 14 ust. 1, pomniejszonym o kwotę korygującą; kwota korygująca jest ilości pomnożonej przez procent i przez współczynnik wyliczony według nastę- pującej skali: równa danej — jeżeli procent nadwyżki wynosi ponad 55 %, ale nie więcej niż 75 %, plantator oliwek i dana działka nie kwalifikują się do systemu pomocy w danym roku gospodarczym, — jeżeli procent nadwyżki wynosi ponad 75 %, plantator oliwek i dane działki nie kwalifikują się do systemu pomocy w danym roku gospodarczym ani w następnym. Artykuł 16 1. Z zastrzeżeniem wyników przeprowadzonych kontroli, w szczególności określonych w art. 28, Państwa Członkowskie wypłacają zaliczkę przewidzianą w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 od dnia 16 października każdego roku gospodarczego. 2. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych kontroli i z zastrzeżeniem ich wyników Państwa Członkowskie wypłacają pozostałą część pomocy producentom w ciągu 90 dni od usta- lenia przez Komisję rzeczywistej produkcji w danym roku jednostkowej kwoty pomocy produkcyjnej gospodarczym i przewidzianej w art. 17a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84. ROZDZIAŁ 5 Organizacje producentów i ich stowarzyszenia Artykuł 17 Bez uszczerbku dla innych warunków ustanowionych w art. 20c rozporządzenia nr 136/66/EWG, rozdziałów 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 i niniejszego rozporzą- dzenia, organizacje producentów i ich stowarzyszenia mogą nie zostać uznane, jeżeli: Nadwyżka w procentach Współczynnik a) nie posiadają struktury administracyjnej niezbędnej w celu wykonywania zadań, które im powierzono; powyżej 0, ale nie więcej niż 5 0 powyżej 5, ale nie więcej niż 15 powyżej 15, ale nie więcej niż 25 powyżej 25, ale nie więcej niż 35 powyżej 35, ale nie więcej niż 45 powyżej 45, ale nie więcej niż 55 0, 005 0, 0075 0, 010 0, 0125 0, 015 b) nie posiadają wykwalifikowanego personelu niezbędnego do wykonywania tego rodzaju zadań; c) nie sporządzają kwartalnych sprawozdań ze swojej pracy i ewidencji związanej z ich zarządzaniem; d) z zastrzeżeniem przestrzegania terminów ustanowionych w art. 12 ust. 3, — w przypadku organizacji niebędących członkami stowa- rzyszenia, nie przekazują co miesiąc właściwym organom wniosków o pomoc przekazywanych im przez ich członków w trakcie poprzedzającego miesiąca, 03/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 121 — w przypadku organizacji, które są członkami stowarzy- szenia, nie przekazują co miesiąc stowarzyszeniu wnio- sków o pomoc przekazywanych im przez ich członków w trakcie poprzedzającego miesiąca, 3. Po przeprowadzeniu kontroli zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 organizacje producentów przekazują wnioski swoich członków o zaliczki właściwej agencji danego Państwa Członkowskiego. — w przypadku stowarzyszeń organizacji producentów, nie przekazują właściwym władzom co miesiąc wnios- ków o pomoc przekazywanych im przez członków organizacji w poprzedzającym miesiącu. Uznanie wymienionych w niniejszym artykule. zależy od przestrzegania wszystkich warunków Artykuł 18 Do celów sprawdzenia zgodności z warunkiem ustanowionym w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 organizacje producentów wymagają od swoich członków dostarczenia kopii aktów stanowiących o tytule własności, umów lub innych dokumentów, na podstawie których zarządzają plantacjami oliwek. Kopie te załącza się do rejestru członków organizacji producentów. Artykuł 19 Organizacje producentów, które tworzą stowarzyszenie, część określonych w art. 4 ust. 3 1. muszą regionów gospodarczych, rozporządzenia (EWG) nr 2261/84. reprezentować przynajmniej trzecią jedną 2. Weryfikacja przewidziana w art. 10 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 obejmuje 5 % kontroli członka stowarzyszenia przeprowadzonych przez organizacje producentów. szczegółowe sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli i przekazują niezwłocznie kopię właściwemu Państwu Członkowskiemu, a w razie potrzeby agencji kontrolnej. Stowarzyszenia sporządzają Artykuł 20 1. Przed dniem 1 stycznia każdego roku gospodarczego organizacje producentów lub, gdzie jest to właściwe, ich stowa- składają deklaracje upraw i wszelkie do nich rzyszenia poprawki właściwej agencji zainteresowanego Państwa Człon- kowskiego. 2. Organizacje producentów lub, gdzie jest to właściwe, ich stowarzyszenia przekazują wnioski o pomoc w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego właściwej agencji danego Państwa Członkowskiego przed dniem 1 sierpnia każdego roku gospodarczego. Jednakże wnioski o pomoc złożone z opóźnie- niem przez plantatorów oliwek mogą być przekazane przez organizację lub stowarzyszenie do dnia 14 sierpnia każdego roku gospodarczego. Artykuł 21 1. Przed dniem 31 kwietnia każdego roku gospodarczego ustala się następujące ilości na podstawie prognozy dla ogółu wstrzymanej pomocy zgodnie z art. 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG i w ramach pułapu przewidywalnych zasobów dla każdego Państwa Członkowskiego: a) ilość jednostkowa przyznawana stowarzyszeniom dla każdej z ich organizacji producentów; b) ilość jednostkowa przyznawana organizacjom producentów dla każdego indywidualnego wniosku o pomoc. Aby ocenić liczbę członków organizacji producentów uwzględ- nianych do celów zastosowania lit. a), uwzględniani będą jedynie członkowie, którzy złożyli w organizacji przynajmniej jeden wniosek w okresie obejmującym rok bieżący, jak i trzy poprzednie lata gospodarcze. Pozostała część wstrzymanej pomocy zgodnie z art. 20d rozporządzenia nr 136/66/EWG dzieli się między organizacje producentów na podstawie ilości oliwy z oliwek, w odniesieniu do której pomoc jest przyznawana za pośrednictwem każdej organizacji. Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, w przypadku gdy stowarzyszenia spełniły wszystkie obowiązki wynikające z przepisów Wspólnoty i nie wykorzystały całkowitej kwoty zebranej w drodze ustaleń finansowych przewidzianych w lit. a), dzielą pozostałą część pomocy między organizacje producentów będących ich człon- kami na podstawie liczby członków tych organizacji. Jednakże tam, gdzie pomoc wstrzymana zgodnie z 2. art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG jest niewystar- czająca w celu przyznania kwot wynikających ze stosowania ust. 1 lit. a) i b) dla organizacji producentów i ich stowarzy- szeń, określone Państwa Członkowskie mogą wnieść swój wkład w spłatę pewnych kosztów, wynikających z kontroli przeprowadzonej przez takie organy. W takich przypadkach Państwa Członkowskie mogą przyznać kwoty inne niż wyszczególnione w ust. 1 lit. a) i b) dla organi- zacji producentów i jednakże drugie z ich stowarzyszeń, wymienionych kwot w żadnych okolicznościach nie mogą zostać przekroczone. Zaliczki, 3. dzenia (EWG) nr 2261/84, nie mogą przekroczyć: jak przewidziano w art. 11 ust. 4 rozporzą- 122 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 24 — w przypadku stowarzyszeń, 70 % kwoty otrzymanej z przemnożenia ilości jednostkowej ustalonej dla poprzed- niego roku gospodarczego zgodnie z ust. 1 lit. a) przez liczbę organizacji producentów będących ich członkami, lub — w przypadku organizacji producenckich, 70 % kwoty otrzymanej z przemnożenia ilości jednostkowej ustalonej dla poprzedniego roku gospodarczego zgodnie z ust. 1 lit. b) przez liczbę przewidywalnych wniosków. ROZDZIAŁ 6 System informacji geograficznej dla uprawy oliwek Artykuł 22 System informacji geograficznej dla uprawy oliwek przewi- dziany w art. 2 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1638/98, zwany dalej „GIS dla uprawy oliwek”, obejmuje plantatorów oliwek, którzy złożyli deklaracje upraw, jak przewiduje art. 1 niniej- szego rozporządzenia, oraz wnioski o pomoc przyjęte w art. 12. Artykuł 23 Tworzy się skomputeryzowaną alfanumeryczną bazę 1. danych w celu zarejestrowania następujących informacji odnoszących się do każdego gospodarstwa rolnego lub działki, w odpowiednim przypadku: — informacji z deklaracji upraw i wniosków o pomoc, z ich wszelkimi zmianami, — ilości oliwy z oliwek i, gdzie jest to właściwe, oliwek stoło- wych, na które pomoc została wypłacona, — informacji określonej w art. 10 ust. 1, — wyników kontroli na miejscu. 2. Alfanumeryczna baza danych identyfikacji działek rolni- czych będzie taka sama jak ta wykorzystana dla Zintegrowa- nego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS), uzupełniana w razie potrzeby w celu objęcia powierzchni obsadzonej drze- wami oliwnymi. — granice jednostek administracyjnych i działek, według wskazań w księgach wieczystych lub, tam gdzie ich nie ma, w systemie identyfikacji działek ustanowionym przez Państwo Członkowskie, — lokalizacje pojedynczych drzew oliwnych. Państwo Członkowskie ustala minimalną wielkość działki, na której uprawia się oliwki, poniżej której nie określa się żadnych granic. Minimalna wielkość nie może przekraczać 10 arów. W odniesieniu do jednostek administracyjnych, niewłączonych do bazy danych graficznych, Państwa Członkowskie ustana- wiają alternatywny system w celu zapewnienia ważności dekla- racji. 2. Bazę danych graficznych stosuje się do jednorodnego systemu projekcji w odniesieniu do całego państwa i zapewnia, że różne warstwy informacji są geometrycznie zgodne w prze- strzeni i czasie. Baza danych graficznych będzie okresowo uaktualniana w celu zapewnienia najświeższych informacji i zapewnienia, że ortofo- tografie nie są starsze niż pięć lat. 3. Cyfrowe ortofotografie są zgodne z geometrycznymi normami sporządzania map w skali 1:10 000 i, z punktu widzenia radiometrycznego, jeden piksel odpowiada maksy- malnie jednemu metrowi w polu. Są one zgodne z rynkowymi standardami pod kątem mozaiki i tonu. Granice działki mają format rastrowy lub wektorowy, w zależ- ności od dostępności, zgodnie ze standardami sporządzania map w skali 1:10 000. We wszystkich przypadkach wprowa- dzony system ma właściwości topologiczne niezbędne w celu zapewnienia swobodnego dostępu do działek, kontrolowania zmiany granic na przestrzeni czterech poprzedzających lat gospodarczych i dostęp do cech charakterystycznych działek w alfanumerycznej bazie danych. 4. Plantatorzy oliwek, którzy złożyli deklaracje upraw, mogą mieć dostęp do informacji w bazie danych graficznych i mogą, na wniosek, otrzymać kopię dotyczących ich informacji zawar- tych w alfanumerycznej i graficznej bazie danych. Artykuł 25 Artykuł 24 1. Tworzy się skomputeryzowaną bazę danych graficznych, zawierającą działki objęte znaczną liczbą deklaracji dla jedno- stek zarządzających, wyznaczonych przez Państwa Członkow- skie. Zawiera ona następujące trzy zestawy graficznych infor- macji: — cyfrowe ortofotografie, 1. Powierzchnię działek rolnych i liczbę drzew oliwnych w bazie danych graficznych ustala się poprzez wszelkie odpo- wiednie środki ustalone przez kompetentny organ, w szczegól- ności przez interpretację aktualnych zdjęć lotniczych i satelitar- nych o wysokiej rozdzielczości. Jednakże kontrole na miejscu muszą być przeprowadzane tam, gdzie interpretacja zdjęć lotni- czych nie jest jednoznaczna. Rozproszone drzewa oliwne są identyfikowane, a ich lokali- zacja odpowiednio naniesiona. 03/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 123 Państwa Członkowskie wyznaczają techniczną tolerancję w odniesieniu do dokładności pomiarów powierzchni liczenia drzew, biorąc pod uwagę dostępne dokumenty urzędowe i lokalną sytuację. i b) baza danych graficznych przewidziana w art. 24 ust. 1 pierwszym i drugim akapicie określa lokalizację wszystkich działek objętych bazą danych i włączonych do alfanume- rycznej bazy danych; 2. Liczba drzew oliwnych w każdej bazie danych graficz- nych jest porównywana z informacją w deklaracjach upraw zawartą w alfanumerycznej bazie danych. Tam, gdzie zadeklarowana liczba drzewek oliwnych w gospo- darstwie różni się o ponad 3 % od liczby ustalonej zgodnie z ust. 1, deklaracja upraw będzie uznana za niezgodną. Powiadamia się danych plantatorów oliwek, 3. ich deklaracje zawierają niezgodności. Danym plantatorom przy- znaje się okres karencji do trzech miesięcy, według uznania Państwa Członkowskiego, w trakcie którego mogą uzasadnić przyczynę niezgodności lub, zaraz po tej informacji, zmienić deklaracje. jeżeli Na wniosek plantatora, jeżeli dostarczone usprawiedliwienie okaże się niewystarczające dla Państwa Członkowskiego do zaakceptowania zadeklarowanych danych odpowiednio zmie- nionych, należy przeprowadzić kontrolę w obecności obu stron, której koszty ponosi plantator, jeżeli zadeklarowane dane, bez względu na to, czy zmienione czy nie w zastoso- waniu pierwszego akapitu, nie potwierdzą się. Liczba drzewek oliwnych ustalona w odniesieniu do 4. każdej działki musi odpowiadać: — danym z deklaracji, gdzie jest to właściwe, zmienionym w zastosowaniu ust. 3, gdzie nie ma niezgodności lub ewen- tualne niezgodności są mniejsze niż określone zgodnie z ust. 1, — danym określonym zgodnie z ust. 1, jeżeli plantator oliwek nie wykorzystał okresu karencji w celu powiadomienia o niezgodności, — danym zarejestrowanym po kontroli przewidzianej w ust. 3 akapit drugi, w pozostałych przypadkach. 5. Powierzchnie obliczone zgodnie z ust. 1 i liczbę drzew oliwnych określonych w odniesieniu do każdej działki, a także całkowitą liczbę na gospodarstwo, rejestruje się w alfanume- rycznej bazie danych. Artykuł 26 GIS plantacji oliwek Państwa Członkowskiego lub regionu 1. uznaje się za zakończony w odniesieniu do danego obszaru, jeżeli: a) alfanumeryczna baza danych przewidziana w art. 23 ust. 1 zawiera informacje dotyczące wszystkich deklaracji upraw i wnioskach o pomoc w odniesieniu do najbliższego roku gospodarczego; c) liczbę drzew oliwnych na działkach w bazie danych okreś- lonej w lit. a) i tych w bazie danych określonej w lit. b) liczbą deklaracji porównano zgodnie z art. 25 ust. 2 i zawierających niezgodności, przez co nie można ustalić danych do zewidencjonowania zgodnie z art. 25 ust. 2, reprezentuje mniej niż 5 % wszystkich deklaracji upraw. 2. Bez uszczerbku dla wyników przeprowadzonych weryfi- kacji w trakcie rozliczania kont EFOGR wydatki na założenie GIS plantacji oliwek i okresowe uaktualnianie bazy danych graficznych są odpowiednie w odniesieniu do finansowania 1998/99, przez Wspólnotę w latach 1999/2000 i 2000/2001. gospodarczych Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach 3. krajowych podjętych zgodnie z art. 23–26. Przed dniem 1 stycznia 1999 r. Państwa Członkowskie przed- stawią Komisji sprawozdanie z sytuacji GIS plantacji oliwek na dzień 1 listopada 1998 r. Do 1 listopada 1999 r. Państwa Członkowskie określą, czy GIS plantacji oliwek w jakimkolwiek regionie lub Państwie Człon- kowskim został zakończony na podstawie sprawozdania danego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą przewi- dzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG. ROZDZIAŁ 7 Kontrole Artykuł 27 1. Stała skomputeryzowana ewidencja danych o oliwkach i produkcji oliwy z oliwek przewidziana w art. 16 rozporzą- dzenia (EWG) nr 2261/84 zawiera: a) alfanumeryczną bazę danych i bazę danych graficznych o GIS plantacji oliwek przewidzianych w art. 23 i 24 oraz wyniki kontroli przewidzianej w art. 25; b) rejestr nowych nasadzeń zawierający informacje określone w art. 5 i wyniki kontroli określone art. 29; c) rejestr organizacji producentów i ich stowarzyszeń wraz z informacjami określonymi w art. 16 ust. 2 lit. b) rozporzą- dzenia (EWG) nr 2261/84; 124 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 24 d) rejestr zawierający informacje o warunkach zatwierdzenia zgodnie z art. 7, ewidencję towarową określoną w art. 8 i wyniki kontroli przewidzianych w art. 30; b) kontrola pomocy składa się z weryfikacji określonych w art. 14 ust. 3 tiret drugie i trzecim rozporządzenia (EWG) nr 2261/84. e) rejestr jednorodnych obszarów produkcji zawierający infor- macje określone w art. 6. Kontrole w celu zapewnienia, że deklaracje upraw i wnioski o pomoc się zgadzają, uwzględniają przede wszystkim: Rejestry określone w ust. 1, z wyjątkiem bazy danych 2. graficznych, umożliwiają bezpośrednie i natychmiastowe sprawdzenie danych z bieżącego roku, a także z czterech wcześniejszych lat gospodarczych. Państwa Członkowskie mogą utworzyć zdecentralizowane zbiory danych, pod warunkiem iż mają one jednorodny charakter, są ze sobą zgodne i centralnie dostępne w agencji płatniczej i agencji kontroli. Bazy danych GIS plantacji oliwek są zgodne ze zintegrowanym systemem. Kody identyfikacji plantatorów oliwek, organizacji produ- centów i ich stowarzyszeń, olejarni i jednorodnych obszarów produkcji są przypisywane danym, pojedynczym osobom lub organom i całkowicie lub automatycznie przekształcane, aby umożliwić zebranie i przebadanie w ciągu pięciu lat gospodar- czych wskazanych w pierwszym akapicie i niezwłocznie prze- prowadzonych. Bez uszczerbku dla przeprowadzanych kontroli, w szczegól- ności w odniesieniu do kontroli przekrojowych rejestrów i podawanych wyników, rejestry zawierają archiwa danych histo- rycznych dostępnych w odniesieniu do lat gospodarczych, wcześniejszych niż wskazane w pierwszym akapicie i, najpóź- niej od dnia 31 października 2001 r. , informacje zawarte w nich są: — automatycznie zbierane na poziomie regionalnym i Państwa Członkowskiego, — automatycznie porównywane między rejestrami. Artykuł 28 1. Począwszy od roku gospodarczego 1998/99, a) kontrole deklaracji upraw obejmują co najmniej: — porównanie z danymi w bazie danych graficznych i, gdzie stosowne, dostosowania zgodnie z art. 25, — kontrole przekrojowe w odniesieniu w celu wykazania, że zgłoszone działki rzeczywiście istnieją, i w celu unik- nięcia nałożenia się pomocy przyznanej w tym programie lub w innych programach pomocy, w których powierzchnie są deklarowane; — plony oliwek i uzysk oliwy ustalane zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do obszaru, na którym znajduje się gospodarstwo albo gospodar- stwa, skąd pochodzą wytłaczane oliwki; — przeciętne plony oliwek i uzysk oliwy w gminach, w których znajduje się gospodarstwo albo gospodarstwa, skąd pochodzą tłoczone oliwki, jeżeli takie plony mają miejsce w Państwach Członkowskich. W przypadkach gdy kontrole wykonywane w ramach pierw- szego akapitu wykazują niezgodności, procedura przewidziana w art. 25 ust. 2 i 3 w odniesieniu do liczby drzewek oliwnych stosowana jest mutatis mutandis w odniesieniu do pozostałych niezgodności czy brakujących informacji. Niemniej ilość oliwy, w odniesieniu do której wystąpiono o pomoc, może pozostać niezmieniona. 2. Bez względu na ust. 1 akapit pierwszy, w regionach, gdzie GIS plantacji oliwek nie został ukończony, kontrole na miejscu przeprowadzane są w odniesieniu do 1 % wszystkich deklaracji upraw w roku gospodarczym 1998/99, 5 % w roku 1999/2000 i 10 % w roku 2000/2001. Co najmniej dwie trzecie deklaracji wskazanych w pierwszym akapicie to deklaracje nieskontrolowane na miejscu podczas dwóch poprzednich lat gospodarczych. 3. Podczas kontroli na miejscu wszystkie informacje w deklaracjach upraw i wnioskach o pomoc są weryfikowane, w szczególności: — lokalizacja każdej działki i liczba drzew oliwnych na niej, — miejsce przeznaczenia oliwy w przypadku określonym w art. 10 ust. 1, — spójność między drzewami oliwnymi w gospodarstwach i ilością oliwy objętej wnioskami o pomoc. Wnioski o pomoc określające niezgodne ilości oliwy należy odrzucić. do każdego 4. W odniesieniu gospodarczego, począwszy od roku 1998/99, ustanawia się procent, tam gdzie jest to stosowne, dla liczby drzew zadeklarowanych ponad liczbę drzew określoną zgodnie z art. 25 ust. 4 lub stwier- dzoną podczas kontroli wymienionych w ust. 1 i 2. roku 03/t. 24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 125 Procent ten w stosunku do liczby drzew określonych równa się różnicy między liczbą drzew zadeklarowanych i liczbą drzew stwierdzonych, tam gdzie ta różnica jest większa niż 0, pomnożonej przez 100. d) inne kontrole określone w art. 8; analizę próbek określoną w art. 8 lit. a) przeprowadza się w odniesieniu do przy- najmniej 25 % pobranych próbek. Artykuł 29 1. Z braku dostatecznych dowodów lub w przypadku wątpliwości Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole deklaracji na miejscu przed dniem 1 listopada 1999 r. zgodnie z art. 5 ust. 1. Nasadzenie i karczowanie roślin od dnia 1 maja do dnia 31 października 1998 r. ustala się na podstawie wszelkich żądanie informacji dostarczonych przez plantatorów, na właściwej agencji Państwa Członkowskiego i sytuacji na miejscu kontroli, w szczególności dotyczącej wielkości drzew. Po przeprowadzeniu wszystkich kontroli wątpliwości rozstrzy- gane są na korzyść plantatorów. 3. Co więcej, w odniesieniu do przynajmniej 10 % wnikli- wych kontroli Państwo Członkowskie kontroluje dostawców towarów lub usług bądź odbiorców oliwy lub wytłoczyn oliwek określonych w art. 10 lub art. 9 ust. 1 lit. g). Jeżeli odbiorca oliwy lub wytłoczyn oliwy odmawia poddania się kontroli lub gdy właściwy organ ma dowody, że nie było takiej dostawy oliwy lub wytłoczyn oliwy, wówczas: — w przypadku określonym w art. 10 ust. 1 – odbiorca jest zobowiązany zapłacić Państwu Członkowskiemu podwójną kwotę pomocy wypłaconej na tę ilość oliwy, — w przypadku określonym w art. 10 ust. 2 – Państwo ilości Członkowskie stosuje karę proporcjonalną do tej oliwy. 2. Przynajmniej 10 % deklaracji, zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3, w odniesieniu do każdego roku gospodarczego zostanie spraw- dzonych przed końcem następnego roku gospodarczego. Kwoty uzyskane przez Państwo Członkowskie odejmuje się od wydatków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej przez organy płatnicze lub służby Państwa Członkow- skiego. Artykuł 30 Artykuł 31 1. Od roku gospodarczego 1998/99 kontrole przewidziane w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 obejmują wnikliwe kontrole informacji i danych w odniesieniu do każdego roku gospodarczego, dostarczanych przez co najmniej 30 % zatwierdzonych olejarni, wybranych na podstawie analizy ryzyka. Niemniej liczba kontroli w każdym Państwie Członkowskim nie jest mniejsza od liczby kontroli przeprowa- dzonych w olejarniach w ciągu roku gospodarczego 1997/98. Dodatkowo, w celu ustalenia, że informacja jest zarejestrowana i warunki do zatwierdzenia są spełnione, przeprowadzone są pobieżne kontrole olejarni zgodnie z następującymi procen- tami: Jeżeli agencji powierza się zadanie przeprowadzania kontroli, jak przewidziano w niniejszym rozporządzeniu, takie kontrole wykazuje sporządzonym zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 27/85. się w programie pracy agencji Bez względu na przepisy art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 27/85 program pracy na rok gospodarczy 1998/99 dostosowuje się odpowiednio i przedstawia Komisji przed dniem 1 grudnia 1998 r. do zatwierdzenia przed dniem 1 stycznia 1999 r. Dostosowany program i odpowiadający mu budżet zatwierdza się ostatecznie przez dane Państwo Człon- kowskie najpóźniej do dnia 15 stycznia 1999 r. — 5 % w roku 1998/99, — 10 % w roku 1999/2000, — 20 % w roku 2000/2001. 2. Wnikliwe kontrole obejmują: a) kontrole na miejscu wyposażenia, ilości i rodzajów przecho- innych odnośnych rachunków i wywanych produktów, dokumentów; b) porównanie różnych danych z olejarni lub dostępnych z innych źródeł, w szczególności z dostawami, miejscem przeznaczenia oliwy i pozostałości oliwy, zużyciem energii elektrycznej i wody oraz zatrudnionej siły roboczej; c) porównanie ilości zapasów ewidencji towarowej i ogólnej ilości we wnioskach o pomoc złożonych przez zaintereso- wanych plantatorów oliwek; ROZDZIAŁ 8 Przepisy ogólne Artykuł 32 Producenckie Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby poinformować plantatorów, olejarnie i pozostałych przedsiębiorców o karach przewidzianych lub zgodnych z przepisami Wspólnoty, w szczególności w przy- padkach, gdy deklaracje upraw lub wnioski o pomoc nie odpo- wiadają prawdzie. 126 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 24 Producenckie Państwa Członkowskie przekazują niezwłocznie Komisji przepisy przyjęte zgodnie z niniejszym rozporządze- niem. Przed dniem 1 stycznia 2000 r. i dniem 1 stycznia 2001 r. producenckie Państwa Członkowskie przedstawiają skrócone sprawozdanie o ilości przeprowadzonych kontroli w ramach art. 28, 29 i 30, ilości przypadków, w których potrzebne było dostosowanie, ze wskazaniem odpowiednich informacji lub ilości, a także nałożonych lub rozważanych kar, wraz z krótką oceną mechanizmów kontroli i napotkanych trudności. Artykuł 33 Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 2276/79 traci moc z dniem 1 listopada 1999 r. Rozporządzenie (EWG) nr 3061/84 stosuje się w dalszym ciągu w odniesieniu do środków dla lat gospodarczych poprzedzają- cych rok 1998/99 do dnia 31 października 1999 r. Uchyla się je z dniem 1 listopada 1999 r. Artykuł 34 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1998 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 1998 r. W imieniu Komisji Franz FISCHLER Członek Komisji


title: WRITTEN QUESTION No. 3263/98 by Panayotis LAMBRIAS to the Commission. Discriminatory treatment of the Greek language in the Commission

eurovoc_concepts:
Greece
access to EU information
computer system
database
library
official language

formats: html pdf print

text: C 182/56 Euroopan yhteisöjen virallinen lehti FI 28. 6. 1999 (1999/C 182/069) KIRJALLINEN KYSYMYS E-3263/98 esittäjä(t): Panayotis Lambrias (PPE) komissiolle (30. lokakuuta 1998) Aihe: Kreikan kielen epätasa-arvoinen kohtelu komissiossa Huolimatta sopimuksissa vahvistetusta 11 virallisen kielen tasa-arvoisuuden määräyksestä kreikan kieltä ei käytännössä kohdella tasa-arvoisella tavalla. Tyypillistä on, että Kreikan tulosta EU:n jäseneksi tähän päivään asti komission keskuskirjaston kieliin liittyvä tietojärjestelmän tuki multilis ei anna mahdollisuutta käyttää kreikkalaisia kirjaimia eikä kreikkalaisia asiakirjoja näin ollen voida kirjata tiedostoon. Tämän vuoksi kirjaston asiakas ei voi käyttää ECLAS-tietokantaa Euroopan asioihin liittyvien kreikkalaisten kirjojen etsimisessä ja näin vähennetään kirjaston halukkuutta hankkia kreikkalaisia kirjoja. Monissa pääosastoissa sähköpostissakaan ei ole mahdollista käyttää kreikkalaisia kirjaimia. Komissiolta kysytään: 1. Mihin toimiin komissio aikoo ryhtyä löytääkseen kokonaisratkaisun kreikan kielen ongelmaan, mitä tulee kieliin liittyvään tietojärjestelmän tukeen? 2. Onko tähän asiaan liittyviä tutkimuksia laadittu tai konkreettisia toimia toteutettu tai aiotaanko sellaisia laatia ja toteuttaa? 3. Onko olemassa jokin kreikan kieltä käsittelevä erityinen työryhmä? Jos sellaista ei ole, aiotaanko sellainen perustaa? 4. Mitä yhteistyötä komissio tekee Euroopan yhteisöjen tuomioistuimen kanssa; tuomioistuimen kirjasto on nimittäin ryhtynyt tiettyihin tehokkaisiin toimenpiteisiin? Komission jäsenen Marcelino Orejan komission puolesta antama vastaus (17. joulukuuta 1998) Komission tietojenkäsittely-ympäristö ei yleisesti ottaen aseta rajoituksia kreikan kielen käytölle. Ongelmia ilmenee kuitenkin edelleen joissakin sellaisissa ympäristöissä, joissa käytetään sekä latinalaista kirjaimistoa (jonka kirjaimista joihinkin sisältyy aksenttimerkki) että kreikkalaista kirjaimistoa. Tämä on syynä myös siihen, että esimerkiksi CELEX-järjestelmässä käytetään kokonaan erillistä tietokantaa kreikaksi laadittujen tekstien tallentamiseen. Eri merkistöjen yhteiskäytön ongelma poistuu lopullisesti, kun Unicode-standardi otetaan käyttöön täysipai- noisesti. Komission tällä hetkellä käyttämät toimistoautomaatiovälineet (Office97) perustuvat tähän standar- diin. Komission tietojenkäsittely-ympäristöissä sitä ei kuitenkaan vielä käytetä, ja siksi komissiolla onkin käytössään kaksi merkistöä(ISO 8859/1 ja ISO 8859/7, jotta tietoja voidaan syöttää ja myös tulostaa näytölle latinalaisin ja kreikkalaisin kirjaimin. Komissio on kehityttänyt yleisen apuvälineen (mf-windows), joka tarjoaa käyttäjille näiden molempien merkistöjen edellyttämät syöttö- ja näyttötoiminnot. Kyseistä apuvälinettä suositellaan käytettäväksi kaikissa tietojenkäsittely-ympäristöissä, jotka sallivat molempien merkistöjen tallennuksen, kunnes Unicod-standardin yleisen käytön mahdollistavat apuvälineet saadaan käyttöön täysi- painoisesti. Tietojen syöttäminen Internetissä saatavilla olevaan komission kirjastojen ECLAS-tietokantaan ja tietokannan hallinta tapahtuu kirjastojen DRA MultiLIS -hallintaohjelmiston kautta. Ohjelmiston versiossa 11. 1 tiedot voidaan syöttää suoraan kreikkalaisin kirjaimin. Uusi versio otettiin käyttöön komission kirjastoissa 2. loka- kuuta 1998. Tämän version ja mf-windowsin käyttöönoton ansiosta kreikkalaisia kirjaimia MultiLIS- ohjelmistossa voidaan käyttää vastedes. Sen jälkeen kun komission kirjastot saivat MultiLIS-ohjelmiston uuden version 11. 1 käyttöönsä komission keskuskirjaston ja Luxemburgissa sijaitsevan yhteisöjen tuomioistuimen kirjaston välinen yhteydenpito on vilkastunut huomattavasti. Tuomioistuimen kirjasto, joka käyttää samaa hallintaohjelmistoa kuin komission kirjastot, on kehittänyt ratkaisun ongelmiin, joita kreikkalaisten kirjainten käyttö on aiheuttanut sen omassa komission Unixware-ympäristöstä eroavassa tietojenkäsittely-ympäristössä. Komissio tutkii tiiviissä yhteis- työssä tuomioistuimen kanssa aktiivisesti mahdollisuuksia kyseisten sovellusten käyttämiseen myös komission tietojenkäsittely-ympäristössä


title: QUESTION ECRITE no 3278/98 de Eva KJER HANSEN à la Commission. Utilisation par la Commission de l'article 171, paragraphe 2

eurovoc_concepts:
Court of Justice of the European Union
EU Member State
application of EU law
fine
infringement of EU law

text: C 135/182 Journal officiel des Communautés européennes FR 14. 5. 1999 (1999/C 135/229) QUESTION ÉCRITE E-3254/98 posée par Nikitas Kaklamanis (UPE) à la Commission Objet: Encadrement de l’Agence européenne pour l’environnement (28 octobre 1998) La presse européenne suit de façon très attentive le traitement que la Commission réserve à tout ce qui concerne l’encadrement de ses propres services, certes, mais aussi des organismes décentralisés dont elle supervise l’activité. Ce sujet exceptionnellement grave − (dès lors qu’il touche à l’image que revêt l’ensemble de l’Union européenne aux yeux du citoyen communautaire) − ne prête assurément pas à la plaisanterie, contrairement à ce qu’a affirmé Mme Bjerregaard − qui fait ordinairement montre de plus de sérieux − dans sa réponse à ma question E-2566/98 (1). On aurait pu s’attendre que la Commission et les commissaires abordent le problème avec plus de rigueur, compte tenu surtout de l’épisode biscornu auquel on a pu assister récemment avec l’annulation des concours de recrutement de fonctionnaires et de l’opacité − d’ailleurs dûment dénoncée − des procédures d’encadrement. La Commission peut-elle préciser si, outre les «conseils» qu’elle prodigue − en vain, semblerait-il − à l’Agence européenne pour l’environnement en matière d’encadrement, elle compte prendre des mesures concrètes visant l’élimination du déséquilibre dont souffre cet organisme dans la répartition par nationalité de ses postes et demander à son directeur exécutif de lui fournir tous les détails voulus à chaque fois que des recrutements ont lieu, de façon à éviter l’exclusion de candidats originaires de pays sous-représentés dans l’encadrement? (1) Voir page 73. Réponse donnée par Mme Bjerregaard au nom de la Commission (25 novembre 1998) La Commission renvoie l’Honorable Parlementaire aux réponses qu’elle a apportées à ses questions écrites E-1007/98 (1) et E-28/98 (2), et à la question écrite E-3236/97 de M. Papayannakis (3). Il y est expliqué que, en vertu du règlement (CEE) 1210/90 du Conseil, du 7 mai 1990, relatif à la création de l’agence européenne pour l’environnement et du réseau européen d’information et d’observation pour l’environnement (4), l’agence est un organisme indépendant et que la Commission n’a aucune compétence en matière de gestion ou de recrutement du personnel de l’agence. La Commission assure qu’elle rappellera au directeur général de l’agence les préoccupations de l’Honorable Parlementaire, et qu’elle demandera au conseil de direction de l’agence de présenter un rapport indiquant notamment comment les procédures de recrutement proposées se dérouleront en 1999. (1) (2) (3) (4) JO C 402 du 22. 12. 1998, p. 56. JO C 304 du 2. 10. 1998, p. 19. JO C 158 du 25. 5. 1998. JO L 120 du 11. 5. 1990. (1999/C 135/230) QUESTION ÉCRITE E-3278/98 posée par Eva Kjer Hansen (ELDR) à la Commission Objet: Utilisation par la Commission de l’article 171, paragraphe 2 (30 octobre 1998) La Commission pourrait-elle rendre compte de son utilisation de l’article 171, paragraphe 2, à savoir à combien de reprises et dans quels cas elle y a eu recours à ce jour? Quel a été le nombre d’amendes prononcées par la Commission et quelles ont été les sommes encaissées par elle à ce titre?


title: Proposition de directive du Parlement européen et du Conseil modifiant la directive 67/548/CEE du Conseil en ce qui concerne l'étiquetage de certaines substances dangereuses en Autriche et en Suède

eurovoc_concepts:
Austria
Sweden
approximation of laws
dangerous substance
labelling

text: COMMISSION DES COMMUNAUTES EUROPÉENNES Bruxelles, le COM(1998) 561 final 30. 10. 1998 98/0290 (COD) Proposition de DIRECTIVE DU PARLEMENT EUROPÉEN ET DU CONSEIL modifiant la directive 67/548/CEE du Conseil en ce qui concerne l'étiquetage de certaines substances dangereuses en Autriche et en Suède (présentée par la Commission) '•***'fcM -'^sk •B -«#» Exposé des motifs La directive 67/548/CEE du Conseil1, modifiée en dernier lieu par la directive 97/69/CE de la Commission2, est une mesure qui a été prise pour éliminer les entraves aux échanges des substances (chimiques) dangereuses. L'application de règles communes pour la classification et l'étiquetage de ces substances, et d'un système commun de notification des substances nouvelles mises sur le marché, doit contribuer à assurer un degré de protection élevé de la santé humaine et de F environnement. En particulier, l'article 23, paragraphe 2 prévoit que tout emballage d'une substance dangereuse doit porter les symboles de danger, les phrases R et les phrases S qui conviennent. Le traité d'adhésion de l'Autriche, de la Finlande et de la Suède à l'Union européenne3 prévoit certaines dérogations à ces dispositions relatives à l'étiquetage. Il permet notamment - à l'Autriche d'utiliser des étiquettes comportant des symboles supplémentaires qui ne figurent pas dans l'annexe II de la directive ainsi que des étiquettes portant des phrases S supplémentaires non comprises dans l'annexe IV de la directive; - à la Suède d'imposer l'utilisation des phrases R-322 et R-340, qui ne figurent pas dans la liste de l'annexe III de la directive. La plupart des dérogations accordées par le traité d'adhésion en ce qui concerne l'application de la directive 67/548/CEE ont été réexaminées à la satisfaction de tous les États membres pendant la période de révision prévue par le traité, qui courait du 1erjanvier 1995 au 31 décembre 1998. Le réexamen des questions d'étiquetage susmentionnées n'a cependant pas pu être achevé dans ce délai. L'objectif de la présente proposition consiste dès lors à modifier la directive de manière à donner un délai supplémentaire de deux ans pour terminer les travaux de réexamen. D'autre part, le texte proposé veille à assurer la cohérence avec la procédure concernant la proposition de directive sur les préparations dangereuses, où le Conseil a convenu d'inclure dans sa position commune les dérogations qui ont été accordées à l'Autriche et à la Suède par le traité d'adhésion, et qui concernent des points encore en suspens. Eu égard à la situation particulière de l'Autriche, il importe de noter ce qui suit : - Le pictogramme autrichien représentant une poubelle barrée d'une croix sera inclus dans le projet de proposition de directive concernant les déchets ménagers 1 JOC 196 du 16. 8. 1967, p. 1. 2JOC343du 13. 12. 1997, p. 19. ' J OC 241 du 29. 8. 1994, p. 9. 1 dangereux. L'Autriche attache une grande importance à cette proposition, mais il est peu probable qu'elle sera adoptée avant la fin de 1998. - La phrase S proposée par l'Autriche "Antidote existe ; contacter Centre antipoison" n'a pas reçu l'appui de la majorité des experts nationaux parce que l'organisation des centres antipoison diffère fortement d'un État membre à l'autre. En ce qui concerne la Suède : - La phrase R-322 "Peut être nocif en cas d'ingestion" renseigne sur des effets oraux aigus "modérément nocifs". Les discussions qui se poursuivent actuellement à l'OCDE fourniront bientôt un cadre harmonisé pour ce genre d'effets. Les nouvelles dispositions de l'OCDE pourraient être incluses dans la directive 67/548/CEE. - La phrase R-340 est appliquée à des substances cancérogènes. Dans la Communauté, c'est la phrase R-40 qui est appliquée pour ce genre de substances. La Suède a proposé une nouvelle formulation pour cette phrase. Cela demande cependant un examen approfondi par des experts parce que cette phrase concerne aussi des catégories de danger autres que le risque cancérogène. Pour ces motifs, il est proposé d'introduire les modifications suivantes dans la directive 67/548/CEE : - Adjonction d'un paragraphe 5 à l'article 23 de la directive, autorisant l'Autriche à imposer l'utilisation - du symbole supplémentaire représentant une poubelle barrée d'une croix concernant l'élimination des déchets, et - de la phrase S supplémentaire "Antidote existe; contacter Centre antipoison", qui concerne les mesures à prendre en cas d'accident. Les deux dérogations sont valables pour la durée du 1er janvier 1999 au 31 décembre 2000. - Adjonction d'un paragraphe 6 à l'article 23 de la directive, autorisant la Suède à imposer l'utilisation - de la phrase R complémentaire "R-322" pour les substances classées en Suède comme "modérément nocives", et - de la phrase R complémentaire "R-340" pour les substances classées comme cancérogènes de la catégorie 3, en lieu et place de la phrase R-40. Ces deux dérogations sont, elles aussi, valables pour la durée du 1er janvier 1999 au 31 décembre 2000. 3 Justification En attendant la fin du réexamen des questions concernant certains éléments d'étiquetage non compris dans la directive 67/548/CEE, il est nécessaire de permettre à l'Autriche et à la Suède de continuer à imposer l'utilisation de ces éléments. La prolongation de la période de réexamen est limitée à deux ans, soit du 1er janvier 1999 au 31 décembre 2000. Subsidiarité L'Autriche et la Suède ne peuvent pas proroger de leur propre initiative les dérogations à l'article 23, paragraphe 2 de la directive 67/548/CEE. Cela ne peut se faire que par une directive du Parlement européen et du Conseil modifiant l'article 23, paragraphe 2, proposée par la Commission. Consultations Le groupe de travail de la Commission "Classification et étiquetage des substances dangereuses - Effets sur la santé", qui comporte des experts des États membres, de la Norvège, de l'industrie et des syndicats européens a examiné largement les questions relatives à l'étiquetage qui restent à régler. Il accorde une grande priorité à la poursuite du réexamen de ces questions. H Proposition de DIRECTIVE DU PARLEMENT EUROPÉEN ET DU CONSEIL modifiant la directive 67/548/CEE du Conseil en ce qui concerne l'étiquetage de certaines substances dangereuses en Autriche et en Suède (Texte présentant de l'intérêt pour TEEE) LE PARLEMENT EUROPÉEN ET LE CONSEIL DE L'UNION EUROPÉENNE, vu le traité instituant la Communauté européenne, et notamment son article 100A, vu la proposition de la Commission1, vu l'avis du Comité économique et social2, statuant conformément à la procédure établie à l'article 189B du traité3, (1 ) (2) (3) la classification, considérant que la directive 67/548/CEE du Conseil, du 27 juin 1997 concernant le rapprochement des dispositions législatives, réglementaires et administratives l'étiquetage des substances l'emballage et relatives à dangereuses4, modifiée en dernier la la directive 97/69/CE de lieu par Commission5, prévoit dans son article 30 que les États membres ne peuvent interdire, restreindre ou entraver la mise sur le marché de substances si celles-ci répondent aux exigences de la directive; considérant que ladite directive prévoit, dans son article 23 paragraphe 2 point c), que tout emballage d'une substance doit porter les symboles de danger, indiqués à l'annexe II; que la directive prévoit, dans son article 23 paragraphe 2 point e), que tout emballage d'une substance doit porter les phrases type indiquant les conseils de prudence concernant l'emploi de la substance (phrases S); que ces phrases S doivent être libellées conformément aux indications de l'annexe IV de ladite directive; considérant que l'article 69 de Facte d'adhésion de l'Autriche, de la Finlande et de la Suède, prévoit que l'article 30 de la directive 67/548/CEE en liaison avec son article 23 paragraphe 2, n'est pas applicable à l'Autriche avant le 1er janvier 1999, dans l'utilisation d'étiquettes comportant des symboles supplémentaires ne figurant pas dans l'annexe 11 et d'étiquettes comportant des phrases S supplémentaires ne figurant dans l'annexe IV de la directive, en ce qui concerne les contre-mesures en cas d'accident, et prévoient que ces dispositions seront réexaminées conformément aux procédures communautaires avant le 31 décembre 1998; l'Autriche peut exiger la mesure où 1 2 3 4 5 JO 196 du 16. 8. 1967, p. 1. JOL 343 du 13. 12. 1997, p. 19. ^T (4) (5) (6) (7) (8) (9) cor:sidérant que lu directive prévoit dans son article 23 paragraphe 2 poini d), que tout emballage d'une substance doit porter les phrases type indiquant les risques particuliers dérivant des dangers de l'utilisation de la substance (phrases R); que ces phrases R doivent être libellées conformément aux indications qui figurent dans l'annexe III de la directive; considérant que l'article 112 de l'acte d'adhésion de F Autriche, de la Finlande et de la Suède prévoit que l'article 30 de ia directive 67/548/CEE en liaison avec son article 23 paragraphe 2 point d), n'est pas applicable à la Suède avant le 1er janvier 1999, dans la mesure où la Suède peut exiger l'utilisation des phrases R supplémentaires "R-332" et "R-34C" non énumérées dans l'annexe il! de la directive, et prévoient que ces dispositions seront réexaminées. conformément aux procédures communautaires avant lé 31 décembre 1998; considérant que. la directive 98/XXX/CE du Parlement européen et du Conseil du 1998 concernant le rapprochement des dispositions législatives, réglementai res et administratives des Etats membres relative à la classification, l'emballage et l'étiquetage des préparations dangereuses6 prévoit certaines conditions spécifiques d'application de la directive en ce qui concerne notamment les symboles, ptoses R et phrases S supplémentaires pour l'Autriche et la Suède afin de tenir compte du niveau de leurs normes en matière de protection de la santé et de protection de l'environnement; que ces conditions spécifiques sont limitées à la période de deux ans allant du 1er janvier 1999 au 31 décembre 2000; qu'il conviendrait, au cours de cette période, de rechercher la cohérence des conditions de mise sur le marché des substances et préparations dangereuses; considérant que des progrès scientifiques et techniques sont prévisibles dans le cadre des négociations internationales sur l'harmonisation de la classification des substances dangereuses en ce qui concerne la phrase R-322; qu'à la lumière des négociations internationales en cours sur l'étiquetage des substances dangereuses, les experts des Etats membres sont convenus que la révision en profondeur de la législation communautaire en vigueur concernant la phrase R-340 constitue une priorité immédiate; considérant que la législation communautaire devra être révisée à la lumière du résultat des négociations sur r harmonisation internationale de la classification et de l'étiquetage de substances dangereuses; que ces négociations déboucheront vraisemblablement sur un rapprochement des normes en la matière dans l'ensemble de la Communauté; considérant que ia résolution (90/C329/03) du Conseil et des représentants des gouvernements des Etats membres, sein du Conseil, du 3 décembre 1990, relative à l'amélioration de la prévention et du traitement des intoxications aiguës chez l'homme7 demande une harmonisation des modes de collecte des données de toxicologie clinique pour l'ensemble des centres anti poison de la Communauté afin de faciliter le développement d'une politique de prévention des risques toxiques; qu'à cette fin les autorités compétentes, en réunis au 6 7 1998, p. JOL JOC 329 du 31. 12. 1990, p. 6. (10) (11) (12) collaboration avec la Commission, feront établir et diffuser aux centres anti poison et, le cas échéant, à d'autres services compétents, des informations relatives à la disponibilité des antidotes; considérant qu'un symbole indiquant que les résidus de certaines substances dangereuses devraient être collectés séparément des autres déchets permettrait de réduire substances dangereuses dans l'environnement en incitant la population à recourir davantage aux systèmes de collecte de déchets spéciaux; qu'en l'absence de certains éléments, l'examen de la nécessité d'un tel symbole exigera encore un certain temps; risque de dissémination des le considérant que la révision de la législation communautaire en ce qui concerne les dispositions dans l'acte d'adhésion de l'Autriche, de la Finlande et de la Suède relatives aux le 31 décembre 1998; substances dangereuses ne peut être achevée pour considérant que la révision des dispositions visées par la présente directive se poursuivra au cours de la période de dérogation prévue, conformément aux procédures communautaires; qu'à l'issue de cette période, sans préjudice des conclusions de cette révision, l'acquis communautaire sera applicable à l'Autriche et à la Suède dans les mêmes conditions que dans les autres États membres; (13) considérant que la législation communautaire peut prévoir des dérogations pour des périodes limitées en faveur de certains États membres en raison de la spécificité de leur situation, ONT ARRÊTÉ LA PRÉSENTE DIRECTIVE: Article premier Les paragraphes suivants sont ajoutés à l'article 23 de la directive 67/548/CEE: "5. L'Autriche peut 31 décembre 2000: exiger l'utilisation, du 1er janvier 1999 au - du symbole supplémentaire représentant une poubelle barrée d'une croix et relatif à l'élimination des déchets, qui ne figure pas à l'annexe II, et - la phrase S supplémentaire "Existence d'un antidote, le personnel médical doit contacter le centre anti-poison" qui concerne les contre-mesures en cas d'accident et ne figure pas à l'annexe IV 6. La Suède peut exiger, du 1er janvier 1999 au 31 décembre 2000, l'utilisation des phrases R supplémentaires suivantes, qui ne figurent pas dans l'annexe III: - la phrase R-322 pour les substances qui présentent des effets toxiques aigus non couverts par les critères de classification de l'annexe VI (catégorie suédoise "modérément nocif), et 1 - la phrase R-340 pour cancérogènes, catégorie 3, à la place de la phrase R-40". les substances classées parmi les agents Article 2 Les États membres mettent en vigueur les dipositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour se conformer à la présente directive au plus tard le 31 décembre 1998. Ils en informent immédiatement la Commission. Lorsque les États membres adoptent ces dispositions, celles-ci contiennent une référence à la présente directive ou sont accompagnées d'une telle référence lors de leur publication officielle. Les modalités de cette référence sont arrêtées par les États membres. Les États membres sont destinataires de la présente directive. Article 3 Fait à Bruxelles, le Par le Parlement européen Par le Conseil Le Président Le Président g ISSN 0254-1491 COM(98> 561 final DOCUMENTS FR 14 15 07 10 N° de catalogue : CB-CO-98-568-FR-C ISBN 92-78-39652-4 Office des publications officielles des Communautés européennes L-2985 Luxembourg 0


title: Reglamento (CE) n° 2359/98 de la Comisión de 30 de octubre de 1998 por el que se fijan los importes de las ayudas para el suministro a las Azores y Madeira de productos del sector del arroz de origen comunitario

eurovoc_concepts:
Azores
EU aid
EU production
Madeira
rice
supply

formats: pdf print

text: L 293/26 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 31. 10. 98 REGLAMENTO (CE) No 2359/98 DE LA COMISI(cid:222)N de 30 de octubre de 1998 por el que se fijan los importes de las ayudas para el suministro a las Azores y Madeira de productos del sector del arroz de origen comunitario LA COMISI(cid:222)N DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CEE) no 1600/92 del Consejo, de 15 de junio de 1992, sobre medidas espec(cid:146)ficas en favor de las Azores y Madeira relativas a determinados productos agrarios (1), modificado en (cid:156)ltimo lugar por el Reglamento (CE) no 562/98 (2), y, en particular, su art(cid:146)culo 10, Considerando que, seg(cid:156)n lo dispuesto en el art(cid:146)culo 10 del Reglamento (CEE) no 1600/92, la satisfacci(cid:155)n de las necesidades de arroz de las Azores y de Madeira est(cid:145) garantizada en cuanto a cantidades, precios y calidad por la movilizaci(cid:155)n de arroz de origen comunitario, en condi- ciones de comercializaci(cid:155)n equivalentes a la exenci(cid:155)n de la exacci(cid:155)n reguladora, lo que supone la concesi(cid:155)n de una ayuda para los suministros de origen comunitario; que dicha ayuda debe ser fijada atendiendo especialmente a los costes de las diferentes fuentes de abastecimiento y, en particular, a los precios practicados en la exportaci(cid:155)n a terceros pa(cid:146)ses; Considerando que el Reglamento (CEE) no 1696/92 de la Comisi(cid:155)n (3), modificado en (cid:156)ltimo lugar por el Regla- mento (CEE) no 2596/93 (4), establece las disposiciones comunes de aplicaci(cid:155)n del r(cid:130)gimen de abastecimiento espec(cid:146)fico de determinados productos agrarios de las Azores y de Madeira, entre los que se encuentra el arroz; que el Reglamento (CEE) no 1983/92 de la Comisi(cid:155)n, de 16 de julio de 1992, por el que se establecen las disposi- ciones de aplicaci(cid:155)n del r(cid:130)gimen espec(cid:146)fico para el abaste- cimiento de productos del sector del arroz a las Azores y Madeira y el plan de previsiones de abastecimiento (5), modificado en (cid:156)ltimo lugar por el Reglamento (CE) no 1683/94 (6), estableci(cid:155) disposiciones complementarias o excepciones a las disposiciones del Reglamento anterior- mente citado; Considerando que los tipos representativos de mercado definidos en el art(cid:146)culo 1 del Reglamento (CEE) no 3813/ 92 del Consejo (7), modificado en (cid:156)ltimo lugar por el Reglamento (CE) no 150/95 (8), se utilizan para convertir el importe expresado en las monedas de los terceros pa(cid:146)ses y sirven de base para la determinaci(cid:155)n de los tipos de conversi(cid:155)n agraria de las monedas de los Estados miem- bros; que las disposiciones de aplicaci(cid:155)n y de determina- ci(cid:155)n de tales conversiones se establecen en el Reglamento (CEE) no 1068/93 de la Comisi(cid:155)n (9), modificado en (cid:156)ltimo lugar por el Reglamento (CE) no 961/98 (10); Considerando que la aplicaci(cid:155)n de estas disposiciones a la situaci(cid:155)n actual de los mercados en el sector del arroz y, especialmente, a las cotizaciones o precios de dichos productos en la parte europea de la Comunidad y en el mercado mundial, lleva a fijar la ayuda al abastecimiento de las Azores y de Madeira en los importes que figuran en el Anexo; Considerando que las medidas previstas en el presente Reglamento se ajustan al dictamen del Comit(cid:130) de gesti(cid:155)n de los cereales, HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Art(cid:146)culo 1 En aplicaci(cid:155)n del art(cid:146)culo 10 del Reglamento (CEE) no 1600/92, quedan fijados en el Anexo del presente Regla- mento los importes de las ayudas para el suministro de arroz de origen comunitario en el marco del r(cid:130)gimen espec(cid:146)fico de abastecimiento de las Azores y de Madeira. Art(cid:146)culo 2 El presente Reglamento entrar(cid:145) en vigor el 1 de noviembre de 1998. El presente Reglamento ser(cid:145) obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 30 de octubre de 1998. Por la Comisi(cid:155)n Franz FISCHLER Miembro de la Comisi(cid:155)n (1) DO L 173 de 27. 6. 1992, p. 1. (2) DO L 76 de 13. 3. 1998, p. 6. (3) DO L 179 de 1. 7. 1992, p. 6. (4) DO L 238 de 23. 9. 1993, p. 24. (5) DO L 198 de 17. 7. 1992, p. 37. (6) DO L 178 de 12. 7. 1994, p. 53. (7) DO L 387 de 31. 12. 1992, p. 1. (8) DO L 22 de 31. 1. 1995, p. 1. (9) DO L 108 de 1. 5. 1993, p. 106. (10) DO L 135 de 8. 5. 1998, p. 5. 31. 10. 98 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 293/27 ANEXO del Reglamento de la Comisi(cid:155)n, de 30 de octubre de 1998, por el que se fijan los importes de las ayudas para el suministro a las Azores y Madeira de productos del sector del arroz de origen comunitario Producto (c(cid:155)digo NC) Arroz elaborado (1006 30) (en ecus/tonelada) Importe de la ayuda Destino Azores Madeira 140,00 140,00


title: Verordening (EG) nr. 2363/98 van de Commissie van 30 oktober 1998 tot vaststelling ven het maximumbedrag van de steun voor boterconcentraat voor de 191e bijzondere inschrijving die wordt gehouden in het kader van de permanente verkoop bij inschrijving als bedoeld in Verordening (EEG) nr. 429/90

eurovoc_concepts:
EU aid
award of contract
butter
concentrated product

text: L 293/46 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 31. 10. 98 VERORDENING (EG) Nr. 2363/98 VAN DE COMMISSIE van 30 oktober 1998 tot vaststelling van het maximumbedrag van de steun voor boterconcentraat voor de 191e bijzondere inschrijving die wordt gehouden in het kader van de perma- nente verkoop bij inschrijving als bedoeld in Verordening (EEG) nr. 429/90 DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 804/68 van de Raad van 27 juni 1968 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1587/96 (2), en met name op artikel 7 bis, lid 3, Overwegende dat de interventiebureaus overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 429/90 van de Commissie van 20 februari 1990 betreffende de toekenning, via openbare inschrijving, van steun voor boterconcentraat voor recht- laatstelijk streekse consumptie in de Gemeenschap (3), gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 417/98 (4), een perma- nente verkoop bij inschrijving houden voor de toeken- ning van steun voor boterconcentraat; dat in artikel 6 van die verordening is bepaald dat, rekening houdend met de voor elke bijzondere inschrijving ontvangen offertes, voor boterconcentraat met een botervetgehalte van ten minste 96 % een maximumbedrag voor de steun wordt vastge- steld of wordt besloten om aan de inschrijving geen gevolg te geven; dat de bestemmingszekerheid dienover- eenkomstig moet worden vastgesteld; Overwegende dat het aanbeveling verdient met inachtne- ming van de ontvangen aanbiedingen het maximumbe- drag van de steun op de hiernavolgende hoogte vast te stellen en dienovereenkomstig de bestemmingszekerheid te bepalen; Overwegende dat de in deze verordening vervatte maatre- gelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comit(cid:130) van beheer voor melk en zuivelproducten, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Voor de 191e bijzondere inschrijving die wordt gehouden in het kader van de permanente verkoop bij inschrijving als bedoeld in Verordening (EEG) nr. 429/90 worden het maximumbedrag van de steun en de bestemmingszeker- heid als volgt vastgesteld: — maximumbedrag van de steun: — bestemmingszekerheid: 134 ECU/100 kg, 148 ECU/100 kg. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op 31 oktober 1998. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 30 oktober 1998. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 148 van 28. 6. 1968, blz. 13. (2) PB L 206 van 16. 8. 1996, blz. 21. (3) PB L 45 van 21. 2. 1990, blz. 8. (4) PB L 52 van 21. 2. 1998, blz. 18


title: INTERROGAZIONE SCRITTA n. 3357/98 dell'on. Georges BERTHU alla Commissione. Trasferimento delle riserve auree dalle banche centrali nazionali alla BCE

eurovoc_concepts:
European Central Bank
European System of Central Banks
capital transfer
central bank
foreign-exchange reserves
gold
reserves
third stage of EMU

text: 15. 10. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 297/67 Risposta data dal sig. Bangemann in nome della Commissione (21 dicembre 1998) La Commissione sta raccogliendo le informazioni necessarie per poter rispondere al quesito. Essa non mancherà di comunicare il risultato delle sue ricerche non appena possibile. (1999/C 297/088) INTERROGAZIONE SCRITTA P-3357/98 di Georges Berthu (NI) alla Commissione (30 ottobre 1998) Oggetto: Trasferimento delle riserve auree dalle banche centrali nazionali alla BCE Il 21 ottobre 1998, allorché si esaminava in plenaria la relazione sulle riserve in valuta estera nella terza fase dell’UEM, ho chiesto al Commissario de Silguy se le riserve auree attualmente detenute presso le banche centrali nazionali saranno, in toto o in parte, trasferite fisicamente a Francoforte. Finora le diverse dichiarazioni fatte a livello europeo permangono ambigue su questo punto. Non avendo ricevuto risposta al quesito durante la discussione, potrebbe la Commissione fornire una risposta formale al riguardo? Risposta data dal sig. de Silguy in nome della Commissione (15 dicembre 1998) Ai sensi dell’articolo 3 dello statuto del Sistema europeo di banche centrali (SEBC) e della Banca centrale europea (BCE), le riserve ufficiali in valuta estera degli Stati membri sono custodite e gestite dal SEBC. L’articolo 30 del medesimo statuto precisa le condizioni alle quali le Banche centrali nazionali conferiranno alla BCE le attività di riserva in valuta. Stabilisce inoltre che la BCE ha pieno diritto di custodire e gestire le riserve in valuta ad essa trasferite e di utilizzarle ai fini stabiliti dallo statuto. In ogni caso non è previsto nessun trasferimento materiale di riserve d’oro dalla Banche centrali nazionali alla BCE. (1999/C 297/089) INTERROGAZIONE SCRITTA P-3358/98 di Manuel Escolá Hernando (ARE) alla Commissione (4 novembre 1998) Oggetto: Progetto di approvvigionamento idrico per Saragozza e il suo circondario La comunità autonoma dell’Aragona prevede la realizzazione di un’opera su vasta scala denominata «Progetto di approvvigionamento idrico per Saragozza e il suo circondario». Il progetto, già approvato e considerato il più importante fra quelli sovvenzionati dal Fondo di coesione nello Stato spagnolo, mira a fornire un servizio idrico di qualità alla città di Saragozza e a circa 50 comuni del circondario. Per la realizzazione del progetto si prevede un costo totale di 22 mila milioni di pesetas. Oltre la metà dell’importo (circa 12 mila milioni di pesetas) sarà a carico dell’Unione europea. Ciò consentirà di realizzare un’opera di canalizzazione di oltre 100 chilometri, dalla chiusa di Yesa fino alla città di Saragozza e al suo circondario. Vista l’importanza della sovvenzione comunitaria e considerando altresì che il principale problema consiste nella mancanza di tempo, dato che, per ottenere la suddetta sovvenzione, l’opera deve essere aggiudicata entro il 31 dicembre 1999. La Commissione è a conoscenza dello stato di avanzamento dell’opera in questione?


title: Kommissionens forordning (EF) nr. 2353/98 af 30. oktober 1998 om ændring af forordning (EØF) nr. 391/92 om fastsættelse af støtten for levering af kornprodukter med oprindelse i Fællesskabet til de oversøiske franske departementer

eurovoc_concepts:
EU aid
EU production
French overseas department and region
cereals
supply

text: 31. 10. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 293/13 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 2353/98 af 30. oktober 1998 om ændring af forordning (EØF) nr. 391/92 om fastsættelse af støtten for levering af kornprodukter med oprindelse i Fællesskabet til de oversøiske franske departe- menter KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR — under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til R(cid:134)dets forordning (EØF) nr. 3763/91 af 16. december 1991 om særlige foranstaltninger for visse landbrugsprodukter til fordel for de oversøiske franske departementer (1), senest ændret ved forordning (EF) nr. 2598/95 (2), særlig artikel 2, stk. 6, og ud fra følgende betragtninger: Ved Kommissionens forordning (EØF) nr. 391/92 (3), senest ændret ved forordning (EF) nr. 1854/98 (4), fast- sættes støtten for levering af kornprodukter til de oversø- iske franske departementer (OD); under hensyn til ændringerne i priser og noteringer i den europæiske del af Fællesskabet og p(cid:134) verdensmarkedet bør støtten til forsyningerne til OD fastsættes p(cid:134) ny som anført i bilaget; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomit(cid:130)en for Korn — UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 Bilaget erstattes af bilaget til denne forordning. til den ændrede forordning (EØF) nr. 391/92 Artikel 2 Denne forordning træder i kraft den 1. november 1998. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 30. oktober 1998. P(cid:134) Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 356 af 24. 12. 1991, s. 1. (2) EFT L 267 af 9. 11. 1995, s. 1. (3) EFT L 43 af 19. 2. 1992, s. 23. (4) EFT L 241 af 29. 8. 1998, s. 9. L 293/14 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 31. 10. 98 BILAG til Kommissionens forordning af 30. oktober 1998 om ændring af forordning (EØF) nr. 391/92 om fastsættelse af støtten for levering af kornprodukter med oprindelse i Fællesskabet til de oversøiske franske departementer Produkt (KN-kode) Blød hvede (1001 90 99) Byg (1003 00 90) Majs (1005 90 00) H(cid:134)rd hvede (1001 10 00) (ECU/ton) Støttebeløb Destination Guadeloupe Martinique Fransk Guyana R(cid:130)union 31,00 31,00 31,00 34,00 66,00 66,00 66,00 69,00 50,00 50,00 50,00 53,00 12,00 12,00 12,00 16,00