title: 98/693/EG: Beschikking van de Commissie van 1 juli 1998 betreffende de Spaanse steunregeling "Plan Renove Industrial" (augustus 1994-december 1996) voor de aanschaf van bedrijfsvoertuigen (kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 2048) (Slechts de tekst in de Spaanse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst)

eurovoc_concepts:
Spain
State aid
commercial vehicle
control of State aid
interest rate subsidy
purchase

text: 5. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 329/23 II (Besluiten waarvan de publicatie niet voorwaarde is voor de toepassing) COMMISSIE BESCHIKKING VAN DE COMMISSIE van 1 juli 1998 betreffende de Spaanse steunregeling „Plan Renove Industrial” (augustus 1994-december 1996) voor de aanschaf van bedr¶fsvoertuigen (kennisgeving geschied onder nummer C(1998) 2048) (Slechts de tekst in de Spaanse taal is authentiek) (Voor de EER relevante tekst) (98/693/EG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 93, lid 2, eerste alinea, Na belanghebbenden overeenkomstig het genoemde artikel te hebben aangemaand hun opmerkingen te maken (1), Overwegende hetgeen volgt: Commissie op 20 februari 1996 aanvullende inlichtingen, die b¶ brief van 14 maart 1996, geregistreerd op 18 maart 1996, z¶n ontvangen. De regeling is gebaseerd op een overeenkomst tussen het ICO („Instituto de Cr(cid:130)dito Official”) en het ministerie van Industrie en Energie van 27 september 1994. Het ICO kreeg daarb¶ tot taak met financi(cid:137)le instellingen bemid- delingscontracten te sluiten, waardoor deze de regeling kunnen uitvoeren en daarvoor later door het ICO worden vergoed. I Op 9 februari 1995 verzond de Commissie een verzoek om inlichtingen, op 4 april 1995 gevolgd door een rappel, over een zaak waarvan de Commissie het bestaan uit de pers had vernomen. Het betreft een steunregeling voor de aanschaf van bedr¶fsvoertuigen, het „Plan Renove Indu- strial”, ten gunste van natuurl¶ke personen, KMO’s, regio- nale of lokale overheden en plaatsel¶ke openbare dien- sten, waarb¶ kredieten voor de aanschaf van bedr¶fsvoer- tuigen worden verleend en die tot doel heeft het bedr¶fs- voertuigenpark in Spanje te vernieuwen. Het directoraat- generaal Vervoer ontving eerst op 7 april 1995 het van 6 maart 1995 daterende antwoord van Spanje. Een nieuw verzoek om inlichtingen van 6 juli 1995 werd door Spanje vroeg de op 26 juli 1995 beantwoord. Tenslotte De steun bestaat uit een rentesubsidie van maximaal v¶f procentpunten van de kredieten die voor de aankoop of de huurkoop van bedr¶fsvoertuigen z¶n verleend. Deze kredieten kunnen tot 70 % van de totale waarde van het nieuwe motorvoertuig (exclusief BTW) dekken en hebben een loopt¶d van vier jaar, zonder aflossingsvr¶e periode, terw¶l de waarborgen een zaak z¶n die de begunstigde en de financi(cid:137)le instelling onderling regelen. Het beginbudget bedroeg ongeveer 9 000 miljoen ESP (53,8 miljoen ECU) (2), gezien het feit dat voor het ICO een kredietl¶n van 100 000 miljoen ESP (598,1 miljoen ECU) was geopend en de maximale subsidie 93 196 ESP (557 ECU) per geleend miljoen (5 981 ECU) bedroeg (geactualiseerde waarde van een rentesubsidie van v¶f (1) PB C 266 van 13. 9. 1996, blz. 10. (2) Wisselkoers op 11 mei 1998: 1 ECU=167,182 ESP. L 329/24 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 5. 12. 98 procentpunt voor een lening van 1 miljoen ESP gedu- rende vier jaar). Uitgaande van deze limiet kan men ook berekenen dat de maximale subsidie overeenkomt met ongeveer 6,5 % van de totale pr¶s van een voertuig (9,3 % van 70 %) exclusief BTW. De subsidie is bestemd voor de aanschaf van v¶f catego- rie(cid:137)n voertuigen: (A) opleggers en vrachtwagens van meer dan 30 ton, (B) bedr¶fsvoertuigen van 12 tot 30 ton, (C) bedr¶fsvoertuigen van 3,5 tot 12 ton, (D) van personenwa- gens afgeleide auto’s, bestelwagens en bedr¶fswagens tot 3,5 ton en (E) bussen en touringcars. Ongeveer 60 % van de gesubsidieerde voertuigen behoort tot de categorie(cid:137)n B, C en D, terw¶l 30 % tot categorie A en 10 % tot categorie E behoort. Oorspronkel¶k gold de regeling voor de periode augustus 1994 - december 1995, maar z¶ werd verlengd tot eind 1996, aangezien eind 1995 slechts 33 % van de beschik- bare kredietl¶n was besteed. Ondertussen heeft Spanje b¶ brief van 26 februari 1997 de Commissie officieel van een nieuw „Plan Renove” dat voor het gehele jaar 1997 van toepassing zou z¶n, in kennis gesteld. Een essenti(cid:137)le voorwaarde voor het verkr¶gen van subsidie is gelegen in de verplichting een motorvoertuig met gel¶kwaardige capaciteit dat sinds meer dan tien jaar geregistreerd is (zeven jaar voor trekkende motorvoer- tuigen), definitief uit het verkeer te nemen. Het bew¶s hiervan wordt afgegeven door het directoraat-generaal Verkeer („Direcci(cid:155)n General de Tr(cid:145)fico”), hetgeen impli- ceert dat het betrokken voertuig in Spanje was geregi- streerd. De overeenstemming tussen het gekochte en het uit het verkeer genomen voertuig bl¶kt uit de onder- staande tabel: Type gekocht voertuig Type voertuig dat uit het verkeer wordt genomen A: Opleggers en vrachtwagens van meer dan A of B 30 ton B: Bedrijfsvoertuigen van 12 tot 30 ton A, B of C C: Bedrijfsvoertuigen van 3,5 tot 12 ton A, B, C of D D: Van personenwagens afgeleide auto’s, A, B, C of D bestel- en bedrijfswagens tot 3,5 ton E: Bussen en touringcars E Verordening (EEG) nr. 1018/68 van de Raad van 19 juli 1968 houdende de vorming van een communautair contingent voor het goederenvervoer over de weg tussen lidstaten (3), hoewel reeds bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten bestonden. Voor de toegang tot het internationale vervoer golden communautaire contin- genten tot de vaststelling van Verordening (EEG) nr. 881/ 92 van de Raad van 26 maart 1992 betreffende de toegang tot de markt van het goederenvervoer over de weg in de Gemeenschap van of naar het grondgebied van een lidstaat of over het grondgebied van (cid:130)(cid:130)n of meer lidstaten (4) gew¶zigd b¶ de Akte van Toetreding van Oostenr¶k, Finland en Zweden. Sinds 1 januari 1993 staat de markt b¶gevolg volledig open voor concurrentie, aangezien Verordening (EEG) nr. 881/92 met ingang van die datum alle kwantitatieve beperkingen voor het inter- nationale vervoer over de weg heeft afgeschaft. Cabotage van goederenvervoer over de weg werd voor communautaire concurrentie opengesteld op 1 juli 1990, datum van inwerkingtreding van Verordening (EEG) nr. 4059/89 van de Raad van 21 december 1989 tot vaststel- ling van de voorwaarden waaronder niet in een lidstaat woonachtige vervoersondernemers aldaar tot het binnen- landse goederenvervoer over de weg worden toegelaten (5). B¶ deze verordening werden cabotagecontingenten inge- voerd. Deze verordening werd vervangen door Verordening (EEG) nr. 3118/93 van de Raad van 25 oktober 1993 tot vaststelling van de voorwaarden waaronder vervoersonder- nemers worden toegelaten tot het binnenlandse goederen- vervoer over de weg in een lidstaat waar z¶ niet gevestigd z¶n (6), gew¶zigd b¶ de thans geldende Verordening (EG) nr. 3315/94 (7), waarb¶ het cabotagevervoer per 1 juli 1998 volledig is geliberaliseerd na een overgangsperiode, waarin sedert 1 januari 1995 het aanvankel¶ke aantal commu- nautaire vergunningen (30 000) jaarl¶ks met 30 % werd verhoogd. De toegang tot de internationale markt voor het perso- nenvervoer werd geliberaliseerd b¶ Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad van 16 maart 1992 houdende gemeenschappel¶ke regels voor het internationaal vervoer touringcars en met autobussen (8), van personen met gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 11/98 (9). Deze veror- dening, die per 1 juni 1992 in werking is getreden, stelt voor elk type personenvervoerdienst de eisen voor toegang tot de markt vast. Verordening (EEG) nr. 2454/92 van de Raad van 23 juli 1992 tot vaststelling van de voorwaarden waaronder vervoersondernemers worden toegelaten tot binnenlands personenvervoer over de weg in een lidstaat waar z¶ niet gevestigd z¶n (10), gew¶zigd b¶ de Akte van Toetreding van Oostenr¶k, Finland en Zweden, voert cabotagerechten in. Krachtens deze veror- dening is het cabotagevervoer van personen over de weg, met uitzondering van de geregelde diensten, sedert 30 augustus 1992 geliberaliseerd. II De toegang tot de internationale markt voor het goede- renvervoer over de weg werd in 1969 voor communautaire concurrentie opengesteld met de inwerkingtreding van (3) PB L 175 van 23. 7. 1968, blz. 13. (4) PB L 95 van 9. 4. 1992, blz. 1. (5) PB L 390 van 30. 12. 1989, blz. 3. (6) PB L 279 van 12. 11. 1993, blz. 1. (7) PB L 350 van 31. 12. 1994, blz. 9. (8) PB L 74 van 20. 3. 1992, blz. 1. (9) PB L 4 van 8. 1. 1998, blz. 1. (10) PB L 251 van 29. 8. 1992, blz. 1. 5. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 329/25 III B¶ brief van 26 juni 1996 stelde de Commissie Spanje in kennis van haar besluit om de procedure van artikel 93, lid 2, van het Verdrag in te leiden met het verzoek z¶n opmerkingen over het besluit tot inleiding van de proce- dure in te dienen. Voorts stelde de Commissie de overige lidstaten en en andere belanghebbenden daarvan in kennis door haar brief in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekend te maken (11). In dat besluit verklaarde de Commissie dat z¶ de steunmaatregel als onwettig beschouwde en aan de verenigbaarheid van die steunmaatregel met de bepalingen van het Verdrag tw¶felde. Na de inleiding van de procedure formuleerde Spanje z¶n opmerkingen in een brief van 26 juli 1996, die b¶ de Commissie werd geregistreerd op 1 augustus 1996. Na inlichtingen van 19 een verzoek om aanvullende december 1996 verstrekte Spanje t¶dens een bilaterale vergadering, die op 14 januari 1997 is gehouden, en b¶ brief van 12 februari 1997 verdere toelichtingen. De bekendmaking geen opmerkingen van andere belanghebbenden op. in het Publicatieblad leverde Met betrekking tot de begunstigden van de steunmaat- regel merkte Spanje in z¶n brief van 12 februari 1997 op dat een groot gedeelte daarvan behoort tot de categorie „regionale of lokale overheden en plaatsel¶ke openbare diensten”. Het betreft ondernemingen die op grond van een speciale concessie openbare diensten verlenen, zoals het openbaar vervoer in steden, de brandweer en de vuil- nisophaaldienst. Daaronder vallen b¶voorbeeld onderne- mingen voor lokaal openbaar vervoer zoals „Transports de Barcelona”, „Empresa Municipal de Transportes de G¶(cid:155)n”, „Tranv(cid:146)as de C(cid:145)diz SA” en „Empresa Municipal de Transportes de Madrid”. Voor het overige z¶n de begunstigden natuurl¶ke personen of KMO’s die onder de definitie van de commu- nautaire kaderregeling inzake overheidssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen (12) en de aanbeveling van de Commissie van 3 april 1996 betreffende de definitie van de kleine en middelgrote ondernemingen (13) vallen en die voor rekening van derden of ook voor eigen reke- ning vervoerdiensten verzorgen. Voor het merendeel z¶n het zeer kleine ondernemingen met (cid:130)(cid:130)n vrachtauto of autobus, die goederen en reizigers over de weg vervoeren. Deze b¶zonderheden werden in de brief van 12 februari 1997 verstrekt. Aangezien het evenwel, b¶ gebrek aan gecomputeriseerde verwerking van de in het kader van het „Plan Renove” verleende steun, moeil¶k is zich van de 12 591 begunstigden van deze steunmaatregel een nauw- keurig beeld te vormen, verkreeg Spanje deze informatie uit een analyse van een steekproef betreffende 46 % van de voertuigen van categorie A en 67,1 % van categorie E, die gezien hun grootte het meest in aanmerking komen om aan het intracommunautaire handelsverkeer deel te nemen. Op grond hiervan meldde Spanje dat 80,8 % van de begunstigden van de steunmaatregel zeer kleine onder- (11) Zie voetnoot 1. (12) PB C 213 van 19. 8. 1992, blz. 2, en PB C 213 van 23. 7. 1996, blz. 4. (13) PB L 107 van 30. 4. 1996, blz. 4. nemingen z¶n die over (cid:130)(cid:130)n enkele vergunning voor wegvervoer beschikken, 16,2 % ondernemingen die twee tot v¶f vergunningen hebben, 2,4 % ondernemingen die zes tot 20 vergunningen hebben en slechts ongeveer 0,1 % van de begunstigde ondernemingen groot genoeg is om meer dan 20 vergunningen te hebben. In de opmerkingen op de instelling van de procedure betoogde Spanje voorts dat gezien de vertraging b¶ het onderzoek van de steunregeling en de t¶d die tussen de verzoeken om inlichtingen van de Commissie is verstreken, redel¶kerw¶ze ervan kon worden uitgegaan dat er van steunmaatregelen geen sprake was of dat deze met het Verdrag verenigbaar waren. In dit verband beriep Spanje zich op de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, met name de arresten van 20 maart 1984 in zaak C-84/82 (Duitsland/ Commissie) (14) en van 21 maart 1991 in zaak C-303/88 (Itali(cid:137)/Commissie) (15). Op de vergadering van 14 januari 1997 deelde Spanje de Commissie mee dat de regeling eind 1996 de volgende resultaten had opgeleverd: 12 591 uitgevoerde transacties, 14 295 gesubsidieerde voertuigen en een besteed bedrag van 7 976 miljoen ESP (47,7 miljoen ECU). In de brief van 12 februari 1997 betoogt Spanje dat, wat de subsidies voor voertuigen van de categorie(cid:137)n B, C en D betreft, het risico van concurrentievervalsing gering is aangezien dergel¶ke voertuigen normalerw¶ze worden gebruikt voor activiteiten die niet voor internationale concurrentie z¶n opengesteld, en dat b¶gevolg het handelsverkeer niet aanzienl¶k kan worden be(cid:139)nvloed. daardoor lidstaten tussen de Met betrekking tot de uit een oplegger bestaande vracht- wagencombinaties en vrachtwagens van meer dan 30 ton (A) en met betrekking tot de bussen en touringcars (E) wees Spanje in de bovengenoemde brief erop dat het gaat om voertuigen voor wegvervoer dat openstaat voor concurrentie. In 1995 werden slechts 4 288 voertuigen van categorie A gesubsidieerd, terw¶l voor dit voertuig- type 167 353 vergunningen werden verleend; voor bussen en touringcars bedroegen deze c¶fers in 1995 respectie- vel¶k 1 459 en 28 012. In z¶n brief van 26 juli 1996 onderstreepte Spanje dat de invoering van het „Plan Renove” niet tot een capaciteits- toename in de sector heeft geleid, aangezien het onmo- gel¶k is om het uit het verkeer genomen voertuig opnieuw in de handel te brengen en er een vr¶wel volle- verkeer dige overeenstemming tussen het uit het genomen en het nieuwe Spanje voertuig bestaat. verklaarde op de vergadering van 14 januari 1997 voorts dat geen steun wordt verleend zolang geen document is overgelegd waaruit officieel bl¶kt dat het voertuig defini- tief uit het verkeer is genomen. Dat bew¶s wordt gevormd door de vergunning voor het voertuig, zodat het onmo- gel¶k opnieuw in het verkeer kan worden gebracht. Die (14) Jurispr. 1984, blz. 1451. (15) Jurispr. 1991, blz. I-1433. L 329/26 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 5. 12. 98 uit het verkeer genomen voertuigen worden vervolgens gesloopt. Met betrekking tot de gel¶kwaardigheid van de capaciteit tussen de uit het verkeer genomen voertuigen en de vervangingsvoertuigen erkende Spanje evenwel in z¶n brief van 26 juli 1996 dat in 15,7 % van de gevallen die capaciteit niet gel¶kwaardig was. In 3,4 % van de gevallen was het vervangingsvoertuig namel¶k van een lagere categorie, terw¶l in 12,3 % van de gevallen (dat wil zeggen 1 758 voertuigen op een totaal van 14 295 gesubsi- dieerde voertuigen) het nieuwe voertuig van een hogere categorie was. B¶ het instellen van de procedure van artikel 93 waar- schuwde de Commissie voor het gevaar van discriminatie, daar namel¶k wordt ge(cid:137)ist dat, om op de betrokken steun recht te hebben, het uit het verkeer nemen wordt bewezen door middel van een door het directoraat-gene- raal Verkeer („Direcci(cid:155)n General de Tr(cid:145)fico”) opgesteld document, waarin wordt verklaard dat het betrokken voer- tuig uit het verkeer is genomen, hetgeen impliceert dat het uit het verkeer genomen voertuig in Spanje moet z¶n geregistreerd. Spanje betoogde evenwel in z¶n brief van 26 juli 1996 dat niet wordt ge(cid:137)ist dat het uit het verkeer genomen voertuig eigendom van de begunstigde is, waardoor niet in Spanje gevestigde vervoerders voor de steun in aanmerking kunnen komen, mits z¶ een overeenkomst sluiten met een in Spanje gevestigde vervoerder die zich met het slopen van het oude voertuig belast, zodat de subsidie aan de buitenlandse vervoerder kan worden verleend. Hoewel het voertuig in Spanje geregistreerd moet bl¶ven, kan een niet in dat land gevestigde vervoerder b¶gevolg op indi- recte w¶ze de steun ontvangen. Volgens Spanje is de begunstigde overigens niet verplicht het nieuwe voertuig in Spanje te kopen, h¶ dient alleen de aankoop met inschakeling van (cid:130)(cid:130)n van de b¶ het „Plan Renove” betrokken instellingen te financieren. Een derge- l¶ke voorwaarde kan dan ook geen discriminatieprobleem veroorzaken, aangezien het aantal meewerkende instel- lingen (niet alleen banken, maar ook internationale finan- cieringsdiensten van merken zoals Scania of Iveco) zeer hoog is en deze instellingen in alle Europese landen en niet alleen in Spanje z¶n gevestigd. Spanje wees evenwel op het feit dat buitenlandse vervoer- ders nooit van deze mogel¶kheid gebruik hebben gemaakt, omdat de voordelen van het „Plan Renove Indu- strial” geen voldoende prikkel vormen in vergel¶king met de in andere lidstaten bestaande maatregelen in welke landen de rentevoeten meestal veel lager z¶n dan in Spanje. B¶ het inleiden van de procedure van artikel 93 wees de Commissie erop dat, gezien de ruime beslissingsbevoegd- heid van het ICO, het „Plan Renove” weinig doorzichtig was en tot discriminatie kon leiden. In z¶n brief van 26 juli 1996 alsook op de vergadering van 14 januari 1997 verklaarde Spanje dat nooit gebruik is gemaakt van de mogel¶kheid om b¶ w¶ze van uitzondering leningen toe te staan die niet aan de vereiste voorwaarden voldoen, hoewel deze uitzondering tot doel heeft de voordelen van het plan ook te laten gelden voor een onderneming die aan alle voorwaarden voldoet om als KMO te worden beschouwd, maar die om uitzonderl¶ke redenen in de loop van een bepaalde periode wegens een minieme afw¶king niet langer aan een van die voorwaarden voldoet. Spanje bevestigde voorts dat het ICO over geen enkele speelruimte beschikte met betrekking tot de maximum- waarde van de toegestane subsidie, aangezien dat bedrag, 93 196 ESP (557 ECU), van tevoren in de overeenkomst was vastgelegd en dat de werkel¶k op de leningen toege- paste rentevoet overeenstemt met die welke op de inter- bancaire markt van Madrid (MIBOR) wordt gehanteerd, en dus een commerci(cid:137)le en objectieve rentevoet is. Spanje heeft herhaaldel¶k aangevoerd dat het bedrag van de subsidie lager is dan het de minimis-c¶fer dat is vast- gesteld in de reeds genoemde kaderregeling inzake over- heidssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen en in de mededeling van de Commissie betreffende de de minimis-steun (16) en dat de subsidie derhalve geen steun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag is. Spanje betoogde eveneens dat de meeste potenti(cid:137)le subsi- dieaanvragers zich alleen met vervoersactiviteiten voor eigen rekening bezighouden en dat vervoer niet hun hoofdactiviteit is, zodat de kaderregeling inzake over- heidssteun voor het MKB en de de minimis-regel van toepassing zouden moeten z¶n op aankopen van deze ondernemingen die geen vervoersondernemingen z¶n. B¶ het instellen van de procedure van artikel 93 wees de Commissie op de mogel¶kheid dat de in het kader van het „Plan Renove” verleende steun wordt gecumuleerd met krachtens de besluiten van de Commissie van 6 april 1993 (17) en 7 februari 1996 (18) verleende steun, met inbe- grip van de mogel¶kheid aan fuserende of samenwer- kende ondernemingen steun voor de aankoop van rollend materieel of voertuigen te verstrekken alsook leningen voor de vervanging van voertuigen te garanderen. In hun brief van 12 februari 1997 bevestigden de Spaanse autoriteiten dat dergel¶ke cumulatie zich niet heeft voor- gedaan in het geval van krachtens artikel 21, onder b), van het ministerieel besluit van 26 april 1993 toegekende steun voor fusie en samenwerking, aangezien die steun geen betrekking heeft op de aankoop van nieuwe voer- tuigen, maar op de aanschaf van transportmaterieel door vergunningen ondernemingen beschikken, in het kader van fusie- en samenwerkingspro- cedures. beperkte over die Artikel 28 van het ministerieel besluit voorziet in garan- ties voor leningen, leasing of handelskredieten, waaronder leningen voor de vervanging van voertuigen die meer dan acht jaar oud z¶n. De Spaanse autoriteiten wezen erop dat, hoewel een bedrag van 9 055 miljoen ESP (54,2 miljoen ECU) voor deze steunmaatregel was uitgetrokken, slechts (16) PB C 68 van 6. 3. 1996, blz. 9. (17) PB C 128 van 8. 5. 1993, blz. 6. (18) PB C 70 van 8. 3. 1996, blz. 6. 5. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 329/27 149 miljoen ESP (891 000 ECU) aan leningen voor de vervanging van voertuigen werd besteed. Deze garanties werden verstrekt door middel van een t¶del¶ke b¶drage aan onderlinge waarborgmaatschapp¶en van maximaal 9 % van de waarde van het krediet, waardoor de betrokken ondernemingen leningen tegen gunstigere voorwaarden konden kr¶gen. De Commissie verzocht eerst per faxbericht en vervolgens per brief van 19 november 1997 de Spaanse autoriteiten om nadere inlichtingen over de ondernemingen waarvan het verstrekken van vervoerdiensten niet de hoofdactivi- teit vormt en die uitsluitend op lokale markten actief z¶n, zonder het intracommunautaire handelsverkeer te be(cid:139)n- vloeden. De Spaanse autoriteiten antwoordden b¶ brieven van 27 november 1997 en 20 februari 1998, die op 3 december 1997, respectievel¶k 23 februari 1998 door het secretariaat-generaal van de Commissie werden geregi- streerd. Uit de verstrekte informatie bl¶kt dat er onder de kopers van voertuigen van categorie D enkele begun- stigden z¶n, die door de Spaanse autoriteiten kunnen worden ge(cid:139)dentificeerd, die met beperkte vergunningen werken. IV of ondernemingen Volgens artikel 92 van het Verdrag z¶n steunmaatregelen van de staten of in welke vorm ook met staatsmiddelen bekostigd, die de mededinging door begunstiging van bepaalde producties vervalsen of dreigen te vervalsen, onverenigbaar met de gemeenschappel¶ke markt, voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig be(cid:139)nvloedt. Uitgaande van deze omschr¶ving dienen drie basisele- menten te worden onderzocht, namel¶k het gebruik van overheidsmiddelen, de vervalsing van de mededinging en de be(cid:139)nvloeding van het handelsverkeer. bepaalde In het onderzochte geval is de Commissie van mening dat de steun voor de aanschaf van bedr¶fsvoertuigen uit over- heidsmiddelen wordt verleend, aangezien de subsidies afkomstig z¶n uit de begroting van het Spaanse ministerie van Industrie en Energie. De betrokken steun wordt verleend in de vorm van steun voor de aankoop van bedr¶fsvoertuigen, hetgeen betekent dat de kopers voor dergel¶ke voertuigen een lagere pr¶s betalen. Uit het oogpunt van die kopers is de maatregel bedoeld ten gunste van natuurl¶ke personen, KMO’s, regionale of lokale overheden of plaatsel¶ke openbare diensten. De subsidies leiden tot een verlaging van de normale kosten van hun bedr¶fsactiviteit die hun concurrenten wel moeten dragen. De Commissie is van mening dat de steun de financi(cid:137)le positie en de prestatiemogel¶kheden van ondernemingen die de steun ontvangen, verbetert, waardoor z¶ ten opzichte van hun concurrenten worden bevoordeeld. voor vervoerders uit concurrentie met De Commissie is van mening dat, wanneer de begun- stigden openbare of particuliere instellingen z¶n die op lokaal of regionaal niveau openbare diensten leveren die niet andere lidstaten z¶n opengesteld op basis van het Gemeen- schapsrecht (19), het handelsverkeer tussen de lidstaten niet ongunstig wordt be(cid:139)nvloed in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag. De steun wordt verleend in het kader van de levering van een openbare dienst op grond in een gereguleerde van een concessieovereenkomst markt. Gezien het gebrek aan liberalisering is er geen concurrentie met vervoerders uit andere lidstaten en dus internationale vervoerdiensten. ook geen verband met De Commissie is derhalve van mening dat de maatre- gelen van het „Plan Renove” ten gunste van lokale of regionale overheidsdiensten of lokale ondernemingen die op basis van een concessie plaatsel¶ke openbare diensten verlenen, geen staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag vormen, aangezien door dergel¶ke instel- lingen of ondernemingen verleende diensten niet op het handelsverkeer tussen lidstaten van invloed z¶n. In de gevallen waarin steun wordt verleend aan natuur- l¶ke personen of aan KMO’s die uitsluitend op lokaal of regionaal niveau in andere sectoren dan het vervoer actief z¶n, en wanneer enkel de aanschaf wordt gesubsidieerd van kleine bedr¶fsvoertuigen (categorie D) die gewoonl¶k voor zeer korte trajecten binnen dit gebied worden gebruikt, kan de steun eveneens worden geacht niet op het handelsverkeer tussen lidstaten van invloed te z¶n. Aangenomen wordt dat dit soort bedr¶fsactiviteiten uitsluitend gevolgen voor de respectieve lokale markten van de ondernemingen heeft. Het effect van deze dien- sten voor eigen rekening op de vervoermarkt is bovendien onbeduidend, omdat het geen economisch verantwoorde optie is een vervoeronderneming op basis van een contract met de dienstverlening te belasten. De Commissie is derhalve van mening dat de bedoelde steun geen staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag vormt. De overige begunstigden waarvoor het vervoer de hoofd- activiteit of alleen maar een ondergeschikte activiteit vormt, concurreren evenwel met vervoerondernemingen uit Spanje of uit andere lidstaten die niet voor de subsi- dies van het „Plan Renove” in aanmerking komen, aange- zien de liberalisering in 1990 het wegvervoer, zowel het internationale als het cabotagevervoer, voor concurrentie met ondernemingen uit andere lidstaten openstelde. vaststelling van de vervoersondernemers worden (19) Artikel 3 van Verordening (EEG) nr. 2454/92 van de Raad voorwaarden van 23 juli 1992 tot waaronder tot binnenlands personenvervoer over de weg in een lidstaat waar z¶ niet gevestigd z¶n (PB L 251 van 29. 8. 1992, blz. 1) en Verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 156 van 28. 6. 1969, blz. 1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EEG) nr. 1893/91 (PB L 169 van 29. 6. 1991, blz. 1). toegelaten L 329/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 5. 12. 98 De Commissie is van oordeel dat, hoewel er uit formeel oogpunt voor niet in Spanje gevestigde vervoerders geen enkel juridisch obstakel is om, z¶ het op indirecte w¶ze, op de subsidies van het „Plan Renove” aanspraak te maken, de regeling in de prakt¶k deze vervoerders enigs- zins discrimineert, aangezien z¶ een in Spanje geregi- streerd voertuig moeten slopen en dus eventueel sloop- rechten van Spaanse ondernemingen moeten verwerven, terw¶l deze laatste de subsidies rechtstreeks kunnen ontvangen zonder een beroep op tussenpersonen hoeven te doen. B¶gevolg kan redel¶kerw¶s worden geconcludeerd dat het verlenen van steun voor de aanschaf van bedr¶fsvoer- tuigen in het kader van het „Plan Renove” eveneens tot concurrentievervalsing leidt tussen in Spanje gevestigde vervoerders en vervoerders die in Spanje werken, maar in een andere lidstaat z¶n gevestigd. De steunmaatregelen vervalsen echter vooral de concurrentie of dreigen deze te vervalsen omdat diegenen die in het kader van het „Plan Renove” steun ontvangen, zich in een bevoorrechte positie bevinden ten opzichte van concurrenten die niet voor de steunregeling in aanmerking komen. De Commissie acht het aannemel¶k dat dankz¶ het beheer van de leningen via het ICO er geen discriminatie tussen de begunstigden kan ontstaan. Als een steunmaatregel de positie van ondernemingen in een bepaalde sector, die aan het intracommunautaire handelsverkeer deelneemt, versterkt, moet ervan worden uitgegaan dat dit handelsverkeer ongunstig wordt be(cid:139)n- vloed in de zin van artikel 92, lid l, van het Verdrag. Aangezien de met het „Plan Renove Industrial” beoogde steun de financi(cid:137)le positie van de betrokken onderne- mingen versterkt en deze meer armslag verschaft ten opzichte van hun concurrenten en dit effect zich in het intracommunautaire handelsverkeer doet gevoelen, kan dit volgens de Commissie door het verlenen van derge- l¶ke steun ongunstig worden be(cid:139)nvloed. V De Commissie is b¶gevolg van oordeel dat de steun die in het kader van het „Plan Renove” aan KMO’s wordt verleend, steun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag vormt. Daarin is bepaald dat steunmaatregelen die de vermelde eigenschappen vertonen, in beginsel onverenigbaar z¶n met de gemeenschappel¶ke markt. Artikel 77 en artikel 92, leden 2 en 3, van het Verdrag geven een opsomming van de soorten steunmaatregelen die met de gemeenschappel¶ke markt verenigbaar z¶n of kunnen z¶n. Artikel 77 van het Verdrag, dat speciaal ten behoeve van de vervoersector is opgesteld, voorziet in afw¶kingen voor steunmaatregelen van de staten met het oog op de co(cid:148)rdi- natie van het vervoer en de vergoeding voor openbare- dienstverrichtingen. Overeenkomstig dit artikel is krach- tens Verordening (EEG) nr. 11/07/70 van de Raad van 4 juni 1970 betreffende de steunmaatregelen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnen- wateren (20) laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 543/97 (21), de toekenning van steun voor de co(cid:148)rdinatie van het vervoer toegestaan. De Commissie is evenwel van mening dat de Spaanse steunregeling voor geen van de in de verordening bedoelde uitzonderingen in aanmerking kan komen, aangezien het geen maatregel betreft die voor de co(cid:148)rdinatie van het vervoer noodzakel¶k is. Het concept van een steunmaatregel die beantwoordt aan de behoeften van de co(cid:148)rdinatie van het vervoer, impli- ceert een overheidsbemoeiing in de vervoersector. Naar- mate een sector meer is geliberaliseerd, is er minder behoefte aan co(cid:148)rdinatie van de activiteiten door de lidstaten. In een geliberaliseerde transportmarkt kan de markt dan ook zelf de co(cid:148)rdinatie bewerkstelligen, binnen de perken van de voorwaarden die de lidstaten overeenkomstig het Gemeenschapsrecht, met name in artikel 75 van het Verdrag, hebben gesteld. In dit geval z¶n derhalve geen specifieke afw¶kingen voor het vervoer van toepassing. De in artikel 92, lid 2, van het Verdrag bedoelde afw¶- kingen z¶n in het onderhavige geval niet van toepassing, omdat de steunregeling niet op het bereiken van de vermelde doelstellingen is gericht. Volgens deze doelstel- lingen z¶n de steunmaatregelen verenigbaar met de gemeenschappel¶ke markt, indien het gaat om steun- maatregelen van sociale aard aan individuele verbruikers of tot herstel van de schade veroorzaakt door natuur- rampen of andere buitengewone gebeurtenissen, dan wel ter compensatie van de economische nadelen van de deling van Duitsland. lid 3, van het Verdrag kan een Krachtens artikel 92, steunmaatregel als verenigbaar met de gemeenschappe- l¶ke markt worden beschouwd. Teneinde de correcte werking van de gemeenschappel¶ke markt te waarborgen en gezien de beginselen van het Verdrag inzake mededin- ging, moeten de in dit artikel beoogde afw¶kingen b¶ het beoordelen van de steunmaatregelen strikt worden uitge- legd. Krachtens artikel 92, lid 3, onder a), komen steunmaatre- gelen ter bevordering van de economische ontwikkeling van streken waarin de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst, voor een afw¶king in aanmerking. De afw¶king kan niet relevant worden geacht voor steunregelingen zonder regionaal oogmerk — wanneer z¶ voor het gehele grond- gebied van een lidstaat gelden — en met een duidel¶ke sectorgerichte doelstelling. De Commissie is in de regel van oordeel dat steun voor de aanschaf van voertuigen in het kader van het gemeenschappel¶ke vervoerbeleid niet op grond van de regionale ontwikkeling kan worden gerechtvaardigd, gezien het mobiele karakter van het voorwerp van de subsidie. Hetzelfde geldt voor de in artikel 92, lid 3, onder c), van het Verdrag bedoelde afw¶- king met betrekking tot de regionale ontwikkeling. (20) PB L 130 van 15. 6. 1970, blz. 1. (21) PB L 84 van 26. 3. 1997, blz. 6. 5. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 329/29 Wat de in artikel 92, lid 3, onder b) en d), bedoelde afw¶kingen betreft, heeft de betrokken steunmaatregel niet tot doel de verwezenl¶king van een project van gemeenschappel¶k Europees belang te bevorderen of een ernstige verstoring in de Spaanse economie op te heffen en vertoont deze geen van de kenmerken van dit soort projecten. De steunmaatregel heeft evenmin tot doel de cultuur of de instandhouding van het culturele erfgoed te bevorderen en komt niet in aanmerking voor een van de andere afw¶kingen die op de wetgeving van de Raad z¶n gebaseerd. Artikel 92, lid 3, onder c), voorziet eveneens in een afw¶- king met betrekking tot steunmaatregelen om de ontwik- keling van bepaalde vormen van economische bedr¶vig- heid te vergemakkel¶ken, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt daardoor niet zodanig worden veranderd dat het gemeenschappel¶k belang wordt geschaad. Volgens de rechtspraak moet de steun onder meer beperkt bl¶ven tot de gevallen waarin deze noodzakel¶k is om doelstellingen te bereiken die het marktmechanisme op zichzelf niet kan bewerkstelligen (arrest van het Hof van Justitie van 17 september 1980 in Philip Morris/Commissie (22). De zaak C-730/79, Commissie concludeert dat de aangemelde staatssteun in dit geval moet worden beoordeeld in het licht van het bepaalde in artikel 92, lid 3, onder c), van het Verdrag. De Commissie heeft een aantal specifieke voorwaarden goedgekeurd voor het verlenen van steun die niet als onverenigbaar met artikel 92 van het Verdrag wordt beschouwd, de de minimis-regel. Zoals de Commissie reeds b¶ de instelling van de procedure van artikel 93 signaleerde, wordt krachtens die voorschriften aange- nomen dat bepaalde, door de lidstaten verstrekte bedragen zo gering z¶n dat de concurrentie en het handelsverkeer tussen lidstaten niet in aanzienl¶ke mate daardoor worden vervalst of bedreigd. De vervoersector is echter uitdruk- kel¶k van het toepassingsgebied van de de minimis-regel uitgesloten, omdat in die sector, die door een groot aantal kleine ondernemingen wordt gekenmerkt, betrekkel¶k geringe bedragen gevolgen voor de mededinging en voor het handelsverkeer tussen lidstaten kunnen hebben. De Commissie acht de argumenten die z¶n vermeld in verband met de toepassing van de kaderregeling inzake overheidssteun voor de kleine en middelgrote onderne- mingen en de toepassel¶kheid van de de minimis-regel op ondernemingen die vervoer voor eigen rekening verrichten, evenmin geldig. De vervoersector omvat zowel vervoeractiviteiten voor rekening van derden als vervoer- activiteiten voor eigen rekening en beide worden als onderling verwisselbaar beschouwd. Uit macro-econo- misch en uit bedr¶fstechnisch oogpunt maakt het gebruikmaken van externe bronnen voor vervoerdiensten in bepaalde omstandigheden een optimale besteding van (22) Jurispr. 1980, blz. 2671. de middelen mogel¶k en verleent het flexibiliteit aan de organisatie van het vervoer. De Commissie aanvaardt het argument dat een financi(cid:137)le prikkel ertoe kan b¶dragen bedr¶fsvoertuigen met gering technisch rendement uit een oogpunt van veiligheid of milieubescherming uit het te nemen. De betrokken lidstaat dient evenwel het positieve effect van de voorgestelde maatregelen aan te tonen. verkeer De voor aanschaffing van voertuigen verleende steun moet met name, om met de gemeenschappel¶ke markt verenigbaar te z¶n, zodanig z¶n opgezet dat, overeenkom- stig de communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu (23), de te subsidi(cid:137)ren kosten strikt beperkt z¶n tot de extra investeringskosten die noodzakel¶k z¶n voor de verwezenl¶king van de milieu- doelstellingen door het nastreven van hogere normen dan b¶ wet is vereist. Voor de veiligheidsnormen kan een soortgel¶ke redenering worden gevolgd. Een op deze kaderregeling gebaseerde maatregel mag in geen geval str¶dig z¶n met andere wettel¶ke bepalingen van de Gemeenschap of met de artikelen van het Verdrag. In de kaderregeling gaat de Commissie ervan uit dat steun die wordt verleend om de naleving van bestaande verplichte technische normen te waarborgen, niet voor subsidie in aanmerking komt, behalve b¶ bepaalde inves- teringen voor vaste activa. Dergel¶ke steunmaatregelen vervalsen de concurrentie aanzienl¶k, daar z¶ investe- ringen subsidi(cid:137)ren die om economische redenen noodza- kel¶k bl¶ken en derhalve onverm¶del¶k z¶n. Steun ter compensatie van dergel¶ke investeringen wordt niet geacht het Europees gemeenschappel¶k belang te dienen. In de eerste plaats heeft Spanje op geen enkel ogenblik de Commissie enig bew¶s geleverd van het positieve effect van de maatregel noch van het feit dat deze een stimulans inhoudt om de bestaande verplichte technische normen te overtreffen. In de tweede plaats wordt op een markt met capaciteits- overschot, zoals de sector van het wegvervoer, steun voor de aanschaf van vervoerscapaciteit en ook uitbreiding van die capaciteit — de nieuwe en de uit het verkeer genomen voertuigen z¶n wat grootte betreft immers niet echt gel¶kwaardig — in beginsel als str¶dig met het belang van de Gemeenschap beschouwd. Voor de Commissie staat het intussen vast dat de in het kader van het „Plan Renove” verleende steun tot een zekere capaci- teitstoename heeft geleid, hoewel de Commissie erkent dat het systeem van voorafgaande controles voldoende garantie verschaft dat de vervangen voertuigen definitief uit het verkeer z¶n genomen. Op het gebied van steun- verlening staat de Commissie in de regel steun toe voor nieuwe investeringen die anders niet zouden kunnen gebeuren, maar niet voor investeringen die uitsluitend een vervanging beogen (24). (23) PB C 72 van 10. 3. 1994, blz. 3. (24) Punt 18 van de van 1975 daterende mededeling van de Commissie (COM(75) 77 def. van 26 februari 1975). L 329/30 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 5. 12. 98 In de steunregeling van het „Plan Renove” wordt de subsidie evenwel berekend op basis van de pr¶s van een nieuw voertuig en met milieufactoren wordt in het geheel geen rekening gehouden. De subsidie staat in verhouding tot de pr¶s van het voertuig en niet tot het milieu- of veiligheidseffect. De Commissie heeft in haar Beschikking 98/182/EG (25) reeds beklemtoond dat een soortgel¶ke maatregel in een regeling die de versteviging van de concurrentiepositie van handelsondernemingen voor goederenvervoer over de weg beoogt, de concurrentie kan vervalsen, omdat daar- door de normale bedr¶fskosten van een onderneming worden verlaagd, terw¶l de concurrenten deze kosten in hun geheel moeten dragen. De Commissie is derhalve van oordeel dat de in artikel 92, lid 3, onder c), van het Verdrag bedoelde afw¶king in dit geval niet van toepassing is. De Spaanse autoriteiten hebben overigens dit argument niet aangevoerd en evenmin aangetoond dat de betrokken steunmaatregelen in aanmerking komen voor een van de afw¶kingen waarin het Verdrag, Verordening (EEG) nr. 1107/70 of enige andere verordening van de Raad voorziet. De Commissie is bovendien van mening dat zich een re(cid:137)el gevaar heeft voorgedaan dat de in het kader van het „Plan Renove” verleende steun werd gecumuleerd met deze die krachtens de door de Commissie in 1993 en 1996 goedgekeurde garantiemaatregelen is verleend. Deze situatie kan hebben geleid tot steunbedragen die hoger waren dan de met het „Plan Renove” beoogde niveaus. Gezien het bovenstaande is de Commissie van oordeel dat de steun voor de aanschaf van bedr¶fsvoertuigen die krachtens het „Plan Renove” aan bepaalde natuurl¶ke personen en KMO’s wordt verleend, overeenkomstig artikel 92 van het Verdrag onverenigbaar is met de gemeenschappel¶ke markt. Commissie w¶st Spanje erop dat krachtens dat artikel een lidstaat de voorgenomen maatregelen niet tot uitvoering kan brengen alvorens de procedure tot een eindbeslissing heeft geleid en dat het niet-nakomen van die verplichting een schending van het Gemeenschapsrecht betekent, waardoor de steun, vermeerderd met de moratoire rente, kan worden teruggevorderd. Spanje werd b¶ brief van 26 juni 1996 in kennis gesteld van de inleiding van de procedure. De Commissie vestigde daarin de aandacht van de Spaanse regering op haar mededeling aan de lidstaten (26), waarb¶ deze eraan worden herinnerd dat de betrokken lidstaat b¶ beschik- king kan worden gelast de onwettig toegekende steun terug te vorderen. In het antwoord op de inleiding van de procedure betoogde Spanje dat een beschikking tot terug- vordering van de verleende steun str¶dig zou z¶n met het proportionaliteitsbeginsel, gezien het geringe bedrag van de verleende steun. De Commissie is evenwel van mening dat in het onder- zochte geval terugvordering noodzakel¶k is, teneinde de eerl¶ke concurrentievoorwaarden die v(cid:155)(cid:155)r de steunverle- ning bestonden, te herstellen, HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 De steun die in het kader van het „Plan Renove Indu- strial” aan regionale of lokale overheden en plaatsel¶ke openbare diensten is verleend in de vorm van een rente- subsidie voor de aanschaf van bedr¶fsvoertuigen tussen augustus 1994 en december 1996 op basis van de samen- werkingsovereenkomst tussen het ministerie van Industrie en Energie en het „Instituto de Cr(cid:130)dito Oficial” van 27 september 1994 is geen staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag. VI Artikel 2 Volgens artikel 93, lid 3, van het Verdrag had de steun- maatregel t¶dig aan de Commissie moeten worden meegedeeld, om deze in staat te stellen haar opmerkingen te maken. Aangezien Spanje de steunregeling heeft inge- voerd zonder aan deze kennisgevingsverplichting te voldoen, beschouwt de Commissie de regeling vanuit het oogpunt van het Gemeenschapsrecht als onwettig. De Commissie aanvaardt niet het argument dat de steun wettig is geworden gezien de t¶d die sedert de inwerking- treding van de regeling is verstreken. Spanje is niet de in artikel 93, lid 3, van het Verdrag vastgestelde verplichting nagekomen van het voornemen tot invoering van steun- maatregelen kennis te geven en het besluit af te wachten waarb¶ de Commissie daarvoor toestemming verleent. De De steun die voor de aanschaf van bedr¶fsvoertuigen van categorie D is verleend aan natuurl¶ke personen of aan kleine en middelgrote ondernemingen die zich met andere activiteiten dan vervoer op uitsluitend lokale of regionale schaal bezighouden, is geen staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag. Artikel 3 Alle andere steunmaatregelen ten behoeve van natuurl¶ke personen of van kleine en middelgrote ondernemingen vormen staatssteun in de zin van artikel 92, lid 1, van het Verdrag en z¶n onwettig en onverenigbaar met de gemeenschappel¶ke markt. (25) PB L 66 van 6. 3. 1998, blz. 18. (26) PB C 156 van 22. 6. 1995, blz. 5. 5. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 329/31 Artikel 4 Spanje moet de in artikel 3 bedoelde steunmaatregelen intrekken en de op grond daarvan uitgekeerde steun terugvorderen. Het bedrag van de steun wordt met inachtneming van de bepalingen van nationaal recht terugbetaald vermeerderd met de rente, die wordt berekend op basis van de referentievoeten die voor de beoordeling van regionale steunregelingen gelden en die loopt vanaf de dag waarop de steun is uitgekeerd tot de datum van effectieve terugbetaling. Artikel 5 Spanje stelt de Commissie binnen twee maanden na de datum van bekendmaking van deze beschikking in kennis van de maatregelen die z¶n getroffen om aan deze beschikking te voldoen. Deze beschikking is gericht tot het Koninkr¶k Spanje. Artikel 6 Gedaan te Brussel, 1 juli 1998. Voor de Commissie Neil KINNOCK Lid van de Commissie


title: Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Meddelelse fra Kommissionen til Rådet, Europa-Parlamentet, Det Økonomiske og Sociale Udvalg og Regionsudvalget: Globaliseringen og informationssamfundet - Der må stærkere international samordning til«

eurovoc_concepts:
Universalism
electronics
mass media
single market
telecommunications

formats: html pdf print

text: C 284/6 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 14. 9. 98 Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Meddelelse fra Kommissionen til Rådet, Europa-Parlamentet, Det Økonomiske og Sociale Udvalg og Regionsudvalget: Globaliseringen og informationssamfundet — Der må stærkere international samordning til« (98/C 284/03) Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber besluttede den 6. februar 1998 under henvisning til EF-traktatens artikel 198 at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om det ovennævnte emne. Det forberedende arbejde henvistes til ØSU’s Sektion for Industri, Handel, Håndværk og Tjenesteydelser, som udpegede Umberto Burani til ordfører. Sektionen vedtog sin udtalelse den 3. juni 1998. Det Økonomiske og Sociale Udvalg vedtog på sin 356. plenarforsamling, mødet den 1. juli 1998, følgende udtalelse med 143 stemmer for og 2 hverken for eller imod. 1. Indledning 2. De nye politiske udfordringer 1. 1. I sin videre behandling af problemkredsen vedrø- rende informationssamfundet (1) undersøger Kommis- sionen i denne meddelelse aspekterne ved en kommuni- kationssituation, der er »globaliseret« af en grænseløs informationsstrøm, og som derfor kræver harmonisere- de tekniske og juridiske rammer på verdensplan. 1. 2. Allerede på europæisk plan er problemerne alt andet end enkle; de bliver endnu vanskeligere i en global kontekst. Emnet er kompliceret i sig selv på grund af dets tekniske karakter, de forskellige fagområder, der skal findes rammer for, og aktørernes forskellige erfarin- ger og behov, og emnet kompliceres yderligere af det store antal internationale organer, der i forskellig henseende har — eller mener at have — kompetence på området. I meddelelsen er det hensigten at redegøre for 1. 3. følgende (2): — behovet for internationale rammer, der kan fremme udviklingen af det verdensomspændende elektroni- ske marked; — en foreløbig analyse af de tekniske, forretningsmæs- sige og juridiske hindringer, der står i vejen for udviklingen af sådanne rammer; — et forslag til omgående indsats for at samordne initiativerne til fjernelse af de vigtigste hindringer; — et forslag til et internationalt charter, for at de relevante parter kan opnå enighed. (1) Se især meddelelserne: »Et europæisk initiativ inden for elektronisk handel« (KOM(97) 157 endelig udg. ); »Oplys- ninger med ulovligt og skadeligt indhold på Internettet« (KOM(96) 487 endelig udg. ); »Sikkerhed og tillid i elektro- nisk kommunikation« (KOM(97) 503 endelig udg. ) og »Grønbogen om beskyttelse af mindreårige og den menne- skelige værdighed« (KOM(96) 483 endelig udg. ). (2) Se punkt 4 i meddelelsen: De næste skridt. 2. 1. I meddelelsen ridses situationen op: Den Euro- pæiske Union bidrager på internationalt plan til udarbej- delse af aftaler i forskellige fora: WTO, ITA (aftale om takster for informationsteknologiske produkter) osv. ; der er mange lovinitiativer og -aktioner i gang på nationalt plan, både i de europæiske lande og i andre dele af verden. Det bliver bydende nødvendigt at samordne og skabe sammenhæng mellem initiativerne. Medlemsstaterne bør foretage en kritisk analyse af deres egne politikker for at tilpasse sig til de nye krav, uden at »deres nationale eller regionale traditioner og kulturer må give fortabt«. 2. 2. Hvis EU handler »hurtigt og dristigt«, vil den bidrage til fastlæggelsen af et nyt helhedssyn, og i denne forbindelse bør EU give det internationale samfund et signal. Kommissionen fremlægger derfor forslag til, hvordan man kan indkredse de områder, hvor et udbygget internationalt samarbejde er nødvendigt, og understreger, at det nu er på tide at arbejde for en international aftale om de procedurer, der skal følges i fremtiden for at skabe et virkelig verdensomspændende marked uden grænser. 2. 3. ØSU minder om, at man i en række tidligere meddelelser, både nyere og ældre, længe har fremhævet nødvendigheden af et internationalt samarbejde og det presserende behov for samordning på europæisk plan. At gentage dette giver den mindre velinformerede læser indtryk af, at der kun er gjort få fremskridt i denne forbindelse; med andre ord: fra det øjeblik, hvor behovet viste sig, og til i dag har man tilsyneladende spildt kostbar tid. Uanset hvilke vendinger der bruges, forstærkes dette indtryk — også hos den velinformerede læser — af de betragtninger, der anstilles i det følgende. I mellemtiden har forskellige medlemsstater taget isolerede og ikke- koordinerede initiativer. EU-myndighederne og de berørte parter er ud- 2. 4. mærket klar over såvel de juridiske problemer som 14. 9. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 284/7 problemerne vedrørende standardisering, kryptografi, elektroniske underskrifter, konkurrence og beskatning. Bortset fra beskatningsaspektet er problemerne nu velde- finerede, også fordi de berørte parter til stadighed høres. For at fremskynde sagen bør Kommissionen hurtigst muligt tilkendegive sit eget syn på forskellige problemer og således skabe basis for konkrete initiativer, der skal gennemføres som hastesager. 3. Nødvendigheden af driftskompatible tekniske løsninger I meddelelsen understreges det, at samarbejdet 3. 1. mellem myndigheder, forbrugere og standardiseringsor- ganer historisk set har fungeret godt på forskellige områder, som f. eks. telekommunikation, mobiltelefoni osv. På det teknologiske område er vi i dag vidne til et omsving: i stedet for en officiel og institutionel ramme udvikler der sig en spontan selvregulering som på Internettet, der har skabt et eget samfund med egne regler og egne strukturer. Kommissionen kritiserer ikke dette fænomen, 3. 2. men begrænser sig til at konstatere, at Internet- samfundet opbygger åbne standarder (protokoller), der overholder principperne om driftskompatibilitet og kon- kurrence; den tilføjer dog, at man i foranstaltningerne til fremme af Internettets videreudvikling og vækst bør tage hensyn til denne »åbne« strategi. ØSU vil i den forbindelse gerne understrege, at man skal holde et vågent øje med, at selvreguleringen ikke fører til diskri- mination af social karakter eller adgangsbegrænsninger til skade for bestemte brugergrupper. Med ungdommen i tankerne må der dæmmes op for, at selvreguleringen åbner adgang til upassende eller anstødeligt materiale. 3. 3. ØSU mener, at disse bemærkninger giver anled- ning til følgende overvejelse: Internettet var oprindeligt baseret på nøje fastlagte standarder og udviklede sig dernæst uden specifikke regler, fordi myndighederne på grund af deres langsomme beslutningsprocesser ikke var i stand til at regelgive i tide. Heldigvis for alle blev der i forbindelse med selvreguleringen taget hensyn til de generelle fundamentale regler, der ligger til grund for internationalt ikke- diskriminering og overholdelse af konkurrencereglerne. driftskompatibilitet, samvær: 3. 4. Af disse konstateringer bør der drages en konklu- sion eller snarere en lære: den teknologiske udvikling kan ikke presses ind i nøje regulerede rammer, der nødvendigvis bygger på fortiden: det er nok med få faste holdepunkter for de generelle principper og en effektiv kontrol med adfærd, der afviger herfra. Internationale aftaler i denne ånd skulle kunne indgås uden større indholdsog tidsmæssige vanskeligheder. Vanskeligt bli- ver det imidlertid, når man ikke modstår fristelsen til at give detaljerede regler for et sagsområde, der er i stadig og hurtig udvikling. 4. Foranstaltninger til sikring af markedsadgang og konkurrence 4. 1. Med hensyn til markedsadgang nævner Kommis- sionen en vigtig hindring, nemlig de store udgifter til telekommunikation, men samtidig erkender den i punkt 2. 1, at der allerede er sket »betydelige prisnedsættelser« som følge af faldende omkostninger og stigende konkur- rence. Spørgsmålet er ikke uvæsentligt: er udgifterne til 4. 2. telekommunikation »for« store, og bremser de derfor fremskridtet og belaster Europa konkurrencemæssigt i forhold til USA, eller er de »rimeligt« store uden dog at skræmme de mindre begunstigede fra at være med og uden at have en markant virkning på den europæiske konkurrenceevne? I meddelelsen nævnes dette problem i kapitlets 4. 3. anden del, der indirekte omhandler konkurrencen: priserne for en transatlantisk telefonopringning udgør i dag kun 1,5 % af priserne for 60 år siden, og inden år 2010 vil prisen falde med yderligere to tredjedele; dette vil gøre det muligt for SMV og forbrugerne at få adgang til et marked, der ikke længere er forbeholdt de store selskaber. 4. 4. ØSU har allerede i forskellige tidligere udtalelser advaret mod overdreven begejstring; dels kan SMV ganske vist drage fordel af informationssamfundet, men de kan også meget vel tabe terræn i forhold til dygtigere og mere øvede konkurrenter, dels skal forbrugerne være klar over de risici, de løber på et integreret verdensmarked, hvor deres sikkerhed endnu ikke er garanteret på ensartet måde. 4. 5. Der er dog ikke tvivl om, at fordelene ved en nedsættelse af telekommunikationspriserne langt vil opveje de mulige ulemper og farer. Men med hensyn til den nuværende situation mener ØSU under alle omstændigheder, at det må henlede myndighedernes opmærksomhed på et iøjnefaldende forhold: telekom- munikationspriserne varierer — undertiden betydeligt — fra et land til et andet og også mellem forskellige selskaber i ét og samme land. Denne situation er resultatet af en konkurrence, der er gavnlig for brugerne, og må vurderes positivt; ØSU bemærker dog, at taksterne for de forskellige medier (fast- og mobiltelefoni, til- slutninger til Internettet osv. ) ofte er opstillet på en detaljeret og kompliceret måde, hvilket gør det vanskeligt at sammenligne dem. Det er derfor vanskeligt for forbrugerne og SMV at foretage bevidste valg. 4. 6. ØSU er klar over, at det ikke påhviler myndig- hederne at regulere priserne; det bør overlades til den C 284/8 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 14. 9. 98 frie konkurrence; på den anden side er det myndigheder- nes pligt at sikre, at man overholder gennemsigtigheds- principperne (hvilket bl. a. forudsætter, at der er mulig- hed for at sammenligne priser og tjenesteydelser) og reglerne for konkurrence og dominerende markeds- stillinger. 5. En sammenhængende juridisk ramme; de afgørende elementer 5. 1. Nødvendigheden af at skabe en international juridisk ramme er allerede nævnt i forskellige andre meddelelser fra Kommissionen. I den seneste, »Sikkerhed og tillid i elektronisk kommunikation« (1), understreges det, at det er bydende nødvendigt at opnå løsninger i forbindelse med certificering og autentificering af underskrifter. Den juridiske ramme vedrørende elektronisk 5. 2. kommunikation som helhed er meget omfattende og omhandler en række forskellige aspekter, som Kommis- sionen forsøger at opstille en ikke-udtømmende liste over: moms, kompetencekonflikter med hensyn til jura og retspraksis, arbejdsret, ophavsret, beskyttelse af data og varemærker, forbrugerrettigheder, kontrakters gyldighed, bekæmpelse af svig og kriminalitet osv. Problemet vedrørende kommunikationens indhold er ikke nævnt, men er sandelig ikke af mindre betydning, navnlig med hensyn til beskyttelse af mindreårige (2). ØSU bemærker, at den juridiske ramme generelt ikke skal erstatte selvreguleringen, men derimod fastlægge de »grænser«, inden for hvilke parterne kan udfolde sig frit. 5. 3. ØSU kan kun give Kommissionen ret i, at det er nødvendigt at give sig i kast med disse problemer og løse dem hurtigst muligt. Påstanden om, at man bør opstille en prioriteret liste over hindringerne for informa- tionssamfundets udvikling vækker imidlertid undren. Det skyldes to forhold: for det første er disse hindringer velkendte for lovgiverne og aktørerne; synspunkterne kan variere med hensyn til løsningerne, men der er fuld enighed om hindringernes karakter. Det andet forhold vedrører metoden: at prioritere forskellige aspekter efter deres hastende karakter (og sandsynligvis efter betydning) betyder, at et globalt problemkompleks splittes op i en mængde særskilte delløsninger. 5. 4. Konceptuelt og ud fra et praktisk synspunkt synes der nok umiddelbart at være holdepunkter for en strategi baseret på »prioriteter«: til syvende og sidst er problemerne af forskellig karakter og vedrører forskelli- ge fagområder. Men man glemmer det helt afgørende, at en juridisk »ramme«, netop fordi den er en ramme, ikke kan skabes med særskilte komponenter og i forskellige tidsafsnit. Sagen er ifølge sin natur tværfaglig, (1) EFT C 157 af 25. 5. 1998. (2) EFT C 287 af 22. 9. 1997 og EFT C 214 af 10. 7. 1998. men der er nære forbindelser mellem de forskellige emner. 5. 5. Det er derfor ifølge ØSU nødvendigt, at der findes en politisk vilje til på forholdsvis kort tid at skabe en europæisk juridisk ramme, der er koordineret og præget af generelle enhedsprincipper, og hvor man tager hensyn til det, der allerede er foretaget i de enkelte medlemsstater, uden dog at lade sig binde heraf. Princi- pielt er der intet til hinder for, at forskellige emner drøftes særskilt og sideløbende af forskellige organer og eksperter med en central koordinering. ØSU er klar over, at dette er lettere sagt end gjort: de mange interessekonflikter er en hindring, men de mangfoldige internationale institutioner og de hævdvundne traditio- nelle forhandlingsprocedurer, der faktisk burde revide- res og effektiviseres, er endnu mere problematiske (jf. punkt 6. 1 nedenfor). 5. 6. Europæiske regler er hensigtsmæssige, fordi 90 % af samhandelen sker på fællesskabsniveau. Eftersom informationssamfundet af natur er globalt, må den europæiske juridiske ramme nødvendigvis udformes realistisk: jo mere detaljeret den er, jo færre muligheder vil den få for at blive anerkendt i tredjelande. Med andre ord bør man ved udformningen af reglerne nøjes med at fastsætte grundlæggende, alment acceptable principper. Dette er naturligvis ikke til hinder for, at der kan udformes mere detaljerede regler, der kun gælder for forbindelserne mellem europæiske leverandører, forbru- gere og administratorer. 6. Styrkelse af den internationale samordning 6. 1. Kommissionen fremhæver nødvendigheden af samordning, men dens beskrivelse af igangværende og planlagte initiativer er ikke beroligende. For kun at nævne et af informationssamfundets aspekter, elektro- nisk handel, nævnes ikke færre end tolv møder eller konferencer, der har fundet sted fra 1995 indtil begyndel- sen af 1998 på initiativ af lige så mange statslige eller ikke-statslige organisationer. Hvis det er sandt, at »man allerede har nået meget i WTO, herunder med GATT, GATS og TRIPS-aftalen«, burde skabelsen af en global juridisk ramme ikke have lange udsigter. 6. 2. Virkeligheden synes imidlertid at være en anden: den frie levering og adgang til edb-tjenesterne er endnu ikke kodificeret; konkurrencereglerne, der drøftes af en WTO-arbejdsgruppe, bør »efterhånden« styrkes, men det er velkendt, hvor lang tid det tager, og hvilke forbehold der må overvindes, før en WTO-aftale omsæt- 14. 9. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 284/9 tes i lovgivning. Kommissionen selv indrømmer, at »selv om der er gjort gode fremskridt, består de forståelser og i disse fora, enten af aftaler, man er nået frem til principper, som ikke nødvendigvis er forenelige, eller de dækker ikke alle elementer i en helhedsramme. et stigende antal hastende spørgsmål (venter) på en løsning. « Hertil kan man kun sige, at hvis antallet af hastende spørgsmål stiger med tiden, må man konstatere, at de mekanismer, der findes til løsning af spørgsmålene, åbenbart ikke er på højde med situationen. 6. 3. På grundlag af Kommissionens egne udtalelser bemærker ØSU, at såfremt dette er resultaterne af flere års drøftelser i snesevis af forskellige grupperinger, blandt hundredvis af statslige og ikke-statslige eksperter, om et allerede velkendt emne, hvis problemer har været fremme i årevis, må man få alvorlig tvivl om de internationale hørings- og beslutningsmekanismers ef- fektivitet. Denne situation skaber uro og frustration på markedet, navnlig blandt de små og mellemstore virksomheder og forbrugerne. 6. 4. Taget enkeltvis dokumenterer hvert organ sin eksistensberettigelse ved at fremvise resultaterne af sin indsats: at have forsvaret egne interesser eller samordnet forskellige interesser eller også at have tilbudt et diskus- sionsforum for forskellige parter. I det samlede billede tynger og komplicerer den overdrevne mangfoldighed — eller overflod, om man vil — af organer beslutnings- processen. Mere generelt bør man altså stille sig det spørgsmål, hvilke omkostninger hver enkelt afgørelse har for samfundet. 6. 5. ØSU er fuldt ud klar over, at det er nytteløst at fremsætte forslag om at mindske antallet af internationa- le organer, der har vundet hævd og er umulige at afskaffe. ØSU vil bare gøre de nationale, europæiske og internationale myndigheder opmærksomme på, at det er nødvendigt at revidere procedurerne med henblik på større effektivitet, hurtig beslutningstagning og færre udgifter for skatteyderne. Det er klart, at myndighederne også skal være opmærksomme på deres egne interne procedurer. 6. 6. Bemærkningerne i punkt 6. 4 og 6. 5 er generelle og vedrører ikke specielt emnet i denne udtalelse. Med hensyn til det foreliggende spørgsmål bemærkes det, at Kommissionen i 1998 agter at afholde en rundbordssam- tale med eksperter for at give dem lejlighed til at udtrykke alle berørte parters synspunkter samt — eventuelt — en international ministerkonference for at fastlægge prioriteterne, jf. punkt 5. 3 ovenfor. ØSU udtrykker ønsket om, at dets forslag til metode i punkt 5. 4 og 5. 5 bliver tilgodeset, og håber, at arbejdet fremover vil blive inspireret af de generelle overvejelser i denne udtalelse. 7. Udvikling af en samordningsmetode: et internatio- nalt charter 7. 1. ØSU’s overvejelser i punkt 6. 5 — som kan anses for provokerende — deles implicit af Kommissionen (1), der i betragtning af, »at antallet af involverede aktører og organer er stigende«, stiller sig selv det spørgsmål, hvorledes de vil kunne »samarbejde i fremtiden«. Det foreslås derfor, at der indgås en aftale mellem parterne om, »hvordan man bedst udvikler fælles løsningsmodel- ler for problemerne«, og om udvikling af samordnings- metoder mellem offentlige og private interesser. En sådan aftale — eller »charter« — skulle være juridisk ikke-bindende, anerkende det igangværende arbejde og bidrage til større »gennemskuelighed« i reguleringen. 7. 2. Også i dette tilfælde må ØSU undre sig. I sig selv har forslaget naturligvis mening, men de indviklede procedurer, der skal til for at nå frem til undertegnelsen af et »charter«, viser igen problemerne fra før: de alt for mange parter, kompetencekonflikter og lange tidsforløb. Og alt dette blot for at nå frem til en »[ikke-bindende] fælles opfattelse af, hvordan en styrket international samordningsproces bør organiseres«. Samordningen er allerede nødvendig for at nå frem til en undertegnelse af »chartret«: hvor meget tid og hvor mange kræfter vil være nødvendige for at opnå dette resultat, som blot er en indledende øvelse? ØSU forholder sig skeptisk, ikke til forslaget som sådan, men til mulighederne for hurtigt at opnå positive resultater. 8. De næste skridt 8. 1. I meddelelsens sidste kapitel redegøres der for Kommissionens program for den nærmeste fremtid: Kommissionen vil — søge at nå til enighed med medlemsstaterne om fremgangsmåden; — fortsætte drøftelsen med de internationale partnere; — afholde en rundbordssamtale med eksperter for at danne sig et mere fuldstændigt billede af proble- merne; — søge at fremme et »aktivt« europæisk »bidrag« til konsensusdannelsen mellem den private og offentlige sektor; — indbyde alle berørte parter til at indsende deres kommentarer inden den 31. marts 1998. 8. 2. ØSU påskønner disse initiativer og opmuntrer Kommissionen til at fortsætte sin indsats for på rimelig kort tid at nå frem til at skabe rammer for dette (1) Se meddelelsen, punkt 3. 3. C 284/10 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 14. 9. 98 komplicerede emne. Denne indsats vanskeliggøres yder- ligere af langvarige og besværlige procedurer, der ikke kan ændres, hvis man ikke begriber det grundlæggende problem: teknologierne og deres anvendelser udvikles længe før reglerne. En effektivisering af procedurerne bør indgå i de overvejelser, som institutionerne på internationalt og EU-plan bør betragte som deres vigtig- ste pligt over for samfundet. Bruxelles, den 1. juli 1998. Tom JENKINS Formand for Det Økonomiske og Sociale Udvalg Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Rådets forordning (EF) om fastlæggelse af regler for anvendelsen af EF-traktatens artikel 93« (1) (98/C 284/04) Rådet for Den Europæiske Union besluttede den 11. marts 1998 under henvisning til EF-traktatens artikel 198 at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om det ovennævnte emne. Det forberedende arbejde henvistes til ØSU’s Sektion for Industri, Handel, Håndværk og Tjenesteydelser, som udpegede Mario Sepi til ordfører. Sektionen vedtog sin udtalelse den 3. juni 1998. Det Økonomiske og Sociale Udvalg vedtog på sin 356. plenarforsamling af 1. og 2. juli 1998, mødet den 1. juli 1998, følgende udtalelse med 135 stemmer for, 1 imod og 3 hverken for eller imod. 1. Indledning Det Økonomiske og Sociale Udvalg har flere 1. 1. gange påpeget, at der er behov for en juridisk velfunderet regulering af hele konkurrenceområdet. I øvrigt understregede ØSU allerede i sin udtalelse 1. 2. om den 22. beretning om konkurrencepolitikken (2), hvor vigtigt og nødvendigt det er, at Kommissionen udarbejder bestemmelser, der kan skabe gennemsigtig- hed og forbedre retssikkerheden for alle berørte parter. 1. 3. ØSU understreger, at der i alle EU-landene, såvel blandt erhvervsfolk og jurister som i offentligheden, er ved at blive skabt større bevidsthed om konkurrence- spørgsmål, hvilket kan tilskrives de gode resultater, der er opnået i form af behersket prisudvikling og forbedret konkurrenceevne. Der er specielt på dette område behov for en 1. 4. samlet lovgivning, der kan gøre Kommissionens indsats mere gennemsigtig og metodisk. 1. 5. Det foreliggende forslag til forordning er desuden i overensstemmelse med forordningen om anvendelse af traktatens artikel 92 og 93 på særlige kategorier af horisontal statsstøtte (3). 1. 6. ØSU opfordrer Kommissionen til at fortsætte sit reguleringsarbejde, således at der opbygges et regelsæt, der kan skabe sammenhæng og klarhed på hele konkur- renceområdet, bl. a. også med henblik på udvidelsen. 1. 7. I denne forbindelse bør der i visse kritiske sektorer af EU’s industri tages højde for statsstøttesituationen i de konkurrerende lande. 1. 8. Forslaget til forordning tilstræber en vanskelig balance mellem effektivitet og gennemsigtighed. ØSU mener, at EU-institutionerne generelt set bør være mere opmærksomme på spørgsmålet om gennemsigtighed og tredjeparts rettigheder. 2. Kommissionens forslag 2. 1. Den foreslåede forordning er i virkeligheden en procedureforordning, der dels kodificerer en gennem- (1) EFT C 116 af 16. 4. 1998, s. 13. (2) EFT C 34 af 2. 2. 1994. (3) EFT C 129 af 27. 4. 1998


eurovoc_concepts:
Comoros
WAEMU countries
development policy
exchange transaction
monetary cooperation

text: EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO Bryssel, 01. 07. 1998 KOM(1998)4121opull. Suositus NEUVOSTON PÄÄTÖKSEKSI CFA:n frangin ja Komorien frangin valuuttakursseihin liittyvistä asioista (komission esittämä) Suositus neuvoston päätökseksi CFA:n frangin ja Komorien frangin valuuttakursseihin liittyvistä asioista PERUSTELUT Ranska on tehnyt useita valuuttakursseja koskevia sopimuksia Länsi-Afrikan talous- ja rahaliiton (Union économique et monétaire ouest-africaine, UEMOA), Keski-Afrikan talous- ja rahayhteisön (Communauté économique et monétaire de l'Afrique Centrale, CEMAC) ja Komorien kanssa1. Tämän alueen yhteinen valuutta, joka on tulosta Ranskan ja CFA-alueen maiden sopimuksesta, täydentää merkittävästi yhteisön kehitysyhteistyöpolitiikkaa. Se liittyy johdonmukaisesti yhteisön pyrkimyksiin edistää alueellista yhteistyötä ja kasvua syvemmän keskinäisen taloudellisen riippuvuuden ja yhteisvastuullisuuden kautta esimerkiksi Länsi-Afrikan talous- ja rahaliitossa. Se parantaa yhteisön osallistujamaille antaman merkittävän tuen tehokkuutta riippumatta siitä, annetaanko tukea kansallisten maaohjelmien, rakennesopeutustuen tai alueellisten rahastojen muodossa. Yhteisen valuutan käyttö on tietenkin rahapoliittinen asia. Tässä tapauksessa siihen kuitenkin liittyy todellinen kehitysyhteistyöulottuvuus, sillä se täydentää yhteisön kehitysstrategiaa, jonka tavoitteena on kasvu, köyhyyden lievittäminen ja yhdentyminen maailmantaloudessa alueellisen yhdentymisen kautta. Tammikuun 1. päivästä 1999 alkaen yhteisöllä on yksinomainen toimivalta raha- ja valuutta-asioissa niissä jäsenvaltioissa, jotka siirtyvät euroon. Yhteisön ulkopuolisten maiden kanssa raha- tai valuutta-asioista tehtyjen sopimusten on heijastettava tätä toimivallan jakoa. Yhteisön on siten päätettävä näiden sopimusten tulevaisuudesta. Tämän johdosta komissio esittää luonnoksen neuvoston päätökseksi, joka sallii Ranskan säilyttävän nykyiset sopimukset, jotka koskevat CFA:n frangiin (liikkeeseenlaskijat ovat Banque Centrale des Etats de l'Afrique de l'Ouest ja Banque des Etats de l'Afrique Centrale) ja Komorien frangiin (liikkeeseenlaskija on Komorien keskuspankki, Banque Centrale des Comores) liittyviä valuuttakursseja. l Convention de coopération monétaire du 23 novembre 1972 entre les Etats membres de la Banque des Etats de l'Afrique centrale (BEAC) et la République française, sellaisena kuin se on muutettuna; Convention de compte d'opérations du 13 mars 1973 entre le ministre de l'Economie et des Finances de la République française et le Président du Conseil de l'administration de la Banque des Etats de l'Afrique Centrale, sellaisena kuin se on muutettuna; Accord de coopération du 4 décembre 1973 entre la République française et les Républiques membres de l'union monétaire ouest-africaine, sellaisena kuin se on muutettuna; Convention de compte d'opérations du 4 décembre 1973 entre le ministre de l'Economie et des Finances de la République Française et le Président du conseil des ministres de l'Union monétaire ouest-africaine, sellaisena kuin se on muutettuna; Accord de coopération monétaire du 23 novembre 1979 entre la République française et la République fédérale islamique des Comores, sellaisena kuin se on muutettuna; Convention de compte d'opérations du 23 novembre 1979 entre le ministre de l'Economie et des Finances de la République Française et le ministre des Finances, de l'Economie et du Plan de la Républiqe fédérale des Comores, sellaisena kuin se on muutettuna. 6 i- I. Yleisiä näkökohtia EY:n perustamissopimuksen 109 artiklan 3 kohdassa määrätään, että "Poiketen siitä, mitä 228 artiklassa määrätään, tapauksissa, joissa on tarve yhteisön sekä yhden tai useamman valtion taikka kansainvälisen järjestön kesken neuvotella raha- ja valuuttaoloja koskevista sopimuksista, neuvosto päättää määräenemmistöllä komission suosituksesta ja EKP:a kuultuaan näiden neuvottelujen sekä näiden sopimusten tekemisestä. " järjestelyistä Ranskan ja Länsi-Afrikan talous- ja rahaliiton (Union économique et monétaire ouest- africaine, UEMOA), Keski-Afrikan talous- ja rahayhteisön (Communauté économique et monétaire de l'Afrique Centrale, CEMAC) ja Komorien väliset sopimukset sisältävät määräyksen Ranskan frangin ja CFA:n frangin ja Komorien frangin kiinteästä vaihtokurssista Ranskan frangiin nähden. Ranskan frangi korvataan eurolla 1. tammikuuta 1999. Näillä sopimuksilla ei todennäköisesti ole merkittävää vaikutusta euroalueen yhteiseen raha- ja valuuttapolitiikkaan. CFA:n frangin ja Komorien frangin vaihdettavuuden takaaminen perustuu Ranskan valtiovarainministeriön talousarviositoumukseen. Kullakin sopimukseen osallistuvalla keskuspankilla (Banque Centrale des Etats de l'Afrique de l'Ouest, Banque des Etats de l'Afrique Centrale ja Banque Centrale des Comores) on Ranskan valtiovarainministeriössä tili, joka periaatteessa antaa kyseessä olevalle keskuspankille rajattoman tilinylitysmahdollisuuden. Keskuspankkien on samalla pidettävä huomattava osa (periaatteessa vähintään 65 %) valuuttavarannoistaan kyseisellä tilillä. Ranskan keskuspankki, josta tulee 1. tammikuuta 1999 olennainen osa Euroopan keskuspankkijärjestelmää, ei ole velvollinen takaamaan CFA:n frangin ja Komorien frangin vaihdettavuutta. Nykyisten sopimusten jatkaminen ei siten vaikuttane EMUn häiriöttömään toimintaan. II. Artikloja koskevat huomautukset 1 artikla Artikla heijastaa sitä, että Ranskan ja Länsi-Afrikan talous- ja rahaliiton (Union ja économique et monétaire ouest-africaine, UEMOA), Keski-Afrikan rahayhteisön (Communauté économique et monétaire de l'Afrique Centrale, CEMAC) ja Komorien väliset valuuttakurssisopimukset kuuluvat yhteisön toimivaltaan euron käyttöönottopäivästä alkaen. Artiklassa määrätään, että Ranska saa jatkaa nykyisiä sopimuksia. talous- 2 artikla Artiklassa määrätään, että Ranska ja afrikkalaiset sopimuspuolet ovat yksin vastuussa Ranskan ja UEMOA:n, CEMAC:n ja Komorien kanssa tehtyjen sopimusten täytäntöönpanosta. Artiklassa ei määrätä sopimuksiin tehtävistä muutoksista. 3 artikla Artiklassa määrätään, että Ranska ilmoittaa säännöllisesti komissiolle ja talous- ja rahoituskomitealle sopimusten täytäntöönpanosta. Säännöllisellä tarkoitetaan sitä, että kaikista tapahtumista, joilla saattaa olla vaikutusta yhteisen raha- ja valuuttapolitiikan häiriöttömään harjoittamiseen, ilmoitetaan hyvissä ajoin. Ranskan on ilmoitettava talous- ja rahoituskomitealle etukäteen Ranskan frangin ja CFA:n ja Komorien frangien vaihtokurssiin tehtävistä muutoksista. 4 artikla Päätöksen 4 ja 5 artiklassa määrätään Ranskan, UEMOA:n, CEMAC:n ja Komorien välisiin sopimuksiin tehtäviä muutoksia koskevista säännöistä. Päätöksessä erotetaan muutokset, jotka muuttavat sopimuksen luonnetta tai soveltamisalaa ja ne, joilla ei ole kyseistä vaikutusta. Päätöksen 4 artiklassa käsitellään viimeksi mainittuja muutoksia. Näissä tapauksissa Ranska saa hyväksyä muutokset ilmoitettuaan niistä komissiolle ja talous-ja rahoituskomitealle. Siirtäessään Ranskalle toimivallan neuvotella ja hyväksyä nykyisiin sopimuksiin tehtävät kyseiset muutokset neuvosto käyttää raha- tai valuuttajärjestelmäasioita koskeviin neuvottelujärjestelyihin ja sopimusten tekemiseen liittyvää päätösvaltaansa. 5 artikla Tässä artiklassa viitataan Ranskan, UEMOA:n, CEMACin ja Komorien välisiin sopimuksiin tehtäviin muutoksiin, jotka muuttavat nykyisten sopimusten soveltamisalaa tai luonnetta. toimitettava kyseiset ja Ranskan on rahoituskomitealle. Komissio toimittaa neuvostolle päätössuosituksen. EY:n perustamissopimuksen 109 artiklan 3 kohdan mukaisesti neuvosto päättää asiasta EKP:a kuultuaan. suunnitelmat komissiolle talous- ja Kaikki muutokset, jotka eivät ole pelkkiä teknisiä muutoksia ja jotka ovat sopimusten luonteeseen tai soveltamisalaan tehtäviä muutoksia, edellyttävät siten neuvoston hyväksyntää. Tämä koskee myös muutoksia sopimuspuolina oleviin maihin ja muutoksia periaatteeseen, jonka mukaan euro ja CFA:n ja Komorien frangit ovat vapaasti vaihdettavissa kiinteällä vaihtokurssilla, minkä takaa Ranskan valtionvarainministeriön talousarviositoumus. 6 ja 7 artikla Artiklassa varmistetaan, että Ranskalle osoitettu päätös on sovellettavissa talous- ja rahaliiton kolmannen vaiheen alusta, toisin sanoen 1. tammikuuta 1999 alkaen. Tämä on myös ensimmäinen päivä, jolloin 109 artiklan 3 kohtaa sovelletaan. Suositus: Neuvoston päätös CFA:n frangin ja Komorien frangin valuuttakursseihin liittyvistä asioista Euroopan unionin neuvosto, joka ottaa huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen ja erityisesti sen 109 artiklan 3 kohdan, ottaa huomioon komission suosituksen, ottaa huomioon Euroopan keskuspankin lausunnon, sekä katsoo, että (1) (2) (3) (4) 3 päivänä toukokuuta 1998 annetun neuvoston asetuksen (EY) N:o 974/98l mukaan euro korvaa 1 päivästä tammikuuta 1999 lähtien kunkin osallistuvan jäsenvaltion valuutan muuntokurssilla, yhteisöllä on toimivalta raha- ja valuutta-asioissa euron käyttöön ottavissa jäsenvaltioissa kyseisestä päivämäärästä alkaen, neuvosto päättää raha- tai valuuttajärjestelmäasioita koskevien sopimusten neuvotteluihin ja sopimusten tekemiseen liittyvistä aiheellisista järjestelyistä, Ranska on tehnyt useita sopimuksia Länsi-Afrikan talous- ja rahaliiton (Union économique et monétaire ouest-africaine, UEMOA), Keski-Afrikan talous- ja rahayhteisön (Communauté économique et monétaire de l'Afrique Centrale, CEMAC) ja Komorien kanssa, joiden tarkoituksena on taata CFA:n frangin ja Komorien frangin vaihdettavuus Ranskan frangiin kiinteällä vaihtokurssilla2, EYVL L 139, 11. 5. 1998, s. 1. Convention de coopération monétaire du 23 novembre 1972 entre les Etats membres de la Banque des Etats de l'Afrique centrale (BEAC) et la République française, sellaisena kuin se on muutettuna; Convention de compte d'opérations du 13 mars 1973 entre le ministre de l'Economie et des Finances de la République française et le Président du Conseil de l'administration de la Banque des Etats de l'Afrique Centrale, sellaisena kuin se on muutettuna; Accord de coopération du 4 décembre 1973 entre la République française et les Républiques membres de l'union monétaire ouest-africaine, sellaisena kuin se on muutettuna; Convention de compte d'opérations du 4 décembre 1973 entre le ministre de l'Economie et des Finances de la République Française et le Président du conseil des ministres de l'Union monétaire ouest-africaine, sellaisena kuin se on muutettuna; Accord de coopération monétaire du 23 novembre 1979 entre la République française et la République fédérale islamique des Comores, sellaisena kuin se on muutettuna; Convention de compte d'opérations du 23 novembre 1979 entre le ministre de l'Economie et des Finances de la République Française et le ministre des Finances, de l'Economie et du Plan de la Républiqe fédérale des Comores, sellaisena kuin se on muutettuna. (5) Ranskan frangi korvataan eurolla 1 päivänä tammikuuta 1999, (6) (7) (8) (9) frangin ja Komorien CFA:n takaa Ranskan viranomaisten talousarviositoumus; Ranskan viranomaiset ovat vakuuttaneet, että UEMOA:n, CEMAC:n ja Komorien kanssa tehdyillä sopimuksilla ei ole merkittäviä taloudellisia vaikutuksia Ranskalle, frangin vaihdettavuuden näillä sopimuksilla ei todennäköisesti ole merkittävää vaikutusta euroalueen raha- ja valuuttapolitiikkaan; nykyisessä muodossa ja täytäntöönpanotilanteessa nämä sopimukset eivät talous- ja rahaliiton häiriöttömälle toiminnalle, todennäköisesti muodosta estettä Ranska ja afrikkalaiset sopimuspuolet haluavat jatkaa nykyisiä sopimuksia sen jälkeen, kun Ranskan frangi on korvattu eurolla; on aiheellista, että Ranska saa jatkaa nykyisiä sopimuksia sen jälkeen, kun Ranskan frangi on korvattu eurolla ja että Ranska ja afrikkalaiset sopimuspuolet vastaavat yksin sopimusten täytäntöönpanosta, tarpeen, että yhteisölle on täytäntöönpanosta ja niihin suunnitelluista muutoksista, ilmoitetaan säännöllisesti näiden sopimusten (10) on tarpeen, että toimivaltaisia yhteisön toimielimiä kuullaan ennen sopimusten luonteeseen tai soveltamisalaan liittyvien muutosten tekemistä; tämä koskee sopimusten osapuolia ja periaatetta vapaasta vaihdettavuudesta euron ja CFA:n ja Komorien frangien välillä kiinteällä vaihtokurssilla, ottaen huomioon että kyseisen Ranskan vaihdettavuuden, valtiovarainministeriön talousarviositoumus takaa (11) jäsenvaltiot voivat tehdä kansainvälisiä sopimuksia sanotun kuitenkaan rajoittamatta yhteisön toimivaltaa ja yhteisön sopimuksia talous- ja rahaliiton suhteen, ON ANTANUT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN: 1 artikla Kun Ranskan frangi korvataan eurolla, Ranska saa jatkaa nykyisiä valuuttakursseja koskevia sopimuksia, jotka on tehty Länsi-Afrikan talous- ja rahaliiton (Union économique et monétaire ouest-africaine, UEMOA), Keski-Afrikan ja rahayhteisön (Communauté économique et monétaire de l'Afrique Centrale, CEMAC) ja Komorien kanssa. talous- Ranska täytäntöönpanosta. ja afrikkalaiset 2 artikla * sopimuspuolet vastaavat yksin näiden sopimusten 10 3 artikla Toimivaltaiset Ranskan viranomaiset ilmoittavat säännöllisesti komissiolle, Euroopan keskuspankille ja talous- ja rahoituskomitealle sopimusten täytäntöönpanosta. Ranskan viranomaiset ilmoittavat talous- ja rahoituskomitealle etukäteen euron ja CFA:n frangin tai Komorien frangin vaihtokurssin muuttamisesta. 4 artikla Ranska saa neuvotella ja tehdä muutoksia nykyisiin sopimuksiin, siltä osin kuin sopimusten luonnetta tai soveltamisalaa ei muuteta. Sen on ilmoitettava komissiolle ja talous-ja rahoituskomitealle etukäteen kyseisistä muutoksista. 5 artikla Ranskan on toimitettava näiden sopimusten luonteen tai soveltamisalan muuttamista koskevat suunnitelmat komissiolle sekä talous- ja rahoituskomitealle. Suunnitelmat suosituksesta kun Euroopan edellyttävät neuvoston hyväksyntää komission keskuspankkia on kuultu. Tätä päätöstä sovelletaan 1 päivästä tammikuuta 1999. 6 artikla 7 artikla Tämä päätös on osoitettu Ranskalle. Tehty Brysselissä Neuvoston puolesta Puheenjohtaja 11 ISSN 1024-4492 KOM(98) 412 lopullinen ASIAKIRJAT FI 09 06 11 Luettelonumero : CB-CO-98-431-FI-C ISBN 92-78-37882-8 Euroopan yhteisöjen virallisten julkaisujen toimisto L-2985 Luxemburg li