title: Rapport til Rådet og Europa-Parlamentet om harmoniseringsbehovene - Direktiv 96/92/EF om fælles regler for det indre marked for elektricitet

eurovoc_concepts:
approximation of laws
competition
electrical energy
renewable energy
single market

text: KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER Bruxelles, den 16. 03. 1998 KOM(1998) 167 endelig udg. RAPPORT TIL RÅDET OG EUROPA-PARLAMENTET OM HARMONSERINGSBEHOVENE DIREKTIV 96/92/EF OM FÆLLES REGLER FOR DET INDRE MARKED FOR ELEKTRICITET (forelagt af Kommissionen) RAPPORT TIL RÅDET OG EUROPA-PARLAMENTET OM HARMONSERINGSBEHOVENE DIREKTIV 96/92/EF OM FÆLLES REGLER FOR DET INDRE MARKED FOR ELEKTRICITET I. INDLEDNING Ifølge artikel 25, stk. 1, i Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 96/92/EF1 af 19. december 1996 om fælles regler for det indre marked for elektricitet forelægger Kommissionen 'inden udgangen af det første år efter direktivets ikrafttræden Rådet og Europa-Parlamentet en rapport om de harmoniseringsbehov, der ikke er kædet sammen med bestemmelserne i dette direktiv. Om nødvendigt forelægger Kommissionen sammen med rapporten de harmoniseringsforslag, som er nødvendige, for at det indre marked for elektricitet kan fungere effektivt". I denne sammenhæng drejer harmoniseringsspørgsmålet sig først og fremmest om energiafgifter og miljøhensyn. Spørgsmålet om energiafgifterne drøftes for tiden i i forbindelse med Kommissionens forslag2 om fælles regler Rådet for energiafgifter. Denne rapport koncentrerer sig derfor om miljøspørgsmål og især om, hvordan elektricitetsproduktion på grundlag af vedvarende energikilder skal behandles på det indre marked. I denne forbindelse har kontakter med Kommissionen og medlemsstaterne vist, at der er stor forskel på de ordninger, som er blevet foreslået eller allerede indført til støtte for elektricitetsproduktion på grundlag af vedvarende energikilder. Den samme forskel gør sig tilsyneladende ikke gældende i forbindelse med kombinerede kraftvarmeværker, og denne rapport behandler derfor ikke dette spørgsmål. At der på samme tid findes flere forskellige ordninger for vedvarende energi, kan føre til handelshindringer og forvridninger. I hvidbogen om vedvarende energikilder3, der udkom for nylig, og som understreger, at det er vigtigt at sikre elektricitetsmarkedet rimelig adgang til vedvarende energikilder, oplyses det, at Kommissionen har planer om hurtigt at foreslå et harmoniseringsdirektiv for dette område, både af hensyn til det indre marked og for at støtte udviklingen af vedvarende energi. Denne rapport er det første skridt henimod udarbejdelse af et sådant direktiv. 1 EFT L 27/20 af 30. 1. 97. 2 KOM(97) 30 endelig udg. af 12. 3. 1997, forslag til Rådets direktiv om omstrukturering af EF- bestemmelserne om beskatning af energiprodukter. 3 KOM(97)599 af 26. 11. 1997, "Energi for fremtiden: Vedvarende energikilder - Hvidbog vedrørende en strategi- og handlingsplan på fællesskabsplan". 1- O. VEDVARENDE ENERGI OG DET ELEKTRICITET INDRE MARKED FOR FN's tredje klimakonference blev afholdt i Kyoto i december 1997. Resultatet blev for Den Europæiske Union, at Fællesskabet gik ind på at forpligte sig til at formindske drivhusgasemissionerne med 8% i forhold til 1990 i tidsrummet 2008- 2012. Der skal træffes afgørende energipolitiske beslutninger om at formindske energi- og kulintensiteten, for at en sådan formindskelse af drivhusgasemissionerne kan blive til virkelighed. At fremskynde indførelsen af vedvarende energikilder i elektricitetsproduktionen betragtes af Kommissionen som et vigtigt skridt, der vil sætte EU i stand til at opfylde sine forpligtelser i så henseende. Den vedvarende energis betydning er også blevet fremhævet i protokollen til FN's klimakonvention. De lande, der har tilsluttet sig protokollen, opfordres til at forske i nye og vedvarende energiformer og fremme brugen af dem som et vigtigt middel til begrænsning af drivhusgasemissionerne. Kommissionens politik for vedvarende energi er for nylig blevet fremstillet i Hvidbogen om vedvarende energi4. Denne hvidbog giver et overblik over Kommissionens målsætninger for Fællesskabets energipolitik, som behandles i nærmere enkeltheder i hvidbogen "En energipolitik for Den Europæiske Union"5. Der opstilles her tre vigtige energimålsætninger: Bedre konkurrenceevne, forsyningssikkerhed og miljøbeskyttelse. Fremme af vedvarende energi betragtes som vigtigt for at nå disse mål. Hvidbogen om vedvarende energi indeholder en fællesskabsstrategi og en handlingsplan, hvorefter brugen af vedvarende energi skal forøges til 12% i 2010. På nuværende tidspunkt tegner den vedvarende energi sig for 6% af EU's elektricitetsproduktion. Disse hvis udnyttelsesmuligheder i Den Europæiske Union af miljømæssige årsager er stærkt begrænsede. Det betyder, at udnyttelsen af andre vedvarende energikilder skal forøges ret betydeligt for at nå målet 12%. Da elektricitet er den vigtigste energisektor i Europa og tegner sig for ca. 40% af bruttoenergiforbruget, må den øgede udnyttelse af de vedvarende energikilder i høj grad ske inden for elektricitetsfremstillingen. vandkraft, omfatter også tal I hvert fald på mellemlangt sigt er det sandsynligt, at det bliver dyrere at fremstille elektricitet af vedvarende energikilder end af de konkurrerende brændselsformer. Det bliver derfor nødvendigt med ordninger, der kan fremme vedvarende energi. På nuværende tidspunkt ser det ud til at være dyrere at fremstille elektricitet af vedvarende energikilder end af de konkurrerende brændselsformer, fordi der ikke 4 Se fodnote 3. 5 KOM(95)682 af 13. 12. 1995, "En energipolitik for Den Europæiske Union' - 2- tages hensyn til miljøfordelene eller til støtte til de konkurrerende brændselsformer. Der skal derfor føres en politik, som tager disse forhold i betragtning og fremmer den vedvarende energi. + Medlemsstaterne er i færd med at foreslå eller har allerede indført en række forskellige ordninger, som skal øge udnyttelsen af vedvarende energikilder. Disse ordninger omfatter garanterede priser til producenterne, afgiftsfritagelser, direkte tilskud pr. produceret KWT osv. På markeder, som ikke er liberaliserede, hvor elektriciteten sælges til kontrollerede kunder, der ikke kan købe elektriciteten andre steder, skaber det ingen forvridning af medlemsstaternes samhandel med elektricitet, at der ikke findes fælles regler, da handelen er begrænset og stærkt reguleret. På et liberaliseret eller endda delvist liberaliseret elektricitetsmarked er der imidlertid brug for i hvert fald nogle harmoniserede regler for behandling af vedvarende energi. Behovet for koordination fremgår af følgende to problemer, som nødvendigvis må tages op: For det første vil det føre til forvridning af handelen med elektricitet fra vedvarende energikilder. Man kan feks. antage, at landet X betaler en betydelig støtte til producenter, som benytter vedvarende energi, mens landet Y anvender en ordning med grønne attester. Hvis producenter fra landet X af landet Y far lov til at udstede og sælge grønne attester i Y, kan de få dobbelt støtte. Producenter i Y, som sælger i X, vil derimod ikke fa nogen støtte overhovedet. Der kan, i det mindste i teorien, indføres ordninger, som sikrer, at denne situation ikke opstår. Alt for bureaukratiske og indviklede ordninger, som inddrager støtteordningerne i samtliger medlemsstater, bør imidlertid undgås, da omkostningerne kan blive særdeles høje. En mere enkel fremgangsmåde vil være at foretrække. af fra de samlede forøgelse betydelig elektricitetens For det andet kan det, hvis der er stor forskel på medlemsstaternes støtteniveau, også føre til betydelig forvridning af den mere almindelige handel og af konkurrencen. Elektricitet fra vedvarende energikilder koster i hvert fald på mellemlangt sigt mere at fremstille end elektricitet traditionelle (fossile/nukleare) energikilder. Hvis vedvarende energikilder tegner sig for en betydelig del af den samlede indenlandske elektricitetsproduktion, kan det føre til en gennemsnitlige produktionsomkostninger i den pågældende medlemsstat i forhold til et naboland, ikke har nogen politik for vedvarende energi, eller en uafhængig der energiproducent (UEP), som fremstiller elektricitet på grundlag af fossilt brændsel. Hvis ikke alle kunder i en given medlemsstat bidrager til støtten til finansiering af politikken for udnyttelse af vedvarende energi, vil de kunder, der kan, sædvanligvis undgå at. betale denne overpris for vedvarende energi og købe elektricitet i udlandet eller af UEP. Det samlede kundegrundlag bliver derfor mindre, således at ekstraomkostningerne pr. kunde i forbindelse med vedvarende energi bliver større og de indenlandske priser højere, hvorfor prisbevidste kunder tilskyndes yderligere til at søge forsyninger andre steder. På denne måde forvrides markedet i en ond cirkel, der tvinger et voksende antal kunder ud af det hjemlige system - ikke fordi den traditionelle elektricitetsproduktion er ineffektiv eller ukonkurrencedygtig - men simpelthen på grund af en konstruktiv politik for vedvarende energi. Sandsynligheden for en sådan virkning og dens omfang afhænger naturligvis af en række forskellige faktorer, heriblandt de ekstra omkostninger i forbindelse med vedvarende energi, den procentdel vedvarende energi, som købes ved samlet køb osv. Der opstår således det spørgsmål, hvorledes indførelse og udvikling af vedvarende energiteknologier skal sikres på det indre marked. Kundernes mulighed for at købe over hele EU medfører to grundlæggende problemer. Det første gælder de ordninger, der skal indføres for at sikre køb og finansiering af vedvarende energi, det andet - som hænger sammen med det første - drejer sig om muligheden for, at kunder, der er forpligtet til at købe en vis del af deres elektricitetsbehov i form af vedvarende energi, kan få den fra udenlandske leverandører ("import og eksport"). IH. ORDNINGER, DER SKAL SIKRE KØB OG FINANSIERING AF VEDVARENDE ENERGI Det er vigtigt at behandle disse ordninger ved først at se på direktivets bestemmelser, dernæst på de i medlemsstaterne, og endelig på ordningernes overensstemmelse med direktivet og EU's lovgivning. som er blevet foranstaltninger, truffet 1. Direktivet Direktivet indeholder kun én mekanisme, der direkte favoriserer fremstilling af elektricitet på grundlag af vedvarende energikilder, nemlig artikel 8, stk. 3: "En medlemsstat kan kræve, at systemoperatøren ved lastfordelingen af produktionsanlæg giver produktionsanlæg, der anvender vedvarende energikilder eller affald, eller som har en kombineret produktion af varme og elektricitet, forrang". ifølge hvilken Det er en undtagelse fra grundreglen i artikel 8, stk. 2, 'lastfordelingen af produktionsanlæggene og brugen af samkøringslinjerne (sker) på grundlag af objektive kriterier, (som tager) hensyn til den økonomiske rangfølge af elektricitet fra disponible produktionsanlæg ". Denne mekanisme er faktisk den, der benyttes af de fleste af medlemsstaterne forud for liberaliseringen: transmissionssystemoperatøren (TSO) køber elektricitet fremstillet af vedvarende energikilder (som regel til fordelagtige priser) og videresælger den til sine kontrollerede kunder og spreder således dens omkostninger over hele det kontrollerede forbrugergrundlag. Det bør imidlertid bemærkes, at direktivet begrænser sig til favoriserende lastfordeling. Det indeholder ingen ordninger for direkte eller indirekte støtte til vedvarende energikilder, og det giver ikke i sig selv medlemsstaterne mulighed for at tillade TSO at forpligte kunderne til at købe "deres" andel af den vedvarende energi - hverken direkte eller ved hjælp af afgifter eller grønne attester. -4 Den mekanisme, direktivet indeholder, er derfor i virkeligheden af begrænset for anvendelighed ledsageforanstaltninger - når det gælder om at give medlemsstaterne tilladelse til at udvikle eller føre en konstruktiv politik for fremme af vedvarende energi. ikke giver nogen direkte hjemmel - da direktivet Hvis medlemsstaterne derfor ønsker at støtte vedvarende energi ud over den favoriserende lastfordeling, må de benytte andre af direktivets bestemmelser: artikel 3, stk. 2 - forpligtelse til offentlig tjeneste/miljøbeskyttelse og artikel 24 - overgangsordninger. Når sådanne ordninger er blevet anmeldt, vil Kommissionen undersøge, om de er i overensstemmelse med direktivet. Spørgsmålet behandles i nærmere enkeltheder i punkt 3. 2. 2. Ordninger i medlemsstaterne Medlemsstaterne har derfor overvejet, hvordan de skal behandle dette spørgsmål, og forskellige ordninger er blevet indført i hele EU eller er under overvejelse i medlemsstaterne. Det bør bemærkes, at nogle af de forhold, der beskrives i det følgende, benyttes (eller kan benyttes) i forbindelse med hinanden. Ordningerne - eller dele af dem - kan opdeles i to hovedkategorier. Først er der støtteordningerne - hvis formål er at dække omkostningerne - og dernæst de ordninger, hvormed støtten skal finansieres. 2. 1 Støtteordninger Der findes et stort antal forskellige støtteordninger, heriblandt følgende: - garanteret forpligtelse til køb til en garanteret pris - ofte for at undgå omkostningerne eller efter beregning af det støtteniveau, som kræves for at skabe den ønskede elektricitetsproduktion på grundlag af vedvarende energikilder - afgiftsfritagelser, det gælder især fritagelse for energi- og C02-afgifter, men også andre afgifter - støtteordninger pr. produceret KWT - andre støtteordninger, dvs. støtte til FU, kapitalinvestering osv. Denne støtte kan gives enten på medlemsstats- eller på fællesskabsplan 2. 2 Finansieringsordninger eller supplerende støtteordninger Også her er der - eller er der ved at blive - udviklet en række forskellige typer. - Afgift fra alle elektricitetsbrugere i en given medlemsstat, betegnet som "vedvarende energiafgift", "grøn afgift" eller "ikke-fossilt brændselsafgift". Alle forbrugere skal betale, uanset om de køber elektriciteten i den pågældende medlemsstat (men se import og eksport i det følgende). Afgiften kan være et fast beløb pr. forbrugt KWT, eller en særskilt, gennemsigtig, afgift, som lægges påtransmissionstaksten. -5 Afgiften fastsættes af den pågældende medlemsstat og varieret efter det støtteniveau, medlemsstaten anser for nødvendigt for at skabe den nødvendige elektricitetsproduktion på grundlag af vedvarende energikilder. - Grønne attester grundlag energikilder af vedvarende Efter denne ordning fastsætter medlemsstaten simpelthen hvilken mængde elektricitet, den ønsker fremstillet (eller forbrugt - se import og eksport i det følgende) på sit elektricitetssystem. Den pålægger derefter alle forbrugere at købe x% af deres elektricitetsforbrug fra vedvarende energikilder. Da det naturligvis ikke er muligt at adskille den "grønne" elektricitet fra den traditionelle"', er det heller ikke alle forbrugere, der kan forsynes med x% af deres elektricitetsforbrug ved hjælp af vedvarende energikilder. For at overvinde denne vanskelighed forpligtes forbrugerne til at købe "grønne attester", som repræsenterer x% af deres samlede forbrug. De grønne attester udstedes af den vedvarende energis producenter under de kompetente nationale myndigheders kontrol. For husstandenes vedkommende er det eldistributøren, som køber attesterne. inden for I praksis sælger den vedvarende energis producenter derfor elektriciteten til TSO til normale markedspriser. De ekstra omkostninger i forbindelse med fremstillingen af elektricitet på grundlag af vedvarende energikilder dækkes af den pris, som alle forbrugere, uanset om de er kontrollerede eller ej, betaler for de grønne attester. Der udvikler sig derfor et sekundært marked for grønne attester, hvis pris fastsættes i forhold til forskellen mellem markedsprisen på elektricitet og de (gennemsnitlige) ekstra omkostninger ved fremstilling af elektricitet på grundlag af vedvarende energikilder i sammenligning med markedsprisen. - Godtgørelse til en fond for vedvarende energi Distributørerne er juridisk forpligtede til at hente x% af det distribuerede elektricitetsforbrug fra vedvarende energikilder. Hvis de ikke opfylder denne forpligtelse, skal de betale en godtgørelse til en fond for vedvarende energi. Denne gennem til licitationsudbud af nye elektricitetsværker, hvis produktion bygger på vedvarende energi. investeringsstøtte, bl. a. fond benyttes selektivt - Købsforpligtelse Forbrugerne i en medlemsstat kan være forpligtet til at købe "deres" andel af den elektricitet fra vedvarende energikilder, som regeringen beslutter, at TSO skal skaffe. De er forpligtet til at købe den til en pris, som ligger over markedsprisen og afspejler de ekstra omkostninger ved elektricitetsproduktion på grundlag af vedvarende energikilder. Denne post faktureres særskilt, så de ekstra omkostninger er gennemsigtige. - Andre foranstaltninger Mulighed for, at TSO kan nægte kunderne adgang til nettet i forbindelse med TPA/transitbehov, hvis det bliver vanskeligt at videresælge den elektricitet fra vedvarende energikilder, som regeringen har pålagt TSO at købe, til kunderne. Analyse af disse forskellige fremgangsmåder: overensstemmelse med 3. Fællesskabets lovgivning Medlemsstaternes ordninger skal analyseres fra forskellige synsvinkler: statsstøtte, overensstemmelse med direktivet og traktaten, især miljøbestemmelserne. Regler, som skaber et fælles grundlag for støtteordningerne, ville være et vigtigt fremskridt, da de ville fastlægge medlemsstaternes spillerum og begrænse de forvridende virkninger. Det ville sætte medlemsstaterne i stand til at fremme vedvarende energi mere effektivt. 3. 1 Statsstøtte Statsstøtte behandles adskilt fra spørgsmålet om overensstemmelse med direktivet og de artikler i traktaten, som direktivet bygger på. Det er ikke meningen at behandle dette spørgsmål i denne analyse. Det skal imidlertid bemærkes, at Kommissionen hidtil har stillet sig positiv til støtte til vedvarende energi i overensstemmelse med punkt 2. 3 i retningslinjerne for statsstøtte til miljøformål6. Det vil den fortsat gøre, men der må tages hensyn til nødvendigheden af at oprette og konsolidere det indre marked for elektricitet. 3. 2 Overensstemmelse med direktivet og EU's lovgivning Direktivet omfatter ifølge artikel 8, stk. 3, kun forrang for vedvarende energi i forbindelse med lastfordeling på TSO-plan. I sig selv omfatter det ingen af de her omtalte ordninger. Under disse omstændigheder bliver det relevant at benytte to af direktivets andre bestemmelser: artikel 3, stk. 2 - forpligtelse til offentlige tjeneste/miljøbeskyttelse, og teoretisk set også artikel 24 (overgangsordninger). Det er på gaindlag af disse bestemmelser og i lyset af Fællesskabets aktive politik for at fremme vedvarende energi, som den fremgår af hvidbogen, at de her omtalte foranstaltningers overensstemmelse med direktivet skal undersøges. I virkeligheden foreslås det imidlertid, at næsten alle ordninger, der vedtages i denne sammenhæng, skal undersøges på grundlag af pligten til miljøbeskyttelse i artikel 3, stk. 2. Overgangsordningerne i artikel 24 er midlertidige støtteordninger, som vil ophøre inden for en overskuelig fremtid, og egner sig derfor ikke til vedvarende energi. Ordningerne for vedvarende energi skal tværtimod kunne bruges på den nærmeste fremtid. Dog skal spørgsmålet regelmæssigt tages op til behandling. *e>- Når det skal undersøges, om de her omtalte ordninger er i overensstemmelse med direktivets artikel 3, stk. 2, må man tage hensyn til de principper, Den Europæiske Domstol har opstillet for fortolkning af EF-traktatens artikel 90 i forbindelse med Se Fællesskabets retningslinjer for statsstøtte til miljoformål (EFT C 72 af 10. 3. 1994, s. 3). traktatens bestemmelser om fri bevægelighed og konkurrence. Selv om en udtømmende gennemgang af denne retspraksis ikke ligger inden for den foreliggende redegørelses rammer, er det klart, at følgende grundprincipper vil være ledende for Kommissionens analyse af miljøbeskyttelsesforpligtelser som dem, der omtales i det foregående. For det første vil Kommissionen altid begynde sin undersøgelse med at spørge, om det formål, den pågældende medlemsstat lægger til grund, er lovligt - dvs. om det tillader undtagelse fra de sædvanlige regler for fri konkurrence og bevægelighed Det skal i denne forbindelse nævnes, at miljøbeskyttelse af Kommissionen og Domstolen er blevet anerkendt som et nødvendigt behov, der kan indskrænke brugen af traktatens artikel 30 - og som et formål, der kan tillade undtagelse - i henhold til artikel 85, stk. 3, - for en konkurrencebegrænsende aftale7. Det kan derfor i almindelighed konkluderes, at sådanne ordninger vil bestå denne første prøve. For det andet vil Kommissionen undersøge, om de pågældende foranstaltninger er rimelige og står i forhold til de målsætninger, medlemsstaterne søger at opfylde. Enhver ordning skal naturligvis undersøges ud fra sine egne forudsætninger. Det er imidlertid klart, at det er afgørende for dette spørgsmål, at der samtidig foretages undersøgelser af tilsvarende ordninger med samme formål. Når det skal afgøres, om en bestemt ordning er rimelig i forhold til formålet, må det også undersøges, om der findes alternativer, som er mindre forstyrrende for konkurrencen og handelen mellem medlemsstaterne, men alligevel opfylder det pågældende formål. Denne side af undersøgelsen er naturligvis af begrænset betydning på nuværende tidspunkt: de forskellige ordninger er enten i deres vorden eller i færd med at blive udarbejdet. Når først de er trådt i kraft, vil den blive stadig mere relevant. Endelig er der i forbindelse med ordninger, som finansieres ved hjælp af en afgift, et spørgsmål, der kræver omhyggelig overvejelse, nemlig spørgsmålet om, på hvilket plan afgiften kan pålægges. En sådan afgift kan lægges enten på produktionsplanet, på transmissionsplanet eller, som det oftest er tilfældet, på forbrugerplanet. Kommissionen er ikke nået til nogen endelig konklusion med hensyn til disse forskellige fremgangsmåders fordele i forhold til hinanden, men det ser ud til, at en række ikke ubetydelige fordele er forbundet med at pålægge afgiften på forbaigerplan. En sådan afgift står i direkte forhold til den elektricitetsmængde, der faktisk forbruges, og er yderst gennemsigtig. Hvis afgiften pålægges på række vanskeligheder. For det første står betalingen ikke i direkte forhold til den forbrugte elektricitetsmængde (forholdet mellem den afstand, elektriciteten sendes over, og den forbrugte mængde er ikke konstant). Det gælder især selvstændig produktion, som ikke går gennem nettet. For det andet ville det være et uundgåeligt handicap for Fællesskabets handel med elektricitet. Dette handicap ville blive forøget, når der blev handlet med elektricitet på tværs af grænserne, fordi der ville blive pålagt to "transportafgifter". Situationen er endnu værre, når der er tale om transit. transmissionsplan, opstår der derimod en Se 22. konkurrenceberetning, I, punkt 77. 8- Disse vanskeligheder erkendes også i Kommissionens direktivforslag om omstrukturering af EF-bestemmelserne om beskatning af energiprodukter (omtalt i afsnit I), hvori beskatning af forbrug anbefales frem for beskatning af elektricitetsproduktion. Forslaget indeholder også bestemmelser om finansiel støtte til fremstilling af elektriciet på grundlag af vedvarende energikilder. Desuden kan de forskellige niveauer eller metoder, hvorefter afgiften pålægges, også føre til handelsforvridninger. Det skal også bemærkes, at nationale ordninger for støtte til elektricitet fra vedvarende energikilder kan være konkurrenceforvridende. Kommissionen kan derfor indtil videre kun acceptere dem som midlertidige ordninger, og accepten betyder ikke, at de ikke kan tages op til behandling igen, feks som følge af markedsudviklingen Endnu et spørgsmål bør også tages op her. Allerede på nuværende stadium kan det siges, at ordninger, der indfører konkurrence mellem den vedvarende energis producenter, sandsynligvis vil kræve mindre støtte og sandsynligvis vil blive mere konkurrencedygtige i forhold til den "traditionelt" fremstillede elektricitet. Der er to måder, hvorpå et sådant konkurrenceforhold kan indføres. For det første kan en myndighed eller et andet organ regelmæssigt gennemgå støtten for at kunne presse den nedad på baggrund af den teknologiske udvikling. Støtten bør derfor tilpasses regelmæssigt og automatisk efter en formel, der tager hensyn til faldende omkostninger i forbindelse med elektricitetsfremstilling på grundlag af vedvarende energikilder. For det andet indfører ordningen med grønne attester i sig selv konkurrence inden for elektricitetsfremstilling på gaindlag af vedvarende energikilder. Det sekundære marked for grønne attester vil sætte prisniveauet for vedvarende energi. Nye, billigere og mere effektive producenter vil fa indpas på markedet, hvis de kan producere under "markedsprisen" på grønne attester. Som allerede nævnt vil ordninger, der indfører konkurrence mellem den sandsynligvis skabe den størst mulige vedvarende energis producenter, omkostningseffektivitet og bør derfor fremmes. Det er naturligvis for tidligt at sige, om en ordning med regelmæssig gennemgang af støtteordningerne eller en ordning med grønne attester hurtigst vil formindske den vedvarende energis omkostninger. Det ser imidlertid allerede nu ud til, at ordningen med grønne attester, hvis den fungerer effektivt i praksis, vil fa en betydelig og konstant nedadgående virkning på prisen for vedvarende energi. Og selv om det også er for tidligt at sige, om indførelse af en ordning, der ikke på nogen måde fremmer effektivitet og prisreduktion, er i overensstemmelse med elektricitetsdirektivet, forekommer det alligevel allerede nu rimeligt at antage, at indførelse af en ordning, der gør det, også i højere grad vil sikre overensstemmelse med de relevante EU-regler. 9- IV. IMPORT OG EKSPORT Alle de her omtalte ordninger giver anledning til spørgsmålet om import og eksport af elektricitet, der fremstilles på grundlag af vedvarende energikilder Grønne attester kan feks. udstedes af producenter, som fremstiller elektricitet på grundlag af vedvarende energikilder uden for det pågældende territorium. Indenlandske selskaber, som skal betale afgift eller er underkastet en købsforpligtelse, kunne fritages for denne afgift, hvis de påviser, at importen kommer fra producenter, der benytter den samme minimale mængde vedvarende energi, som kræves af den indenlandske lovgivning. Skønt der er brug for nogle administrative foranstaltninger for at forhindre, at den pågældende forpligtelse til køb af vedvarende energi omgås, skulle det alligevel være muligt at tillade, at forpligtelsen til at benytte vedvarende energi opfyldes ved hjælp af import, hvis det ønskes. vandkraftanlæg, hvis grænseomkostninger Det er imidlertid ikke nogen let sag at afgøre, om det skal tillades at opfylde denne forpligtelse ved hjælp af import. Omkostningerne ved elektricitetsfremstilling på grundlag af vedvarende energi varierer efter geografisk område - det gælder ikke mindst i sommermånederne. Under disse omstændigheder vil en endnu ubestemt mængde af den vedvarende energi, som borgerne i hvert fald nogle lande, ellers skulle betale højere priser fordele ved elektricitetsfremstilling på grundlag af vedvarende energi (f. eks. formindskede C02-, S02- og Nox- emissioner) tilfalder derfor udlandet (selv om navnlig de faktiske fordele ved formindsket C02 omfatter mere end et begrænset geografisk område). Under alle omstændigheder er det uklart, om den medfølgende C02- formindskelse tilfalder det betalende land eller det producerende, når spørgsmålet om at opfylde målet for C02-formindskelse skal tages i betragtning. fra udlandet. De direkte er meget stamme lave for, På den anden side ville importforbud i denne forbindelse stride mod EU-traktatens mest grundlæggende bestemmelser for fri bevægelighed for varer. Desuden er der i forhold til EU's samlede energipolitik god mening i, at vedvarende energi fremstilles på de mest omkostningseffektive vilkår. De forskellige muligheder, som regionalpolitikken tilbyder, bør også tages i betragtning. Kommissionen er endnu ikke nået frem til nogen konklusion i disse spørgsmål. V. KONKLUSION Formålet med denne rapport er at fremlægge Kommissionens første overvejelser af de spørgsmål, der opstår i forbindelse med behandlingen af elektricitet fra vedvarende energikilder på det indre marked for elektricitet. Rapporten er den første opfølgning af Kommissionens hvidbog, når det gælder elektricitet fra vedvarende energikilder. Som allerede nævnt opstiller hvidbogen det som EU's overordnede mål, at den vedvarende energis andel af det samlede energiforbrug skal forøges med 12% inden 2010. Ifølge direktivets artikel 25 skal Kommissionen om nødvendigt fremlægge harmoniseringsforslag. Inden der udarbejdes noget - 1 0- forslag om at harmonisere behandlingen af elektricitet fra vedvarende energikilder, skal de forskellige ordningers fordele og ulemper imidlertid undersøges mere grundigt. Alligevel kan der, som det fremgår af hvidbogen om vedvarende energi, allerede nu påvises et klart behov for fælles regler på dette område. At der findes flere forskellige støtteordninger side om side, vil sandsynligvis føre til handels- og konkurrenceforvridning. Den vedvarende energi vil på grund af Kyoto forpligtelserne utvivlsomt få en større rolle i EU i de kommende år. Mulighederne for markedsforvridninger vil derfor vokse. De handels- og konkurrenceforvridende virkninger af de forskellige støtteordninger for vedvarende energi er ret begrænsede på nuværende tidspunkt, da EU's markedsandel af elektriciteten fra vedvarende energikilder er temmelig lille, men disse negative virkninger vil sandsynligvis blive betragtelig forøget i de kommende år. Det vil derfor være hensigtsmæssigt at begynde at opstille nogle fælles regler for dette område så hurtigt som muligt. Det vil ikke på nuværende tidspunkt være på sin plads at angive, hvad et sådant direktiv kan komme til at indeholde, men foruden de forhold, som er blevet gennemgået her, peger hvidbogen om vedvarende energi8 på følgende: • • "Blandt øvrige spørgsmål, der skal berøres, kan nævnes. transmissionssystemoperatørers accept af elektricitet fra vedvarende energi, når den tilbydes dem med forbehold af bestemmelser om transport i det indre marked i direktivet vedrørende elektricitet • retningslinjerne om den pris, der skal betales til producenter, som anvender vedvarende energikilder, som mindst skal svare til de undgåede udgifter ved elektricitet på en distributørs lavspændingsnet plus en bonus, der afspejler vedvarende energikilders sociale og miljømæssige fordele og den måde, hvorpå de finansieres: skattefordele osv. • hvilke kategorier af elektricitetsindkøb disse foranstaltninger skal dække • hvad angår adgang til nettet: at undgå diskrimination mellem elektricitet, der er produceret på basis af solstråler, biomasse (under 20 Mwe), vandenergi (under 10 Mwe) og vindenergi. " Næste skridt Kommissionen er for øjeblikket i færd med nøje at undersøge de forskellige ordninger, som medlemsstaterne har foreslået eller indført. For at fa et større imidlertid overblik over de mange forskellige ordninger vil Kommissionen iværksætte en række omkostningseffektivitetsundersøgelser. Formålet med disse undersøgelser er for hver enkelt medlemsstat og for en række tredjelande, som anvender sådanne ordninger, at fa afklaret følgende spørgsmål: KOM(97) 599 af 26. 11. 1997, "Energi for fremtiden: Vedvarende energikilder - Hvidbog vedrørende en strategi- og handlingsplan på fællesskabsplan", s. 14. 11 detaljeret analyse af den måde, hvorpå støtten ydes forbrugernes, producenternes og statens omkostninger i forbindelse med de forskellige ordninger C02-emissionsformindskelse, som kan tilskrives hver enkelt gældende ordning • de forskellige ordningers effektivitet, dvs. deres evne til at fremme vedvarende energi. På grundlag af disse undersøgelser skulle det være muligt at fa et overblik over, hvor effektive de forskellige landes metoder er i forhold til hinanden, så Kommissionen kan opstille regler for den fremtidige behandling af vedvarende energi på baggrund af elektricitetsdirektivet. Undersøgelserne skal sætte Kommissionen i stand til - i en afsluttende rapport - at besvare følgende spørgsmål: • forvridninger på det indre marked, som skyldes forskellige støtteordninger i medlemsstaterne • de forholdsmæssige omkostninger i forbindelse med de forskellige ordninger for støtte til indførelse og udvikling af elektricitet fra vedvarende energikilder • sådanne ordningers omkostningseffektivitet med hensyn til formindskelse af C02. • fordele for EU ved en større rolle til vedvarende energi, heriblandt øgede beskæftigelsesmuligheder, bevarelse af Europas førerstilling inden for teknologi til vedvarende energi og dermed også eksportmuligheder og fordele i forbindelse med regionaludvikling • om indførelse og udvikling et konkurrencemæssigt handicap for EU's industri. Når dette forhold undersøges, bliver det nødvendigt med en kvantitativ eller kvalitativ påvisning af de vigtigste handelspartneres fremgangsmåde. sådanne ordninger medfører af På baggrund heraf vil Kommissionen foreslå et direktiv om indførelse af fælles regler for behandling af vedvarende energi. Dette forslag forventes forelagt inden slutningen af 1998. Kommissionen har siden direktivet trådte i kraft den 19. februar 1997 koncentreret sig om at samarbejde med medlemsstaterne for at fa direktivet omsat til national lovgivning Det har vist sig, at behandlingen af vedvarende energi prioriteres i de fleste medlemsstater. Interessen for dette område er voksende, især efter Kommissionens grøn- og hvidbøger og EU's tilsagn i Kyoto. Andre spørgsmål kan dukke op i de kommende år og måneder. Kommissionen vil derfor fremlægge en ny harmoniseringsrapport hvert år. Den næste rapport vil blive forelagt i februar 1999. 12- ISSN 0254-1459 KOM(98) 167 endelig udg. DOKUMENTER DA 12 10 08 Katalognummer : CB-CO-98-167-DA-C ISBN 92-78-32096-X Kontoret for De Europæiske Fællesskabers Officielle Publikationer L-2985 Luxembourg - 1 3-


title: Decisión del Consejo de 16 de marzo de 1998 por la que se nombran los miembros titulares y suplentes del Comité consultivo de formación profesional

eurovoc_concepts:
advisory committee (EU)
alternate
appointment of staff
vocational training

formats: html pdf print

text: C 99/4 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 1. 4. 98 C. Expertos de las autoridades competentes del Estado miembro Titulares Suplentes B~lgica Dinamarca Alemania Grecia Espa(cid:253)a Francia Irlanda Italia Luxemburgo Pa(cid:242)ses Bajos Austria Portugal Finlandia Suecia Reino Unido Dr. Luc LENGELE Dr. Erik STOUGAARD Dr. Gerhard KOTHMANN D. Christos VLASIOTIS Dr. GONZ@LEZ GUTI^RREZ(cid:220)SOLANA Prof. Yves SOYEUX D. P. (cid:216)J. DWYER Dott. Remo DI LISIO Dr. Joseph KREMER Dra. M. (cid:216)J. (cid:216)C. FENNEMA Dra. Evelyn NOWOTNY Dra. M. (cid:216)P. ^VORA @GUAS Da Monica MEL^N(cid:220)PAASO D. Lars UHLIN Dr. J. (cid:216)N. LUCKE Dr. Erwin MALFROY Dr. Flemming NIELSEN Dra. DAYEN Da Elisbeth SIMEONIDOU Dr. ITURBE HERNANDO Prof. Maryse HURTREL D. Michael FENLON. (cid:216). (cid:216). Dr. Armand DIEDERICH Dra. H. (cid:216)C. (cid:216)A. LEENMANS Dr. Johann DICHTL Dr. J. (cid:216)M. PERPEN MOTA ALVOEIRO Da Kristiina PAJALA D. Axel LUNDBERG Da J. HERN Hecho en Bruselas, el 16 de marzo de 1998. Por el Consejo Le Presidente J. CUNNINGHAM DECISIŁN DEL CONSEJO de 16 de marzo de 1998 por la que se nombran los miembros titulares y suplentes del Comit~ consultivo de formaci(cid:246)n profesional (98/C 99/03) EL CONSEJO DE LA UNIŁN EUROPEA, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea y, en particular, su art(cid:242)culo 128, Vista la Decisi(cid:246)n del Consejo, de 2 de abril de 1963, por la que se establecen los principios generales de aplicaci(cid:246)n de una pol(cid:242)tica comœn de formaci(cid:246)n profesional(cid:216)(˛) y, en particular, su cuarto principio, Vista la Decisi(cid:246)n del Consejo, de 18 de diciembre de 1963, por la que se establece el Estatuto del Comit~ consultivo de formaci(cid:246)n profesional(cid:216)(ˇ), modificada por la Decisi(cid:246)n de 9 de abril de 1968(cid:216)(—), (˛)(cid:217)DO 63 de 20. 4. 1963, p. 1338/63. (ˇ)(cid:217)DO 190 de 30. 12. 1963, p. 3090/63. (—)(cid:217)DO L 91 de 12. 4. 1968, p. 26. 1. 4. 98 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 99/5 Vistas las listas de candidatos presentadas al Consejo por cada uno de los Gobiernos de los Estados miembros, Considerando que, mediante su Decisi(cid:246)n de 2 de junio de 1995(cid:216)(˛), el Consejo nombr(cid:246) a los miembros titulares y suplentes del Comit~ consultivo de formaci(cid:246)n profesional para el per(cid:242)odo comprendido entre el 2 de junio de 1995 y el 1 de junio de 1997, Considerando que es oportuno nombrar a los miembros titulares y suplentes del Comit~ con(cid:220) sultivo de formaci(cid:246)n profesional para un per(cid:242)odo de dos a(cid:253)os, DECIDE: Se nombran miembros titulares y suplentes del Comit~ consultivo de formaci(cid:246)n profesional para el per(cid:242)odo comprendido entre el 16 de marzo de 1998 y el 15 de marzo de 2000: Art(cid:242)culo 1 I. REPRESENTANTES DE LOS GOBIERNOS a)(cid:217)Miembros titulares B~lgica Dinamarca Alemania Grecia Espa(cid:253)a Francia Irlanda Italia Luxemburgo Pa(cid:242)ses Bajos Austria Portugal Finlandia Suecia Reino Unido Sr. H. SMEESTERS Sr. H. DAM Sr. U. HAASE Sra. M. TSAROUCHA Sra. A. S@NCHEZ(cid:220)CAMACHO P^REZ Sr. B. LEGENDRE Sr. D. PURCELL Sra. A. VITTORE Sr. A. SCHROEDER Sr. J. (cid:216)C. van der VELDEN Sr. P. KREIML Sra. M. (cid:216)C. MEDEIROS SOARES Sr. T. LANKINEN Sr. A. FRANZ^N Sra. E. HODKINSON Sr. P. SIMAR Sr. I. M`RKEDAHL Sr. H. (cid:216)W. THOM^ Sr. G. SAPOUDZOGLOU Sr. E. BUTLER HALTER Sra. F. MALLET Sr. P. DOWLING Sr. G. MARTINEZ Y CABRERA Sr. G. KOENIG Sr. M. HUPKES Sr. W. LENTSCH Sr. L. (cid:216)A. PARDAL Sr. R. JARNILA Sr. J. SJˆGREN Sra. J. GRANT b)(cid:217)Miembros suplentes B~lgica Dinamarca Alemania Grecia Espa(cid:253)a Francia Sr. P. DOMS Sr. S. (cid:216)E. POVELSEN Sra. J. BITTNER(cid:220)KELBER Sr. I. AIVALIOTIS Sr. J. (cid:216)L. GARC(cid:228)A MOLINA Sr. F. TOUJAS (˛)(cid:217)DO C 164 de 30. 6. 1995, p. 2. C 99/6 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 1. 4. 98 Irlanda Italia Luxemburgo Pa(cid:242)ses Bajos Austria Portugal Finlandia Suecia Reino Unido Sr. P. NEALON Sra. A. GIUFFRIDA Sr. A. FRANK. (cid:216). (cid:216). (cid:216) Sr. T. SIEGL Sr. R. GON(cid:137)ALVES Sra. T. LEMINEN Sr. L. DAVIDSSON Sra. M. EAST II. REPRESENTANTES DE LOS TRABAJADORES a)(cid:217)Miembros titulares B~lgica Dinamarca Alemania Grecia Espa(cid:253)a Francia Irlanda Italia Luxemburgo Pa(cid:242)ses Bajos Austria Portugal Finlandia Suecia Reino Unido Sr. J. (cid:220)M. DEBAENE Sr. J. H˘JLUND OLSEN Sr. O. L˜BKE Sr. G. PAVLIDHAKIS. (cid:216). (cid:216). Sr. J. (cid:220)J. BRIOUZE Sr. D. MAHON Sr. P. INGHILESI Sr. F. SPELTZ Sra. M. (cid:216)L. (cid:216)A. MIN Sr. G. PRAGER Sr. M. CORREIA LOPES Sr. J. (cid:220)P. JYRK´NNE Sra. U. LINDQVIST Sra. R. DONAGHY Sra. M. (cid:220)H. SKA Sr. K. KOUDAHL PETERSEN Sr. J. VOJTA Sra. M. SOUANI. (cid:216). (cid:216). Sra. C. BRESSAUD Sra. A. PRENDERGAST Sr. M. ZOCCATELLI Sr. T. WILTGEN Sr. R. (cid:216)C. ROELOFSE Sra. B. STIERL Sr. J. (cid:216)F. ASSIS PACHECO Sr. E. HUSU Sra. E. (cid:220)M. DANVIND Sr. T. DUBBINS b)(cid:217)Miembros suplentes B~lgica Dinamarca Alemania Grecia Espa(cid:253)a Francia Irlanda Italia Luxemburgo Pa(cid:242)ses Bajos Austria Portugal Finlandia Suecia Reino Unido Sr. C. SERROYEN Sr. A. ANDRESEN Sr. W. HEIDEMANN Sr. E. IORDHANOPOULOS. (cid:216). (cid:216). (cid:216) Sr. J. (cid:220)M. JOUBIER Sr. P. RIGNEY Sra. M. (cid:216)A. TIMI Sr. J. (cid:220)C. REDING Sr. W. (cid:216)W. MULLER Sr. M. STURM Sr. L. DE MATOS DA COSTA Sra. M. LAAMO Sr. T. JOHANSSON Sra. S. PERMAN 1. 4. 98 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 99/7 III. REPRESENTANTES DE LOS EMPRESARIOS a)(cid:217)Miembros titulares B~lgica Dinamarca Alemania Grecia Espa(cid:253)a Francia Irlanda Italia Luxemburgo Pa(cid:242)ses Bajos Austria Portugal Finlandia Suecia Reino Unido Sra. S. KOHNENMERGEN Sr. H. GADE Sra. B. DORN Sr. K. EXAKOUSTOS Sr. E. PARRA ABAD Sr. A. DUMONT Sra. A. O’DONOGHUE Sr. P. FIORENTINO Sr. C. KOEDINGER Sr. A. (cid:216)J. (cid:216)E. (cid:216)G. RENIQUE Sr. G. PISKATY Sr. J. (cid:216)L. SALGADO BARROSO Sra. P. KILPEL´INEN Sra. M. NYGREN Sr. G. TILLETT Sr. T. CASTAGNE Sr. H. (cid:216)E. J˘RGENSEN Sr. K. SPELBERG Sr. S. VICHOS Sr. J. MU(cid:239)OZ VEL@ZQUEZ Sr. J. (cid:220)P. BASTIAN Sr. T. KELLY Sr. A. OCCHIPINTI Sr. T. MATHGEN Sra. J. van WONDERGEM Sr. G. RIEMER Sr. N. PELICANO DA CUNHA Sr. K. PURHONEN Sr. S. ELMGREN Sr. T. WEBB b)(cid:217)Miembros suplentes B~lgica Dinamarca Alemania Grecia Espa(cid:253)a Francia Irlanda Italia Luxemburg Pa(cid:242)ses Bajos Austria Portugal Finlandia Suecia Reino Unido Sr. J. BELLEFROID Sr. J. STEFFENSEN Sra. S. K˜MMERLEIN Sra. I. PAPAGIANNI Sr. M. DEL CASTILLO RODR(cid:228)GUEZ Sr. D. VAN ESLANDE Sr. M. MULLAGH Sr. F. (cid:216)A. IANNØ Sr. R. LEY Sr. E. KRAGT Sr. J. STEINRINGER Sra. A. COSTA ARTUR Sr. H. SUOMALAINEN Sr. I. GADD Sra. M. MURRAY La presente Decisi(cid:246)n se publicar‘, para informaci(cid:246)n, en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas. Art(cid:242)culo 2 Art(cid:242)culo 3 Mediante decisi(cid:246)n ulterior se proceder‘ al nombramiento de los representantes espa(cid:253)oles de las organizaciones de trabajadores. Hecho en Bruselas, el 16 de marzo de 1998. Por el Consejo El Presidente J. CUNNINGHAM


title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ αρ θ. 614/98 του Maria IZQUIERDO ROJO προς το Συμβούλ ο. Ενάντια στην ανδρική βία

eurovoc_concepts:
EU Member State
EU programme
European social policy
position of women
violence

text: C 304/140 EL Epi·shmh Efhmeri·da tvn Eyrvpai¤kv· n Koinoth·tvn 2. 10. 98 (98/C 304/208) GRAPTH ERVTHSH E-0614/98 ypobolh· : Mar(cid:14)·a Izquierdo Rojo (PSE) prow to Symboy·lio (16 Marti·oy 1998) Ue·ma: Ena·ntia sthn andrikh· bi·a H teleytai·a apo·fash toy Eyrvpai¤koy· Koinoboyli·oy, sxetika· me thn ana·gkh pragmatopoi·hshw mi·aw ekstratei·aw ena·ntia sthn andrikh· bi·a (1) se o·lh thn Eyrvpai¤kh· (cid:201)nvsh, askei· pi·esh stiw Kybernh·seiw tvn Kratv· n › melv· n prokeime·noy «na la·boyn pio sobara· yp(cid:146) o·ch to ue·ma thw bi·aw ena·ntia stiw gynai·kew kai na to symperila·boyn sthn hmerh·sia politikh· dia·tajh· toyw». Lamba·nontaw yp(cid:146) o·ch o·ti sthn Ispani·a to 1997, 61 gynai·kew dolofonh·uhkan, uy·mata aytoy· toy ei·doyw thw bi·aw, ariumo·w poy jeperna· ayto·n thw tromokratikh·w bi·aw toy ETA, poia me·tra kai mhxanismoi· dra·shw ua epixeirhuoy·n kai ua egkriuoy·n apo· thn pleyra· toy Symboyli·oy gia na katapolemhuei· se eyrvpai¤kh· kli·maka h en lo·gv andrikh· bi·a thn paroy·sa xronia·; (1) EE C 304 thw 6. 10. 1997, sel. 25. Apa· nthsh (11 Mai(cid:143)oy 1998) H bi·a kata· tvn gynaikv· n ei·nai e·na ue·ma to opoi·o ta kra·th me·lh thw Eyrvpai¤kh·w (cid:201)nvshw lamba·noyn poly· sobara· ypo·ch. Epi· paradei·gmati, kata· thn teleytai·a sy·nodo toy Symboyli·oy Ergasi·aw kai Koinvnikv· n Ypoue·sevn thw 15hw Dekembri·oy 1997, to ue·ma thw bi·aw kata· tvn gynaikv· n yph·rje e·na apo· ta tri·a ue·mata poy syzhth·uhkan sto plai·sio miaw syzh·thshw sxetika· me th syne·xeia thw Pagko·smiaw Dia·skechw tvn Hnvme·nvn Eunv· n gia th Gynai·ka, poy pragmatopoih·uhke sto Peki·no to 1995. To Symboy·lio shmei·vse ta me·tra poy e·xoyn la·bei ta kra·th me·lh kai to·nise th shmantikh· ergasi·a poy diejh·xuh me·sv tvn programma·tvn STOP kai DAPHNE gia thn katapole·mhsh thw bi·aw kata· tvn gynaikv· n kai tvn paidiv· n, opoiadh·pote morfh· kai an lamba·nei. To Ma·rtio toy 1998, h Epitroph· tvn Hnvme·nvn Eunv· n gia thn Kata·stash thw Gynai·kaw afie·rvse tiw ergasi·ew thw sto ue·ma thw bi·aw kata· tvn gynaikv· n• h Eyrvpai¤kh· Envsh ekprosvph·uhke sth Dia·skech ayth· kai proe·bh se dh·lvsh me thn opoi·a katadika·zontai o·lew oi morfe·w bi·aw kata· tvn gynaikv· n. Epi· toy paro·ntow, h Proedri·a ejeta·zei, se synergasi·a me thn Epitroph·, th dynato·thta ana·lhchw apo· thn EE, to 1999, prvtoboyliv· n gia thn katapole·mhsh thw bi·aw kata· tvn gynaikv· n. (98/C 304/209) GRAPTH ERVTHSH P-0615/98 ypobolh· : Angela Billingham (PSE) prow thn Epitroph· (25 Febroyari·oy 1998) Ue·ma: Mele·th tvn kindy·nvn pro·klhshw karki·noy apo· yfantoyrgika· kai derma· tina proi¤o·nta Uevrei· h Epitroph· o·ti ta pori·smata thw mele·thw gia toyw kindy·noyw pro·klhshw karki·noy apo· yfantoyrgika· kai derma·tina proi¤o·nta poy ypoba·llontai se epejergasi·a me azvxrvstike·w oysi·ew, mele·th poy kaly·ptetai apo· thn pro·sklhsh gia ypobolh· prosforv· n ariu. III/96/61 toy Ioyli·oy 1996, ua prokale·soyn ene·rgeiew apo· pleyra·w empo·rvn ypodhma·tvn sthn Eyrvpai¤kh· (cid:201)nvsh; Uevrei· h Epitroph· o·ti oi ki·ndynoi gia thn ygei·a dikaiologoy·n thn ana·gkh pare·mbashw toy nomoue·th kai ea·n o·xi, proti·uetai na la·bei me·tra gia na a·rei tiw eunike·w apagorey·seiw sxetika· me tiw azvxrvstike·w oysi·ew poy e·rxontai se anti·uesh me thn Eniai·a Agora·; Apa· nthsh toy k. Bangemann ej ono·matow thw Epitroph· w (25 Marti·oy 1998) H mele·th tvn kindy·nvn karkinoge·neshw poy synde·ontai me ta klvstoy¤fantoyrgika· kai derma·tina proi¤o·nta poy ba·fontai me orisme·new azvike·w xrvstike·w apotelei· tmh·ma progra·mmatow poy troxiodromh·uhke apo· thn Epitroph· gia thn dierey·nhsh thw anagkaio·thtaw ue·spishw enarmonisme·nvn periorismv· n sthn empori·a kai xrh·sh karkinogo·nvn azvikv· n xrvstikv· n kauv· w kai thn dierey·nhsh tvn oikonomikv· n kai a·llvn synepeiv· n tvn en lo·gv periorismv· n


title: Verslag aan de Raad en het Europees Parlement over de harmonisatiebehoeften - Richtlijn 96/92/EG betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 16. 03. 1998 COM(1998) 167 def. VERSLAG AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT OVER DE HARMONISATIEBEHOEFTEN RICHTLIJN 96/92/EG BETREFFENDE GEMEENSCHAPPELIJKE REGELS VOOR DE INTERNE MARKT VOOR ELEKTRICITEIT (door de Commissie ingediend) VERSLAG AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT OVER DE HARMONISATIEBEHOEFTEN RICHTLIJN 96/92/EG BETREFFENDE GEMEENSCHAPPELIJKE REGELS VOOR DE INTERNE MARKT VOOR ELEKTRICITEIT INLEIDING Ingevolge artikel 25, lid 1, van Richtlijn 96/92/EG1 van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit "legt de Commissie voor het eind van het eerste jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn aan de Raad en aan het Europees Parlement een rapport voor over de harmonisatiebehoeften die niet in verband staan met de bepalingen van deze richtlijn. Zo nodig doet zij dat rapport vergezeld gaan van de harmonisatievoorstellen die nodig zijn voor de goede werking van de interne elektriciteitsmarkt". In deze context heeft de harmonisatie hoofdzakelijk betrekking op de belasting op energieproducten en op milieuvraagstukken. Het belastingprobleem wordt momenteel in het kader van het voorstel van de Commissie2 om "een gemeenschappelijk kader voor de belasting van energieproducten" op te zetten door de Raad besproken. Daarom concentreert dit rapport zich op milieuvraagstukken en met name op de rol van de duurzame elektriciteitsproductie in de interne markt. In dit verband is uit contacten tussen de diensten van de Commissie en de lidstaten gebleken dat de voorgestelde of al ingevoerde regelingen ter ondersteuning van de elektriciteitsproductie uit duurzame energiebronnen zeer uiteenlopen. Voor elektriciteit die wordt geproduceerd door warmte/krachtcentrales zijn de verschillen in aanpak niet zo groot en daarom wordt deze categorie in dit rapport niet behandeld. Doordat verschillende regelingen voor duurzame energiebronnen naast elkaar worden toegepast lijkt de kans groot dat deze situatie tot handelsdistorsies en -belemmeringen zal leiden. In het recente Witboek3 over duurzame energiebronnen, waarin met nadruk wordt gewezen op het belang van billijke condities voor de toegang van duurzame energiebronnen tot de elektriciteitsmarkt, heeft de Commissie toegezegd haast te zullen maken met een voorstel voor een geharmoniseerde richtlijn op dit gebied, zowel om met de interne markt samenhangende redenen als om de ontwikkeling van duurzame energiebronnen te ondersteunen. Dit rapport is de eerste stap in het voorbereidingsproces van die richtlijn. H. DUURZAME ENERGIEBRONNEN EN DE INTERNE MARKT VOOR ELEKTRICITEIT 1 PB L 27 van 30. 1. 97, blz. 20. 2 COM(97) 30 def. , 12. 3. 1997, Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot "Herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten". 1 COM(97) 599, 26. 11. 97, "Energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen - Witboek voor een communautaire strategie en een actieplan". De "Derde Conferentie van de Partijen bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering" vond plaats in december 1997 in Kyoto. Voor de Europese Unie was het resultaat van deze conferentie dat de Gemeenschap de doelstelling heeft onderschreven voor de periode van 2008 tot 2012 te streven naar een verlaging van de broeikasgasuitstoot met 8% ten opzichte van 1990. Er moeten belangrijke beleidsbeslissingen op energiegebied worden genomen, met het accent op vermindering van de energie- en koolstofintensiteit, om een dergelijke verlaging van de broeikasgasemissies te kunnen realiseren. De versnelde inschakeling van duurzame energiebronnen bij de elektriciteitsproductie wordt door de Commissie beschouwd als een zeer belangrijk actiemiddel dat de EU in staat moet stellen aan haar verplichtingen op dit gebied te voldoen. In het Protocol bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering wordt het belang van duurzame energie eveneens benadrukt. De landen die met het protocol hebhen ingestemd, wordt verzocht het gebruik van nieuwe, duurzame energiebronnen te bevorderen, te onderzoeken, te ontwikkelen en uit te breiden als een van de belangrijke instrumenten ter beperking van de broeikasgasuitstoot. Het beleid van de Commissie inzake duurzame energie is onlangs gepresenteerd in bovenvermeld Witboek4 over duurzame energiebronnen. Hierin wordt een overzicht gegeven van de doelstellingen van de Commissie inzake het energiebeleid van de Gemeenschap, die in haar Witboek "Een energiebeleid voor de Europese Unie"5 uitvoerig zijn behandeld. Er zijn drie hoofddoelstellingen: een groter concurrentievermogen, continuïteit van de voorziening en bescherming van het milieu. Bevordering van het gebruik van duurzame energiebronnen wordt gezien als een belangrijke factor om deze doelstellingen te halen. Het Witboek over duurzame energiebronnen omvat een communautaire strategie en een actieplan om het gebruik van duurzame energiebronnen aanzienlijk te vergroten, tot 12% in 2010. Momenteel zijn ze goed voor ongeveer 6% van de elektriciteitsproductie in de EU. In deze cijfers is het gebruik van grootschalige waterkrachtcentrales opgenomen, waarvoor de mogelijkheden in de Europese Unie om milieutechnische redenen zeer beperkt zijn. Dit betekent dat het gebruik van andere duurzame energiebronnen zeer sterk moet toenemen om toch aan de totale doelstelling van 12% te voldoen. Aangezien elektriciteit de belangrijkste energiesector in de Europese Unie is, goed voor ongeveer 40% van het bruto-energieverbruik, zal een aanzienlijk deel van de toename van het gebruik van duurzame energiebronnen in de elektriciteitsproductie moeten plaatsvinden. Het ziet ernaar uit dat de productiekosten voor elektriciteit uit duurzame energiebronnen, ten minste op middellange termijn, hoger zijn dan voor elektriciteit uit concurrerende brandstoffen. Daarom zijn regelingen voor de bevordering van het gebruik van duurzame energiebronnen noodzakelijk. De indruk dat elektriciteit uit duurzame energiebronnen duurder is om te produceren dan elektriciteit uit concurrerende brandstoffen heeft te maken met het feit dat onvoldoende rekening wordt gehouden met het gunstige milieueffect van het gebruik van duurzame energiebronnen en dat voor concurrerende brandstoffen steun wordt verleend. Er moeten beleidsinitiatieven worden ontwikkeld waarbij deze aspecten worden meegewogen en die gericht zijn op het bevorderen van duurzame energie. 4 Zie voetnoot 3. 5 COM(95) 682 del, 13. 12. 1995, "Een energiebeleid voor de Europese Unie". De lidstaten hebben verschillende regelingen voorgesteld of ingevoerd om het gebruik van duurzame energie te bevorderen: garantieprijzen voor de producenten, belastingvrijstellingen, directe steun per geproduceerd kWh enz. Op een niet-geliberaliseerde markt, waar de elektriciteit wordt verkocht aan gebonden afnemers die hun leverancier niet zelf kunnen kiezen, veroorzaakt het ontbreken van gemeenschappelijke regels geen concurrentievervalsing in de handel in elektriciteit tussen de lidstaten, aangezien deze beperkt en strikt gereguleerd is. In een geliberaliseerde of zelfs slechts gedeeltelijk geliberaliseerde elektriciteitsmarkt is er echter behoefte aan een aantal geharmoniseerde regels met betrekking tot de behandeling van duurzame energiebronnen. Dat coördinatie op dit gebied noodzakelijk is blijkt uit de onderstaande twee kwesties die moeten worden aangepakt: In de eerste plaats zal de handel in elektriciteit uit duurzame energiebronnen worden verstoord. Stel bijvoorbeeld dat land X een fors bedrag aan staatssteun betaalt aan producenten die duurzame energiebronnen gebruiken, en dat land Y een systeem van milieucertificaten toepast. Indien producenten uit land X van land Y toestemming krijgen om in land Y milieucertificaten uit te geven en te verkopen, kunnen zij dubbele steun ontvangen. Producenten uit land Y die in land X verkopen krijgen daarentegen geen enkele steun. Theoretisch kunnen regelingen worden opgezet om deze situatie te voorkomen, maar daarbij moet er wel voor worden gezorgd dat het overkoepelend beheer van de steunregelingen van de verschillende lidstaten niet te bureaucratisch en te complex wordt omdat de kosten dan veel te hoog zouden oplopen. Een eenvoudiger aanpak verdient de voorkeur. Ten tweede kan, wanneer het steunniveau per lidstaat sterk verschilt, deze situatie eveneens in belangrijke distorsies van handel en concurrentie in meer algemene zin resulteren. De productie van elektriciteit uit duurzame energiebronnen zal althans op middellange termijn duurder zijn dan die van elektriciteit uit "conventionele" (fossiele/nucleaire) bronnen. Wanneer een belangrijk deel van de totale binnenlandse elektriciteitsproductie uit duurzame energiebronnen wordt gehaald, kan dit resulteren in een aanzienlijke stijging van de totale gemiddelde kosten van de elektriciteitsproductie in een lidstaat, in vergelijking met een buurland dat geen duurzame-energiebeleid heeft ontwikkeld, of met een onafhankelijke energieproducent die fossiele brandstoffen gebruikt. Als niet alle afnemers in een bepaalde lidstaat, zowel de wel als de niet in aanmerking komende, in de financiële ondersteuning van een dergelijk beleid deelnemen, zullen de in aanmerking komende afnemers, als zij de keus hebben, deze "duurzaamheidstoeslag" normaal gesproken niet willen betalen en daarom naar het buitenland of naar onafhankelijke producenten uitwijken. Hierdoor versmalt het afhemersdraagvlak, zodat de extra kosten van duurzame energie per afnemer toenemen. Dit leidt tot hogere binnenlandse prijzen, waardoor andere, minder prijsgevoelige in aanmerking komende afnemers hun heil ook elders zullen zoeken. Door deze vicieuze cirkel zouden markten verstoord raken, waardoor steeds meer in aanmerking komende afnemers uit het binnenlandse systeem worden gedwongen, niet vanwege of niet-concurrerende "conventionele" inefficiënte elektriciteitsproductie, maar eenvoudigweg omdat er een echt duurzame-energiebeleid is. een Natuurlijk is de waarschijnhjkheid en/of omvang van een dergelijk effect afhankelijk van een aantal factoren, zoals de extra kosten van duurzame energie, het aandeel van duurzame energie in het totale energieverbruik enz. - 3. De vraag is dus hoe de invoering en ontwikkeling van duurzame technologieën in het kader van een interne markt voor elektriciteit moeten worden aangepakt. In dit verband komen als gevolg van de mogelijkheid voor in aanmerking komende afnemers om overal in de EU in te kopen twee belangrijke kwesties aan de orde. Het eerste heeft betrekking op de mechanismen ter waarborging van de aankoop en financiering van duurzame energiebronnen; het tweede, dat voortvloeit uit het eerste, op de mogelijkheid dat afnemers die in een bepaald deel van hun elektriciteitsbehoefte moeten voorzien door duurzame energie te kopen, hiervoor naar het buitenland uitwijken ("in- en uitvoer"). ffl. MECHANISMEN TER WAARBORGING VAN DE AANKOOP EN FINANCIERING VAN DUURZAME ENERGIEBRONNEN Bij het bestuderen van dergelijke regelingen moeten eerst de bepalingen van de richtlijn, vervolgens de op het niveau van de lidstaten genomen maatregelen en tenslotte de verenigbaarheid van dergelijke regelingen met de richtlijn en het Gemeenschapsrecht in beschouwing worden genomen 1. De richtlijn De richtlijn noemt slechts één expliciet stimuleringsmechanisme voor elektriciteit uit duurzame energiebronnen, in artikel 8, lid 3: lidstaat kan de "De inschakelen van sti oomproductie-eenheden prioriteit te geven aan productie-installaties die gebruikmaken van hernieuwbare energiebronnen, afvalstoffen of warmtekrachtkoppeling. " transmissienetbeheerder verplichten, bij het Dit is een uitzondering op de grondregel van artikel 8, lid 2, dat onder normale omstandigheden "de inschakeling van de stroomproductie-eenheden en het gebruik van de koppelnjnen (geschieden) op basis van criteria (. ) (waarin) rekening (wordt) gehouden met de economische rangorde van de elektriciteit uit beschikbare productie-eenheden (. )". In feite wordt deze werkwijze voorafgaande aan de liberalisering al door de meeste lidstaten gevolgd: de transmissienetbeheerder koopt elektriciteit uit duurzame energiebronnen in (meestal tegen gunstige prijzen) en geeft deze door aan zijn gebonden afnemers, terwijl hij de kosten omslaat over het totale bestand van gebonden verbruikers. De richtlijn beperkt zich echter tot prioritaire inschakeling. Er zijn geen regelingen voor directe of indirecte steun voor duurzame energiebronnen opgenomen en de lidstaten mogen de transmissienetbeheerder niet toestaan om in aanmerking komende afnemers te verplichten "hun" aandeel duurzame energie te kopen, noch rechtstreeks, noch via heffingen of milieucertificaten. Bij gebrek aan begeleidende maatregelen, waarin de richtlijn niet expliciet voorziet, lijkt het mechanisme in de praktijk dus slechts beperkt bruikbaar wanneer het erom gaat lidstaten in staat te stellen een doortastend stimuleringsbeleid voor duurzame energiebronnen te ontwikkelen ofte handhaven. 4- Lidstaten die meer willen doen ter ondersteuning van duurzame energie dan prioritaire inschakeling moeten bijgevolg gebruikmaken van twee andere bepalingen van de richtlijn; artikel 3, lid 2 - openbare-dienstverplichtingen (of dienstverplichtingen op milieugebied) en artikel 24 - overgangsregelingen. Na kennisgeving van de desbetreffende ontwerp-regelingen van de lidstaten zal de Commissie deze toetsen op hun verenigbaarheid met de richtlijn. Dit aspect wordt in detail besproken in punt 3. 2 hieronder. 2. Regelingen op het niveau van de lidstaten Daarom hebben de lidstaten zelf over de aanpak van dit probleem nagedacht. Diverse regelingen zijn in de gehele EU ingevoerd of zijn in bepaalde lidstaten in beraad. Sommige van de onderstaande elementen worden gecombineerd gebruikt (of kunnen gecombineerd worden gebruikt). De regelingen, of onderdelen ervan, kunnen in twee basiscategorieën worden opgesplitst: ten eerste steunregelingen, bedoeld om de kosten van dit beleid te vergoeden, en ten tweede regelingen voor de financiering van de steun. 2. 1 Steunregelingen. Er is een groot aantal steunregelingen, waaronder: - een gegarandeerde koopverplichting tegen een gegarandeerde prijs, vaak op basis van vermeden kosten of van een op een regeling gebaseerde berekening van de steun die nodig is om de gewenste omvang van de duurzame elektriciteitsproductie te verkrijgen; - belastingvrijstellingen, met name van energie- en CC>2-heffingen, maar ook van niet aan energie gerelateerde belastingen; - steun per geproduceerd kWh; - andere steunregelingen; steun voor O&O, investeringen enz. Deze steun kan hetzij op het niveau van de lidstaten, hetzij op dat van de Gemeenschap worden toegekend. 2. 2 Regelingen voor de financiering of aanvulling van steunregelingen. Ook hier zijn, of worden, een aantal varianten ontwikkeld. - Een heffing voor alle elektriciteitsverbruikers in een bepaalde lidstaat, omschreven als een "duurzaamheidsheffing", een "groene" of "niet-fossiele-brandstoflieffing". Alle verbruikers moeten betalen, ongeacht of zij hun elektriciteit ook daadwerkelijk in de betrokken lidstaat afnemen (zie ook hieronder, in- en uitvoer). De heffing kan een vast bedrag per verbruikt kWh zijn, of een transparante aparte vergoeding die bij het transmissietarief wordt opgeteld. De heffing wordt door de lidstaat vastgesteld en is afhankelijk van de hoogte van de steun is om het vereiste niveau van duurzame die volgens deze lidstaat noodzakelijk energieproductie te bereiken. - 5- - Milieucertificaten zie hieronder, in- en uitvoer) duurzame Hierbij stelt de lidstaat eenvoudigweg de gewenste hoeveelheid te produceren (of te elektriciteit binnen zijn verbruiken, elektriciteitssysteem vast. Vervolgens verplicht de lidstaat alle verbruikers x % van hun elektriciteitsbehoefte uit duurzame bronnen af te nemen. Aangezien het onmogelijk is onderscheid te maken tussen milieuvriendelijk en conventioneel geproduceerde elektronen, kunnen natuurlijk niet alle verbruikers echt x % aan werkelijk uit duurzame bronnen afkomstige stroom geleverd krijgen. Om dit te ondervangen moeten de verbruikers "milieucertificaten" kopen ten belope van het gewenste percentage van hun totale behoefte. De miHeucertificaten worden door de producenten van duurzame elektriciteit uitgegeven onder toezicht van de desbetreffende instanties van de lidstaat. Voor binnenlandse verbruikers worden de certificaten gekocht door de distributeurs die aan hen leveren. In de praktijk verkopen producenten van duurzame elektriciteit hun stroom dus tegen normale marktprijzen aan de netbeheerder. De extra kosten van de productie van duurzame elektriciteit worden gedekt door de prijs die alle, in aanmerking komende en gebonden, eindverbruikers voor de milieucertificaten betalen. Zo ontstaat er een secundaire markt voor miHeucertificaten, waarvan de prijs wordt bepaald als het verschil tussen de marktprijs voor elektriciteit en de (gemiddelde) productiekosten van duurzame elektriciteit, dat bovenop de marktprijs komt. Compensatiebetalingen aan een dimrzaamheidsfonds Distributeurs worden bij de wet verplicht x % van hun energiebehoeften uit duurzame bronnen te dekken. Als zij hier niet aan voldoen, moeten zij in plaats daarvan compensatie aan een duurzaamheidsfonds betalen. Dit fonds wordt gebruikt voor de selectieve toekenning van investeringssteun, b. v. via een aanbesteding voor centrales die duurzaam produceren. - Koopverplichting Verbruikers in een lidstaat kunnen worden verplicht tot aankoop van "hun" aandeel in de duurzame elektriciteit die volgens de overheid door de netbeheerder moet worden ingekocht. Zij moeten deze stroom kopen tegen een prijs die boven de marktprijs ligt en waarin de extra kosten van de duurzame elektriciteitsproductie zijn verdisconteerd. Dit deel wordt apart in rekening gebracht, zodat de betreffende extra kosten transparant zijn. Andere, niet-financiële maatregelen Algemene mogelijkheid voor de netbeheerder om in aanmerking komende afnemers de toegang tot het netwerk voor TPA-/doorvoerdoeleinden te weigeren, ingeval het voor hem moeilijk zou worden de elektriciteit uit duurzame bronnen door te geven die hij van de regering aan de verbruikers moet doorverkopen. - 6- 3. Analyse van de verschillende methoden: verenigbaarheid met het Gemeenschapsrecht De door de lidstaten toegepaste regelingen moeten vanuit verschillende invalshoeken worden getoetst: aan de wetgeving inzake staatssteun en op verenigbaarheid met de richtlijn en het Verdrag, met name met de milieubepalingen daarvan. Een gemeenschappelijk regelgevingskader voor de steunregelingen zou een belangrijke stap voorwaarts betekenen aangezien daardoor de manoeuvreerruimte voor de lidstaten nauwkeuriger zou worden afgebakend en distorsie-effecten zouden worden beperkt. Dit zou de lidstaten in staat stellen duurzame energiebronnen efficiënter te bevorderen. 3. 1 Overheidssteun Het probleem van de overheidssteun wordt los van de kwestie van de verenigbaarheid met de richtlijn en de verdragsartikelen waarop de richtlijn is gebaseerd, behandeld, en niet in het kader van deze analyse besproken. Opgemerkt dient echter te worden dat de Commissie zich tot dusver positief heeft opgesteld bij de toetsing, overeenkomstig punt 2. 3 van de communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu6, van steun voor de productie van energie uit duurzame bronnen. Deze benadering zal worden gecontinueerd, rekening houdend met de noodzaak de interne markt voor elektriciteit vorm te geven en te consolideren. 3. 2 Verenigbaarheid met de richtlijn en de EU-wetgeving Ingevolge artikel 8, lid 3, heeft de richtlijn alleen betrekking op de prioritaire inschakeling van duurzame energie op netbeheerdersniveau. Op zich valt geen van de bovengenoemde regelingen onder de richtlijn. In deze omstandigheden kunnen twee andere bepalingen van de richtlijn van belang zijn: artikel 3, lid 2, (openbare-dienstverphchtingen of dienstverplichtingen op milieugebied) en, theoretisch gezien, artikel 24 (overgangsregelingen). Aan de hand van deze bepalingen moet, in het ücht van het beleid van de Gemeenschap voor de actieve bevordering van duurzame energiebronnen, zoals uiteengezet in haar recente Witboek, worden onderzocht of maatregelen met de bovengenoemde richtlijn verenigbaar zijn. Het ziet er evenwel naar uit dat praktisch alle in dit kader goedgekeurde regelingen aan artikel 3, lid 2, inzake dienstverplichtingen op milieugebied moeten worden getoetst. De in artikel 24 genoemde overgangsregelingen zijn tijdelijke steunregelingen die binnen afzienbare tijd worden opgeheven en daarom voor duurzame energie niet geschikt lijken te zijn. Deze regelingen voor duurzame energie zijn juist bedoeld om in de nabije toekomst operationeel te worden. De situatie dient echter nauwlettend te worden gevolgd Wanneer wordt onderzocht of de bovengenoemde regelingen verenigbaar zijn met artikel 3, lid 2, van de richtlijn, moet rekening worden gehouden met de beginselen die door het Europese Hof van Justitie zijn vastgesteld bij de uitleg van artikel 90 van het EG-Verdrag, in combinatie met de bepalingen van het Verdrag inzake vrij verkeer en mededinging. Hoewel een uitvoerige bespreking van deze jurisprudentie buiten het bestek van dit onderzoek valt, is het Zie de communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu (PB C 72,10. 3. 1994, blz. 3). duidelijk dat de Commissie zich bij haar analyse van dienstverplichtingen op milieugebied in bovengenoemde zin zal laten leiden door de volgende basisbeginselen. Ten eerste zal de Commissie haar onderzoek altijd beginnen met de vraag of de onderliggende doelstelling van de lidstaat legitiem is, d. w. z. of dit doel ontheffing van de normale regels voor mededinging of vrij verkeer rechtvaardigt. In dit verband moet worden opgemerkt dat de Commissie en het Hof van Justitie nnüeubescherming hebben erkend als een dwingende eis waardoor de toepassing van artikel 30 van het Verdrag kan worden ingeperkt en als een doelstelling die eventueel, overeenkomstig artikel 85, lid 3, vrijstelling toelaat voor een concurrentiebeperkende overeenkomst7. Hieruit volgt dus in het algemeen de conclusie dat dergelijk regelingen de eerste test doorstaan. Ten tweede zal de Commissie onderzoeken of de betrokken maatregelen redelijk zijn en in een juiste verhouding staan tot de doelstellingen van de lidstaten. Iedere regeling moet natuurlijk op zijn eigen merites worden beoordeeld. Het is echter duidelijk dat het in dit kader van fundamenteel belang is alle vergelijkbare regelingen die dezelfde doelstellingen nastreven, gelijktijdig te bestuderen. Wanneer beoordeeld wordt of een regeling in een juiste verhouding tot de doelstellingen staat, moet worden onderzocht of er alternatieven bestaan die de concurrentie en handel tussen de lidstaten minder verstoren, maar niettemin even goed aan de desbetreffende doelstellingen beantwoorden. Momenteel is dit aspect van de analyse natuurlijk minder belangrijk: de verschillende regelingen staan nog in de kinderschoenen of worden nu pas uitgedacht. In de toekomst, als zij eenmaal in werking zijn getreden, wordt dit aspect steeds belangrijker. Tenslotte moet met betrekking tot de uit een heffing gefinancierde regelingen nauwkeurig worden bekeken op welk niveau de heffing moet worden toegepast. Een heffing kan worden opgelegd op productie-, op transmissie- o£ het meest gebruikelijk, op verbruiksniveau. Hoewel de Commissie nog niet tot een definitieve conclusie over de relatieve voordelen van de verschillende methoden is gekomen, lijkt een heffing op verbruikersniveau een aantal belangrijke voordelen te bieden. Een dergelijke heffing houdt rechtstreeks verband met de verbruikte hoeveelheid elektriciteit en is uitermate transparant. Als op transmissieniveau een heffing wordt opgelegd, krijgt men echter te maken met een aantal problemen. Ten eerste bestaat er geen rechtstreeks verband tussen de betaling en de hoeveelheid verbruikte elektriciteit (de verhouding tussen de afstand die de stroom aflegt en de verbruikte hoeveelheid is geen constante) Dit geldt met name voor zelfopwekking, waarbij de stroom met via het net loopt. Ten tweede zou dit onvermijdelijk een belemmering voor de communautaire handel in elektriciteit vormen. Deze belemmering wordt nog groter bij grensoverschrijdende handel in elektriciteit, aangezien dan twee "transportheffingen" zouden worden opgelegd. Bij doorvoer is de situatie nog ernstiger. Deze moeilijkheden zijn ook onderkend in het voorstel van de Commissie voor een richtlijn tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten (vermeld in hoofdstuk I), waarin wordt aanbevolen het verbruik en niet de productie van elektriciteit te belasten. Dit voorstel voorziet ook in steun voor de productie van elektriciteit uit duurzame grondstoffen. 1 Zie het 22e verslag over het mededingingsbeleid, eerste deel, punt 77. - 8- Bovendien kunnen verschillen in de hoogte of wijze van toepassing van een heffing ook tot concurrentievervalsing leiden. Ook dient te worden vermeld dat nationale regelingen ter ondersteuning van elektriciteit uit duurzame bronnen een concurrentievervalsend effect hebben. De Commissie kan bijgevolg dergelijke regelingen alleen als een tijdelijke oplossing accepteren en behoudt zich het recht voor deze regelingen later opnieuw te bekijken, onder andere in het licht van eventuele wijzigingen in de marktsituatie. In dit verband dient nog een laatste kwestie aan de orde te worden gesteld. Nu al kan worden opgemerkt dat regelingen die tot concurrentie tussen producenten van duurzame energie leiden, waarschijnlijk minder steun nodig hebben en eerder volledig met "conventioneel" geproduceerde energie zullen concurreren. Er zijn twee manieren om concurrentie te bevorderen. Ten eerste kan een regulerende of andere instantie periodiek de omvang van de steun in ogenschouw nemen, met de bedoeling druk uit te oefenen om deze steun te verlagen naarmate de techniek beter wordt. De omvang van de steun zou dan regelmatig automatisch worden aangepast op basis van een formule waarin rekening wordt gehouden met de verminderde productiekosten van duurzame elektriciteit. Ten tweede leidt het systeem van müieucertificaten door zijn aard tot concurrentie bij de productie van duurzame elektriciteit. Op de secundaire markt voor milieucertificaten komt het prijsniveau van duurzame energie tot stand. Nieuwe, efficiëntere en goedkopere producenten zullen op de markt verschijnen, wanneer zij onder de "marktprijs" van milieucertificaten kunnen produceren. Zoals reeds gezegd bieden regelingen waarbij producenten van duurzame energiebronnen onderling moeten concurreren de beste kansen om tot een maximale kostenefficiëntie te komen en moeten deze bijgevolg worden gestimuleerd. Het is uiteraard nog te vroeg om te bepalen of periodieke herziening van de steunregelingen, dan wel een systeem van müieucertificaten het snelst tot verlaging van de kosten van duurzame energie zal leiden. Wel ziet het er op dit ogenblik naar uit dat, als het systeem van müieucertificaten in de praktijk doeltreffend werkt, het de prijs van duurzame energie voortdurend onder druk zal zetten. Hoewel het ook nog te vroeg is om uit te maken of de invoering van een regeling zonder een mechanisme om doeltreffendheid en prijsverlagingen te stimuleren met de elektriciteitsrichtlijn verenigbaar is, lijkt het in dit stadium redelijk aan te nemen dat de invoering van een dergelijk mechanisme waarschijnlijk eerder verenigbaarheid met de desbetreffende EU-regels zou garanderen. IV. IN- EN UITVOER In aüe bovengenoemde regelingen speelt het vraagstuk van de in- en uitvoer van elektriciteit uit duurzame bronnen een rol. Müieucertificaten kunnen bijvoorbeeld door producenten van duurzame elektriciteit buiten het desbetreffende grondgebied worden uitgegeven. Binnenlandse bedrijven die een heffing moeten betalen of een koopverplichting hebben, zouden van deze heffing kunnen worden vrijgesteld als zij aantonen dat hun invoer afkomstig is van producenten die ten minste hetzelfde minimumpercentage duurzame elektriciteit produceren als op grond van de binnenlandse wetgeving vereist is. Hoewel administratieve maatregelen noodzakelijk zijn om ontwijking van de koopverplichting van duurzame elektriciteit te voorkomen, is het • 9- mogelijk afnemers toe te staan om desgewenst via invoer aan hun koopverplichtingen te voldoen. Het is echter niet eenvoudig te beslissen of deze rol door de invoer mag worden vervuld. De kosten van de duurzame elektriciteitsproductie variëren naar gelang het geografische gebied waar wordt geproduceerd; dit geldt met name voor grote waterkrachtcentrales, waar de marginale kosten tijdens de zomermaanden erg laag zijn. Onder zulke omstandigheden zal, ten minste voor een aantal landen, gedurende enige tijd een nog onbekende hoeveelheid duurzame elektriciteit, waarvoor hun burgers hogere prijzen betalen, uit het buitenland worden aangevoerd. De rechtstreekse voordelen van de duurzame productie (b. v. lagere C02-, S02- en NOx-uitstoot) zouden zo aan het buitenland ten goede komen (hoewel met name de voordelen van een lagere C02-uitstoot zich over een groter geografisch gebied uitstrekken). Hoe dan ook, het is onduidelijk of de daaruit voortvloeiende C02-vermindering aan het betalende of aan het producerende land ten goede komt, wanneer wordt bekeken of de doelstellingen voor de vermindering van de C02-uitstoot worden gehaald. Anderzijds is een invoerverbod voor elektriciteit in strijd met de fundamentele bepalingen van het EG-Verdrag inzake het vrije verkeer van goederen. Ook vanuit het oogpunt van het algemene EU-energiebeleid is het zonder meer zinnig om te bevorderen dat duurzame energie onder de meest rendabele voorwaarden wordt geproduceerd. Ook moet rekening worden gehouden met de diverse mogelijkheden die door het regionale beleid worden geboden. De diensten van de Commissie zijn met betrekking tot deze kwesties nog niet tot een conclusie gekomen. V. CONCLUSIE Dit rapport is bedoeld om de eerste overwegingen van de Commissie uiteen te zetten inzake vraagstukken in verband met de behandeling van elektriciteit uit duurzame bronnen in het kader van de interne elektriciteitsmarkt. Dit document is de eerste stap die naar aanleiding van het Witboek van de Commissie wordt gezet ten aanzien van elektriciteit uit duurzame energiebronnen. Zoals reeds vermeld voorziet het Witboek bij wijze van algemene doelstelling voor de EU in een vergroting van het aandeel van duurzame energiebronnen in het totale energieverbruik met 12% in de periode tot 2010. In artikel 25 van de richtlijn is bepaald dat de Commissie indien nodig harmonisatievoorsteuen doet. Voordat een voorstel voor de harmonisatie van de behandeling van elektriciteit uit duurzame bronnen kan worden opgesteld moeten de voor- en nadelen van de verschülende regelingen echter nog diepgaander worden geanalyseerd. Dit neemt niet weg dat, zoals reeds duidelijk werd uiteengezet in het Witboek inzake duurzame energiebronnen, nu al een duidelijke behoefte aan gemeenschappelijke regels op dit gebied kan worden geconstateerd. Het naast elkaar bestaan van verschülende steunregelingen zal waarschijnlijk tot handels- en concurrentiedistorsies leiden. Duurzame energiebronnen zullen de komende jaren onvermijdelijk een belangrijkere rol in de EU gaan spelen, gezien de in Kyoto gedane toezeggingen. Het risico van marktverstoringen zal bijgevolg ook toenemen. Weliswaar is het verstorende effect op handel en concurrentie dat wordt veroorzaakt door de verscheidenheid aan steunregelingen nu nog relatief beperkt, gezien het geringe marktaandeel van elektriciteit uit duurzame energiebronnen in de EU, maar naar het zich laat aanzien zal de 10- negatieve invloed daarvan zich de komende jaren aanzienlijk sterker doen gelden. Tegen deze achtergrond verdient het dan ook aanbeveling zo snel als praktisch haalbaar is een aantal gemeenschappelijke regels op dit gebied vast te stenen. Zoals vermeld hierboven is, hoewel het nog te vroeg is om nu al de precieze inhoud van de desbetreffende richtlijn vast te leggen, in het Witboek inzake duurzame energiebronnen8 aangekondigd dat naast bovenstaande onderwerpen: "Andere kwesties die moeten worden aangepakt onder meer zijn: • de manier waarop de exploitanten van transmissiesystemen duurzame elektriciteit moeten aanvaarden wanneer deze hun wordt aangeboden, afhankelijk van de bepalingen inzake transmissie in de richtlijn betreffende de interne markt voor elektriciteit; • richtlijnen inzake de prijs die aan een opwekker van elektriciteit uit duurzame bronnen moet worden betaald, die ten minste gelijk moet zijn aan de vermeden elektriciteitskosten op een laagspanningsnet van een distributeur, plus een premie voor de maatschappelijke en milieuvoordelen van duurzame energie en de manier waarop een en ander wordt gefinancierd: belastingfaciliteiten, enz. ', • de vraag op welke categorieën van elektriciteitaankopen dergelijke maatregelen van toepassing zijn; • met betrekking tot netwerktoegang, het voorkomen van discriminatie tussen elektriciteit uit zonnestraling, biomassa (minder dan 20 MWe), waterkracht (minder dan 10 MWe) en windenergie. Volgende stap Momenteel worden de verschülende regelingen die de lidstaten voorstenen of al hebben ingevoerd door de Commissie grondig bestudeerd. Om een beter overzicht van de vele steunregelingen te krijgen is de Commissie evenwel van plan een reeks kosten-batenanalyses en kostenefficiëntiestudies te laten uitvoeren. Voor elke lidstaat en voor een aantal derde landen waar dergelijke regelingen worden toegepast, moet in deze studies duidelijke informatie worden gegeven over de volgende aspecten: • de wijze van steunverlening (in detaü), • de kosten van de verschülende regelingen voor verbruikers, producenten en overheid, • de daling van de C02-uitstoot als gevolg van elk van de regelingen, • de doeltreffendheid van de verschülende regelingen wat de bevordering van duurzame energiebronnen betreft. 8 COM(97) 599 van 26. 11. 1997, "Energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen - Witboek voor een communautaire strategie en een actieplan", blz. 12. ïi - Deze studies moeten de Commissie een overzicht bieden van de mate van doeltreffendheid van de verschillende methoden van de diverse landen, zodat zij regels op kan steüen voor de toekomstige behandeling van duurzame energie in het kader van de elektriciteitsrichthjn. In een eindrapport zou de Commissie op basis van de studies antwoord moeten kunnen geven op de volgende vragen: • wat zijn de verstorende effecten van de gelijktijdige toepassing van uiteenlopende steunregelingen in de lidstaten voor de interne markt; • wat zijn de kostenverschülen tussen de diverse regelingen ter ondersteuning van de invoering en ontwikkeling van elektriciteit uit duurzame bronnen; • hoe doeltreffend zijn dergelijke regelingen in termen van kosten/baten voor de vermindering van de C02-uitstoot; • welke extra voordelen levert een groter aandeel duurzame energiebronnen de EU op, onder andere wat betreft werkgelegenheid, handhaving van de Europese technologische voorsprong op het gebied van duurzame energie en bijgevolg ook exportmogelijkheden en kansen voor regionale ontwikkeling; • of de invoering en ontwikkeling van dergelijke regelingen tot een concurrentiebeperking voor de EU-industrie leidt. Bij de bestudering van dit punt moet worden gekeken naar de aanpak, kwantitatief en kwalitatief van onze belangrijkste handelspartners. Vervolgens zal de Commissie een richtlijn tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor is de bedoeling dat dit vóór de behandeling van duurzame energiebronnen voorstellen. Het eind 1998 gebeurt. Sinds de richtlijn op 19 februari 1997 in werking trad, heeft de Commissie zich erop geconcentreerd de lidstaten te helpen bij de omzetting van de richtlijn. Hieruit is gebleken dat de behandeling van duurzame energiebronnen in de meeste lidstaten prioriteit heeft. De belangstelling voor deze sector neemt toe, met name gezien het recente Groenboek en Witboek inzake duurzame energiebronnen van de Commissie en de door de EU in Kyoto onderschreven doelstelling. In de komende maanden en jaren kunnen andere onderwerpen een rol gaan spelen. Daarom wü de Commissie elk jaar een nieuw harmonisatierapport uitbrengen. Het volgende rapport wordt in februari 1999 gepresenteerd. 12- ISSN 0254-1513 COM(98) 167 def. DOCUMENTEN NL 12 10 08 Catalogusnummer : CB-CO-98-167-NL-C ISBN 92-78-32102-8 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg -4 1-


title: WRITTEN QUESTION No. 627/98 by Christian CABROL to the Council. Preventing household fires

eurovoc_concepts:
EU programme
France
accident in the home
building safety
environmental risk prevention
fire
fire protection
housing
proposal (EU)
protective equipment

formats: html print


title: PREGUNTA ESCRITA n. 790/98 del Nuala AHERN al Consejo. Residuos radiactivos de alta actividad en la central nuclear de Caithness (Escocia)

eurovoc_concepts:
Scotland
application of EU law
environmental monitoring
health risk
nuclear power station
nuclear safety
radioactive waste
storage of waste

text: C 304/158 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 2. 10. 98 Respuesta (28 de mayo de 1998) En virtud de los Tratados, la Comisio·n debe presentar propuestas al Consejo con arreglo a los 1. procedimientos previstos en ellos. Hasta el momento el Consejo no ha recibido ninguna propuesta de la Comisio·n en relacio·n con el tema 2. planteado por su Sen(cid:152)or(cid:14)·a. Conviene recordar que las manifestaciones culturales organizadas para celebrar el D(cid:14)·a Europeo del 9 de mayo pueden optar a una ayuda financiera, de acuerdo con el programa Calidoscopio (1), si se realizan de forma conjunta con la participacio·n de agentes culturales de, al menos, tres Estados miembros. 3. Adema·s, teniendo en cuenta la importancia simbo·lica tan especial que tiene el an(cid:152)o 2000, los Ministros de los Estados miembros, reunidos en el seno del Consejo, han dado su acuerdo sobre la designacio·n como «Ciudades europeas de la cultura» de ese an(cid:152)o de las siguientes ciudades: Avin(cid:152)on (Francia), Bergen (Noruega), Bolonia (Italia), Bruselas (Be·lgica), Cracovia (Polonia), Helsinki (Finlandia), Praga (Repu·blica Checa), Reykjavik (Islandia), Santiago de Compostela (Espan(cid:152)a). Se invita a estas ciudades a que coordinen sus programas y definan un tema comu·n para esta manifestacio·n. De esa manera, podra·n participar conjuntamente en la organizacio·n del espacio cultural europeo del an(cid:152)o 2000. (1) Decisio·n no 719/96/CE del Parlamento Europeo y del Consejo de 29 de marzo de 1996 por la que se aprueba un programa de apoyo a las actividades art(cid:14)·sticas y culturales de dimensio·n europea, DO L 99 de 20. 04. 96. (98/C 304/241) PREGUNTA ESCRITA E-0790/98 de Nuala Ahern (V) al Consejo (16 de marzo de 1998) Asunto: Residuos radiactivos de alta actividad en la central nuclear de Caithness (Escocia) A la luz de las informaciones publicadas en el diario The Guardian el 2 de febrero de 1998, en las que se afirma que en la central nuclear de Dounreay, situada en Caithness (Escocia), existe un segundo almace·n de residuos secreto que contiene ma·s de 700. 000 kilogramos de residuos radiactivos de alta actividad, ¿tiene la Presidencia del Reino Unido la intencio·n de hacer suyo el compromiso adquirido por la Presidencia irlandesa ante el Parlamento el 13 de noviembre de 1996 sobre la necesidad de realizar una auditor(cid:14)·a medioambiental en dicha central por parte de las autoridades de la Unio·n Europea? Respuesta (28 de mayo de 1998) Desde la adhesio·n del Reino Unido a la Comunidad Europea de la Energ(cid:14)·a Ato·mica, todas las instalaciones a las que hace referencia su Sen(cid:152)or(cid:14)·a se rigen por el Derecho comunitario vigente, en particular por las disposiciones del Cap(cid:14)·tulo III (Proteccio·n sanitaria) y VII (Control de seguridad) del Tratado Euratom. El Consejo recuerda que corresponde a la Comisio·n velar por el cumplimiento del mencionado Derecho. En este contexto, con arreglo al art(cid:14)·culo 35 del Tratado Euratom, la Comisio·n tendra· acceso a todas las instalaciones necesarias para efectuar un control permanente del (cid:14)·ndice de radioactividad de la atmo·sfera, de las aguas y del suelo, as(cid:14)· como de la observancia de las normas ba·sicas establecidas en la Directiva 96/29/Euratom (1). Por otra parte, en virtud del art(cid:14)·culo 81 del Tratado Euratom, la Comisio·n podra· enviar inspectores a los territorios de los Estados miembros en relacio·n con los controles de seguridad. El Consejo considera que las disposiciones legislativas vigentes permiten a la Comisio·n, en colaboracio·n con el Estado miembro de que se trate, garantizar las condiciones o·ptimas de proteccio·n sanitaria del pu·blico. (1) DO L 159 de 29 de junio de 1996, p. 1


title: PREGUNTA ESCRITA n. 789/98 del Wilmya ZIMMERMANN al Consejo. 9 de mayo, fiesta europea común

eurovoc_concepts:
EU financing
EU programme
European symbol
cultural event
promotion of the European idea
public holiday

text: 2. 10. 98 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas C 304/157 (98/C 304/239) PREGUNTA ESCRITA P-0776/98 de Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) a la Comisio·n (5 de marzo de 1998) Asunto: Medidas legislativas francesas relacionadas con la liberalizacio·n del mercado de la electricidad En el contexto de la liberalizacio·n del mercado de la electricidad, diversos Estados miembros preparan modificaciones de su normativa en materia de produccio·n y distribucio·n ele·ctricas. 1. ¿Sabe la Comisio·n que Francia prepara o ha aprobado ya unas modificaciones a su legislacio·n segu·n las cuales la red de alimentacio·n general de energ(cid:14)·a ele·ctrica se considera propiedad de Electricite· de France (EDF), dado que obra en su poder la concesio·n de la red? ¿Puede investigar la Comisio·n si la concesio·n por parte del Estado france·s de la que ha venido 2. beneficia·ndose EDF preve(cid:14)·a que, al te·rmino de la misma, la red ele·ctrica pasara a convertirse en propiedad de EDF? 3. En caso negativo, ¿no considera la Comisio·n que esta modificacio·n de la legislacio·n tiene por objeto aumentar el capital de EDF ›mediante una transferencia gratuita de la propiedad de la red ele·ctrica› para asegurarle as(cid:14)· una posicio·n competitiva favorable en el mercado liberalizado de la electricidad? En caso afirmativo, ¿se trata en este caso de una modalidad de ayuda estatal compatible con el Tratado 4. CEE? Respuesta del Sr. Van Miert en nombre de la Comisio·n (26 de marzo de 1998) La Comisio·n desconoce la existencia de un proyecto de ley por el que las autoridades francesas ceder(cid:14)·an la propiedad de la red de distribucio·n ele·ctrica a Electricite· de France (EDF) al te·rmino de la concesio·n. El traspaso de la propiedad de esa red del Estado a EDF sin que medie el oportuno precio de cesio·n podr(cid:14)·a incrementar indebidamente el total de activos de EDF y otorgar a esta empresa, en consecuencia, una ventaja econo·mica. La Comisio·n investigara· los hechos denunciados para comprobar si son compatibles con las disposiciones del Tratado CE. (98/C 304/240) PREGUNTA ESCRITA E-0789/98 de Wilmya Zimmermann (PSE) al Consejo (16 de marzo de 1998) Asunto: 9 de mayo, fiesta europea comu·n La Comisio·n Europea ha puesto de manifiesto, especialmente a trave·s del Programa Europa para los Ciudadanos que hay que hacer todo lo necesario para que los ciudadanos de la Unio·n Europea puedan identificarse con e·sta. A ello contribuira· sin duda ninguna la introduccio·n de la moneda comu·n. No obstante, la identificacio·n con la Unio·n Europea se podr(cid:14)·a lograr muy bien mediante la introduccio·n de un d(cid:14)·a de fiesta comu·n. Ello equivaldr(cid:14)·a a la creacio·n de un nuevo s(cid:14)·mbolo unificador, junto a la bandera y el himno europeos, del cual podr(cid:14)·an aprovecharse todos los ciudadanos europeos. El d(cid:14)·a 9 de mayo es el ma·s indicado para ello (un d(cid:14)·a despue·s del aniversario de la terminacio·n de la segunda guerra mundial, el d(cid:14)·a en que Robert Schumann hizo en 1950 la Declaracio·n que condujo a la creacio·n de la Comunidad Europea del Carbo·n y del Acero). 1. ¿Ha preparado ya el Consejo proposiciones al respecto? ¿Que· opinio·n le merece la propuesta de introducir el 9 de mayo del an(cid:152)o 2000 el d(cid:14)·a festivo europeo 2. mediante acciones comunes en los Estados miembros?


title: QUESTION ECRITE no 791/98 de André LAIGNEL au Conseil. Initiative de réduction du temps de travail à 35 heures hebdomadaires dans toute l'Union européenne

eurovoc_concepts:
approximation of laws
competitiveness
equal treatment
job access
labour market
organisation of work
quality of life
reduction of working time
social dialogue
social legislation

text: 2. 10. 98 FR Journal officiel des Communaute·s europe·ennes C 304/159 (98/C 304/242) QUESTION E· CRITE E-0791/98 pose·e par Andre· Laignel (PSE) au Conseil (16 mars 1998) Objet: Initiative de re·duction du temps de travail a‘ 35 heures hebdomadaires dans toute l(cid:146)Union europe·enne Dans toute l(cid:146)Union europe·enne, la re·duction du temps de travail a‘ 35 heures hebdomadaires aurait, a‘ l(cid:146)e·vidence, un effet be·ne·fique sur l(cid:146)emploi, sur la qualite· de vie des citoyens europe·ens et sur l(cid:146)e·galite· dans l(cid:146)acce‘s a‘ l(cid:146)emploi. Pour cela, un engagement clair et volontariste du Conseil est ne·cessaire. Selon quelles formes et dans quel de·lai le Conseil compte-t-il agir pour l(cid:146)harmonisation par le haut des le·gislations sociales et notamment en instaurant une dure·e le·gale du travail de 35 heures hebdomadaires dans l(cid:146)ensemble des pays de l(cid:146)Union europe·enne? Re·ponse (4 juin 1998) Le Conseil rappelle a‘ l(cid:146)Honorable Parlementaire que les lignes directrices pour l(cid:146)emploi en 1998 qu(cid:146)il a adopte·es le 15 de·cembre 1997 (1) visent, parmi d(cid:146)autres objectifs, a‘ encourager la capacite· d(cid:146)adaptation des entreprises et de leurs travailleurs, en particulier par la modernisation de l(cid:146)organisation du travail. Dans ce contexte, le Conseil invite les partenaires sociaux a‘ ne·gocier, aux niveaux approprie·s, des accords favorisant la productivite· et la compe·titivite· des entreprises pour atteindre l(cid:146)e·quilibre ne·cessaire entre souplesse et se·curite·. Les lignes directrices pre·cisent que: «Ces accords peuvent porter, par exemple, sur l(cid:146)annualisation du temps de travail, la re·duction du temps de travail, la re·duction des heures supple·mentaires, le de·veloppement du travail a‘ temps partiel, la formation tout au long de la vie et les interruptions de carrie‘re». L(cid:146)Honorable Parlementaire n(cid:146)est pas sans savoir que l(cid:146)article 118 B du traite· d(cid:146)Amsterdam, actuellement soumis a‘ la ratification des E· tats membres, pre·voit que «le dialogue entre partenaires sociaux au niveau communautaire peut conduire, si ces derniers le souhaitent, a‘ des relations conventionnelles, y compris des accords» et que leur mise en (cid:156)uvre au niveau communautaire peut intervenir a‘ la demande conjointe des parties signataires par de·cision du Conseil sur proposition de la Commission. En ce qui concerne la re·duction du temps de travail a‘ 35 heures hebdomadaires dans l(cid:146)Union europe·enne, a‘ laquelle se re·fe‘re l(cid:146)Honorable Parlementaire, le Conseil voudrait indiquer qu(cid:146)il n(cid:146)est saisi d(cid:146)aucune proposition de la Commission a‘ cet e·gard. (1) JO C 30 du 28. 1. 1998, p. 1. (98/C 304/243) QUESTION E· CRITE P-0843/98 pose·e par Jean-Antoine Giansily (UPE) a‘ la Commission (11 mars 1998) Objet: Appui de l(cid:146)Union a‘ l(cid:146)organisation des e·lections au Togo Dans le cadre des prochaines e·lections pre·sidentielles au Togo, une mission de la Commission a publie· un ensemble de recommandations pour assurer la transparence totale du scrutin. Dans le cadre de l(cid:146)aide financie‘re a‘ l(cid:146)organisation des e·lections, il semble qu(cid:146)un expert de la Commission soit mandate· pour assister la Commission e·lectorale nationale mise en place par une loi du 9 septembre 1997, et dont tous les membres, issus pour moitie· de la majorite· pre·sidentielle et pour moitie· de l(cid:146)opposition, ont d(cid:146)ores et de·ja‘ pre(cid:136)te· serment lors de leur installation. 1. 2. L(cid:146)expert a-t-il de·ja‘ e·te· nomme·. Si non, a‘ quelle date approximative le sera-t-il? Quelle sera sa mission pre·cise?


title: WRITTEN QUESTION No. 743/98 by Richard CORBETT to the Council. Law and order among tourists

eurovoc_concepts:
legal process
public order
public safety
removal
tourism

text: 2. 10. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 304/153 Svar fr(cid:229)n Monika Wulf-Mathies p(cid:229) kommissionens va¤gnar (30 mars 1998) Anso¤kan till Sammanh(cid:229)llningsfonden om samfinansiering fo¤r projektet ga¤llande integrerad rening i omr(cid:229)dena runt floderna Lis och Riberia do Sei(cid:231)a a¤r fortfarande under utva¤rdering. Beloppet i anso¤kan o¤verstiger klart Sammanh(cid:229)llningsfondens disponibla medel fo¤r Portugal fram till och med 1999. Det slutliga beslutet fo¤r projektet kommer da¤rfo¤r att fattas med ha¤nsyn till Sammanh(cid:229)llningsfondens prioteringar i samfo¤rst(cid:229)nd med de portugisiska myndigheterna. (98/C 304/232) SKRIFTLIG FR¯GA P-0737/98 fr(cid:229)n Werner Langen (PPE) till kommissionen (2 mars 1998) A¤mne: EU:s varuma¤rkesdirektiv EU:s varuma¤rkesdirektiv inneba¤r ett sa¤rskilt ra¤ttsligt skydd fo¤r producenter av varuma¤rkesartiklar och go¤r det mo¤jligt fo¤r dem att h(cid:229)lla priserna p(cid:229) sina produkter p(cid:229) en onaturligt ho¤g niv(cid:229). Denna besta¤mmelse verkar mycket tveksam rent handelsra¤ttsligt, eftersom den sa¤tter skyddet av producenterna fo¤re internationella konventioner och avtal. Detta begra¤nsar den fria ro¤rligheten fo¤r varor och g(cid:229)r emot konsumentens intressen, d(cid:229) det a¤r denne som i sluta¤ndan m(cid:229)ste betala de ho¤ga priserna. Mot bakgrund av ovanst(cid:229)ende o¤nskas svar p(cid:229) fo¤ljande: 1. Hur bedo¤mer kommissionen de konkurrens- och konsumentpolitiska fo¤ljderna om den fria ro¤rligheten fo¤r varor begra¤nsas av EU:s varuma¤rkesdirektiv, vilket genomfo¤rdes 1995, och hur motiverar kommissionen den faktiska dominans som producenterna av varuma¤rkesartiklar har o¤ver s(cid:229)va¤l den fria va¤rldshandeln som konsumenten? 2. Vad har kommissionen fo¤r information om den omfattning i vilken EU:s varuma¤rkesdirektiv fo¤rhindrar import av varuma¤rkesprodukter till la¤gre priser, och vilken effekt har detta direktiv sedan sitt ikrafttra¤dande haft p(cid:229) fo¤rsa¤ljningspriserna fo¤r varuma¤rkesartiklar som sa¤ljs p(cid:229) internationella marknader? 3. Vad vet kommissionen om den praktiska tilla¤mpningen av varuma¤rkesdirektivet i Europeiska unionens medlemsstater, och kan den bekra¤fta att t. ex. en domstol i Belgien har fo¤rklarat att det a¤r missbruk att anva¤nda direktivet fo¤r att fo¤rhindra parallellimport? Svar avgivet av Mario Monti p(cid:229) kommissionens va¤gnar (8 april 1998) Kommissionen har inlett en detaljerad underso¤kning av det problem som p(cid:229)talas av ledamoten, och avser att meddela honom resultatet s(cid:229) snart som mo¤jligt. (98/C 304/233) SKRIFTLIG FR¯GA E-0743/98 fr(cid:229)n Richard Corbett (PSE) till r(cid:229)det (16 mars 1998) A¤mne: Lag och ordning fo¤r turister Har r(cid:229)det i samband med sitt arbete om ra¤ttsliga och inrikes fr(cid:229)gor diskuterat hur man p(cid:229) ra¤tt sa¤tt skall uppra¤tth(cid:229)lla lag och ordning na¤r det uppst(cid:229)r incidenter mellan eller bland turister som beso¤ker en annan medlemsstat? Insta¤mmer r(cid:229)det i att incidenter som v(cid:229)ldsbrott som beg(cid:229)s av en turist mot en annan turist skall behandlas p(cid:229) regelma¤ssigt sa¤tt och ocks(cid:229) bli fo¤rem(cid:229)l fo¤r (cid:229)tal, ista¤llet fo¤r att endast avvisa fo¤rbrytaren utan att vidta n(cid:229)gra (cid:229)tga¤rder eller att till och med l(cid:229)ta reseledare flytta fo¤rbrytare till en annan turistort?