title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lid-staten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG"

eurovoc_concepts:
EC Directive
approximation of laws
insurance indemnity
motor vehicle insurance
third-party insurance

formats: html pdf print

text: C 157/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 een systeem van persoonlijke nationale registratie- nummers nodig, en uiteraard een centrale gegevens- bank; — de overheid moet zo snel mogelijk over de mogelijk- heid beschikken om elektronische documenten uit te geven en te accepteren. De toegang zou, zeker in het begin, d. m. v. terminals kunnen geschieden die bij overheidsinstellingen worden geı¨nstalleerd; — het is zaak, wereldwijd te zorgen voor de wederzijdse erkenning van de certificatie-instanties; — in de grondwetten van bijna alle geciviliseerde landen wordt de vertrouwelijkheid van de correspondentie (het briefgeheim) gewaarborgd; uitzonderingen op deze regel zijn opgenomen in wetten. De elektroni- sche communicatie zou op dezelfde wijze en volgens dezelfde criteria moeten worden beschermd. Brussel, 25 maart 1998. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lid-staten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG” (1) (98/C 157/02) De Raad heeft op 4 november 1997 besloten, overeenkomstig artikel 100 A van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 maart 1998 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Pelletier. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 353e Zitting (vergadering van 25 maart 1998) het volgende advies uitgebracht, dat met 94 stemmen vo´o´r bij 2 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Verbetering van de schadeloosstelling van slacht- offers van verkeersongevallen op het grondgebied van de Europese Unie is sinds het totstandkomen van de interne markt voor het verzekeringsbedrijf een punt van grote zorg geweest voor de communautaire wetgever. Dit streven is te meer gerechtvaardigd daar het 1. 2. in het Verdrag gegarandeerde vrij verkeer van personen erdoor kan worden vergemakkelijkt en de interne markt er voor de burger een ree¨lere betekenis door krijgt. Deze „vierde richtlijn motorrijtuigverzekering” 1. 3. moet worden gezien in de context van de toenemende mobiliteit van de Europese burgers, die regelmatig voor korte tijd in een andere lid-staat verblijven. Deze stromen (1) PB C 343 van 13. 11. 1997, blz. 11. reizigers, die dikwijls aanzwellen in de vakantieperiodes, nemen gestaag toe in omvang en zijn verder ongelijk verdeeld over de verschillende lid-staten. Men kan in dit opzicht duidelijk „uitvoerlanden”, „invoerlanden” en „doorvoerlanden” onderscheiden. 1. 4. De statistische kans op een ongeluk voor iemand die op reis is in een andere lid-staat dan de lid-staat van woonplaats, is ree¨el, zoals blijkt uit petities die bij het Europees Parlement zijn binnengekomen, ook al blijven de aantallen gering. 2. Voorgeschiedenis 2. 1. Het systeem van de „groene kaart”, dat eind jaren ’40 is ingevoerd op initiatief van de vervoerscom- missie van de Verenigde Naties, heeft ervoor gezorgd dat ongevallen die in een ander land plaatsvinden en 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/7 veroorzaakt zijn door in Europese landen verzekerde voertuigen, in het kader van een overeenkomst tussen groene-kaartbureaus gedekt zijn. 2. 2. De Europese Commissie streeft al naar verdere verbetering van de schadeloosstelling van slachtoffers van verkeersongevallen in de Europese Unie sinds de eerste richtlijn motorrijtuigverzekering van 1972 (72/166/EEG), waarbij voorzien werd in een verplichte wettelijke aansprakelijkheidsverzekering in de gehele Europese Economische Gemeenschap van destijds. De tweede (84/5/EEG) en derde (90/232/EEG) richtlijn motorrijtuigverzekering hebben deze bescherming van de slachtoffers nog versterkt. 2. 3. De tweede richtlijn van 30 december 1983 regelt, geı¨nspireerd door het groene-kaartmechanisme, het geval van het verkeersongeluk dat plaatsvindt in de lid-staat waar het slachtoffer woonachtig is en veroor- zaakt wordt door een voertuig dat geregistreerd en verzekerd is in diezelfde lid-staat of in een andere lid-staat. 2. 4. De derde richtlijn van 14 mei 1990, die het vrij verrichten van diensten op het terrein van motorrijtuig- verzekeringen in de praktijk heeft mogelijk gemaakt, dekt de situatie waarin een ongeval in de lid-staat van woonplaats van het slachtoffer veroorzaakt wordt door een voertuig dat in diezelfde lid-staat geregistreerd is, maar verzekerd is bij een verzekeringsmaatschappij in een andere lid-staat op grond van het beginsel van het vrij verrichten van diensten. 2. 4. 1. Voornoemde richtlijn heeft alle gevestigde en niet-gevestigde verzekeraars die actief zijn op het gebied van motorrijtuigverzekeringen verplicht aan te sluiten bij het groene-kaartbureau en deel te nemen in het waarborgfonds. 2. 5. De richtlijnen motorrijtuigverzekering maken het dus niet mogelijk op een bevredigende wijze de risico’s te dekken van slachtoffers van verkeersongeluk- ken die zich hebben voorgedaan buiten de lid-staat waar zij woonachtig zijn. 2. 6. De Europese Commissie is zich van deze lacune bewust geworden en heeft in het begin van de jaren ’90 het initiatief genomen deze kwestie voor te leggen aan de twee beroepsorganisaties van het verzekeringswezen die haar het beste een antwoord zouden kunnen geven, namelijk het Europees Verzekeringscomité en de Raad van Bureaus. De Raad van Bureaus, die het 2. 7. groene- kaartmechanisme beheert, heeft een overeenkomst opge- steld voor de bescherming van bezoekers, teneinde rekening te houden met het geval van personen die zich tijdelijk in een andere lid-staat bevinden en daar slachtoffer van een verkeersongeval worden. Het is echter niet gelukt langs deze weg van de overeenkomst tot resultaten te komen, omdat het enerzijds niet mogelijk is gebleken alle bureaus tot overeenstemming te brengen, en omdat anderzijds de uitbreiding van de rechtstreekse vordering tot alle lid-staten — hoeksteen van het systeem van de schaderegelaar — niet kon worden gewaarborgd onder optimale voorwaarden van rechtszekerheid. het Europees Verzekeringscomité zich zonder meer uitgesproken voor een richtlijn als middel om overal in de Europese Unie een homogene bescherming te waarborgen en vooral om in alle lid-staten de mogelijk- heid van een rechtstreekse actie tegen de WA-verzekeraar van de aansprakelijke persoon mogelijk te maken. 2. 9. Naar aanleiding van een aantal petities van slachtoffers van verkeersongevallen die zich in een andere lid-staat dan hun eigen lid-staat hebben voorgedaan, waarin geklaagd werd over het uitblijven van schade- vergoedingen en de traagheid van de procedures, is het Europees Parlement zich in 1995 met het onderwerp gaan bezighouden. De commissie juridische zaken heeft de heer Willy Rothley als rapporteur aangewezen; deze heeft de resolutie voorbereid die het Europees Parlement vervolgens op 26 oktober 1995, op grond van artikel 135B van het EG-Verdrag, heeft goedgekeurd. 2. 10. De Europese Commissie is op het verzoek van het Europees Parlement ingegaan en heeft een voorstel voor een richtlijn geformuleerd, dat op de volgende beginselen stoelt: — invoering van de mogelijkheid voor het slachtoffer een rechtstreekse vordering in te stellen tegen de WA-verzekeraar van de aansprakelijke persoon; — elke verzekeringsonderneming in elke lid-staat van de Europese Unie moet een schaderegelaar aanwijzen; — er moeten voorlichtingscentra worden opgericht die belast worden met het bijstaan van de rechtzoeken- den bij het identificeren van de motorrijtuigverzeke- raars en de schaderegelaars; — er moet een verplichting worden ingevoerd voor de verzekeraar een voorstel tot schadeloosstelling te doen binnen een bepaalde termijn, waarop ook sancties komen te staan; — wanneer geen schaderegelaar is aangewezen of wan- neer de verzekeraar zich ontwijkend opstelt, moeten slachtoffers vergoed worden door een ad hoc schadevergoedingsorgaan in het land van woon- plaats van het slachtoffer, dat vervolgens verhaal heeft op zijn pendant in de lid-staat waar het verkeersongeval zich heeft voorgedaan. 3. Algemene opmerkingen 3. 1. Het Comité oordeelt gunstig over het voorstel voor een richtlijn dat een onmisbare stap is op de weg naar een interne markt voor de consumenten, die bij ongevallen in het buitenland immers te maken kunnen krijgen met de volgende moeilijkheden: — taalproblemen en communicatiestoornissen, — problemen bij het identificeren van de veroorzaker van het ongeluk en diens verzekeraar, — verschillen in de regeling van de aansprakelijkheid van de veroorzaker van het ongeluk, — verschillen in procedureel recht en in schadeafwik- kelingsprocedures tussen de lid-staten. 2. 8. Nadat het onmogelijk gebleken was voor de sector een dermate gevoelige kwestie te regelen, heeft 3. 2. Het Comité hoopt dat de richtlijn spoedig zal worden goedgekeurd en dat de Europese Commissie er C 157/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 de nodige ruchtbaarheid aan zal geven en dat ook in de lid-staten alle betrokkenen, dat wil zeggen overheden, beroepsorganisaties van verzekeraars, consumentenbon- den, reisorganisaties, enzovoort, de regeling zullen promoten. 3. 3. Vastgesteld wordt echter wel dat niet alleen bepaalde passages zouden kunnen worden verduidelijkt, maar dat in de betrokken beroepskringen een zekere twijfel blijft bestaan over het binnen de gestelde ter- mijnen kunnen voldoen aan bepaalde verplichtingen die in het richtlijnvoorstel worden vastgelegd, met name de invoering van een „voorlichtingsregister” waarin de kentekens van de voertuigen vermeld staan, de gegevens betreffende de WA-motorrijtuigverzekeraar, alsmede naam en adres van de schaderegelaar. Bijgevolg zou het verlengen van de termijn voor 3. 4. de tenuitvoerlegging van deze specifieke bepaling van de richtlijn de moeite van het overwegen waard zijn, in zoverre de instelling van een dergelijk register, dat op het ogenblik in verscheidene lid-staten niet in die vorm bestaat, de nodige tijd vergt omdat voor de technische en financie¨le middelen moet worden gezorgd die onmisbaar zijn voor het goed functioneren ervan. De vraag welke kosten er verbonden zijn aan de 3. 5. tenuitvoerlegging van de voorgestelde richtlijn is door de betrokken kringen waarschijnlijk wel gesteld. Het Comité zou graag willen weten of de Europese Commis- sie getracht heeft, in het kader van de gebruikelijke notities over de verwachte effecten, de economische consequenties van haar initiatief in te schatten. 3. 6. Het staat voor het Comité verder vast dat, als dit richtlijnvoorstel eenmaal is aangenomen, andere stappen zullen moeten volgen. 3. 6. 1. Ook al gaat het om een algemener vraagstuk, toch zou de Commissie haar gedachten moeten laten gaan over de mogelijkheden om de toegang van gelae- deerden tot de bewijsstukken te versnellen en te verge- makkelijken, met name wat de inzage van door de politie opgemaakte processen-verbaal betreft. 3. 6. 2. Het lijkt eveneens wenselijk op termijn de rechtsregels inzake schadevergoeding en schadeloosstel- ling op Europees niveau nader tot elkaar te brengen, ook al lijken op dit ogenblik de voorwaarden voor echte convergentie niet aanwezig. 3. 6. 3. Het Europees Verzekeringscomité heeft er van zijn kant toe bijgedragen de afhandeling van ongelukken in het buitenland in de praktijk te vergemakkelijken door een „Europees aanrijdingsformulier” te ontwikkelen, dat in veel lid-staten gebruikt wordt om verkeersongevallen op te nemen. Rechtstreekse vordering 3. 7. Het in de wetgevingen van alle lid-staten veranke- ren van het recht om een rechtstreekse vordering in te stellen tegen de WA-verzekeraar van de aansprakelijke persoon betekent onmiskenbaar een essentie¨le stap voorwaarts ter verbetering van de situatie van de slachtoffers. Voor het Verenigd Koninkrijk en Ierland is het iets nieuws. 3. 8. Het Comité stelt vast dat dit recht van recht- streekse vordering alleen geldt voor slachtoffers die beantwoorden aan de in artikel 1 gestelde criteria, namelijk personen die slachtoffer zijn van ongevallen die zich hebben voorgedaan in een andere lid-staat dan hun land van woonplaats en die veroorzaakt zijn door een voertuig dat ingeschreven is in een andere lid-staat en dat verzekerd is bij een onderneming die gevestigd is in een andere lid-staat dan het land van woonplaats van het slachtoffer. 3. 9. Het Comité vraagt zich af wat de redenen van die beperking zijn en vindt dat dit richtlijnvoorstel een goede gelegenheid zou zijn om van deze mogelijkheid een universeel recht te maken voor alle slachtoffers van verkeersongevallen die op het grondgebied van de Europese Unie hebben plaatsgevonden. Aanwijzing van een schaderegelaar 3. 10. De lid-staten moeten de nodige maatregelen treffen opdat verzekeringsmaatschappijen met een ver- gunning voor de dekking van de onder nummer 10 van de eerste richtlijn begrepen risico’s, in iedere lid-staat een orgaan aanwijzen dat zich met de afhandeling van ongevallen bezighoudt. Deze nieuwe verplichting die aan de verzekeringsondernemingen wordt opgelegd, moet het voor het slachtoffer gemakkelijker maken stappen te ondernemen. Het is een voorwaarde die bij de lijst van formaliteiten komt die moeten worden vervuld om een vergunning voor de uitoefening van de betrokken branche te krijgen. 3. 10. 1. De aanwijzing van een dergelijke contactper- soon wordt zo een van de voorwaarden voor het verkrijgen van een Europese toelating. 3. 11. Het Comité is ingenomen met de voorgestelde regeling, maar plaatst vraagtekens bij de voorwaarden voor de tenuitvoerlegging ervan door de toezichthouden- de autoriteiten. Deze zullen er namelijk voor moeten zorgen dat de verzekeringsmaatschappijen die reeds een vergunning hebben, een schaderegelaar aanwijzen, en zij zullen erop moeten toezien dat de vergunningsaanvragen compleet zijn. De Europese verzekeraars zouden de toezichthoudende autoriteiten in hun land van vestiging attent moeten maken op het belang van die nieuwe taak en moeten aandringen op een extra bepaling ter zake in het protocol betreffende de samenwerking tussen de autoriteiten die toezicht houden op het verzekeringswe- zen in de landen van de Europese Economische Ruimte, zoals gewijzigd in oktober 1997. 3. 12. Deze nieuwe formaliteit lijkt geen al te zware eis te zijn voor de ondernemingen, in zoverre de lijst van natuurlijke personen en rechtspersonen die als schaderegelaar kunnen optreden niet begrensd is. De Commissie stelt namelijk in de toelichting op artikel 3 dat het „wat de keuze van de contactpersoon betreft, in de bedoeling ligt de ondernemingen zeer vrij te laten”. De verzekeringsondernemingen zullen dus gemakkelijk gebruik kunnen maken van de bestaande structuren: dochterondernemingen, bijkantoren, agentschappen, schadeafwikkelingsbureaus, enzovoort, of van natuurlij- ke personen die al als advocaat, mandataris, fiscaal vertegenwoordiger of als „vertegenwoordiger in het kader van de dienstverrichting” in de zin van artikel 6 van Richtlijn 90/618/EEG optreden. 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/9 3. 13. De aanwijzing van een dergelijke contactper- soon verhindert de verzekeringsmaatschappij natuurlijk niet direct contact op te nemen met het slachtoffer of de slachtoffers. Deze flexibiliteit die het beroep op een schaderegelaar tot één van de mogelijkheden maakt om op te treden, is zeer belangrijk omdat op die manier rekening wordt gehouden met de verscheidenheid aan situaties, met name die waarin het slachtoffer verzekerd is voor juridische bijstand. 3. 14. De omschrijving van de opdracht die de verte- genwoordiger aan de verzekeringsonderneming die hem heeft aangewezen bindt, dient ook flexibel te zijn ten einde te voorkomen dat de ondernemingen verplicht worden hun contractuele betrekkingen met externe personen of hun wijze van optreden op buitenlandse markten inhoudelijk te wijzigen. In artikel 3, lid 5 is voor de nodige souplesse gekozen. 3. 15. Wat de beroepskwalificaties betreft waarover de schaderegelaar moet beschikken, zou expliciet aan de bepaling moeten worden toegevoegd dat hij met het slachtoffer in de officie¨le taal of talen van diens lid-staat van herkomst moet kunnen communiceren. Taalproble- men zijn namelijk een van de belangrijkste belemmerin- gen van een goed verloop van schadevergoedings- procedures. Het scheppen van de verplichting tot het doen van een voorstel tot schadeloosstelling 3. 16. In artikel 3, lid 6 wordt bepaald dat de verze- keraar de verplichting moet worden opgelegd, onder bedreiging van sancties, binnen drie maanden een voorstel tot schadeloosstelling voor te leggen ingeval de aansprakelijkheid en de omvang van de schade vaststaan. Dit is zonder meer een essentie¨le bepaling in het richtlijnvoorstel, waar de doeltreffendheid van de richt- lijn van afhangt van het schadevergoedingsorgaan, zoals omschreven in artikel 5, tot een uitzondering zou moeten maken. tussenkomst en die 3. 17. Deze verplichting tot het doen van een schadeloosstellingsvoorstel bestaat al in Frankrijk sinds het in werking treden van de wet van 5 juli 1985. Dit systeem, dat een geldboete kent als sanctie op het uitblijven van een voorstel of op het doen van een onvoldoende serieus voorstel, functioneert al meer dan tien jaar tot tevredenheid van de verzekeraars en de verzekerden. 3. 18. Overigens kan, eveneens aan de hand van de Franse ervaringen, worden vastgesteld dat het goed functioneren van de verplichting voor de WA-verze- keraar van de aansprakelijke om een schadeloos- stellingsvoorstel te doen, afhankelijk is van een realisti- sche beoordeling van de procedures voor het inschatten van lichamelijk letsel en materie¨le schade. Daarom wordt in de Franse verzekeringswet het begrip „graad van herstel van het slachtoffer” gehanteerd. 3. 19. Dit begrip, dat trouwens overeenkomt met elders in de Europese Unie (Belgie¨, Spanje, Portugal, Italie¨) gehanteerde maatstaven, zou de nodige aandacht moeten krijgen in zoverre het de voorgestelde maatregel efficie¨nter zou kunnen maken zowel vanuit het oogpunt van de verzekeraars gezien als vanuit dat van de slachtoffers van ongevallen. 3. 20. Het Comité vraagt zich af of het mogelijk zou zijn tot een akkoord te komen over een toevoeging aan het slot van de alinea na het tweede streepje van lid 6, die als volgt zou kunnen luiden: „en met name de graad van genezing van het slachtoffer bekend is”. Een dergelijke toevoeging heeft echter alleen zin als het hanteren van dat begrip in de lid-staten vrij algemeen gebruikelijk is. 3. 21. Dit streven naar realisme zou ook een reden moeten zijn om toe te voegen dat het verzoek tot schadeloosstelling van het slachtoffer of van een van diens vertegenwoordigers met redenen dient te worden omkleed en alle elementen dient te bevatten die nodig zijn om de schadeomvang te beoordelen. Invoering van een register 3. 22. Het voorlichtingscentrum waarvan sprake is in artikel 4, lid 1 heeft hoofdzakelijk tot taak een register bij te houden van de in de lid-staat gestalde motorrijtui- gen van de WA-verzekeraars die deze voertuigen dekken en van de schaderegelaars. teneinde het vinden van de verzekeraar van de aansprakelijke gemakkelijker te maken, wat de eerste noodzakelijke stap is om een procedure tot schadeloosstelling te kunnen beginnen. 3. 23. Het Comité kan de verwezenlijking van een dergelijke structuur ter ondersteuning van de slachtoffers van verkeersongevallen, die bovendien een extra middel moet vormen om het onverzekerd rondrijden aan te pakken, slechts toejuichen, maar het vraagt zich wel af of de invoering ervan haalbaar is binnen de in het richtlijnvoorstel gestelde termijnen. 3. 24. worden gewezen: Er dient namelijk op een aantal problemen te — in verscheidene lid-staten beschikken verzekeraars die de wettelijke aansprakelijkheid dekken van bezit- ters van wagenparken, niet systematisch over infor- matie over het kenteken van ieder voertuig apart; — het is op het ogenblik niet in alle lid-staten mogelijk de verzekeraar te identificeren aan de hand van het kenteken. Een dergelijk systeem bestaat wel in Duitsland en in Oostenrijk, terwijl in Frankrijk en in Italie¨ het kenteken gelieerd is met de verzekering- nemer; — bestaande bestanden die min of meer beantwoorden aan hetgeen in artikel 4 beoogd wordt, worden beheerd door een of meer entiteiten (overheid, beroepsorganisaties, onafhankelijk orgaan, enz. ) die de tijd moeten krijgen om samen voor één enkel „loket” te zorgen. 3. 25. Het Comité dringt er in ieder geval op aan dat een extra lange termijn, van bijvoorbeeld 30 maanden in plaats van 24, wordt geaccepteerd. Een dergelijke C 157/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 termijn lijkt namelijk realistisch om alle lid-staten in staat te stellen, overeenkomstig de nationale en communautaire voorschriften inzake de bescherming van persoonsgegevens, één enkel voorlichtingscentrum te cree¨ren dat, zo mogelijk aan de hand van gemeenschap- pelijke normen, betrouwbare gegevens verzamelt. Al naargelang de situatie zal dit gebeuren op basis van allerlei bestaande niet-volledige registers en voorzie- ningen. 3. 26. Bovendien zal, dankzij een dergelijke termijn, zoveel mogelijk profijt kunnen worden getrokken uit de interessantste nationale ervaringen die met gegevens- bestanden zijn opgedaan. Zo kent de Spaanse verze- keringsmarkt sinds maart 1996 bijvoorbeeld een goed functionerend voorlichtingsregister; sinds die tijd geven de verzekeraars namelijk aan hun waarborgfonds de kentekens van de door hen verzekerde voertuigen, hun naam en adres, de aard van het contract (jaarcontract, tijdelijk, enz. ), de geldigheidsduur ervan, gegevens over het automerk en het registratienummer van de verze- keringsmaatschappij bij de controle-instantie door, zon- der noemenswaardige problemen. Voorwaarden waarop het schadevergoedingsorgaan op- treedt 3. 27. In het richtlijnvoorstel wordt op gedetailleerde wijze beschreven onder welke voorwaarden schadever- goedingsorganen kunnen optreden om slachtoffers van ongevallen schadeloos te stellen in gevallen waarin de bepalingen van artikel 3 niet door de ondernemingen in acht worden genomen. 3. 27. 1. Het betreffende artikel 5 fungeert als vangnet en zal, zoals de Commissie in de toelichting stelt, alleen in zeer zeldzame gevallen worden toegepast. 3. 28. Dit schadevergoedingsorgaan zal, al naargelang de lid-staat, waarschijnlijk o´f het waarborgfonds zijn, o´f het groene-kaartbureau. Er zal in ieder geval voor moeten worden gezorgd dat de lid-staten op het ogenblik dat zij de richtlijn in nationale wetgeving omzetten, de nodige voorzieningen treffen om de twee doelstellingen van dit artikel ook echt te verwezenlijken: — de bestaande structuren de materie¨le en financie¨le flinke middelen geven om slachtoffers schadevergoedingen uit te betalen; soms — instaan voor een goed verlopende vereffening tussen schadevergoedingsorganen die in de Toelichting dan wel elkaars „pendant” genoemd worden, maar heel goed organen van een heel andere aard kunnen zijn, zoals b. v. een waarborgfonds van de lid-staat van woonplaats van het slachtoffer dat verhaal moet nemen op het groene-kaartbureau van de lid-staat waar het ongeval heeft plaatsgevonden. 3. 29. Daar twee verschillende bestaande structuren als schadevergoedingsorgaan kunnen gaan optreden, zou het misschien nuttig zijn in een bijlage bij de richtlijn een lijst op te nemen van de schadevergoedingsorganen die in iedere lid-staat in de zin van artikel 5 zullen gaan functioneren. Die lijst, die regelmatig zou moeten worden bijgesteld, zou de rechtszekerheid kunnen vergroten. 3. 30. Er zou ook kunnen worden gedacht aan een aanhangsel bij de bestaande overeenkomsten tussen groene-kaartbureaus en waarborgfondsen, ten einde te verzekeren dat de termijn van twee maanden waarbinnen het schadevergoedingsorgaan moet optreden inderdaad kan worden nageleefd. 3. 30. 1. Die oplossing zou het bovendien mogelijk maken langs bilaterale weg de uitwisseling van informa- tie te regelen over het getaxeerde schadebedrag, om gewaagde schattingen te voorkomen. 3. 31. Artikel 6 betreft gevallen waarin de verzekeraar niet kon worden geı¨dentificeerd en voorziet in een vergoeding van het slachtoffer door het waarborgfonds van de lid-staat van woonplaats. Het zou nuttig zijn als de Europese Commissie nader zou kunnen aangeven om welke situaties het daarbij precies gaat. 3. 31. 1. Namelijk: — het in artikel 4 bedoelde voorlichtingscentrum heeft dan kennelijk niet goed gefunctioneerd en heeft, om welke reden dan ook, niet de naam en het adres van de WA-verzekeraar en van diens vertegenwoordiger kunnen mededelen, — ofwel, de identificatie van de verzekeraar is niet mogelijk gebleken om objectieve redenen: het gaat om een vluchtmisdrijf waarbij het kenteken niet kon worden vastgesteld, het contract was niet geldig, enz. 4. Bijzondere opmerkingen Artikel 1 4. 1. Geografisch gezien beperkt de werkingssfeer van de richtlijn zich tot de lid-staten van de Europese Unie. Het Comité vraagt zich af of het haalbaar en wenselijk is het toepassingsgebied van de richtlijn ook uit te breiden tot ongevallen die in andere landen plaatsvinden. Er kunnen verschillende situaties worden onder- 4. 2. scheiden: — ook de lid-staten van de Europese Economische Ruimte (IJsland, Noorwegen en Liechtenstein) zou- den onder de communautaire richtlijn moeten vallen in het kader van de akkoorden die gesloten zijn tussen de EU en de EER; — Zwitserland, dat aan verschillende lid-staten van de EU grenst, vormt een probleem apart omdat het land geen lid is van de EER. Er worden op het ogenblik bilaterale onderhandelingen gevoerd tussen de au- toriteiten van de EU en die van Zwitserland en daarbij is men onlangs gestuit op de problemen van de modaliteiten van het transito-verkeer. Het Comité 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/11 zou willen weten of de bestaande juridische mogelijk- heden toelaten dat de in de richtlijn beoogde bescher- ming van de gelaedeerden wordt uitgebreid tot communautaire ingezetenen die slachtoffer worden van een verkeersongeval op Zwitsers grondgebied. Een oplossing in de zin van een overeenkomst van het type van de multilaterale waarborgovereenkomst zou op korte termijn haalbaar kunnen zijn; — de Midden- en Oost-Europese landen hebben ook gemeenschappelijke grenzen met verschillende lid- staten en krijgen een toenemende stroom auto’s te verwerken. Zij zullen vast ooit lid worden van de Europese Unie en voor sommige beginnen de toetredingsonderhandelingen al op 31 maart 1998. Zij doen mee met het groene-kaartsysteem en zijn partij geworden bij de multilaterale waarborgover- eenkomst. In afwachting van hun lidmaatschap, zou moeten worden nagegaan wat er kan worden bereikt via de weg van de overeenkomst; — de situatie van andere derde landen ligt uit juridisch oogpunt gevoeliger. Wat b. v. te denken van het geval (waarin artikel 1 niet voorziet) van een verkeerson- geluk veroorzaakt door een voertuig met een ken- teken van buiten de Europese Unie, dat wordt bestuurd door een Amerikaanse eigenaar en dat gedekt is door een verzekeringswaarborg afgegeven door een onderneming die gevestigd is in de Europese Unie. 4. 2. 1. In artikel 1 worden namelijk het kenteken en de verzekering onlosmakelijk aan elkaar gekoppeld. Er schijnen echter situaties te bestaan waarin deze niet zonder meer met elkaar verbonden zijn. 4. 3. Het Comité stelt overigens vast dat er veel verschillen zijn in de regelingen voor de afgifte van kentekenbewijzen binnen de Europese Unie, zowel wat de autoriteiten betreft die belast zijn met de afgifte van de nummerplaten, wat de voorwaarden ervoor betreft, de termijn waarbinnen van plaat kan worden gewisseld, enz. Dit is een onderwerp dat niet aan de orde komt in de richtlijnen betreffende motorvoertuigen. Artikel 3 4. 5. Het lijkt functioneel daarbij te vermelden dat de schaderegelaar met het slachtoffer moet communiceren in de taal van laatstgenoemde. Deze aanvulling zou als volgt aan lid 4 kunnen worden toegevoegd: „Hij moet met het slachtoffer communiceren in de taal of de officie¨le talen van het land van woonplaats van deze persoon”. 4. 6. Lid 6 van dit artikel, waarvan de formulering essentieel is voor het goed functioneren van de regeling betreffende het voorstel tot schadeloosstelling, dient op drie punten te worden aangevuld. 4. 7. In de eerste plaats kan zich het geval voordoen dat het verzoek om schadeloosstelling van het slachtoffer door de verzekeraar wordt afgewezen omdat het bedrag exorbitant hoog zou zijn, waarbij de verzekeraar dan binnen drie maanden zijn afwijzing moet motiveren. 4. 7. 1. Onder „voorstel tot schadeloosstelling” valt zonder twijfel ook het voorstel om niets uit te keren, maar het lijkt het Comité verstandiger de bepaling expliciet te formuleren zoals in artikel 5, lid 1, na het tweede streepje, waar wordt gezegd „of geen met redenen omkleed antwoord heeft gegeven”. 4. 7. 2. Zo zou dus in artikel 3, lid 6, na het eerste streepje na „een voorstel tot schadeloosstelling voorlegt” het volgende zinsdeel moeten worden ingevoegd: „of precies met redenen omkleedt waarom het verzoek tot schadevergoeding wordt afgewezen”. 4. 8. Ook zou nader moeten worden aangegeven hoe het verzoek tot schadevergoeding eruit moet zien; gezien de sancties op het niet geven van een antwoord of van een passend antwoord op het verzoek, is het nl. van belang dat ervoor gezorgd wordt dat dit verzoek zo volledig mogelijk is en zo duidelijk mogelijk wordt gemotiveerd. 4. 3. 1. Deze kwestie zou op de agenda moeten worden geplaatst in de context van enkele gevallen van „wilde” vrije dienstverlening op automobielgebied. 4. 8. 1. Het zou dus nuttig zijn in de eerste alinea van lid 6 het bijvoeglijk naamwoord „gemotiveerd” toe te voegen voor „verzoek tot schadevergoeding”. Artikel 2 4. 4. Het Comité is voorstander van de uitbreiding van het recht om een directe vordering in te stellen tot alle gelaedeerden in de zin van artikel 1, lid 2 van Richtlijn 72/166/EEG. Het stelt dus voor dit artikel als volgt te herformuleren: „Iedere lid-staat draagt er zorg voor dat iedere gelaedeerde in de zin van artikel 1, lid 2 van Richtlijn 72/166/EEG een rechtstreekse vordering kan instel- len tegen de verzekeraar van de wettelijk aansprake- lijke partij”. 4. 9. De formulering van de tekst na het tweede streepje (van lid 6), waarin gesteld wordt dat de verzekeraar „een passend antwoord geeft” zou duidelij- ker moeten worden. De beide genoemde voorwaarden kunnen, maar hoeven namelijk niet tezamen te worden vervuld; er zou dus beter „en/of” dan „en” geschreven kunnen worden. Artikel 4 4. 10. Het zou functioneel kunnen zijn al in artikel 4 te verwijzen naar het waarborgfonds. Zo zou aan het slot van het derde lid van dit artikel kunnen worden C 157/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 toegevoegd: „, alsmede naam en adres van het in lid 4 van artikel 1 van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde orgaan”. 4. 11. In dit artikel waarin wordt opgesomd welke informatie relevant is om de afwikkeling van het ongeval te vergemakkelijken, worden verplichtingen vastgelegd ten aanzien van de uitwisseling van informatie tussen lid-staten en verzekeringsondernemingen. Jammer ge- noeg worden schadevergoedingsorganen in de verschil- lende lid-staten niet verplicht onderling dergelijke infor- matie uit te wisselen. De Commissie erkent in de toelichting bij het richtlijnvoorstel het volgende: „de samenwerking tussen de voorlichtingscentra is in elk geval onontbeerlijk om in het land van woonplaats van het slachtoffer de kentekenplaat van het voertuig en de naam van de verzekeraar te vernemen, aangezien deze gegevens uitsluitend in het land waar het voertuig is gestald ingeschreven staan”. 4. 11. 1. Het Comité acht het nuttig in artikel 4 expliciet naar de samenwerking te verwijzen en stelt daarom voor een nieuw lid 4 aan artikel 4 toe te voegen, dat als volgt luidt: „4. De lid-staten nemen de nodige maatregelen om de uitwisseling van informatie tussen de overeen- komstig het eerste lid van dit artikel opgerichte voorlichtingscentra te vergemakkelijken. ” Artikel 6 4. 12. Om elk misverstand te voorkomen, zou het misschien nuttig zijn het begin van de eerste zin „Indien de verzekeraar niet kan worden geı¨dentificeerd” te vervangen door „Wanneer een voorlichtingscentrum er niet in is geslaagd de verzekeraar van een in zijn lid-staat geregistreerd voertuig te identificeren,”. Artikel 7 4. 13. Gezien de problemen die de totstandbrenging van het in artikel 4 bedoelde register met zich zou kunnen brengen, adviseert het Comité de in lid 1 genoemde termijn van vierentwintig maanden te verlen- gen tot dertig maanden. Brussel, 25 maart 1998. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS