title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "Het voorkomen van nieuwe belemmeringen voor de interne markt" (Waarnemingspost interne markt)

eurovoc_concepts:
action programme
euro
liberalisation of trade
single market
technical barrier

text: C 157/36 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over „Het voorkomen van nieuwe belemmerin- gen voor de interne markt” (Waarnemingspost interne markt) (98/C 157/11) Het Economisch en Sociaal Comité heeft op 10 juli 1997 besloten, overeenkomstig artikel 23, lid drie, van het Reglement van Orde een advies op te stellen over „Het voorkomen van nieuwe belemmeringen voor de interne markt”. De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 maart 1998 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Vever. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn op 25 en 26 maart 1998 gehouden 353e Zitting (vergadering van 25 maart) het volgende advies uitgebracht, dat met 76 stemmen vo´o´r en 7 stemmen tegen, bij 6 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. In de Europese Unie wordt op initiatief van de Commissie momenteel gewerkt aan een actieprogramma om de interne markt tegen het eind van 1998 te voltooien. Zowel de inhoud als het tijdschema van dit programma komen tegemoet aan de wens die het Comité al sedert 1995 heeft uitgesproken en die erop neerkwam dat werkzaamheden die pas op de plaats maakten nieuw leven moest worden ingeblazen, teneinde in het proces ter voltooiing van de interne markt beslissende vooruit- gang te boeken met het oog op de aanstaande invoering van de euro. 1. 2. Het actieprogramma heeft de volledige steun van het Comité, dat er naar aanleiding van een op 5 maart 1997 gehouden hoorzitting op gewezen heeft dat alleen de goedkeuring van de nog ontbrekende richtlijnen niet genoeg is om voor een vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal te zorgen. Voor een duurzame werking van de interne markt is het van doorslaggevend belang dat er middelen worden gevon- den om het ontstaan van nieuwe belemmeringen, dat gevoed wordt door de groeiende en alsmaar aanhouden- de stroom van nieuwe nationale voorschriften, te voor- komen. Ondanks de inmiddels goedgekeurde richtlijnen en de daadwerkelijke vooruitgang die er bij de vrijmaking van de handel binnen de Gemeenschap is geboekt, is het ook nu nog een stuk eenvoudiger om nieuwe obstakels voor de interne markt op te werpen dan om deze aan de bron te verhinderen of om ze in een later stadium op communautair niveau uit de weg te ruimen. 1. 3. Met het uitbrengen van een initiatiefadvies over het voorkomen van nieuwe belemmeringen voor de interne markt wil het Comité de aandacht van de communautaire instellingen en de lid-staten vestigen op dit essentie¨le aspect van de voltooiing van de interne markt, dat nog te vaak over het hoofd wordt gezien. Het welslagen van het actieprogramma hangt voor een groot deel af van het belang dat gehecht wordt aan het vinden van middelen om het overvloedige ontstaan van nieuwe belemmeringen op doeltreffende en duurzame wijze aan de bron te bestrijden. 2. Juridische situatie inzake nationale voorschriften 2. 1. De werking van de interne markt moet leiden tot een evenwicht tussen vrije vestiging en vrij verkeer enerzijds en sociale, gezondheids-, consumenten- en milieubescherming anderzijds, waarbij rekening moet worden gehouden met een gedeelde verantwoordelijk- heid tussen communautaire, nationale en soms ook regionale overheden. Het systeem berust op vier hoofd- elementen: de principie¨le verplichting om nationale handelsbeperkingen op te heffen, onderlinge aanpassing van de nationale wetgeving op gebieden die voor de werking van de interne markt van groot belang zijn, wederzijdse erkenning van nationale bepalingen om vrij verkeer mogelijk te maken, en voorafgaande kennis- geving van nationale wetgevingsvoorstellen die op de interne markt van invloed kunnen zijn (waarbij ook de mogelijkheid bestaat om achteraf controle uit te oefenen). 2. 2. Op grond van de artikelen 30 t/m 36 van het Verdrag moeten de lid-staten een eind maken aan alle kwantitatieve invoerbeperkingen en maatregelen van gelijke werking, tenzij er dringende redenen zijn om beperkende nationale bepalingen in stand te houden. Deze dringende redenen, met name de bescherming van de consument en van het milieu, mogen echter niet tot willekeurige discriminatie of tot een verkapte beperking van de handel tussen de lid-staten leiden. Commissie en Hof van Justitie zien erop toe dat dergelijke beperkingen en maatregelen van gelijke werking gerechtvaardigd zijn en in verhouding staan tot het nagestreefde doel. In het arrest „Cassis de Dijon” is erop gewezen dat vrij verkeer de regel moet blijven en dat nationale beperkingen alleen bij uitzondering kunnen worden toegestaan. Thans valt echter te constateren dat lid-staten bij het vaststellen van regels met grote regelmaat een beroep doen op artikel 36. 2. 3. Ter bevordering van een minimale convergentie van nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin- gen dient de Europese Unie al naar gelang de behoeften specifieke maatregelen goed te keuren die bijdragen tot de totstandbrenging en werking van de interne markt (artikel 100 A). De regeling inzake de onderlinge aanpas- sing van de wetgeving der lid-staten in het kader van de interne markt is hoofdzakelijk op deze bepaling gebaseerd. Dit betekent dat voorstellen ter zake door de Raad met meerderheid van stemmen moeten worden goedgekeurd en dat de medebeslissingsprocedure van toepassing is (behalve voor bepalingen inzake belasting- 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/37 heffing en vrij personenverkeer). Deze gemeenschappe- lijke regelgeving is gericht op wat in het Verdrag „een hoog beschermingsniveau” op het gebied van de volksgezondheid, de veiligheid, de milieubescherming en de consumentenbescherming wordt genoemd, maar laat de lid-staten niettemin een vaak aanzienlijke speel- ruimte om aanvullende maatregelen uit te vaardigen, hetgeen er bij gebrek aan voldoende toezicht mede toe kan leiden dat de interne markt opnieuw versplinterd raakt. 2. 4. De EU probeert trouwens mechanismen te ont- wikkelen om de gelijkwaardigheid van de door de lid-staten toegepaste maatregelen na te gaan, zodat voor wederzijdse erkenning kan worden gezorgd zonder dat — zelfs bij gebrek aan harmonisatie of in geval van slechts gedeeltelijke harmonisatie (artikel 100 B) — het vrije verkeer in de interne markt in gevaar komt. Deze mechanismen worden echter nog lang niet door alle lid-staten op doeltreffende en vereenvoudigde wijze toegepast. 2. 5. Om te zorgen voor doorzichtigheid van en controle op nationale initiatieven die van invloed kunnen zijn op de werking van de interne markt, is er met Richtlijn 83/189/EEG een procedure inzake voorafgaan- de kennisgeving ingesteld, die op 1 januari 1997 bij Beschikking (EG) nr. 3052/95 is aangevuld met een kennisgevingsplicht voor afzonderlijke maatregelen die wederzijdse erkenning in de weg kunnen staan, en nu op alle landbouw- en industrieproducten betrekking heeft. Op grond hiervan is iedere lid-staat verplicht de Commissie en via haar ook de andere lid-staten in kennis te stellen van voorstellen voor technische voorschriften die de werking van de interne markt kunnen beı¨nvloeden. Ieder nationaal voorstel voor een technisch voorschrift moet drie maanden in de wachtkamer blijven om de Commissie, die opmerkingen van andere lid-staten kan ontvangen en ook de betrokken bedrijfstakken kan raadplegen, de gelegenheid te geven het te onderzoeken en dienaangaande zonodig maatregelen te nemen (ver- zoek om de „wachtkamerperiode” tot zes maanden uit te breiden, verzoek om het voorstel aan te passen, of eventueel een met redenen omkleed advies ter inleiding van een verdragsinbreukprocedure). 2. 6. Zo kan de Commissie nagaan wat de aangemelde maatregelen voor effect zullen hebben op de werking van de interne markt, of zij conform de communautaire regels zijn (Verdrag en regelgeving), en of zij, indien zij voor belemmeringen zorgen, gerechtvaardigd en proportioneel zijn. Het Hof van Justitie heeft trouwens geoordeeld dat ondernemingen en particulieren zich kunnen beroepen op afwezigheid van voorafgaande kennisgeving om een nieuw nationaal technisch voor- schrift niet toe te passen. Door de bank genomen kan gezegd worden dat deze informatie- en controleprocedu- re functioneert, maar uit het feit dat het aantal aanmel- dingen flink toeneemt, blijkt dat er nog heel wat moet worden gedaan om de lid-staten meer discipline bij te brengen. Overigens geldt de procedure momenteel alleen voor ontwerpvoorschriften betreffende producten en niet voor ontwerpvoorschriften betreffende diensten, al heeft de Commissie voorstellen ingediend om de procedure in het vervolg ook te doen gelden voor informatiemaatschappijdiensten. De goedkeuring van deze voorstellen, waarmee het Comité heeft ingestemd, is op handen. 2. 7. In het Verdrag is trouwens de mogelijkheid ingebouwd dat er achteraf controle wordt uitgeoefend, niet alleen door de Commissie, maar ook door de lid-staten, waarmee de mogelijkheid wordt geschapen een niet-nakomingsprocedure in te leiden. Deze proce- dure lijkt in de praktijk echter nauwelijks aanleiding te hebben gegeven tot dergelijke acties. 2. 8. Bepalingen inzake vrij personenverkeer ten slotte vallen slechts gedeeltelijk onder communautaire proce- dures. Bepaalde politieke, veiligheids- en justitie¨le aspec- ten hiervan, alsook vraagstukken betreffende onderda- nen van derde landen, betreffen namelijk ook de werking van de met het Verdrag van Maastricht gecree¨erde „derde pijler”, waarvoor speciale procedures op het gebied van intergouvernementele samenwerking gelden. Met het Verdrag van Amsterdam is evenwel gepoogd om, in een context van meer flexibiliteit en samenwerking, de samenhang tussen communautaire en intergouver- nementele bevoegdheden te versterken. Om deze redenen wordt in dit advies slechts zijdelings naar kwesties inzake vrij personenverkeer verwezen. Het Comité zal hier later in een breder verband dieper op moeten ingaan. 3. Recente ontwikkeling van nationale voorschriften 3. 1. Allereerst kan een duidelijke toename worden vastgesteld van nationale voorschriften die tot nieuwe belemmeringen kunnen leiden. Het aantal aanmeldingen per jaar is gestegen van ongeveer 350 tijdens de eerste jaren van tenuitvoerlegging van de procedure van Richt- lijn 83/189/EEG tot ongeveer 450 in de jaren daarna. Voor 1997 is een recordaantal van 900 bereikt. Hierbij inbegrepen zijn 230 Nederlandse regels die te laat zijn aangemeld, maar zelfs al wordt dit uitzonderlijke geval buiten beschouwing gelaten, dan nog blijven er 670 aan- meldingen over, hetgeen een zeer forse toename van 40 % betekent ten opzichte van het jaar daarvoor. Dit wijst erop dat de procedure werkt en dat de lid-staten hun kennisgevingsplicht nakomen, maar duidt ook op een wildgroei in het aantal voorstellen voor nationale voorschriften, met als gevolg een verhoogde werkdruk bij de Europese Commissie, die ze allemaal moet bestuderen. Daarbij zijn naast DG XV en DG III ook andere DG’s betrokken, al naar gelang hun technische bevoegdheden. 3. 2. Wat een en ander nog erger maakt, is dat in de voorbije jaren het overgrote deel (90 %) van deze nieuwe nationale initiatieven betrekking had op gebieden die in theorie geharmoniseerd zijn. Het gaat daarbij met name om de sectoren telecommunicatie, landbouwproducten en levensmiddelen, bouwnijverheid en openbare werken, machinebouw en vervoer. De technische voorschriften in kwestie hebben met name betrekking op hygie¨ne, veiligheid en gezondheid, consumentenbescherming en C 157/38 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 milieu. Hiervoor zijn verscheidene oorzaken aan te geven. Ten eerste is hier sprake van sectoren en gebieden waar de overheid, zowel op communautair als nationaal niveau, meer redenen heeft dan elders om regels vast te stellen. Ten tweede heeft de communautaire regelgeving ruimte geschapen voor nationale regelgeving, omdat zij voornamelijk gericht is op „essentie¨le vereisten”. Maar terwijl de Commissie ervoor zorgt dat deze essentie¨le vereisten op het gebied van veiligheid en gezondheid zowel minimum- als maximumnormen vormen, zijn de lid-staten soms geneigd te denken dat zij daarbovenop aanvullende normen kunnen vaststellen, waarbij ze op het gebied van consumenten- en milieubescherming ook nog eens serieuze speelruimte behouden om regels uit te vaardigen die verder gaan dan de gemeenschappelijke voorschriften. 3. 3. Afgezien van de aanhoudende wirwar van natio- nale technische voorschriften moet gewezen worden op de ontwikkeling van nationale en soms ook regionale keurmerken en labels, die, al zijn ze juridisch niet bindend, eveneens kunnen bijdragen tot het belemmeren van de vrije handel op de interne markt. De wederzijdse erkenning van nationale certificaten wordt soms ook belemmerd door bepaalde kopers die in de praktijk hardnekkig om nationale certificaten blijven vragen. Uit de door de Commissie gemaakte analyse van 3. 4. de kennisgevingen blijkt dat een derde daarvan geen opmerkingen aan de Commissie ontlokte, dat nog een derde tot geringe opmerkingen leidde, en dat de Commissie over de rest ernstigere zaken had op te merken. Dit heeft de Commissie tot het verzoek gebracht, de periode waarin het aangemelde voorstel in de wacht- kamer moet blijven, van drie tot zes maanden te verlengen. Door de bank genomen kan gesteld worden dat de helft van de kennisgevingen echt tot een min of meer belangrijk probleem op het vlak van het Gemeenschapsrecht aanleiding gaf. In het leeuwendeel van de gevallen hebben de lid-staten zich geconformeerd aan de opmerkingen van de Commissie, die verzocht het voorstel aan te passen of op zijn minst een bepaling in te bouwen inzake wederzijdse erkenning van producten die uit een andere lid-staat worden ingevoerd. 3. 5. Ook moet worden opgemerkt dat de lid-staten zelf via deze informatieprocedure de mogelijkheid heb- ben gekregen om elkaar onderling te controleren en de Commissie met redenen omklede adviezen te doen toekomen over initiatieven die naar hun mening proble- men opleveren. Zo worden zij er dus toe aangezet een soort collectieve en gedeelde controle uit te oefenen, wat zij inderdaad ook doen: zij trekken ongeveer even vaak aan de bel als de Commissie zelf. Hieruit blijkt goed hoe nuttig deze procedure is. jaren een afname te zien heeft gegeven. Hiervoor zijn twee oorzaken aan te duiden. Ten eerste zijn de meeste voor de werking van de interne markt noodzakelijke richtlijnen al eerder vastgesteld, nl. in het kader van het programma voor 1992. Ten tweede heeft de nadruk die de voorbije jaren gelegd is op de nagestreefde verlichting van de communautaire regelgeving, met name als gevolg van de aanbevelingen van het Molitor-rapport, de Commissie ertoe aangespoord om haar voorstellen meer op essentie¨le zaken te concentreren (in het kader van het plan voor betere wetgeving) en minder nieuwe voorstellen in te dienen dan in het verleden. 3. 7. Kwantitatief is er dus duidelijk sprake van een onevenwichtige situatie. Zo hebben de lid-staten in de periode 1992-1994 in totaal 1 346 nationale regelgevings- maatregelen vastgesteld, en de Gemeenschap slechts 116. En de landen die het meest op beperking van de communautaire regelgeving hebben aangedrongen (zo- als het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Frankrijk), zijn paradoxaal genoeg juist de landen die de meeste nieuwe nationale voorstellen hebben aangemeld. Daar- naast is communautaire regelgeving per definitie dere- gulerend, omdat zij erop gericht is 15 uiteenlopende bepalingen door één bepaling te vervangen, terwijl nationale regelgeving in principe alleen maar tot nieuwe maatregelen leidt, zonder dat er andere verdwijnen (ook al kunnen deze maatregelen in een bepaalde context voor de burger of voor de consument gerechtvaardigd zijn). 4. Waarom een nieuw evenwicht noodzakelijk is 4. 1. Indien het ontstaan van nieuwe belemmeringen niet doeltreffender aan de bron wordt bestreden, zal de beoogde voltooiing van de interne markt (waarbij aangetekend dat er zelfs op een als „voltooid” beschouw- de interne markt onvermijdelijk nationale en/of regiona- le verschillen zullen blijven bestaan) steeds verder uit het zicht verdwijnen. Bij de instandhouding van een blijvend goed functionerende interne markt zal men dan ook, zelfs als de voornaamste richtlijnen eenmaal zijn goedgekeurd, voortdurend op problemen stuiten, waar- voor passende „zelfcorrigerende” oplossingen moeten worden gevonden. 4. 2. Zolang er over deze kwestie niet grondig is nagedacht en er geen acties zijn ondernomen die mede gericht zijn op de regelgeving op nationaal en regionaal niveau, zal de regelgeving inzake de interne markt niet op bevredigende wijze verlicht, vereenvoudigd en verduidelijkt kunnen worden. 3. 6. Ten slotte zij erop gewezen dat, terwijl het aantal nationale voorschriften dus is gegroeid, de communau- taire regelgeving inzake de interne markt de afgelopen 4. 3. Ook lijkt het noodzakelijk dat de lid-staten hun houding aanpassen in het licht van de komst van de euro. Zoals het stabiliteits- en groeipact de lid-staten ertoe dwingt hun economisch en begrotingsbeleid op 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/39 elkaar af te stemmen, zo ook zou de werking van de interne markt met één munt tot meer convergentie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, en in elk geval ook tot een constant streven naar „eurocompatibi- liteit” moeten aansporen. 4. 4. Voorts moet gezorgd worden voor meer door- zichtigheid bij nieuwe nationale maatregelen, teneinde te voorkomen dat de zaken uit de hand lopen. Dit gevaar zou namelijk kunnen voortvloeien uit twee nieuwe elementen die in het in 1997 ondertekende Verdrag van Amsterdam zijn opgenomen. Op de eerste plaats staat het de lid-staten op grond van artikel 95, lid 5, van het nieuwe Verdrag (ex. artikel 100, lid 4) niet alleen vrij om strengere nationale bepalingen dan de communautaire te handhaven, maar ook om nieuwe strengere bepalingen te treffen, terwijl artikel 95, lid 3 (ex. artikel 100, lid 3) de lid-staten al een hoog niveau van bescherming van hun onderdanen garandeert. De Commissie behoudt de bevoegdheid om deze maatregelen gedurende zes maanden te controleren, maar bij gebrek aan besluit van de Commissie na afloop van deze periode geldt dat de bepalingen stilzwijgend zijn goedgekeurd. Op de tweede plaats hebben de lid-staten op grond van artikel 176 (ex. artikel 130 T) de mogelijkheid om op milieugebied maatregelen te treffen die verder gaan dan die welke de EU op basis van artikel 176 (voorheen artikel 130 S) heeft vastgesteld. 4. 5. Deze kwestie wint nog aan belang in het vooruit- zicht van nieuwe toetredingen, waarmee de lid-staten nog meer mogelijkheden zullen krijgen om aan de bron nieuwe obstakels op te werpen. Alvorens het zover is, moeten er dus passende oplossingen gevonden en in praktijk gebracht worden. 4. 6. Zo is het zaak, een nauwe, duurzame en bevredi- gende relatie tot stand te brengen tussen datgene wat er voor de werking van de interne markt noodzakelijk is, consumenten- en milieubescherming en subsidiariteit. Zo’n relatie dient te stoelen op maatregelen waarmee gezorgd wordt voor een vlotter handelsverkeer, eenvou- digere regelgeving, het beter op elkaar aansluiten van nationale maatregelen, en in het algemeen een grotere doorzichtigheid op het niveau van de interne markt. 5. Aanbevolen maatregelen op nationaal niveau In algemene zin gesproken lijkt het absoluut 5. 1. noodzakelijk dat de lid-staten hun houding ten opzichte van de overvloed aan regelgeving veranderen. De Euro- pese Raad heeft inmiddels erkend dat werk moet worden gemaakt van verlichting van de regelgeving in de lid-staten zelf. De tot de communautaire instellingen gerichte aanbevelingen van het rapport-Molitor — be- tere ordening en verdere vereenvoudiging van de bestaan- de regelgeving en minder nieuwe regelgeving — dienen dus ook voor de lid-staten zelf te gelden. De lid-staten zou verzocht moeten worden de Commissie jaarlijks een verslag voor te leggen waaruit blijkt in welke mate zij tot de verlichting en vereenvoudiging van de regelgeving in Europa hebben bijgedragen. De Commissie zou deze gegevens dan ten behoeve van de Europese Raad in een samenvattend verslag kunnen bundelen. 5. 2. De lid-staten zouden vooral minder nationale voorschriften moeten vaststellen op gebieden waarop de Gemeenschap harmonisatiemaatregelen heeft getroffen. Hierbij zou het in eerste instantie moeten gaan om maatregelen ter omzetting van richtlijnen in nationaal recht, waarbij de lid-staten ervoor moeten zorgen geen overmatige bestuursrechtelijke voorschriften vast te stellen die verder gaan dan de doelstelling van de richtlijn. 5. 3. Wanneer een lid-staat een nationale regelgevings- maatregel vaststelt die van invloed kan zijn op de interne markt, zou hij in principe verplicht moeten zijn om in zo’n regel een duidelijke standaardbepaling op te nemen die voor alle lid-staten gelijk is en waarin staat dat de lid-staat in het kader van een Europese kennisgevingspro- cedure rekening heeft gehouden met de middelen waar- mee belemmeringen voor de invoer van producten die rechtmatig in een andere lid-staat geproduceerd en in het verkeer gebracht zijn, zo doeltreffend mogelijk kunnen worden voorkomen. 5. 4. Ook zou ervoor gezorgd moeten worden dat nationale normalisatie-instanties in de praktijk geen nationale normen goedkeuren op een gebied waarop een Europese norm wordt voorbereid. 5. 5. Voorts is het zaak dat nationale verkozenen, ambtenaren, magistraten en juristen beter worden opge- leid inzake de vereisten van de interne markt, met name inzake het beginsel van „nationale behandeling” van onderdanen van de Gemeenschap, dat nog geen ingang heeft gevonden in de bestuurlijke cultuur (regels betref- fende sociale zekerheid, belastingheffing, verblijfsvraag- stukken, enz. ). Deze opleidingsvereiste zou ook moeten gelden op regionaal en lokaal niveau, waar voldoende kennis van de communautaire regelgeving vaak ont- breekt. Zo moet er voor de concrete toepassing van regels op het gebied van de erkenning van de gelijkwaardigheid van kwalificaties en het verblijfsrecht van onderdanen van de Gemeenschap dikwijls een rechtstreeks beroep worden gedaan op de bevoegde instantie. 5. 6. Ook EU-onderdanen uit andere lid-staten zouden beter geı¨nformeerd moeten worden, zodat zij beter op de hoogte zijn van de belangrijkste regels en administratieve procedures en gemakkelijker het recht op vrije vestiging in de Unie ook daadwerkelijk kunnen uitoefenen. De EVA-lid-staten, die reeds nauw betrokken 5. 7. zijn bij de overname van het acquis communautaire, en voor zover mogelijk ook de kandidaatlid-staten van de EU, die dit acquis geleidelijk in hun wetgeving moeten integreren, zouden ertoe moeten worden aangezet soort- gelijke maatregelen te nemen, waarop door de Commis- sie ook adequaat zou moeten worden toegezien. C 157/40 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 6. Aanbevolen maatregelen op communautair niveau 6. 1. Bovenstaande tot de lid-staten gerichte aanbeve- lingen zouden gemakkelijker ten uitvoer kunnen worden gelegd als de lid-staten zich daar gezamenlijk toe zouden verbinden, b. v. via een gedragscode. Deze zou de vorm kunnen krijgen van een aanbeveling van de Raad, waarover de Commissie dan zou moeten waken. Voorts mag niet uit het oog worden verloren dat 6. 2. de verlichting van de communautaire regelgeving haar grenzen heeft, temeer daar de lid-staten zelf nog steeds tot excessieve weten regelgeving geneigd zijn. Een van de manieren om de verlichting en vereenvoudiging van de regelgeving in Europa te stimuleren bestaat erin, de communautaire regelgeving op een peil te houden dat toereikend is om nationale regels onderling te kunnen aanpassen. Maar de communautaire regelgeving moet vooral doeltreffender worden gemaakt. 6. 3. Op dit punt moet allereerst worden opgemerkt dat harmonisatie behoorlijk aan doeltreffendheid inboet als daarbij slechts een minimumniveau wordt vastgesteld en de lid-staten vrij zijn om verstrekkendere maatregelen te treffen. Dit is vaak het geval bij harmonisatie op het gebied van met name milieu- en consumentenbescher- ming, waar lid-staten nationale regels kunnen uitvaar- digen die verder gaan dan de Europese. Deze asymmetrie kan ertoe leiden dat de harmonisatie haar doel voor een flink deel voorbijschiet; afwijkingen doen immers afbreuk aan een uniforme toepassing van het Gemeen- schapsrecht, doordat het vrij verkeer van producten en personen, het vrij verlenen van diensten en de vrije vestiging in de interne markt erdoor geschaad worden. De harmonisatie moet op efficie¨ntere wijze vorm worden gegeven, waarbij overwogen kan worden om op bepaalde gebieden die zich daartoe lenen, meer gebruik te maken van verordeningen in plaats van richtlijnen. Met dergelij- ke maatregelen wordt de mogelijkheid om uiteenlopende aanvullende nationale regels vast te stellen beperkt en zou bovendien een belangrijke bijdrage tot de verlichting en vereenvoudiging van de regelgeving in Europa kunnen worden geleverd. Wil dit nieuwe soort voorschriften daadwerkelijk worden toegepast, dan moeten alle lid- staten erachter staan. Hiertoe is het zaak dat niet alleen de lid-staten, maar alle betrokken kringen vooraf doelmatig en uitvoerig worden geraadpleegd over de geplande maatretgel en over de meest geschikte manier om die ten uitvoer te leggen. 6. 4. Ook zou opnieuw gekeken moeten worden naar de voorwaarden waaronder gebruik gemaakt kan wor- den van open of optionele richtlijnen. In sommige gevallen beschikken de lid-staten bij de toepassing van bepaalde richtlijnen over een zeer aanzienlijke „restbevoegdheid” (b. v. de mogelijkheid om op Europese lijsten voorkomende producten of stoffen uit te kiezen die zij op hun grondgebied willen toestaan of verbieden). Bij de toepassing van richtlijnen is het soms weliswaar noodzakelijk een bepaalde soepelheid te betrachten, maar deze mag niet ten koste gaan van de nagestreefde harmonisatie. Er zou derhalve minder vaak van de mogelijkheid van optionele richtlijnen gebruik moeten worden gemaakt. 6. 5. De procedure inzake het verstrekken van infor- matie over en het vooraf aanmelden van ontwerpvoor- schriften zou voortaan ook moeten gelden voor diensten, die momenteel niet onder de werkingssfeer van Richt- lijn 83/189/EEG vallen. Snelle goedkeuring door de Raad en het Parlement van het Commissievoorstel inzake uitbreiding van de werkingssfeer van deze richtlijn tot informatiemaatschappijdiensten zou in dit verband een eerste stap in de goede richting zijn (1). 6. 6. De Commissie zou de Europese vertegenwoordi- gers van de betrokken sectoren rechtstreeks moeten raadplegen over voorstellen voor nationale voorschriften die bij haar zijn aangemeld. Kennisgevingen van voorstel- len voor voorschriften van de lid-staten zouden ook voor alle belanghebbenden toegankelijk moeten zijn, b. v. door middel van een via Internet te raadplegen databank. Daarmee zouden de gebruikers van de interne markt eveneens een overzichtelijk beeld moeten kunnen krijgen van de nationale voorschriften die in de interne markt van kracht zijn. 6. 7. I. v. m. wederzijdse erkenningen moet worden vastgesteld dat deze op gebieden waar Europese normen ontbreken niet altijd werken, waardoor belemmeringen voor de interne markt in stand worden gehouden. Bepaalde controles, met name van levensmiddelen, zijn nog niet erkend. Als gevolg van de moeilijkheden die de Europese Organisatie voor keuring en certificatie (EOTC) ondervindt bij het vervullen van haar taak op verschillende gebieden die voor de werkzaamheden van bedrijven van belang zijn, met name kwaliteitswaarborg- stelsels, worden nationale certificeringsinstanties ertoe aangezet bilaterale overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning te sluiten. Het is dus zaak de praktische toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning opnieuw onder de loep te nemen, en wel vanuit de volgende invalshoeken: 6. 7. 1. De Commissie en de lid-staten zouden ten behoeve van de economische actoren opnieuw een uitgebreide voorlichtingscampagne over de betekenis van het EG-merkteken op touw moeten zetten. 6. 7. 2. Op Europees niveau moet opnieuw gewerkt worden aan meer doorzichtigheid op het gebied van wederzijdse erkenning van conformiteitscontroles op producten. Te vaak wordt namelijk geconstateerd dat producten die tussen de lid-staten worden verhandeld nog steeds verschillende keren worden gecontroleerd, of controle nu verplicht is of niet. Op Europees niveau zouden voor kwaliteitscontroles nu eens echt gemeen- schappelijke referentiepunten moeten worden vastge- steld. 6. 7. 3. Conformiteitsverklaringen van leveranciers waaruit blijkt dat aan de essentie¨le EU-vereisten is voldaan, zouden door lid-staten over het algemeen als (1) PB C 158 van 26. 5. 1997. 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/41 toereikend moeten worden beschouwd. Er hoeft dan dus niet nog eens extra te worden gecontroleerd, mits daarnaast een doeltreffend systeem voor de uitwisseling van informatie over niet-conforme producten tussen de lid-staten wordt opgezet. Voor producten uit derde landen zou een en ander moeten afhangen van reciproci- teit. 6. 7. 4. Wat de conformiteitsmerktekens zelf betreft, komt het niet zelden voor dat er naast het EG-merk nog nationale of technische merktekens op producten worden aangebracht. Dit druist in tegen de doelstelling van eenvoud en transparantie, die inzake technische handelsbelemmeringen voor het handelsverkeer voorop dient te staan. Het zou buitengewoon zinvol zijn als de Commissie, de lid-staten en de verschillende actoren die bij conformiteitscertificering betrokken zijn, nog eens grondig over die kwestie zouden nadenken. 6. 7. 5. Ten slotte dienen de controles aan de buiten- grenzen van de EU en de EER te worden opgevoerd, zodat op geen enkele wijze gesjoemeld wordt met het aanbrengen van het EG-merkteken op ingevoerde producten, en met name op massaproducten. 6. 8. Om na te gaan of de harmonisatierichtlijnen en de bepalingen inzake wederzijdse erkenning ook echt bijdragen tot het uit de weg ruimen van de belemmerin- gen, zou in de „scoreborden” die de Commissie in het kader van haar actieprogramma publiceert, plaats moeten worden ingeruimd voor een „test inzake daad- werkelijke opheffing van de belemmeringen” die verder gaat dan het strikt juridische kader inzake omzetting van richtlijnen. 6. 9. Ofschoon er de afgelopen jaren al vooruitgang is geboekt, is het ook van fundamenteel belang dat de Europese normalisatie-instellingen meer middelen krijgen, teneinde over zoveel mogelijk gemeenschappe- lijke referentiepunten te beschikken. 7. Conclusies Op het gebied van de werking van de interne markt is er ontegenzeglijk vooruitgang geboekt, maar de lid-staten stellen nog steeds talrijke nationale voorschrif- ten vast op terreinen waar van communautaire harmoni- satie sprake zou moeten zijn. Deze ontwikkeling, die voor de Commissie een zware controlewerklast tot gevolg heeft, baart om twee redenen zorgen. Ten eerste blijkt eruit dat de lid-staten de doelstelling van verlichting van de regelgeving, waar zij op Europees niveau op aandringen, zelf nauwelijks serieus nemen. Ten tweede leidt zij ertoe dat er voortdurend nieuwe potentie¨le handelsbelemmeringen worden gecree¨erd, ook al is het met de procedure inzake voorafgaande kennisgeving mogelijk geworden een groot aantal daarvan in de kiem te smoren. Het lijkt derhalve absoluut noodzakelijk de vinger aan de pols te houden en door te gaan met het bestuderen van deze toestand (nieuwe ontwikkelingen, betrokken sectoren, vorm die de belemmeringen aannemen). Die ontwikkeling neemt momenteel namelijk een zodanige vlucht dat de werking van de interne markt en de voltooiing daarvan op de helling kunnen komen te staan. Om het tij te keren dringt het Comité erop aan snel werk te maken van nieuwe maatregelen, zowel op nationaal als communautair niveau. 7. 1. Op nationaal niveau: 7. 1. 1. M. b. t. de verlichting en verduidelijking van de regelgeving in Europa moeten de lid-staten dezelfde discipline opbrengen die zij van de Unie verlangen en jaarlijks een rapport uitbrengen over hun bijdrage op dit gebied. 6. 10. Inzake het vrij verkeer van werknemers zou het actieplan van Commissaris Flynn (1) een vervolg moeten krijgen, uitgaande van de aanbevelingen van de groep- Veil van maart 1997. 7. 1. 2. Bij de omzetting van richtlijnen moeten de lid-staten erop toezien dat er geen overmatige bestuurs- rechtelijke worden vastgesteld die verder gaan dan de doelstelling van die richtlijnen. 6. 11. Ten slotte moet worden vastgesteld dat vooral het MKB, waartoe volgens de in de EU gehanteerde definitie 99,8 % van alle ondernemingen in de Unie behoort, van de interne-marktbelemmeringen te lijden heeft. Zeer kleine en ambachtelijke bedrijven, die niet over de nodige juridische, menselijke en financie¨le middelen beschikken, worden door deze belemmeringen extra zwaar getroffen. Zo blijven de verhoopte voordelen van de grote interne markt voor duizenden en duizenden ondernemingen buiten bereik. Daarom dringt het Comité er bij de Commissie en de lid-staten op aan, een voorlichtingscampagne op te zetten om kleine ondernemingen inzicht te geven in hun rechten binnen de interne markt, en in dit verband de bestaande voorlichtingsstructuren, zoals het netwerk van Euro Info Centres, te versterken. (1) COM(97) 586 def. van 12 november 1997. 7. 1. 3. Nationale regelgevingsvoorstellen die van in- vloed kunnen zijn op de interne markt moeten een standaardbepaling bevatten waarin staat dat de lid-staat in het kader van een Europese kennisgevingsprocedure rekening heeft gehouden met de middelen om belem- meringen voor de invoer van producten die rechtmatig in een andere lid-staat geproduceerd en op de markt gebracht zijn, zo doeltreffend mogelijk te voorkomen. 7. 1. 4. Er zouden maatregelen moeten worden geno- men om de kennis die verkozenen, ambtenaren en juristen in de lid-staten op het gebied van de vereisten van de interne markt bezitten, te verbeteren. 7. 1. 5. EU-onderdanen uit andere lid-staten dienen beter te worden voorgelicht over vigerende procedures, met name om het voor hen gemakkelijker te maken het recht op vrije vestiging uit te oefenen. C 157/42 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 7. 1. 6. Europese landen die nauw bij de interne markt zijn betrokken (EVA-landen, kandidaat-lid-staten), zou- den ertoe moeten worden aangespoord soortgelijke maatregelen te treffen. 7. 2. Op communautair niveau: 7. 2. 1. Bovenstaande tot de lid-staten gerichte aanbe- velingen zouden gemakkelijker ten uitvoer kunnen worden gelegd als de lid-staten zich daar gezamenlijk toe zouden verbinden, b. v. via een gedragscode. 7. 2. 2. De communautaire regelgeving zou gehand- haafd moeten worden op een niveau dat toereikend is om nationale voorschriften op efficie¨nte wijze onderling te kunnen aanpassen. 7. 2. 3. Op bepaalde gebieden die zich daartoe lenen, zouden richtlijnen plaats moeten maken voor verorde- ningen. 7. 2. 4. Van open of optionele richtlijnen zou slechts in beperkte mate en in duidelijk gemotiveerde gevallen gebruik mogen worden gemaakt. 7. 2. 5. Het vooraf aanmelden van ontwerpvoorschrif- ten zou voortaan niet alleen meer voor producten moeten gelden, maar ook voor diensten, om te beginnen met informatiemaatschappijdiensten. Brussel, 25 maart 1998. 7. 2. 6. De vertegenwoordigers van de Europese so- ciaal-economische partners zouden rechtstreeks geraad- pleegd moeten worden over de aangemelde voorstellen voor nationale voorschriften. Daarnaast zouden de kennisgevingen te raadplegen moeten zijn via Internet, waar ook een overzichtelijk beeld verkregen zou moeten kunnen worden van de nationale voorschriften die in de interne markt van kracht zijn. 7. 2. 7. Voorts is het zaak, opnieuw een uitgebreide voorlichtingscampagne over het EG-merkteken op touw te zetten, de wederzijdse erkenning van conformiteits- controles doorzichtiger te maken, en de controles aan de buitengrenzen beter te harmoniseren. Conformiteits- verklaringen van leveranciers zouden moeten volstaan, mits er een doelmatig systeem voor de uitwisseling van informatie over niet-conforme producten tussen de lid-staten wordt uitgewerkt. 7. 2. 8. In de „scoreborden” van de Commissie over de omzetting van richtlijnen zou plaats moeten worden ingeruimd voor een test waarmee kan worden nagegaan of de belemmeringen ook daadwerkelijk uit de weg zijn geruimd. 7. 2. 9. Om over zoveel mogelijk gemeenschappelijke referentiepunten te beschikken, zouden de Europese normalisatie-instellingen meer middelen moeten worden toegewezen. 7. 2. 10. Het actieplan van Commissaris Flynn over het vrij verkeer van werknemers zou een vervolg moeten krijgen. 7. 2. 11. Voor het midden- en kleinbedrijf zou een voorlichtingscampagne moeten worden opgezet en de Euro Info Centres zouden meer middelen moeten krijgen. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/43 BIJLAGE 1 bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité De volgende passages uit het Afdelingsadvies, voor handhaving waarvan ten minste een kwart van de stemmen is uitgebracht, zijn ten gevolge van door de Voltallige Vergadering goedgekeurde wijzigingsvoorstellen geschrapt: Paragraaf 6. 3 De harmonisatie moet op efficie¨ntere wijze vorm worden gegeven, waarbij overwogen kan worden om op bepaalde technische gebieden die zich daartoe lenen, meer gebruik te maken van verordeningen in plaats van richtlijnen, of eventueel verbindendere richtlijnen vast te stellen door niet alleen minimum-, maar ook maximumnormen op te leggen. Met dergelijke maatregelen wordt de mogelijkheid om uiteenlopende aanvullende nationale regels vast te stellen beperkt en zou bovendien een belangrijke bijdrage tot de verlichting en vereenvoudiging van de regelgeving in Europa kunnen worden geleverd. Wil dit nieuwe soort voorschriften daadwerkelijk worden toegepast, dan moeten alle lid-staten erachter staan. Hiertoe is het zaak dat niet alleen de lid-staten, maar alle betrokken kringen vooraf doelmatig en uitvoerig worden geraadpleegd over de geplande maatregel en over de meest geschikte manier om dit ten uitvoer te leggen. Uitslag van de stemming over het schrappen van de schuingedrukte zinsnede Vo´o´ r: 45, tegen: 26, onthoudingen: 8. Paragraaf 7. 2. 1 Om de tenuitvoerlegging van deze aanbevelingen te vergemakkelijken zou de Raad een verbintenis van de lid-staten tot uitdrukking moeten brengen. Dit zou kunnen gebeuren via een aanbeveling waarin een gedragscode is opgenomen om het ontstaan van ongewenste nieuwe belemmeringen aan de bron te voorkomen. Uitslag van de stemming over het schrappen van deze paragraaf Vo´o´ r: 52, tegen: 30, onthoudingen: 5. C 157/44 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 BIJLAGE 2 bij het advies van het Economisch en Sociaal Comité Overzicht van de kennisgevingen van de lid-staten in 1997 Kennisgevingen (artikel 8. 1) Opmerkingen (artikel 8. 2 + artikel 7 EEG/EVA-overeenkomst) Met redenen omklede adviezen (artikel 9. 1) Richtlijnvoornemens (artikelen 9. 2 + 9. 2bis) Lid-staten Kennis- gevingen Opmerkingen Met redenen om- klede adviezen Richtlijnvoornemens EUL EC EVA EUL EC Arti- kel 9. 2 Arti- kel 9. 2bis Nederland Oostenrijk Duitsland Verenigd Koninkrijk Belgie¨ Frankrijk Denemarken Spanje Italie¨ Zweden Finland Griekenland Portugal Ierland Luxemburg 1 342 106 99 71 59 51 40 35 31 23 22 12 7 3 53 20 18 11 8 32 18 10 9 3 5 6 6 1 5 24 2 6 1 3 11 11 1 61 29 11 6 38 16 24 8 9 11 7 9 3 2 29 8 11 1 1 18 2 2 14 1 6 8 6 19 4 3 33 6 8 4 7 5 2 2 2 Totaal EEG 901 200 234 64 101 101 1 EUL = EU-lidstaten. EC = Europese Commissie. 1 1 2


title: Reglamento (CE) n° 666/98 de la Comisión de 25 de marzo de 1998 por el que se modifican las restituciones a la exportación del azúcar blanco y del azúcar en bruto sin perfeccionar

eurovoc_concepts:
export refund
raw sugar
white sugar

formats: pdf print

text: L 93/12 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 26. 3. 98 REGLAMENTO (CE) No 666/98 DE LA COMISI(cid:222)N de 25 de marzo de 1998 por el que se modifican las restituciones a la exportaci(cid:155)n del az(cid:156)car blanco y del az(cid:156)car en bruto sin perfeccionar LA COMISI(cid:222)N DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea, Visto el Reglamento (CEE) no 1785/81 del Consejo, de 30 de junio de 1981, por el que se establece una organizaci(cid:155)n com(cid:156)n de mercados en el sector del az(cid:156)car (1), cuya (cid:156)ltima modificaci(cid:155)n la constituye el Reglamento (CE) no 1599/ 96 (2), y, en particular, el p(cid:145)rrafo segundo del apartado 4 de su art(cid:146)culo 19, Considerando que el Reglamento (CE) no 610/98 de la Comisi(cid:155)n (3), ha fijado las restituciones aplicables a la exportaci(cid:155)n para el az(cid:156)car blanco y el az(cid:156)car en bruto; Considerando que la aplicaci(cid:155)n de las modalidades mencionadas en el Reglamento (CE) no 610/98 a los datos de que dispone la Comisi(cid:155)n conduce a modificar las restituciones a la exportaci(cid:155)n actualmente en vigor, con arreglo al Anexo del presente Reglamento, HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO: Art(cid:146)culo 1 las Se modificar(cid:145)n, con arreglo a los importes consignados en el Anexo, restituciones a la exportaci(cid:155)n de los productos contemplados en la letra a) del apartado 1 del art(cid:146)culo 1 del Reglamento (CEE) no 1785/81, sin perfec- cionar o desnaturalizados, fijadas en el Anexo del Regla- mento (CE) no 610/98. Art(cid:146)culo 2 El presente Reglamento entrar(cid:145) en vigor el 26 de marzo de 1998. El presente Reglamento ser(cid:145) obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro. Hecho en Bruselas, el 25 de marzo de 1998. Por la Comisi(cid:155)n Franz FISCHLER Miembro de la Comisi(cid:155)n (1) DO L 177 de 1. 7. 1981, p. 4. (2) DO L 206 de 16. 8. 1996, p. 43. (3) DO L 82 de 19. 3. 1998, p. 5. 26. 3. 98 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas L 93/13 del Reglamento de la Comisi(cid:155)n, de 25 de marzo de 1998, por el que se modifican las restituciones a la exportaci(cid:155)n del az(cid:156)car blanco y del az(cid:156)car en bruto sin perfeccionar ANEXO C(cid:155)digo del producto Importe de la restituci(cid:155)n 1701 11 90 9100 1701 11 90 9910 1701 11 90 9950 1701 12 90 9100 1701 12 90 9910 1701 12 90 9950 (cid:190) ecus/100 kg (cid:190) 39,25 36,51 39,25 36,51 (1) (1) (2) (1) (1) (2) (cid:190) ecus/1 % de sacarosa (cid:253) 100 kg (cid:190) 1701 91 00 9000 0,4267 1701 99 10 9100 1701 99 10 9910 1701 99 10 9950 (cid:190) ecus/100 kg (cid:190) 42,67 42,30 42,30 (cid:190) ecus/1 % de sacarosa (cid:253) 100 kg (cid:190) 1701 99 90 9100 0,4267 (1) El presente importe ser(cid:145) aplicable al az(cid:156)car en bruto de un rendimiento del 92 %. Si el rendimiento del az(cid:156)car en bruto exportado se aparta del 92 %, el importe de la restituci(cid:155)n aplicable se calcular(cid:145) con arreglo a lo dispuesto en el apartado 4 del art(cid:146)culo 17 bis del Reglamento (CEE) no 1785/81. (2) Fijaci(cid:155)n suspendida por el Reglamento (CEE) no 2689/85 de la Comisi(cid:155)n (DO L 255 de 26. 9. 1985, p. 12), modificado por el Reglamento (CEE) no 3251/85 (DO L 309 de 21. 11. 1985, p. 14)


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over de "Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio's: Zorgen voor veiligheid van en vertrouwen in elektronische communicatie - Naar een Europees kader voor digitale handtekeningen en encryptie"

eurovoc_concepts:
data protection
electronic mail
information network
information policy
telecommunications

formats: html pdf print

text: 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/1 II (Voorbereidende besluiten) ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ Advies van het Economisch en Sociaal Comité over de „Mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de Regio’s: Zorgen voor veiligheid van en vertrouwen in elektronische communicatie — Naar een Europees kader voor digitale handtekeningen en encryptie” (98/C 157/01) De Commissie heeft op 10 oktober 1997 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over de voornoemde mededeling. De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 maart 1998 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Burani. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tevens zijn 353e Zitting (vergadering van 25 maart 1998) het volgende advies uitgebracht, dat met 101 stemmen vo´ o´r en 1 stem tegen, bij 1 onthouding is goedgekeurd. 1. Algemene opmerkingen 1. 1. De Mededeling van de Commissie is een geslaag- de poging om voor elektronische communicatie, een uiterst technische en specialistische materie, een gemeen- schappelijk kader tot stand te brengen. Het is noodzake- lijk dat niet alleen de gebruikers, maar vooral ook de overheden en de wetgevers inzicht krijgen in de technische aspecten. 1. 2. De elektronische communicatie via open netwer- ken, zoals Internet, neemt ongekende dimensies aan die tot tien jaar geleden voor onmogelijk werden gehouden. De verdere uitbreiding hiervan zal waarschijnlijk een van de belangrijkste kenmerken van de maatschappij tijdens de overgang naar de 21e eeuw zijn. De vooruit- zichten voor de nabije toekomst wijzen op een exponen- tie¨le groei. De praktische toepassingen van de elektroni- sche communicatie op de verschillende activiteiten en met name de elektronische handel (1) zullen afhangen van de mogelijkheden om de belemmeringen voor een harmonieuze ontwikkeling van de elektronische communicatie, uit de weg te ruimen. 1. 3. De Commissie wijst erop dat deze belemmeringen het gevolg zijn van onzekerheden bij het gebruik van (1) PB C 19 van 21. 1. 1998, blz. 72. open netwerken: boodschappen kunnen worden onder- schept en gemanipuleerd, de geldigheid van de documen- ten kan worden betwist, persoonlijke gegevens kunnen op illegale wijze worden verzameld en de communicatie kan voor illegale doeleinden worden misbruikt. Er is dus een veilige infrastructuur nodig waarmee een informatiemaatschappij tot stand kan worden gebracht die de burgers tegen misbruik beschermt en waarmee een elektronische communicatie wordt ontwikkeld die op zijn minst even veilig is als de uitwisseling van papieren documenten in het zakenleven. In het onderhavige document worden twee hulp- 1. 4. middelen behandeld die van wezenlijk belang zijn voor de veiligheid: de elektronische handtekening en de cryptografie. De eerste garandeert de identiteit van de contractpartijen en de oorsprong van de boodschappen (de authenticiteit); de tweede beschermt tegen onrecht- matige inbreuken (integriteit) en verzekert de vertrouwe- lijkheid van de communicatie. De Commissie wenst met behulp van alle betrokken sociale partners na te gaan wat de huidige stand van zaken is en welke ontwikkelingen mogelijk zijn. Het ESC juicht dit initiatief toe, en wenst bij volgende initiatieven door de Commissie te worden geraadpleegd. 1. 5. Het Europees Parlement en de Raad hebben de Commissie gevraagd geschikte maatregelen te nemen C 157/2 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 om de integriteit en authenticiteit van elektronische documenten te garanderen. Het ESC wijst erop dat daarbij niet voorbij kan worden gegaan aan reeds goedgekeurde of nog te ontplooien initiatieven van derde landen en internationale organisaties (zoals OESO, UNCITRAL, enz. ). 1. 6. Tevens wijst het ESC erop dat de regelgeving van deze materie op duidelijke en overzichtelijke wijze dient te worden aangepakt: aan de ene kant moet flexibel te werk worden gegaan om de vooruitgang van de technologie en de toepassingen daarvan niet te hinderen; aan de andere kant moeten de fundamentele beginselen van de EU intact worden gelaten. Dit zijn: consumenten- bescherming, gelijke concurrentievoorwaarden, vrij ver- keer van diensten en wederzijdse erkenning. Elektroni- sche communicatie betekent een revolutie die minstens even belangrijk is als de industrie¨le revolutie van de vorige eeuw. De rechtsgrondslag en het regelgevingska- der moeten op innoverende concepten worden geba- seerd, die op hun beurt voortbouwen op eerder geboekte vooruitgang en rationele toekomstvoorspellingen. De bestaande wetgeving die is voortgekomen uit 1. 7. het Romeinse recht en die twee millennia lang is gee¨volueerd, berust op papieren documenten. Deze laatste zullen in de nabije toekomst — in een nog onvoorspelbare, maar zeker aanzienlijke mate — door elektronische „documenten” worden vervangen. Deze ingrijpende verandering vereist een nieuwe aanpak, om niet alleen de geldigheid van contracten, maar ook de geldigheid van elektronische documenten die tussen particulieren onderling en tussen particulieren en de overheid worden uitgewisseld (t. b. v. belastingen, sociale voorzieningen, registratie van akten, justitie, enz. ), in een juridisch kader in te bedden. 1. 8. In veel landen gebruikt de overheid nu al elektro- nische communicatie om informatie en documenten uit te wisselen, zowel voor intern gebruik als in haar contacten met burgers. Bestaat er eenmaal een veilig juridisch kader, dan moet het mogelijk zijn elektronische communicatie toe te passen op juridische en administra- tieve akten: een revolutie die wellicht nog verder gaat dan de revolutie die het privaatrecht moet ondergaan. 1. 9. Het is dus noodzakelijk een nieuw wet- en regelgevingskader te cree¨ren, dat aansluit bij het immate- rie¨le karakter van de documenten. Het privaatrecht en het administratief recht behoren grotendeels tot de bevoegdheid van de afzonderlijke lid-staten; tal van initiatieven zijn reeds goedgekeurd of worden nog bestudeerd. Een eerste globale analyse leidt tot de vaststelling dat de gekozen aanpak en oplossingen vaak sterk uiteenlopen. Het ESC vestigt de aandacht van de Commissie en de lid-staten op de dringende noodzaak, onmiddellijk over te gaan tot harmonisatie van de grondbegrippen op Europees niveau. De vereisten in verband met de werking van de interne markt zouden al snel duidelijk maken dat het erg onpraktisch is wanneer de juridische infrastructuren en wetgevingskaders van lid-staat tot lid-staat verschillen; harmonisatie achteraf zal zeer moeilijk blijken. 2. Inleiding: noodzaak van een veilige elektronische communicatie (1) 2. 1. Het ESC heeft kennisgenomen van de technische aspecten van de elektronische communicatie, de digitale handtekening en de cryptografie; het is een goede zaak dat de Commissie deze ingewikkelde en specialistische materie heeft behandeld en toegankelijker heeft gemaakt voor een groot publiek, dat niet noodzakelijkerwijs over wetenschappelijke kennis beschikt. Het Comité gaat niet in op deze aspecten: de opmerkingen blijven beperkt tot de operationele en functionele bijzonderheden die een regelgevend of wetgevend optreden van de Europese instellingen kunnen vergen. 2. 2. Vooropgesteld dat de elektronische communica- tie nooit absoluut en volkomen veilig zal zijn, wijst het Comité erop dat het grootste gevaar schuilt in de verschillende vormen van fraude; de open netwerken als Internet zijn in dit opzicht ongetwijfeld kwetsbaar, althans zolang niet op grote schaal doeltreffende veilig- heidsmaatregelen zijn genomen. De Commissie herinnert er in dit verband aan dat de belangrijke documenten via gesloten netwerken worden uitgewisseld, waartoe slechts enkele gebruikers toegang hebben die elkaar kennen en wederzijds vertrouwen in elkaar stellen. 2. 3. De gesloten netwerken, die volledig legaal zijn, zijn onafhankelijk van de open netwerken ontwikkeld, met behulp van eigen communicatiesystemen of het Internet. Zij zijn waarschijnlijk duurder in het gebruik dan de open netwerken, maar de relatief grotere veilig- heid t. o. v. open netwerken geeft vaak de doorslag. De verdere uitbreiding van gesloten netwerken zal dus afhangen van de betrouwbaarheid van open netwerken: hoe betrouwbaarder deze zullen zijn, des te minder zal de noodzaak worden gevoeld om nieuwe gesloten netwerken op te richten. Uit respect voor de contractvrij- heid acht het ESC het niet noodzakelijk deze sector te reguleren; desalniettemin kunnen problemen ontstaan wanneer twijfels rijzen over de geldigheid van het bewijs van transacties ten opzichte van derden wanneer deze niet door een certificatie-instantie (CI) zijn erkend en goedgekeurd (zie paragraaf 5). 2. 4. De Mededeling is overigens niet bedoeld om het veiligheidsaspect als zodanig te behandelen; het algemene doel is veel breder en ambitieuzer, namelijk: — een Europees kader tot stand brengen voor de elektronische handtekening; — de werking van de interne markt voor cryptografische producten en diensten waarborgen; (1) Zie de Mededeling, hoofdstuk I, blz. 7-8. 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/3 — de internationale problemen i. v. m. de universele aard van Internet aanpakken; — de cryptografie in andere Europese beleidstakken integreren; — gebruikers in staat stellen de mogelijkheden van de „planetaire” informatiemaatschappij te benutten. 2. 5. Hoewel het ESC instemt met dit raamwerk voor actie, wijst het op een aspect dat misschien zonneklaar lijkt, maar dat in de praktijk wel eens uit het oog wordt verloren: dat in ieder Europees initiatief rekening moet worden gehouden met het „planetaire” karakter van elektronische communicatie, aangezien de wens om alles meer en beter te doen dan de concurrenten, tot schadelijke ongelijkheid van criteria kan leiden. De Commissie lijkt dit beginsel wel voor ogen te hebben gehad, maar het Comité benadrukt dat Europa indien mogelijk het voortouw zou moeten nemen bij initiatie- ven, rekening houdend met datgene wat de anderen doen of al hebben gedaan. De huidige of geplande internationale samenwerking (1) heeft goede resultaten opgeleverd, maar de besluitvormingsmechanismen ne- men veel tijd in beslag, terwijl er juist zo snel mogelijk Europese voorschriften moeten komen. Deze voorschrif- ten moeten dus flexibel genoeg zijn om aan de vereisten van de internationale samenleving te kunnen worden aangepast. 3. Authenticiteit en integriteit: de elektronische hand- tekening (2) De elektronische handtekening garandeert dat 3. 1. de boodschap afkomstig is van een geı¨dentificeerde en geautoriseerde persoon (authenticiteit) en dat de inhoud tijdens de transmissie niet door derden is gewijzigd of per ongeluk is veranderd (integriteit) (3). De elektronische handtekening is gebaseerd op de cryptografie en maakt gebruik van een openbare sleutel (die voor alle gebruikers van een bepaald systeem bekend is) en een persoonlijke sleutel (die alleen de afzender kent). 3. 2. De toepassing van een veilige elektronische hand- tekening (of andere systemen waarmee nog wordt gee¨xperimenteerd) is een absolute voorwaarde voor de geldigheid van de contracten die zijn gesloten op systemen die niet van papieren documenten gebruik maken; dit is dus het sluitstuk van een nieuw juridisch kader voor zaken die d. m. v. elektronische communicatie worden afgehandeld. 3. 3. In gesloten systemen levert de geldigheid van contracten tussen de deelnemers geen problemen op, aangezien deze systemen zijn gebaseerd op wederzijds vertrouwen — op grond van de strenge toegangsvoor- waarden, de doorzichtige veiligheidscriteria en de con- tractvrijheid. Van alle technieken is het vermeldenswaar- dig dat op het stuk van financie¨le transacties i. v. m. de elektronische handel, een SET-protocol in het leven is geroepen (Secure Electronic Transaction) (4). Dit protocol is toegankelijk via een elektronisch certificaat (digital certificate) voor houders van betaalkaarten of elektronisch geld en afnemers van goederen of diensten bij op het systeem aangesloten handelaren. Er zij op gewezen dat SET niet kan worden omschreven als een „gesloten systeem”, maar als een „open systeem tegen betaling”. 3. 4. Er moet worden zorg gedragen voor de juridische erkenning van de geldigheid van contracten op open netwerken, zowel tussen de contractpartijen onderling als ten opzichte van derden. Sommige nationale rechts- stelsels erkennen nu reeds de geldigheid van de elektroni- sche handtekening, maar alleen een geharmoniseerde supranationale wetgeving kan ervoor zorgen dat de elektronische handel op mondiaal niveau gedijt. 4. Vertrouwelijke elektronische communicatie: en- cryptie (5) Behalve de authenticiteit en de integriteit van de 4. 1. boodschap (zie de paragraaf 1. 4 en 3. 1) dient net als bij de geschreven communicatie, de vertrouwelijkheid van de elektronische communicatie te worden gegarandeerd; is dit vereiste al belangrijk op gesloten netwerken, op open netwerken is dit van vitaal belang. Dankzij encryptie is de boodschap alleen voor de afzender en de ontvanger begrijpelijk. 4. 2. Het cryptografisch systeem is gebaseerd op het beginsel dat alleen de afzender de boodschap kan encrypteren en alleen de ontvanger deze kan decrypteren. Volgens het Commissiedocument zijn er 1 400 kant-en- klare cryptografische producten in de handel. Uiteraard moeten afzender en ontvanger in het bezit zijn van compatibele software willen zij gee¨ncrypteerde en de- crypteerbare gegevens kunnen uitwisselen. 4. 3. Als gevolg van de proliferatie van encryptie- systemen wordt het voor afzonderlijke gebruikers die met een grote hoeveelheid verschillende gebruikers te maken hebben, moeilijker de software te beheren. Afgezien hiervan zorgt de encryptie op zich voor zeer zwaarwegende fundamentele problemen. In de eerste plaats vereisen het fundamentele recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer (evenals het auteursrecht en de bescherming van het zakengeheim) en de bescher- ming van het bedrijfsleven tegen onrechtmatige inbreu- ken, dat de gebruikers van elektronische communicatie de beschikking hebben over een cryptografisch systeem met een hoog niveau van geheimhouding of vertrouwe- lijkheid. In de tweede plaats moet de samenleving (1) Zie de Mededeling, hoofdstuk IV, 1. 2 (iii), blz. 26. (2) Zie de Mededeling, hoofdstuk II, blz. 9-10. (3) Zie voor de — tamelijk ingewikkelde — technische aspecten de Mededeling zelf en met name bijlagen 1 en 2. (4) SET heeft niet alleen betrekking op de integriteit van de boodschap en de authenticiteit van de handtekening, maar ook op de encryptie van de communicatie (zie paragraaf 5. 2). (5) Zie de Mededeling, hoofdstuk III, blz. 17-24. C 157/4 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 worden beschermd tegen illegaal gebruik van encryptie, zoals voor spionage-, terroristische, criminele of anders- zins illegale doeleinden. 4. 4. Uit het bovenstaande volgt dat een regelgeving van de materie, volgens gemeenschappelijke beginselen geharmoniseerd op het niveau van de lid-staten, onmis- baar is. Hierbij zouden de ogenschijnlijk tegengestelde belangen zo veel mogelijk op één noemer moeten worden gebracht. Het ESC benadrukt dat toegang tot cryptografische systemen een recht van iedere burger zou moeten zijn, maar geeft toe dat dit recht dient te worden ingeperkt door de behoefte van de samenleving zich te beschermen tegen alle mogelijke soorten criminele of illegale activiteiten. De moeilijkheid schuilt in het vaststellen van een grens, die niet alleen van land tot land kan verschillen, maar ook in de loop der tijd kan veranderen, afhankelijk van de politieke en sociale situatie in een land. Het spreekt voor zich dat dit probleem in iedere lid-staat volgens de beginselen van billijkheid en evenredigheid dient te worden opgelost. Een ander probleem dat oplossing behoeft, is vast te stellen in welke gevallen het recht van de burger moet wijken, en met welke middelen de overheid kan ingrijpen. Dit alles komt de rechtszekerheid ten goede, en het geeft de burgers garanties over het gebruik van de verzamelde gegevens. 5. De certificatie-instanties (CI’s) en Trusted Third Parties (TTP’s) (1) 5. 1. De hierboven beschreven problemen maken dat er systemen moeten zijn die garant kunnen staan voor de grootst mogelijke betrouwbaarheid van elektronische handtekeningen en cryptografische systemen, evenals de uitwisseling van sleutels, de certificatie ervan, de vertrouwelijkheid van de boodschappen en de bescher- ming van de maatschappij tegen criminaliteit. 5. 2. Op communautair niveau is nog altijd geen oplossing gevonden voor de verwezenlijking van een juridisch kader t. b. v. de erkenning ten opzichte van derden van documenten die voorzien van elektronische handtekeningen (en eventueel gee¨ncrypteerd) over open netwerken worden verzonden. De Commissie neigt ertoe, in iedere EU-lid-staat één of meer wettelijk erkende certificatie-instanties (CI’s) in het leven te roepen, die als „notaris” zouden functioneren en als zodanig de openbare sleutels zouden bewaren. Een wettelijk erkende CI zou dus publiekrechtelij- 5. 3. ke taken hebben; bovendien zou zo’n CI geen aanvullen- de functies en diensten mogen of kunnen uitoefenen die typerend zijn voor de privaatrechtelijke TTP’s. Ook de Commissie is van mening dat er een duidelijk onderscheid tussen de twee soorten instanties dient te worden gemaakt. Het ESC is het hiermee eens; wel moet nog worden vastgesteld of de CI’s openbare instanties zijn dan wel door de overheid gemachtigde particuliere instanties. Aangezien het erom gaat dat hun functie wordt erkend en wettelijk wordt geregeld, is het ESC van mening dat iedere lid-staat in zijn keuze kan worden vrijgelaten. 5. 4. Het ESC vraagt zich bovendien af of er altijd en in alle gevallen een CI moet worden opgericht, en of hun bevoegdheden tot alle bestaande systemen moeten worden uitgebreid. Sommige systemen (zoals SET) tellen honderdduizenden deelnemers, en dat aantal zal al snel oplopen tot enkele miljoenen. Het bewaren en beheren van losse sleutels wordt op die manier enorm ingewikkeld en duur. De eenvoudigste en goedkoopste oplossing is waarschijnlijk, TTP’s die garanties kunnen bieden voor hun integriteit en ervaring, wettelijk te erkennen als „particuliere” CI’s. 6. Slotopmerkingen 6. 1. Het tamelijk ingewikkelde programma van de Commissie is goed doortimmerd, en het ESC keurt het in principe goed. Om datgene waar toch al eensgezindheid over bestaat, niet te hoeven herhalen, voegt het slechts enkele kritische opmerkingen toe die aan de discussie kunnen bijdragen. 6. 2. Op het stuk van de interoperabiliteit (2) moedigt de Commissie de industrie en de internationale normali- satie-organisaties aan, technische en infrastructuur- normen te ontwikkelen om voor een veilig gebruik van de netwerken te zorgen. Zij bestudeert of het mogelijk is maatregelen te nemen die de werkzaamheden van Europese ondernemingen op dit gebied ondersteunen. Het ESC wijst erop dat de vaststelling van normen gevolgen heeft voor het concurrentievermogen van de Europese industrie ten opzichte van derde landen, en stelt derhalve voor dat de activiteiten van de Commissie worden ondergebracht bij de maatregelen die de Com- missie zelf heeft voorgesteld in haar „Mededeling over het concurrentievermogen van de Europese informatie- en communicatietechnologie (ICT-industrie)” (3). 6. 3. Daarnaast moet een strategie worden ontwikkeld om het gebruik van elektronische communicatie door het MKB te stimuleren. Behalve de verschillende maatre- gelen die het Comité in zijn advies over „Elektronische handel” (4) heeft voorgesteld, zou het nuttig zijn het MKB kant-en-klare oplossingen aan te reiken, op dezelf- de manier als met TEDIS is gedaan. De Kamers van Koophandel en andere bedrijfstakorganisaties zouden van grote hulp kunnen zijn bij de penetratie van de nieuwe technologiee¨n in de sector. Tegelijkertijd vestigt het ESC de aandacht op het feit dat de verspreiding van elektronische communicatie vergezeld moet gaan van een bewustmakingscampagne t. b. v. het MKB, over de risico’s en kosten die aan de nieuwe technieken zijn (1) Zie de Mededeling, hoofdstuk II, 2, blz. 10 e. v. (2) Zie de Mededeling, hoofdstuk IV, 3, blz. 27-28. (3) PB C 73 van 9. 3. 1998, blz. 1. (4) PB C 19 van 21. 1. 1998, blz. 72. 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/5 verbonden. Zoals altijd bij innovatie moeten ook op dit gebied de besluiten op een verantwoorde manier worden genomen, en moeten alle voor- en nadelen van de keuzen tegen elkaar worden afgewogen. 6. 4. Een aspect dat impliciet aanwezig is in de Mededeling, maar dat niet expliciet wordt behandeld, is de bescherming van de consumenten, en meer in het algemeen van alle deelnemers aan de elektronische communicatie. Dit is een prioritair probleem, dat vanuit een internationaal-rechtelijk oogpunt tamelijk gecom- pliceerd is. De relatieve veiligheid van elektronische handtekeningen zorgt ervoor dat meer contracten op afstand worden gesloten. Terwijl de Europese en natio- nale voorschriften zonder interpretatieproblemen op contracten tussen kopers en verkopers van één en hetzelfde land kunnen worden toegepast, rijzen er mogelijk toch enige twijfels wanneer de contractpartijen uit verschillende EU-lid-staten afkomstig zijn, en het beschermingsniveau in deze landen verschilt. De situatie wordt pas echt ingewikkeld wanneer de koper of verkoper in een derde land is gevestigd. Het Comité is van mening dat de voorschriften m. b. t. de geldigheid van elektronisch tot stand gekomen contracten in een Europees juridisch kader moeten worden opgenomen. Er moet niet worden geprobeerd extraterritoriale werking aan de voorschriften toe te kennen, en het ESC keurt de vele pogingen in die richting door instanties uit derde landen dan ook af. 6. 5. Er zal niet snel verbetering optreden in de uiteenlopende mate van bescherming van de consument (zowel in de wereld als tussen EU-lid-staten onderling): tot die tijd moet de consument, net als iedere gebruiker, worden geı¨nformeerd over het feit dat de „Europese” of „nationale bescherming” soms niet geldt voor contracten met leveranciers uit derde landen of andere EU-lid-staten. Hetzelfde kan worden opgemerkt m. b. t. de bepalingen inzake auteursrecht, burgerlijke vrijheden, vrijheid van meningsuiting en zedelijk gehalte (pornografie, enz. ). Een lastig probleem wordt gevormd door de 6. 6. belastingwetgeving, vooral op het gebied van de BTW. In principe valt te verwachten dat iedere regering zich met kracht zal verzetten tegen overeenkomsten of wetten die zich vertalen in derving van belastingopbrengst, evenals tegen systemen die belastingontduiking mak- kelijker maken. Het ESC vraagt zich af of de geplande Europese harmonisatie (1), waarbij de BTW afhankelijk van het hoofdverblijf van de koper wordt geı¨nd, ook op de elektronische handel kan worden toegepast, in het bijzonder ten opzichte van derde landen. 6. 7. Het internationale karakter van Internet voegt een nieuwe dimensie toe aan het fraudeprobleem en de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Het strafrecht van de lid-staten loopt op dit gebied sterk uiteen, en is soms zelfs afwezig. Naast de reeds geplande activitei- ten (2) zou de EU zich moeten inzetten voor een overtui- gende harmonisatie en internationale samenwerking, die niet tot de belangrijkste landen beperkt mag blijven. Verder zou er in de EU voor moeten worden gezorgd dat instanties die met de bestrijding van criminaliteit zijn belast — met name Europol — adequate steun op het gebied van opleiding krijgen. 6. 8. De vervanging van geschreven communicatie door elektronische communicatie vereist tot slot een zeer complex juridisch kader, dat een uitgebreid scala aan activiteiten omvat. Behalve een programma met initiatieven heeft de Commissie een tijdschema voor de werkzaamheden opgesteld: het ESC is uiteraard zeer verheugd over de goede voornemens van de Commissie, maar vraagt zich wel af of alle termijnen — vooral die verband houden met internationale afspraken — haalbaar zijn. 6. 9. Nu moet eerst worden vastgesteld wat de grenzen zijn van de wetgevende bevoegdheden van de Europese Unie en de lid-staten. Het ESC is van mening dat niet alleen voorschriften nodig zijn om contracten rechtszekerheid te geven en om nationale wetten die de interoperabiliteit verhinderen ongeldig te verklaren, maar dat tevens ruim baan moet worden gegeven aan zelfregulering (via gedragscodes). Deze moet met name betrekking hebben op de compatibiliteit van de nieuwe systemen met de oude systemen, de zekerheid dat gesloten en open systemen aan dezelfde veiligheidsvoor- schriften voldoen en dat deelnemers uit verschillende landen dezelfde voorwaarden genieten. Het optreden van de overheid moet beperkt blijven tot de controle op de functionering van de systemen en hun overeenstem- ming met de algemene beginselen van de interne markt. 6. 10. Met betrekking tot de praktische uitvoering doet het Comité de volgende suggesties, als richtsnoeren voor de toekomstige — en in sommige gevallen zelfs dringende — initiatieven van de Commissie: — de huidige definitie van het begrip „handtekening” die in wetten, regelingen en procedures wordt ge- bruikt zou moeten worden uitgebreid tot het begrip elektronische handtekening; — het zetten van een elektronische handtekening moet een spontane, expliciete en controleerbare handeling zijn, waarop de ondertekenaar een volledige visuele en operationele controle heeft. Dit vereist een duide- lijke en uniforme definitie, die echter voldoende flexibel moet zijn zodat ook handtekeningen die m. b. v. de bestaande en toekomstige technologie worden geplaatst, zijn inbegrepen; — op redelijk korte termijn zouden alle burgers moeten kunnen beschikken over een instrument (bankpas, sociale zekerheidskaart, enz. ) waarmee zij een elek- tronische handtekening kunnen zetten. Hiervoor is (1) PB C 296 van 29. 9. 1997. (2) PB C 251 van 15. 8. 1997. C 157/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 een systeem van persoonlijke nationale registratie- nummers nodig, en uiteraard een centrale gegevens- bank; — de overheid moet zo snel mogelijk over de mogelijk- heid beschikken om elektronische documenten uit te geven en te accepteren. De toegang zou, zeker in het begin, d. m. v. terminals kunnen geschieden die bij overheidsinstellingen worden geı¨nstalleerd; — het is zaak, wereldwijd te zorgen voor de wederzijdse erkenning van de certificatie-instanties; — in de grondwetten van bijna alle geciviliseerde landen wordt de vertrouwelijkheid van de correspondentie (het briefgeheim) gewaarborgd; uitzonderingen op deze regel zijn opgenomen in wetten. De elektroni- sche communicatie zou op dezelfde wijze en volgens dezelfde criteria moeten worden beschermd. Brussel, 25 maart 1998. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lid-staten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelnemen aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG” (1) (98/C 157/02) De Raad heeft op 4 november 1997 besloten, overeenkomstig artikel 100 A van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten, die met de voorbereidende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 4 maart 1998 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Pelletier. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 353e Zitting (vergadering van 25 maart 1998) het volgende advies uitgebracht, dat met 94 stemmen vo´o´r bij 2 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Verbetering van de schadeloosstelling van slacht- offers van verkeersongevallen op het grondgebied van de Europese Unie is sinds het totstandkomen van de interne markt voor het verzekeringsbedrijf een punt van grote zorg geweest voor de communautaire wetgever. Dit streven is te meer gerechtvaardigd daar het 1. 2. in het Verdrag gegarandeerde vrij verkeer van personen erdoor kan worden vergemakkelijkt en de interne markt er voor de burger een ree¨lere betekenis door krijgt. Deze „vierde richtlijn motorrijtuigverzekering” 1. 3. moet worden gezien in de context van de toenemende mobiliteit van de Europese burgers, die regelmatig voor korte tijd in een andere lid-staat verblijven. Deze stromen (1) PB C 343 van 13. 11. 1997, blz. 11. reizigers, die dikwijls aanzwellen in de vakantieperiodes, nemen gestaag toe in omvang en zijn verder ongelijk verdeeld over de verschillende lid-staten. Men kan in dit opzicht duidelijk „uitvoerlanden”, „invoerlanden” en „doorvoerlanden” onderscheiden. 1. 4. De statistische kans op een ongeluk voor iemand die op reis is in een andere lid-staat dan de lid-staat van woonplaats, is ree¨el, zoals blijkt uit petities die bij het Europees Parlement zijn binnengekomen, ook al blijven de aantallen gering. 2. Voorgeschiedenis 2. 1. Het systeem van de „groene kaart”, dat eind jaren ’40 is ingevoerd op initiatief van de vervoerscom- missie van de Verenigde Naties, heeft ervoor gezorgd dat ongevallen die in een ander land plaatsvinden en


title: Commission Regulation (EC) No 668/98 of 25 March 1998 providing for reallocation of import rights under Regulation (EC) No 1006/97 opening and providing for the administration of an import tariff quota for frozen beef intended for processing

eurovoc_concepts:
CCT duties
beef
frozen product
import
meat processing industry
tariff quota

text: 26. 3. 98 ‹ EN ‹ Official Journal of the European Communities L 93/15 COMMISSION REGULATION (EC) No 668/98 of 25 March 1998 providing for reallocation of import rights under Regulation (EC) No 1006/97 opening and providing for the administration of an import tariff quota for frozen beef intended for processing THE COMMISSION OF THE EUROPEAN COMMUNITIES, the actual utilisation of import rights for A-products and B-products respectively by the end of February 1998, Having regard to the Treaty establishing the European Community, HAS ADOPTED THIS REGULATION: Having regard to Commission Regulation (EC) No 1006/97 of 4 June 1997 opening and providing for the administration of an import tariff quota for frozen beef intended for processing (1 July 1997 to 30 June 1998) (1), as amended by Regulation (EC) No 260/98 (2), and in particular Article 6 (2) thereof, Article 1 The quantities referred to in Article 6 (1) of Regula- 1. tion (EC) No 1006/97 amount to 29 322 tonnes. The breakdown referred to in Article 6 (2) of Regula- 2. tion (EEC) No 1006/97 shall be as follows: — 29 000 tonnes intended for A-products, — 322 tonnes intended for B-products. Whereas Regulation (EC) No 1006/97 provides for the opening of a tariff quota for 50 700 tonnes of frozen beef intended for processing from 1 July 1997 to 30 June 1998; whereas Article 6 of that Regulation provides for the reallocation of unused import rights on the basis of Article 2 This Regulation shall enter into force on the third day following its publication in the Official Journal of the European Communities. This Regulation shall be binding in its entirety and directly applicable in all Member States. Done at Brussels, 25 March 1998. For the Commission Franz FISCHLER Member of the Commission (1) OJ L 145, 5. 6. 1997, p. 10. (2) OJ L 25, 31. 1. 1998, p. 42


title: ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) αριθ. 667/98 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 25ης Μαρτίου 1998 για καθορισμό του μέγιστου ποσού της επιστροφής κατά την εξαγωγή της λευκής ζάχαρης για την 32α τμηματική δημοπρασία που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διαρκούς δημοπρασίας του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1408/97

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
white sugar

text: L 93/14 EL Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqypa(cid:152)j(cid:150)m Joimot(cid:147)tym 26. 3. 98 JAMOMISLOS (EJ) aqih. 667/98 TGS EPITQOPGS tgr 25gr Laqt(cid:148)ou 1998 cia jahoqisl(cid:149) tou l(cid:146)cistou poso(cid:151) tgr epistqov(cid:147)r jat(cid:145) tgm enacyc(cid:147) tgr keuj(cid:147)r f(cid:145)waqgr cia tgm 32a tlglatij(cid:147) dglopqas(cid:148)a pou pqaclatopoie(cid:148)tai sto pka(cid:148)sio tgr diaqjo(cid:151)r dglopqas(cid:148)ar tou jamomislo(cid:151) (EJ) aqih. 1408/97 G EPITQOPG TYM EUQYPA(cid:136)JYM JOIMOTGTYM, (cid:130)womtar up(cid:149)xg: tg sumh(cid:147)jg cia tgm (cid:148)dqusg tgr Euqypa(cid:152)j(cid:147)r Joim(cid:149)tgtar, tom jamomisl(cid:149) (EOJ) aqih. 1785/81 tou Sulbouk(cid:148)ou, tgr 30(cid:147)r Ioum(cid:148)ou 1981, peq(cid:148) joim(cid:147)r oqcam(cid:150)seyr acoq(cid:145)r stom tol(cid:146)a tgr f(cid:145)waqgr (1), (cid:149)pyr tqopopoi(cid:147)hgje tekeuta(cid:148)a ap(cid:149) tom jamomisl(cid:149) (EJ) aqih. 1599/96 (2), jai id(cid:148)yr to (cid:145)qhqo 17 paq(cid:145)cqavor 5 de(cid:151)teqo ed(cid:145)vio stoiwe(cid:148)o b), Ejtil(cid:150)mtar: (cid:149)ti, dum(cid:145)lei tou jamomislo(cid:151) (EJ) aqih. 1408/97 tgr Epi- tqop(cid:147)r, tgr 22ar Iouk(cid:148)ou 1997, peq(cid:148) diaqjo(cid:151)r dglopqas(cid:148)ar cia tom jahoqisl(cid:149) tym eisvoq(cid:150)m (cid:147)/jai tym epistqov(cid:150)m jat(cid:145) tgm enacyc(cid:147) keuj(cid:147)r f(cid:145)waqgr (3), tgm enacyc(cid:147) tgr f(cid:145)waqgr aut(cid:147)r· (cid:149)ti, jat(cid:145) tir diat(cid:145)neir tou (cid:145)qhqou 9 paq(cid:145)cqavor 1 tou jamomislo(cid:151) (EJ) aqih. 1408/97, jahoq(cid:148)fetai (cid:146)ma l(cid:146)cisto pos(cid:149) epistqov(cid:147)r jat(cid:145) tgm enacyc(cid:147), jat(cid:145) peq(cid:148)ptysg, cia tgm em k(cid:149)cy tlglatij(cid:147) dglopqas(cid:148)a, avo(cid:151) kgvho(cid:151)m up(cid:149)xg, id(cid:148)yr, g jat(cid:145)stasg jai g pqobkep(cid:149)lemg en(cid:146)king tgr acoq(cid:145)r tgr f(cid:145)waqgr stgm Joim(cid:149)tgta jai stg diehm(cid:147) acoq(cid:145)· (cid:149)ti, let(cid:145) ap(cid:149) en(cid:146)tasg tym pqosvoq(cid:150)m, pq(cid:146)pei ma hespi- sho(cid:151)m cia tgm 32a tlglatij(cid:147) dglopqas(cid:148)a oi diat(cid:145)neir pou amav(cid:146)qomtai sto (cid:145)qhqo 1· (cid:149)ti ta l(cid:146)tqa pou pqobk(cid:146)pomtai stom paq(cid:149)mta jamomisl(cid:149) e(cid:148)mai s(cid:151)lvyma le tg cm(cid:150)lg tgr epitqop(cid:147)r diawe(cid:148)qisgr f(cid:145)waqgr, ENEDYSE TOM PAQOMTA JAMOMISLO: (cid:129)qhqo 1 Cia tgm 32a tlglatij(cid:147) dglopqas(cid:148)a keuj(cid:147)r f(cid:145)waqgr, pou pqaclatopoie(cid:148)tai s(cid:151)lvyma le tom jamomisl(cid:149) (EJ) aqih. 1408/97, to am(cid:150)tato pos(cid:149) tgr epistqov(cid:147)r jat(cid:145) tgm enacyc(cid:147) jahoq(cid:148)fetai se 45,360 Ecu am(cid:145) 100 wiki(cid:149)cqalla. (cid:129)qhqo 2 O paq(cid:150)m jamomisl(cid:149)r aqw(cid:148)fei ma isw(cid:151)ei stir 26 Laqt(cid:148)ou 1998. O paq(cid:150)m jamomisl(cid:149)r e(cid:148)mai desleutij(cid:149)r yr pqor (cid:149)ka ta l(cid:146)qg tou jai isw(cid:151)ei (cid:145)lesa se j(cid:145)he jq(cid:145)tor l(cid:146)kor. Bqun(cid:146)kker, 25 Laqt(cid:148)ou 1998. Cia tgm Epitqop(cid:147) Franz FISCHLER L(cid:146)kor tgr Epitqop(cid:147)r (1) EE L 177 tgr 1. 7. 1981, s. 4. (2) EE L 206 tgr 16. 8. 1996, s. 43. (3) EE L 194 tgr 23. 7. 1997, s. 16


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal van siergewassen"

eurovoc_concepts:
application of EU law
horticulture
marketing
plant health control
plant propagation

text: 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/33 4. Bijzondere opmerkingen — in lid 2: het woord „eventuele” te schrappen. 4. 1. Artikel 12 4. 1. 1. Ter voorkoming van interpretatieverschillen in de lid-staten omtrent de uitbreiding van het ANIMO- systeem, stelt het Comité voor: — in lid 1: de woorden „kan [. ], indien nodig, worden uitgebreid tot” te vervangen door „wordt [. ] uitgebreid tot”; 4. 2. Laatste considerans („Overwegende dat”) 4. 2. 1. De rechtsgrondslag van de laatste considerans dient in het licht van de opmerkingen in paragraaf 3. 3 te worden gewijzigd. Brussel, 25 maart 1998. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal van siergewassen” (98/C 157/10) De Raad heeft op 26 januari 1998 besloten, overeenkomstig de artikelen 43 en 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde voorstel. De Afdeling voor landbouw en visserij, die met de voorbereiding van de werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 5 maart 1998 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Stokkers. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 353e Zitting van 25 en 26 maart 1998 (vergadering van 25 maart) het volgende advies uitgebracht, dat met 111 stemmen vo´ o´r en 1 stem tegen, bij 2 onthoudingen, is goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. In de agrarische productie van de Gemeenschap neemt de teelt van siergewassen een belangrijke plaats in. Bevredigende resultaten bij de teelt van siergewassen hangen in grote mate af van de kwaliteit en de gezondheid van het materiaal dat voor de teelt van de siergewassen wordt gebruikt. Teneinde het vrije en onbelemmerde verkeer in de Gemeenschap te garanderen en de afnemers in de gehele Gemeenschap de zekerheid te geven dat het teeltmateriaal dat zij ontvangen, fytosanitair in orde en van goede kwaliteit is, is het vaststellen van geharmoni- seerde voorschriften op communautair niveau van groot belang. In mei 1996 ontplooide de Commissie het SLIM-Initiatief (Simpler Legislation for the Internal Market), waarmee werd beoogd vast te stellen hoe de wetgeving van de interne markt eenvoudiger kon worden gemaakt. Vier gebieden werden gekozen voor een proefproject, en de siergewassensector was er een van. Dit vanwege de moeilijkheden die men had ondervonden bij de omzetting en uitvoering van de wetgeving. Een zogenaamd SLIM-team heeft aanbevelingen opgesteld ter vereenvoudiging van de siergewassenrichtlijn. Het huidige voorstel van de Commissie houdt rekening met de aanbevelingen van het SLIM-team, de op- of aanmerkingen hierop van de lid-staten en de beroeps- verenigingen. Het voorstel van de Commissie is geba- seerd op artikel 43 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Het is gegoten in de vorm van een volledige tekst van de bestaande Richtlijn 91/682/EEG, waarin de wijzigingen met onderstrepingen zijn weergegeven. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. De Commissie is erin geslaagd een aantal wij- zigingen aan te brengen die leiden tot vereenvoudiging. Het Commissievoorstel legt de verantwoordelijkheid om te voldoen aan de kwaliteitseisen in de eerste plaats bij de belangrijkste schakels in de keten, namelijk diegenen die zich bezighouden met de productie en het vermeerderen van uitgangsmateriaal en met de import van uitgangsmateriaal. Het Comité stemt graag met deze aanpak in. Hiermee wordt naar haar mening een voldoende kwaliteitsgarantie aan de afnemers van uitgangsmateriaal verzekerd, terwijl onnodige bureau- cratische lasten worden vermeden. 2. 2. Ook de import van uitgangsmateriaal is op een evenwichtige manier in het voorstel betrokken, waardoor er geen vrees hoeft te bestaan voor enerzijds C 157/34 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 25. 5. 98 concurrentieverstoring en anderzijds de kans op het ontstaan van een parallel kanaal dat het kwaliteitsgaran- tiesysteem in de EU zou kunnen ondermijnen. 2. 3. Het Comité heeft evenwel kritiek op de veelheid van gevallen waarvoor het Commissievoorstel de proce- dure van artikel 22 van de Richtlijn openstelt, welke voorziet in nadere gedetailleerde regelgeving. Onder de bijzondere opmerkingen wordt hierop teruggekomen. 2. 4. Het Comité is van mening dat een nadere definitie van de in dit voorstel gehanteerde begrippen noodzakelijk is. Met name wordt aandacht gevraagd voor het ontbreken van een definitie van het begrip „siergewassen” en voor de definities van „teeltmateriaal” en „leveranciers”. Dit om te voorkomen dat de doelstel- ling van het voorstel wordt ondermijnd door omschrij- vingen die voor meerdere uitleg vatbaar zijn. Onder punt 3 wordt hierop nader ingegaan. 3. Bijzondere opmerkingen 3. 1. Titel I (Toepassingsgebied) 3. 1. 1. A r t i k e l 1 Het Comité vindt de in het Commissievoorstel gelegde relatie met Verordening (EG) nr. 338/97 onduidelijk. Voor planten die onder die verordening vallen en niet verhandeld mogen worden, is de genoemde toevoeging overbodig. Voor planten die onder Verordening (EG) nr. 338/97 vallen en die wel verhandeld mogen worden, geldt de voorliggende richtlijn wel. 3. 2. Titel II (Definities) 3. 2. 1. A r t i k e l 3 Het Comité stelt vast dat het begrip „siergewassen” in het richtlijnvoorstel niet is gedefinieerd Zij dringt erop aan in de richtlijn een heldere omschrijving van dit begrip op te nemen. 3. 2. 3. A r t i k e l 3 , l i d 2 (definitie leverancier) Het verdient aanbeveling om in de definitie van „leveran- cier” aan deze de eis te stellen dat hij geregistreerd dient te zijn bij de verantwoordelijke instantie en dient te voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn. Dit om te vermijden dat erkenning in het kader van de fytorichtlijn (77/93/EEG) de mogelijkheid schept om de voorwaarden van de onderhavige richtlijn te ontduiken. 3. 2. 4. A r t i k e l 3 , l i d 4 (verantwoordelijke officie¨le instantie) Het Comité stelt voor in dit lid „Verantwoordelijke overheidsinstantie” te vervangen door: „Verantwoorde- lijke instantie”. Reden daartoe is dat ook een niet- overheidsinstantie in principe als verantwoordelijke officie¨le instantie moet kunnen fungeren, indien de overheid haar taken op dit gebied aan deze instantie heeft gedelegeerd, onverlet latend de eindverantwoorde- lijkheid die bij de overheid blijft berusten. In de huidige tekst wordt onnodig vereist dat het een overheidsinstan- tie moet zijn. 3. 2. 5. A r t i k e l 3 , l i d 9 (laboratoria) Naar de mening van het Comité is er t. a. v. erkenning van laboratoria geen noodzaak om daarvoor nadere regels te stellen via de artikel 22 — procedure (artikel 8, lid 3; artikel 3, lid 4, punt 9 en artikel 15, lid 2). 3. 3. Titel III (Vereisten waaraan het teeltmateriaal moet voldoen) 3. 3. 1. A r t i k e l 6 , l i d 1 Het Comité is van mening dat in dit lid de woorden „althans met het blote oog waarneembare” (schadelijke organismen en ziekten) dienen te vervallen. Er zijn bepaalde ziekten, zoals virusinfecties, die alleen via laboratoriumtests zijn vast te stellen, terwijl het niet gaat om zogenaamde quarantaineziekten. Het gaat bij dit soort virusinfecties om het vaststellen van de mate waarin de partij uitgangsmateriaal is besmet. Hierbij worden bepaalde tolerantiegrenzen gehanteerd. Voorts vindt het Comité dat de levensvatbaarheid van het teeltmateriaal expliciet tot de minimum-kwaliteitseisen moet worden gerekend. 3. 2. 2. A r t i k e l 3 , l i d 1 (definitie teeltmateriaal) 3. 3. 2. A r t i k e l 6 , l i d 4 Het Comité stelt voor de definitie van teeltmateriaal als volgt te wijzigen: „Teeltmateriaal: zaad, plantendelen en alle plantmateriaal dat bestemd is of kan worden bestemd voor de vermeerdering en de teelt van siergewas- sen. ” Door deze tekstwijziging komt alle teeltmateriaal onder de richtlijn te vallen, zodat er bij latere wijziging van de bestemming geen discussie hoeft te ontstaan. Het Comité is van mening dat de voor bloembollen voorgestelde bepaling betreffende de kwaliteitseisen voor slechts enkele gewassen toereikend zal blijken te zijn. Het beveelt daarom aan dat de Commissie in overleg met deskundigen terzake deze bepaling zodanig aanvult dat deze adequaat is voor alle bolgewassen, knollen en wortelstokken. 25. 5. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 157/35 3. 4. Titel IV (Vereisten waaraan leveranciers van teelt- 3. 4. 3. A r t i k e l 9 , l i d 4 materiaal moeten voldoen) 3. 4. 1. A r t i k e l 8 Het Comité is van mening dat, waar in artikel 8 en volgende artikelen gesproken wordt over „erkenning”, het beter is om deze formulering te vervangen door „geregistreerd zijn”. Een verwijzing naar Richtlijn 77/93/EEG is verwarrend en kan daarom beter vervallen. Een erkenning in het kader van die richtlijn betekent niet noodzakelijkerwijs dat aan de vereisten van de onderhavige richtlijn wordt voldaan. De woorden „er- kenning” en ook „geregistreerd” kunnen overigens in de gehele tekst vervallen, indien bij de definitie van „leverancier” reeds de eis van registratie wordt vermeld. 3. 4. 2. A r t i k e l 9 , l i d 1 , 3 o g e d a c h - t e s t r e e p j e De verwijzing naar een erkend laboratorium geeft aanleiding tot verwarring, omdat dan een definitie nodig is van een „erkend laboratorium”, evenals een nadere aanduiding van de te volgen analysemethoden. Brussel, 25 maart 1998. Het Comité vindt dat in het kader van dit artikel aan een procedure ingevolge artikel 22 geen behoefte is. 3. 5. Titel V (in de handel brengen en etiketteren van teeltmateriaal) 3. 5. 1. A r t i k e l 1 1 , l i d 3 Volgens het Comité bestaat er voor de in dit lid genoemde verpakking van teeltmateriaal geen behoefte aan toepassing van artikel 22 van de richtlijn. 3. 6. Titel VIII (Controle en algemene bepalingen) 3. 6. 1. A r t i k e l 2 1 Het Comité is van mening dat de in dit artikel genoemde vrijstellingen geen betrekking mogen hebben op de benodigde controle-infrastructuur. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS