eurovoc_concepts:
award of contract
white sugar

formats: pdf print

text: 26. 2. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 56/7 KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 441/98 af 25. februar 1998 om ikke at gennemføre den 28. dellicitation for hvidt sukker, der er afholdt inden for rammerne af den løbende licitation omhandlet i forordning (EF) nr. 1408/97 KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER HAR (cid:190) under henvisning til Europæiske Fællesskab, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til R(cid:134)dets forordning (EØF) nr. 1785/81 af 30. juni 1981 om den fælles markedsordning for sukker (1), senest ændret ved forordning (EF) nr. 1599/ 96 (2), særlig artikel 17, stk. 5, andet afsnit, litra b), og ud fra følgende betragtninger: I henhold til Kommissionens forordning (EF) nr. 1408/ 97 af 22. juli 1997 om en løbende licitation med henblik p(cid:134) fastsættelse af en eksportafgift og/eller eksportrestitu- tion for hvidt sukker (3) er der foranstaltet en licitation med henblik p(cid:134) udførsel af dette sukker; i henhold til bestemmelserne i artikel 8, stk. 2, i forordning (EF) nr. 1408/97 kan det bestemmes, at denne licitation skal være uden virkning; de i denne forordning fastsatte foranstaltninger er i over- ensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomit(cid:130)en for Sukker (cid:190) UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 Det besluttes, at den 28. dellicitation for hvidt sukker, der afholdes i henhold til forordning (EF) nr. 1408/97, og for hvilken fristen for indgivelse af tilbud udløb den 25. februar 1998, skal være uden virkning. Artikel 2 Denne forordning træder i kraft p(cid:134) dagen for offentliggø- relsen i De Europæiske Fællesskabers Tidende. Den anvendes fra den 26. februar 1998. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 25. februar 1998. P(cid:134) Kommissionens vegne Franz FISCHLER Medlem af Kommissionen (1) EFT L 177 af 1. 7. 1981, s. 4. (2) EFT L 206 af 16. 8. 1996, s. 43. (3) EFT L 194 af 23. 7. 1997, s. 16


title: Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Europa-Parlamentets og Rådets direktiv om ændring af Rådets direktiv 93/74/EØF om foder med særlige ernæringsformål og om ændring af direktiv 74/63/EØF, 79/373/EØF og 82/471/EØF«

eurovoc_concepts:
animal feedingstuffs
animal nutrition
dietary product
manufactured feedingstuffs
marketing

formats: html pdf print

text: C 129/54 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 27. 4. 98 Det er nødvendigt at fremme universelle standarder og forbedre de nationale lovgivninger på grundlag af indhøstede erfaringer og bevidstgørelsesinitiativer. Hvis der ikke tages hensyn til miljøet i forbindelse med handel og investeringer, er der fare for, at der drives konkurrenceforvridende dumping (dumping strider imod WTO’s konkurrenceprincipper). Afstemningsresultat For: 41, imod: 46, hverken for eller imod: 7. Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Europa- Parlamentets og Rådets direktiv om ændring af Rådets direktiv 93/74/EØF om foder med særlige ernæringsformål og om ændring af direktiv 74/63/EØF, 79/373/EØF og 82/471/EØF« (1) (98/C 129/12) Rådet for Den Europæiske Union besluttede den 6. november 1997 under henvisning til EF-traktatens artikel 43 og 198 at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om det ovennævnte emne. Det forberedende arbejde henvistes til ØSU’s Sektion for Landbrug og Fiskeri, som udpegede Kenneth J. Gardner til ordfører. Sektionen vedtog sin udtalelse den 5. februar 1998. Det Økonomiske og Sociale Udvalg vedtog på sin 352. plenarforsamling af 25. og 26. februar 1998, mødet den 25. februar 1998, med 76 stemmer for, 5 imod og 6 hverken for eller imod, følgende udtalelse. 1. Generelle bemærkninger (i) Med det foreliggende forslag indføres en ny kategori »fodertilskud« i fællesskabslovgivningen. Det dre- jer sig om koncentrerede blandinger af mikromine- raler, vitaminer osv. , der gives som tilskud til andet foder. Denne kategori vil komme til at indgå i den omfattende eksisterende EU-lovgivning på områ- det, der allerede inkluderer: (iii) ØSU er derfor ikke helt overbevist om, at der er behov for den nye kategori på EU-plan. Hvis den indføres, vil hele systemet blive endnu mere indviklet. Det trænger i forvejen til at blive gjort mere gennemsigtigt. En kodificering ville være et første skridt i den retning. (iv) Nærværende udtalelse afgives med forbehold af ovennævnte bemærkninger og nedenstående afsnit. — Foderblandinger. — Tilskudsfoder. — Forblandet foder. — Foder med særlige ernæringsformål. (ii) Fodertilskud er meget populære produkter i med- lemsstaterne. I nogle medlemsstater er de tilladt særskilt, fx ANSA-produkter i Frankrig (Apports Nutritionnels Spécifiques d’Adaptation). Andre medlemsstater har ingen særskilt lovgivning, men de pågældende produkter ser ud til at være indpasset i de kategorier, der opereres med i den nationale fortolkning af eksisterende direktiver. (1) EFT C 298 af 30. 9. 1997, s. 10. 1. 1. Retsgrundlag 1. 1. 1. Kommissionen har fremsat sit forslag under henvisning til artikel 100 A i traktaten (det indre marked), omend retsgrundlaget for denne type lovgivning normalt er artikel 43 (landbrug), da det drejer sig om produktion og salg af Bilag II-produkter. Rådets juridiske tjeneste har bekræftet, at artikel 43 er det rigtige grundlag (udtalelse 11180/97, 10. oktober 1997). 1. 1. 2. ØSU forstår Kommissionens begrundelse for at anvende artikel 100 A som retsgrundlag, men påpeger, at de samme hensyn skal tilgodeses i henhold til artikel 43. For at undgå den langsommelige og besværlige 1. 1. 3. procedure, der i dag følger af artikel 100 A, foreslås 27. 4. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 129/55 derfor anvendelse af artikel 43, der i forvejen bruges som retsgrundlag for alle landbrugsspørgsmål. Valg af retsgrundlag må tages op til fornyet overvejelse, når den nye artikel 129 i Amsterdam-traktaten er på plads. 1. 2. Definitioner 1. 2. 1. Det fremgår ikke klart af definitionerne, hvilke eksisterende og fremtidige produkter, der er dækket af direktivet, og hvorledes der skal sondres mellem foder med særlige ernæringsformål, fodertilskud, forblandet foder og andre foderblandinger. Det er yderst vigtigt at sikre, at der ikke er nogen produkter, der bliver ulovlige som følge af det foreliggende forslag. Det er ligeledes vigtigt pga. sammenhængen mellem dette forslag og den nuværende og fremtidige lovgivning om tilsætningsstof- fer. Også her kan der risikere at opstå et juridisk tomrum, hvis ikke alle produkter er dækket på tilfredsstillende vis. 1. 2. 2. En liste over eksempler på »fodertilskud« ville være af stor værdi og bør indgå i ethvert direktiv. Bilag A indeholder en sådan liste, som er taget fra gældende praksis i kun en medlemsstat. 1. 2. 3. og Kommissionen bør derfor udarbejde en sådan. Desværre findes der ikke en liste for hele EU, 2. Detaljerede bemærkninger 2. 1. Artikel 2 2. 1. 1. retsinstrument og bør udgå. Udtrykket »midlertidige« er for vagt for et Ved »midlertidige« forstår Kommissionen 2. 1. 1. 1. nogle få dage og højst en uge. Der er imidlertid mange anvendelsesformål i dag, hvor det af hensyn til effektiviteten er nødvendigt at yde tilskud i ugevis eller i flere måneder, fx ved anvendelse af sporelementtilskud i de tilfælde, hvor kvæg græsser på næringsstoffattige jorder. Ligeledes kan fravænning eller »træning« til og restitution efter en belastning kræve anvendelse af tilskud i flere uger. Eksempelvis strækker væddeløbshestes træning og væddeløb sig over en seksmånedersperiode. 2. 1. 1. 2. Følgende udtryk kræver nærmere definition. 2. 1. 1. 2. 1. »særlige opdræts- eller levebetingelser«. Kommissionen tænker her på dyr, hvis fysiologi eller metabolisme er forstyrret såsom kyllinger, der har fået hedeslag. Mange tilskudsprodukter gives imidlertid til normalt sunde dyr, hvis ernæringstilstand vil blive bragt i fare uden indtagelse af tilskud. Udtrykket »særlige ernæringsformål« i 1 (e) 2. 1. 1. 2. 2. lader til at være det samme som i 1 (d). (O. a. : i den engelske version anvendes »particular« i 1 (e) og »specific« i 1 (d) for »særlige«). Der bør anvendes samme udtryk hele vejen igennem. Udtrykket »periodisk« og »midlertidigt« anvendes to gange uden angivelse af, hvilket tidsrum der er tale om. 2. 2. Artikel 4 Antibiotikum, coccidiostat og anden medicin må udtryk- keligt holdes ude fra fodertilskud. 2. 3. Artikel 7 Mange steder i denne artikel sondres der tilsyneladende ikke mellem »oplysninger« og »påstande«. 2. 3. 1. lyde således: Første led i artikel 7, stk. 5, skal formodentlig »— ikke angiver forekomsten eller indholdet af andre analytiske bestanddele end dem, hvis angivelse er fastsat i nr. 1 litra d). « 2. 3. 2. Den nuværende formulering vil være til hinder for forbrugeroplysning om produktets analytiske be- standdele. Lignende ændringer er påkrævet andre steder. 2. 3. 3. A r t i k e l 7 , s t k. 5 , t r e d j e l e d 2. 3. 3. 1. Dette led bør præciseres og affattes således: »ikke henviser til egenskaber i form af forebyggelse, behandling eller helbredelse af anden sygdom end defineret i artikel 6, stk. 3, dog. « 2. 4. Artikel 9 Her foreslås der udarbejdelse af dossierer for ikke blot de nye fodertilskudsprodukter, men også for foder med særlige ernæringsformål. Sidstnævnte produkt har siden 1993 været omfattet af et EF-direktiv, som ikke kræver noget dossier. I begrundelsen til direktivforslaget gives der desværre ingen forklaring på dette spørgsmål. 2. 4. 1. I denne sammenhæng er udtrykket »dossier« vildledende, da det normalt dækker over den meget udførlige begrundelse, der kræves i forbindelse med pharmaceutiske produkter eller nye tilsætningsstoffer. 2. 4. 2. Udtrykket »dossier« bør ændres til »de oplys- ninger, der er anført i Bilag A og B med passende videnskabelig begrundelse«. Det er de samme oplys- ninger, som for øjeblikket kræves for diætetiske levneds- midler. C 129/56 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 27. 4. 98 2. 5. Artikel 3 (sidst i forslaget) 2. 6. Konsekvensvurdering 2. 5. 1. Den anførte frist er fuldstændig urealistisk, især med det retsgrundlag, Kommissionen foreslår. Den bør ændres til: »to år efter dets offentliggørelse. « 2. 6. 1. En sådan vurdering mangler. Konsekvenserne for landbrugsbedrifter og andre SMV’er burde have været undersøgt og anført i dokumentet. Bruxelles, den 25. februar 1998. Tom JENKINS Formand for Det Økonomiske og Sociale Udvalg BILAG A til Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse Anvendelse af fodertilskud (ANSA = Apports Nutritionnels Spécifiques d’Adaptation) i en medlemsstat Anvendelsesområde Dyreart Brunstperiode og parring Laktationens start og kulmination Afvænning og kritiske perioder i vækstperioden Æglægningens kulmination og afslutning. Nedgang i ægud- klækningen Alle arter Alle arter Alle arter Fjerkræ til opdræt og ægproduktion Fjerskifte Synkronisering af fjerskifte Forbedring af og fortsat god kropsvækst Træning til en belastning og restitution Ekstra anvendelse af fed kost Dårlig optagelse af koncentratrig kost Græsning Forbedret mineralmetabolisme Forandringer i kosten, opdrætsvilkår, levevilkår, gruppering, transport, og uforudsete udsving i klima og miljø Forandringer i foderindtagelse (appetittab) Vaccination, behandling mod parasitter og rekonvalescens Æglæggende høns Æglæggende høns Alle arter Heste og hunde Alle arter Alle arter Drøvtyggere Alle arter Alle arter Alle arter Alle arter


title: Parecer do Comité Económico e Social sobre «A gestão da pesca no Mediterrâneo»

eurovoc_concepts:
Mediterranean Sea
fishery management
fishery resources
fishing regulations
management of resources

text: C 129/28 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 27. 4. 98 Parecer do Comité Econo´ mico e Social sobre «A gesta˜o da pesca no Mediterrâneo» (98/C 129/07) Em 10 de Julho de 1997, o Comité Econo´ mico e Social decidiu, nos termos do n4 3 do artigo 234 do Regimento, elaborar um parecer sobre «A gesta˜o da pesca no Mediterrâneo». A Secça˜o de Agricultura e Pescas, incumbida de preparar os correspondentes trabalhos do Comité, emitiu parecer em 5 de Fevereiro de 1998 (relator: Mun˜iz Guardado). O Comité Econo´ mico e Social, na 3521 reunia˜o plena´ria (sessa˜o de 25 de Fevereiro de 1998), adoptou por 118 votos a favor e 1 abstença˜o, sem votos contra, o presente parecer. 1. Introduça˜o 1. 1. O presente parecer refere-se à gesta˜o da pesca no Mediterrâneo, e ninguém ignora a complexidade e dificuldade de um tema ta˜o transcendente como é o mundo pesqueirodo Mediterrâneo,oqualtem caracterı´s- ticas singulares que obrigam a um tratamento diferen- ciado. 1. 2. No Mediterrâneo encontram-se diversas frotas: os navios comunita´rios, os dos paı´ses costeiros e os navios de paı´ses terceiros. Enquanto a frota comunita´ria esta´ submetida a uma rı´gida regulamentaça˜o (comunita´- ria e nacional, em alguns casos), a situaça˜o da frota dos paı´ses costeiros na˜o comunita´rios é diferente de paı´s para paı´s e a frota dos paı´ses terceiros que se dedica à pesca de espécies migrato´rias (tunı´deos e peixe-espada) pesca livremente e, praticamente, sem controlo algum, o que cria uma situaça˜o de prejuı´zo relativo, cada vez mais insustenta´vel para o conjunto dos paı´ses costeiros, particularmente os comunita´rios. 1. 3. Torna-se necessa´ria uma harmonizaça˜o real e global, uma vez que, para os pescadores comunita´rios, é difı´cil de compreender que tenham de cumprir regula- mentaça˜o (nacional/comunita´ria) na˜o harmonizada com aquela a que obedecem os outros pescadores que operam no Mediterrâneo. 1. 4. O pescador comunita´rio reconhece que ha´ que regulamentar e proteger os bancos de pesca em perigo de extinça˜o, mas na˜o pode aceitar que a protecça˜o dos mesmos va´ beneficiar, à custa do seu sacrifı´cio, outras frotas na˜o regulamentadas. 1. 5. Em 7 e 8 de Junho de 1997, reuniram-se, em Ibiza (Espanha), representantes das 88 associaço˜es de pescadores do Mediterrâneo e, mais uma vez, se verificou a necessidade urgente de um ordenamento global, de uma gesta˜o eficaz e de medidas de controlo da frota de paı´ses costeiros e de paı´ses terceiros, bem como de navios com pavilha˜o de conveniência, a fim de combater a excessiva exploraça˜o a que esta´ sujeita a maioria das espécies do mar Mediterrâneo. A importância e a transcendência deste problema 1. 6. ja´ motivaram a realizaça˜o de duas conferências diploma´- ticas: uma em Creta (Grécia), em 1994, e outra em Veneza (Ita´lia), em 1996. No decurso destas conferências foi abordado o futuro que se deseja para o Mediterrâneo e foram recolhidos inu´meros depoimentos. Todavia, o tempo passa e o sector verifica que a vontade na˜o se concretiza em medidas operativas que permitam encontrar uma soluça˜o para os problemas. Torna-se necessa´rio que os organismos compe- 1. 7. tentes avancem mais rapidamente e de forma mais eficaz. Esta grave situaça˜o é vista, ainda, com demasiada calma e falta de realismo e ambiça˜o na procura de soluço˜es, se bem que, nos u´ltimos meses, tenham sido adoptadas algumas medidas a nı´vel nacional (reconver- sa˜o, com fundos da Unia˜o Europeia, das redes de emalhar de deriva, em Ita´lia; implantaça˜o de zona protegida, em Espanha). Todavia, ainda na˜o foram abordados outros 1. 8. tipos de medidas amplamente exigidas. O Comité destaca, entre elas, as medidas comerciais contra os paı´ses que na˜o respeitem as normas de conservaça˜o dos recursos. Apesar de muitas destas limitaço˜ es se encontra- 1. 9. rem estabelecidas na legislaça˜o comunita´ria, esta contém derrogaço˜es para as frotas pesqueiras especı´ficas de alguns paı´ses, havendo casos de derrogaço˜es especı´ficas em outros paı´ses. 1. 10. O facto de estas limitaço˜ es continuarem a na˜o serem respeitadas contribui para exaurir todo o tipo de recursos haliêuticos, pelo que a recuperaça˜o dos bancos de pesca devera´ ser o objectivo de toda a polı´tica pesqueira. O Regulamento (CE) n4 1626/94 do Conselho, de 27 de Junho de 1994 (1), constituiu um primeiro progresso. 1. 11. Mesmo assim, o Regulamento (CE) n4 1626/94 demonstrou falta de realismo, de ambiça˜o para resolver os problemas que afectam concretamente o mar Medi- terrâneo. Com efeito, com este regulamento ainda se na˜o 1. 12. conseguiu uma harmonizaça˜o real e efectiva, pelo que o Mediterrâneo continua sem um sistema de regulaça˜o que permita evitar a deterioraça˜o dos recursos, a crise das frotas, a perda de emprego e a distorça˜o do mercado, o que conduz à necessidade de adoptar os seguintes critérios: — garantir a conservaça˜o dos recursos haliêuticos do Mediterrâneo, (1) JO L 171 de 6. 7. 1994, p. 1; JO C 201 de 26. 7. 1993. 27. 4. 98 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 129/29 — ter em conta a opinia˜o e contar com a assessoria dos profissionais do sector para as medidas que se adoptem, a fim de assegurar a sua aplicaça˜o, As frotas dos paı´ses comunita´rios que operam 2. 2. na a´rea mediterrânea resumem-se, em grandes linhas, ao seguinte: — garantir uma comercializaça˜o responsa´vel, a fim de tornar possı´vel e sustenta´vel uma pesca responsa´vel, — controlar de modo efectivo as frotas de paı´ses terceiros que pratiquem uma pesca industrial desre- grada em detrimento da pesca artesanal. 2. Observaço˜es na generalidade 2. 1. Mediterrâneo significa «entre terras» e é, com efeito, um mar pequeno em comparaça˜o com os outros mares do mundo, ainda que tenha sido o u´nico mar a dar o seu nome a um tipo de clima perfeitamente definido. De salientar a presença de uma grande diversidade de espécies de interesse econo´mico. No caso das demersais, adquirem uma importância particular as seguintes: pescada, tamboril, salmonete, linguado, os espa´ridas, gamba e o lagostim. No caso dos pela´gicos, deve-se fazer uma distinça˜o entre os pequenos pela´gicos, como a sardinha, a anchova, o carapau e a cavala, e os grandes pela´gicos, como o atum rabilho e o espadarte. 2. 1. 1. Essencialmente, estes recursos vivem e reprodu- zem-se na a´rea da plataforma continental (até 180 m de profundidade). O Mediterrâneo caracteriza-se por ter uma plataforma muito reduzida que se distribui de modo irregular ao longo das costas. Isto é ilustrado pelo quadro seguinte, o qual indica igualmente a extensa˜o das a´guas territoriais em milhas marı´timas: Paı´s Barcos KWt Tripu- lantes Arquea- ça˜o bruta Espanha França Ita´lia Grécia Total UE 5 668 2 365 16 801 20 792 45 626 477 828 183 000 1 524 977 674 310 15 053 3 611 47 587 39 397 101 256 17 458 270 179 146 147 105 648 2. 2. 1. No anexo I encontram-se «as caracterı´sticas da frota pesqueira comunita´ria no Mediterrâneo», tal como se definia no documento de trabalho, elaborado em 1990, sobre as orientaço˜es para um regime comum da pesca no Mediterrâneo. 2. 2. 2. Estes nu´meros reflectem a existência de empre- sas de pequena dimensa˜o com um cara´cter fortemente artesanal. A proximidade a que esta˜o os bancos de pesca das comunidades piscato´ rias e a acessibilidade dos mercados (pelo menos nos paı´ses comunita´rios) produ- zem uma forte fragmentaça˜o do sector. A importância da frota de cada paı´s é funça˜o, sobretudo, da dimensa˜o da plataforma respectiva. A seguir, encontra-se um quadro indicativo da pressa˜o por cada 1 000 km2 de plataforma, nos paı´ses comunita´rios: Paı´s Barcos KWt Tripu- lantes Arquea- ça˜o bruta Paı´s Plataforma (km2) A´ guas territoriais (MM) Espanha França Ita´lia Grécia 129 116 139 365 10 835 8 949 12 630 11 830 341 177 394 691 2 296 854 2 238 2 564 Albânia Argélia Chipre Egipto Espanha França Grécia Israel Ita´lia Lı´bano Lı´bia Malta Marrocos Sı´ria Tunı´sia Turquia (Mediterrâneo) Ex-Jugosla´via Total 15 (1) 12 12 12 (1) 12 12 6 6 12 12 12 12 12 36 12 (1) 6 a 12 12 5 450 10 700 2 500 29 200 44 100 20 450 57 000 3 250 120 740 1 450 55 000 5 460 4 480 1 160 77 300 26 100 43 500 511 140 (1) Em 1996, a Argélia proclamou unilateralmente a extensa˜o das suas a´guas territoriais. A Espanha decretou uma zona de protecça˜o pesqueira entre o cabo da Gata e a fronteira com a França. Deste modo, tanto a Espanha como a Argélia, passaram a efectuar o controlo das suas pescarias até ao limite territorial permitido pela Convença˜o do Mar. A Turquia tem o limite de seis milhas no mar Egeu e 12 milhas no resto das suas costas. 2. 3. O Mediterrâneo é também um enorme centro de consumo de produtos da pesca. Com uma forte tradiça˜o de consumo dos produtos do mar, concentra nas zonas costeiras uma alta densidade demogra´fica e um mercado fragmentado, mas muito fluido, em que o preço dos produtos da pesca é, muitas vezes, superior ao dos outros mercados. Neste contexto, torna-se difı´cil garantir o controlo do volume de desembarques. Esta dificuldade aumenta devido a, pelo menos, dois outros factores adicionais: a dispersa˜o dos pontos potenciais de desem- barque e as limitaço˜ es orçamentais das administraço˜ es para custear um aumento do controlo (vigilância em mar e terra). 2. 4. Por isso, os sistemas de controlo da competência das administraço˜es estatais devem implicar, na medida do possı´vel, a pro´ pria comunidade piscato´ria e as suas organizaço˜es, na base de uma normativa clara, transparente e equitativa. Durante muito tempo, os recursos haliêuticos foram explorados, no Mediterrâ- neo, em alguns casos, com o autocontrolo das comunida- des piscato´rias. Todavia, o avanço tecnolo´gico, o C 129/30 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 27. 4. 98 aumento da mobilidade das frotas de todo o mundo e a globalizaça˜o dos mercados acabaram por afectar igualmente a estabilidade dos recursos mediterrâneos. — Garantir uma maior coordenaça˜o da investigaça˜o cientı´fica e técnica, com o objectivo de obter o ma´ximo rendimento dos orçamentos de funciona- mento dos organismos especializados. Ja´ em 1972 o Conselho Geral da Pesca do 2. 4. 1. Mediterrâneo (CGPM) (1) constituiu um grupo de tra- balho para a contaminaça˜o neste mar. Todavia, em termos gerais e devido ao cara´cter localizado de muitos recursos, os paı´ses na˜o avançaram substancialmente na cooperaça˜o internacional, remetendo o papel do CGPM para um plano meramente consultivo. 2. 4. 2. No entanto, a adesa˜o, nos anos 80, da Grécia e da Espanha à Comunidade Europeia e o peso da polı´tica comum de pesca no Atlântico (preços de retirada, ajudas à modernizaça˜o, etc. ) induziram os Estados-Membros a iniciarem um processo de acompa- nhamento conjunto da pesca mediterrânea. 2. 5. Em meados da década de 1990 foi apresentado pelos serviços da Comissa˜o das Comunidades Europeias um documento de trabalho sobre «Orientaço˜es para um regime comum de pesca no Mediterrâneo», o qual constitui um primeiro quadro de reflexa˜o sobre os problemas e soluço˜es a adoptar. Desde enta˜o, consta- tou-se a necessidade de executar uma polı´tica comunita´- ria de conservaça˜o e gesta˜o dos recursos haliêuticos nesta regia˜o marı´tima a fim de preservar o capital pesqueiro e de fomentar o seu aproveitamento em benefı´cio da populaça˜o costeira. Para atingir estes objectivos foi lançada uma série de medidas estabele- cendo as etapas e os meios constitutivos de um regime comum de pesca para o Mediterrâneo. Decorridos sete anos apo´s a publicaça˜o do documento, pode-se analisar a evoluça˜o no tocante às suas orientaço˜es no âmbito normativo, polı´tico, técnico, so´cio-econo´mico e da cooperaça˜o internacional. 2. 5. 1. No âmbito normativo, foi especificado que, apesar de muitas disposiço˜es da polı´tica comum da pesca serem integralmente aplica´veis à pesca no Mediterrâneo, era necessa´rio proceder por etapas e salvaguardar os elementos especı´ficos da pesca mediterrânea. Neste sentido, foi proposto: — Estabelecer uma base comunita´ria no mais alto grau, tendo em conta os princı´pios gerais estabelecidos na Convença˜o das Naço˜es Unidas sobre o Direito do Mar e as legislaço˜ es em vigor sobre normas técnicas de conservaça˜o e gesta˜o. — Estabelecer ou potenciar a cooperaça˜o entre Estados- -Membros no domı´nio da investigaça˜o cientı´fica. — Organizar a difusa˜o sistema´tica dos dados cientı´ficos ba´sicos e dos resultados dos trabalhos. 2. 5. 1. 1. Neste aspecto registou-se um avanço especial- mente com a aprovaça˜o do Regulamento (CE) n4 1626/94 do Conselho, de 27 de Junho de 1994, o qual harmoniza algumas medidas técnicas em vigor no Mediterrâneo. O referido regulamento foi objecto de um parecer do Comité, adoptado em 6 de Maio de 1993, do qual constava uma série de observaço˜es na generalidade, as infelizmente, na˜o foram tidas em conta na quais, totalidade pelo regulamento. No anexo II encontra-se um quadro das derrogaço˜ es contempladas pelo Regula- mento (CE) n4 1626/94, elaborado pelos serviços da DG XIV da Comissa˜o Europeia. 2. 5. 1. 2. Apesar dos avanços que houve no âmbito normativo, ainda se esta´ longe da consolidaça˜o de uma harmonizaça˜o real e efectiva no Mediterrâneo. Isso so´ sera´ possı´vel através de um processo gradual de eliminaça˜o de todas as derrogaço˜ es em vigor, quando na˜o tenham justificaça˜o cientı´fica, e através da aplicaça˜o das mesmas medidas técnicas a todas as frotas. Trata-se de garantir um quadro mı´nimo de referência, na˜o discriminato´rio, para todos os Estados-Membros. Caso a proposta, na sua forma actual, na˜o seja aceita´vel para qualquer paı´s, dever-se-a´ proceder a uma revisa˜o desses aspectos do regulamento de modo a colocar todos os Estados-Membros em pé de igualdade. Neste sentido, na˜o é aceita´vel que se consolidem propostas de regula- mento que até têm cara´cter transito´rio e sa˜o limitadas no tempo pelo que constituem um precedente grave que pode pôr em perigo os esforços realizados na perspectiva de estruturaça˜o de uma polı´tica de conservaça˜o dos recursos haliêuticos no Mediterrâneo, tal como consta do parecer do Comité Econo´ mico e Social (2). 2. 5. 1. 3. Resumindo, é possı´vel avançar para uma regulamentaça˜o mais estrita a partir de um quadro comunita´rio de mı´nimos que os Estados-Membros, as regio˜ es ou as comunidades piscato´rias possam comple- mentar. Mas o cara´cter equitativo para pescadores comunita´rios, que na˜o deixara˜o de concorrer uns com os outros, apenas sera´ garantido se o quadro mı´nimo de obrigaço˜es for igual para todos. É evidente que uma condiça˜o necessa´ria para a aceitaça˜o social de uma norma é que esta seja vista como equitativa, uma vez que na˜o é possı´vel o seu eficaz cumprimento sem aceitaça˜o social, num meio ta˜o disperso, fluido complexo como o Mediterrâneo. (1) Organismo intergovernamental criado, em 1949, na Orga- nizaça˜o das Naço˜es Unidas para a Alimentaça˜o Agricultura (FAO). O convénio de constituiça˜o do CGPM entrou em vigor em 20 de Fevereiro de 1952. (2) JO C 30 de 30. 1. 1997. 27. 4. 98 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 129/31 2. 5. 2. No âmbito polı´tico, foi estabelecida uma série de orientaço˜es que se podem sintetizar nas seguintes linhas mestras: — Actuaça˜o concertada dos Estados-Membros interes- sados, com o objectivo de estabelecer zonas de jurisdiça˜o pesqueira para além dos limites das a´guas territoriais. — Contactos com outros paı´ses costeiros do Mediterrâ- neo, promovendo também a cooperaça˜o cientı´fica. 2. 5. 3. No âmbito técnico, verificou-se a necessidade de um modelo especı´fico para a conservaça˜o dos recursos no Mediterrâneo. Pelas razo˜es acima referidas, este modelo baseia-se no controlo do esforço de pesca (limitaça˜o das artes de pesca, nu´mero de barcos, etc. ) e na˜o na limitaça˜o das capturas. O cara´cter das pescarias mediterrâneas inviabiliza a aplicaça˜o generalizada de um esquema de controlo baseado no estabelecimento de TAC (totais admissı´veis de capturas), devido à natureza multi-espécie das capturas e à dispersa˜o das frotas. Por isso, reveste-se de especial importância uma regulamen- taça˜o técnica que foque os seguintes aspectos: — Potenciaça˜o da cooperaça˜o internacional no âmbito das organizaço˜es existentes. — Investigaça˜o técnica sobre a selectividade de 108 artes. 2. 5. 2. 1. Neste âmbito, os avanços registaram-se, essencialmente, a nı´vel nacional. É de salientar o caso de Espanha que, recentemente, estabeleceu (Real Decreto (CE) n4 1315/97) uma zona de protecça˜o dos recursos haliêuticos no mar Mediterrâneo, entre o cabo de Gata e a fronteira com a França. Nesta zona, o Reino de Espanha reserva-se direitos soberanos em matéria de conservaça˜o dos recursos marinhos vivos bem como de gesta˜o e controlo da actividade piscato´ria (artigo 24). Sem prejuı´zo, evidentemente, das medidas estabelecidas, ou a estabelecer, pela Unia˜o Europeia relativas à protecça˜o e conservaça˜o dos recursos. Com esta medida, o governo espanhol preten- 2. 5. 2. 2. deu proteger, essencialmente, as populaço˜es de grandes pela´gicos (particularmente o atum rabilho) e manter nesta zona uma frota artesanal de ma˜o-de-obra intensiva voltada para a pesca de qualidade. 2. 5. 2. 3. Nos u´ltimos anos verificou-se um aumento considera´vel das actividades piscato´ rias de barcos indus- triais de paı´ses na˜o situados na Bacia do Mediterrâneo (é estimado o seu nu´mero em mais de 100 unidades, entre as quais algumas arvoram pavilha˜o de conveniência). Em muitos casos, estes navios exerciam a sua actividade sem qualquer tipo de controlo e muito perto das 12 milhas das zonas costeiras, sem respeitarem as reco- mendaço˜es da Comissa˜o Internacional para a Conser- vaça˜o do Atum Atlântico (ICCAT). Esta exploraça˜o incontrolada estava a levar, nos u´ltimos anos, a uma situaça˜o crı´tica dos recursos. 2. 5. 2. 4. A exploraça˜o incontrolada faz sentir cada vez mais a necessidade de criar um sistema eficaz de gesta˜o da pesca no Mediterrâneo. O passo mais importante para o desenvolvimento desse sistema é o reforço da posiça˜o do CGPM, no sentido de o transfor- mar num decisivo organismo regional da pesca. Na reunia˜o do CGPM realizada em Roma em 13 e 14 de Outubro de 1997 foram adoptadas medidas importantes para dar um maior importância ao CGPM (Comité Cientı´fico, orçamento auto´ nomo, etc. ). No mesmo contexto, a decisa˜o tomada no sentido de alterar as regulamentaço˜es e o regulamento interno do CGPM, o que permitira´ a adesa˜o da UE, fara´ aumentar o peso desta naquela organizaça˜o. — Reduça˜o progressiva das artes que danificam o meio ambiente marinho, particularmente as redes de emalhar de deriva. — Estabelecimento de um normativo comunita´rio que especifique as caracterı´sticas e as condiço˜ es de utilizaça˜o das diferentes artes de pesca. — Reconversa˜o das frotas para atingir uma utilizaça˜o sistema´tica das artes selectivas. 2. 5. 3. 1. Neste âmbito, o resultado também foi escasso. Avançou-se em alguns aspectos colaterais (esta- belecimento de um censo da frota comunita´ria), mas o aspecto essencial do problema apenas foi abordado no Regulamento (CE) n4 1626/94. Todavia, a adopça˜o do Regulamento (CE) n4 1626/94 do Conselho, de 27 de Junho de 1994, que harmoniza algumas medidas técnicas em vigor no Mediterrâneo, na˜o se traduziu num grande avanço relativamente aos pontos anteriormente referidos, uma vez que: — na˜o se contemplava a proibiça˜o das artes de emalhar de deriva no regulamento; — em relaça˜o às artes de arrasto pela´gico, semipela´gico e arrasto em parelha, se criam desvantagens compa- rativas, ao dispor que os Estados-Membros estabele- cera˜o as restriço˜es relativas às caracterı´sticas técnicas (artigo 54). Todavia, em 1997, e através da adopça˜o da 2. 5. 3. 2. Decisa˜o do Conselho relativa a uma medida especı´fica destinada a promover a reconversa˜o de determinadas actividades piscato´rias praticadas pelos pescadores ita- lianos (1), no Conselho de Ministros da Pesca, realizado em 14 e 15 de Abril de 1997, no Luxemburgo, pode haver um avanço relativamente ao problema das artes de emalhar de deriva. Também se prosseguiram os estudos cientı´fi- 2. 5. 3. 3. cos que, apesar de contribuirem para o conhecimento do problema, na˜o foram suficientemente tidos em conta para fundamentar as regulamentaço˜es adoptadas até agora, embora se tenha de reconhecer que constituı´ram um progresso importante no domı´nio da investigaça˜o, (1) JO C 30 de 30. 1. 1997. C 129/32 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 27. 4. 98 o qual tera´ de ter continuidade em todos os fo´runs possı´veis, particularmente nos que integram todos os paı´ses com frotas em actividade no Mediterrâneo. internacional, à polı´tica estrutural e participaça˜o das organizaço˜ es profissionais. Como ponto especı´fico, os contactos com profissionais de paı´ses terceiros. 2. 5. 3. 4. O CGPM devera´ ser o organismo priorita´rio, mas sem secundarizar a cooperaça˜o cientı´fica entre paı´ses (por exemplo, o projecto FAO COPEMED). — A Primeira Reunia˜o de Profissionais do Sector da Pesca dos Paı´ses Costeiros do Mediterrâneo, organizada pela Comissa˜o, foi realizada em Na´poles (Ita´lia) em 28 de Setembro de 1996. 2. 5. 3. 5. Para concluir, embora com excessiva lenti- da˜o, registaram-se avanços no âmbito técnico, cujo impacto é ainda pouco relevante no plano pra´tico para regular efectivamente a exploraça˜o piscato´ ria comunita´ria a um nı´vel esta´vel e na˜o conflitual. 2. 5. 4. No âmbito socioecono´mico, colocava-se como premissa a necessidade de co-responsabilizar o sector pela aplicaça˜o da polı´tica comum da pesca. Dadas as caracterı´sticas das pescarias mediterrâneas (dispersa˜o, pequenos barcos, etc. ), era preciso garantir a adesa˜o dos profissionais às obrigaço˜es que acarretaria viabilizar a polı´tica comum da pesca. Neste sentido, propunha-se potenciar as estruturas profissionais a fim de criar um centro activo de responsabilidade colectiva para consultas em matéria de gesta˜o dos recursos e dos mercados. As organizaço˜es de produtores previstas na 2. 5. 4. 1. organizaça˜o comum de mercados na˜o se consolidaram no Mediterrâneo devido à estrutura socioecono´ mica existente e ao modo de comercializaça˜o dos produtos. A regulaça˜o do esforço pode ser reforçada através do estabelecimento de mecanismos de territorializaça˜o do espaço marı´timo costeiro. A homologaça˜o das estruturas profissionais de paı´ses como a França e a Espanha, fortemente enraizadas no sector, pode ser efectuada um nı´vel qualitativo superior. É possı´vel estudar o controlo efectivo exercido pelas comunidades de pescadores em alguns lugares do Mediterrâneo, que deveria ser consagrado a nı´vel jurı´dico, num reconhecimento da capacidade para obterem do Estado uma delegaça˜o de poder que lhes permita um certo grau de participaça˜o na gesta˜o dos recursos do seu territo´ rio marı´timo local. Semelhante reconhecimento ja´ é aplicado nas pescarias costeiras do Japa˜o e na Albufeira de Valência. A natureza restritiva implı´cita num esquema deste tipo conduziria a uma maior protecça˜o dos recursos. 2. 5. 4. 2. De momento, as acço˜es neste âmbito limita- ram-se a consultas, entre as quais sa˜o de salientar as duas que contaram com a participaça˜o do sector: dos — O Semina´rio de Reflexa˜o da Comissa˜o com o Parlamento Europeu, realizado em 22 e 23 de Junho de 1995, em Ancona, abordou a polı´tica de conser- vaça˜o do Mediterrâneo. Em 24 de Junho, terminado o semina´rio foi realizada uma reunia˜o em que participaram os representantes das organizaço˜es profissionais. Nesta reunia˜o foram abordados aspectos relativos à harmonizaça˜o, medi- das técnicas a nı´vel comunita´rio, à cooperaça˜o recursos 2. 5. 5. Por u´ltimo, o âmbito da cooperaça˜o internacio- nal foi considerado a u´ltima etapa do estabelecimento de uma polı´tica global para a conservaça˜o e gesta˜o racional dos recursos. Apo´s a harmonizaça˜o comunita´- ria, devia avançar-se para a globalizaça˜o da actividade piscato´ria no Mediterrâneo, uma vez que as medidas concertadas com os Estados costeiros deveriam ser vinculativas para todos. A via mais adequada sugerida era a realizaça˜o 2. 5. 5. 1. de uma conferência diploma´tica para a preparaça˜o das bases de uma estrutura internacional de concertaça˜o. Pressupunha-se que a concertaça˜o garantiria a manu- tença˜o do que conseguira a polı´tica comum em matéria de gesta˜o e conservaça˜o dos recursos na primeira etapa, apoiando-se numa instituiça˜o cientı´fica independente que lançasse as bases da avaliaça˜o do estado dos recursos. 2. 5. 5. 2. De momento, neste âmbito so´ se avançou no plano das consultas. Deste modo, foram realizadas duas conferências diploma´ticas, uma em Creta (Grécia), em 1994, e outra em Veneza (Ita´lia), em 1996, sem que, até à data, tenham sido adoptadas medidas operativas que permitam avançar no sentido da resoluça˜o pra´tica dos problemas. 2. 5. 5. 3. Outro elemento que se tem vindo a afirmar desde 1990 é a revitalizaça˜o do CGPM como quadro institucional que alberga o conjunto dos paı´ses costeiros. De qualquer modo, na˜o se pode considerar que tenha havido um avanço considera´vel. A actividade do CGPM ainda na˜o aumentou de modo significativo (supo˜e-se que por uma insuficiência dos meios, de que o deveria dotar, basicamente, a UE, cuja adesa˜o ja´ foi aprovada, se bem que, juridicamente, esteja dependente da aprovaça˜o do Conselho). A actividade do Conselho pode alterar-se em face dos resultados obtidos na u´ltima reunia˜o realizada pelo CGPM em Roma, em Outubro de 1997. 2. 5. 5. 4. No Mediterrâneo ha´ uma série de paı´ses costeiros, comunita´rios ou na˜o, como a Espanha, Grécia, Marrocos, Argélia, etc. , que, de um modo geral, praticam uma pesca de cara´cter artesanal. Além destes, existe outra frota de cara´cter industrial, com pavilha˜o japonês, coreano ou com pavilha˜o de conveniência (Panama´, Honduras, Belize, etc. ) que actuam além das 12 milhas sem qualquer tipo de controlo. Trata-se de uma frota de mais de 100 navios de grande calado que praticam uma pesca à escala industrial com artes e aparelhos de grande capacidade de captura e que se dedicam à pesca em massa do atum rabilho e do espadarte. 27. 4. 98 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 129/33 2. 5. 5. 5. O estado dos recursos na˜o permite prolongar indefinidamente uma pressa˜o deste tipo. A situaça˜o devera´ ser regulada e controlada o mais brevemente possı´vel. De qualquer modo, deve ter sempre preferência a pesca artesanal sobre a industrial e os interesses dos paı´ses costeiros sobre os estranhos a estas a´guas. 3. Concluso˜es Para que os sistemas de gesta˜o sejam eficazes, 3. 1. devem ser tidas em devida conta as caracterı´sticas singulares do Mediterrâneo. 3. 2. A efica´cia dos sistemas de gesta˜o dependera´ também de terem um cara´cter equitativo que evite desvantagens comparativas. Deve-se continuar a promover a investigaça˜o 3. 3. cientı´fica, emprestando ao CGPM um maior dinamismo, que lhe permita ser o organismo priorita´rio, sem prejuı´zo da cooperaça˜o cientı´fica mediante a elaboraça˜o de estudos entre paı´ses ribeirinhos do Mediterrâneo. n4 1626/94 que na˜o tenham justificaça˜o cientı´fica, aplicando-se as medidas técnicas a todas as frotas. 3. 5. O Comité espera que a regulamentaça˜o proposta seja objecto de consulta aos profissionais do sector, a fim de os implicar no seu cumprimento, apoiando a proposta formulada pela UE no CGPM relativamente à criaça˜o de um comité que conte com a presença directa dos profissionais. 3. 6. Devera˜o ser estabelecidas medidas adequadas contra os produtores que na˜o respeitem as normas de conservaça˜o dos recursos. O comércio responsa´vel tem que se desenvolver para evitar a concorrência desleal que lhe movem actualmente, particularmente as frotas de paı´ses terceiros. 3. 7. O estabelecimento de zonas de protecça˜o da pesca no mar Mediterrâneo é um mecanismo adequado para conseguir que as medidas de protecça˜o e de conservaça˜o dos recursos sejam eficazes. As conferências diploma´ticas devem ultrapassar 3. 8. a fase de declaraço˜es de intenço˜es. Deve haver uma maior colaboraça˜o com todos os paı´ses mediante a elaboraça˜o de trabalhos preliminares que conduzam à adopça˜o de concluso˜ es cuja aplicaça˜o se efective de imediato. Constata-se a existência de situaço˜ es diferentes, 3. 4. pelo que se torna necessa´ria uma harmonizaça˜o real e global da pesca no Mediterrâneo. A harmonizaça˜o so´ sera´ possı´vel quando se eliminarem gradualmente todas as derrogaço˜es dispostas no Regulamento (CE) 3. 9. No processo de adaptaça˜o a uma pesca sustenta´- vel no Mediterrâneo, havera´ que dar prioridade à pesca artesanal sobre a industrial. Os interesses dos paı´ses costeiros devem ter prioridade sobre os dos estranhos ao mar Mediterrâneo. Bruxelas, 25 de Fevereiro de 1998. O Presidente do Comité Econo´ mico e Social Tom JENKINS C 129/34 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 27. 4. 98 ANEXO I ao parecer do Comité Econo´ mico e Social De um modo geral, as caracterı´sticas da frota pesqueira comunita´ria podem ser definidas da seguinte maneira: — grande nu´mero de unidades (cerca de 47 000), caracterizadas pelas suas dimenso˜ es reduzidas e pela inframotorizaça˜o, — tanto as embarcaço˜es como material embarcado para a faina da pesca, ou para a conservaça˜o e acondicionamento das capturas, sa˜o antiquados, — a higiene e a segurança a bordo sa˜o escassas. Analisados os modelos socioecono´micos de exploraça˜o dos recursos pesqueiros, a situaça˜o nos quatro Estados-Membros interessados pode ser resumida do seguinte modo: — A estrutura de exploraça˜o da pesca costeira artesanal, constituı´da por unidades sem ponte, com um comprimento inferior a 9 metros entre perpendiculares e, geralmente, sem motor, é de tipo familiar e proporciona um grande nu´mero de postos de trabalho, embora estes sejam mal remunerados. Além disso, devido às estruturas sociais tradicionais, este sector revela uma certa rigidez, por um lado, face às obrigaço˜es exo´genas (legislaça˜o, controlo), e por outro, face aos progressos técnicos, a que se devem juntar as suas estruturas socioecono´micas, que favorecem o individualismo. — A frota pesqueira média artesanal é constituı´da por unidades com um comprimento, entre perpendiculares, superior a 9 metros e inferior a 18 metros, antiquadas e obsoletas, de um modo geral. As suas actividades prestam-se a um controlo mais fa´cil, ja´ que o seu nu´mero é menos elevado que o das anteriores e, pelas suas caracterı´sticas, vêem-se obrigadas a descarregar nos portos. Sera´ de assinalar que algumas actividades deste sector da frota mediterrânea se encontram sujeitas a regulamentaço˜es rigorosas, como, por exemplo, a proibiça˜o de faina, ou, inclusive, a proibiça˜o de construça˜o de novos barcos, quando se pretende controlar o acesso aos recursos (autorizaço˜es prévias de construça˜o, autorizaça˜o de arranque, licenças, etc. ). — A pesca no alto mar é praticada por unidades relativamente modernas e produtivas que pescam em zonas situadas, de um modo geral, fora das a´guas territoriais. Neste contexto, deve-se salientar a existência de uma frota especializada na pesca do atum e de outras grandes espécies migrato´rias, que compete, directamente, com as frotas de Estados na˜o costeiros. Fonte: Doc. COM(90) 1136 final — Anexo I, pp. 13 e 14. 27. 4. 98 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 129/35 ANEXO II ao parecer do Comité Econo´ mico e Social Derrogaço˜es incluı´das no Regulamento (CE) n6 1626/94 Ita´lia Ita´lia Ita´lia Ita´lia Paı´s Pescarias Derrogaço˜es aceites jovens Arrasto de peixe-rei) para alimentaça˜o 40 mm (art. 64, anexo III) humana (Alto Adria´tico) (caboz, Derrogaço˜ es à malhagem de Arrasto de jovens espa´ridas) para aquicultura 40 mm (art. 64, anexo III) (Alto Adria´tico) (tainha, Derrogaço˜ es à malhagem de Prazos e condiço˜es 31. 12. 1998 Autorizado 2 meses/ano 21. 12. 1998 Jovens destinados à alimen- Derrogaço˜ es à malhagem de taça˜o e à aquicultura (mar 14 mm das redes envolventes Tirreno) (art. 64, anexo III) 31. 12. 1998 Pesca de peixe-rei com redes Aquém do limite das 3 milhas de arrasto pelo fundo e envol- marı´timas da costa ou da iso´ - ventes-arrastantes na banda bata de 50 metros litoral 31. 12. 1998 Ita´lia Dragagem de conchas Dragagem aquém do limite das Permanente desde 3 milhas marı´timas da costa ou da iso´ bata de 50 metros que as conchas constituam >90 % do peso total da captura França Arrasto de fundo (bancos de Derrogaço˜ es à malhagem de posido´ nea) 40 mm (art. 64, anexo III) 31. 12. 1998 França Redes envolventes-arrastantes Tolerado mı´nima) a partir de terra (xa´vegas) (com malhagem 1. 1. 2002 Grécia Redes envolventes-arrastantes Tolerado mı´nima) a partir de terra (xa´vegas) (com malhagem 1. 1. 2002 Grécia Redes envolventes-arrastantes Dragagem aquém do limite das 3 milhas marı´timas da costa e redes de arrasto ou da iso´ bata de 50 metros 31. 12. 1998 Observaço˜ es concedidas Derrogaço˜es em 1. 1. 1994 para malhagens confor- mes às legislaço˜es nacionais. Possi- bilidade de prorrogaça˜o apo´s 1998, caso cientificamente justificado. concedidas Derrogaço˜es em 1. 1. 1994 para malhagens confor- mes às legislaço˜es nacionais. Possi- bilidade de prorrogaça˜o apo´s 1998, caso cientificamente justificado. concedidas Derrogaço˜es em 1. 1. 1994 para malhagens confor- mes às legislaço˜es nacionais. Possi- bilidade de prorrogaça˜o apo´s 1998, caso cientificamente justificado. concedidas Derrogaço˜es em 1. 1. 1994 para malhagens confor- mes às legislaço˜es nacionais. Possi- bilidade de prorrogaça˜o apo´s 1998, caso cientificamente justificado. concedidas Derrogaço˜es em 1. 1. 1994 para malhagens confor- mes às legislaço˜es nacionais. Possi- bilidade de prorrogaça˜o apo´s 1998, caso cientificamente justificado. Possibilidade de prorrogaça˜o apo´s 2002, caso cientificamente justifi- cado. Possibilidade de prorrogaça˜o apo´s 2002, caso cientificamente justifi- cado. concedidas em Derrogaço˜es 1. 1. 1994 para malhagens confor- mes às legislaço˜es nacionais. Possi- bilidade de prorrogaça˜o apo´s 1998, caso cientificamente justificado. Fonte: Quadro transmitido pela Comissa˜o ao grupo de trabalho «Mediterrâneo» do Comité Consultivo da Pesca, em 1 de Março de 1995 (ponto 2. 2 da ordem do dia)


title: KEY FIGURES. Bulletin of economic trends in Europe and summaries 3/98.

eurovoc_concepts:
economic indicator
economic statistics


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het "Groenboek over het Gemeenschapsoctrooi en het octrooistelsel in Europa - Bevordering van innovatie door middel van octrooien"

eurovoc_concepts:
European patent
innovation
patent
research and development
technological change

text: C 129/8 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 98 Advies van het Economisch en Sociaal Comité over het „Groenboek over het Gemeenschaps- octrooi en het octrooistelsel in Europa — Bevordering van innovatie door middel van octrooien” (98/C 129/03) De Commissie heeft op 25 juni 1997 besloten, overeenkomstig de bepalingen van artikel 198 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen over het voornoemde Groenboek. De Afdeling voor industrie, handel, ambacht en diensten die met de voorbereiding van de desbetreffende werkzaamheden was belast, heeft haar advies op 6 februari 1998 goedgekeurd. Rapporteur was de heer Bernabei. Het Economisch en Sociaal Comité heeft tijdens zijn 352e Zitting (vergadering van 25 februari 1998) het volgende advies uitgebracht, dat met 128 stemmen vo´o´r en één stem tegen, bij één onthouding, is goedgekeurd. 1. Het Comité, overwegende: dat octrooien essentie¨le instrumenten zijn ter 1. 1. bevordering van de investeringen in onderzoek en technologie en dat een samenhangend en doeltreffend Europees rechtskader voor octrooien voor het concur- rentievermogen van het Europese bedrijfsleven dus van wezenlijk belang is; 1. 2. dat voor een volledig geı¨ntegreerde Europese markt van innovatieproducten een systeem nodig is dat een uniforme bescherming van de industrie¨le eigendom biedt in de vorm van een Gemeenschapsoctrooi dat met name toegankelijk is voor innoverende kleine en middelgrote „high-tech”-bedrijven en „pioniers” (cf. het advies van het Comité over „De gevolgen voor het MKB van de gestage algemene vermindering van voor O&O-activiteiten uitgetrokken middelen in de Unie”; CES 986/97 van 1 oktober 1997); 1. 3. dat het Gemeenschapsoctrooisysteem dat gere- geld is in het — overigens nooit operationeel geworden — Gemeenschapsoctrooiverdrag van Luxemburg/GOV van 1975 en het Akkoord betreffende Gemeenschapsoc- trooien/AGO van 1989 niet langer geschikt lijkt om die uniforme bescherming te bieden; 1. 4. dat het probleem van het Gemeenschapsoctrooi dringend moet worden aangepakt en aan dit vraagstuk — vanwege de economische impact ervan, alsook de gevolgen voor het Europese concurrentievermogen en de ontwikkeling van technologie en industrie — de hoogste prioriteit moet worden gegeven; 1. 5. dat het dus hoog tijd is om zich opnieuw te beraden op het octrooistelsel en de noodzaak om aan dit stelsel een basis te geven waardoor de daadwerkelijke inwerkingtreding daarvan tot de mogelijkheden gaat behoren, en wel vo´ o´r de verdere uitbreiding van de EU, doet ter attentie van de Raad, de Commissie en het Europees Parlement de volgende aanbevelingen: 1. 6. Het Gemeenschapsoctrooi moet worden inge- voerd door middel van een krachtens artikel 235 van het Verdrag goed te keuren communautaire verordening. 1. 7. Het Gemeenschapsoctrooi moet een uniform karakter hebben, d. w. z. rechtsgevolgen hebben voor de gehele Gemeenschap, waarbij moet worden aangetekend dat een Gemeenschapsoctrooi „à la carte” of van „variabele geometrie” haaks staat op de vereisten van de interne markt en dus onaanvaardbaar is. 1. 8. Naast het Gemeenschapsoctrooisysteem moeten de nationale octrooisystemen en het Europese octrooi blijven bestaan. Aanvragers van een Gemeenschapsoc- trooi moeten — in het stadium vo´o´ r de verlening van het octrooi — in de gelegenheid worden gesteld om hun aanvragen in een aanvraag voor een Europees octrooi om te zetten. 1. 9. Het Gemeenschapsoctrooi moet betaalbaar zijn, met dien verstande dat de daarmee gemoeide kosten vergelijkbaar moeten zijn met de kosten van een voor een beperkt aantal landen aangevraagd Europees octrooi. Daartoe moeten met name de aanvangskosten laag zijn. 1. 10. Om de kosten in de hand te houden, dient een oplossing te worden gevonden voor het probleem van de vertalingen, met als uitgangspunt de door het EOB in overweging genomen „package solution”, die als volgt zou moeten worden aangepast: 1. 10. 1. De octrooiaanvraag kan in om het even welke taal van de EU worden ingediend, maar de aanvrager is verplicht om die versie in één van de procedure-talen (Engels, Frans of Duits) te laten vertalen. 1. 10. 2. Het EOB heeft tot taak om, tegelijk met de openbaarmaking van de aanvraag, een nauwgezette technische samenvatting van die aanvraag te maken en om die samenvatting in de twee andere officie¨le talen te laten vertalen en vervolgens in de drie bovengenoemde talen via Internet te publiceren. Bovendien moet het EOB die teksten onverwijld doen toekomen aan de Commissiediensten die bevoegd zijn voor de benutting en verspreiding van onderzoeksresultaten (D-G XIII). Die laatste zien erop toe dat deze teksten vervolgens in alle overige EU-talen worden vertaald en via Cordis worden gepubliceerd. De kosten van die vertalingen komen voor rekening van de EU en worden opgevat als kosten van de benutting en verspreiding van de onderzoeksresultaten. Overigens zal de Commissie in de toekomst, bij de verdere uitbreiding van de EU, de 27. 4. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 129/9 kosten van het gekozen taalsysteem in het algemeen moeten evalueren. waarover het Comité al meerdere adviezen (1) heeft uitgebracht. 1. 10. 3. Op het tijdstip waarop het octrooi wordt verleend, zou de aanvrager ervoor moeten zorgen dat de conclusies daarvan, op eigen kosten, worden vertaald. 1. 10. 4. Octrooihouders die een geding willen aan- spannen, zouden ervoor moeten zorgen dat het hele octrooi, o´o´k op hun kosten, wordt vertaald. 1. 11. Het rechtsstelsel zou moeten zijn gebaseerd op een beperkt aantal nationale rechtbanken van eerste aanleg die uitspraken kunnen doen in inbreukacties en reconventionele rechtsvorderingen (of: eisen in recon- ventie), maar die slechts in beperkte mate bevoegd zijn om te verklaren dat een Gemeenschapsoctrooi t. a. v. een bepaalde vorm van (vermeende) nabootsing niet tegen een daarvan verdacht bedrijf kan worden gebruikt (slechts een „inter pares” bevoegdheid). Een mogelijk alternatief is dat ook de nationale rechters — die bevoegd zijn om zich over inbreukacties uit te spreken — een Gemeenschapsoctrooi nietig mogen verklaren (als daartegen een eis in reconventie is ingediend), maar dan wel met de precisering dat die uitspraak opgeschort blijft totdat deze in beroep is bevestigd. 1. 11. 1. De bevoegdheid om een Gemeenschapsoc- trooi „erga omnes” nietig te verklaren zou ook in eerste aanleg aan de „nietigheidsafdeling” van het EOB of liever aan een nieuw op te richten gerechtshof moeten worden voorbehouden. 1. 11. 2. Een gespecialiseerde kamer van het Gerecht van eerste aanleg van de EG zou in dit verband moeten fungeren als hof van tweede aanleg. 1. 12. Voor het MKB, universiteiten en non profit- onderzoekscentra zouden speciale, gunstige voorwaar- den voor de te betalen taksen moeten worden uitgewerkt. Daarnaast zou er voor het MKB een daadkrachtig beleid moeten worden gevoerd, en zouden bij hun representatieve organisaties diensten moeten worden gecree¨erd die de ondernemingen over octrooien ad- viseren. 1. 13. Er dient te worden nagedacht over mogelijkhe- den om de regelingen betreffende het recht van voorge- bruik te harmoniseren. 1. 14. Artikel 52, lid 2 c) van het Europees Octrooiver- drag moet worden gewijzigd, zodat computerprogram- ma’s octrooieerbaar worden. 2. Inleiding — Samenvatting van het Groenboek van de Commissie 2. 1. Het Groenboek over het Gemeenschapsoctrooi en het octrooistelsel in Europa maakt deel uit van de initiatieven ter bevordering van innovatie in Europa, 2. 2. De Commissie onderkent het belang van octroo- ien voor de bescherming van innovaties en wijst tegelij- kertijd op de complexiteit en de nadelen van een stelsel als dat wat momenteel van kracht is in Europa, waarin naast „nationale octrooien” „Europese octrooien” kun- nen worden verleend (d. w. z. octrooien die volgens een voor alle landen gelijk systeem worden verleend, maar die vervolgens in een „bundel” nationale octrooien worden omgezet) en er bovendien — maar alléén op papier — ook nog een „Gemeenschapsoctrooi” bestaat (d. w. z. een octrooi waarvoor de aanvragen niet alleen centraal zouden worden ingediend en onderzocht, zoals in het geval van het Europese octrooi, maar dat boven- dien uniforme innovatie-bescherming biedt op het gehele grondgebied van de EU). 2. 3. Het Groenboek bestaat uit vijf delen: een inlei- ding, waarin de Commissie zich in algemene bewoordin- gen over het verband tussen innovatie en octrooien uitlaat; een overzicht van de ontstaansgeschiedenis van het Europese en het Gemeenschapsoctrooi, met uitleg van de reden waarom het nu wellicht — mede met het oog op de verdere uitbreiding van de EU — een geschikt moment is voor een nieuw Gemeenschapsinitiatief t. a. v. het Gemeenschapsoctrooi; een analyse van het stelsel van Gemeenschapsoctrooien (voordelen tegenover te hoge kosten en mogelijke andere nadelen); een bespre- king van de wenselijkheid van harmonisatie in EU- verband van een aantal materieelrechtelijke (met name de vraag of computerprogramma’s al dan niet octrooieer- baar zijn) en formeelrechtelijke aspecten; en tenslotte nog een bespreking van het Europese octrooisysteem en de mogelijke kritiek daarop, met name vanwege de kosten. De Commissie staat om te beginnen stil bij de 2. 4. voordelen en beperkingen van het met het Europees Octrooiverdrag van München van 1973 (EOV) ingevoer- de Europese octrooisysteem. Dat systeem was zonder twijfel een grote stap vooruit in de octrooibescherming in Europa, omdat daarmee voor octrooiaanvragen en het onderzoek daarvan een gecentraliseerde procedure bij het Europees octrooibu- reau in München in het leven is geroepen. Op die manier kan voor uitvindingen in één of meer bij het EOV aangesloten landen bescherming worden verkregen door één enkele aanvraag volgens één enkele procedure in te dienen. (1) Advies van het ESC (CES 700/96) over het Groenboek inzake innovatie, paragraaf 1. 5: PB C 212 van 22. 7. 1996; Advies van het ESC (CES 987/97) over het „Werkdocument van de Commissie ‘Naar het vijfde kaderprogramma: wetenschappelijke en technologische doelstellingen‘” van 1 oktober 1997: PB C 355 van 21. 11. 1997; Advies van het ESC (CES 986/97) over „De gevolgen voor het MKB van de gestage algemene vermindering van voor O&O-activiteiten uitgetrokken middelen in de Unie” van 2 oktober 1997: PB C 355 van 21. 11. 1997. C 129/10 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 98 Overigens betekent het aldus opgezette systeem dat het door het Europees Octrooibureau (EOB) verleende octrooi met een „bundel” van nationale octrooien overeenkomt en moet voor ieder van die octrooien een vertaling worden gemaakt in de ta(a)l(en) van het betrokken land/de betrokken landen, waardoor het toepassingsgebied van de bescherming logischerwijze dus ook tot dat land of tot die landen is beperkt; verder kan een geding i. v. m. die octrooien alleen bij de nationale rechter aanhangig worden gemaakt. 2. 5. Vergeleken met dat Europese octrooi zou het „Gemeenschapsoctrooi” heel andere kenmerken hebben. De aanvrager van een Gemeenschapsoctrooi (ingesteld met het Gemeenschapsoctrooiverdrag van Luxemburg/ GOV van 1975 en het eveneens in Luxemburg onderte- kende Akkoord betreffende Gemeenschapsoctrooien/ AGO van 1989) zou door het volgen van een gecentra- liseerde procedure een uniforme bescherming op het gehele grondgebied van de EU kunnen verkrijgen en, althans tot op zekere hoogte, een beroep kunnen doen op centrale jurisdictionele organen die bevoegd zijn om deze octrooien te interpreteren en zich over de geldigheid daarvan uit te spreken. 2. 6. De Commissie geeft (althans impliciet) toe dat het eerste en grootste struikelblok voor het op gang komen van het Gemeenschapsoctrooisysteem (waarvoor het Akkoord van 1989 nog niet is geratificeerd) de zeer hoge kosten van de in dat systeem vereiste vertalingen zijn. Voor dat probleem geeft de Commissie een heel scala van oplossingen. Een ander groot struikelblok dat de aantrekkings- 2. 7. kracht van het Gemeenschapsoctrooisysteem vermin- dert, is volgens de Commissie de jurisdictionele regeling die ervoor is getroffen. Met name vormt het een probleem dat een Gemeenschapsoctrooi niet alleen door een centrale gerechtelijke instantie, nl. het EOB, maar ook door een nationale rechter nietig kan worden verklaard (met rechtsgevolgen op het gehele grondgebied van de EU), en wel bij de behandeling van een eis in reconventie die wordt ingediend door een bedrijf dat van namaak wordt beschuldigd en dat wegens inbreuk voor de nationale rechter is gedaagd. Ook voor deze moeilijkheid draagt de Commissie enkele mogelijke oplossingen aan. 2. 8. Verder wordt in het Groenboek ook nog ingegaan op het probleem van de hoogte van de voor het Gemeenschapsoctrooi te betalen instandhoudingstaksen en de mogelijkheid om van het Gemeenschapsoctrooisys- teem op het Europese octrooisysteem over te stappen (of andersom). I. v. m. een mogelijke „Aanvullende harmonisatie 2. 9. op Gemeenschapsniveau” (Groenboek, hoofdstuk 4) wordt in de eerste plaats de vraag gesteld of het wenselijk zou zijn om verandering te brengen in de met het EOV [artikel 52, lid 2 c)] ingevoerde regeling die inhoudt dat computerprogramma’s als zodanig niet octrooieerbaar zijn. Andere behandelde vraagstukken zijn de mogelijke harmonisaties op het gebied van uitvindingen van werknemers, vormvoorschriften, erkenning van be- roepsbekwaamheid en optreden van gemachtigden. 2. 10. Ten slotte bespreekt de Commissie een aantal mogelijke verbeteringen die (los van het Gemeenschaps- octrooi) in het huidige Europese octrooisysteem zouden kunnen worden aangebracht (Groenboek, hoofdstuk 5), met name op het gebied van taksen en de kosten van vertalingen. 3. Innovaties en octrooien: een vergelijkende studie van Europa, Amerika en Japan 3. 1. Een vergelijkende studie van de octrooisystemen in Europa (EU) en die van de grootste concurrenten, Amerika en Japan, doet de achterstand van Europa duidelijk uitkomen. 3. 2. Terwijl Amerikaanse en Japanse bedrijven kun- nen rekenen op een octrooisysteem dat op het hele grondgebied van de respectieve territoria dezelfde unifor- me („unitaire”) bescherming voor technologische inno- vaties biedt en niet te duur is, moeten de Europese bedrijven genoegen nemen met een versnipperde bescher- ming waar hogere kosten aan verbonden zijn. Zo moet een Europees bedrijf dat met een 3. 3. Europees octrooi een innovatie op het grondgebied van acht lid-staten (dus een markt die grosso modo vergelijkbaar is met die van de VS) wil beschermen, ongeveer 36 000 DM neertellen, tegen 3 000 DM in de VS en 2 200 DM in Japan (1). 3. 4. De vergelijking valt voor Europa zelfs nog ongunstiger uit als wordt gekeken naar de kosten voor het verwerven én de instandhouding van resp. een Europees octrooi (dat, zoals hierboven aangegeven, in acht lid-staten bescherming biedt) en een Amerikaans octrooi (2). 3. 5. Daar komt nog bij dat aan het MKB in Europa geen reductie wordt toegekend, terwijl de kosten („fees”) van het Amerikaanse MKB tot de helft worden terugge- bracht [Sectie 41 (h)(l) van de Amerikaanse „Patent Act” (1)]. De aldus geschetste situatie vormt in ieder geval een gedeeltelijke verklaring voor het verschijnsel dat naar schatting ongeveer tweederde van de circa 170 000 Europese innoverende kleine en middelgrote bedrijven geen octrooi aanvraagt (3) [cf. advies van het Comité, doc. CES 986/97 (4)] en dat dit aantal sterk zou (1) J. Straus, „De huidige situatie van het octrooisysteem in de Europese Unie”; EC 1997. (2) Die kosten bedragen voor een Europees octrooi 120 000 US$ en voor een Amerikaans octrooi niet meer dan 13 000 US$; J. Straus, „De huidige situatie van het octrooisysteem in de Europese Unie”; EC 1997. (3) Groenboek van de Commissie over innovatie, 1995. (4) Advies van het ESC (CES 700/96) over het Groenboek inzake innovatie, paragraaf 1. 5: PB C 212 van 22. 7. 1996; Advies van het ESC (CES 987/97) over het „Werkdocument van de Commissie ‘Naar het vijfde kaderprogramma: wetenschappelijke en technologische doelstellingen‘” van 1 oktober 1997: PB C 355 van 21. 11. 1997; Advies van het ESC (CES 986/97) over „De gevolgen voor het MKB van de gestage algemene vermindering van voor O&O-activiteiten uitgetrokken middelen in de Unie” van 2 oktober 1997: PB C 355 van 21. 11. 1997. 27. 4. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 129/11 toenemen als er een nieuwe aanpak wordt gevolgd „waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen kleine, technologie-intensieve bedrijven, ‘pioniers‘ die hun ca- paciteit voor toegepast onderzoek nog onvoldoende gebruiken, en bedrijven — verreweg de meeste — die de eindproducten van O&TO-activiteiten afnemen”. 4. Fundamentele vraagstukken die in het Groenboek onder de aandacht worden gebracht In het Groenboek komt een aantal problemen aan de orde, waarvan de voornaamste hieronder worden genoemd. In hoofdstuk 5 e. v. van dit advies zal worden getracht voor deze en andere problemen oplossingen aan te dragen. a) Is een Gemeenschapsoctrooisysteem wel echt nodig? b) Hoe kan het probleem van de talen en vertalingen worden opgelost? c) Is een Gemeenschapsoctrooi van „variabele geome- trie” (of: „ à la carte”) een ree¨le mogelijkheid? d) Is het noodzakelijk om van het Gemeenschapsoctrooi op een Europees octrooi (en andersom) te kunnen overstappen? e) f) Is het denkbaar en wenselijk dat de nationale rechters de bevoegdheid om een Gemeenschapsoctrooi nietig te verklaren, wordt ontnomen? Is het noodzakelijk dat de „uitvoerende instantie van het Gemeenschapsoctrooisysteem” zichzelf volledig „autofinanciert” met behulp van de taksen op het octrooi? 5. Algemene opmerkingen Om oplossingen en antwoorden te vinden voor de in het Groenboek aan de orde gestelde problemen en fundamentele vragen, moet volgens het Comité van de volgende algemene criteria worden uitgegaan: 5. 1. Octrooien en interne markt Het Comité heeft er in het verleden al de nadruk op gelegd dat het octrooirecht in de EU moet worden geharmoniseerd om de interne markt te versterken (1). Voor een volledige verwezenlijking van de interne markt is ook de harmonisatie van bepaalde wezenlijke onderdelen van het nationale octrooirecht echter nog ontoereikend: daarvoor is een uniforme octrooibescher- mingstitel nodig, nl. het Gemeenschapsoctrooi. (1) Advies van het ESC (doc. CES 878/96) over het „Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende wettelijke bescherming van biotechnologische uitvindingen” (zie Conclusie nr. 5): PB C 295 van 7. 10. 1996. 5. 2. Een volledig en samenhangend systeem Het Gemeenschapsoctrooi zou dan een van de drie pijlers worden waarop de communautaire bescherming van de intellectuele eigendom steunt, te weten: — het Gemeenschapsoctrooi; — het Gemeenschapsmerk (dat al is gecree¨erd en in de praktijk wordt toegepast) (2); — het — momenteel in voorbereiding zijnde — Ge- meenschapsmodel (design) (3). Het verdient aanbeveling om aan deze drie pijlers nog een vierde toe te voegen, nl. die van het door een eenvoudige harmonisatie van de nationale wetgevingen te verwezenlijken gebruiksmodel (4). 5. 3. Gemeenschapsoctrooi en concurrentievermogen van het bedrijfsleven van de EU 5. 3. 1. Het opzetten van een Europees octrooistelsel waaronder ook het Gemeenschapsoctrooi valt, is van cruciaal belang om onderzoeksresultaten en nieuwe kennis op technisch-wetenschappelijk gebied in in- dustrie¨le en handelssuccessen te kunnen omzetten. Op die manier kan een einde worden gemaakt aan de „Europese innovatie-paradox” en kunnen particuliere investeringen in O&TO (die momenteel in de EU vèr achterblijven bij die van de VS en Japan) worden gestimuleerd. 5. 3. 2. Overigens moet de regelgeving voor het Ge- meenschapsoctrooi worden bezien tegen de achtergrond van artikel 130, eerste alinea, vierde gedachtestreep van het Verdrag. Daarin is bepaald dat de activiteiten van de Gemeenschap en van de lid-staten t. a. v. het concurrentievermogen van het EU-bedrijfsleven ten doel moeten hebben om „een betere benutting van het industrieel potentieel van het beleid inzake innovatie, onderzoek en technologische ontwikkeling te stimu- leren” (5). 5. 4. Gemeenschapsoctrooi en toezicht op innovatie Dat octrooien een belangrijke indicator zijn van het vermogen om met succes O&O-activiteiten uit te voeren, wordt algemeen erkend (6). Daarom zal het gebruik door EU-bedrijven van het octrooisysteem — als dat eenmaal operationeel is en (2) Verordening nr. 40/94/EG van de Raad van 20 december 1993. (3) Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en van de Raad betreffende Gemeenschapsmodellen (COM(93) 342 def. ): PB C 29 van 31. 1. 1994. (4) Advies van het ESC (CES 408/96), van 27 maart 1996 over het „Groenboek — gebruiksmodellen van de interne markt: PB C 174 van 17. 6. 1996. (5) Advies van het ESC (CES 700/96) over het „Groenboek inzake innovatie”, paragraaf 1. 5: PB C 212 van 22. 7. 1996. (6) Zie „O&O, octrooien en productiviteit”, Z. Griliches e. a. , Chicago, 1984. C 129/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 98 efficie¨nt en tegen lage kosten werkt — ook gelden als een indicatie voor de productiviteit van een bedrijf op het gebied van innovatie en significante O&O-resultaten. Naast de nationale octrooisystemen en het Europese octrooi is dus ook het Gemeenschapsoctrooi noodzake- lijk. 5. 5. De noodzaak van concurrentie¨le kosten Uit de hierboven verschafte informatie blijkt duidelijk dat de ondernemingen van de EU, en vooral het MKB, zich wat de kosten voor innovatiebescherming op de „thuismarkt” betreft, in vergelijking met de grootste concurrenten, nl. de VS en Japan, in een nadelige positie bevinden (1). Kostenbeteugeling is dan ook één van de essentie¨le vereisten waaraan het Gemeenschapsoctrooi zal moeten voldoen. 5. 6. Noodzaak om binnen afzienbare tijd voorstellen uit te werken Afgezien van de in de paragraaf 5. 1 en 5. 3. 1 aangevoerde economische beweegredenen en overwegingen i. v. m. het concurrentievermogen, wijst het Comité erop hoe belangrijk het is dat binnen afzienbare tijd, en in ieder geval vo´o´r het voorjaar van 1999, een voorstel voor een verordening inzake een Gemeenschapsoctrooi wordt uitgewerkt, ten einde de EU de beschikking te geven over dit voor de concurrentie nuttige instrument vo´o´rdat tot verdere wenselijke uitbreidingen wordt overgegaan. 6. Bijzondere opmerkingen Mede in het licht van deze criteria formuleert het Comité m. b. t. de in het Groenboek en de hierboven genoemde fundamentele vraagstukken de volgende opmerkingen: 6. 1. Noodzaak van het Gemeenschapsoctrooi Al bestaat in sommige kringen de overtuiging dat het huidige systeem (dat is gebaseerd op nationale octrooien enerzijds en het gecentraliseerde systeem voor aanvraag en verlening van Europese octrooien anderzijds) tot dusver redelijk goed heeft gewerkt, toch lijken de vereisten van de interne markt daarnaast ook een Gemeenschapsoctrooi onontbeerlijk te maken. Ook bij vergelijking met de grootste concurrenten (de VS en Japan, zie ook paragraaf 3. 4) valt het op hoe eigenaardig het is dat een „Europees bestel” dat bezig is zichzelf van een gemeenschappelijke munt te voorzien, nog niet de beschikking heeft over een uniform systeem voor de bescherming van uitvindingen. Daarbij kan ook het alle verwachtingen overtreffende succes van het Gemeenschapsmerk in aanmerking wor- den genomen. Zonder uit het oog te verliezen dat merken en octrooien zeer uiteenlopende kenmerken vertonen, zou daaruit kunnen worden afgeleid dat het bedrijfsleven niet zou aarzelen om gebruik te maken van een voor de hele EU geldende beschermingstitel. (1) Zie hoofdstuk 3. Dat Gemeenschapsoctrooi zou (wéér) in het leven moeten worden geroepen door de goedkeuring van een verordening volgens de procedure van artikel 235 van het EG-Verdrag. Het is voor het MKB, en met name voor bedrijven die alleen op de binnenlandse markt opereren, van belang dat de nationale octrooibureaus niet verdwijnen. Deze spelen een belangrijke rol bij het verspreiden van technologie en zijn nodig om de octrooiverlenings- bevoegdheid in eigen land te houden. 6. 2. Het probleem van de talen Bij de behandeling van dit cruciale, en wellicht grootste, probleem bij de invoering van het Gemeenschapsoctrooi dient met de volgende overwegingen rekening te worden gehouden: 6. 2. 1. De wens van de lid-staten om a priori aan hun nationale talen vast te houden, is alleszins legitiem. Alleen moet daarbij wel het tweeledige karakter van het octrooi in aanmerking worden genomen: enerzijds is het octrooi een middel om informatie over de stand van de techniek te verschaffen, maar anderzijds is het ook een technisch-juridisch instrument voor de bescherming van uitvindingen. Uitgangspunt kan zijn dat het Gemeenschaps- 6. 2. 2. octrooi als juridisch instrument beslist volledig in de nationale taal moet zijn opgesteld, maar dat andere oplossingen denkbaar zijn voor het octrooi als informa- tie-verschaffer over de stand van de techniek. 6. 2. 3. Volgens betrouwbare gegevens wordt slechts een gering deel (1 à 3 %) van de vertalingen van de door het EOB verleende octrooien daadwerkelijk geraad- pleegd (2). 6. 2. 4. Het probleem van de vertalingen in de nationale talen heeft ook een politieke dimensie, waardoor politie- ke besluiten dienaangaande gerechtvaardigd zijn. Van alle in het Groenboek aangedragen oplos- 6. 2. 5. singen moet volgens het Comité dieper worden ingegaan op de door het EOB voorgestelde en in het Groenboek door de Commissie genoemde mogelijkheid van een zgn. „package solution”. Deze zou als volgt kunnen worden aangepast: 6. 2. 5. 1. Naar het voorbeeld van de voor Europese octrooien geldende regeling (3) zouden aanvragen voor Gemeenschapsoctrooien moeten worden ingediend in één van de voor de procedure te gebruiken drie officie¨le talen (Engels, Frans of Duits) o`f desgewenst (ook net als bij Europese octrooien) in de taal van de EU-lid-staat waar de hoofdvestiging van de aanvrager zich bevindt, mét dan wel de verplichting om binnen de door de (2) Gegevens die door de heer Kober, voorzitter van het EOB in 1996, tijdens de jaarlijkse „Epidos-conferentie” zijn bekendgemaakt en in de notulen van die conferentie zijn opgenomen. (3) EOV, artikel 14. 27. 4. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 129/13 verordening (1) gestelde termijn voor een vertaling in één van de drie hierbovengenoemde officie¨le talen te zorgen. 6. 2. 5. 2. Het EOB zou in de taal van de procedure een nauwgezette samenvatting (enhanced abstract) van de octrooiaanvraag moeten opstellen die de vorm moet krijgen van een tekst waarin een effectieve en duidelijke technische samenvatting van de uitvinding wordt gege- ven. Die samenvatting zou tegelijk met de openbaar- making van de aanvraag moeten worden uitgegeven. Het EOB zou die samenvatting vervolgens ook in de twee andere officie¨le talen moeten laten vertalen en de tekst in de drie bovengenoemde talen via Internet moeten publiceren. Bovendien zou het EOB die teksten onverwijld moeten doen toekomen aan de Commissie- diensten die bevoegd zijn voor de benutting en versprei- ding van onderzoeksresultaten (D-G XIII). Die laatste zien erop toe dat deze teksten vervolgens in alle overige EU-talen worden vertaald en via CORDIS worden gepubliceerd. Op die manier wordt die database daad- werkelijk een instrument voor een snelle verspreiding van technologische vooruitgang. 6. 2. 5. 3. Omdat de vertaling van de samenvatting in de nationale talen van groot belang is voor de versprei- ding van technisch-wetenschappelijke kennis, zouden de kosten daarvan niet voor rekening van de aanvrager van het octrooi moeten komen, maar door de EU moeten worden gedragen als kosten van de benutting en versprei- ding van onderzoeksresultaten. 6. 2. 5. 4. Op het tijdstip waarop het Gemeenschapsoc- trooi wordt verleend, zouden alleen de conclusies van het octrooi in de nationale talen van de lid-staten moeten worden vertaald. Voor die vertalingen zou wel door de octrooiaanvrager moeten worden gezorgd en deze zouden ook door hem moeten worden betaald. Voordat een octrooihouder een geding aan- 6. 2. 5. 5. spant om de aan het octrooi verbonden rechten af te dwingen, zou het hele octrooischrift in de taal van het betrokken land moeten worden vertaald. Ook die vertaling zou op laste en voor rekening van de octrooi- houder moeten worden gemaakt. 6. 2. 6. Voordeel van de oplossing waarbij het EOB met de vertaling van de nauwgezette samenvatting van de octrooiaanvraag wordt belast, zou zijn dat daarbij gelijkluidende criteria worden gehanteerd. Een andere mogelijkheid is evenwel dat het EOB de vertaling van die samenvatting in de nationale talen — onder zijn verantwoordelijkheid — toevertrouwt aan de nationale bureaus, als deze daartoe bereid en in staat zijn. In dat geval zouden de nationale bureaus die vertalingen naar de in paragraaf 6. 2. 5. 2 genoemde Commissiediensten moeten sturen, die vervolgens voor de verspreiding daarvan moeten zorgen. 6. 2. 7. In het vooruitzicht van de verdere uitbreiding van de EU zou de Commissie in de toekomst nog naar andere oplossingen kunnen zoeken binnen het kader van de meer algemene kwestie van de talenregeling in de Gemeenschap, met name met het oog op de kosten van een dergelijke regeling en de gevolgen daarvan voor het concurrentievermogen van het Europese bedrijfsleven. 6. 3. Een Gemeenschapsoctrooi „à la carte” is onaan- vaardbaar 6. 3. 1. De mogelijkheid van een Gemeenschapsoctrooi „à la carte” lijkt enige bijval te krijgen in bepaalde ondernemers- en beroepskringen waar de nadruk op de noodzaak van een „flexibel” systeem wordt gelegd. 6. 3. 2. De werkelijkheid is dat de oplossing waarbij de octrooiaanvrager in een bepaald stadium van de procedure altijd nog voor een Europees octrooi kan kiezen (zie hieronder paragraaf 6. 4), in tegenspraak lijkt met wezenlijke vereisten van de interne markt en dus met klem van de hand moet worden gewezen. 6. 4. Mogelijkheid om een aanvraag voor een Gemeen- schapsoctrooi in een aanvraag voor een Europees octrooi om te zetten 6. 4. 1. Zoals hierboven al is uiteengezet, gaat het hier om een ander vraagstuk dan dat van een Gemeenschap- soctrooi „à la carte”, ook al kunnen de praktische effecten ervan in sommige opzichten gelijkaardig zijn. 6. 4. 2. In de optiek van een Gemeenschap die zich nog verder gaat uitbreiden, lijkt het redelijk om aanvragers van een Gemeenschapsoctrooi de gelegenheid te geven om hun aanvraag — vo´ o´r de afronding van de aanvraag- procedure — in een aanvraag voor een Europees octrooi om te zetten. Die aanvraag zou dus inhouden dat de aanvrager, als het octrooi wordt verleend, de beschikking krijgt over een „bundel” van nationale octrooien voor de aangewezen landen. 6. 4. 3. Daarentegen acht het Comité de mogelijkheid om een al verleend Gemeenschapsoctrooi in een Euro- pees octrooi (dus: een „bundel” nationale octrooien) om te zetten, om dezelfde redenen als die welke in het geval van een Gemeenschapsoctrooi „à la carte” zijn aangevoerd, onverenigbaar met de vereisten van de interne markt. 6. 4. 4. Ook de mogelijkheid om een aanvraag voor een Europees octrooi in een aanvraag voor een Gemeen- schapsoctrooi om te zetten, lijkt onrealistisch, behalve in het geval van een Europees octrooi dat voor alle lid-staten van de EU geldt. 6. 4. 5. Kortom, er dient te worden ingestemd met de mogelijkheid om een aanvraag voor een Gemeenschaps- octrooi in een aanvraag voor een Europees octrooi om te zetten, op voorwaarde dit het verzoek om omzetting vo´ o´r de verlening van het octrooi wordt ingediend. 6. 5. Juridische vraagstukken Het lijkt een goed idee om het in de Verordening voor het Gemeenschapsmerk t. a. v. namaak en geldigheid van communautaire markten (2) vervatte systeem als uitgangspunt te nemen voor de oplossing van het gevoelige vraagstuk rond de respectieve bevoegdheden van nationale rechters en communautaire instanties. (1) Uitvoeringsbepalingen voor het Europese octrooiverdrag, hoofdstuk 1. (2) Verordening (EG) nr. 40/94, artikel 91 e. v. C 129/14 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27. 4. 98 alle inbreukacties t. a. v. Gemeenschapsoc- Voor het Gemeenschapsoctrooi zou aan een soortgelijk systeem kunnen worden gedacht. Dan moeten wel de nodigeaanpassingenwordendoorgevoerdi. v. m. despeci- fieke kenmerken van het Gemeenschapsoctrooi, maar vooral ook met het feit dat een instantie die bevoegd is om voor het hele EU-grondgebied een dergelijk octrooi effectief nietig te verklaren, over hoge juridische, maar ook technische kwalificaties moet beschikken. In het licht van het voorgaande kan aan de volgende oplossing worden gedacht: 6. 5. 1. Iedere lid-staat wijst voor zijn eigen grondge- bied een beperkt aantal nationale rechtbanken aan (maximaal vijf per lid-staat) (1) die bevoegd zijn om in eerste aanleg een uitspraak te doen over: 6. 5. 1. 1. trooien; 6. 5. 1. 2. gedingen waarbij het erom gaat vast te stellen dat het voorwerp van een Gemeenschapsoctrooi niet is nagemaakt; 6. 5. 1. 3. door van namaak verdachte bedrijven inge- stelde reconventionele rechtsvorderingen (of: eisen in reconventie) in gedingen waar over de geldigheid van een Gemeenschapsoctrooi moet worden beslist. Voor de in paragraaf 6. 5. 1. 3 genoemde situatie wordt hieronder de keuze gegeven tussen twee oplossingen die allebei zijn gebaseerd op de gedachtegang dat een rechter die een vonnis moet vellen over een inbreukactie, zich ook over de geldigheid van het desbetreffende octrooi moet kunnen uitspreken, maar dat de rechtsgevolgen van een dergelijke uitspraak wel aan banden moeten kunnen worden gelegd (om onherstelbare schade als gevolg van een verkeerd besluit te voorkomen). De eerste oplossing houdt in dat de nietigverklaring van een Gemeenschapsoctrooi in een dergelijk geval niet impliceert dat die uitspraak ook overal in de EU („erga omnes”) van kracht Integendeel: een dergelijke uitspraak zou alleen tot gevolg hebben dat t. a. v. het betrokken Gemeenschapsoctrooi geen inbreukactie meer kan worden aangespannen, althans niet met betrekking tot die specifieke uitspraak en de specifieke soort namaak waarvan het bij die uitspraak betrokken bedrijf werd verdacht (het voordeel daarvan zou zijn dat onmiddellijk duidelijkheid wordt geschapen over het al dan niet geldig zijn van een octrooi, maar er kunnen wel tal van conflicten met andere belanghebbenden bij dat octrooi ontstaan omdat de uitspraak van de rechter slechts „inter pares” van kracht is. Het alternatief zou kunnen zijn dat de — conform de in paragraaf 6. 5. 1 voorgestelde oplossing aangewezen — nationale rechters bevoegd zijn om een Gemeenschap- soctrooi „erga omnes” nietig te verklaren (als daartegen een eis in reconventie is ingediend), maar dan wel met de precisering dat die uitspraak opgeschort blijft totdat de nietigverklaring in beroep is bevestigd (tegenover het voordeel van die tweede oplossing, nl. dat een toename is. (1) Tot op zekere hoogte is dat getal (5) willekeurig gekozen, maar een precies aantal is altijd nog beter dan de te vage formulering van de Verordening voor het Gemeenschaps- merk: „een zo klein mogelijk aantal” (artikel 91). Verder is het denkbeeld om in iedere lid-staat slechts één rechtbank van eerste aanleg aan te wijzen, vooral nadelig voor het MKB, dat nog steeds sterke wortels in de regio’s heeft. van het aantal gedingen wordt voorkomen doordat het hier immers om een uitspraak „erga omnes” gaat, staat het nadeel dat de uitspraak van de rechter geen onmiddellijke rechtsgevolgen heeft omdat eerst de be- vestiging daarvan door een beroepsrechter moet worden afgewacht). 6. 5. 2. Bovengenoemde nationale rechters zouden dus niet bevoegd zijn om een Gemeenschapsoctrooi erga omnes nietig te verklaren (tenzij natuurlijk wordt geko- zen voor het in de laatste alinea van paragraaf 6. 5. 1. 3 beschreven alternatief). Die bevoegdheid zou uitsluitend liggen bij 6. 5. 2. 1. een speciale „nietigheidsafdeling” van het EOB of — beter nog — een nieuw op te richten ad hoc-rechtbank die zich daarin zou specialiseren (voor uitspraken in eerste aanleg); een gespecialiseerde Kamer van het Gerecht 6. 5. 2. 2. van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (voor uitspraken in tweede aanleg). 6. 5. 3. Die gespecialiseerde Kamer van het Gerecht van eerste aanleg zou bovendien fungeren als rechtbank in tweede aanleg voor inbreukacties die bij nationale rechters aanhangig zijn gemaakt. 6. 5. 4. Tegen de uitspraken van die gespecialiseerde Kamer van het Gerecht van eerste aanleg zou — enkel voor juridische aspecten — in laatste instantie nog beroep kunnen worden aangetekend bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen. 6. 5. 5. De volgens de werkwijze van paragraaf 6. 5. 1 aangewezen bevoegde nationale rechters zouden in ieder geval altijd de mogelijkheid hebben om — wanneer zulks nodig lijkt — ten gunste van de octrooihouder spoedmaatregelen toe te staan die op het hele EU- grondgebied rechtsgeldigheid hebben. 6. 6. De rol van de nationale octrooibureaus 6. 6. 1. Als dit aldus bepleite systeem in zijn geheel zou worden ingevoerd, dan zouden de nationale octrooibu- reaus daarin de rol blijven spelen die deze ook nu al vervullen bij de verlening van nationale en Europese octrooien. 6. 6. 2. Daarnaast zouden de nationale octrooibureaus er zich daadkrachtig voor moeten inzetten om aan het octrooisysteem en de gegevens betreffende het octrooienbestand, met inbegrip van de Gemeenschaps- octrooien, een zo groot mogelijke bekendheid te geven en de benutting daarvan te bevorderen, en wel met name bij het MKB. Het doel daarvan zou vooral moeten zijn dat de samenwerking wordt bevorderd tussen representatieve organisaties van het MKB, en van de microen ambachtelijke ondernemingen in de lid-staten, beroepsorganisaties, bedrijfsadviseurs en zelfstandige uitvinders. 6. 6. 3. Voor de uitoefening van deze functie zouden de nationale octrooibureaus adequate bijdragen van het EOB moeten ontvangen, eventueel ook in de vorm van een quota van de voor Gemeenschapsoctrooien af te dragen instandhoudingstaksen. 6. 7. Vraagstukken i. v. m. de taksen 6. 7. 1. In een op een communautaire verordening gebaseerd Gemeenschapsoctrooisysteem (2) zou een ver (2) Zie paragraaf 6. 1. 27. 4. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 129/15 deling tussen de lid-staten van een deel van de taksen — precies zoals dat nu wordt voorgesteld in het GOV en het AGO (1) — niet zinvol zijn. 6. 9. Andere mogelijke harmonisaties in EU-verband 6. 9. 1. D e o c t r o o i e e r b a a r h e i d v a n c o m - p u t e r p r o g r a m m a ’ s 6. 7. 2. De door de gebruikers van het Gemeenschap- soctrooisysteem afgedragen taksen zouden daarentegen in beginsel in het bezit moeten blijven van de beheerder van dat systeem, d. w. z. van het EOB als EU-orgaan, mits het EOB zich ertoe verbindt om de nationale octrooibureaus voor de in paragraaf 6. 6 genoemde activiteiten een adequate bijdrage toe te kennen. 6. 7. 3. Om het Gemeenschapsoctrooisysteem aantrek- kelijk te maken, zou er bovendien voor moeten worden gezorgd dat de daarvoor af te dragen instandhoudings- taksen beduidend lager zijn dan die van Europese octrooien voor het gehele grondgebied van de Gemeen- schap. 6. 8. Gunstige voorwaarden voor het MKB 6. 8. 1. Net als in het Amerikaanse systeem zou voor het MKB (volgens de definitie die daarvoor in de Aanbeveling van de Commissie 96/280 van 3 april 1996 wordt gegeven), evenals voor universiteiten en non profit-onderzoekscentra ook in het Gemeenschapsoc- trooisysteem een speciale regeling voor een adequate verlaging (bijvoorbeeld met 50 %) van de af te dragen taksen moeten worden uitgewerkt. 6. 8. 2. Met betrekking tot het midden- en kleinbedrijf, incl. micro-ondernemingen en de ambachtssector, dient een slagvaardig beleid te worden gevoerd dat erop gericht is hun innovatiemogelijkheden te ondersteunen en te versterken. Hiertoe is het zaak dat de taksen worden verlaagd en dat er in de vertegenwoordigende organisaties (beroepsorganisaties, Kamers van koophan- del, enz. ) adviseurs worden opgeleid die tot taak moeten krijgen de bedrijven rechtstreeks te informeren en hen bij hun innovatie-activiteiten tot aan het octrooi en het op de markt brengen van de innovatie te begeleiden. Deze maatregel zou kunnen worden genomen als onder- deel van het vijfde Kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling. (1) Zie GOV, artikel 20 (financie¨le lasten en inkomsten). Brussel, 25 februari 1998. 6. 9. 1. 1. Het Comité dat Richt- lijn 91/250/EEG (2) in het algemeen een bescherming biedt voor computerprogramma’s in de vorm van het auteursrecht (copyright). stelt vast 6. 9. 1. 2. Verder is het voorstander van een wijziging van artikel 52, lid 2 c), van het EOV waarin momenteel computerprogramma’s van octrooieerbare uitvindingen worden uitgesloten, maar benadrukt het dat aan soft- ware gerelateerde uitvindingen, om octrooieerbaar te zijn, in ieder geval de oplossing voor een technisch probleem moeten bieden. 6. 9. 2. H e t r e c h t v a n v o o r g e b r u i k Ook moet worden overwogen of het recht van voorge- bruik dient te worden geharmoniseerd. 6. 9. 2. 1. Dit betekent dat met behulp van adequate en geharmoniseerde regels zou moeten worden bepaald binnen welke grenzen een derde persoon die te goeder trouw een uitvinding is gaan gebruiken (of die serieuze en effectieve voorbereidingen heeft getroffen om die uitvinding op commercie¨le schaal te kunnen gaan toepas- sen) met dat gebruik mag doorgaan ondanks het feit dat het Gemeenschapsoctrooi inmiddels aan een ander is verleend. 6. 9. 3. U i t v i n d i n g e n i n d i e n s t b e t r e k k i n g 6. 9. 3. 1. De huidige verschillen tussen de nationale wetgevingen betreffende uitvindingen in dienstbetrek- king zijn volgens het Comité niet van dien aard dat harmonisatie daarvan op EU-niveau noodzakelijk zou zijn. 6. 9. 3. 2. Gezien het subsidiariteitsbeginsel moet deze materie ook in de toekomst nog bij wege van de diverse nationale wetgevingen worden geregeld. 6. 9. 4. H a r m o n i s a t i e o p h e t g e b i e d v a n b i o t e c h n o l o g i s c h e u i t v i n d i n g e n Het Comité vindt het hoog tijd dat de richtlijn voor de harmonisatie van de octrooiwetgeving op het gebied van biotechnologische uitvindingen wordt uitgevaardigd. Op die manier kan worden voorkomen dat de Europese ondernemingen ernstig worden benadeeld in vergelijking met hun concurrenten van buiten de EU (met name in de VS). (2) Richtlijn 91/250/EEG van de Raad van 14 mei 1991 rechtsbescherming van computerpro- betreffende de gramma’s. De voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité T. JENKINS


title: Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Europa-Parlamentets og Rådets direktiv om retlig beskyttelse af adgangsstyrede og adgangsstyrende tjenester«

eurovoc_concepts:
approximation of laws
audiovisual piracy
broadcasting
pay television
right to justice

text: C 129/16 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 27. 4. 98 Det Økonomiske og Sociale Udvalgs udtalelse om »Kommissionens forslag til Europa- Parlamentets og Rådets direktiv om retlig beskyttelse af adgangsstyrede og adgangsstyrende tjenester« (1) (98/C 129/04) Rådet for Den Europæiske Union besluttede den 20. oktober 1997 under henvisning til EF-traktatens artikel 198 at anmode om Det Økonomiske og Sociale Udvalg udtalelse om det ovennævnte emne. Det forberedende arbejde henvistes til ØSU’s Sektion for Industri, Handel, Håndværk og Tjenesteydelser, som udpegede Bernardo Herna´ndez Bataller til ordfører. Sektionen vedtog sin udtalelse den 6. februar 1998. Det Økonomiske og Sociale Udvalg vedtog på sin 352. plenarforsamling af 25. og 26. februar 1998, mødet den 25. februar 1998, med 120 stemmer for, ingen imod og 2 hverken for eller imod, følgende udtalelse. 1. Indledning 1. 1. Det foreliggende forslag til direktiv om retlig beskyttelse af adgangsstyrede og adgangsstyrende tjenes- ter, som ØSU i det følgende udtaler sig om, udspringer direkte af den debat, som grønbogen om retlig beskyttelse af krypterede tjenester i det indre marked (2) lagde op til. 1. 2. Om denne grønbog afgav ØSU udtalelse den 25. september 1996 (3). Behovet for at beskytte krypterede tjenester 1. 3. mod ulovlig modtagelse gennem retlige initiativer blev allerede påpeget i det strategiske program for det indre marked (4) og i den grønbog, som blev bebudet i Kommissionens meddelelse »Europa på vej mod infor- mationssamfundet — Handlingsplan« af 19. juni 1994 (5). 1. 4. I Kommissionens nylige meddelelse »Et euro- pæisk initiativ inden for elektronisk handel« (6) anføres det ligeledes i punkt 55, at »en sikker distribution af tjenester forudsætter en tilstrækkelig retlig beskyttelse af adgangsstyringssystemer i hele det indre marked. Mange tjenester vil anvende en eller anden form for kryptering eller adgangsstyringssystem for at sikre en korrekt betaling. Tjenesteudbydere skal beskyttes mod pirateri af deres tjenester med ulovlige dekodere, smart cards eller andet pirateriudstyr. « 1. 5. ØSU har afgivet udtalelse om denne meddelelse (CES 1191/97) (7). (1) EFT C 314 af 16. 10. 1997, s. 7. (2) KOM(96) 76 endelig udg. (3) EFT C 30 af 30. 1. 1997. (4) KOM(93) 632 endelig udg. (5) KOM(94) 347 endelig udg. (6) KOM(97) 157 endelig udg. (7) EFT C 19 af 21. 1. 1998, s. 72. I sin udtalelse om grønbogen (3) drog ØSU 1. 6. følgende konklusioner: Kryptering af meddelelser i almindelighed er 1. 6. 1. helt nødvendig for at forhindre uvedkommende i at få adgang til dem eller ændre dem. Et ensartet beskyttelsesniveau i 1. 6. 2. samtlige medlemsstater er nødvendigt, og dette mål kan kun nås effektivt via EU-harmonisering. 1. 6. 3. Harmoniseringen bør gennemføres ved hjælp af en rådsforordning. 1. 6. 4. Harmoniseringsforanstaltningens sesområde bør omfatte samtlige krypterede tjenester. anvendel- Anvendelsesområdet bør omfatte privatperso- 1. 6. 5. ners besiddelse af dekoderudstyr, som de pågældende ved er ulovligt. 1. 6. 6. Retsinstrumentet bør give mulighed for at anlægge sag om erstatningsspørgsmål og indeholde civilretlige og strafferetlige sanktioner for både ulovlig modtagelse, videredistribution af krypterede tjenester og for bestemte forberedende aktiviteter, der letter signalpiratvirksomhed. 1. 6. 7. ØSU opfordrede endelig Kommissionen til at behandle spørgsmålet på internationalt plan, f. eks. i bilaterale aftaler og i WTO, og tilvejebringe forud- sætningerne for teknisk standardisering af dekoderud- styret. 2. Gennemgang af Kommissionens forslag 2. 1. Type retsakt 2. 1. 1. har valgt at anvende direktiv i stedet for forordning. Allerførst skal det bemærkes, at Kommissionen 27. 4. 98 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 129/17 2. 1. 1. 1. Dermed mener Kommissionen, at den kan sikre »et ensartet beskyttelsesniveau«, og det overlades til medlemsstaterne at »afgøre, med hvilke midler målet skal nås«. Det overlades således til medlemsstaterne at: a) træffe de foranstaltninger, der er nødvendige for på deres territorium at forbyde de aktiviteter, der i direktivforslaget defineres som ulovlige; b) indføre sanktioner mod lovovertræderne, som dog skal være — effektive, — afskrækkende og — stå i et rimeligt forhold til den ulovlige aktivitets potentielle virkning. 2. 2. Anvendelsesområde 2. 2. 1. Direktivets anvendelsesområde er begrænset til »beskyttede tjenester, der er underlagt adgangsstyring«, idet adgangen er afhængig af en tilladelse, som skal sikre, at der betales et vederlag for de pågældende tjenester. Der er tale om følgende: — »tv-spredning«, der defineres i direktiv 89/552/EØF, artikel 1, litra a) (1), — »radiospredning«, der omfatter ikke blot lydsignaler, men også datasignaler på samme kanal. Denne definition omfatter ikke tjenester, der stilles til rådighed på individuel anmodning. — »Informationssamfundets tjenester« defineres som »enhver tjeneste, der teleformidles på individuel anmodning fra en modtager af tjenester«. 2. 3. Målet med direktivforslaget 2. 3. 1. Målet med direktivforslaget er at følgende aktiviteter i EU: forbyde a) Fremstilling, import, salg eller besiddelse af ulovlige anordninger i kommercielt øjemed. b) Installation, vedligeholdelse eller udskiftning af ulov- lige anordninger i kommercielt øjemed. Med »ulovlig anordning« menes et udstyr eller edb-program, der er udformet eller omformet med henblik på at muliggøre uautoriseret adgang til en beskyttet tje- neste. c) Brug af kommerciel kommunikation med henblik på at fremme salget af ulovlige anordninger. (1) EFT L 298 af 17. 10. 1989, s. 23. 2. 3. 1. 1. Ved »kommerciel kommunikation« forstås alle former for kommunikation, der enten søger at promovere varer, tjenesteydelser eller en virksomheds eller en organisations image over for de endelige forbru- gere og/eller forhandlerne. 2. 3. 1. 2. Definitionen af dette begreb er dog ikke medtaget i artikel 1. 2. 3. 2. Kommissionen sigter med sit forslag ligeledes mod »fremstilling og markedsføring af ulovligt dekoder- udstyr«. 2. 3. 2. 1. Anvendelsesområdet omfatter ikke følgende: a) »Uautoriseret modtagelse« af de nævnte tjenester og erhvervelse eller privat besiddelse af ulovligt udstyr, som ikke er i kommercielt øjemed. b) Ophavsrettighederne til indholdet af den informa- tion, som formidles gennem ulovlige anordninger. c) Industrielle ejendomsrettigheder i forbindelse med dekodere, der er omfattet af et andet forslag, som er under udarbejdelse. d) Endelig er forhold vedrørende beskyttelsen af privat- livets fred og sikkerheden ved kommercielle transak- tioner, hvori der ikke indgår betaling af vederlag for en krypteret kommunikationstjeneste, heller ikke omfattet. 3. Generelle bemærkninger 3. 1. ØSU glæder sig over Kommissionens direktivfor- slag, der tager hensyn til den udtalelse, som ØSU afgav om grønbogen. 3. 2. Ikke desto mindre mener ØSU på baggrund af de nuværende lakuner og den dermed følgende konkurrenceforvridning, at en forordning ville være mere egnet som retsakt end et direktiv, fordi en forord- ning: — sikrer en mere effektiv harmonisering, eftersom den har umiddelbar retskraft i medlemsstaterne, — ikke medfører en langvarig omsætning af de foreslå- ede bestemmelser til national ret. 3. 3. Anvendelsesområdet bør udvides til også at omfatte ydelse af erhvervsmæssige tjenesteydelser såsom telemedicin. C 129/18 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 27. 4. 98 3. 4. Artikel 2 skal sikre fri bevægelighed for beskytte- de tjenester, associerede tjenester og adgangsstyrings- anordninger, men stk. 2 kan forekomme overflødigt, da der kun henvises til principper i traktaten, som finder generel og selvindlysende anvendelse. 3. 5. I artikel 3, der omhandler ulovlige aktiviteter, bør der i litra c) tilføjes »associeret tjeneste«, hvormed menes installering, vedligeholdelse eller udskiftning af adgangsstyringsanordninger samt tilrådighedsstillelse af kommercielle kommunikationstjenester i forbindelse med beskyttede tjenester, adgangsstyringsanordninger eller andre associerede tjenester. 3. 6. Artikel 4, stk. 1, kan erstattes af en bestemmelse om, at de i artikel 3 anførte aktiviteter er uautoriserede og strafbare. 3. 7. Artikel 4, stk. 2, bør mere udførligt specificere søgsmålsretten, således at det fastlægges, at direkte berørte tjenesteudbydere kan anlægge retssag for at opnå erstatning, afbrydelse af tjenesteydelsen eller iværk- sættelse af forebyggende foranstaltninger. 4. Særlige bemærkninger 4. 1. ØSU mener, at brugerne af adgangsstyrede tjenes- ter bør beskyttes bedre, især i sager vedrørende reklama- tion og krav om erstatning, tjenestens kvalitet og bevisbyrden herfor samt betaling, herunder betalingsfor- mer, der ikke er omfattet af direktiv 97/7/EF af 20. maj 1997 om forbrugerbeskyttelse i forbindelse med aftaler vedrørende fjernsalg. 4. 2. ØSU mener, at privatlivets fred og kommunika- tionshemmeligheden under alle omstændigheder skal beskyttes ved indførelsen af adgangsstyrede tjenester. Der bør fastlægges yderligere sanktionsforan- 4. 3. staltninger på toldområdet svarende til dem, der er omhandlet i forordning (EF) nr. 3295/94 af 22. december 1994 om foranstaltninger med henblik på at forbyde overgang til fri omsætning, udførsel, genudførsel og henførsel under en suspensionsprocedure af varemærke- forfalskede og piratkopierede varer. 3. 8. I artikel 5 bør det tilføjes, at medlemsstaterne skal meddele Kommissionen, hvilke sanktionsbestemmelser, de indfører, eftersom disse ikke vil indgå i de lovtekster, hvori direktivet omsættes. 4. 3. 1. Hvis der indføres sanktioner på toldområdet bør der i Kommissionen nedsættes en opfølgningsudvalg svarende til den, der er nedsat i henhold til forordning (EF) nr. 3295/94 af 22. december 1994. Bruxelles, den 25. februar 1998. Tom JENKINS Formand for Det Økonomiske og Sociale Udvalg