title: GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT (EG) Nr. 3/98 door de Raad vastgesteld op 11 december 1997 met het oog op de aanneming van Richtlijn 98/.../EG van de Raad van ... inzake de registratie van de opvarenden van passagiersschepen die vanuit of naar havens in de lidstaten van de Gemeenschap varen

eurovoc_concepts:
carriage of passengers
crew
maritime safety
maritime transport
transport safety
vessel

text: 23. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 23/17 GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT (EG) Nr. 3/98 door de Raad vastgesteld op 11 december 1997 met het oog op de aanneming van Richtlijn 98/. /EG van de Raad van. inzake de registratie van de opvarenden van passagiersschepen die vanuit of naar havens in de lidstaten van de Gemeenschap varen (98/C 23/03) DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 84, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comi- te´ (2), Volgens de procedure van artikel 189 C van het Ver- drag (3), (4) Overwegende dat vaststelling van gegevens over passagiers en bemanning noodzakelijk is ter verge- makkelijking van opsporings- en reddingsoperaties en de efficiënte afhandeling van de gevolgen van een ongeval, d. w. z. het identificeren van de betrok- ken personen, het verschaffen van meer duidelijk- heid over desbetreffende juridische kwesties en het bijdragen tot doeltreffender medische zorg voor geredde personen; dat deze informatie de onnodige bezorgdheid kan wegnemen van familieleden en andere personen die zich bekommeren over opva- renden van passagiersschepen in wateren waarvoor de lidstaten krachtens het Internationaal Verdrag inzake opsporing en redding op zee (SAR) van 1979 verantwoordelijkheid dragen; (1) Overwegende dat er in het kader van het gemeen- schappelijk vervoerbeleid meer maatregelen moeten worden genomen om de veiligheid van het zeever- voer te verhogen; (5) Overwegende dat passagiers derhalve vóór het ver- trek van het schip zouden moeten worden geteld en geregistreerd; (2) Overwegende dat de Gemeenschap ernstig bezorgd is over de ongevallen met passagiersschepen waar- bij veel mensen het leven verloren, vooral over de rampen met de „Herald of Free Enterprise” en de „Estonia”; dat personen die in de Gemeenschap van passagiersschepen en hogesnelheidsvaartuigen gebruik maken, mogen verwachten en erop ver- trouwen dat deze vaartuigen veilig zijn en dat er een goed informatiesysteem bestaat dat opsporings- en reddingsoperaties en een efficiënte afhandeling van de gevolgen van eventuele ongevallen zal verge- makkelijken; (3) Overwegende dat ervoor gezorgd moet worden dat het aantal passagiers aan boord van een passa- giersschip niet het aantal overschrijdt waarvoor het schip en de veiligheidsuitrusting gecertificeerd zijn; dat maatschappijen in staat zouden moeten zijn de opsporings- en reddingsdiensten te informeren over het aantal personen dat bij een ongeval betrokken is; (6) Overwegende dat de voorschriften van hoofdstuk III van het Solas-verdrag bepalen dat alle opvaren- den van alle passagiersschepen die internationale reizen maken, moeten worden geteld en geregi- streerd, per 1 juli 1997 respectievelijk per 1 januari 1997, maar dat de overheid passagiersschepen die in beschutte wateren varen, mag vrijstellen van deze vereisten, alsmede van het registratievereiste indien de dienstregelingen van die schepen het voor hen ondoenlijk maken zulke gegevensbestanden bij te houden; dat dit hoofdstuk van het Solas-verdrag niet van toepassing is op binnenlandse reizen en de interpretatie van belangrijke punten aan het oor- deel van de lidstaten wordt overgelaten; (7) Overwegende dat deze richtlijn strookt met het recht van de lidstaten om aan passagiersschepen die vanuit of naar hun havens varen bepaalde strengere eisen te stellen dan in het Solas-verdrag zijn voorgeschreven; (1) PB C 31 van 31. 1. 1997, blz. 5, en PB C 275 van 11. 9. 1997, blz. 7. (2) PB C 206 van 7. 7. 1997, blz. 111. (3) Advies van het Europees Parlement van 29 mei 1997 (PB C 182 van 16. 6. 1997, blz. 14), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 11 december 1997 en besluit ven het Europees Parlement van. (8) Overwegende dat, met name gezien de omvang van de interne markt voor passagiersschepen over zee, maatregelen op communautair niveau het meest efficiënte middel zijn om tot vaststelling van een voor schepen in de gehele Gemeenschap geldend veiligheidsniveau te komen; C 23/18 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 1. 98 (9) Overwegende dat, gelet op het evenredigheids- beginsel, een richtlijn van de Raad het passende rechtsinstrument is, aangezien deze een kader biedt voor de eenvormige en verplichte toepassing van veiligheidsnormen door de lidstaten waarbij het aan elke lidstaat wordt overgelaten te besluiten welke toepassingsbepalingen het beste in zijn bin- nenlandse systeem passen; (10) Overwegende dat lidstaten kunnen zorgen voor de naleving van de toepasselijke veiligheidsvoorschrif- ten door de passagiersschepen die onder hun vlag varen en de maatschappijen die ze exploiteren; dat deze regels niet zouden mogen worden opgelegd aan schepen die tussen havens in derde landen opereren; dat de Solas-voorschriften op deze reizen van toepassing zijn; (11) Overwegende dat de enige manier waarop de lid- staten de veiligheid en de efficiënte afhandeling van de gevolgen van mogelijke ongevallen kunnen waarborgen van alle passagiersschepen die vanuit hun havens opereren of wensen te opereren, onge- acht onder welke vlag zij varen, is dat zij daadwer- kelijke naleving van de desbetreffende veiligheids- voorschriften eisen als voorwaarde om vanuit hun havens te mogen opereren; dat het verlenen van vrijstelling van deze regels niet alleen aan de vlag- genstaat mag worden overgelaten, aangezien alleen de havenstaat in de positie verkeert om te bepalen wat de vereisten zijn voor de best mogelijke zoek- en reddingsoperaties voor passagiersschepen die vanuit of naar een haven varen; (12) Overwegende dat met het oog op de harmonisatie van de gezondheidsbescherming en het vermijden van concurrentievervalsing, lidstaten voor reizen die in EG-havens beginnen of eindigen geen vrij- stelling of ontheffing mogen verlenen van de desbe- treffende Solas-bepalingen inzake „passagiersgege- vens” om andere dan de in deze richtlijn genoemde redenen; (13) Overwegende dat om redenen in verband met uitvoerbaarheid en het vermijden van concurrentie- vervalsing een uniforme aanpak moet worden inge- steld wat betreft het bepalen voor welke reizen de registratie van opvarenden verplicht zou moeten zijn; dat de 20-mijlsgrens er is gekomen door met door alle lidstaten onderschreven algemene begin- selen en specifieke belangen rekening te houden; (14) Overwegende dat, om bepaalde redenen in verband met de exploitatie, het tellen van opvarenden van schepen die de Straat van Messina oversteken gedurende een korte periode op een eenvoudiger manier mag worden verricht dan door individuele telling; dat de lidstaten de bepaling dat passa- giersschepen die korte geregelde diensten uitslui- tend in beschutte zeegebieden onderhouden, het aantal opvarenden moeten doorgeven aan de wal, zoals omschreven in de richtlijn, enigszins moeten kun- nen versoepelen; dat passagiersschepen die uitslui- tend in beschutte zeegebieden varen minder risico opleveren en daarom voor vrijstelling in aanmer- king komen; dat het in bepaalde omstandigheden voor scheepvaartmaatschappijen uiterst moeilijk uitvoerbaar is opvarenden te registreren en dat dus in bepaalde omstandigheden en onder welbepaalde voorwaarden een afwijking van de registratiever- plichting zou kunnen worden toegestaan; (15) Overwegende dat de verzameling en verwerking van gegevens over met name genoemde personen moet worden uitgevoerd overeenkomstig de in Richtlijn 95/46/EG (1) vastgelegde beginselen in- zake gegevensbescherming; dat met name personen, wanneer hun gegevens worden verzameld, duidelijk moet worden verteld voor welk doel de verlangde gegevens bestemd zijn, en dat de gegevens slechts zeer korte tijd en in geen geval langer dan nodig is voor de toepassing van deze richtlijn bewaard mogen worden; (16) Overwegende dat een comite´ bestaande uit verte- genwoordigers van de lidstaten de Commissie moet bijstaan bij de werkelijke toepassing van de richt- lijn; dat het bij artikel 12 van Richtlijn 93/75/ EEG (2) opgerichte comite´ deze taak op zich kan nemen; (17) Overwegende dat sommige bepalingen van de richtlijn door dit comite´ kunnen worden aangepast om rekening te houden met in werking getreden toekomstige wijzigingen van het Solas-verdrag, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Het doel van deze richtlijn is de veiligheid en reddings- kansen te verhogen van passagiers en bemanning van passagiersschepen die vanuit of naar havens van de lidstaten van de Gemeenschap varen en een doeltreffender aanpak mogelijk te maken van de opsporings- en red- dingsoperaties en de verdere afwikkeling van de gevolgen van een ongeluk. Artikel 2 Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: (1) PB L 281 van 23. 11. 1995, blz. 31. (2) PB L 247 van 5. 10. 1993, blz. 19. 23. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 23/19 — „personen”: alle opvarenden, ongeacht hun leeftijd; — oorlogs- en tropentransportschepen, en — „passagiersschepen”: zeewaardige schepen en zeewaar- dige hogesnelheidsvaartuigen die meer dan twaalf pas- sagiers vervoeren; — plezierjachten, tenzij deze een beroepsbemanning heb- ben of krijgen en meer dan twaalf passagiers vervoe- ren voor commerciële doeleinden. — „hogesnelheidsvaartuig”: een hogesnelheidsvaartuig als omschreven in voorschrift 1 van hoofdstuk X van het Solas-verdrag van 1974, als gewijzigd op de datum van aanneming van deze richtlijn; — „maatschappij”: de eigenaar van het passagiersschip of iedere andere organisatie of persoon zoals de bedrijfsvoerder of scheepsbevrachter die de verant- woordelijkheid voor de exploitatie van het passagiers- schip van de eigenaar heeft overgenomen; — „ISM-code”: International Safety Management Code voor de veilige exploitatie van schepen en voor pre- ventie van verontreiniging, welke door de Algemene Vergadering van de IMO is goedgekeurd bij resolutie A. 741 (18) van 4 november 1993; — „passagiersregistratiebeambte”: de verantwoordelijke persoon aan de wal die door een maatschappij is aangewezen om aan de verplichtingen van de ISM- code te voldoen of een persoon aan de wal die door de maatschappij verantwoordelijk is gemaakt voor het bijhouden van de gegevens van personen die aan boord zijn gegaan van een passagiersschip van de maatschappij; — „aangewezen instantie”: de bevoegde instantie van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de opsporings- en reddingsoperaties of de afwikkeling van de gevolgen van een ongeluk; — „mijl”: 1 852 meter; — „beschutte wateren”: tegen de omstandigheden op volle zee beschutte gebieden waar een passagiersschip nooit meer dan 6 mijl verwijderd is van een toe- vluchtsoord waar schipbreukelingen aan land kunnen gaan en waar de nabijheid van opsporings- en red- dingsvoorzieningen gewaarborgd is; — „geregelde diensten”: een reeks overtochten door sche- pen waarmee de verbinding tussen twee of meer dezelfde havens wordt onderhouden; hetzij: a) volgens een gepubliceerde dienstregeling, hetzij b) met zo geregelde of frequente overtochten dat deze een herkenbare systematische reeks vormen; Artikel 4 1. Voordat een passagiersschip uit een in een lidstaat gelegen haven vertrekt, moeten alle opvarenden worden geteld. 2. Het aantal opvarenden moet vóór het vertrek worden meegedeeld aan de kapitein van het passagiersschip, als- mede aan de passagiersregistratiebeambte van de maat- schappij of aan een zich aan wal bevindend systeem van de maatschappij dat voor hetzelfde doel dient. Artikel 5 1. Voor alle passagiersschepen die uit een in een lidstaat gelegen haven vertrekken voor reizen van meer dan 20 mijl vanaf de plaats van vertrek moeten de volgende gegevens worden geregistreerd: — de achternamen van de opvarenden, — de voornamen of de initialen, — het geslacht, — de leeftijdscategorie (volwassene, kind of zuigeling) waartoe de persoon behoort, dan wel leeftijd of geboortejaar, — door passagiers op eigen initiatief verstrekte informa- tie in verband met behoefte aan speciale zorg of bijstand in noodsituaties. 2. Deze gegevens dienen vóór het vertrek van het passa- giersschip te worden verzameld en uiterlijk 30 minuten erna te worden doorgegeven aan de passagiersregistratie- beambte van de maatschappij of aan een zich aan wal bevindend systeem van de maatschappij dat hetzelfde doel dient. — „derde land”: elk land dat geen lidstaat is. Artikel 6 Artikel 3 Deze richtlijn is van toepassing op passagiersschepen, met uitzondering van: 1. De lidstaten moeten voor onder hun vlag varende passagiersschepen die uit een buiten de Gemeenschap gelegen haven vertrekken met als bestemming een haven binnen de Gemeenschap, de maatschappij verplichten ervoor te zorgen dat de gegevens overeenkomstig artikel 5, lid 1, en artikel 6 worden verstrekt zoals bepaald in artikel 5, lid 2, en artikel 6, lid 2. C 23/20 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 1. 98 2. De lidstaten moeten, voor onder de vlag van een derde land varende passagiersschepen die uit een buiten de Gemeenschap gelegen haven vertrekken met als bestemming een haven binnen de Gemeenschap, de maat- schappij verplichten ervoor te zorgen dat de gegevens overeenkomstig artikel 4, lid 1, en artikel 5, lid 1, worden verzameld en bewaard, zodat zij voor de aange- wezen instantie beschikbaar zijn, bij eventuele opspo- rings- en reddingsoperaties en de verdere afwikkeling van de gevolgen van een ongeluk. 3. Wanneer lidstaten krachtens de desbetreffende Solas- bepalingen met betrekking tot de passagiersgegevens vrij- stellingen of ontheffingen verlenen aan onder hun eigen vlag varende schepen die, komend uit havens buiten de Gemeenschap, havens binnen de Gemeenschap aandoen, mogen zij dit alleen doen volgens de in de bepalingen van deze richtlijn neergelegde voorwaarden voor vrijstellingen of afwijkingen. Artikel 7 De kapitein draagt er vóór het vertrek zorg voor dat het aantal opvarenden van een passagiersschip dat vertrekt uit een in een lidstaat gelegen haven niet groter is dan het aantal opvarenden dat het passagiersschip mag vervoe- ren. Artikel 8 Alle maatschappijen die de verantwoordelijkheid voor de exploitatie van een passagiersschip als bedoeld in artikel 3 op zich nemen, moeten, wanneer dat krachtens de artikelen 5 en 6 vereist is: — een systeem opzetten voor de registratie van passa- giersgegevens. Het systeem moet voldoen aan de crite- ria van artikel 11; — een passagiersregistratiebeambte aanstellen die verant- woordelijk is voor het bewaren van deze gegevens en voor het doorgeven ervan in een noodgeval of voor de afwikkeling van de gevolgen van een ongeluk. De maatschappij zorgt ervoor dat de door de onderhavige richtlijn voorgeschreven gegevens te allen tijde onmiddel- lijk beschikbaar zullen zijn om aan de aangewezen instan- tie te worden doorgegeven voor opsporings- en reddings- operaties in een noodgeval of na een ongeluk. De persoonsgegevens die worden verzameld overeenkom- stig artikel 5 mogen niet langer worden bewaard dan nodig is voor de toepassing van deze richtlijn. zorg of bijstand nodig te hebben, naar behoren worden geregistreerd en aan de kapitein doorgegeven voordat het passagiersschip vertrekt. Artikel 9 1. Een lidstaat uit een haven waarvan een passagiers- schip vertrekt, mag de in artikel 5 vermelde 20- mijlsdrempel verlagen. Besluiten over de verlaging van deze drempel voor reizen tussen twee havens in verschillende lidstaten moeten door deze lidstaten gezamenlijk worden genomen. 2. a) Bij de tenuitvoerlegging van artikel 4, lid 1, mag de Italiaanse Republiek, voor geregelde diensten die de Straat van Messina oversteken, bepalen dat het maximumaantal personen dat mag worden vervoerd aan boord van een passagiersschip dat treinstellen en wegvoertuigen vervoert, wordt bepaald door telling op basis van het maximum- aantal passagiers dat in de treinstellen en alle andere voertuigen aan boord mag worden ver- voerd, indien de opvarenden om redenen in ver- band met de exploitatie niet individueel kunnen worden geteld. Deze bepaling is slechts vier jaar van toepassing. Over verlenging wordt, overeen- komstig lid 3, beslist in het licht van de opgedane ervaring. b) Een lidstaat uit een haven waarvan een schip vertrekt, kan passagiersschepen die een geregelde dienst uitsluitend in beschutte wateren onderhou- den, waarbij de vaartijd tussen de aanloophavens minder dan een uur bedraagt, vrijstellen van de verplichting van artikel 5, lid 2, om het aantal opvarenden door te geven aan de passagiersregi- stratiebeambte of aan een zich aan wal bevindend systeem van de maatschappij dat voor hetzelfde doel dient. c) Een lidstaat kan passagiersschepen die bij reizen tussen twee havens of bij reizen van en naar dezelfde haven zonder tussenliggende aanloopha- vens uitsluitend in beschutte wateren varen, vrij- stellen van de verplichtingen uit hoofde van arti- kel 5. In de in lid 2 vermelde omstandigheden dient de 3. volgende procedure te worden gevolgd: a) de lidstaat stelt de Commissie onverwijld in kennis van zijn besluit om een vrijstelling of ontheffing van de betreffende bepalingen van de artikelen 4 en 5 te verlenen, met opgave van gegronde redenen daar- voor; De maatschappij zorgt ervoor dat nadere gegevens over personen die hebben verklaard in noodsituaties speciale b) indien de Commissie binnen zes maanden na de kennisgeving van mening is dat dit besluit niet 23. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 23/21 gerechtvaardigd is of de concurrentie ongunstig zou kunnen beïnvloeden, kan zij, volgens de procedure van artikel 13, van de lidstaat eisen dat hij zijn besluit wijzigt of intrekt. 4. Met betrekking tot geregelde diensten in wateren waarin de jaarlijkse waarschijnlijkheid van significante golfhoogten van meer dan 2 meter geringer is dan 10 % en — indien de reis niet meer bedraagt dan ongeveer 30 mijl vanaf het vertrekpunt, of — indien het voornaamste doel van de dienst is het onderhouden van geregelde verbindingen met afgele- gen gemeenschappen voor gebruikelijke doeleinden, kan een lidstaat uit de haven waarvan een passagiersschip vertrekt voor een binnenlandse reis, of kunnen twee lidstaten tussen de havens waarvan passagiersschepen verbindingen onderhouden, de Commissie verzoeken om volledige of gedeeltelijke ontheffing van de verplichting om de in artikel 5, lid 1, bedoelde gegevens te registreren indien hij/zij van mening is/zijn dat dit voor de maat- schappijen onuitvoerbaar is. Met het oog hierop dient te worden bewezen dat het onuitvoerbaar is, deze gegevens te verzamelen. Daarnaast dient te worden aangetoond dat in het gebied waarin dergelijke schepen varen, navigatiesystemen aan de wal en betrouwbare weersvoorspellingen voorhanden zijn en dat voldoende opsporings- en reddingsfaciliteiten beschikbaar zijn. Krachtens dit lid verleende ontheffingen mogen geen nadelige gevolgen hebben voor de concurrentie. Besluiten worden genomen volgens de procedure van artikel 13. 5. Een lidstaat mag krachtens deze richtlijn aan uit zijn havens vertrekkende passagiersschepen geen vrijstelling of ontheffing verlenen wanneer zij varen onder de vlag van een derde land dat verdragsluitende partij is bij Solas, en zij krachtens de desbetreffende Solas-bepalingen niet in aanmerking komen voor de toepassing van dergelijke vrijstellingen. Artikel 10 De overeenkomstig artikel 8 opgezette registratiesystemen moeten worden goedgekeurd door de lidstaten. De lidstaten controleren ten minste steekproefsgewijs de goede werking van de overeenkomstig deze richtlijn op hun grondgebied opgezette registratiesystemen. De lidstaten wijzen de instantie aan waaraan de in artikel 8 bedoelde maatschappijen de door deze richtlijn voorge- schreven gegevens moeten verstrekken. Artikel 11 1. Voor de toepassing van deze richtlijn moeten de registratiesystemen voldoen aan de volgende functionele criteria: i) Leesbaarheid: ii) Beschikbaarheid: iii) Vlotte werking: iv) Beveiliging: De formattering van de gege- vens moet zodanig zijn dat zij gemakkelijk leesbaar zijn. De vereiste gegevens moeten onmiddellijk beschikbaar zijn voor de aangewezen instanties in het systeem waarvoor de opgeslagen informatie van be- lang is. Het systeem moet zo in elkaar zitten dat er geen onnodige ver- traging ontstaat voor de passa- giers die zich inschepen en/of aan land gaan. De gegevens moeten voldoende beveiligd zijn tegen het per ongeluk of onwettig vernietigen of verloren gaan en tegen wijzi- ging, bekendmaking of toegang door onbevoegden. 2. Een veelvoud van systemen op dezelfde of op soortge- lijke routes dient te worden vermeden. Artikel 12 Onverminderd de procedures voor de wijziging van het Solas-verdrag, kan deze richtlijn worden gewijzigd over- eenkomstig de procedure van artikel 13, teneinde te zorgen voor de toepassing in de zin van deze richtlijn, zonder de werkingssfeer ervan te verruimen, van latere, op de registratiesystemen betrekking hebbende wijzigin- gen van het Solas-verdrag die na de aanneming van deze richtlijn in werking zijn getreden. Artikel 13 De Commissie wordt bijgestaan door het overeenkomstig artikel 12, lid 1, van Richtlijn 93/75/EEG opgericht comite´. Het comite´ functioneert overeenkomstig de pro- cedure van de leden 2 en 3 van dat artikel. Artikel 14 De lidstaten voeren een systeem in van sancties voor overtredingen van de nationale bepalingen die overeen- komstig deze richtlijn zijn vastgesteld en nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat die sancties worden uitgevoerd. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. C 23/22 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 1. 98 Artikel 15 Artikel 16 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuurs- rechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 1999 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Artikel 5 wordt uiterlijk op 1 januari 2000 van toepassing. 2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 3. De lidstaten delen de Commissie onmiddellijk de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis. Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publi- catieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 17 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te. ,. Voor de Raad De Voorzitter 23. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 23/23 MOTIVERING VAN DE RAAD I. INLEIDING Op 26 november 1996 heeft de Commissie aan de Raad een voorstel voorgelegd voor een richtlijn van de Raad inzake de registratie van de opvarenden van passagiersschepen die vanuit of naar havens in de lidstaten van de Gemeenschap varen (1). Dit voorstel is gebaseerd op artikel 84, lid 2, van het EG-Verdrag. Op 23 april 1997 heft het Economisch en Sociaal Comite´ zijn advies uitgebracht (2). Het Europees Parlement heeft zijn advies in eerste lezing uitgebracht op 29 mei 1997 (3). De Commissie heeft haar voorstel gewijzigd (4) naar aanleiding van deze adviezen en heeft het op 23 juli 1997 aan de Raad toegezonden. De Raad heeft zijn gemeenschappelijk standpunt overeenkomstig artikel 189 C van het Verdrag aangenomen op 11 december 1997. II. DOEL VAN HET VOORSTEL Het Commissievoorstel heeft tot doel maatschappijen die passagiersschepen exploiteren die op internationale of binnenlandse reizen vanuit of naar havens van de lidstaten van de Gemeenschap varen, voor te schrijven vóór vertrek de passagiers en de bemanningsleden te tellen en — bij een reis van meer dan 20 mijl vanaf het vertrekpunt — hun naam, geslacht en leeftijdscategorie te registreren en, als die informatie op eigen initiatief is verstrekt, op te geven of zij in noodsituaties speciale verzorging nodig hebben. Dit tellen zou er ook toe bijdragen dat het aantal opvarenden niet groter is dan de maximale passagierscapaciteit van het schip en dat de hulpdiensten bij een ongeluk over informatie zouden beschikken over het aantal te redden personen. De registratie van de opvarenden zou in geval van een ongeluk het werk van alle zoek- en reddingsdiensten vergemakkelijken. Tot slot zou de richtlijn ertoe bijdragen dat de concurrentieverhoudingen tussen de maatschappijen die op vergelijkbare routes opereren niet worden verstoord. Het idee om passagiers verplicht te tellen en te registreren is na het ongeluk met de „Herald of Free Enterprise” in 1987 ontstaan en het nut daarvan is zelfs nog duidelijker geworden na het ongeluk met de „Estonia” in 1994. Men vindt dit idee terug in punt II. 2 van de resolutie van de Raad van 22 december 1994 over de veiligheid van roll-on-roll- off-passagiersveerboten (5). In 1995 is het bij resolutie MSC 47(66) van de IMO in voorschrift III/27 van het Solas-verdrag geconcretiseerd (6). (1) PB C 31 van 31. 1. 1997, blz. 5. (2) PB C 206 van 7. 7. 1997, blz. 111. (3) PB C 182 van 16. 6. 1997, blz. 14. (4) PB C 275 van 11. 9. 1997, blz. 7. (5) PB C 379 van 22. 12. 1994, blz. 8. (6) Voorschrift III/27 van het Solas-verdrag: „1. Alle opvarenden van alle passagiersschepen moeten vóór het vertrek worden geteld. 2. Bijzonderheden over personen die hebben verklaard in noodsituaties speciale zorg of bijstand nodig te hebben, worden vóór het vertrek geregistreerd en aan de kapitein meegedeeld. 3. Voorts worden, uiterlijk op 1 januari 1999, de naam en het geslacht van alle opvarenden, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen volwassenen, kinderen en baby’s, geregistreerd voor zoek- en reddingsdoeleinden. 4. De in de punten 1, 2 en 3, vereiste informatie wordt aan wal bijgehouden en zo nodig onmiddellijk beschikbaar gesteld voor zoek- en reddingsdiensten. 5. De administraties kunnen passagiersschepen vrijstellen van de voorschriften van punt 3, indien de dienstregeling van dergelijke schepen het voor hen ondoenlijk maakt om dergelijke registers aan te leggen. ”. C 23/24 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 1. 98 III. ANALYSE VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK STANDPUNT Het gemeenschappelijk standpunt is van toepassing op alle zeewaardige passagiersschepen en zeewaardige hogesnelheidsvaartuigen die meer dan twaalf passagiers vervoeren en die uit een haven in een lidstaat vertrekken of van een derde land naar een haven in de Gemeenschap varen (artikelen 1 en 6). Bepaald wordt dat alle passagiers vóór vertrek moeten worden geteld (artikel 4, lid 1, en artikel 6, leden 1 en 2). Passagiers aan boord van schepen die de Straat van Messina oversteken, kunnen worden geteld volgens een vereenvoudigd systeem dat voor herziening vatbaar is (artikel 9, lid 2, onder a)). Voorts moeten voor alle schepen die reizen van meer dan 20 mijl maken, van alle passagiers de namen, het geslacht, de leeftijd en de eventuele wensen inzake speciale zorg in noodsituaties worden geregistreerd (artikel 5, lid 1). De drempel van 20 mijl mag evenwel door de lidstaten worden verlaagd (artikel 9, lid 1). Tevens kunnen zij schepen die uitsluitend in beschutte wateren varen, vrijstellen van de verplichting om het aantal opvarenden te registreren (artikel 9, lid 2, onder c)) of de Commissie verzoeken om afwijking van deze verplichting voor geregelde diensten van niet meer dan ongeveer 30 mijl of voor geregelde diensten naar afgelegen gemeenschappen in wateren met lage gemiddelde golfhoogten waar adequate navigatiesystemen, weersvoorspellingen en opsporings- en reddingsfaciliteiten beschikbaar zijn (artikel 9, lid 4). Voordat het schip vertrekt, dient het aantal opvarenden te worden doorgegeven aan de kapitein en aan de passagiersregistratiebeambte of aan een zich aan wal bevindend systeem van de maatschappij dat hetzelfde doel dient (artikel 4, lid 2). De kapitein dient tevens vóór het vertrek nadere gegevens te ontvangen over eventuele wensen betreffende speciale zorg in noodsituaties (artikel 8, laatste zin). De lidstaten kunnen passagiersschepen die geregelde diensten met een vaartijd van minder dan een uur in beschutte wateren onderhouden, evenwel vrijstellen van de verplichting om het aantal opvarenden door te geven aan de passagiersregistratiebeambte (artikel 9, lid 2, onder b)). Vóór het vertrek draagt de kapitein er zorg voor dat het aantal opvarenden niet groter is dan het aantal opvarenden dat het schip mag vervoeren (artikel 7). De persoonsgegevens van de passagiers dienen uiterlijk 30 minuten na het vertrek te worden doorgegeven aan de registratiebeambte (artikel 5, lid 2). Het aantal passagiers en de aldus verzamelde gegevens dienen te allen tijde onmiddellijk beschikbaar te zijn om aan de aangewezen instantie te worden doorgegeven voor opsporings- en reddingsoperaties (artikel 8, tweede alinea). De persoonsgegevens mogen niet langer worden bewaard dan nodig is voor de toepassing van de richtlijn (artikel 8, derde alinea). Het telsysteem moet vóór 1 januari 1999 zijn ingevoerd. Het passagiersregistratiesysteem moet uiterlijk op 1 januari 2000 van toepassing worden (artikel 15). IV. AMENDEMENTEN VAN HET EUROPEES PARLEMENT 1. Amendementen van het Parlement, geheel of gedeeltelijk aanvaard door de Raad en de Commissie In amendement nr. 8 met betrekking tot artikel 6 van het Commissievoorstel (artikel 5 van het gemeenschappelijk standpunt) stelde het Parlement voor om „leeftijdscategorie” te vervangen door „leeftijd”. Om een en ander flexibel te houden kon de Raad dit voorstel niet aanvaarden. Hij stemde er echter wel mee in dat eventueel ook de precieze leeftijd wordt vermeld. 23. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 23/25 In amendement nr. 8, laatste alinea, stelde het Parlement een wijziging voor van de laatste zin van artikel 6 van het voorstel zodat de persoonsgegevens van de opvarenden vóór het vertrek aan de passagiersregistratiebeambte worden doorgegeven, i. p. v. uiterlijk 30 minuten na het vertrek. Dit amendement werd gedeeltelijk aanvaard, aangezien de Raad enkele woorden aan artikel 5, lid 2, toevoegde om aan te geven dat de gegevens „vóór het vertrek (dienen) te worden verzameld”. De Raad kon evenwel niet aanvaarden dat de gegevens ook vóór het vertrek aan de registratiebeambte moeten worden doorgegeven, omdat de verwerking soms meer tijd kost in het geval van transitpassagiers of wanneer de registratie plaatsvindt niet door middel van de inzame- ling van instapkaarten, maar op een andere manier, zoals door manuele registratie van de passagiers. In ieder geval zijn bij een ongeluk de namen van de passagiers niet onmiddellijk nodig, aangezien de belangrijkste zorg dan de redding van de slachtoffers is. Amendement nr. 11 betreffende artikel 8, tweede alinea, werd aanvaard omdat de eerdere tekst de autoriteiten een grote hoeveelheid nutteloze gegevens zou bezorgen. 2. Amendementen van het Parlement, niet aanvaard door de Raad en de Commissie De nieuwe overwegingen in de amendementen nrs. 1 en 2 werden verworpen omdat de Raad van oordeel is dat deze voorbijgaan aan hetgeen op communautair en internatio- naal niveau is bereikt. De nieuwe overwegingen in de amendementen nrs. 3 en 4 werden verworpen omdat zij betrekking hebben op zaken die buiten de werkingssfeer van de ontwerp-richtlijn vallen. De amendementen nrs. 5, 7 en 10, waarmee wordt beoogd, door middel van toevoegingen aan de artikelen 1, 3 en 8, de Kanaaltunnel en de veerdiensten over het Kanaal gelijk te behandelen, werden niet aanvaard, omdat zij betrekking hebben op zaken die buiten de werkingssfeer vallen van de richtlijn, die is gericht op het harmoniseren van de toepassing binnen de Gemeenschap van een belangrijk Solas- voorschrift. Amendement nr. 6 betreffende de invoeging van een definitie van „een zeewaardig passagiersschip” in artikel 2 werd niet aanvaard omdat hierdoor de richtlijn niet van toepassing zou zijn op zeewaardige schepen die in beschutte wateren varen. In elk geval wordt door het woord „zeewaardige” in de definitie van passagiersschepen duidelijk gemaakt dat de richtlijn betrekking heeft op zeereizen. Met amendement nr. 8, eerste zin (betreffende artikel 6 van het Commissievoorstel — artikel 5 van het gemeenschappelijk standpunt), en met amendement nr. 12 (betreffende artikel 9, lid 1) beoogt het Parlement de registratievereiste uit te breiden tot reizen van ten minste twee uur. Dit werd niet aanvaard omdat reisduur een vaag criterium is. In ieder geval kunnen de lidstaten dit criterium onder artikel 9, lid 1, invoeren voor tragere schepen die in twee uur minder dan 20 mijl afleggen, of onder artikel 9, lid 2, onder c), dan wel lid 3, voor snellere schepen die in twee uur meer dan 20 mijl afleggen. De Raad kon evenmin instemmen met de vervanging in artikel 6 van het Commissie- voorstel (artikel 5 van het gemeenschappelijk standpunt) van „de voornaam of initiaal” door „de voornaam”, omdat hij de reders een zekere speelruimte wil laten. Amendement nr. 9 betreffende de invoeging van een nieuw artikel 6 bis werd overbodig geacht, omdat in artikel 5, lid 2, reeds wordt bepaald dat het aantal opvarenden vóór het vertrek aan de passagiersregistratiebeambte moet worden opgegeven, zulks ongeacht de duur van de reis. C 23/26 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 1. 98 V. WIJZIGINGEN VAN DE RAAD, NIET VOORGESTELD DOOR HET PARLEMENT Titel De Raad voegde de woorden „die vanuit of naar havens in de lidstaten van de Gemeenschap varen” toe, omdat van autoriteiten van derde landen niet kan worden geëist dat zij een communautaire richtlijn toepassen (zie over hetzelfde punt artikel 3 hieron- der). Overwegingen De Raad formuleerde de preambule opnieuw in het licht van de nieuwe bepalingen die in de tekst zijn opgenomen (bv. overweging 14) en van de amendementen op het oorspronke- lijke Commissievoorstel (bv. de overwegingen 15 en 17). Hij verving bepaalde teksten door soortgelijke teksten die reeds in andere richtlijnen zijn gebruikt (bv. de overwegingen 1 en 9), schrapte enkele nutteloze zinnen (bv. in overweging 8) en rangschikte de paragrafen in een meer logische volgorde of in de volgorde van de artikelen. Overweging 15; artikel 6, lid 2, in fine (artikel 4, lid 2, van het oorspronkelijke Commissievoorstel); artikel 8, tweede alinea; artikel 11, onder ii) (privacy) De Raad bracht diverse wijzigingen in het Commissievoorstel aan om de privacy van de passagiers te beschermen. Zo wijst overweging 15 op de toepasselijkheid van Richtlijn 95/46/EG. Aan het einde van artikel 6, lid 2, en van artikel 8, tweede alinea, voegde hij toe dat de gegevens aan de autoriteiten ter beschikking moeten worden gesteld voor opspo- rings- en reddingsdoeleinden en voor de verdere afwikkeling van de gevolgen van een ongeluk. Artikel 8, derde alinea, beperkt het bewaren van persoonsgegevens in de tijd, hoewel de voorgestelde laatste zin van die alinea werd geschrapt om scheepvaartmaatschap- pijen de mogelijkheid te bieden informatie te bewaren ten behoeve van de afhandeling van schadeclaims of het regelen van erfenissen in geval van een ongeluk. Tot slot werd „toegankelijkheid” in artikel 11, onder ii), „beschikbaarheid” aangezien „toegankelijkheid” rechtstreekse toegang tot computerbestanden zou kunnen impliceren. Artikel 2 (definities) In de definitie van „passagiersschip” verving de Raad „passagiersschip. dat meer dan twaalf passagiers vervoert” door „. schepen. die meer dan twaalf passagiers vervoeren”, aangezien krachtens de IMO-verdragen elk schip dat meer dan twaalf passagiers vervoert automatisch een passagiersschip is. De woorden „aangewezen persoon” werden vervangen door „passagiersregistratiebeambte” om verwarring met de „aangewezen persoon” in punt 4 van de International Safety Management Code te vermijden (1). Dezelfde wijziging werd aangebracht in artikel 4, lid 2, in artikel 5, lid 2, en in artikel 8, tweede streepje. In de Engelse versie werd de definitie van „sheltered waters” vervangen door de definitie van „protected sea area” (zie artikel 9, lid 4, hieronder). Er werden nieuwe definities van „geregelde diensten” en „derde land” opgenomen. De eerste werd ontleend aan Verordening (EG) nr. 3051/95. Artikel 3 (uitsluiting van reizen tussen derde landen) Het tweede lid van het voorgestelde artikel werd geschrapt, omdat het ten onrechte de indruk zou wekken dat schepen die tussen derde landen varen („cross-trades”) zich niet (1) De ISM-code is gehecht aan Verordening (EG) nr. 3051/95 van de Raad van 8 december 1995 betreffende een veiligheidsbeleid voor ro-ro-passagiersschepen (PB L 320 van 30. 12. 1995, blz. 14). 23. 1. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 23/27 aan regels behoeven te houden, terwijl, zoals overweging 10 impliceert, het tellen en registreren krachtens de Solas-bepalingen ook in derde landen van toepassing is. In ieder geval is de grondgedachte dat de richtlijn niet op „cross-traders” van toepassing is, reeds weergegeven in artikel 1 en in de titel. Artikel 5 (artikel 4 van het Commissievoorstel) (doorgifte van de passagierslijsten) Aan het einde van lid 2 werden de volgende woorden toegevoegd: „of aan een zich aan wal bevindend systeem van de maatschappij dat hetzelfde doel dient”, om registreren op dezelfde wijze te behandelen als tellen (zie artikel 4, lid 2). Artikel 6 (artikel 4 van het Commissievoorstel) (toepassing op uit derde landen afkomstige schepen) Om de tekst logischer te maken, werden de leden 1, 2 en 3 van artikel 4 van het Commissievoorstel respectievelijk de leden 3, 1 en 2 van artikel 6 van het gemeenschappe- lijk standpunt. Artikel 7 (maximumaantal passagiers) De Raad verving „waarvoor het passagiersschip is gecertificeerd” door het meer algemene „dat het passagiersschip mag vervoeren”, omdat krachtens het Solas-verdrag niet alle schepen over een certificaat betreffende het maximumaantal opvarenden hoeven te beschik- ken. Artikel 9 (vrijstellingen en afwijkingen) De Raad voegde een tweede zin toe aan lid 1 om te waarborgen dat elk besluit inzake passagiersregistratie op reizen van minder dan 20 mijl tussen twee lidstaten door deze twee staten gezamenlijk wordt genomen. De Raad nam onder lid 2 een nieuw punt a) op, dat de Italiaanse Republiek de mogelijkheid biedt om haar huidige telsysteem aangaande de Straat van Messina te handhaven tot vier jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn, met een mogelijkheid tot verlenging. Op grond van dat systeem kunnen trein-, bus- en autopassagiers niet hoofdelijk worden geteld, omdat zij gewoonlijk geen afzonderlijke kaartjes voor de overtocht ontvangen. Het laden van treinstellen, auto’s en bussen wordt evenwel stopgezet zodra de maximumpassagierscapaciteit van alle reeds ingescheepte voertuigen tezamen plus het aantal passagiers te voet gelijk is aan de maximumpassagierscapaciteit van het schip. Wat betreft de vrijstelling van de verplichting om het aantal opvarenden door te geven aan de passagiersregistratiebeambte (artikel 9, lid 2, onder b), van het gemeenschappelijk standpunt; artikel 9, lid 2, eerste alinea, van het Commissievoorstel), verving de Raad in de Engelse versie „sheltered waters”, d. w. z. wateren met een geringe golfhoogte, door „protected sea areas”, d. w. z. „tegen de omstandigheden op volle zee beschutte gebieden”. Deze term werd overgenomen uit artikel 7, lid 3, van het gemeenschappelijk standpunt met het oog op de aanneming van een richtlijn van de Raad inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen (1). Tevens verlengde de Raad de duur van de overtocht van 30 minuten tot e´e´n uur. Ook betreffende de vrijstelling van de registratie van passagiers, waarin artikel 9, lid 2, onder c), voorziet (artikel 9, lid 2, tweede alinea, van het Commissievoorstel), verving de Raad in de Engelse versie „sheltered waters” door „protected sea areas”. De woorden „of (1) PB C 293 van 26. 9. 1997, blz. 1. C 23/28 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 23. 1. 98 bij reizen van en naar dezelfde haven zonder tussenliggende aanloophavens” werden toegevoegd om ook cruises te dekken. De vereiste van de nabijheid van opsporings- en reddingsvoorzieningen werd overgebracht naar de definitie van „beschutte wateren” in artikel 2. Tot slot voegde de Raad een nieuw lid 4 toe waardoor de lidstaten de Commissie kunnen verzoeken om ontheffing van de registratievereiste voor geregelde diensten van niet meer dan ongeveer 30 mijl of voor geregelde verbindingen met afgelegen gemeenschappen, die opereren in wateren met een geringe gemiddelde golfhoogte, waar adequate navigatiesyste- men, betrouwbare weersvoorspellingen en voldoende opsporings- en reddingsvoorzieningen beschikbaar zijn, en waar de registratie van passagiers onuitvoerbaar zou zijn. Artikel 10 (registratiesystemen) De Raad bracht enkele verbeteringen in de formulering aan. Artikel 11 (registratiesystemen) De Raad schrapte punt iii) van het voorstel (het criterium „Gereedheid”), omdat dit een herhaling zou vormen van artikel 4, lid 1, en artikel 5, lid 2, in hun gewijzigde vorm. Tevens schrapte hij punt vi), omdat niet duidelijk is welke alternatieve registratiemiddelen kunnen worden bedacht voor kleine schepen die van zeer eenvoudige registratiesystemen met pen en papier gebruik maken. Artikel 12 (comitologie) De Raad schrapte de voorgestelde punten a) en b) omdat hiermee wetgevende bevoegd- heden onder de comitologieprocedure zouden worden gebracht. Om dezelfde reden voegde hij aan de resterende zin uit het Commissievoorstel de volgende woorden toe: „zonder de werkingssfeer ervan te verruimen”. Artikel 13 (comitologieprocedure) Gezien het belang van de uit hoofde van de artikelen 9 en 12 aan het comite´ toevertrouwde taken, verving de Raad de procedure voor een raadgevend comite´ door de procedure voor een regelgevend comite´ van type IIIa. Artikel 14 (artikel 14, lid 3, van het Commissievoorstel) (sancties) Van artikel 14, lid 3, van het Commissievoorstel werd een nieuw artikel 14 gemaakt om ervoor te zorgen dat het wordt gedekt door artikel 15, lid 1, waarin het aan de lidstaten wordt overgelaten om de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden om aan deze richtlijn te voldoen. Artikel 15 (artikel 14 van het Commissievoorstel) (data) De Raad stelde de voorgestelde data van inwerkingtreding, namelijk 1 januari 1998 en 1 januari 1999, e´e´n jaar uit, aangezien de richtlijn waarschijnlijk na 1 januari 1998 wordt aangenomen


title: Rådets forordning (EF) nr. 11/98 af 11. december 1997 om ændring af forordning (EØF) nr. 684/92 om fælles regler for international personbefordring med bus

eurovoc_concepts:
bus
carriage of passengers
common transport policy
freedom to provide services
international transport
transport licence

formats: html pdf print

text: 8. 1. 98 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 4/1 I (Retsakter hvis offentliggørelse er obligatorisk) RÅDETS FORORDNING (EF) Nr. 11/98 af 11. december 1997 om ændring af forordning (EØF) nr. 684/92 om fælles regler for international personbefordring med bus RÅDET FOR DEN EUROPÆISKE UNION HAR — under henvisning til Europæiske Fællesskab, særlig artikel 75, stk. 1, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til forslag fra Kommissionen (1), under henvisning til udtalelse fra Det Økonomiske og Sociale Udvalg (2), i henhold til fremgangsmåden i traktatens artikel 189 C (3), og ud fra følgende betragtninger: (1) I henhold til traktatens artikel 75, stk. 1, litra a), indebærer vedtagelsen af en fælles transportpolitik bl. a. , at der fastsættes fælles regler for international personbefordring ad vej; (2) sådanne regler er fastsat i Rådets forordning (EØF) nr. 684/92 af 16. marts 1992 om fælles regler for international personbefordring med bus (4); (3) ifølge artikel 20 i forordning (EØF) nr. 684/92 skal Kommissionen inden den 1. juli 1995 aflægge rapport til Rådet om gennemførelsen af forordnin- gen, og Rådet skal januar 1997 på forslag af Kommissionen vedtage regler om for- enkling af procedurer, herunder — afhængigt af tilladel- rapportens konklusioner — afskaffelse af serne; inden den 1. (1) EFT C 203 af 13. 7. 1996, s. 11, og EFT C 107 af 5. 4. 1997, s. 3. (2) EFT C 66 af 3. 3. 1997, s. 23. (3) Europa-Parlamentets udtalelse af 28. november 1966 (EFT C 380 af 16. 12. 1996, s. 40), Rådets fælles holdning af 14. april 1997 (EFT C 164 af 30. 5. 1997, s. 1) og Europa-Parlamentets afgørelse af 16. juli 1997 (EFT C 286 af 22. 9. 1997, s. 85). (4) EFT L 74 af 20. 3. 1992, s. 1. (4) definitionen af de forskellige former for international personbefordring med bus bør forenkles og forbed- res; sådan befordring kan klassificeres som rutekørsel, speciel rutekørsel og lejlighedsvis kørsel; begrebet pendulkørsel kan derfor udgå; (5) markedsadgangsordningen bør være således, at al lejlighedsvis kørsel, speciel rutekørsel og al kørsel for egen regning ikke kræver tilladelse; (6) der bør fortsat kræves tilladelse til rutekørsel, men driftsvilkårene for sådan kørsel bør lempes; (7) for at bevare konkurrencen mellem de forskellige transportformer, bør der efter udløbet af en vis frist ikke længere gives prioritet til jernbanen, når der etableres kørsel med bus; til al (8) for at lette kontrollen med transportoperationer bør der international passagerbefordring ad vej kræves en EF-tilladelse, der udstedes efter en harmo- niseret model og efter en hurtig og effektiv admini- strativ procedure; (9) visse af tidsfristerne i proceduren for udstedelse af tilladelser må gøres mere fleksible; (10) medlemsstaterne skal træffe de nødvendige foran- staltninger til gennemførelsen af denne forordning, navnlig sanktioner, som skal være effektive, stå i et rimeligt en afskrækkende virkning; forhold til overtrædelsen og have (11) der bør fastsættes regler om, at Kommissionen bistås af et rådgivende udvalg ved vedtagelsen af foranstalt- ninger til gennemførelse af forordningen vedrørende transportdokumenter; (12) der bør fastsættes en passende frist for indførelsen af EF-tilladelsen; L 4/2 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 8. 1. 98 (13) gennemførelsen af denne forordning bør vurderes på grundlag af en beretning fra Kommissionen — persons personale eller af den fysiske person selv. « UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: Artikel 1 I forordning (EØF) nr. 684/92 foretages følgende ændrin- ger: 1) Artikel 2 ændres således: — i nr. 1. 1 tilføjes følgende andet afsnit: »Karakteren af rutekørsel ændres ikke ved, at driftsvilkårene for kørslen tilpasses. « — i nr. 1. 2 udgår litra d) — i nr. 1. 3 udgår »indsættelse af ekstra køretøjer og kørsel med mindre intervaller« — nr. 2 udgår — nr. 3. 1 affattes således: »3. 1. Ved lejlighedsvis kørsel forstås kørsel, der ikke svarer rutekørsel, til definitionen af herunder speciel rutekørsel, og som bl. a. er karakteriseret ved, at det er grupper, der er organiseret på initiativ af en ordregiver eller af transportvirksomheden selv, der befordres. Udførelse af parallel eller midlertidig kørsel, der kan sammenlignes med eksisterende rutekørsel, og som tager sigte på samme passagerkreds, kræver tilladelse efter proce- duren i afdeling II. « — nr. 3. 2 udgår — i nr. 3. 4, andet afsnit, ændres »efter høring af i proceduren »efter til medlemsstaterne« artikel 16a« — nr. 4 affattes således: »4. Personbefordring for egen regning Ved personbefordring for egen regning forstås personbefordring, som en fysisk eller juridisk person udfører uden gevinst for øje og i ikke- erhvervsmæssigt øjemed, forudsat — at personbefordringen kun udgør en biak- juridiske for denne fysiske eller tivitet person — at de benyttede køretøjer er denne fysiske eller juridiske persons ejendom, er købt på afbetaling af denne eller er omfattet af en langvarig leasingaftale, og at de føres af et medlem af denne fysiske eller juridiske 2) I artikel 3, stk. 1, affattes første led således: »— i den medlemsstat, hvor den har hjemsted, har tilladelse til at udføre personbefordring med bus i form af rutekørsel, herunder speciel rutekørsel, eller lejlighedsvis kørsel«. 3) Følgende artikel indsættes »Artikel 3a EF-tilladelse 1. Transportvirksomheder, der opfylder kriterierne i artikel 3, stk. 1, skal med henblik på udførelse af international personbefordring med bus være i besid- delse af en EF-tilladelse, som er udstedt af de kompe- tente myndigheder i hjemstedsmedlemsstaten efter modellen i bilaget. 2. De kompetente myndigheder i hjemstedsmed- lemsstaten udsteder den originale EF-tilladelse til transportvirksomheden, som opbevarer originalen tillige med et antal bekræftede kopier svarende til det antal køretøjer international personbefordring, virksomheden råder over, idet den enten ejer disse køretøjer, har købt dem på afbetaling eller har lejet eller leaset dem. til i EF-tilladelsen udstedes 3. transportvirksomhe- dens navn. Denne kan ikke overdrage den til tredje- mand. En bekræftet kopi af EF-tilladelsen skal befinde sig i køretøjet og på forlangende forevises kontrolpersonalet. EF-tilladelsen udstedes for en periode på fem år, 4. som kan forlænges. 5. EF-tilladelsen træder i stedet for det dokument, de kompetente myndigheder i hjemstedsmedlems- staten har udstedt, som attesterer, at transportvirksom- heden har adgang til markedet international personbefordring ad vej. for 6. Når der ansøges om EF-tilladelse, og derefter mindst hvert femte år, skal de kompetente myndig- heder i hjemstedsmedlemsstaten kontrollere, om transportvirksomheden stadig opfylder betingelserne i artikel 3, stk. 1. 7. Er betingelserne i artikel 3, stk. 1, ikke opfyldt, skal de kompetente myndigheder i hjemstedsmed- lemsstaten ved en begrundet afgørelse afslå udstedelse eller fornyelse af EF-tilladelsen. 8. Medlemsstaterne garanterer, at en transportvirk- somhed, der ansøger om eller har fået en EF-tilla- delse, kan gøre indsigelse mod en afgørelse truffet af de kompetente myndigheder i hjemstedsmedlems- staten om afslag på ansøgningen eller inddragelse af tilladelsen. 8. 1. 98 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 4/3 9. Medlemsstaterne underretter senest den 31. januar hvert år Kommissionen om antallet af trans- portvirksomheder med EF-tilladelse pr. 31. december det foregående år og antallet af bekræftede kopier svarende til køretøjer, som var i drift på denne dato. 10. Medlemsstaterne kan træffe afgørelse om, at EF-tilladelsen også skal gælde for udførelse af interne transporter. « 4) Artikel 4 affattes således: »Artikel 4 Adgang til markedet 1. Der kræves ikke tilladelse til lejlighedsvis kørsel efter artikel 2, nr. 3. 1. 2. Der kræves ikke tilladelse til speciel rutekørsel efter artikel 2, nr. 1. 2, såfremt sådan kørsel er omfattet af en aftale mellem tilrettelæggeren og transportvirk- somheden. 3. Der kræves ikke tilladelse til tomkørsel med køretøjer i forbindelse med kørsel som nævnt i stk. 1 og 2. 4. Til rutekørsel efter artikel 2, nr. 1. 1, første afsnit, og til speciel rutekørsel, der ikke er omfattet af en aftale mellem tilrettelæggeren og transportvirksomhe- den, kræves der tilladelse i overensstemmelse med artikel 5-10. 5. Ordningen for befordring for egen regning er fastlagt i artikel 13. « 5) Overskriften til afdeling II affattes således »RUTE- KØRSEL, DER KRÆVER TILLADELSE«. 6) Artikel 5 ændres således: — stk. 1, andet afsnit, første punktum, affattes såle- des: »Udføres rutekørsel af flere virksomheder i fore- ning, udstedes tilladelsen i alle de deltagende virksomheders navn. « alle de medlemsstater, hvis område ruten passe- rer. « — følgende stykke tilføjes: »6. En rutekørselsvirksomhed kan midlertidigt og i særlige situationer benytte ekstra køretøjer. Transportvirksomheden skal følgende dokumenter befinder sig i køretøjet: i så fald påse, at — en kopi af tilladelsen til rutekørsel — en kopi af den aftale, der er indgået mellem rutekørselsvirksomheden og den virksomhed, der stiller ekstra køretøjer til rådighed, eller et tilsvarende dokument — en bekræftet kopi af den EF-tilladelse, der er udstedt til rutekørselsvirksomheden. « 7) Artikel 6 ændres således: — stk. 1 affattes således: Ansøgningen om tilladelse til rutekørsel »1. indgives til den kompetente myndighed i den medlemsstat, på hvis område afgangspunktet er beliggende, i det følgende benævnt »den tilladel- sesudstedende myndighed«. Ved afgangspunkt forstås en af rutens endestationer. « — i stk. 2 ændres »efter høring af medlemsstaterne« til »efter proceduren i artikel 16a« — stk. 3 affattes således: »3. Ansøgeren giver til støtte for sin ansøgning om tilladelse alle yderligere oplysninger, som han skønner relevante, eller som den tilladelsesudste- dende myndighed anmoder om, herunder bl. a. en plan for driften, således at det kan kontrolleres, at EF-bestemmelserne om køre- og hviletid overhol- interna- des, samt en kopi af EF-tilladelsen til jf. tional personbefordring for fremmed regning, artikel 3a. « — første punktum i stk. 2 affattes således: 8) Artikel 7 affattes således: »2. Tilladelserne gælder højst fem år. « »Artikel 7 — stk. 3, litra d), affattes således: »d) stoppesteder og køreplaner. « — i stk. 4 ændres »efter høring af medlemsstaterne« til »efter proceduren i artikel 16a« — stk. 5 affattes således: Tilladelsen »5. transportvirksomheden eller -virksomhederne ret til at udføre rutekørsel i giver Procedure for udstedelse af tilladelser 1. Tilladelsen udstedes efter aftale med de kompe- tente myndigheder i alle de medlemsstater, på hvis område passagerer tages op eller sættes af. Den tilla- delsesudstedende myndighed sender de nævnte myndigheder og de kompetente myndigheder i de medlemsstater, hvis område gennemkøres, uden at passagerer tages op eller sættes af, en kopi af ansøg- ningen samt af eventuelle andre relevante doku- menter og anfører sin egen vurdering. L 4/4 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 8. 1. 98 løbet af 2. De kompetente myndigheder i de medlems- stater, der er blevet anmodet om at give deres tilladelsesudstedende samtykke, meddeler den to måneder. myndighed deres afgørelse i løber fra den dato for modtagelse af Denne frist i modtagelsesbeviset. anmodningen, som er anført Har ikke den tilladelsesudstedende myndighed modtaget svar inden for nævnte frist, anses de pågæl- dende myndigheder for at have givet deres samtykke, hvorefter tilladelsesudstedende myndighed udsteder tilladelsen. den Myndighederne i de medlemsstater, hvis område gennemkøres, uden at passagerer tages op eller sættes af, kan meddele den tilladelsesudstedende myndighed deres bemærkninger inden for den i første afsnit fast- satte frist. 3. Den tilladelsesudstedende myndighed træffer afgørelse om ansøgningen inden fire måneder efter datoen for transportvirksomhedens indgivelse af den, jf. dog stk. 7 og 8. 4. Tilladelse gives, medmindre: a) ansøgeren ikke er i stand til at udføre den kørsel, der ansøges om tilladelse til, med køretøjer, han råder helt over b) ansøgeren tidligere har overtrådt nationale eller internationale regler om vejtransport, herunder navnlig betingelser og krav i forbindelse med en tilladelse til at udføre international personbefor- dring, eller har begået alvorlige overtrædelser af bestemmelserne om trafiksikkerhed, især vedrø- rende køretøjsstandarder og førernes køre- og hviletid c) betingelserne for udstedelse af tilladelse ikke er opfyldt i forbindelse med en ansøgning om forny- else af en tilladelse d) det påvises, at den kørsel, der ansøges om tilladelse til, direkte vil kunne true en virksomhed, der udfører rutekørsel, som der allerede er givet tilla- delse til, bortset fra det tilfælde, hvor den pågæl- dende rutekørsel kun udføres af en enkelt trans- portvirksomhed eller gruppe af transportvirksom- heder skal meddeles de pågældende transportvirksom- heder med en begrundelse. januar 2000 kan en medlemsstat, Fra den 1. såfremt en eksisterende international buskørsel i alvorlig grad truer levedygtigheden af en tilsva- rende jernbanekørsel på de pågældende direkte forbindelser, med Kommissionens godkendelse suspendere eller inddrage tilladelsen til den inter- nationale buskørsel med seks måneders varsel til transportvirksomheden. at en transportvirksomhed Den omstændighed, tilbyder priser, der er lavere end de priser, som andre vejtransportvirksomheder tilbyder, eller den omstæn- dighed, at andre vejtransportvirksomheder allerede udfører kørsel på den pågældende forbindelse, kan ikke i sig selv begrunde, at ansøgningen afslås. 5. Den tilladelsesudstedende myndighed samt de kompetente myndigheder i alle de medlemsstater, som medvirker i proceduren for indgåelse af den i stk. 1 nævnte aftale, kan kun afslå ansøgninger af grunde, der er forenelige med denne forordning. 6. Lykkes det ikke at indgå den i stk. 1 nævnte aftale, kan sagen forelægges for Kommissionen inden for fem måneder regnet fra datoen for transportvirk- somhedens indgivelse af anmodningen. 7. Efter at have hørt de berørte medlemsstater træffer Kommissionen inden ti uger en afgørelse, som får virkning tredive dage efter, at den er meddelt de berørte medlemsstater. 8. Kommissionens afgørelse er gyldig, indtil der indgås en aftale mellem de berørte medlemsstater. 9. Når proceduren i denne artikel er afsluttet, giver den tilladelsesudstedende myndighed alle de i stk. 1 nævnte myndigheder meddelelse herom og sender dem eventuelt en kopi af tilladelsen; de kompetente myndigheder transitmedlemsstaterne kan give i afkald på denne meddelelse. « 9) I artikel 8, stk. 3, andet afsnit, indføjes »intervaller,« efter »tilpasning af«. 10) I artikel 9 udgår stk. 4. 11) Overskriften til afdeling III affattes således: »LEJLIG- HEDSVIS KØRSEL OG ANDEN KØRSEL, DER IKKE KRÆVER TILLADELSE«. e) det viser sig, at der kun ansøges om tilladelse til at udføre de mest indbringende af de kørselsformer, der findes på de pågældende forbindelser 12) Artikel 11 affattes således: f) en medlemsstat på grundlag af en detaljeret analyse fastslår, at den pågældende kørsel i alvorlig grad vil true levedygtigheden af tilsvarende jernba- nekørsel på de pågældende direkte forbindelser. Enhver afgørelse i henhold til denne bestemmelse »Artikel 11 Kørselsblad 1. De former for kørsel, der er nævnt i artikel 4, stk. 1, udføres i henhold til et kørselsblad. 8. 1. 98 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 4/5 Transportvirksomheder, der udfører lejlighedsvis 2. kørsel, skal udfylde et kørselsblad inden hver tur. omgående de kompetente myndigheder i den pågæl- dende medlemsstat herom. 3. Kørselsbladet skal mindst oplysninger: indeholde følgende a) kørslens art b) hovedruten c) den eller de berørte transportvirksomheder. 4. Kørselsbladshæfterne udleveres af de kompe- tente myndigheder i den medlemsstat, hvor transport- virksomheden har hjemsted, eller af et andet af disse myndigheder udpeget organ. 5. Kommissionen fastlægger efter proceduren i artikel 16a en model samt de nærmere bestemmelser for anvendelsen af det. « for kørselsbladet 13) I artikel 12, første afsnit, udgår »international pendul- kørsel med indlogering og«. 14) Artikel 13 ændres således: — stk. 2 udgår — i stk. 3, ændres »efter høring af medlemsstaterne« til »efter proceduren i artikel 16a«. 15) Artikel 14 ændres således: — i indledningen i stk. 1 udgår »eller pendulkørsel« — stk. 1, sidste led, affattes således: »— takst. « 16) Artikel 16 affattes således: »Artikel 16 Sanktioner og gensidig assistance 1. De kompetente myndigheder i den medlems- stat, hvor transportvirksomheden har hjemsted, inddrager den i artikel 3a omhandlede EF-tilladelse, hvis indehaveren: Ved en alvorlig overtrædelse eller gentagne 3. tilfælde af mindre overtrædelser af bestemmelserne om personbefordring og trafiksikkerhed, navnlig for så vidt angår køretøjsstandarder og førernes køre- og hviletid samt udførelse uden tilladelse af parallel eller midlertidig kørsel, jf. artikel 2, nr. 1. 3, kan de kompe- tente myndigheder i den medlemsstat, hvor den transportvirksomhed, der har begået overtrædelsen, har hjemsted, blandt andet tage skridt til inddragelse af EF-tilladelsen eller midlertidig og/eller delvis inddragelse af de bekræftede kopier af EF-tilladelsen. Hvilke sanktioner der anvendes, afhænger af, hvor grov en overtrædelse indehaveren af en EF-tilladelse har begået, og af, hvor mange bekræftede kopier inde- haveren har vedrørende international personbefor- dring. 4. Medlemsstaternes kompetente myndigheder forbyder på deres område en transportvirksomhed at udføre international personbefordring i henhold til denne forordning, hvis virksomheden gentagne gange har begået alvorlige overtrædelser af bestemmelserne om trafiksikkerhed, især vedrørende køretøjsstan- darder og førernes køre- og hviletid. De underretter omgående de kompetente myndigheder i den pågæl- dende medlemsstat herom. 5. Medlemsstaterne giver på anmodning hinanden enhver relevant oplysning, som de er i besiddelse af, om: — overtrædelser af denne forordning og af andre fællesskabsregler om international personbefor- dring med bus, der er begået på deres område af en transportvirksomhed fra en anden medlems- stat, samt om iværksatte sanktioner — sanktioner, der er for nationale transportvirksomheder for overtrædelser begået på en anden medlemsstats område. « iværksat over — ikke længere opfylder betingelserne i artikel 3, 17) Følgende artikel indsættes: stk. 1 — har givet urigtige oplysninger i forbindelse med udstedelsen af EF-tilladelsen. 2. Den tilladelsesudstedende myndighed inddrager tilladelsen, hvis indehaveren ikke længere opfylder de betingelser, der har været bestemmende for udste- delsen af tilladelsen i medfør af denne forordning, og navnlig hvis den medlemsstat, hvor transportvirksom- heden har hjemsted, fremsætter anmodning herom. Den tilladelsesudstedende myndighed underretter »Artikel 16a Når der henvises til proceduren i denne artikel, bistås Kommissionen af det rådgivende udvalg, der er nedsat ved Rådets forordning (EF) nr. 12/98 af 11. december 1997 om betingelserne for transportvirk- somheders adgang til at udføre personbefordring ad vej i en medlemsstat, hvor de ikke er hjemmehø- rende (*), og som har Kommissionens repræsentant som formand. L 4/6 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 8. 1. 98 til de Kommissionens repræsentant forelægger udvalget et udkast træffes. foranstaltninger, der Udvalget afgiver en udtalelse om dette udkast inden for en frist, som formanden kan fastsætte under hensyn til, hvor meget spørgsmålet haster, i givet fald ved afstemning. skal Udtalelsen optages i mødeprotokollen; derudover har hver medlemsstat ret til at anmode om, at dens hold- ning indføres i protokollen. Kommissionen tager størst muligt hensyn til udval- gets udtalelse. Den underretter udvalget om, hvordan den har taget hensyn til dets udtalelse. (*) EFT nr. L 4 af 8. 1. 1998, s. 10. « 18) Artikel 19, andet afsnit, affattes således: »Medlemsstaterne foranstaltninger træffer navnlig vedrørende midler til kontrol samt sanktioner ved overtrædelse af bestemmelserne i denne forordning og træffer alle nødvendige foranstaltninger for at sikre, at disse sanktioner iværksættes. Sanktionerne skal være effektive, stå i et rimeligt forhold til over- trædelsen og have virkning. Medlemsstaterne giver Kommissionen meddelelse om tolv måneder disse efter senest ikrafttræden og så datoen for denne forordnings en afskrækkende foranstaltninger hurtigt som muligt om eventuelle ændringer. De sikrer, at alle sådanne foranstaltninger gennemføres uden forskelsbehandling på grund af transportvirk- somhedens nationalitet eller hjemsted. « 19) Bilaget erstattes af bilaget i bilaget til denne forord- ning. Artikel 2 Medlemsstaterne træffer efter høring af Kommissionen inden den 11. december 1998 de nødvendige foranstalt- ninger til gennemførelse af denne forordning og under- retter Kommissionen herom. Artikel 3 Senest den 31. december 1999 aflægger Kommissionen beretning til Europa-Parlamentet og Rådet om resulta- terne af gennemførelsen af denne forordning. Artikel 4 Denne forordning træder i kraft dagen efter offentliggø- relsen i De Europæiske Fællesskabers Tidende. Den anvendes fra den 11. december 1998, bortset fra artikel 1, nr. 3, der anvendes fra den 11. juni 1999. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart medlemsstat. i hver Udfærdiget i Bruxelles, den 11. december 1997. På Rådets vegne M. DELVAUX-STEHRES Formand 8. 1. 98 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 4/7 BILAG »BILAG DET EUROPÆISKE FÆLLESSKAB (a) (Kraftigt, blåt papir — A 4) (EF-tilladelsens side 1) (Teksten affattes på det, de eller et af de officielle sprog i den medlemsstat, der udsteder EF-tilladelsen) Nationalitetsbetegnelse (1) for den medlemsstat, der udsteder tilladelsen Angivelse af den kompetente myndig- hed eller det kompetente organ EF-TILLADELSE Nr. til international personbefordring med bus for fremmed regning EF-tilladelsens indehaver (2). har tilladelse til på Fællesskabets område at for fremmed regning på betingelserne i Rådets forordning (EØF) nr. 684/92 af 16. marts 1992, som ændret ved forordning (EF) nr. 11/98 og efter de almindelige bestemmelser i denne tilladelse. foretage international personbefordring ad vej Særlige bemærkninger:. Denne tilladelse gælder fra den. til den. Udstedt i. den. (3) (1) (B) Belgien, (DK) Danmark, (D) Tyskland, (GR) Grækenland, (E) Spanien, (F) Frankrig, (IRL) Irland, (I) Italien, (L) Luxem- bourg, (NL) Nederlandene, (P) Portugal, (UK) Det Forenede Kongerige, (FIN) Finland, (A) Østrig, (S) Sverige. (2) Transportvirksomhedens navn eller firmanavn og fuldstændige adresse. (3) Den udstedende myndigheds eller det udstedende organs underskrift og stempel. L 4/8 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 8. 1. 98 Almindelige bestemmelser 1. Denne tilladelse er udstedt i medfør af Rådets forordning (EØF) nr. 684/92 af 16. marts 1992 om fælles regler for international personbefordring med bus, som ændret ved forordning (EF) nr. 11/98. 2. Denne tilladelse er udstedt af de kompetente myndigheder i den medlemsstat, hvor transportvirksom- heden har hjemsted: — transportvirksomheden har i hjemstedsmedlemsstaten tilladelse til at udføre personbefordring med bus i form af rutekørsel, speciel rutekørsel eller lejlighedsvis kørsel — transportvirksomheden opfylder betingelserne i fællesskabsbestemmelserne om adgang til erhvervet personbefordring ad vej i intern og international transport — transportvirksomheden overholder de bestemmelser om trafiksikkerhed, som gælder for førere og køretøjer. 3. Denne tilladelse giver ret til at udføre international personbefordring med bus for fremmed regning på alle former for forbindelser på Fællesskabets område: — med afgangssted og bestemmelsessted i to forskellige medlemsstater med eller uden kørsel gennem en eller flere medlemsstater eller et eller flere tredjelande — med afgangssted i en medlemsstat og bestemmelsessted i et tredjeland og omvendt med eller uden kørsel gennem en eller flere medlemsstater eller et eller flere tredjelande — forbindelse mellem to tredjelande med kørsel gennem en eller flere medlemsstater samt tomkørsel i forbindelse med sådan befordring på betingelserne i forordning (EØF) nr. 684/92. I forbindelse med personbefordring fra en medlemsstat til et tredjeland og omvendt gælder forordning (EØF) nr. 684/92 for den strækning, der tilbagelægges i den medlemsstat, hvor passagerer tages op eller sættes af, så snart den nødvendige aftale er indgået mellem Fællesskabet og det pågældende tredjeland. 4. Denne tilladelse er personlig og kan ikke overdrages til tredjemand. 5. Denne tilladelse kan inddrages af den kompetente myndighed i den medlemsstat, hvor den er udstedt, hvis transportvirksomheden f. eks. : — ikke længere opfylder betingelserne i artikel 3, stk. 1, i forordning (EØF) nr. 684/92 — har afgivet urigtige oplysninger i forbindelse med udstedelsen eller fornyelsen af tilladelsen — har begået en alvorlig overtrædelse eller gentagne gange har begået mindre overtrædelser af bestem- melserne om personbefordring og trafiksikkerhed, navnlig for så vidt angår køretøjsstandarder og førernes køre- og hviletid samt udførelse uden tilladelse af parallel eller midlertidig kørsel, jf. artikel 2, nr. 1. 3, i forordning (EØF) nr. 684/92. De kompetente myndigheder i den medlemsstat, hvor den transportvirksomhed, der har begået overtrædelsen, har hjemsted, kan bl. a. tage skridt til inddragelse af EF-tilladelsen eller midlertidig og/eller delvis inddragelse af de bekræftede kopier af EF-tilladelsen. Hvilke sanktioner der anvendes, afhænger af, hvor grov en overtrædelse indehaveren af en EF-tilladelse har begået, og af, hvor mange bekræftede kopier indehaveren har vedrørende international personbeford- ring. 6. Den originale EF-tilladelse opbevares af transportvirksomheden. En bekræftet kopi af tilladelsen skal befinde sig i det køretøj, hvormed der udføres international personbefordring. 7. Denne tilladelse skal på forlangende forevises kontrolpersonalet. 8. Indehaveren skal på hver enkelt medlemsstats område overholde alle gældende nationale love og admini- strative bestemmelser, særlig hvad angår personbefordring og færdsel. 8. 1. 98 ‹ ‹DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 4/9 9. Ved rutekørsel forstås personbefordring efter faste tidsintervaller og i en bestemt trafikforbindelse, hvor på- og afstigning kan ske ved faste stoppesteder. Rutekørsel kan benyttes af alle, uanset om der eventuelt skal foretages reservation. Karakteren af rutekørsel ændres ikke ved, at driftsvilkårene for kørslen tilpasses. Der kræves tilladelse til rutekørsel. Ved speciel rutekørsel forstås befordring af bestemte kategorier af passagerer, hvorved andre passagerer udelukkes, efter faste tidsintervaller og i en bestemt trafikforbindelse, hvor på- og afstigning kan ske ved faste stoppesteder. Speciel rutekørsel omfatter bl. a. : a) befordring af arbejdstagere mellem bopæl og arbejde. b) befordring af skoleelever og studerende mellem bopæl og uddannelsesinstitution c) befordring af militærpersonale og deres familier mellem bopæl og kaserneområde. Karakteren af rutekørsel ændres ikke ved, at den specielle rutekørsel tilpasses efter brugernes varierende behov. Der kræves ikke tilladelse til speciel rutekørsel, hvis den er omfattet af en aftale mellem tilrettelæggeren og transportvirksomheden. Udførelse af parallel eller midlertidig kørsel, som tager sigte på samme passagerkreds som eksisterende rutekørsel, kræver tilladelse. Ved lejlighedsvis kørsel forstås kørsel, der ikke svarer til definitionen af rutekørsel, herunder speciel rute- kørsel, og som bl. a. er kendetegnet ved, at der sker befordring af grupper, der er dannet på initiativ af en ordregiver eller af transportvirksomheden selv. Udførelse af parallel eller midlertidig kørsel, der kan sammenlignes med eksisterende rutekørsel, og som tager sigte på samme passagerkreds, kræver tilladelse efter proceduren i afdeling II i forordning (EØF) nr. 684/92. Sådan kørsel betragtes stadig som lejlig- hedsvis kørsel, selv om den udføres efter faste tidsintervaller. Der kræves ikke tilladelse til lejlighedsvis kørsel. «