title: Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om "Samarbete med frivilligorganisationer på det sociala området"

eurovoc_concepts:
EU policy
European social policy
association
collective activities
voluntary organisation

text: C 73/92 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 9. 3. 98 Gruppen välkomnar kommissionens analys och stöder generellt sett åtgärdsförslagen, som man hoppas skall hjälpa medlemsstaterna att komma till rätta med sina problem. Gruppen anser att i synnerhet följande aspekter bör undersökas ingående: — bidragsstrukturen och förhållandet mellan olika bidrag; — bidragen bör inriktas på de mest behövande; — hjälp till långtidsbidragstagare att förbereda sig för arbetsmarknaden; — samverkande skatte- och bidragssystem för lågavlönade som uppmuntrar till att acceptera anställning; — uppmuntran för individuellt ansvarstagande; — successiv övergång till långsiktig finansiering av åtminstone en del av pensionsförmånerna; — stärkt partnerskap mellan offentlig och privat finansiering. Gruppen vill slutligen framhålla att man ser mycket positivt på kommissionens ansträngningar för att undanröja de återstående hindren för fri rörlighet på området social trygghet. ” ANDRADE, BAGLIANO, BARROS VALE, BEALE, BOUSSAT, BREDIMA SAVOPOULOU, BURANI, BYRNE, DE NORRE, DONOVAN, FRANZ, GARDNER, GAUDER, GIESECKE, HAMRO-DROTZ, HORNUNG-DRAUS, JOHANSEN, KIELMAN, KONTIO, LEHNHOFF, LEVITT, LINSSEN, LITTLE, MALOSSE, MEGHEN, MOBBS, MORGAN, NOORDWAL, RAVOET, REGNELL, REITE- RER, SIRKEINEN, WALKER, WHITWORTH. Yttrande från Ekonomiska och sociala kommittén om ”Samarbete med frivilligorganisationer på det sociala området” (98/C 73/23) Den 20 mars 1997 beslutade Ekonomiska och sociala kommittén, i enlighet med artikel 23. 3 i arbetsordningen att utarbeta ett yttrande om ”Samarbete med frivilligorganisationer på det sociala området”. Sektionen för sociala frågor och familje-, utbildnings- och kulturfrågor, som ansvarade för kommitténs arbete i frågan, antog sitt yttrande den 17 oktober 1997. Föredragande var Soscha zu Eulenburg. Vid sin 350:e plenarsessionen den 10-11 december 1997 (sammanträdet den 10 december 1997) antog Ekonomiska och sociala kommittén följande yttrande med 75 röster för, 6 emot och 7 nedlagda röster. SAMARBETE MED FRIVILLIGORGANISATIONER PA˚ DET SOCIALA OMRA˚ DET Förord De frivilliga organisationerna på det sociala området har bidragit till att skapa den europeiska välfärdsstaten. Deras mångfald av tjänster och inrättningar har historis- ka rötter. Parallellt med ekonomiska framsteg har en utveckling kunnat iakttas mot social ojämlikhet och ökad fattigdom. Industrialiseringen under 1800-talet medförde att människornas vardag förändrades på ett omvälvande sätt. Kyrkorna och deras församlingar, välbärgade medborgare och adeln, föreningar och intres- seorganisationer av de mest skilda slag, t. ex. fackföre- ningarna, var verksamma på det sociala området. De byggde upp sociala tjänster och inrättningar. I många europeiska länder intog staten en tillbakadragen position och ingrep först på ett sent stadium, beroende på den olikartade utvecklingen av välfärdssystemen i de enskilda staterna. De frivilliga organisationerna tillhandahåller inte endast tjänster och inrättningar utan motiverar dessutom män- niskor att göra en frivillig insats för det allmänna bästa och de uppfattar sig som förkämpar för människor som behöver hjälp. De arbetar därmed för idén om social rättvisa. De frivilliga organisationerna på det sociala området är en del av ”den tredje sektorn”, som är mycket viktig för de europeiska ekonomierna och som utgör ett mycket mångfacetterat fenomen som inte kan avgränsas på ett entydigt och slutgiltigt sätt. Olika nationella värderingar, 9. 3. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 73/93 även skillnader när det gäller på vilken nivå åtgärder vidtas, men framför allt intressegrupper av helt olika karaktär (t. ex. välgörenhetsinsatser från enskilda, välgö- renhetsaktiviteter från kyrkornas sida, arbetarrörelsens system för självhjälp) har bidragit till att göra ”den tredje sektorn” så mångskiftande. Just att den är så mångfacetterad gör den emellertid till en typiskt europeisk företeelse. Det är förekomsten av denna ”tredje sektor” som ger den europeiska välfärdsstaten dess speciella särdrag. ”Den tredje sektorn” är även den del av ekonomin där medborgaren är direkt delaktig, dvs. vid sidan av förvärvslivet och statliga ingripanden. I alla länder i gemenskapen förekommer allmänt sammanslutningar som karakteriseras av att det är fritt och frivilligt att bli medlem, att det inte krävs någon kapitalinsats och att verksamheten inte är vinstgivande. När det gäller dessa föreningar skiljer man mellan tre typer: kooperativ förening, ömsesidiga försäkringsföreningar och vanliga föreningar. Vad gäller de förstnämnda två ger inträdet rätt till vissa tjänster och förmåner. Detta gäller inte generellt i fråga om de sistnämnda som kan arbeta även för personer som inte är medlemmar. De socialt verksamma frivilligorganisationernas arbete riktar sig i princip mot allmänheten. De som mottar tjänsterna är följaktligen människor som drabbats av sociala problem eller medborgare som tillfälligt eller mer långsiktigt behöver socialt stöd. Tjänsterna tillhan- dahålls oegennyttigt (”non profit”), dvs. det sker inte något urval efter marknadsekonomiska kriterier. De frivilliga organisationerna måste i dag anpassa sig till den systematiska kommersialiseringen när det gäller att tillfredsställa sociala behov. Om frivilligorganisationer- na helt utsattes för oreglerad konkurrens från producen- ter med vinstintresse skulle dessa producenter p. g. a. lönsamhetsmålet uteslutande vara verksamma inom den sociala sektorns lönsamma områden. De frivilliga organisationerna skulle då få stora svårigheter att sköta en allmän socialpolitisk tjänsteförsörjning p. g. a. de betydande kostnader som detta innebär. Dessa frivilliga organisationer är emellertid inte endast tillhandahållare av sociala tjänster; just i och med det karakteristiska samarbetet med frivilliga framstår de som en del i ”medborgardialogen”. Ett frivilligt socialt engagemang från så många medborgare som möjligt är absolut nödvändigt för uppoch utbyggnaden av samhällsgemenskapen i socialt hänseende. Subsidiari- tetstanken levandegörs på olika sätt — självhjälpsgrup- per, grannskapsstöd, lekmannastöd, ideellt stöd, med- borgarengagemang, verksamhet i kyrkoförsamlingar och andra föreningar. De frivilliga organisationerna på det sociala området är fokus för detta engagemang. Utan att bortse ifrån likheterna med andra sammanslut- ningar kommer vi i detta yttrande att begränsa oss till ”de frivilliga organisationerna” som organisationer med social solidaritet som mål enligt definitionen nedan. Man bör här ta hänsyn till att socialt arbete kan utföras under rättsliga former av mångskiftande slag. 1. Inledning Det finns frivilliga organisationer i Europeiska 1. 1. unionens samtliga medlemsstater. De uppfattar sig i regel som viktiga aktörer i fråga om det sociala skyddsnätet, närmare bestämt när det gäller: — att försvara sociala rättigheter, — att agera förkämpe för eftersatta och utslagna, — att stärka det frivilliga sociala engagemanget, — att fungera som fora för den socialpolitiska utveck- lingen, — att förmedla innovationer i fråga om utvecklingen av sociala stödmodeller, — att fungera som representativa, demokratiskt upp- byggda sammanslutningar av medlemmar i förening- ar och organisationer med liknande rättslig status, — att oegennyttigt och utan vinstintresse tillhandahålla sociala inrättningar och tjänster. De behov som dessa organisationer tillgodoser 1. 2. (stöd vid sociala svårigheter eller hälsoproblem, vid isolering, utslagning, funktionshinder osv. ) växer stän- digt och blir allt mer komplexa. Med sina åtgärder påverkar de kvaliteten på socialhjälpen från det offent- liga och bidrar när det gäller urvalet av mottagare i den lönsamhetsorienterade sektorn till en bredare samhälle- lig representativitet i klientelet. Också på så vis står de för solidaritet och ansvar i samhället. 1. 3. Insatserna av frivilliga är den grundläggande beståndsdelen i de frivilliga organisationernas sociala arbete. Deras arbete är alltid ett komplement, aldrig ett alternativ, till det betalda arbetet som säkerställer kontinuitet och fackkunskaper. Frivillig, ideell verksam- het är inget substitut, utan medborgerlig delaktighet i utformningen av samhället. De frivilliga krafterna lägger upp sitt arbete utifrån egna visioner, och detta arbete är ett av de instrument som kan användas för att gestalta sambandet mellan frihet och ansvar i demokratiska samhällen. 1. 4. De sociala frivilligorganisationernas samhälls- ekonomiska betydelse underskattas ofta. De intar en mellanställning mellan stat och marknad. Som icke- statliga organisationer är de inte rättsligt förpliktade att driva sin verksamhet, utan utför den frivilligt. Från marknadsperspektiv är de inte lönsamhetsorienterade i samma utsträckning som företag i den privata sektorn. Nyligen tog även EG-domstolen hänsyn till denna sektors särställning; gemenskapsrättsligt står det varje medlemsstat fritt att gynna verksamheter i denna sektor framför sådana i vinstdrivande företag (rättsfall C 70/95 Sodemare/Regione Lombardia). Som framgår i bilaga 1 C 73/94 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 9. 3. 98 har de sociala frivilligorganisationernas verksamhet fått betydande omfattning. 1. 4. 1. Dessutom kan de frivilliga organisationerna även när arbetsmarknaden stagnerar eller växer lång- samt göra en viss insats för att bidra till att skapa ytterligare arbetstillfällen. De resurser som de frivilliga organisationerna sätter in gör stor nytta eftersom: — resurserna starkt inriktas på områden där de sociala problemen är som störst, — de används för att stödja ett stort antal frivilliga hjälparbetares verksamhet, — de kompletteras genom bidrag från allmänheten. 1. 5. De frivilliga organisationerna på det sociala området är erkända som socialpolitiska aktörer inom EU (se bilaga 2). Till Maastrichtfördraget har följande förklaring nr 23 fogats: ”Konferensen understryker vikten av samarbete mellan gemenskapen och frivilliga organisationer och stiftelser, såsom institutioner med ansvar för sociala inrättningar och tjänster, vid fullföl- jandet av de mål som anges i artikel 177 i Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen. ” Förklaring- en fick ett erkännande i Amsterdamfördraget genom att man införde en hänvisning till den principiella socialpolitiska bestämmelsen i EG-fördragets arti- kel 117, vilken genom införlivandet av det sociala protokollet har fått en ny mer bestående betydelse. 1. 6. Härtill kommer en förklaring från Amsterdam om frivilligtjänster, som emellertid inte är begränsad till området för socialt arbete. Den har följande lydelse: ”Konferensen erkänner frivilligorganisationernas viktiga bidrag till att utveckla samhällssolidariteten. Gemenskapen kommer att uppmuntra frivilligorga- nisationer på europeisk nivå med särskild tonvikt på utbyte av information och erfarenheter och på ungdomars och äldres deltagande i frivilligt arbete. ” ga organisationer ansvarar för i förklaring nr 23 ges en vid tolkning. Här avses alla organisationer som varaktigt och uthålligt genomför riktade åtgärder till personer som är beroende av socialt stöd i någon form (de frivilliga organisationerna är organiserade på olika sätt — se bilaga 2 angående deras speciella karakteristika). 2. 3. Endast en sådan tolkning av förklaringen garan- terar att man i den europeiska integrationsprocessen beaktar de frivilliga organisationernas olika ställning i de olika medlemsstaterna. De frivilliga organisationernas verksamhet spänner — allt efter det enskilda landets sociala kultur och socialpolitik — från att aktivera och göra människor kapabla att hjälpa sig själva och andra till att driva icke-vinstdrivande företag som producerar tjänster av social karaktär. Alla åtgärder har det gemen- samma syftet att se till att människor i vissa livssituatio- ner får det stöd de behöver. Endast på detta vis erhåller förklaring nr 23 den avsedda europeiska dimensionen på gemenskapsnivå. 2. 4. Särskilt bör därvid beaktas att begreppet ”frivilli- ga organisationer” på vart och ett av EU:s officiella språk uppfattas på ett särskilt sätt allt efter den språkkul- tur som råder. Begreppet kan emellertid inte utan vidare bringas i överensstämmelse med den inhemska uppfattning om frivilliga organisationer som råder i respektive lands kultur. Deras aktuella ställning beror helt och hållet på de allmänna politiska och juridiska förutsättningarna i landet. När det gäller giltigheten inom EU rör det sig i alla fall här om ett gemenskapsrätts- ligt begrepp av särskilt slag som ständigt kräver en europeisk tolkning i gemenskapen och i medlemsstater- na. A¨ ven detta utgör ett av de särskilda syftena med ESK:s yttrande på eget initiativ. 3. Motiv för att förstärka EU:s samarbete med frivilli- gorganisationerna på det sociala området 2. ESK-initiativets syfte 2. 1. Detta ESK-initiativ syftar för det första till att stärka medvetenheten om frivilligorganisationernas roll och betydelse i ekonomin och socialt sett i Europa och som viktig aktör verksam inom vissa av socialpolitikens områden. För det andra presenteras konkreta förslag till åtgärder för att institutionellt förankra och systematisera samarbetet med de frivilliga organisationerna. 2. 2. Initiativet utgår från förklaring 23 ”om samarbete med frivilliga organisationer” i Maastrichtfördragets slutakt. Denna förklaring innefattar samarbetet med alla organisationer som är verksamma på det sociala området, vilket motsvarar den härvidlag enhälliga upp- fattning som dessa organisationer uttryckte vid den utfrågning som studiegruppen anordnade. Därvid måste begreppet ”sociala inrättningar och tjänster” som frivilli- 3. 1. All socialpolitik måste i väsentlig grad baseras på principerna om solidaritet och subsidiaritet. När det gäller de frivilliga organisationerna som aktörer på det sociala skyddsnätets område med solidaritet och social sammanhållning som drivande kraft har dessa principer i deras förhållande till de offentliga producenterna av tjänster på socialpolitikens område inte alls vunnit gemenskapsrättsligt och politiskt erkännande fullt ut. Subsidiaritetsprincipen i EU-fördraget gäller exempelvis hittills endast för förhållandet mellan gemenskapen och medlemsstaterna. När det gäller om deras verksamhet skall anses ha samma ställning och vara likvärdig med den i statliga, kommunala eller privata, kommersiellt bedrivna, institutioner finns det i alla fall på gemenskaps- nivå en mängd obesvarade frågor. De första ansatserna för att ta hänsyn till dessa principer har förvisso gjorts, t. ex. förklaring nr 23 ”om samarbete med frivilliga organisationer” som redan nämnts och som inte skulle vara begriplig utan denna politiska diskussion i samband med de båda ovannämnda principerna i bakgrunden. 9. 3. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 73/95 3. 2. Såväl inom de enskilda medlemsstaternas sociala välfärdssystem som för den europeiska union som håller på att integreras är dessa frivilligorganisationer en viktig grupp i det ekonomiska och sociala livet. Från ESK:s synpunkt är detta skäl nog att välkomna medlemskap i frivilligorganisationer. Om denna grupp får rimlig representation inom ESK blir det ännu lättare att förverkliga den medborgardialog som eftersträvas. 3. 3. Trots skillnaderna i välfärdssystem råder det i allt större utsträckning samförstånd i medlemsstaterna om att det har visat sig vara bra att från statens sida låta den hjälpverksamhet som frivilligorganisationerna erbjuder vara en del av stödet inom det allmänna sociala skyddsnätet, utan att därigenom inskränka dessa organisationers självständighet. Frivilligorganisationer- nas verksamhet och produktion har en kompletterande funktion i relation till den statliga socialpolitiken, men den kan inte ersätta denna. För det första utgår man ifrån att offentliga inrättningar ensamma inte kan tillhandahålla den hjälp som behövs och att de nödvändi- ga resurserna endast kan ställas till förfogande genom ett samspel mellan offentliga och frivilliga insatser för välfärden. För det andra har insikt emellertid vunnits om att frivilligorganisationerna ofta kan producera sociala tjänster till lägre kostnad och på ett sätt som bättre motsvarar behoven. Frivilligorganisationerna konkurrerar med pri- 3. 4. vata och kommersiella inrättningar. Konkurrens före- språkas särskilt där det kan bidra till ökad effektivitet och till en förbättring av instrumenten och metoderna för att ge stöd och i de fall konkurrens kan uppstå på grundval av gemensamma kvalitetskriterier för sociala tjänster som baseras på tydligt definierade behov. Man bör emellertid allmänt sett tillbakavisa införande av marknadsekonomiska komponenter om dessa skulle drabba de hjälpbehövande. Den renodlat marknadseko- nomiska modellen med inriktning på vinstmaximering kan inte fungera som allmän princip för det sociala området. 3. 5. Huvudmotivet till detta yttrande på eget initiativ — utfrågningen av de organisationer som inbjudits till det första studiegruppsmötet bekräftade detta — är den gemensamma politiska insikten att organisationer av frivillig karaktär som står för sociala inrättningar och tjänster i medlemsstaterna spelar en nyckelroll när det gäller att göra alla medborgare delaktiga i det sociala samförståndet och att tillhandahålla sociala tjänster till människor som verkligen har ett starkt behov av dem. 3. 5. 1. En fara med den tendens att marknadsutsätta alla företeelser i samhället som kan iakttas både i Europa och i världen som helhet är att man riskerar att utestänga allt fler människor från denna hjälp. Denna utestängning kränker den mänskliga värdigheten. För att denna skall respekteras krävs att åtminstone ett minimum av omsorg tillhandahålls. Men solidaritetsprincipen måste vara vägledande för hela samhällsutvecklingen. 4. Förslag 4. 1. Det är en viktig uppgift för frivilligorganisatio- nerna att i den offentliga debatten och i lagstiftningspro- cessen föra fram de utslagnas behov, vilket annars inte sker i tillräcklig utsträckning. Därför måste följande gälla för dessa organisationer på gemenskapsnivå: — De skall rådfrågas. — Deras speciella betydelse i försvaret av sociala rättigheter och som producenter av sociala tjänster skall erkännas. — Frivilligorganisationernas samarbete i Europa och med gemenskapen skall främjas. Det innebär att formerna för samarbete med dessa organisationer inte får bestämmas av den inre organisa- tionsstrukturen i kommissionens enskilda generaldirek- torat. Det är också ett faktum att kommissionen ännu inte har genomfört några institutionella åtgärder med anledning av förklaring 23 och de områden inom socialpolitiken som berörs där. I denna situation utgör de följande förslagen endast idéer om hur förklaring 23 kan omsättas i praktiken. 4. 2. Kommissionen skulle kunna etablera en tydligare ansvarsfördelning inom exempelvis generaldirektorat V ”Sysselsättning, arbetsmarknad och socialpolitik”, för att åstadkomma den nödvändiga samordningen av gemenskapens samarbete med de sociala frivilligorgani- sationerna och vidareutveckla det. Man bör också studera den mångskiftande roll som frivilligorganisatio- nerna på det social området har i de enskilda medlemssta- terna, med avseende på deras skilda uppgifter inom det sociala arbetets enskilda fält. Bland annat gäller det att ställa fylligare statistiskt material till förfogande om de sociala frivilligorganisationerna som samhällsföreteelse i EU, särskilt på frivilliginsatsernas område. Kommissio- nen bör undersöka om den redan har resurser att lösa dessa uppgifter eller om styrmedel måste skapas. 4. 3. Ungefär detsamma bör gälla för generaldirekto- rat XXIII (Företagspolitik, handel, turism och närings- drivande föreningar) om man mot bakgrund av kommis- sionens meddelande om ’Allmännyttiga föreningar’ ge- nomför nya administrativa regleringar, där man även bör ta hänsyn till frivilligorganisationernas speciella roll som ansvariga för sociala inrättningar och tjänster. Allmänt sett måste man emellertid se till att det fria välfärdsarbetets övergripande socialpolitiska dimension inte enbart behandlas med avseende på näringslivs- och företagsaspekter. 4. 4. När olika typer av stöd ges borde kommissionen ta hänsyn till de sociala frivilligorganisationernas spe- ciella situation. Anbudsförfaranden skall vara utforma- de så att de inte hindrar eller försvårar för dessa C 73/96 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 9. 3. 98 organisationer att delta. Vid gemensam finansiering skall alla vanliga finansieringskällor för frivilligorganisa- tioner erkännas, inklusive frivilligt och oavlönat arbete. praxis”) för samarbete mellan dessa organisationer i fråga om att få fram de speciella resurser som är typiska för dem, särskilt i samarbetet med frivilliga. 4. 5. För det praktiska samarbetet skulle det betyda mycket om man, genom ett beslut i rådet, stabiliserade stödpolitiken i anslutning till de löpande pilotprojekten för samarbete med dessa organisationer och inrättade ett ekonomiskt relevant stödprogram: ”Samarbete med frivilligorganisationer. ” 4. 5. 1. Ett viktigt syfte skulle vara ett utbyte av information och åsikter om de bästa formerna (”bästa 4. 5. 2. Detta kunde också ske i samband med åtgärder som syftar till att främja frivilliga insatser i Europa, på det sätt som avses i den nya förklaringen i Amsterdam- fördraget. 4. 6. Efter tre år borde man i samband med ett nytt yttrande på eget initiativ utvärdera vilka av förslagen i detta yttrande som förverkligats och vilka nya förslag och initiativ som kan utvecklas ur detta. Bryssel den 10 december 1997. Ekonomiska och sociala kommitténs ordförande Tom JENKINS BILAGA I Statistik över de sociala frivilligorganisationernas ekonomiska betydelse Det finns mycket litet meningsfull statistik om frivilligorganisationer på det sociala området i Europa (vilket även gäller den tredje sektorn i stort). Det stora problemet beträffande statistik om tredje sektorn och om frivilligorganisationerna beror på de strukturella skillnaderna i de enskilda länderna. Dessa skillnader har sin grund i olika historisk och politisk, religiös och kulturell utveckling. Bristen på jämförbara data har inte minst bidragit till att dessa organisationers sociala och ekonomiska betydelse har underskattats. De följande tre tabellerna bygger i huvudsak på: Salamon, Laster M. ; Anheier, Helmut K. ; Sokolowski, S. Wojciech et al. : The Emerging Sector: A Statistical Supplement. — The Johns Hopkins University Institute for Policy Studies, Baltimore 1996. Som jämförelse citeras kommissionens uppgifter i: European Communities — Commission (DG XXIII): The cooperative, mutual and non-profit sector in the European Union — Publikationsbyrån, Luxemburg 1997. De uppgifter som nämns nedan härstammar inte från någon officiell statistik eller från någon statistisk undersökning som genomförts i samarbete mellan medlemsstaterna. För att de tre tabellernas relevans skall kunna bedömas, sammanfattas här den undersökning från vilken de flesta uppgifterna hämtas. Förklaringar För att få fram internationellt jämförbar statistik har Johns Hopkins Institute for Policy Studies i Baltimore startat ett forskningsprogram i olika länder, bland dem fem medlemsstater i EU. Undersökningen skall statistiskt beskriva den tredje sektorns sociala och ekonomiska betydelse. Undersökningen genomfördes så att uppgifterna från olika länder skulle vara jämförbara. I Johns Hopkins-undersökningen studerades hela den tredje sektorn med samma metodik i fem medlemsstater: Frankrike, Tyskland, Italien, Sverige och England, samt i bl. a. Ungern, Japan och USA. Man undersökte allmännyttiga organisationer som — inte är vinstinriktade, — är formellt strukturerade, 9. 3. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 73/97 — är organisatoriskt oberoende av staten, — har en självständig förvaltning, — och inte har obligatoriskt medlemskap. Följande organisationer räknades inte in: — Offentliga företag och institutioner. — Organisationer med främst religiös inriktning (t. ex. kyrkor och trossamfund). — Organisationer med främst politisk inriktning (t. ex. politiska partier). — Kooperativ (t. ex. producent- eller konsumentkooperativ). — O¨ msesidiga bolag (t. ex. försäkringskassor). Organisationerna klassificerades i tolv grupper enligt ICNPO (International Classification of Non Profit-Organizations): 1) Kultur, rekreation. 2) Utbildning, forskning. 3) Hälsovård (t. ex. sjukhus, vårdhem, psykiatriska kliniker). 4) Social service (socialtjänst, räddningstjänst, ekonomiskt stöd). 5) Miljö. 6) Utveckling, bostäder, sysselsättning (utveckling, samhällsarbete, bostäder, sysselsättning och yrkesutbildning). 7) Rättsväsen, medborgar- och konsumentintressen, politik. 8) Stiftelser, donationer, hedersuppdrag. 9) Internationell verksamhet. 10) Religion. 11) Näringslivsorganisationer, yrkesorganisationer, fackföreningar. 12) O¨ vriga. Klassificeringen gör det möjligt att utläsa välgörenhetsorganisationernas verksamhet ur siffermaterialet. Den visar att de främst verkar inom grupp 3 (Hälsovård) och grupp 4 (Social service). O¨ verlappningar sker ibland, t. ex. med grupp 6 (Utveckling, bostäder, sysselsättning). I grupp 9 (Internationell verksamhet) hör även utvecklingsaktiviteter till välgörenhetsorganisationernas område. Annan överlappning sker med grupp 2 (Utbildning, forskning) och grupp 7 (Rättsväsen, medborgar- och konsumentintressen, politik) samt grupp 8 (Stiftelser). Grupper som är representativa för välgörenhetsorganisationernas verksamhet är främst ”Hälsovård” (3) och ”Social service” (4). Men hit hör också ”Utveckling, bostäder, sysselsättning” (6) och ”Internationell verksamhet” (9). Materialet ger upphov till ett par reservationer: a) De stora strukturella skillnaderna mellan länderna har redan påtalats. b) Johns Hopkins-undersökningen studerade hela den tredje sektorn och inte i första hand frivilligorganisationerna. Det innebär att indelningen av dessa organisationer i ICNPO-grupperna måste ske indirekt, och därigenom med viss osäkerhet. c) Den tredje reservationen är mer principiell: I komplexa samhällen är det svårt att hänföra organisationerna till vissa grupper. A¨ ven detta leder till osäkerhet. Johns Hopkins-undersökningen är den hittills enda undersökning som tillåter internationella jämförelser. Trots all kritik i detaljer är den vetenskapligt erkänd och citeras också av kommissionen på vissa ställen, t. ex. i ”Meddelande från kommissionen om föreningar och stiftelser i Europa” (KOM(97) 241 slutlig). C 73/98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 9. 3. 98 Kommissionen publicerade 1997 en undersökning om kooperativ, ömsesidiga bolag och den icke- vinstdrivande sektorn i EU (citerad ovan). De statistiska uppgifterna hämtades genom frågeformulär från lokala och nationella paraplyorganisationer. Statistiken, särskilt om den icke-vinstdrivande sektorn, är mycket generaliserande, grovt indelad och inte fullständig. Johns Hopkins-undersökningen är fullständigare och tematiskt mycket finare indelad än kommissionens undersökning. För Frankrike, Tyskland och England går det att göra jämförelser mellan de bägge undersökningarna. (Beträffande Italien citerar kommissionen Johns Hopkins-undersökningen. ) För dessa tre länder kan uppgifterna om området ”health and social work” jämföras med Johns Hopkins-undersökningens data om grupp 3 (Hälsovård) och grupp 4 (Social service). Om man räknar om uppgifterna inom området ”Hälsa och social service” till procentandelar av bruttonationalprodukten, blir Johns Hopkins-undersökningens uppgifter för Frankrike 1,45 %, medan kommissionens blir 1,39 %. Motsva- rande uppgifter för Tyskland blir 2,07 % och 1,92 %, och för England i bägge fallen 0,72 %. Trots metodskillnaderna mellan de två undersökningarna stämmer de statistiska uppgifterna bra överens. Bägge undersökningarna visar på frivilligorganisationernas ekonomiska betydelse. TABELL 1 Arbetstillfällen (heltidssysselsatta) inom ”tredje sektorn” (verksamheter utan vinstsyfte med ansvar för sociala inrättningar och tjänster) och i sociala frivilligorganisationer år 1990 Tredje sektorns andel av arbetstill- fällena (1) totalt i % 4,20 3,70 1,80 2,50 4,00 Arbetstillfällen (1) i frivilligorganisationerna (2), i % Arbetstillfällen totalt tussental i % Arbetstill- fällen inom tjänste- sektorn i % Andel inom tredje sektorn i % 487,5 720,9 223,7 24,7 245,7 2,57 2,79 0,96 0,75 1,21 6,15 7,75 2,93 1,55 2,92 61,2 74,6 53,4 29,9 30,2 Stat Frankrike Tyskland (Väst-) Italien Sverige England (1) = omräknat till heltidstjänster. (2) = ICNPO 3, 4, 6 och 9. TABELL 2 Tredje sektorns och de sociala frivilligorganisationernas andel av bruttonationalprodukten (utgiftssidan) år 1990 Stat Frankrike Tyskland (Väst-) Italien Sverige England (1) = ICNPO 3, 4, 6 och 9. Tredje sektorns andel i % av BNP 3,34 3,58 1,99 3,95 4,80 Frivilligorganisationernas (1) andel av BNP, i % i % av BNP 1,70 2,65 0,84 1,03 1,27 %-andel inom tredje sektorn 50,9 73,9 41,3 25,9 26,5 9. 3. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 73/99 TABELL 3 Sysselsättningsförändringar inom tredje sektorn och de sociala frivilligorganisationerna i Frankrike och Tyskland, i relation till total BNP (mellan 1980/1981 och 1990/1991) Stat Period Förändring i antal sysselsatta i % Tredje sektorn Frivillig- organisationer Hela samhälls- ekonomin Frankrige Tyskland (Väst) 1981-1991 1980-1990 + 40 + 36 + 67 (1) + 30 (2) + 3,1 + 5,3 (3) (1) Uppgifter enbart för ICNPO 3 och 4. (2) Egna beräkningar på grundval av statistik om den sociala sektorn i Tyskland (”Gesamtstatistik der Einrichtungen der Freien Wohlfahrtspflege”, Bonn 1994). (3) Statistisches Bundesamt 1996 (”Lange Reihen zur Wirtschaftsentwicklung”). BILAGA II Frivilligorganisationerna på det sociala området inom EU EU EUROPAPARLAMENTET Förklaring 23, budgetpost B3-4101 I ett första steg har Europaparlamentet tagit hänsyn till förklaring 23 genom att anslå budgetmedel till samarbete med frivilligorganisationer — senast på nivån 2 mecu för 1996. I budgetplanen för 1997 har man skapat en ny post B3-4101 för samarbete med icke-statliga organisationer och frivilligorganisationer för äldrevård, och anslagit 4 mecu till detta. Stephen Hughes, ordförande i Europaparlamentets socialutskott, föreslog den nya budgetposten ”Medborgardialog” för budgetåret 1997, men parlamentet gav inte sitt godkännande. För 1998 har kommissionen än en gång föreslagit en speciell budgetpost — denna gång på nivån 4,5 mecu — som parlamentet väntas godkänna. De nämnda posterna har använts av kommissionen i en rad åtgärder i form av projekt på området som genomförts av olika organisationer. Samarbetet med frivilligorganisationerna på det sociala området har åtskilliga gånger blivit föremål för frågor från ledamöterna i Europaparlamentet (senast i frågan från John Iversen i EGT nr C 60/101 av den 26 februari 1997). EUROPEISKA KOMMISSIONEN Europeiskt forum för socialpolitik, frivilligorganisationernas roll Förklaring 23 uppmärksammades på politisk nivå av kommissionen första gången i ”Medelfristigt socialt handlingsprogram 1995-1997” (KOM(95) 134). Man hänvisar direkt till förklaringen och redovisar planer för ett ”Europeiskt forum för arbetsmarknads- och socialpolitik”; ”frivilligorganisationer och andra representativa organisationer” bör konsulteras inom ett brett urval av sociala frågor. Detta forum genomfördes i mars 1996 och fick skiftande genomslagskraft. Hänvisningen till dessa organisationer togs också upp i den rapport från ”de vises kommitté” som utarbetades inför detta forum 1966: ”Det framstår som nödvändigt att engagera allmännyttiga organ och stiftelser — och i allmänhet de kollektiva aktörer som verkar inom medborgarsfären — i den socialpolitiska beslutsprocessen. Särskilt utrymme bör beredas de frivilligorganisationer som kämpar mot utslagning och fattigdom och som kan fungera som språkrör för utslagna arbetslösa. ” (Rapportens del V. 1, Bryssel 1995 — februari 1996). I sitt senaste socialpolitiska meddelande ”Modernisering och nydaning av social trygghet i Europeiska unionen” (KOM(97) 102 slutlig) uppmanar kommissionen endast arbetsmarknadsparterna att yttra sig vid sidan av EU-institutionerna och medlemsstaterna. Frivilligorganisationerna tilldelas rollen som C 73/100 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 9. 3. 98 deltagare i Socialpolitiskt forum nr 2, som planeras till 1998. Organisationerna på välfärdsområdet nämns över huvud taget inte; de erkänns inte som självständiga aktörer på den sociala trygghetens område. Den kooperativa sektorn; en europeisk föreningsstadga I synnerhet när det gäller föreningarna har kommissionen undersökt ännu en aspekt genom att lägga fram förslag till lagstiftningsformer för kooperativ, ömsesidiga bolag och föreningar — utan begränsning till föreningar som är verksamma på det sociala området — så att dessa sammanslutningar inom ”den sociala ekonomin” kan få en rättsligt reglerad ram för sin verksamhet. Här bör man formulera gemensamma aspekter i fråga om mål och praktiska element i organisationernas olika stadgar. Dessa bör helst tillämpas som en funktion av medlemsstaternas lagstiftning. Kommissionen har föreslagit beträffande personsammanslutningar (”sociétés de personnes”) i europeisk rätt att man skall skapa övergångsmöjligheter mellan de tre organisationstyperna (kooperativ, ömsesidiga bolag och ideella föreningar). För närvarande är det emellertid inte aktuellt med något rådsbeslut, bland annat på grund av den kontroversiella medbestämmandedebatt som förts parallellt med att direktiv lagts fram om företagsråd. I detta sammanhang har kommissionen också presenterat ett flerårigt stödprogram för ”den sociala ekonomin”, men av olika skäl har rådet inte godkänt det. En orsak till att förslaget än så länge blockerats är att man inte tagit tillräcklig hänsyn till att det är så stora skillnader mellan föreningslivet i olika medlemsstater. På grundval av de resurser som redan anslagits i de olika budgetplanerna har kommissionen emellertid redan genomfört vissa åtgärder. På kommissionsnivå i Bryssel finns det för övrigt en ”rådgivande kommitté” med företrädare för de nämnda organisationerna från samtliga medlemsstater. Den 6 juni 1997 lade kommissionen fram ett meddelande om ”Föreningar och stiftelser i Europa” (KOM(97) 241 slutlig), som bland annat lyfter fram ovannämnda förklaring 23 men behandlar alla allmännyttiga organisationer (t. ex. på idrotts- och kulturområdet). Innehållsmässigt bygger meddelandet på en tidigare informell vitbok om föreningslivet. DE SOCIALA FRIVILLIGORGANISATIONERNAS EUROPEISKA SAMARBETE Med direkt hänvisning till förklaring 23 bildades en rundabordsorganisation för europeiska välgörenhets- sammanslutningar (European Round Table of Charitable Social Welfare Associations ETWelfare); sedan 1996 har den juridisk form som europeisk ekonomisk intressegruppering (EEIG) utan vinstsyfte. Med stöd av kommissionen har ETWelfare bland annat genomfört två pilotprojekt som finansierats med de nämnda budgetposterna, bland annat för utbyte av informatörer mellan föreningar i alla EU- medlemsstater för att förbättra samarbetet med frivilligorganisationerna. Organisationerna på det sociala fältet bildade en ”Platform of Social NGOs” i syfte att förbereda 1996 års socialpolitiska forum, och ESK-ledamoten Soscha zu Eulenburg framträdde som talare vid avslutningsarrangemanget. Man kan göra en distinktion mellan sammanslutningar som är sektorsbundna och sådana som har verksamhet på flera områden. Ett tydligt exempel på sektorsbundet arbete är gemenskapens och medlemsstaternas aktionsföreningar mot fattigdom och utslagning (det europeiska fattigdomsnätverket EAPN) och den europeiska paraplyorganisationen för hjälp åt bostadslösa (FEANTSA), samt de intresseföreningar som samarbetar inom Europeiskt forum för funktionshindrade och Ungdomsforum och de organ som svarar för tjänster och inrättningar på området. Deras uppgift är att bevaka rättigheter och intressen för dem som drabbats av nöd- eller konfliktsituationer eller andra svåra omständigheter och som gått samman för att avhjälpa situationen. Det har inte på något sätt uteslutit gemensamma aktioner med koppling till allmänna socialpolitiska krav. Detta gäller exempelvis den plattform för sociala frivilligorganisationer som bildades för att förbereda 1996 års socialpolitiska forum och det som planeras för 1998. Dessa båda forumdiskussioner avser särskilt dialogen med arbetsmarknadens parter, som kräver samverkan och samordning mellan de frivilligorganisationer som verkar på det sociala området. En annan kategori utgörs av sammanslutningar — frivilligorganisationer och stiftelser — som representerar sociala tjänster och inrättningar som berör flera sektorer; de försvarar de drabbades sociala rättigheter (t. ex. ETWelfare, där för närvarande fjorton medlemsstaters paraplyorganisationer för sådana inrättningar och tjänster samarbetar). 9. 3. 98 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 73/101 BILAGA III till Ekonomiska och sociala kommitténs yttrande Följande ändringsförslag fick mer än 25 % av de avgivna rösterna, men avvisades under diskussionen. Punkt 3. 2 Texten bör utformas enligt följande: ”Frivilligorganisationerna utgör en viktig ekonomisk och social grupp inom ‘den sociala solidaritetens ram‘ såväl i de enskilda medlemsstaterna som inom den alltmer integrerade Europeiska unionen. ESK uttrycker tillfredsställelse över att som ledamöter räkna företrädare för frivilligorganisationerna. Med denna relevanta sammansättning är ESK den största företrädaren för det medborgerliga samhället och kan i kraft härav förverkliga ‘medborgardialogen‘ och tolka det som sägs inom ramen för denna. När så sker är kommittén, särskilt i kraft av sin aktuella sammansättning, redo att fullgöra de uppgifter som anförtrotts den. ” Motivering — Ramen för den ”sociala solidariteten”: se motiveringen för punkt 3. 1. — A¨ ven om texten i punkt 3. 2 har mildrats i den rättade versionen, är substansen oförändrad. Med hänsyn till att ESK på så vis undergräver sin egen auktoritet och att kommittén och dess ledamöter riskerar att inte bli betraktade som trovärdiga, är det mycket svårt och synnerligen farligt för ESK att erkänna det som står i punkt 3. 2 nämligen: — Kommitténs sammansättning är inte passande, eftersom frivilligorganisationerna skall ha ”rimlig representation” (underförstått: idag är den inte det). — På grund av denna inte helt passande sammansättning är det inte lätt för den, eller svårt för den (eftersom den rättade punkten 3. 2 lyder ”Om denna grupp får rimlig representation inom ESK blir det ännu lättare. ”) att förverkliga den medborgardialog som eftersträvas. I motsats till yttrandets förslag till skrivning för punkt 3. 2 är närvaron i ESK för frivilligorganisationernas företrädare uttryckt på ett positivt sätt i ändringsförslaget. Det sägs således att kommittén tack vare denna närvaro har en passande sammansättning och kan företräda det medborgerliga samhället och föra dess talan. Resultat av omröstningen För: 36, mot: 47, nedlagda: 9. Punkt 3. 3 Stryk sista meningen: ”För det andra har insikt emellertid vunnits om att frivilligorganisationerna ofta kan producera sociala tjänster till lägre kostnad och på ett sätt som bättre motsvarar behoven. ” Motivering Det är ett orimligt påstående eftersom det ju är omöjligt för frivilligorganisationerna att till exempel ta över ansvaret för hemhjälp eller matutkörning till äldre personer. Resultat av omröstningen För: 38, mot: 40, nedlagda: 13


title: REGLAMENTO (CE) N° 2461/97 DE LA COMISIÓN de 10 de diciembre de 1997 relativo a la expedición de certificados de importación para las carnes de vacuno de alta calidad, frescas, refrigeradas o congeladas

eurovoc_concepts:
beef
fresh meat
frozen product
import licence
product quality
refrigerated product


title: Parere del Comitato economico e sociale in merito alla «Proposta di decisione del Parlamento europeo e del Consiglio che modifica la Decisione 92/481/CEE, del 22 settembre 1992, per l'adozione di un piano d'azione per lo scambio, tra amministrazioni degli Stati membri, di funzionari nazionali incaricati dell'applicazione della normativa comunitaria necessaria per il completamento del mercato interno (Programma Karolus)»

eurovoc_concepts:
EU law
action programme
approximation of laws
civil servant
single market

formats: html pdf print

text: 9. 3. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 73/49 Parere del Comitato economico e sociale in merito alla «Proposta di decisione del Parlamento europeo e del Consiglio che modifica la Decisione 92/481/CEE, del 22 settembre 1992, per l’adozione di un piano d’azione per lo scambio, tra amministrazioni degli Stati membri, di funzionari nazionali incaricati dell’applicazione della normativa comunitaria necessaria per il completamento del mercato interno (Programma Karolus)» (98/C 73/14) Il Consiglio, in data 27 novembre 1997, ha deciso, conformemente al disposto dell’articolo 198 del Trattato che istituisce la Comunità europea, di consultare il Comitato economico e sociale in merito alla proposta di cui sopra. La Sezione «Relazioni esterne, politica commerciale e dello sviluppo», incaricata di preparare i lavori del Comitato in materia, ha formulato il parere sulla base del rapporto introduttivo del relatore Walker, in data 25 novembre 1997. Il Comitato economico e sociale ha adottato il 10 dicembre 1997, nel corso della 350a sessione plenaria, con 113 voti favorevoli, 2 contrari e 2 astensioni, il seguente parere. 1. Introduzione 1. 1. Il piano d’azione per lo scambio, fra amministra- zioni degli Stati membri, di funzionari nazionali incarica- ti dell’applicazione della normativa comunitaria necessa- ria per il completamento del mercato interno, noto come programma Karolus, trae origine dal Libro bianco che la Commissione ha pubblicato nel 1985 sul completamento del mercato interno, che aveva tra i suoi principali obiettivi quelli del ravvicinamento delle legislazioni e del reciproco riconoscimento delle norme in taluni settori chiave. 1. 2. Allo scopo di rafforzare la cooperazione, pro- muovere la fiducia reciproca tra le amministrazioni nazionali ed incoraggiare cosı` l’effettiva applicazione della legislazione comunitaria nel settore del mercato interno, il 22 settembre 1992 il Consiglio ha adottato, con Decisione n. 92/481/CEE, il piano d’azione per la durata di cinque anni a far data dal 1o gennaio 1993. Il Programma Karolus si rivolge a tutti coloro che 1. 3. partecipano all’attuazione della normativa comunitaria, siano essi dipendenti di un’amministrazione centrale o locale ovvero di un organismo privato incaricato di tale attuazione. Il programma è cosı` articolato: — scambio, tra Stati membri, di funzionari delle ammi- nistrazioni centrali e locali, e di dipendenti del settore privato designati dalle amministrazioni competenti, per un tirocinio della durata di circa due mesi; — seminario di formazione propedeutico allo scambio e — seminario di valutazione alla fine dello scambio. — rendere consapevoli i funzionari delle amministrazio- ni nazionali della dimensione europea del loro lavoro, della portata della normativa comunitaria e della sua importanza; — consentire fruttuosi scambi di idee fra le amministra- zioni dei vari Stati membri sul modo migliore per attuare la normativa comunitaria; — far partecipare i dirigenti di livello intermedio per assicurare la diffusione più ampia possibile dei risultati; — utilizzare i risultati degli scambi in modo da raggiun- gere l’omogeneità desiderata. Le istituzioni della Comunità hanno confermato 1. 4. nel tempo a varie riprese l’importanza della cooperazione amministrativa per l’effettiva attuazione del Mercato unico. Inoltre, delle tredici amministrazioni nazionali per le quali è disponibile una valutazione della partecipa- zione al programma, nove hanno definito il programma Karolus ottimo, due eccellente e due utile. Dato che l’applicazione della normativa comunitaria varia ancora ampiamente tra uno Stato membro e l’altro della Comunità, le amministrazioni coinvolte hanno auspica- to la proroga del programma dopo il 1997. Il programma Karolus giunge a scadenza il 1. 5. funzionamento del 31 dicembre 1997, ma visto il programma e i risultati conseguiti con gli scambi realizzati nel corso dei primi due anni, la Commissione ha presentato una proposta di decisione del Parlamento e del Consiglio per prorogare il programma con una formula modificata e allargata. 1. 3. 1. Gli obiettivi del programma sono i seguenti: — promuovere un approccio relativamente omogeneo all’attuazione della normativa comunitaria; 1. 5. 1. La proroga non comporterebbe un aumento delle risorse finanziarie stimate necessarie nella decisione del Consiglio del 1992, in quanto tale somma non è stata completamente utilizzata durante i primi cinque anni. C 73/50 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 9. 3. 98 2. Le proposte della Commissione Il programma dovrebbe essere prorogato per un 2. 1. altro periodo biennale. 2. 2. Il programma dovrebbe essere aperto alla parteci- pazione dei paesi dell’Europa centrale ed orientale (PECOS), conformemente alle condizioni fissate negli Accordi europei o nei loro protocolli aggiuntivi, relativi alla partecipazione ai programmi comunitari. 2. 2. 1. Il programma dovrebbe inoltre essere aperto alla partecipazione dei paesi dell’EFTA membri del SEE, e di Cipro, in questo secondo caso sulla base di stanziamenti supplementari, secondo le stesse regole applicate ai summenzionati paesi dell’EFTA e, confor- memente a procedure da convenire con detto paese. 2. 2. 2. Le modalità di tale partecipazione dovrebbero venir fissate al momento opportuno fra le parti interes- sate. 2. 3. Nel corso dei due anni, che dovrebbero essere considerati un periodo di transizione, la Commissione effettuerà una serie di consultazioni sulla istituzione di un programma Karolus modificato con una nuova formula. Tali consultazioni si articoleranno su proposte 2. 3. 1. volte ad ampliare il campo d’azione del programma per includervi, oltre alle iniziative di formazione individuali come gli scambi di funzionari fra amministrazioni degli Stati membri, una gamma di azioni di formazione collettiva, quali: — seminari a carattere generale, da organizzare a intervalli regolari in ciascuno Stato membro per iniziativa della Commissione, sulla cooperazione amministrativa e l’applicazione delle norme del mercato interno; — seminari collettivi di formazione settoriale, aperti a tutti i funzionari degli Stati membri che lavorano nei rispettivi settori, da organizzare su iniziativa della Commissione o degli Stati membri; — seminari nazionali organizzati dagli Stati membri esclusivamente per i loro funzionari, con la partecipa- zione di funzionari di altri Stati membri e della Commissione; — visite congiunte di ispezione. 2. 3. 1. 1. Queste diverse azioni sono dirette a consenti- re una maggiore partecipazione al programma con un minore costo per partecipante. ribadito il proprio appoggio incondizionato a tutte le misure capaci di migliorarne il funzionamento o di eliminare gli ostacoli che ancora ne impediscono il completamento. 3. 2. Inoltre il Comitato ha frequentemente rilevato che, più di ogni altro fattore, sono le differenze nell’inter- pretazione e nell’applicazione della normativa, a creare problemi alle imprese. 3. 3. Come si rileva nel rapporto di valutazione del 1996 sul funzionamento del programma Karolus: «i benefici potenziali della cooperazione amministrativa sono enormi in termini di risparmio per l’economia europea ed in particolare per le PMI che, più delle grandi imprese, soffrono degli ostacoli agli scambi. Il costo della “non Europa” è valutato in miliardi di ecu, cosicché ogni diminuzione degli ostacoli agli scambi avrà un valore considerevole». Il rapporto sottolinea che i costi del programma sono relativamente modesti rispetto ai suoi risultati. 3. 4. Il Comitato concorda nel ritenere sinora positivo l’impatto del programma Karolus ed approva la proposta di prorogarlo, senza modifiche sostanziali, mediante un periodo transitorio di due anni durante il quale possano tenersi consultazioni circa la nuova formula per un programma ampliato. Il Comitato approva altresı` l’estensione del 3. 4. 1. programma, nel periodo di transizione, ai paesi che la Commissione elenca nella proposta. 3. 5. Il Comitato si rammarica che il livello di parteci- pazione al programma sia sinora stato inferiore alle previsioni e rileva che cio` è principalmente imputato a problemi linguistici, vincoli di bilancio e riduzioni di personale nelle amministrazioni degli Stati membri. Il Comitato condivide la delusione delle altre istituzioni europee per tale evoluzione. 3. 5. 1. Il Comitato ritiene essenziale per la realizza- zione del mercato interno sfruttare al massimo il potenziale di programmi quali Karolus e ritiene necessa- rio impegnarsi di più per ampliare la partecipazione. Cio` potrà concretizzarsi solamente se il progetto verrà finanziato in maniera adeguata sia a livello di Stati membri che da parte della Commissione. 3. 6. Il Comitato approva inoltre la proposta della Commissione d’esaminare la possibilità d’ampliare il campo d’azione del programma tenendo conto anche della politica di pari opportunità dell’Unione europea. Il Comitato sostiene in particolare l’obiettivo di permettere ad un maggior numero di partecipanti di prender parte al programma con un minor costo per partecipante. 3. Osservazioni di carattere generale 4. Conclusioni Il Comitato, cui spetta la responsabilità di agire 3. 1. da Osservatorio del mercato interno, ha più volte 4. 1. Il Comitato sostiene incondizionatamente la proposta della Commissione di prorogare il programma Karolus per un periodo di transizione di due anni, di 9. 3. 98 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 73/51 estendere in tale periodo l’applicazione del programma ad altri Stati determinati, e di elaborare, possibilmente con la partecipazione delle organizzazioni dei lavoratori, un programma modificato, con un campo d’applicazione più ampio, che sostituisca l’attuale programma al termine del periodo di transizione. Il Comitato desidera essere consultato a tempo debito su forma e contenuto del programma modificato. Bruxelles, 10 dicembre 1997. Il Presidente del Comitato economico e sociale Tom JENKINS Parere del Comitato economico e sociale in merito alla «Proposta di regolamento (CE) del Consiglio relativo all’attuazione dei regimi speciali di incentivazione della tutela dei diritti dei lavoratori e della protezione ambientale previsti dagli articoli 7 e 8 del Regolamento (CE) n. 3281/94 e (CE) n. 1256/96 del Consiglio recanti applicazione dei sistemi pluriennali di preferenze tariffarie generalizzate per taluni prodotti industriali e agricoli originari di paesi in via di sviluppo» (98/C 73/15) Il Consiglio, in data 14 novembre 1997, ha deciso, conformemente al disposto dell’articolo 198 del Trattato che istituisce la Comunità europea, di consultare il Comitato economico e sociale riguardo alla proposta di cui sopra. La Sezione «Relazioni esterne, politica commerciale e dello sviluppo», incaricata di preparare i lavori del Comitato in materia, ha formulato il parere sulla base del rapporto introduttivo del relatore unico Etty, in data 25 novembre 1997. Il Comitato economico e sociale ha adottato il 10 dicembre 1997, nel corso della 350a sessione plenaria, con 112 voti favorevoli, 1 voto contrario e 11 astensioni, il seguente parere. 1. Osservazioni di carattere generale 2. Osservazioni di carattere particolare Nel parere in merito alla «Proposta di regolamento (CE) del Consiglio recante applicazione di un sistema pluriennale di preferenze tariffarie generalizzate per il periodo 1995-1997 a taluni prodotti industriali originari di paesi in via di sviluppo» e alla «Proposta di regolamen- to (CE) del Consiglio che proroga, nel 1995, l’applicazio- ne dei Regolamenti (CEE) n. 3833/90, (CEE) n. 3835/90 e (CEE) n. 3900/91 recanti applicazione di preferenze tariffarie generalizzate a taluni prodotti agricoli originari di paesi in via di sviluppo» (CES 1159/94) il Comitato aveva già espresso il proprio sostegno ai regimi speciali di incentivazione che la Commissione ha ora tradotto in proposte concrete. Il Comitato accoglie con grande soddisfazione tali proposte in quanto offrono un quadro giuridico estremamente appropriato ed efficace per l’adozione di misure concrete atte a favorire il rispetto delle norme sociali e ambientali nei paesi beneficiari del sistema di preferenze tariffarie generalizzate (SPG). 2. 1. Per quanto concerne le misure proposte per favorire il rispetto di talune norme internazionali in materia di diritti dei lavoratori, il Comitato si compiace del grande rilievo dato dalla Commissione negli artico- li 3, 4 e 5 al fatto che, come requisito essenziale per poter beneficiare di preferenze tariffarie aggiuntive, i paesi richiedenti debbano dimostrare che sia le disposizioni del loro diritto interno che le misure prese per garantire l’esecuzione di tali disposizioni forniscono un quadro in grado di tutelare realmente la libertà d’associazione e l’abolizione del lavoro minorile. Altro motivo di compiacimento è l’importanza attribuita dalla Commis- sione a procedure di controllo e di cooperazione rigorose, verifiche in loco e assistenza tecnica efficace per lo sviluppo di infrastrutture amministrative e di controllo tecnico adeguate (cfr. articoli 6 e 7). In tale contesto il Comitato sottolinea l’importanza di far riferimento alle relazioni elaborate dagli organismi dell’ONU competenti, e più precisamente il Comitato per la libertà d’associazione e il Commissione di esperti per l’applicazione delle convenzioni e delle raccomandazioni lavoro (OIL), dell’Organizzazione internazionale del nonché il Comitato per i diritti del bambino dell’ONU


title: Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 92/23/EEG van de Raad betreffende banden voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan alsmede de montage ervan

eurovoc_concepts:
Community certification
commercial vehicle
motor vehicle
noise protection
pneumatic tyre

text: COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 10. 12. 1997 COM(97) 680 def. 97/ 0348 (COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD houdende wijziging van Richtlijn 92/23/EEG van de Raad betreffende banden voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan alsmede de montage ervan (door de Commissie ingediend) 1. Doel TOEUCHTÏNG Het doel van de voorgestelde maatregelen is het door het contact van de banden met het wegdek veroorzaakte geluid (rolgeluid) te beperken, hetgeen, tezamen met reeds genomen maatregelen ter beperking van de geluidemissies van de mechanische delen van het voertuig, positieve effecten zal hebben op de strijd tegen het door het wegverkeer voortgebrachte lawaai zonder de verkeersveiligheid te verminderen en de bandenmarkt teveel te verstoren. 2. Achtergrond De voorgestelde maatregelen vloeien voort uit de bepalingen van artikel 4, lid 2, van Richtlijn 92/97/EEG1 - tot wijziging van Richtlijn 70/157/EEG betreffende het toegestane geluidsniveau en de uitlaatinrichting van motorvoertuigen2 - waarin wordt bepaald dat besluiten over nieuwe maatregelen, die zijn bedoeld om de veiligheidsvoorschriften in overeenstemming te brengen met de noodzakelijke beperking van het rolgeluid, worden voorgesteld op basis van een voorstel van de Commissie, dat uitgaat van studies en onderzoek naar die geluidsbron. Allereerst heeft de Commissie de ad hoc groep "ERGA-noise" belast met het ontwikkelen van een realistische en reproduceerbare meetmethode waarmee het rolgeluid kan worden bepaald. Nadat deze methode was vastgesteld gaf de Commissie opdracht een onderzoek uit te voeren om een numerieke waarde voor het rolgeluidsniveau vast te stellen van verschillende typen motorvoertuigen. typen banden die gemonteerd zijn op verschillende 3. Algemene opmerkingen bij de voorgestelde grenswaarden Wat betreft de grenswaarden voor het rolgeluid zijn in het voorstel van de Commissie waarden opgenomen die zijn gebaseerd op de nominale velgdiameter voor banden, bestemd voor montage op personenwagens (de grenswaarden variëren van 72 tot 76 decibel) en op de gebruikscategorie voor banden van bedrijfsvoertuigen (de grenswaarden liggen tussen 75 en 79 decibel). Deze grenswaarden werden voorgelegd aan de werkgroep 'Motorvoertuigen', waarbij bleek dat de meningen van de deskundigen uit de lidstaten waren verdeeld. Hoewel de deskundigen uit een aantal lidstaten volledig achter de door de Commissie voorgestelde grenswaarden stonden, waren deskundigen uit andere lidstaten en die uit 1 2 PB nr. L 371 van 19. 12. 1992, blz. 1 PB nr. L 42 van 23. 2. 1970, blz. 16 de bandenindustrie echter van mening dat deze waarden te streng waren en dat een verhoging met 2 decibel beter zou zijn. De Commissie vindt echter dat de voorgestelde grenswaarde een beter evenwicht vormt tussen de belangen van de markt en die van de bescherming van de omgeving. Er moet in dit verband op worden gewezen dat een verhoging van de grenswaarden met slechts 1 decibel het effect van de maatregel zodanig zou ondergraven dat slechts ongeveer 8% van de op de markt zijnde banden aangepast zou moeten worden om minder geluid te produceren en aan nieuwe voorwaarden te voldoen, in vergelijking met circa 25% die zou moeten worden aangepast aan de nieuwe eisen, willen zij onder de door de Commissie ingediende grenswaarde blijven. 4. Bijzondere aspecten Artikel 1 bepaalt dat de voorschriften van de nieuwe bijlage V betreffende het rolgeluid niet van toepassing zijn op banden die bestemd zijn voor montage op voertuigen die vóór 1 oktober 1980 voor het eerst werden geregistreerd. Ook al hoeven deze banden waarvan de afmetingen en eigenschappen specifiek zijn voor voertuigen uit die periode (b. v. Aston Martin, Ferrari Dino, enz. ) niet aan de voorschriften betreffende het rolgeluid te voldoen dan is het effect op de omgeving nog altijd zeer gering vanwege het kleine aantal van deze voertuigen, dat in de tijd zal afnemen. In artikel 2 is een datum vastgesteld (1 oktober 2001) per wanneer de voorschriften van de richtlijn zowel op voertuigen van categorie Ml en de banden daarvan als voertuigen van andere categorieën dan Ml en de banden daarvan van toepassing zullen zijn, waarbij twee gevallen kunnen worden onderscheiden: die waarbij de toepassing zijn a) binnen een volledig voorschriften van de richtlijn van geharmoniseerd systeem en b) binnen een optioneel harmonisatiesysteem (nationale goedkeuringen zijn nog altijd mogelijk). Bovendien wordt in artikel 2 een datum genoemd (1 oktober 2005) per wanneer alle vervangingsbanden die reeds zijn goedgekeurd voor de datum van vankrachtwording van de nieuwe richtlijn aan de voorschriften van laatstgenoemde moeten voldoen. 5. Toekomstige werkzaamheden De Commissie wijst erop dat de voorschriften ter beperking van het rolgeluid een eerste stap vormen in de strijd tegen deze geluidsbron en dat deze voorschriften in een later stadium moeten worden geëvalueerd in het licht van de gevolgen ervan op de markt en de omgeving. Voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 92/23/ËËG van de Raad betreffende banden voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan alsmede de montage ervan HET EUROPESE PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100A, Gezien het voorstel van de Commissie1, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité , Overeenkomstig de procedure van artikel 189B van het Verdrag, (1) Overwegende dat de interne markt een ruimte zonder binnengrenzen omvat waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal is gewaarborgd; dat maatregelen dienen te worden vastgesteld om deze markt tot stand te brengen; PBnr. C PBnr. C (2) Overwegende dat Richtlijn 92/23/EEG van de Raad betreffende banden voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan alsmede de montage ervan3 één van de bijzondere richtlijnen van de communautaire goedkeuringsprocedure is, welke is ingesteld bij Richtlijn 70/156/EEG van de Raad betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens4 daarvan, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/27/EG van de van het Europees Parlement en de Raad5; dat de bepalingen van Richtlijn 70/156/EEG betreffende systemen, onderdelen en technische eenheden van voertuigen derhalve van toepassing zijn op deze richtlijn; (3) Overwegende dat de artikelen 3, lid 4 en 4, lid 3, van Richtlijn 70/156/EEG voorschrijven dat aan elke bijzondere richtlijn een inlichtingenformulier en een op bijlage VI van voornoemde richtlijn gebaseerd goedkeuringsformulier worden gevoegd met het oog op de computerisering van de goedkeuring; dat het goedkeuringsformulier bij Richtlijn 92/23/EEG derhalve moet worden gewijzigd; (4) Overwegende dat artikel 4, lid 2, van Richtlijn 92/97/EEG van de Raad6, houdende wijziging van Richtlijn 70/157/EEG betreffende het toegestane geluidsniveau en de uitlaatinrichting van motorvoertuigen7, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 96/20/EG van de Commissie8, bepaalt dat verdere maatregelen, die met name ten doel hebben de veiligheidseisen in overeenstemming te brengen met de noodzaak het geluid veroorzaakt door het contact van de luchtbanden met het wegdek te beperken, worden vastgesteld PB nr. L 129 van 24. 5. 1992, blz. 95 PB nr L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1 PB nr. L 233 van 25. 8. 1997, blz. 1 PB nr. L 371 van 19. 12. 1992, blz. 1 PB nr. L 42 van 23. 2. 1970, blz. 16 PB nr. L 92 van 13. 4. 1996, blz. 23 op basis van een voorstel van de Commissie waarin rekening wordt gehouden met uit te voeren studies en onderzoek naar deze geluidsbron; (5) Overwegende dat een realistische en reproduceerbare methode ontwikkeld moet worden om het geluid veroorzaakt door het contact van luchtbanden met het wegdek te meten; dat op basis van deze nieuwe meetmethode een onderzoek moet worden uitgevoerd om een numerieke waarde vast te stellen voor het rolgeluidsniveau veroorzaakt door de verschillende typen banden welke zijn gemonteerd op verschillende typen motorvoertuigen, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Richtlijn 92/23/EEG wordt als volgt gewijzigd: Artikel 1 1. De termen "EEG-onderdeelgoedkeuring" en "EEG-goedkeuring" worden vervangen door de term "EG-goedkeuring". 2. In artikel 1, eerste streepje, wordt de definitie van "band" als volgt gelezen: "elke nieuwe of vervangingsluchtband die is ontworpen voor voertuigen waarop Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van toepassing is". Aan het einde van het artikel wordt de volgende tekst toegevoegd: "De voorschriften van bijlage V zijn niet van toepassing op: - banden van de snelheidcategorie kleiner dan 80 km/h; - banden met een nominale velgdiameter kleiner of gelijk aan 254 mm (ofwel code 10); - reservebanden voor tijdelijk gebruik; - banden bestemd voor montage op voertuigen, die voor 1 oktober 1980 voor de eerste keer werden geregistreerd. " 3. In artikel 2 worden de leden 1 en 2 vervangen door de drie volgende leden: "1. De lidstaten verlenen de EG-goedkeuring onder de in bijlage I vastgestelde voorwaarden aan elk type band dat vervaardigd is overeenkomstig de in bijlage II vermelde voorschriften en kennen hieraan een goedkeuringsnummer toe, als aangegeven in bijlage I. 2. De lidstaten verlenen de EG-goedkeuring onder de in bijlage I vastgestelde voorwaarden aan elk type band dat vervaardigd is overeenkomstig de in bijlage V vermelde voorschriften en kennen hieraan een goedkeuringsnummer toe, als aangegeven in bijlage I. 3. De lidstaten verlenen de EG-goedkeuring onder de in bijlage III vastgestelde voorwaarden voor wat betreft de banden voor het gehele voertuig waarvan alle banden (eventueel met inbegrip van de reserveband) voldoen aan de in bijlage II vermelde voorschriften en de in bijlage IV vermelde voorschriften betreffende het voertuig en kennen hieraan een goedkeuringsnummer toe overeenkomstig bijlage III. " 4. Aan het einde van de lijst van bijlagen wordt het volgende toegevoegd: "BIJLAGE V-Rolgeluid". 5. De bijlagen worden gewijzigd overeenkomstig de bijlage van deze richtlijn. Artikel 2 1. Met ingang van 1 oktober 2001 verlenen de lidstaten in geval van motorvoertuigen van categorie Ml de EG-typegoedkeuring overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Richtlijn 70/156/EEG voor een type motorvoertuig niet meer om redenen die verband houden met de banden en de montage ervan of overeenkomstig artikel 4, lid 2, van Richtlijn 70/156/EEG voor een type band, bestemd voor deze voertuigen, indien niet aan de voorschriften van Richtlijn 92/23/EEG, als gewijzigd bij deze richtlijn, wordt voldaan. 2. Met ingang van 1 oktober 2001 verlenen de lidstaten in geval van motorvoertuigen van een andere categorie dan Ml : - de EG-typegoedkeuring overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Richtlijn 70/156/EEG of - de nationale goedkeuring niet meer, tenzij een beroep wordt gedaan op artikel 8, lid 2, van Richtlijn 70/156/EEG voor een type motorvoertuig om redenen die verband houden met de banden en de montage ervan of voor een type band, bestemd voor deze voertuigen, indien niet aan de voorschriften van Richtlijn 92/23/EEG, als gewijzigd bij deze richtlijn, wordt voldaan. 3. Met ingang van 1 oktober 2001 beschouwen de lidstaten - certificaten van overeenstemming die nieuwe voertuigen vergezellen overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 70/156/EEG als niet meer geldig in de zin van artikel 7, lid 1, van voornoemde richtlijn en - verbieden zij de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van nieuwe voertuigen die niet vergezeld gaan van een certificaat van overeenstemming overeenkomstig Richtlijn 70/156/EEG, tenzij een beroep wordt gedaan op artikel 8, lid 2, van Richtlijn 70/156/EEG om redenen die verband houden met de banden en de montage ervan, indien niet aan de voorschriften van Richtlijn 92/23/EEG, als gewijzigd bij deze richtlijn, wordt voldaan. 4. Met ingang van 1 oktober 2005 beschouwen de lidstaten certificaten van overeenstemming die nieuwe banden vergezellen overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 70/156/EEG als niet meer geldig in de zin van artikel 7, lid 2, van voornoemde richtlijn en - verbieden zij de verkoop van nieuwe voertuigen die niet vergezeld gaan van een certificaat van overeenstemming overeenkomstig Richtlijn 70/156/EEG, tenzij een beroep wordt gedaan op artikel 8, lid 2, van Richtlijn 70/156/EEG om redenen die verband houden met nieuwe banden, indien niet aan de voorschriften van Richtlijn 92/23/EEG, als gewijzigd bij deze richtlijn, wordt voldaan. Artikel 3 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 oktober 2001 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis. Zij passen deze maatregelen vanaf 1 oktober 2001 toe. 2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 3. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 4 Deze richtlijn wordt op de dag van bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen van kracht. Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Brussel, op Voor het Europees Parlement De Voorzitter Voor de Raad De Voorzitter 10 1. Bijlage I van Richtlijn 92/23/EEG wordt vervangen door de volgende bijlage I: BIJLAGE "Bijlage I ADMINISTRATIEVE BEPALINGEN VOOR DE EG- TYPEGOEDKEURING VAN BANDEN 1. 1. 1. AANVRAAG VAN EG-TYPEGOEDKEURING VOOR EEN TYPE BAND De aanvraag van EG-goedkeuring voor een band overeenkomstig artikel 3, lid 4, van Richtlijn 70/156/EEG wordt ingediend door de bandenfabrikant. 1. 1. 1. De aanvraag van EG-goedkeuring overeenkomstig bijlage II gaat vergezeld van een beschrijving van het bandtype in drievoud overeenkomstig het in aanhangsel IA afgebeelde inlichtingenformulier. 1. 1. 1. 1. De aanvraag gaat vergezeld (alle in drievoud) van een schets of een representatieve foto van het loopvlakpatroon en een schets van de opgepompte band op de meetvelg, waarbij de belangrijkste maten van de voor goedkeuring ter beschikking gestelde band zijn vermeld (zie de punten 6. 1. 1 en 6. 1. 2 van bijlage II). 1. 1. 1. 2. De aanvraag gaat vergeld van het testrapport afgegeven door de technische dienst die de proeven heeft uitgevoerd of, naar keuze van de bevoegde instantie, een of twee exemplaren van de te beproeven band. 1. 1. 2. De aanvraag van EG-goedkeuring overeenkomstig bijlage V gaat vergezeld van een beschrijving van het bandtype in drievoud overeenkomstig het in aanhangsel IB afgebeelde inlichtingenformulier. 1. 1. 2. 1. De aanvraag gaat vergezeld (alle in drievoud) van schetsen, tekeningen of foto's van het loopvlakpatroon, representatief voor de bandtypen. 1. 1. 2. 2. De aanvraag gaat eveneens vergezeld van het testrapport afgegeven door de technische dienst die de proeven heeft uitgevoerd of, naar keuze van de bevoegde instantie, van vier monsters van de voor de te beproeven band representatieve maat. 1. 2. De fabrikant kan uitbreiding van de EG-goedkeuring aanvragen 1. 2. 1. zodat ook gewijzigde bandtypen onder de goedkeuring vallen overeenkomstig bijlage II en/of 1. 2. 2. zodat ook bijkomende bandenmaataanduidingen en/of gewijzigde handelsaanduidingen van de fabrikant en/of loopvlakken onder de goedkeuring overeenkomstig bijlage V vallen. 11 1. 3. De keuringsinstantie kan de proeven van de laboratoria van de fabrikant als goedgekeurde proeven aanvaarden overeenkomstig artikel 14, lid 1, van Richtlijn 70/156EEG. 2. MERKTEKENS 2. 1. 3. 3. 1. Voor EG-goedkeuring ter beschikking gestelde banden moeten zijn voorzien van de duidelijke en onuitwisbare handelsaanduiding of naam van de aanvrager en moeten voldoende ruimte bieden voor het aanbrengen van het EG-goedkeuringsmerkteken. EG-TYPEGOEDKEURING Aan alle overeenkomstig punt 1. 1. 1 ter beschikking gestelde banden die voldoen aan de voorschriften van bijlage II wordt EG- typegoedkeuring overeenkomstig artikel 4, lid 3, van Richtlijn 70/156/EEG verleend en een goedkeuringsnummer toegekend. 3. 1. 1. De lidstaten worden in kennis gesteld van een goedkeuring, een uitbreiding of een weigering van een band overeenkomstig bijlage II met behulp van een formulier dat overeenkomt met het model van aanhangsel 2A. 3. 2. Aan alle overeenkomstig punt 1. 1. 2 ter beschikking gestelde banden die voldoen aan de voorschriften van bijlage V wordt EG- typegoedkeuring overeenkomstig artikel 4, lid 3, van Richtlijn 70/156/EEG verleend en een goedkeuringsnummer toegekend. 3. 2. 1. De lidstaten worden in kennis gesteld van een goedkeuring, een uitbreiding of een weigering van een band overeenkomstig bijlage V met behulp van een formulier dat overeenkomt met het model van aanhangsel 2B. 3. 3. ander Er wordt een goedkeuringsnummer toegekend aan de goedgekeurde band. Dezelfde lidstaat mag niet hetzelfde goedkeuringsnummer aan name moeten een goedkeuringsnummers, II bijlage verschillen van goedkeuringsnummers, toegekend overeenkomstig bijlage V. overeenkomstig toekennen. toegekend bandtype Met 12 4. EG-TYPEGOEDKEURINGSMERKTEKEN 4. 1. 4. 2. Elke band die overeenstemt met een band waarvoor typegoedkeuring is verleend overeenkomstig deze richtlijn moet worden voorzien van het desbetreffende EG-typegoedkeuringsmerkteken. 1 Iet EG-typegoedkeuringsmerk bestaat uit een rechthoek met daarin de kleine letter e, gevolgd door de kenletter(s) of het kengetal van de lidstaat die de goedkeuring overeenkomstig bijlage VII van Richtlijn 70/156/EEG heeft verleend. Het EG-goedkeuringsnummer bestaat uit het op het goedkeuringsformulier voor het type vermelde nummer, voorafgegaan '00' voor banden voor cijfers: bedrijfsvoertuigen, '02' voor banden voor personenwagens. twee door 4. 2. 1. De rechthoek die het EG-merkteken vormt moet minimaal 12 mm lang zijn en minimaal 8 mm hoog. De letters en cijfers moeten minimaal 4 mm hoog zijn. 4. 3. 4. 4. 4. 5. De EG-goedkeuringsmerktekens en -nummers, alsmede de aanvullende merktekens, als bedoeld in punt 3 van bijlage II - laatstgenoemde voor de typegoedkeuring overeenkomstig de voorschriften van bijlage II - moeten worden aangebracht overeenkomstig dat punt. Goedkeuringsnummers, toegekend overeenkomstig bijlage V moeten worden gevolgd door het achtervoegsel 's'. In het onderstaande wordt een voorbeeld gegeven van het EG- merkteken: a = minimaal 12 mm e IRL 00479 e 3 00687-s De band waarop bovenstaand EG-merkteken is aangebracht is een band voor een bedrijfsvoertuig (00) die voldoet aan de EG-voorschriften (e) en waarvoor het EG-merkteken is verleend in Ierland (IRL) onder nummer 479 overeenkomstig bijlage II en in Italië (3) onder nummer 687 overeenkomstig bijlage V (s). 13 N. B. : De nummers '479' and '687' (typegoedkeuringsnummers bij het EG-merkteken) en de letters 'IRL' en het cijfer ' 3' (de letters en het nummer van de lidstaten die het EG-merkteken hebben toegekend) zijn slechts als voorbeeld gebruikt. Het goedkeuringsnummer moet dichtbij de rechthoek en erboven, eronder, links of rechts ervan worden geplaatst. De cijfers van het goedkeuringsnummer moeten zich aan dezelfde zijde van de 'e' bevinden en op dezelfde wijze zijn gericht. 5. WIJZIGING VAN EEN BANDTYPE 5. 1. 5. 2. 5. 3. 5. 4. 6. 6. 1. In geval van wijziging van een bandtype dat overeenkomstig bijlage II of bijlage V is goedgekeurd, zijn de bepalingen van artikel 5 van Richtlijn 70/156/EEG van toepassing. Een wijziging van het loopvlakpatroon van een band in geval van een goedkeuring overeenkomstig bijlage II hoeft niet te leiden tot een herhaling van de in bijlage II voorgeschreven proeven. De toevoeging van bandenmaataantduidingen aan een bandenfamilie en de toevoeging van handelsmerken en loopvlakbeschrijvingen in geval van goedkeuringen overeenkomstig bijlage V hoeft niet te leiden tot een herhaling van de in bijlage V voorgeschreven proeven. De wijziging van de in geval van goedkeuringen overeenkomstig bijlage V hoeft niet te leiden tot een herhaling van de in bijlage V voorgeschreven proeven, indien deze wijzigingen geen nadelige gevolgen hebben voor de rolgeluidemissies. loopvlakbeschrijving(en) OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUCTIE Normaliter moeten maatregelen worden genomen om te zorgen voor de overeenstemming van de productie overeenkomstig de bepalingen van artikel 10 van Richtlijn 70/156/EEG. 6. 2. Wanneer controles worden uitgevoerd overeenkomstig aanhangsel 1 van bijlage V om na te gaan of de productie overeenstemt, wordt, indien het geluidsniveau van de beproefde band niet meer dan 1 dB(A) hoger ligt dan de in punt 4. 2 van bijlage V voorgeschreven grenswaarden, de productie geacht overeen te stemmen met de voorschriften van punt 4 van voornoemde bijlage V. " 14 2. Aanhangsel 1 van bijlage I krijgt het nieuwe nummer 'Aanhangsel IA' en de titel luidt als volgt: "Aanhangsel IA INLICHTINGENFORMULIER NR BETREFFENDE DE EG-TYPEGOEDKEURING VOOR EEN BAND (bijlage II van Richtlijn 92/23/EEG)". 3. Aanhangsel 2 van bijlage I krijgt het nieuwe nummer 'Aanhangsel 2A' en de titel luidt als volgt: "Aanhangsel 2A MODEL (maximumformaat: A4 (210 x 297 mm) EG-TYPEGOEDKEURINGSFORMULIER" 4. De volgende aanhangsels IB en 2B worden na aanhangsel 2A ingevoegd: "Aanhangsel IB INLICHTINGENFORMULIER NR BETREFFENDE DE EG- TYPEGOEDKEURING VOOR EEN BAND VOOR WAT BETREFT DE ROLGELUIDEMISSIE (bijlage V van Richtlijn 92/23/EEG) De onderstaande gegevens moeten in voorkomend geval in drievoud worden verstrekt en vergezeld gaan van een inhoudsopgave. Eventuele tekeningen worden op een passende schaal met voldoende details in formaat A4 of tot dat formaat gevouwen verstrekt. Op eventuele foto's moeten voldoende details te zien zijn. Indien de systemen, onderdelen of afzonderlijke technische eenheden elektronisch gestuurde functies hebben, worden gegevens over de prestaties verstrekt. 1. ALGEMENE GEGEVENS 1. 1. Merk (firmanaam): 1. 2. Naam en adres van de aanvrager: 1. 3. Adres(sen) van de fabriek(en) : 1. 4. Middel van identificatie van het type (handelsbenaming en -aanduiding): 15 2. BANDEN 2. 1. Bandencategorie (klasse Cl, C2 of C3): 2. 2. Gebruikscategorie: (normaal, winter of speciaal): 2. 3. Lijst van bandenmaataanduidingen: elk handelsmerk van (voor bandenmaataanduidingen aangeven overeenkomstig punt 2. 17 van bijlage II van Richtlijn 92/23/EEG en bij banden van klasse 1 in voorkomend geval het opschrift 'Reinforced' of 'Extra Load'). handelsaanduiding lijst de en Aanhangsel 2B MODEL (maximumformaat A4 (210 x 297 mm) EG-GOEDKEURINGSFORMULIER (rolgeluidemissie) DIENSTSTEMPEL Mededeling betreffende: -goedkeuring -uitbreiding van de goedkeuring -weigering van de goedkeuring -intrekking van de goedkeuring van een type band met betrekking tot bijlage V van Richtlijn 92/23/EEG, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn. /. /EG betreffende de rolgeluidemissie Goedkeuringsnummer: Reden voor uitbreiding: HOOFDSTUK I 0. ALGEMEEN 0. 1. Merk (firmanaam): 0. 2. Naam en adres van de aanvrager: 16 0. 3. Adres(sen) van fabriek(en): HOOFDSTUK II 1. AANVULLENDE INLICHTINGEN 1. 1. Handelsbenaming en -aanduiding: 1. 2. Bandencategorie: (klasse C1, C2 of C3) 1. 3. Gebruikscategorie: (normaal, winter of speciaal)1 2. Voor de uitvoering van de proeven verantwoordelijke dienst: 3. Datum van het keuringsrapport: 4. Nummer van het keuringsrapport: 5. 6. 7. Eventuele redenen voor uitbreiding van de typegoedkeuring : Eventuele opmerkingen (zie addendum): Plaats en datum: 8. Handtekening: 9. De inhoudsopgave bij het informatiepakket, dat bewaard wordt door de goedkeurings instantie en op verzoek verkrijgbaar is, is als bijlage opgenomen. " 1 Doorhalen wat niet van toepassing is. : Punt 3. 1. 1 van bijlage IV wordt als volgt gelezen: "3. 1. 1. Onverminderd de bepalingen van punt 3. 7. 4 moet iedere band op een voertuig, met inbegrip van de reserveband, zijn voorzien van het in punt 4 van bijlage I bedoelde EG-goedkeuringsmerkteken of het goedkeuringsmerkteken dat aangeeft dat is voldaan aan de ECE- Reglementen nrs. 30 en 54, waarnaar is verwezen in de considerans van deze richtlijn. ECE-goedkeuringsmerktekens worden uitsluitend geacht gelijkwaardig te zijn aan de overeenkomstig bijlage II verleende typegoedkeuringen. " De volgende nieuwe bijlage V en het bijbehorende aanhangsel I worden na bijlage IV toegevoegd: "BIJLAGE V ROLGELUIDEMISSIE 17 1. TOEPASSINGSGEBIED Deze bijlage is van toepassing op de EG-typegoedkeuring van banden als onderdeel met betrekking tot de rolgeluidemissie. 2. DEFINITIES De definities van bijlage II zijn in deze bijlage van toepassing, behalve de definitie van punt 2. 1, die als volgt moet worden gelezen: 2. 1. in verband met de typegoedkeuring Onder "bandentype" wordt overeenkomstig deze bijlage verstaan een bandenfamilie, bestaande uit een lijst bandenmaataanduidingen (zie punt 2. 17 van bijlage II), handelsbenamingen en handelsaanduidingen die niet verschillen voor wat betreft essentiële eigenschappen zoals: - naam van de fabrikant; - bandencategorie (zie punt 2. 4 van deze bijlage); - bandstructuur (zie punt 2. 1. 4 van bijlage II); - gebruikscategorie (zie punt 2. 1. 3 van bijlage II); - rolgeluidemissie. Bovendien zijn de volgende definities van toepassing: 2. 2. 2. 3. Onder "handelsaanduiding" wordt verstaan een aanduiding van loopvlakpatroon, welke wordt aangegeven door de bandenfabrikant. Deze mag dezelfde zijn als het handelsmerk. Onder "rolgeluidemissie" wordt verstaan het geluid afkomstig van het contact tussen bewegende banden en het wegoppervlak. 2. 4. In deze bijlage is de volgende indeling van toepassing: banden van klasse Cl Banden voor personenwagens (zie punt 2. 32 van bijlage II) banden van klasse C2 Banden voor bedrijfsvoertuigen (zie punt 2. 33 van bijlage II) met een belastingsindex bij een snelheidcategoriesymbool > "N" (zie punt 2. 29. 3 van bijlage II) enkele banden < 121 en 18 banden van klasse C3 enkele banden < 121 Banden voor bedrijfsvoertuigen (zie punt 2. 33 van bijlage II) met een belastingsindex bij een snelheidcategoriesymbool < "M" (zie punt 2. 29. 3 van bijlage II) of bedrijfsvoertuigen (zie punt 2. 33 van bijlage II) met een belastingsindex bij enkele banden > 122. en 3. VOORSCHRIFTEN TEN AANZIEN VAN OPSCHRIFTEN 3. 1. De banden moeten zij n voorzien van : 3. 1. 1. de handelsnaam of het handelsmerk; 3. 1. 2. de handelsaanduiding, als gedefinieerd De handelsaanduiding wordt niet verlangd als deze dezelfde is als het handelsmerk; in punt 2. 2. 3. 1. 3. de bandenmaataanduiding, als gedefinieerd in punt 2. 17 van bijlage II; 3. 1. 4. 'REINFORCED' (of 'EXTRA LOAD') indien de band is ingedeeld als versterkt (zie punt 2. 3. 4 van bijlage II); 3. 1. 5. het opschrift winterband is. 'M+S' (of 'M. S' of 'M&S') indien de band een 4. VOORSCHRIFTEN TEN AANZIEN VAN HET ROLGELUID 4. 1. Algemene voorschriften Er dient een set van vier banden met dezelfde bandenmaat- en handelsaanduiding, welke representatief voor de bandenfamilie zijn, ter beschikking te worden gesteld voor beproeving van het rolgeluidemissieniveau overeenkomstig aanhangsel 1. 4. 2. De geluidsniveaus vastgesteld overeenkomstig aanhangsel 1 mogen de volgende grenswaarden niet overschrijden: 4. 2. 1. Banden van klasse Cl, op basis van de nominale sectiebreedte (zie bijlage II, punt 2. 17. 1. 1) van de band die wordt beproefd: 19 Nominale sectiebreedte Grenswaarde uitgedrukt 145 en lager 155 en 165 175 en 185 195 tot en met 215 225 en groter in dB(A) 72 73 74 75 76 4. 2. 1. 1. Bij versterkte banden (zie bijlage II, punt 3. 1. 8), mogen de grenswaarden met 1 dB(A) worden verhoogd. 4. 2. 1. 2. Bij in de categorie speciale banden ingedeelde banden (zie bijlage II, punt 2. 1. 3), mogen de grenswaarden van punt 4. 2. 1 met 2 dB(A) worden verhoogd. 4. 2. 2. Banden van klasse C2, op basis van de gebruikscategorie (zie bijlage II, punt 2. 1. 3) van de bandenfamilie: Gebruikscategorie Grenswaarde uitgedrukt in dB(A) Normaal Winter Speciaal 75 77 78 4. 2. 3. Banden van klasse C3, op basis van de gebruikscategorie (zie bijlage II, punt 2. 1. 3) van de bandenfamilie: Gebruikscategorie Grenswaarde uitgedrukt in dB(A) 76 78 79 Normaal Winter Speciaal 20 Aanhangsel 1 Procedure voor het meten van het rolgeluidemissieniveau veroorzaakt door banden bij hoge snelheid 0. Inleiding De onderhavige procedure omvat specificaties betreffende de meetinstrumenten, meetvoorwaarden en de meetmethode om het geluidsniveau bij hoge snelheid van een set op een proefvoertuig gemonteerde banden op een bepaald wegoppervlak te realiseren Het maximum-geluidsdrukniveau wordt vastgelegd bij een uitlopend voertuig met behulp van microfoons die in het veld zijn geplaatst; het eindresultaat voor een referentiesnelheid wordt vastgesteld met behulp van lineaire regressieanalyse. 1. Meetinstrumenten 1. 1. Akoestische meting 1. 1. 1. Het voor de meting van het geluidsniveau gebruikte apparaat is een geluidsniveaumeter van het type 1, beschreven in IEC-Publicatie 651 "sound level meters" (1979) van de Internationale Elektrotechnische De metingen moeten worden uitgevoerd met Commissie. gebruikmaking van de tijd-gewogen F-kromme ("snelle responsie") van de geluidsniveaumeter en de frequentie-gewogen A-kromme welke eveneens in bovengenoemde publicatie zijn opgenomen. Aan het begin en aan het eind van elke serie metingen moet de geluidsniveaumeter worden gekalibreerd overeenkomstig de instructies van de fabrikant met behulp van een geschikte geluidsbron (b. v. een pistonofoon). De kalibreerinrichting moet voldoen aan de voorschriften van klasse 1, vermeld in IEC 942 "sound calibrators". De test wordt als ongeldig beschouwd indien de afwijking van de geluidsniveaumeter gedurende deze kalibratie meer dan 0,5 dB bedraagt. 1. 1. 2. Plaatsing van de microfoon De microfoon moet op een afstand van 7,5 ± 0,2 m van de referentielijn CC' (zie figuur 1) van de baan en 1,2 ± 0,1 m boven de grond worden geplaatst. De as van de maximale gevoeligheid moet in een horizontaal vlak liggen en loodrecht op de baan van het voertuig (lijn CC') staan. 1. 2. Snelheidsmetingen De voertuigsnelheid op het testgedeelte moet worden bepaald op de lijn PP' met een nauwkeurigheid van ± 1 km/h (zie figuur 1). 21 1. 3. Temperatuurmeti ngen Omgeving: het toestel moet de omgevingstemperatuur met een nauwkeurigheid van ± 1°C kunnen meten. De omgevingstemperatuur moet worden gemeten op een hoogte grond. De omgevingstemperatuur mag niet in direct zonlicht worden gemeten. 1,2 m boven van de Oppervlak: Het toestel moet de temperatuur van de proefbaan met een nauwkeurigheid van ± 1°C kunnen meten. De oppervlaktetemperatuur wordt op het oppervlak gemeten. 1. 4. Windmetingen Het toestel moet de wind met een nauwkeurigheid van ± 1 m/s op een hoogte van 1,2 m boven de grond kunnen meten. De windrichting moet worden vastgelegd. 2. Meetvoorwaarden 2. 1. Proefbaan De proefbaan moet bestaan uit een centraal gedeelte omgeven door een overwegend vlak proefgebied. Het gedeelte waar wordt gemeten moet vlak zijn; het testoppervlak moet bij alle metingen droog en schoon zijn. De proefbaan moet zodanig zijn dat het veld tussen de geluidsbron en de microfoon geluidvrij is met een marge van 1 dB. Aan deze voorwaarden wordt geacht te zijn voldaan indien er zich geen grote geluidreflecterende objecten zoals hekken, rotsen, bruggen en gebouwen binnen 50 m van het middelpunt van het meetgedeelte bevinden. Het oppervlak van de testbaan en de afmetingen van het terrein van de proef moet voldoen aan bijlage VI van Richtlijn 92/79/EEG. Het middengedeelte met een straal van ten minste 10 m moet vrij zijn van poedersneeuw, hoog gras, losse grond of sintels. Er mogen zich in de buurt van de microfoon geen objecten bevinden die het geluidveld zouden kunnen beïnvloeden en er mogen geen personen tussen de microfoon en de geluidsbron staan. De persoon die de metingen uitvoert en waarnemers die de metingen bijwonen moeten zich op een zodanige plaats bevinden dat zij de aflezingen van de meetinstrumenten niet beïnvloeden. 22 2. 2. Weersomstandigheden De metingen mogen niet worden verricht onder slechte atmosferische omstandigheden. Men moet zich ervan vergewissen dat de resultaten niet worden beïnvloed door windstoten. De proef kan niet worden uitgevoerd wanneer de windsnelheid ter hoogte van de microfoon meer dan 5 m/s bedraagt. De metingen mogen evenmin worden verricht wanneer de omgevingstemperatuur of de temperatuur van het oppervlak van de proefbaan minder dan 5°C bedraagt. 2. 3. Omgevingsgeluid Het achtergrondgeluidsniveau (met inbegrip van eventueel windgeluid) moet minimaal 10 dB minder bedragen dan het gemeten geluidsniveau veroorzaakt door het band/wegdekcontact. Er mag een geschikt windscherm om de microfoon worden aangebracht mits rekening wordt gehouden met het effect daarvan op de gevoeligheid en de richtingseigenschappen van de microfoon. Alle metingen die zijn beïnvloed door een geluidpiek die geen verband lijkt te houden met de karakteristieken van het algemene geluidsniveau van de banden moeten buiten beschouwing worden gelaten. 2. 4. Voorschriften voor het te beproeven voertuig 2. 4. 1. Het te beproeven voertuig is een motorvoertuig met vier banden op twee assen. 2. 4. 2. Het voertuig moet zodanig worden belast dat aan de in punt 2. 5. 3 aangegeven bandbelasting voor de proef wordt voldaan. 2. 4. 3. De wielbasis tussen de twee assen waarop de te beproeven banden zijn gemonteerd moet minder dan 3 m bedragen bij banden van klasse Cl en 5 m bij banden van klasse C2 en C3 (zie punt 2. 4 van bijlage V). 2. 4. 4. Om ervoor te zorgen dat het bandgeluid niet significant wordt eventuele beïnvloed door het voertuigontwerp moeten opspatafschermingen worden verwijderd en mogen geen voertuigen worden gebruikt waarvan de carrosserie rond de banden het door de banden veroorzaakte geluid beïnvloedt. alle Het is bijvoorbeeld niet toegestaan om onderdelen toe te voegen of niet te verwijderen rond de velgen of banden die het door de banden veroorzaakte geluid zouden kunnen dempen. Het is echter wel toegestaan om onderdelen van het voertuig te verwijderen of aan te passen, die een bijdrage leveren aan het achtergrondgeluid van het voertuig. 23 Bovendien mag de spoorbreedte van het voertuig worden gewijzigd zodat de banden zich geheel of gedeeltelijk aan de buitenzijde van de carrosserielijn van het voertuig bevinden. Een dergelijke wijziging is bijvoorbeeld nodig om ervoor te zorgen dat het voertuig adequaat kan worden bestuurd wanneer grote banden worden beproefd. 2. 5. Banden 2. 5. 1. Er dienen vier banden van hetzelfde type uit dezelfde familie op het proefvoertuig te worden gemonteerd. Banden met speciale montage voorschriften moeten worden beproefd overeenkomstig deze speciale voorwaarden, (b. v. draairichting,. ). De banden moeten alvorens te worden ingelopen de maximale profieldiepte hebben. 2. 5. 2. De banden worden beproefd op door de bandenfabrikant goedgekeurde velgen. overeenkomen 2. 5. 3. Voor elke band op het testvoertuig moet de proefbelasting Qt 70% tot 90% van de referentiebelasting Qr bedragen. Voor alle banden moet de referentiebelasting Qr de belastingcapaciteitindex van de band vermelde maximummassa (zie bijlage II - aanhangsel 2). Wanneer de belastingsindex uit twee cijfers (zie bijlage II, punt 2. 28) bestaat, moet het eerste cijfer worden vermeld. Ingeval van ZR-banden waarbij de belastingsindex is weggelaten (zie bijlage 11 - punt 3. 1. 6. 1) moet worden uitgegaan van de maximumbelasting die duidelijk op de zijkant van de band is aangegeven. met de in 2. 5. 4. Elke band die op het testvoertuig is gemonteerd moet een testdruk Pt hebben die maximaal de referentiedruk Pr bedraagt en ligt binnen het interval: Pr (Qt/Qr)1'25 * Pt * 1. 2 Pr (Qt/Qr)1'25 waarin: de referentiedruk Pr voor standaardbanden van klasse Cl 2,5 bar bedraagt, de referentiedruk Pr voor "versterkte" banden van klasse Cl 3,0 bar bedraagt, en de referentiedruk Pr voor banden van klasse C2 en klasse C3 de druk is die overeenkomt met de op de zijkant aangegeven drukindex (zie bijlage II -punt 3. 1. 11). 24 2. 5. 5. De banden moeten worden ingelopen alvorens te worden beproefd om labricagcresten te verwijderen of andere loopvlakkaraklerislieken als gevolg van het fabricageproces te elimineren. Normaliter is hiervoor het equivalent van ongeveer 100 km normaal gebruik op de weg nodig. De banden moeten op het testvoertuig worden gemonteerd in dezelfde draairichting als werd gebruikt bij het inlopen van de banden. 2. 5. 6. Alvorens de proef wordt uitgevoerd moeten de banden worden warm gelopen. 3. Testmethode 3. 1. Algemene voorwaarden Voor alle metingen moet het voertuig op zodanige wijze in een rechte baan over het meetgedeelte (AA' tol BB') worden gereden dat het middenlangsvlak van het voertuig zo dicht mogelijk bij de lijn CC' ligt. Wanneer de voorkant van het testvoertuig de lijn AA' heeft bereikt moet de bestuurder van het voertuig de versnellingshendel in de vrij stand plaatsen en de motor uitschakelen. Indien tijdens de meting het testvoertuig een abnormaal geluid (b. v. ventilator, "zelfontsteking") voortbrengt, moet de proef worden herhaald. 3. 2. Aard en aantal van de metingen in A-gewogen decibels Het maximum-geluidsniveau uitgedrukt [dB(A)] moet worden gemeten wanneer het voertuig uitrijdt tussen de lijnen AA' en BB' (figuur 1). Een dergelijke waarde is het resultaat van de meting. testvoertuig met een Er moeten ten minste vier metingen worden verricht aan elke kant van het ligt dan de referentiesnelheid en ten minste vier metingen waarbij de testsnelheid lager ligt dan de referentiesnelheid. De snelheden moeten daarbij enigszins gelijkmatig worden verdeeld over het in punt 3. 3 aangegeven snelheidsgebied. testsnelheid die hoger 3. 3. Testsnelheid De snelheid van het testvoertuig moet in het volgende gebied liggen: -van 70 tot 90 km/h voor banden van klasse Cl en banden van klasse C2 -van 60 tot 80 km/h voor banden van klasse C3. 25 4. Interpretatie van de resultaten De metingen zijn ongeldig indien een abnormale discrepantie tussen de maximumwaarde en het algemene geluidsniveau wordt vastgesteld. 4. 1. Vaststelling van de testresultaten De referentiesnelheid Vref voor vaststelling van het eindresultaat moet de volgende waarde bedragen: -80 km/h voor banden van klasse Cl en banden van klasse C2, -70 km/h voor banden van klasse C3. 4. 2. Regressieanalyse van geluidsmetingen Het (niet voor temperatuur gecompenseerde) band/weg-geluidsniveau LR in dB(A) wordt bepaald aan de hand van een regressieanalyse met: LR = L - av waarin : L = de gemiddelde waarde van het gemeten geluidsniveau in dB(A): 1 i=n n = het aantal metingen (n > 16). v = de gemiddelde waarde van de logaritmische snelheid: v = - £ v, met v , = l g ( r ç / r ,J a is de helling van de regressielijn in dB(A) S ( v , - v )J #•=1 4. 3. Temperatuurcompensatie De overeenkomstig punt 4. 2 bepaalde waarde LR moet worden gecorrigeerd door invoering van een temperatuurcompensatiefactor voor een wegoppervlakreferentietemperatuur Qref volgens de volgende formule: 26 waarin 0 = de gemeten wegoppervlaktetemperatuur waarin &n,f = 20°C waarin K = 0,03 dB(A)/°C indien 0 > ®n,f 0,06 dB(A)/°C indien 0 < ®re/ Voor banden van klasse C3 hoeft geen temperatuurcompensatie te worden toegepast. rekening in de Om meetinstrumenten worden de overeenkomstig punt 4. 3 vastgestelde resultaten met 1 dB(A) verminderd. te houden met onnauwkeurigheden Het eindresultaat, het voor de temperatuur gecompenseerde band/weg geluidsniveau LR (0W/) in dB(A), wordt naar beneden afgerond op het dichtstbijgelegen kleinere gehele getal. 4. 4. 4. 5. 5. Testrapport Het testrapport dat wordt opgesteld in verband met de afgifte van het in aanhangsel 2 bedoelde certificaat moet alle relevante gegevens bevatten. Bijzonderheden over de omgevingsomstandigheden zoals proefbaan, snelheid) en luchttemperatuur, wind achtergrondgeruis moeten eveneens testrapport worden opgenomen. (richting en in het 27 Figuur 1 Stand van de microfoon bij de metingen 10m 10m 28 ISSN 0254-1513 COM(97) 680 def. DOCUMENTEN NL 02 03 10 14 Catalogusnummer : CB-C0-97-699-NL-C ISBN 92-78-28976-0 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg <&9


title: Verordnung (EG) Nr. 2457/97 der Kommission vom 10. Dezember 1997 über die Probenahme für die Warenkontrolle von entbeinten Teilstücken von Rindfleisch, für die eine Ausfuhrerstattung gewährt werden soll

eurovoc_concepts:
beef
boned meat
customs inspection
export
export refund
preparation for market

formats: html pdfa1b print