title: Rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończące postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji

eurovoc_concepts:
Central and Eastern Europe
anti-dumping duty
import
piping
tube

text: 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 329 31997R2320 L 322/1 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 25. 11. 1997 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończące postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 4, uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym, a także mając na uwadze, co następuje: A. PROCEDURA (1) (2) Rozporządzeniem (EWG) nr 1189/93 (2) Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski oraz Republiki Chorwacji. Stawka celna wynosiła 21,7 % dla Węgier, 10,8 % dla Pol- ski oraz 17,4 % dla Republiki Chorwacji. Ponadto Komisja przyjęła zobowiązania zaproponowane (3) przez eksporte- rów z Węgier, Polski i Chorwacji. Dnia 31 sierpnia 1996 r. Komisja ogłosiła w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (4) wszczęcie postępowa- nia weryfikacyjnego w odniesieniu do rozporządzenia (EWG) nr 1189/93 w zakresie przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski i Republiki Chorwacji oraz (1) Dz. U. L 56 z 6. 3. 1996, str. 3. Rozporządzenie zmienione rozpo- rządzeniem (WE) nr 2331/96 (Dz. U. L 317 z 6. 12. 1996, str. 1). (2) Dz. U. L 120 z 15. 5. 1993, str. 34. (3) Dz. U. L 120 z 15. 5. 1993, str. 42. (4) Dz. U. C 253 z 31. 8. 1996, str. 25. wszczęła postępowanie na mocy art. 11 ust. 3 rozporzą- dzenia (WE) nr 384/96 (dalej zwanego „rozporządzeniem podstawowym”). (3) Wymienione postępowanie weryfikacyjne zostało wsz- częte równolegle z postępowaniem, które wszczęto tego samego dnia (5) w odniesieniu do przywozu takich towa- rów pochodzących z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej po wniosku złożonym przez Komi- tet Polityki Handlowej Przemysłu Stalowych Rur Bezszwo- wych Unii Europejskiej. (4) Rozporządzeniem (WE) nr 981/97 (6) (dalej zwanym „roz- porządzeniem wprowadzającym środki tymczasowe”) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty przedmiotowego produktu pochodzącego z Rosji, Republik Czeskiej, Rumunii i Repu- bliki Słowackiej. (5) Po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych niektóre zainteresowane strony przedłożyły uwagi na piś- mie. Stronom, które o to prosiły, dano możliwość wysłuchania przez Komisję. Komisja prowadziła dalsze poszukiwanie i weryfikację wszystkich informacji uznanych za niezbędne dla jej osta- tecznych ustaleń. (6) Dnia 22 maja 1997 r. Rady Stowarzyszeń ustanowione na mocy Układów między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a – odpowied- nio – Republiką Czeską, Rumunią i Republiką Słowacką, z drugiej strony, zostały powiadomione pismem o zamiarze wprowadzenia przez Komisję środków tymczasowych. (5) Dz. U. C 253 z 31. 8. 1996, str. 26. (6) Dz. U. L 141 z 31. 5. 1997, str. 36. 330 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 Władze czeskie, rumuńskie i słowackie zaprotestowały, że Komisja działała z naruszeniem Układu Europejskiego (a w szczególności jego art. 34 ust. 2), nie przeprowadzając konsultacji przed wszczęciem postępowania, bezpośrednio po jego wszczęciu lub przed nałożeniem ceł tymczaso- wych. (8) Należy przypomnieć, że po otrzymaniu wniosku Komisja musi zbadać zawarte w nim zarzuty. Jeżeli Komisja uzna, że skarżący dostarczył wystarczających dowodów do wszczęcia postępowania, ma ona obowiązek, na mocy swoich własnych przepisów antydumpingowych, wszczę- cia postępowania. W odniesieniu do zobowiązań praw- nych Wspólnoty w ramach Układów Europejskich uznaje się, że zostały one wypełnione całkowicie. Układy te sta- nowią, że Rady Stowarzyszeń muszą być powiadamiane o każdym przypadku dumpingu natychmiast po wszczęciu postępowania przez władze państwa przywozu. Komisja spełniła ten wymóg. Ponadto Układy Europejskie stanowią, że jeżeli nie uda się osiągnąć zadowalającego rozwiązania w ciągu trzydziestu dni od skierowania sprawy do Rady Stowarzyszenia, wów- czas strona przywozu może przyjąć stosowne środki. Ponieważ nie znaleziono rozwiązania w wymaganym ter- minie, Komisja była upoważniona do przyjęcia stosow- nych środków; uczyniła to 31 maja 1997 r. Faktyczną decyzję o nałożeniu tymczasowych ceł podjęto dopiero 21 maja, na krótko przed upłynięciem umownego ter- minu. Niezależnie od tego, Komisja niezwłocznie powia- domiła Radę Stowarzyszenia i dostarczyła jej dane, na pod- stawie których została podjęta decyzja. Konsultacje, najpierw z władzami państwowymi, a następnie z samymi eksporterami/producentami, zostały rozpoczęte w ciągu kilku dni i prowadzono je przez cały okres postępowania w celu osiągnięcia obustronnie akceptowanego rozwiąza- nia. Dlatego Wspólnota całkowicie spełniła wymogi Ukła- dów Europejskich, w szczególności ich art. 34 ust. 2 i ust. 3 lit. b). (7) Podczas postępowania weryfikacyjnego Komisja powiado- miła w drodze urzędowej producentów/eksporterów z Węgier, Polski i Chorwacji, a także importerów, o których wiadomo, że są zainteresowani, przedstawicieli państw wywozu i wnioskodawcę oraz dała bezpośrednio zaintere- sowanym stronom możliwość przedstawienia swego sta- nowiska na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłu- chanie. Stronom, które zwróciły się o to, dano możliwość wysłuchania ich przez Komisję. Strony przedstawiły także na piśmie swoje opinie w sprawie ustaleń. Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron, o których wiadomo, że są zainteresowane, i otrzymała odpo- wiedzi od wnioskujących producentów ze Wspólnoty, od pięciu przedsiębiorstw z Republiki Czeskiej, od siedmiu z Rumunii, od jednego z Republiki Słowackiej, od sześciu z Rosji, od jednego z Węgier, od sześciu z Polski oraz od jed- nego z Republiki Chorwacji. Komisja otrzymała także odpowiedzi od czterech niepowiązanych importerów ze Wspólnoty, od importera ze Wspólnoty powiązanego z jednym z czeskich przedsiębiorstw oraz od dwóch impor- terów powiązanych ze słowackim producentem, jednego z siedzibą we Wspólnocie, a drugiego z siedzibą w Szwajca- rii. W związku z obydwoma postępowaniami przeprowa- dzono wizyty weryfikacyjne w następujących przedsiębior- stwach: Producenci wspólnotowi — Voest Alpine, Kindberg, Austria, — Vallourec Industries, Boulogne-Billancourt, Francja, — Benteler AG, Paderborn, Niemcy, — Mannesmannröhren-Werke AG, Mülheim an der Ruhr, Niemcy, — Dalmine S. p. A. , Dalmine, Włochy, — Productos Tubulares SA, Valle de Trapaga, Hiszpania, — Tubos Reunidos SA, Amurrio, Hiszpania, — Ovako Steel AB Tube Division, Hofors, Szwecja, — ESW Röhrenwerke GmbH, Eschweiler, Niemcy, — Rohrwerk Neue Maxhütte GmbH, Sulzbach- Rosenberg, Niemcy. Importerzy niepowiązani z eksporterami — Jannone ARM S. p. A. , Neapol, Włochy, — Geminvest S. R. L. , Limbiate, Włochy, — Starval, Marly La Ville, Francja, — Voest Alpine Stahlhandel AG, Linz, Austria. Eksporterzy i importerzy/przedsiębiorstwa handlowe objęte nowym postępowaniem Importer powiązany z dwoma producentami z Republiki Czeskiej: — Topham Eisen und Stahlhandel Ges. m. b. H. , Wiedeń, Austria. Importerzy powiązani z producentem z Republiki Słowackiej: — Pipex International AG, Nidau, Szwajcaria, — Pipex Italia S. p. A. , Mediolan, Włochy (spółka zależna od wyżej wymienionej). 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 331 Eksporterzy z Republiki Czeskiej — Vítkovice a. s. and Vítkovice Export a. s. , Ostrava, — Nová Hut a. s. , Ostrava, — Válcovny trub Dioss and Dioss Trading, Chomutov a. s. , — Ferromet Long Products Ltd, Prague (przedsiębiorstwo handlowe powiązane z Nová Hut), — Incos s. r. o. , Prague (niepowiązane przedsiębiorstwo handlowe). Eksporterzy z Rumunii — Artrom SA, — Silcotub SA, — Petrotub SA, — Republica SA, — Intertube Ltd. , Bukareszt (podmiot gospodarczy powią- zany z SC Republica SA), — SC Metalexportimport SA, Bukareszt (niepowiązany eksporter/podmiot gospodarczy), — Sota Bukareszt eksporter/podmiot gospodarczy), Company, (niepowiązany Eksporterzy z Republiki Słowackiej — Zeleziarne Podbrezová a. s. , Podbrezová. Eksporterzy objęci ponownym postępowaniem Eksporter z Węgier — Csepel Tubes Co. Ltd, Budapest. Eksporterzy z Polski — Huta Andrzej SA, Zawadzkie, — Huta Batory SA, Chorzów, — Stalexport SA (powiązany podmiot gospodarczy), Katowice. Eksporter z Republiki Chorwacji — Zeljezara Sisak, Sisak Steel Pipe Works, Sisak. W trakcie postępowania eksporter z Chorwacji powiado- mił Komisję, że przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na „Zel- jezara Sisak - Sisak Tubemills Ltd”. Komisja stwierdziła, że zmiana nazwy nie ma żadnego wpływu na ustalenia poczy- nione w trakcie postępowania. (10) Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o zasadniczym stanie faktycznym i względach, w oparciu o które zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych środków lub zmianę istniejących ostatecznych środków. Przyznano im również termin, w którym mogły przedstawić oświad- czenia oraz/lub zaproponować zobowiązania w związku z tymi informacjami. B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM 1. Przedmiotowy produkt (11) Produktem objętym obydwoma postępowaniami są: a) rury bez szwu z żelaza lub stali niestopowej, stosowane w ropociągach i gazociągach, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm; b) rury bez szwu o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, ciągnione lub walcowane na zimno, inne niż rury precyzyjne; oraz c) inne rury o przekroju kołowym, z żelaza lub stali nie- stopowej, inne niż gwintowane lub nadające się do gwintowania, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczają- cej 406,4 mm obecnie klasyfikowane pod kodami CN 7304 10 10, 7304 31 99, 7304 39 91 i 7304 39 93. 7304 10 30, Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez Radę w rozpo- rządzeniu (EWG) nr 1189/93 i potwierdzonym akapitem 10) rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe wszystkie bezszwowe rury objęte wyżej wymienionymi kodami CN uznaje się za jeden produkt (dalej określany jako „przedmiotowy produkt”) dla celów zarówno nowe- go, jak też ponownego postępowania. 2. Produkt podobny (12) Wszystkie bezszwowe rury objęte obydwoma postępowa- niami uznano za podobne pod względem ich podstawo- wych właściwości fizycznych i technicznych oraz zastoso- wań końcowych, niezależnie od faktu, czy wytwarzane są we Wspólnocie, czy też w państwach objętych postępowa- niami. (9) W odniesieniu do obu postępowań zbadano dumping, który miał miejsce w okresie od 1 września 1995 r. do 31 sierpnia 1996 r. („okres postępowania”). Badanie szkody oraz prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od stycznia 1992 r. do końca okresu objętego postępowa- niem. Niektórzy eksporterzy argumentowali, że ich produkty nie powinny zostać uznane za podobne do produktów produ- centów ze Wspólnoty lub produktów innych producentów będących jednocześnie eksporterami ze względu na róż- nice w jakości i różnice techniczne, a także różnice w kana- łach dystrybucji, zastosowaniu i postrzeganiu przez rynek. 332 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 Ustalono jednak, że przedmiotowy produkt jest dystrybuo- wany przez podobne kanały. Podobne są zastosowania podstawowe i ogólne. Istnieje duży stopień możliwości wymiennego stosowania, a stąd konkurencji między wszystkimi przywożonymi produktami objętymi oby- i tymi, które są wytwarzanie dwoma postępowaniami przez producentów wspólnotowych. Ustalono także, że podstawowe właściwości techniczne i fizyczne wszystkich przywożonych produktów, mimo nieznacznych różnic, były identyczne lub bardzo zbliżone do właściwości pro- duktów producentów wspólnotowych. Podsumowując, produkty pochodzące z poszczególnych państw objętych postępowaniem i produkty wytwarzane i sprzedawane we Wspólnocie są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia pod- stawowego. krajowych i wywozowych, które nigdy nie miały miejsca. Było to nie tylko bardzo mylące, ale oznaczało też, że Komisja nie była w stanie ustalić, z jakimkolwiek stopniem pewności, wiarygodnej wartości normalnej oraz wiarygod- nej ceny eksportowej. Niezależnie od powodów takiego postępowania (w tym miejscu Komisja pragnie zwrócić uwagę, że wyjaśnienie udzielone początkowo przez przed- siębiorstwo było całkowicie niezadowalające oraz zupeł- nie różniło się od późniejszego oświadczenia na piśmie), nie można powiedzieć, że było ono zgodne z ogólnie przy- jętymi zasadami rachunkowości. W tych okolicznościach Komisja nie mogła zrobić nic innego niż odrzucić odpo- wiedź i zastosować art. 18 rozporządzenia podstawowe- go, w szczególności z uwagi na to, że postąpienie w inny sposób oznaczałoby dyskryminację pozostałych, w pełni współpracujących, przedsiębiorstw objętych postępowa- niem. C. DUMPING POSTĘPOWANIE ANTYDUMPINGOWE W odniesieniu do kwestii zmiany właściciela, ponieważ nastąpiła ona po zakończeniu okresu objętego postępowa- niem, nie jest ona czynnikiem, który można uznać za istotny dla obecnego postępowania (patrz: art. 6 ust. 1 roz- porządzenia podstawowego). 1. Republika Czeska a) Współpraca b) Wartość normalna (13) Przedsiębiorstwo uznane za niewspółpracujące zwróciło się do Komisji, aby zaprotestować przeciwko takiemu trak- towaniu, twierdząc jednocześnie, że nie miały do niego zastosowania postanowienia art. 18 rozporządzenia pod- stawowego. Przedsiębiorstwo podkreśliło, że nie miało zamiaru wprowadzać w błąd i działało według swoich naj- lepszych możliwości; oznacza to, że choć przyznano, że wykazy sprzedaży krajowej i sprzedaży na wywóz, wykazy not kredytowych, dane dotyczące obrotu oraz informacje o kosztach produkcji były dalekie od ideału, Komisja miała obowiązek niepomijania ich. Przedsiębiorstwo skrytyko- wało także Komisję za niedostateczne wzięcie pod uwagę jego trudności związanych z prywatyzacją oraz szczegól- nych problemów Republiki Czeskiej w związku z przej- ściem do gospodarki rynkowej. Przedsiębiorstwo utrzymy- wało, że skoro w kwietniu 1997 r. nastąpiła zmiana właściciela (po zaprzestaniu produkcji w poprzednim mie- siącu), niesprawiedliwe byłoby nałożenie sankcji na nowego właściciela. Powody, które doprowadziły Komisję do uznania jednego z czeskich przedsiębiorstw za niewspółpracujące w postę- powaniu, określono w akapicie 14 rozporządzenia wpro- wadzającego środki tymczasowe. Warto tu przypomnieć, że w wyniku sprawdzenia wykazów przedłożonych Komi- sji w odpowiedzi na przesłany przedsiębiorstwu kwestio- nariusz stwierdzono, że zawierają one kilkaset transakcji (14) Jeden z producentów czeskich zakwestionował metodolo- gię zastosowaną przez Komisję w celu ustalenia wartości normalnej dla jednej grupy produktów (patrz: akapit 16 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe); w szczególności twierdził on, że żadne z postanowień roz- porządzenia podstawowego nie uzasadnia obliczania przez Komisję wartości normalnej w oparciu wyłącznie o średnią rentownej sprzedaży, nie zaś w oparciu o średnią wszystkich sprzedaży produktów należących do tej grupy. Ten sam producent wniósł zastrzeżenie wobec zastosowa- nia przez Komisję przy konstruowaniu wartości normal- nej dla niektórych grup marży zysku osiągniętej z rentow- nej sprzedaży krajowej w innych grupach produktów. Wniosku tego nie można było przyjąć, ponieważ jest on sprzeczny zarówno z rozporządzeniem podstawowym, jak i stałą praktyką instytucji wspólnotowych. W odniesie- niu do pierwszego punktu, w przypadku gdy wielkość sprzedaży krajowej poniżej kosztu jednostkowego stanowi więcej niż 20 % sprzedaży, wartość normalna ustalana jest jedynie w oparciu o rentowną sprzedaż, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do drugiego punktu, Komisja działała zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, stosując marżę zysku ze sprzedaży „w zwykłym obrocie handlowym podobnych produktów przez producenta lub eksportera objętego postępowaniem”. 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 333 Jeden producent wniósł także zastrzeżenia odnośnie do zastąpienia jego kosztów sprzedaży, ogólnych i admini- stracyjnych (zwanych dalej „kosztami sprzedaży, ogólnymi i administracyjnymi”) analogicznymi kosztami poniesio- nymi przez powiązane z nim przedsiębiorstwo (patrz: aka- pit 16 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczaso- we), ze względu na to, że wielkość takich kosztów powinno się ustalać w oparciu o „faktyczne dane” dotyczące produ- centa objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 6 roz- porządzenia podstawowego. Komisja uznała, że przedło- żone przez producenta stosowne dokumenty księgowe nie uzasadniały wystarczająco danych zawartych w jego odpo- wiedzi na kwestionariusz. Po powiadomieniu przez Komi- sję o jej zamiarach, przedsiębiorstwo dostarczyło dalszych wyjaśnień i dodatkowych tabel, niemniej, ponieważ stano- wiły one dodatkowe informacje, które nie były weryfiko- walne, informacji tych nie można było uwzględnić. Obydwaj współpracujący producenci zakwestionowali usunięcie z wykazów transakcji sprzedaży, których doko- nywali pomiędzy sobą, na takiej podstawie, że nie są oni powiązani, a nawet gdyby byli, Komisja nie wykazała, że związek taki miał wpływ na ceny. Nie można było uznać tego argumentu. Ponieważ oba przedsiębiorstwa mają wspólnego udziałowca (patrz: aka- pit 22 rozporządzenia wprowadzającego środki tymcza- sowe i akapit 17 poniżej), są one powiązane. Ponadto art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego jasno stanowi, że „ceny między stronami, które są ze sobą powiązane (……) nie mogą zostać uznane za obowiązujące w zwykłym obrocie handlowym (……), o ile nie zostanie wykazane, iż powiązanie to nie wywiera wpływu na te ceny”. Ponieważ nie ustalono, że opisana sytuacja miała miejsce, zakwestio- nowane transakcje nie zostały uwzględnione. Nie otrzymano dalszych uwag w odniesieniu do wartości normalnej i dlatego Rada potwierdza ustalenia określone w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe. c) Cena eksportowa (15) Nie otrzymano żadnych uwag dotyczących ustalenia ceny eksportowej. Niemniej jednak dokonano drobnego dosto- sowania do potrącenia marży zysku w odniesieniu do powiązanego austriackiego importera (patrz: akapit 18 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe) po dokonaniu przeglądu marż zysku osiągniętych przez niepowiązanych importerów w trakcie dochodzenia. d) Porównanie (16) Nie otrzymano uwag w odniesieniu do niniejszego nagłów- ka, w związku z czym ustalenia Komisji zostają potwier- dzone. e) Margines dumpingu normalnych z poszczególnymi cenami eksportowymi (nie zaś ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi), argu- mentując przy tym, że Komisja nie uzasadniła w wystar- czający sposób swojego podejścia w akapicie 21 rozporzą- dzenia wprowadzającego środki tymczasowe. W rozporządzeniu tym Komisja stwierdziła, że jej podejś- cie jest uzasadnione potrzebą ukazania pełnego stopnia stosowanego dumpingu oraz dlatego, że istniała struktura cen eksportowych znacząco różniących się w Państwach Członkowskich i w okresach. Komisja sprawdziła swoje obliczenia i stwierdziła, że rozbieżności cen eksportowych w zależności od państwa nie mają wystarczająco jasnej struktury. Jednak Komisja trzyma się ustalenia, że w poszczególnych okresach istniała struktura cen ekspor- towych, która doprowadziła do znaczącego wzrostu dum- pingu (stanowiącego wyraźną strukturę) po wygaśnięciu i dlatego ograniczeń ilościowych 31 grudnia 1995 r. podejście przyjęte w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe zostaje potwierdzone. Decyzja Komisji o potraktowaniu obydwu współpracują- cych producentów jako powiązanych i wynikającemu stąd ustaleniu dla nich pojedynczego marginesu dumpingu spo- tkała się z silnym sprzeciwem uzasadnianym tym, że oby- dwa przedsiębiorstwa były zarządzane niezależnie od sie- bie oraz miały różne struktury kosztów i cen. Następnie argumentowano, że główny udziałowiec (Narodowy Fun- dusz Własności) działał jedynie w charakterze powiernika i nie miał żadnego wpływu na zarządzanie działalnością przedsiębiorstw. Komisja stoi na stanowisku, że w państwie o gospodarce rynkowej w gestii głównego udziałowca leży decydowanie o tym, według jakiej formy prawnej organizuje on swe interesy handlowe w państwie wywozu. Jego kontrola, lub potencjalna kontrola, takich interesów jest zwykle taka sama, bez względu na to, czy prowadzone są one w ramach jednego podmiotu, czy też różnych podmiotów prawnych. W szczególności ustalenie różnych marginesów dumpingu dla powiązanych przedsiębiorstw wiąże się z ryzykiem, że wywóz może być dokonywany za pośrednictwem przed- siębiorstwa o najniższym marginesie dumpingu. Z tej przy- czyny stwierdzono, że różni producenci z państwa wywozu muszą być traktowani jako pojedynczy podmiot w celu przeprowadzenia niniejszego postępowania, w przypadku gdy wszystkie te przedsiębiorstwa kontroluje ten sam udziałowiec. (18) W oparciu o tymczasowe ustalenia Komisji, opisane w aka- pitach 14–23 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe oraz po uwzględnieniu dostosowania przed- stawionego w akapicie 15 powyżej, ostateczny margines dumpingu, wyrażony jako procent wartości CIF przywozu na granicy Wspólnoty, ustalony dla dwóch współpracują- cych przedsiębiorstw, wynosi: (17) Współpracujące przedsiębiorstwa wniosły zastrzeżenie wobec decyzji Komisji o ustaleniu marginesu dumpingu w oparciu o porównanie średnich ważonych wartości — Nová Hut a. s. — Vitkovice a. s. 5,1 % 5,1 % 334 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 Sprawdzono obliczenie końcowego marginesu dumpingu. Zamiast przyjęcia najwyższych wartości normalnych usta- lonych dla dwóch czeskich producentów w końcowym ustaleniu wykorzystano średnie ważone wartości normal- ne. Na tej podstawie końcowy margines dumpingu, wyra- żony jako procent wartości CIF przywozu na granicy Wspólnoty, ustalony dla obu współpracujących spółek wynosi teraz 28,6 %. 2. Rumunia a) Wartość normalna (19) Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że rezerwy na koszty uwzględnione w kosztach sprzedaży, ogólnych i admini- stracyjnych, powinny zostać usunięte z uwagi na fakt, że niewykorzystane rezerwy zostały zlikwidowane z końcem roku. W przypadkach, w których rezerwy rzeczywiście zlikwidowano i nie zastąpiono innymi kosztami, a także jeżeli z informacji zawartych w odpowiedzi na kwestiona- riusz lub udzielonych podczas kontroli na miejscu jasno wynikało, że rezerwy nie stanowiły rzeczywistych kosz- tów, obliczenie kosztów sprzedaży, ogólnych i administra- cyjnych zostało skorygowane. Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że koszt produkcji należy dostosować w taki sposób, aby odzwierciedlał on brak kosztów sprzedaży, głównie pakowania, poniesio- nych z tytułu sprzedaży na rynku krajowym. Argumento- wano, że takie koszty sprzedaży, uwzględnione przez Komisję w obliczeniu wartości normalnej, zostały w rzeczywistości zwrócone przedsiębiorstwu przez klien- tów. Komisja przyjęła ten argument i dlatego dokonano stosownej zmiany obliczenia kosztów produkcji poniesio- nych przez to przedsiębiorstwo. Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że ustalając wartość normalną Komisja powinna uwzględniać całość sprzedaży, łącznie ze sprzedażą, której nie dokonano w zwykłym obrocie handlowym, tj. sprzedaż ze stratą. Komisja, wobec przepisów art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, uznała, że sprzedaż ze stratą należy pominąć przy ustala- niu wartości normalnej w przypadku, gdy sprzedaż taka stanowi więcej niż 20 % łącznej sprzedaży krajowej. Rosz- czenia tego przedsiębiorstwa nie można zatem było przy- jąć, zważywszy na przepisy rozporządzenia podstawo- wego oraz stałą praktykę instytucji w zakresie ustalania wartości normalnej. Dwa przedsiębiorstwa twierdziły, że w celu przestrzegania Układu Europejskiego przy ustalaniu wartości normalnej Komisja powinna zawsze wybierać metodę, która jest naj- bardziej korzystna dla przedsiębiorstw, przytaczając art. 34 ust. 2 Układu. Argument ten odrzucono ze względu na fakt, że w art. 34 ust. 2 Układu jest mowa wyłącznie o wyborze środków, które zostaną nałożone przez Komisję po ustaleniu dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, nie zaś o metodologiach oblicze- nia stosowanych przy tym ustalaniu. Jedno z przedsiębiorstw domagało się, dopiero na bardzo późnym etapie postępowania (przy wysłuchiwaniu opinii po tymczasowym ujawnieniu informacji), pominięcia przy obliczaniu wartości normalnej sprzedaży produktów z zapasów, ponieważ nie posiadają one certyfikatów jakości i dlatego nie stanowią produktu podobnego oraz tak samo pominięcia wszelkiej sprzedaży, w przypadku której środ- kiem płatniczym była kompensacja, jako niedokonanej w zwykłym obrocie handlowym. Roszczenia te nie zostały zgłoszone we właściwym czasie, ponieważ nie zgłoszono ich ani w odpowiedzi na kwestionariusz, ani podczas kon- troli na miejscu, ani też podczas któregokolwiek z później- szych etapów postępowania, kiedy przedsiębiorstwo pro- szono o przedstawienie opinii. W żadnym z dokumentów przedłożonych przez przedsiębiorstwo Komisja nie potra- fiła dokonać rozróżnienia między sprzedażą z zapasów a sprzedażą innego rodzaju, ani też między sprzedażą pro- duktów z certyfikatami jakości a sprzedażą produktów nieposiadających tych certyfikatów. Ponadto w toku postę- powania ustalono, że sprzedaż dokonana z użyciem kom- pensacji w rzeczywistości mieściła się w zwykłym obrocie handlowym. W konsekwencji odrzucono oba roszczenia. Nie otrzymano żadnych dalszych uwag. Zważywszy na zmiany, o których mowa powyżej, potwierdza się ustale- nia dotyczące wartości normalnej ujawnione w rozporzą- dzeniu wprowadzającym środki tymczasowe. b) Cena eksportowa (20) Nie wprowadzono żadnych zmian w metodologii stoso- wanej do obliczenia cen eksportowych. Potwierdza się zatem ustalenia dotyczące cen eksportowych ujawnione w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe. c) Porównanie (21) W odniesieniu do ustaleń tymczasowych, Komisja odrzu- ciła wniosek dwóch przedsiębiorstw rumuńskich o dosto- sowanie wartości normalnej ze względu na kredyt. Oby- dwa przedsiębiorstwa ponowiły swój wniosek. W trakcie postępowania ustalono jednak, że w znacznej większości przypadków z Rumunii podczas rozliczania transakcji nie miał miejsca obrót gotówką. W rzeczywistości płatności dokonywano w drodze „kompensacji”, polegającej na wymianie barterowej lub wymianie weksli handlowych. art. 2 ust. 10 lit. g) rozporządzenia podstawowego stano- wi, że dokonuje się korekty ze względu na kredyt, pod warunkiem że jest on czynnikiem uwzględnionym przy ustalaniu nakładanych cen. Postępowanie wykazało, że 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 335 koszty takie nie były czynnikiem uwzględnionym przy ustalaniu nakładanych cen. W rzeczywistości w przypad- kach, w których płatności dokonywano poprzez kompen- sację, nie miał miejsca obrót gotówką i w związku z tym nie został wywarty wpływ na sytuację finansową przedsię- biorstw. Ponadto postępowanie wykazało, że w przypadku wszystkich metod płatności zwykle nie przestrzegano ter- minów rozliczenia. Dlatego też roszczenia o dostosowa- nie do kredytu zostały ponownie odrzucone. Jedno przedsiębiorstwo twierdziło, że w przypadku sprze- daży eksportowej dla niektórych klientów we Wspólnocie nie została zapłacona prowizja i dlatego nie powinno się dokonywać dostosowania do cen eksportowych pobra- nych od tych klientów. Komisja odpowiednio sprawdziła swoje obliczenia. takie nie roszczenie Jedno z przedsiębiorstw domagało się dostosowania war- tości normalnej z tytułu różnic w poziomach obrotu. Ponieważ zostało zgłoszone w którymkolwiek punkcie postępowania, przed uwagami przedsiębiorstwa do tymczasowych ustaleń Komisji, nie można go było uznać za ważne. Ponadto nie zostało ono poparte żadnymi dowodami oraz było sprzeczne z infor- macjami podanymi przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz oraz udzielonymi podczas kontroli na miejscu. Nie otrzymano dalszych uwag w odniesieniu do porówna- nia. Dlatego potwierdza się ustalenia tymczasowe. (23) d) Margines dumpingu (22) Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że obliczenia margi- nesu dumpingu nie powinno się dokonywać na podstawie porównania średnich ważonych wartości normalnych ze skorygowaną ceną eksportową każdej odpowiedniej grupy w rozbiciu na poszczególne transakcje, lecz w oparciu o poszczególne średnie ważone. Roszczenie to zostało odrzucone po sprawdzeniu metodo- logii stosowanej w odniesieniu do wszystkich rumuńskich spółek i ustalono, że: — w przypadku jednego przedsiębiorstwa nie było róż- nicy w marginesie dumpingu przy zastosowaniu oby- dwu metod, ponieważ wszystkie transakcje wywozowe przeprowadzano po cenach dumpingowych, Wszyscy współpracujący rumuńscy producenci będący jednocześnie eksporterami zakwestionowali fakt, że Komi- sja – ze względu na wspólnego głównego udziałowca – nałożyła pojedynczy margines dumpingu, oraz zażądali potraktowania w sposób indywidualny. Z powodów okre- ślonych w akapicie 17 wniosku tego nie można było przy- jąć. argumentowały, że Komisja Dwa przedsiębiorstwa powinna była ujawnić im wszystkie elementy obliczeń dumpingowych dla wszystkich przedsiębiorstw, ponieważ wykorzystano je do ustalenia całościowego marginesu dumpingu; nie robiąc tego, Komisja naruszyłaby ich prawa do obrony. Komisja, zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządze- nia podstawowego, szczegółowo wyjaśniła każdemu przedsiębiorstwu najważniejsze fakty i ustalenia, w opar- ciu o które obliczyła jego margines dumpingu, a ponadto objaśniła metodologię zastosowaną do ustalenia pojedyn- czego marginesu dumpingu. Ponieważ wszystkie przedsię- biorstwa mają wspólnego głównego udziałowca, mogą z łatwością wymieniać wszelkie informacje za pośrednic- twem owego udziałowca i w ten sposób w pełni wykonać swe prawa do obrony. Nie otrzymano żadnych dalszych uwag. Potwierdza się zatem ustalenia ujawnione w rozporządzeniu wprowadza- jącym środki tymczasowe. Średnie ważone marginesy dumpingu ustalone ostatecznie dla czterech współpracujących producentów, wyrażone jako procent wartości CIF przywozu na granicy Wspól- noty, wynoszą: — SC Artrom SA: — SC Petrotub SA: — SC Republica SA Trade Company: — SC Silcotub SA: 9,8 % 9,8 % 9,8 % 9,8 % Końcowy margines dumpingu wyrażony jako udział pro- centowy CIF franco granica Wspólnoty wartości przywozu pozostaje bez zmian, na poziomie 38,2 %. 3. Republika Słowacka a) Wartość normalna — w przypadku trzech przedsiębiorstw stwierdzono ist- nienie struktury cen eksportowych znacząco odbiega- jących od siebie w zależności od miejsca przeznacze- nia lub okresu. (24) Wobec powyższego, oraz zgodnie z art. 2 ust. 11 rozpo- rządzenia podstawowego, metoda porównania średniej ważonej wartości normalnej w poszczególnych okresach z poszczególnymi skorygowanymi cenami eksportowych w rozbiciu na poszczególne transakcje została zachowana dla celów ostatecznego ustalenia. Producent słowacki zakwestionował metodologię zastoso- waną przez Komisję w celu ustalenia wartości normalnej dla dwóch grup produktów (patrz: akapit 31 rozporządze- nia podstawowego); w szczególności twierdził on, że Komisja postąpiła nieprawidłowo obliczając wartość nor- malną w oparciu wyłącznie o średnią sprzedaży rentow- nej, podczas gdy powinna wziąć pod uwagę średnią ogółu sprzedaży produktów należących do tych grup. Jako powód podał fakt, że grupy te ogólnie przynoszą zysk i dlatego wszystkie koszty zwróciły się w ciągu okresu 336 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 (25) objętego postępowaniem, w oparciu o średnią ważoną. Ponadto, przytaczając art. 34 ust. 2 Układu Europejskiego, argumentowano, że Komisja sama powinna przyjąć metodę, która „najmniej zakłóca funkcjonowanie [tego] Układu”. Obydwa argumenty zostały odrzucone z tych samych powodów, które podano w akapicie 19 powyżej. Nie otrzymano dalszych uwag w odniesieniu do wartości normalnej i dlatego potwierdza się ustalenia Komisji ujaw- nione w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymcza- sowe. b) Cena eksportowa Przedsiębiorstwo wniosło zastrzeżenia wobec konstruowa- nia przez Komisję ceny eksportowej (patrz: akapit 32 roz- porządzenia wprowadzającego środki tymczasowe), w szczególności wobec jej decyzji o potrąceniu 4 % marży zysku z cen pobieranych przez jego spółkę zależną z Włoch. Argumentowano, że marża ta jest za duża oraz że Komisja powinna była wykorzystać własne dane włoskiego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo twierdziło również, że Komisja błędnie zinterpretowała dane dotyczące kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych przedłożone przez przedsiębiorstwo, w wyniku czego zawyżono wiel- kość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych i w konsekwencji margines dumpingu. Zasugerowano ponadto, że właściwszym podejściem byłoby skonsolido- wanie poniesionych przez obydwa przedsiębiorstwa kosz- tów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych i zastosowa- nie pojedynczej stawki. Komisja ustaliła margines 4 % w oparciu o średnią marż zysku czterech niepowiązanych importerów wymienio- nych w akapicie 6 lit. c) rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe. Jednak Komisja ponownie przeanali- zowała dane liczbowe i stwierdziła, że w celu dokonania ostatecznego ustalenia należy zastosować skorygowaną wielkość 3,8 %. Pomimo zastrzeżenia co do faktu, że dwóch z czterech importerów było w rzeczywistości zwią- zanych z producentami ze Wspólnoty, Komisja stwier- dziła, że ustalone dla tych przedsiębiorstw marże zysku odzwierciedlały zysk ze sprzedaży ich towarów niezależ- nym klientom ze Wspólnoty. W odniesieniu do wielkości kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, Komi- sja sprawdziła dane i stwierdziła nie tylko, że wielkość lecz także że właściwsze kosztów została zawyżona, byłoby skonsolidowanie danych liczbowych szwajcarskich i włoskich przedsiębiorstw handlowych, zważywszy że były one w podobny sposób powiązane z eksporterem sło- wackim oraz prowadziły działalność przeważnie z tych samych obiektów. Zastosowano w związku z powyższym globalną wielkość kosztów sprzedaży, ogólnych i admini- stracyjnych. Argumentowano, że ulga taka byłaby uzasadniona w celu odzwierciedlenia faktu, że przedsiębiorstwo sprzedawało produkty bezpośrednio dystrybutorom na swoim rynku krajowym, podczas gdy dokonywało ono sprzedaży za pośrednictwem powiązanych z nią spółek z Włoch i Szwaj- carii na rynku wspólnotowym; ponadto przedsiębiorstwo argumentowało, że ulga taka jest konieczna w celu zapew- nienia należytego porównania ze skonstruowaną ceną sprzedaży na wywóz. Roszczenie to objęte jest ulgą na bonifikaty i ilości, którą już przyznano przedsiębiorstwu. art. 2 ust. 10 rozporzą- dzenia podstawowego wyraźnie stanowi, że „unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadkach różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości i stadium komercjalizacji”. Ponieważ wartość normalna została już dostosowana w dół, aby odzwierciedlić fakt, że sprzedaż we Wspólnocie obejmowała głównie dużych klientów, nie jest uzasadnione przyznanie dodatkowej ulgi. Nie otrzymano dalszych uwag, w związku z czym potwier- dza się ustalenia Komisji. d) Margines dumpingu (27) Przedsiębiorstwo wniosło zastrzeżenie wobec decyzji Komisji o ustaleniu marginesu dumpingu w oparciu o porównanie średnich ważonych skorygowanych wartości normalnych z dostosowanymi poszczególnymi cenami eksportowymi (nie zaś ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi), argumentując przy tym, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób swojego podejścia w akapicie 34 rozporządzenia tymczasowego. O ile Komisja podtrzymuje argumentację przedstawioną w wymienionym akapicie 34, w wyniku zmian, które wprowadziła do danych stosowanych do obliczenia mar- ginesu dumpingu, różnica pomiędzy obydwoma meto- dami nie jest już tak duża, aby uzasadniała jej pierwotne podejście. Dlatego też zdecydowała, dla celów ostatecz- nych ustaleń, o zastosowaniu metody polegającej na porównaniu średniej ważonej wartości normalnej ze śred- nią ważoną ceną eksportową. Ustalenia tymczasowe zostały odpowiednio zmienione. (28) W oparciu o poprzednie ustalenia Komisji, opisane w aka- pitach 31–35 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe, oraz po uwzględnieniu wyżej wymienionych zmian, margines dumpingu, wyrażony jako udział procen- towy CIF franco granica Wspólnoty wartości przywozu, ustalony dla współpracującego producenta, wynosi: c) Porównanie — Zeleziarne Podbrezová a. s. 7,5 % (26) Przedsiębiorstwo domagało się przyznania „ulgi ze względu na kanał dystrybucji”, czego Komisja, jego zda- niem, nie uwzględniła w ustaleniu tymczasowym. Końcowy margines dumpingu ustalono na tym samym poziomie. 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 337 4. Rosja a) Współpraca POSTĘPOWANIE 1. Przepisy ogólne (29) Pięć z sześciu rosyjskich przedsiębiorstw wysłało do Komi- sji pismo, w którym zgłosiły zastrzeżenia wobec jej decyzji o uznaniu ich za niewspółpracujące. Powody decyzji Komi- sji przedstawione są w akapicie 36 rozporządzenia tym- czasowego. Przedsiębiorstwa argumentowały, że pomimo braków, które mogły zawierać ich odpowiedzi, wyrażały chęć współpracy w zakresie dochodzenia i gotowe były dostarczyć wszelkich dodatkowych informacji wymaga- nych przez Komisję. Niektóre przedsiębiorstwa zwróciły się o objęcie indywidualną procedurą, bądź też propono- wały indywidualne zobowiązania, lub prosiły o wzięcie pod uwagę ich przewag konkurencyjnych. (31) Producenci będący jednocześnie eksporterami z Polski i Węgier nie dostarczyli szczegółowych informacji na temat poszczególnych produktów, o które Komisja prosiła w tabeli opisu produktu zawartej we wszystkich wysła- nych kwestionariuszach, lecz przedstawili je w rozbiciu na grupy produktów, obejmujących asortyment produktów sklasyfikowanych łącznie według pewnych kryteriów, np. grubości ścianki. W związku z tym w niektórych grupach znalazły się produkty sklasyfikowane pod różnymi kodami CN. Z tego powodu, a także z powodu braku możliwości zebrania bardziej szczegółowych informacji na miejscu, Komisja mogła przeprowadzić swe obliczenia jedynie w oparciu o grupy produktów, nie zaś o poszczególne pro- dukty. Jednak Komisja nadal stoi na stanowisku, że nie dostarcza- jąc informacji, które byłyby dokładne, pełne i w wymaga- nej postaci, rosyjskie przedsiębiorstwa straciły prawo do uznania za strony współpracujące w zakresie dochodzenia. Choć faktem bezspornym jest, że niektóre z udzielonych odpowiedzi były bardziej szczegółowe niż pozostałe, wszystkie z nich były niewystarczające pod jednym, zasad- niczym względem: nie pozwoliły Komisji na dokładne ustalenie wartości normalnej i ceny eksportowej z powodu sposobu, w jaki zestawiono w grupy poszczególne pro- dukty i transakcje. Po powiadomieniu przez Komisję o decyzji o zastosowaniu art. 18 rozporządzenia podstawo- wego niektóre z przedsiębiorstw dostarczyły dalszych informacji, niektóre przedsiębiorstwa w dalszym ciągu dostarczały nowych lub poprawionych informacji po opu- blikowaniu rozporządzenia tymczasowego. Jest jednak faktem, że informacje, które Komisja posiadała w chwili upłynięcia terminu nadsyłania odpowiedzi były niewystar- czające w odniesieniu do wszystkich sześciu przedsię- biorstw. Gdyby uwzględniono informacje dostarczone wiele dni, tygodni a czasem miesięcy po upływie terminu ich dostarczenia, byłoby to dyskryminujące wobec pozo- stałych zainteresowanych stron, które współpracowały w postępowaniu. Potwierdza się zatem ustalenia Komisji. b) Margines dumpingu (30) Komisja ponownie obliczyła rosyjski margines dumpingu opierając się na tych samych wartościach normalnych, któ- rych użyto przy rewizji końcowego marginesu dla cze- skich przedsiębiorstw (patrz: akapit 18). Na tej podstawie margines dumpingu wyrażony jako udział procentowy CIF franco granica Wspólnoty wartości przywozu ustalono na poziomie 26,8 %. 2. Węgry a) Wartość normalna (32) W okresie objętym postępowaniem jedyny producent będący jednocześnie eksporterem z Węgier sprzedawał we Wspólnocie Europejskiej produkty z czterech grup pro- duktów. Grupy 1, 2 i 3 były w całości objęte kodem CN 7304 39 91, natomiast w grupie 4 znalazły się produkty klasyfikowane częściowo pod kodem CN 7304 39 91 i częściowo pod kodem CN 7304 39 93. Dostarczone i sprawdzone informacje techniczne nie były wystarczające w stopniu umożliwiającym Komisji dokonanie rozbicia grupy produktów 4 na dwa wymienione kody CN. Biorąc pod uwagę statystyki Eurostatu, według których w okresie objętym postępowaniem miał miejsce przywóz znacznych ilości produktów objętych kodem CN 7304 39 93, oraz fakt, że w ciągu tego okresu wyłącznie jeden producent będący jednocześnie eksporterem z Węgier sprzedawał odbiorcom ze Wspólnoty przedmiotowy produkt, Komi- sja uznała grupę 4 produktów za całkowicie objętą kodem CN 7304 39 93. Na miejscu ustalono, że dostarczone przez przedsiębior- stwo szczegółowe dane eksportowe nie były wiarygodne, ponieważ pominięto w nich jednego odbiorcę ze Wspól- noty, któremu sprzedano produkty w ilości stanowiącej 7 % całości zgłoszonej sprzedaży przedmiotowych pro- duktów do Wspólnoty, oraz stwierdzono, że plik kompu- terowy zawierający transakcje wywozowe jest nieprawi- dłowy czego przedsiębiorstwo nie mogło poprawić. Następnie przepro- wadzono 5 % test reprezentatywności globalnej, przez porównanie wielkości sprzedaży na rynku krajowym ze statystykami Eurostatu dotyczącymi przywozu towarów z Węgier, które Komisja wybrała jako niezależne źródło innymi względami, również pod 338 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 informacji, zgodnie z art. 18 ust. 5 rozporządzenia pod- stawowego. Na tej podstawie stwierdzono, że we wszyst- kich przypadkach sprzedaż krajową można było uznać za reprezentatywną dla ustalenia wartości normalnej, zarówno całościowo, jak i na poziomie grup produktów, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Następnie dla każdej z czterech wyżej wymienionych grup ustalono, czy sprzedaż krajowa odbywała się w zwykłym obrocie handlowym. W przypadku grup produktów 2 i 3 sprzedaż z zyskiem stanowiła mniej niż 10 % sprzedaży krajowej tych produktów. Dlatego wartość normalna dla tych grup musiała zostać skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Dokonano tego w oparciu o koszty produkcji powiększone o kwotę kosz- tów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz zyski. faktyczne dane W tym celu wzięto pod uwagę producenta/eksportera dotyczące produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym. W odniesieniu do grup produktów 1 i 4, pomiędzy 10 % a 80 % sprzedaży krajo- wej przyniosło zysk. Wartości normalne dla tych dwóch grup ustalono tylko w oparciu o sprzedaż przynoszącą zysk, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowe- go. Ponieważ cztery grupy produktów określone przez przedsiębiorstwo odpowiadały kodom CN 7304 39 91 i 7304 39 93, Komisja postanowiła ustalić jedną wartość normalną na kod CN. Ponieważ stwierdzono, że wykaz transakcji wywozowych nie jest wiarygodny i w związku z tym nie może być wykorzystany jako podstawa dla waże- nia pierwszych trzech grup produktów, nie było możli- wości wyznaczenia średniej ważonej wartości normalnych ustalonych dla tych trzech grup. Dlatego w celu ustalenia wartości normalnej dla produktów objętych kodem CN 7304 39 91 wzięto pod uwagę średnią arytmetyczną war- tości normalnych obliczonych dla trzech odpowiednich grup produktów. Komisja, jak wyjaśniono powyżej, uznała kod CN 7304 39 93 za odpowiadający grupie produktów 4. Stosownie do tego wartość normalna dla kodu CN 7304 39 93 była tożsama z wartością normalną wyzna- czoną dla grupy produktów 4. b) Cena eksportowa dotyczące ceny eksportowej będą musiały zostać doko- nane w oparciu o dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozpo- rządzenia podstawowego. Jednocześnie dano przedsiębior- stwu możliwość uwag. Wówczas przedstawienia dostarczono zupełnie nowy plik, będący rzekomo prawi- dłową wersją wykazu transakcji wywozowych. Plik ten został odrzucony przez Komisję, ponieważ nie można było zweryfikować nowych informacji. W celu ustalenia węgierskich cen eksportowych Komisja wybrała jako niezależne źródło informacji urzędowe sta- tystyki dotyczące przywozu publikowane przez Eurostat, zgodnie z art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Uwzględniono jednak przedstawione w nich wielkości tylko dla dwóch kodów CN obejmujących towary wywo- żone przez tego producenta do Wspólnoty Europejskiej. c) Porównanie (34) W celu dokonania obiektywnego porównania między war- tością normalną a ceną eksportową na poziomie loco fabryka, należycie uwzględniono korektę różnic, co do których twierdzono i wykazano, że wpływały na porów- nywalność cen. Korekty przeprowadzono zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do transportu, ubezpieczenia, przeładunku i kosztów dodat- kowych oraz kosztów kredytów. Jeżeli chodzi o wnioski o dostosowania w odniesieniu do: — przywozowych należności celnych i podatków pośred- nich, — bonifikat, rabatów i wielkości, — poziomu obrotu, — przeliczania waluty, należy zauważyć, co następuje: (33) Jak wyjaśniono w poprzednim akapicie, w trakcie wizyty weryfikacyjnej w obiekcie jedynego zainteresowanego eks- portera z Węgier okazało się, że dane dotyczące wywozu towarów zawarte w odpowiedzi na kwestionariusz w znacznym stopniu odbiegały od wewnętrznych zapisów przedsiębiorstwa. W ślad za wizytą weryfikacyjną przedsiębiorstwo zostało powiadomione na piśmie, że w związku ze znacznymi nieprawidłowościami, które stwierdzono na miejscu, oraz brakiem możliwości właściwego ustalenia rzeczywistych danych eksportowych, nie ma możliwości wykorzystania dostarczonych informacji w celu wyznaczenia ceny eks- portowej wywozu do Wspólnoty, oraz że ustalenia P r z y w o z o w e pośrednie n a l e ż n o ś c i c e l n e i p o d a t k i Przedsiębiorstwo domagało się przyznania ulgi 8 % na dodatkowe cła zapłacone z tytułu przywozu surowców, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawo- wego. Jednak w trakcie kontroli na miejscu urzędnicy Komisji ustalili, że nie zwrócono żadnych ceł za wywo- żone produkty. Dlatego roszczenie to uznano za nieuza- sadnione. Bonifikaty, rabaty i ilości Przedsiębiorstwo zwróciło się o 4 % korektę ze względu na różnice w ilościach zakupionych przez klientów krajo- wych i klientów ze Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 10 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 339 rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że lit. c) w przypadku dużych zamówień za produkty płacono po niższych cenach. Ponieważ nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tego roszczenia, zostało ono odrzu- cone. — Csepel Tubes Co. Ltd: 36,5 % Ponieważ prawie cały wywóz przedmiotowego produktu z Węgier do Wspólnoty dotyczył jedynego znanego produ- centa, końcowy margines dumpingu ustalono na tym samym poziomie. Poziom obrotu Przedsiębiorstwo domagało się przyznania mu ulgi w wysokości 12 % z tytułu różnic pomiędzy kanałami dys- trybucji na rynku Wspólnoty i rynku krajowym, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego. Twier- dzono, że wszyscy odbiorcy we Wspólnocie byli niezależ- nymi podmiotami gospodarczymi, podczas gdy 49 % kli- entów krajowych stanowili użytkownicy końcowi. Dane te, ujęte w tabeli opisującej kanały dystrybucji w części kwestionariusza dotyczącej sprzedaży krajowej, nie były zgodne z danymi zawartymi w wykazie odbiorców krajo- wych, w którym wszyscy odbiorcy krajowi byli wymie- nieni jako „niezależne podmioty gospodarcze”, co odpo- wiada sytuacji panującej na rynku wspólnotowym. Eksporter utrzymywał, że niezgodność ta była spowodo- wana „błędem językowym”. Nie ma znaczenia czy był to faktycznie „błąd językowy”, ponieważ oprócz tej niezgod- ności w odpowiedzi udzielonej przez przedsiębiorstwo urzędnicy Komisji ustalili także, że stosowane przez przed- siębiorstwo ceny krajowe podlegały tej samej polityce cenowej/cennikowi, bez względu na rodzaj klienta. Dla- tego nie można było uwzględnić tego żądania. Przeliczanie waluty W odniesieniu do kwestii przeliczania ceny eksportowej, eksporter argumentował, że powinny zostać uwzględnione miesięczne kursy wymiany, nie zaś kurs roczny. Należy jednak przypomnieć, że cenę eksportową ustalono w opar- ciu o dane Eurostatu, ponieważ nie można było użyć w tym celu przekazanego przez eksportera wykazu poszczególnych transakcji. Ponieważ dane Eurostatu nie skupiają się na dacie sprzedaży, lecz na dacie deklaracji cel- nej importera, oparcie się na danych miesięcznych nie odzwierciedlałoby w sposób bardziej odpowiedni warun- ków sprzedaży. Dlatego nie można było uznać żądania eksportera. e) Margines dumpingu (35) Przeprowadzone w oparciu o kody CN porównanie śred- nich ważonych wartości normalnych ze średnimi ważo- nymi cenami eksportowymi ujawniło dumping, przy mar- ginesie dumpingu odpowiadającym kwocie, o jaką wartość normalna przekraczała cenę eksportową. (37) Margines dumpingu wartości przywozu dla jedynego producenta/eksportera z Węgier, wyrażony jako udział procentowy CIF franco granica Wspólnoty wynosi: 3. Polska a) Współpraca (36) Odpowiedzi na kwestionariusz Komisji otrzymano od sze- ściu przedsiębiorstw, trzy z nich (dostarczone przez dwóch producentów będących jednocześnie eksporterami oraz jedno powiązane przedsiębiorstwo handlowe) uznano za niewystarczające. Dlatego stwierdzono, że wymienione trzy przedsiębiorstwa nie dostarczyły w określonym termi- nie informacji koniecznych dla dochodzenia, zaś przedsię- biorstwa te powiadomiono o zamiarze zastosowania przez Komisję art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i dokonania ustaleń w oparciu o dostępne fakty. Pozostałe trzy przedsiębiorstwa, których odpowiedzi uznano za wystarczające (dwóch producentów będących jednocześnie eksporterami oraz jedno przedsiębiorstwo handlowe powiązane z producentem będącym jednocześ- nie eksporterem) zostały następnie poddane kontroli na miejscu. Jednak jeden z dwóch producentów będących jed- nocześnie eksporterami odmówił udostępnienia urzędni- kom Komisji egzemplarzy podstawowej dokumentacji, obejmującej dane dotyczące sprzedaży krajowej, wykazy klientów i cenniki, oryginały faktur sprzedaży krajowej oraz wykaz odbiorców wywożonych towarów odpowia- dających kodom zawartym w wykazie sprzedaży ekspor- towych. Kontrola wykazała także, że przedsiębiorstwo nie zgłosiło w udzielonej odpowiedzi sprzedaży towarów do Wspólnoty dokonanych w okresie objętym postępowa- niem za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego. Wobec powyższych braków i braku możliwości zweryfi- informacji dostarczonych kowania zasadniczych części przez przedsiębiorstwo, Komisja nie była w stanie wyko- rzystać dostarczonych informacji w celu ustalenia wartości normalnej i ceny eksportowej wywozu do Wspólnoty. Sto- sownie do tego przedsiębiorstwo zostało następnie powia- domione, że w wyniku braku współpracy z jego strony, Komisja dokona ustaleń w oparciu o dostępne fakty zgod- nie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. b) Wartość normalna Strony współpracujące Jak wskazano w akapicie 36, tylko jeden polski producent będący jednocześnie eksporterem i jedno polskie przedsię- biorstwo handlowe mogły zostać uznane za strony współpracujące w zakresie niniejszego postępowania prze- glądowego. Ponieważ w przypadku przedsiębiorstwa han- dlowego nie jest zasadne indywidualne wyliczanie dum- pingu, ustalono jedną wartość normalną dla pojedynczego współpracującego producenta będącego jednocześnie eks- porterem. 340 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 W okresie objętym postępowaniem pojedynczy współpra- cujący producent będący jednocześnie eksporterem sprze- dał zarówno na rynku krajowym, jak i wspólnotowym towary należące do sześciu grup produktów. Test reprezentatywności globalnej wykazał, że w tym okresie łączna ilość sprzedaży przedmiotowego produktu na rynku krajowym przekroczyła ponad dwukrotnie ilość wywozu produktu do Wspólnoty. Następnie przeprowa- dzono badanie 5 % w oparciu o grupy produktów, z któ- rego wynikało, że produkty należące do wszystkich sześciu grup sprzedawano w wystarczających ilościach na rynku krajowym, w związku z czym można je było uznać za reprezentatywne dla ustalenia wartości normalnej, zgod- nie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Badanie rentowności wykazało, że na sześć grup produk- tów ceny krajowe płacone w zwykłym obrocie handlo- wym można było wykorzystać jako podstawę do ustalenia wartości normalnej dla pięciu grup, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W przypadku pozostałej grupy produktów sprzedaż przynosząca zysk była niewy- starczająca i dlatego wartość normalną skonstruowano w oparciu o koszt produkcji powiększony o koszty sprze- daży, ogólne i administracyjne oraz kwotę zysku, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W tym celu wzięto pod uwagę faktyczne dane producenta będącego jednocześnie eksporterem dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym. Strony niewspółpracujące Zgodnie z art. 18 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, dla czterech niewspółpracujących stron ustalono wartość normalną w oparciu o grupy produktów producenta współpracującego, odpowiadającą najwyższej wartości normalnej, ponieważ inny wybór oznaczałby nagradzanie braku współpracy. Zostało to jednak złagodzone, ponie- waż wszystkie produkty sprzedawane przez producenta współpracującego na rynku krajowym należą do grupy produktów o większej średnicy, objętej niniejszym postę- powaniem, które są względnie tańsze niż grupy produk- tów o mniejszych średnicach, których wywozu dokony- wały wyłącznie strony niewspółpracujące. c) Cena eksportowa Strony współpracujące (38) W okresie objętym postępowaniem producent współpra- cujący sprzedawał przedmiotowy produkt we Wspólnocie zarówno bezpośrednio, jak i poprzez powiązanego pośrednika z Polski. Cenę eksportową ustalono uwzględ- niając transakcje bezpośrednie, a także transakcje zawie- powiązanych rane pośrednictwem jednego za z przedsiębiorstw handlowych. Cenę eksportową dla trans- akcji zawieranych za pośrednictwem przedsiębiorstwa handlowego ustalono poprzez odniesienie do cen faktycz- nie zapłaconych lub należnych mu. Ponieważ funkcje powiązanego podmiotu gospodarczego można uznać za podobne do funkcji podmiotu gospodarczego działającego na zasadzie prowizji, wysokość prowizji określono w opar- ciu o narzut przedsiębiorstwa handlowego sprawdzony w jego siedzibie. Narzut ten potrącono z cen pobieranych przez powiązane przedsiębiorstwo od niezależnych odbiorców we Wspólnocie. Strony niewspółpracujące Zgodnie z art. 18 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja wybrała jako niezależne źródło informacji statys- tyki Eurostatu dotyczące przywozu przez trzech niewspół- pracujących producentów będących jednocześnie ekspor- terami towarów objętych odnośnymi kodami CN. Następnie ustalono na tej podstawie cenę eksportową, po odliczeniu od łącznej wielkości przywozu ilości i wartości towarów sprzedanych we Wspólnocie przez producenta współpracującego zarówno bezpośrednio, jak i za pośred- nictwem współpracującego powiązanego przedsiębiorstwa handlowego. d) Porównanie (39) W celu dokonania obiektywnego porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową na poziomie loco fabryka, należycie uwzględniono korektę różnic, co do których twierdzono i wykazano, że wpływały na porów- nywalność cen. Korekty przeprowadzono zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do właściwości fizycznych, transportu, ubezpieczenia, przeła- dunku i kosztów dodatkowych, marży oraz kosztów kre- dytów. e) Margines dumpingu (40) Margines dumpingu dla producenta współpracującego ustalono w oparciu o poszczególne grupy produktów dokonując porównania średniej ważonej wartości normal- nej ze średnią ważoną ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego. Margines dum- pingu dla jedynego współpracującego producenta, wyra- żony jako procent łącznej wartości przywozu CIF granica Wspólnoty wynosi: — Huta Batory SA: 7,1 % W przypadku stron niewspółpracujących końcowy margi- nes dumpingu obliczono, porównując wartość normalną ustaloną w ostatnim ustępie akapitu 37 z ceną eksportową ustaloną w ostatnim ustępie akapitu 38. Końcowy margi- nes, wyrażony jako udział procentowy wartości przywozu CIF granica Wspólnoty, wynosi 33,2 %. 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 341 4. Republika Chorwacji (41) Wobec ustaleń odnośnie do szkody dotyczących Republiki Chorwacji (patrz akapity 51 i 69), uznano, że kontynuacja postępowania w sprawie dumpingu nie jest konieczna. D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY (42) Ci sami producenci wspólnotowi współpracowali w oby- dwu postępowaniach (patrz: akapit 8). Produkcja tych przedsiębiorstw stanowiła ponad 90 % łącznej wspólnoto- wej produkcji produktu objętego postępowaniem i dlatego stanowiła przeważającą część łącznej produkcji przedmio- towego produktu we Wspólnocie. (43) Wielu eksporterów utrzymywało, że ich produkty były nabywane i przywożone przez niektórych skarżących pro- ducentów wspólnotowych. Domagali się oni wyłączenia tych producentów przy ustalaniu przemysłu wspólnoto- wego w celu dokonania oceny szkody na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia. Ponadto postępowanie przeprowadzone przez Komisję wykazało, że żaden z producentów wspól- notowych nie dokonywał przywozu przedmiotowych pro- duktów oraz że niektórzy importerzy, powiązani z takimi producentami wspólnotowymi, dokonywali przywozu niewielkich ilości przedmiotowych produktów w okresie objętym postępowaniem. Przywóz ten był ponownie sprzedawany na rynku wspólnotowym wyłącznie przez tych powiązanych importerów, co do których ustalono, że działali niezależnie, a nawet konkurencyjnie wobec dzia- łów sprzedaży powiązanych z nimi producentów. W każ- dym przypadku badanie faktów wykazało, że wolumen tego przywozu stanowił mniej niż 3 % łącznego wolu- menu sprzedaży tych produktów na rynku wspólnotowym dla każdego z producentów wspólnotowych. Dlatego uznaje się, że tak niski poziom przywozu nie mógł wyrządzić żadnej szkody producentom wspólnotowym, w związku z czym nie ma podstaw do pominięcia tych producentów. W konsekwencji producenci wymienieni w akapicie 8 będą dalej określani jako „przemysł wspólnotowy”, w rozumie- niu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. E. SZKODA 1. Uwaga wstępna (44) Należy wspomnieć, że środki antydumpingowe obowiązu- jące obecnie w odniesieniu do Węgier, Polski oraz Repu- bliki Chorwacji stanowią zobowiązania będące połącze- niem pułapów ilościowych oraz pewnych zobowiązań cenowych z pozostałymi cłami ad valorem. Ponadto należy zauważyć, że przywóz wszystkich rur bez- szwowych (a więc również przedmiotowego produktu) pochodzących z Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej objęty był w okresie pomiędzy 1993 a 1995 r. systemem kontyngentu taryfowego, tj. był wolny od ceł w granicach pułapu ilościowego, zaś w momencie osiągnięcia tego pułapu obciążano go cłem w wysokości 30 %. System ten przestał obowiązywać z końcem 1995 r. (45) Należy także przypomnieć, że niniejsze rozporządzenie łączy rezultaty dwóch postępowań, z których jedno dopro- wadziło do publikacji rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe. Wszystkie ustalenia dotyczące szko- dy, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty należy czytać w połączeniu z ustaleniami opisanymi w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe. 2. Zużycie (46) W akapicie 48 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe stwierdzono, że zużycie wspólnotowe w tonach miesięcznie wynosiło 89 900 ton w 1992 r. , 69 700 w 1993 r. , 84 070 w 1994 r. , 92 730 w 1995 r. i 92 130 w okresie objętym postępowaniem. Ustaleń tych nie kwestionowano i zostają one potwierdzone. 3. Przywóz dumpingowy a) Kumulacja (47) W rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe Komisja stwierdziła, że dumpingowy przywóz towarów z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej należy oceniać w sposób skumulowany w celu analizy szkody, ponieważ przedmiotowe produkty przywożono z każdego z państw wywozu w znacznych ilościach, ich udział na rynku był znaczący oraz konkurowały one ze sobą i z produktami wytwarzanymi przez przemysł wspól- notowy. (48) Niektórzy eksporterzy twierdzili, że z powodu rozbieżno- ści w wielkości oraz stopach wzrostu przywozu, a także w warunkach konkurencji, wpływ tego przywozu do Wspólnoty powinien zostać zbadany w oparciu o poszcze- gólne przypadki. (49) W tym względzie Komisja przypomina, że stwierdzono spełnienie kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 rozporzą- dzenia podstawowego, w celu dokonania kumulacji przy- wozu z wszystkich czterech przedmiotowych państw, mia- nowicie: — margines dumpingu ustalony w odniesieniu do każ- dego kraju przekraczał poziom de minimis (tj. pomię- dzy 5,1 % a 38,2 %); — wielkość przywozu z każdego państwa nie była pomi- jalna; udział żadnego z państw wywozu w rynku nie był na poziomie de minimis, czyli poniżej 1 %, gdyż wynosił od 3 do 8,3 %; 342 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 — w odniesieniu do warunków konkurencji zarówno pomiędzy przywożonymi produktami, jak też z pro- duktami sprzedawanymi przez przemysł wspólno- towy, stwierdzono, że przywożone produkty mogą być stosowane wymiennie, wykazują podobne tendencje cenowe, podobne są ich kanały dystrybucji i objęte są podobną polityką niskich cen, której wynikiem jest wysoki poziom zaniżania cen (tj. pomiędzy 17,5 a 43,2 %), są obecne jednocześnie w tych samych regio- nach geograficznych oraz konkurują ze sobą nawza- jem i z produktami wytwarzanymi przez przemysł wspólnotowy. Fakt, że przywóz przedmiotowego produktu pochodzą- cego z Republik Czeskiej i Słowackiej objęty był systemem kontyngentu taryfowego obowiązującym do 31 grudnia 1995 r. nie zmienia wniosku, że przywóz ten spełnia kry- teria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawo- wego. Należy zauważyć, że po wygaśnięciu tego systemu udział przedmiotowego przywozu na rynku wzrósł z 6,7 % w 1995 r. do 9,6 % w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy 1996 r. dla towarów przywożonych z Republiki Czeskiej, oraz z 2,1 % do 3,4 % w ciągu tego samego okresu dla towarów przywożonych z Republiki Słowackiej. Ze wszystkich wyżej wymienionych powodów stwierdza się, że należy podtrzymać wnioski zawarte w akapicie 49 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe. (50) Mając na uwadze dwa równocześnie prowadzone postępo- wania zbadano także, czy skutki przywozu towarów z Węgier, Polski i Chorwacji należy oceniać w sposób sku- mulowany z przywozem objętym nowym postępowa- niem. (51) W odniesieniu do przywozu towarów z Chorwacji usta- lono, że ich udział w rynku wspólnotowym spadł z poziomu 1,8 % w 1992 r. do 0,7 % w okresie objętym postępowaniem. Zważywszy na niski i gwałtownie spada- jący poziom tego przywozu, odwrotnie niż w przypadku przywozu z pozostałych państw, nie uznano za stosowne dokonania oceny tego przywozu w sposób skumulowany. W świetle faktu, że przywóz towarów z Chorwacji objęty jest środkami antydumpingowymi, wniosek ten opiera się również na ustaleniach akapitu 70 poniżej dotyczących braku prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody. (52) W odniesieniu do przywozu towarów z Węgier i Polski, ustalono, że podobnie jak w przypadku przywozu obję- tego nowym postępowaniem, ilości przywożonych towa- rów oraz margines dumpingu były znaczące. Twierdzono, że przywóz towarów pochodzących z Węgier jest nieznaczny i dlatego powinien zostać pominięty przy kumulacji zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podsta- wowego. Jednak postępowanie nie wykazało, że przywóz ten był rzeczywiście nieznaczny. Ponadto w przypadku obu postępowań ustalono, że warunki konkurencji między przywożonymi produktami oraz pomiędzy przywożonymi produktami a produktami wspólnotowymi były podobne, w szczególności dlatego, że wszystkie te produkty uznano za produkty podobne i sprzedawano po cenach znacznie zaniżających ceny pro- duktów przemysłu wspólnotowego (tj. od 17 % do 21,3 % w przypadku Polski, 25,4 % w przypadku Węgier). Fakt, że przywóz tych towarów podlegał w omawianym okresie zobowiązaniom ilościowym nie ma żadnego wpływu na stwierdzenie, że mogą one zostać skumulowane z przywo- zem innych towarów objętym postępowaniem w celu zba- dania szkody. W rzeczywistości nawet jeżeli istniały ogra- niczenia ilości towarów wywożonych do Wspólnoty oraz nastąpił pewien wzrost ich cen w stosunku do cen ekspor- terów z państw objętych nowym dochodzeniem, w dal- szym ciągu dokonywano przywozu towarów pochodzą- cych z Węgier i Polski po cenach dumpingowych znacząco zaniżających ceny producentów wspólnotowych. (53) Dlatego też powyższe rozważania dotyczące kumulacji doprowadziły do wniosku, że skumulowana ocena skut- ków przywozu towarów po cenach dumpingowych z pań- stw objętych obydwoma postępowaniami (określanymi dalej jako „państwa wywozu”), z wyjątkiem Chorwacji, była uzasadniona. b) Ilość skumulowana oraz udział przywozu dumpingowego w rynku (54) Ustalenia tymczasowe, według których, w oparciu o skumulowane dane, przywóz towarów spadł z 201 920 ton w 1992 r. do 96 080 ton w 1993 r. , a następnie wzrósł do 195 220 ton w 1994 r. , 230 810 ton w 1995 r. i do 268 670 ton w okresie objętym postępowaniem, nie zostały zakwestionowane i dlatego zostają potwierdzone. To samo dotyczy udziału w rynku wynoszącego odpo- wiednio 18,7 % w 1992 r. , 11,5 % w 1993 r. , 19,4 % w 1994 r. , 20,7 % w 1995 r. oraz 24,3 % w okresie obję- tym postępowaniem. c) Ceny przywozu dumpingowego (55) Dla ustalenia zaniżenia cen w odniesieniu do państw wywozu, analizowane dane dotyczyły okresu objętego postępowaniem. W tym celu dokonano porównania mię- dzy średnimi ważonymi cenami sprzedaży odnośnych państw wywozu i średnimi ważonymi cenami sprzedaży producentów wspólnotowych pobieranymi za przedmio- towe bezszwowe rury stalowe. Porównania cen dokonano 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 343 w oparciu o sprzedaż towarów pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. W celu zapewnienia porówny- walności ceny pobierane przez producentów wspólnoto- wych i ceny produktów przywożonych zostały skorygo- wane pod względem przejrzystego kosztu, odpowiednio, do poziomu loco fabryka lub CIF granica Wspólnoty. Ponadto ceny importowe skorygowano według marży importera, obejmującej koszty odprawy celnej, opłaty manipulacyjne, prowizję, koszty finansowania oraz zysk, w oparciu o dostępne informacje. c) Ceny sprzedaży (59) Ceny jednostkowe przedmiotowego produktu sprzedawa- nego przez producentów wspólnotowych na rynku wspól- notowym, wyrażone w ecu za tonę, wynosiły średnio 576 w 1992 r. , 578 w 1995 r. oraz 593 w okresie objętym dochodzeniem, co odpowiadało ogólnemu wzrostowi o 3 %. Wyniki porównania pokazały marginesy zaniżania cen w przypadku wszystkich odnośnych państw i eksporte- rów. Średnie ważone marginesy zaniżania cen, wyrażone jako procent cen producentów wspólnotowych, wynosiły: (60) — Republika Czeska: od 21,2 do 43,2 % — Węgry: — Polska: — Rumunia: — Rosja: 25,7 % od 17 do 21,3 % 25,8 % 41,5 % — Republika Słowacka: 17,5 %. 4. Sytuacja przemysłu wspólnotowego (56) Dla ułatwienia korzystania przedstawione w rozporządze- niu tymczasowym wyniki dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego zostają ponownie zaprezentowane poni- żej i potwierdzone w celu dokonania ostatecznego ustale- nia, ponieważ nie były one kwestionowane przez strony. a) Moc produkcyjna, produkcja i stopień wykorzystania (57) Od 1992 r. do okresu objętego postępowaniem produkcji zaprzestało jedenaście zakładów i obiektów produkcyj- nych, co oznacza zmniejszenie o około jedną czwartą łącz- nych mocy produkcyjnych bezszwowych rur stalowych istniejących we Wspólnocie na początku tego okresu. Produkcja przemysłu wspólnotowego spadła z poziomu 1 136 640 ton w 1992 r. do 996 036 ton w 1995 r. oraz do 938 184 ton w okresie objętym postępowaniem. Rów- nolegle ze znacznym zmniejszeniem mocy produkcyjnej, stopień wykorzystania mocy produkcyjnej, odpowiednio, wzrósł z poziomu 63,5 do 75,9 %, a następnie spadł do 71,3 % w tym samym okresie. b) Wolumen sprzedaży i udział w rynku (58) Sprzedaż producentów wspólnotowych zmniejszyła się z poziomu 781 770 ton w 1992 r. do 775 721 ton w 1995 r. oraz do 722 042 ton w okresie objętym postępowa- niem. d) Rentowność Przemysł wspólnotowy poniósł straty finansowe ze sprze- daży produktu podobnego w rozpatrywanym okresie. W latach 1992–1994 straty te wynosiły średnio 8 %. Następ- nie miała miejsce poprawa zwrotu ze sprzedaży w 1995 r. (-2,1 %) oraz w okresie objętym postępowaniem, bez osiągnięcia progu rentowności. Procentowo poziom ren- towności wynosił: 1992 1993 1994 1995 Okres objęty postępowa- niem - 7,0 - 12,2 - 7,9 - 2,2 - 0,7 Zmniejszenie poziomu strat było w znacznej mierze moż- liwe dzięki środkom antydumpingowym obowiązującym w tym sektorze. Przy braku tych środków straty finansowe zostałyby ograniczone w mniejszym stopniu, albo wcale. Ponadto nieznaczna poprawa nastąpiła w okresie, w którym podjęto zasadnicze działania restrukturyzacyjne, prowadzące między innymi do wspomnianego wyżej zamknięcia zakładów. Poprawa ta nie była jednak wystar- czająca by umożliwić osiągnięcie poziomu dochodów koniecznego do pokrycia przez przemysł wspólnotowy rosnących kosztów produkcji oraz wysokich kosztów inwestycji restrukturyzacyjnych, wypracowania rozsąd- nego zysku, pokrycia strat poniesionych w latach poprzed- nich oraz zapewnienia długotrwałej żywotności ekono- micznej. e) Zatrudnienie (61) Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym obniżył się o około 35 % w okresie od 1992 r. do końca okresu objętego postępowaniem, co w wartościach bezwzględ- nych oznaczało utratę 2 800 miejsc pracy. 5. Końcowe wnioski w sprawie szkody (62) Badanie wyników gospodarczych przemysłu wspólnoto- wego w omawianym okresie wykazało, że między 1992 r. a sierpniem 1996 r. nastąpił spadek produkcji, wielkości sprzedaży i udziału w rynku oraz zmniejszenie zatrudnie- nia, mimo podjęcia istotnych działań restrukturyzacyjnych mających na celu zmniejszenie kosztów produkcji. Udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się z poziomu 75,2 % w 1992 r. do 72,1 % w 1995 r. , a następnie spadł o dalsze 4,8 % do poziomu 67,3 % w okre- sie objętym postępowaniem. Te działania restrukturyzacyjne oraz istniejące środki umożliwiły przemysłowi wspólnotowemu zwiększenie stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych i poprawę wyników finansowych, które jednak w dalszym ciągu były ujemne w okresie objętym postępowaniem (-0,7 %), tj. 344 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 i były niewystarczające dla poniżej progu rentowności zapewnienia długotrwałej żywotności przemysłu wspólno- towego. Dlatego stwierdza się, że w rozpatrywanym okresie prze- mysł wspólnotowy poniósł znaczną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego, w postaci spadku poziomu sprzedaży i udziału w rynku, redukcji zatrudnie- nia i strat finansowych. F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY 1. Skutek przywozu po cenach dumpingowych a) Skumulowane skutki przywozu towarów z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji i Republiki Słowackiej (63) W czasie gdy zużycie we Wspólnocie pozostawało na względnie stałym poziomie, łączny udział w rynku towa- rów przywożonych z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji i Republiki Słowackiej wzrósł o około 5,6 punktów procentowych, z poziomu 18,7 % w 1992 r. do 24,3 % w okresie objętym postępowaniem. Tymczasem udział przemysłu wspólnotowego w rynku spadł o około 7,9 punktów procentowych, z poziomu 75,2 % do 67,3 % w tym samym okresie. Pamiętając, że w przypadku każ- dego państwa wywozu stwierdzono znaczące zaniżanie cen, oraz zważywszy, że wzrost udziału przedmiotowego przywozu po cenach dumpingowych na rynku wystąpił równolegle z pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspól- notowego, stwierdza się, że rozpatrywany łącznie przywóz towarów z sześciu odnośnych państw wywarł negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego. b) Skutki przywozu towarów pochodzących z Chorwacji Rozpatrując osobno przywóz towarów pochodzących z Chorwacji, nie można uznać, że wyrządził on znaczną szkodę przemysłowi wspólnotowemu, ze względu na spa- dek jego wielkości i udziału w rynku. 2. Skutki innych czynników a) Pozostały przywóz towarów z państw trzecich nieobjętych obydwoma docho- dzeniami dokonywany był po cenach dumpingowych. Dlatego też stwierdza się, że pozostały przywóz miał nie- znaczny wpływ bądź nie miał wpływu na sytuację przemy- słu wspólnotowego. b) Ogólna sytuacja gospodarcza (65) Jak stwierdzono w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe, w 1993 r. nastąpił spadek zużycia wspólnotowego w związku z recesją gospodarczą na świe- cie, która dotknęła w szczególności użytkowników przedmiotowego produktu (przemysł motoryzacyjny, budowlany itp. ). W tym samym roku wielkość przywozu oraz odpowiadający jej udział w rynku odnośnych państw wywozu również osiągnęły niski poziom, zaś przemysł wspólnotowy uzyskał najgorsze wyniki pod względem sprzedaży na rynku wspólnotowym, cen oraz rentowno- ści. Na tej podstawie oczywiste jest, że pogorszenie się sytuacji na rynku w 1993 r. wywarło negatywny wpływ na sytu- ację przemysłu wspólnotowego. Jednakże, pomijając wyjątkową sytuację z 1993 r. , zużycie ogólnie cechowała stabilność w pozostałych latach przedmiotowego okresu (1992 r. oraz od 1994 r. do okresu objętego postępowaniem). Jednak stabilność ta była korzystna głównie w odniesieniu do przywozu po cenach dumpingowych z wymienionych państw, których udział w rynku wzrastał, podczas gdy udział przemysłu wspólno- towego w rynku stale się zmniejszał. Dlatego też ogólna sytuacja gospodarcza nie może być uważana za czynnik stale odpowiedzialny za niepewną sytuację, w jakiej nadal znajduje się przemysł wspólnotowy. W istocie zważywszy na znaczne wysiłki w zakresie racjonalizacji i restruktury- zacji podjęte przez producentów wspólnotowych, a także środki ochrony handlu obowiązujące w tym okresie, prze- mysł wspólnotowy w latach 1995 i 1996 powinien był osiągnąć znacznie większą poprawę i bardziej zadowala- jące wyniki. c) Restrukturyzacja przemysłu wspólnotowego (66) Niektórzy eksporterzy twierdzili, że niezadowalające wyniki przemysłu wspólnotowego w badanym okresie nie wynikały z przywozu po cenach dumpingowych, lecz z przeprowadzanej w tym czasie restrukturyzacji. (64) Niektórzy eksporterzy twierdzili, że przywóz towarów z innych państw, na przykład z Argentyny, dokonywany był w ilościach i po cenach szkodliwych dla przemysłu wspól- notowego. Badanie ujawniło, że udział w rynku przywozu towarów z pozostałych państw trzecich, nieobjętych oby- dwoma postępowaniami, wzrósł z poziomu 4,3 % w 1992 r. do 6,5 % w 1995 r. i do 7,7 % w okresie objętym postę- powaniem. Choć wielkość tego przywozu wzrosła, usta- lono, w oparciu o dostępne dane statystyczne, że jego ceny były wyraźnie wyższe od cen przywozu po cenach dum- pingowych i nic nie wskazywało na to, że przywóz Nie ulega wątpliwości, że proces restrukturyzacji, który przeszedł przemysł wspólnotowy w obliczu nadmiernych mocy produkcyjnych, byłby w pewnym stopniu odpowie- dzialny za spadek poziomu produkcji, sprzedaży i zatrud- nienia. Zważywszy jednak na ilość i udział w rynku przy- wozu po cenach dumpingowych z przedmiotowych państw oraz na ustaloną marżę zaniżania cen, oczywiste jest, że rozważany z osobna przywóz dumpingowy odegrał istotną rolę w spowodowaniu znacznej szkody w przemyśle wspólnotowym. 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 345 3. Wnioski postępowaniem, co oznaczało zmniejszenie udziału w rynku z 1,8 % do 0,7 %, jak stwierdzono w akapicie 51. (67) Mimo że światowa recesja gospodarcza z 1993 r. oraz przemysłu wspólnotowego mogły restrukturyzacja wywrzeć pewien negatywny wpływ na wyniki przemysłu wspólnotowego w rozpatrywanym okresie, na podstawie powyższych czynników należy stwierdzić, że skumulo- wany efekt przywozu po cenach dumpingowych z Repu- bliki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji oraz Repu- bliki Słowackiej – rozpatrywany osobno – spowodował, poprzez istotne zaniżenie cen oraz znaczne ilości towarów przywożonych po cenach dumpingowych, znaczną szkodę w przemyśle wspólnotowym oraz że istniejące środki antydumpingowe, objęte przeglądem, nie osiągnęły w pełni zamierzonego skutku. Przywóz towarów pocho- dzących z Chorwacji, rozpatrywany osobno, nie może być uznany za odpowiedzialny za znaczną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Warto zauważyć, że spowodowana dumpingiem szkoda, którą poniósł przemysł wspólnotowy byłaby jeszcze więk- sza, gdyby środki stosowane wobec pewnych rodzajów skumulowanego przywozu miały zostać uchylone. W rzeczywistości na Węgrzech i w Polsce dostępne są duże ilości mocy produkcyjnych na wywóz do Wspólnoty, zwa- żywszy, że zużycie krajowe lub wywóz do państw trzecich nie były w stanie wchłonąć dodatkowej produkcji. Ponadto należy zauważyć, że moc produkcyjna w Polsce wzrosła po okresie objętym postępowaniem o ok. 15 %. G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY - CHORWACJA W rozpatrywanym okresie wywóz towarów chorwackiego producenta do Wspólnoty pozostawał na poziomie znacz- nie niższym niż określono w zobowiązaniu ilościowym przyjętym w 1993 r. W związku z sytuacją wojenną Chor- wacji w ciągu ostatnich lat obiekty produkujące rury bez- szwowe zostały częściowo zniszczone, a siła robocza znacznie zredukowana. W rezultacie wykorzystana mogła być tylko jedna czwarta teoretycznej mocy produkcyjnej, czyli ok. 35 000 ton rocznie. Produkcja przedmiotowego produktu spadła z około 34 000 ton w 1992 r. do 10 515 ton w okresie objętym postępowaniem, powodując zmniejszenie stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych z 97 do 37 %. Sprzedaż krajowa spadła z 8 000 ton do 2 100 ton w tym samym okresie, natomiast wywóz do państw nienależących do Wspólnoty był nieznaczny. Nie oczekuje się znacznego wzrostu wielkości wywozu do Wspólnoty, a wszelkie przypadki zaniżania cen powinny w ograniczonym stopniu wpływać na spadek cen, czy też uniemożliwiać wzrost cen producentów wspólnotowych. Ponadto rozwój działalności związanej z odbudową byłej Jugosławii powinien wpłynąć na zwiększenie sprzedaży krajowej i skoncentrowanie wywozu z Chorwacji na ryn- kach tego regionu. środków obowiązujących W przypadku uchylenia w odniesieniu do Chorwacji brak jest dającej się przewi- dzieć groźby wzrostu ilości przywozu z Chorwacji. W związku z tym nie istnieje prawdopodobieństwo ponow- nego wystąpienia znacznej szkody. (68) Postępowanie dotyczące Węgier, Polski i Republiki Chor- wacji było postępowaniem weryfikacyjnym, które wsz- częto równolegle z nowym postępowaniem dla całościo- wego zbadania sytuacji w odniesieniu do wszelkiego przywozu rur bezszwowych do Wspólnoty. Ustalono rze- czywistą szkodę spowodowaną przywozem po cenach dumpingowych, który oszacowano w sposób skumulo- wany w celu zbadania jego skutku. Dlatego też nie było konieczności dalszego sprawdzania, czy istnieje prawdo- podobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia znacznej szkody w przypadku likwidacji lub zmiany istnie- jących środków antydumpingowych dotyczących przy- wozu towarów pochodzących z Węgier i Polski. Jednak w przypadku przywozu towarów pochodzących z Chorwacji, nieskumulowanego z pozostałym przywozem będącym przedmiotem dochodzenia, należy przeprowa- dzić takie badanie. (69) Po nałożeniu środków antydumpingowych przywóz z Chorwacji uległ znacznemu ograniczeniu, z 19 201 ton w 1992 r. do 8 077 ton w okresie objętym Wnioski (70) W odniesieniu do Chorwacji uważa się, że w przypadku uchylenia istniejących środków antydumpingowych ponowne wystąpienie szkody nie jest prawdopodobne i w ustalonych okolicznościach środki te nie są dalej potrzebne. H. INTERES WSPÓLNOTY 1. Wprowadzenie (71) Zważywszy, że zarówno nowe postępowanie antydumpin- gowe jak i postępowanie weryfikacyjne dotyczyły tego samego rynku, tj. wspólnotowego rynku przedmiotowych rur bezszwowych, badanie sprawy interesu Wspólnoty przeprowadzono łącznie dla obu postępowań. Celem tej analizy było ustalenie ewentualnego wpływu środków oraz skutków nieprzyjęcia środków dla wszystkich stron zaan- gażowanych w oba postępowania. 346 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 (72) Należy przypomnieć, że akapit 68 i następne rozporządze- nia wprowadzającego środki tymczasowe zawierał ocenę różnych interesów, w tym interesów przemysłu wspólno- towego, importerów/podmiotów gospodarczych oraz przemysłów użytkowników należących do następnych ogniw łańcucha produkcji. W oparciu o informacje dostępne w okresie rozporządzenia tymczasowego Komi- sja stwierdziła, że nie ma ważnego powodu, aby nie zara- dzić zakłócającym handel skutkom wyrządzającego szkodę dumpingu. (73) Po opublikowaniu rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła uwag na temat tymczasowych wniosków Komisji w sprawie interesu Wspólnoty. b) Prawdopodobny efekt nienałożenia środków (75) Choć sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa pewnej poprawie w omawianym okresie, w dalszym ciągu nie jest zadowalająca. W tych okolicznościach, jeżeli nie zostaną przyjęte bądź utrzymane środki antydumpingowe, można spodziewać się ponownego pogorszenia się sytuacji pod względem obniżenia poziomu produkcji i stopnia wyko- rzystania mocy produkcyjnych, utraty udziału w rynku, strat finansowych oraz zmniejszenia zatrudnienia. W następstwie tego zagrożona byłaby możliwość wytwarza- nia całego asortymentu produktów po konkurencyjnych kosztach. Jednak, chociaż żaden z przemysłów użytkowników nie współpracował w toku badania tymczasowego, Komisja prowadziła dochodzenie w celu pełnego zakończenia oceny możliwego wpływu środków na te gałęzie przemy- słu. Komisja zwróciła się w tym względzie do skarżącego, importerów oraz federacji różnych przemysłów przetwór- czych będących użytkownikami między innymi przedmio- towego produktu. W oparciu o te źródła zidentyfikowano siedmiu użytkowników przemysłowych oraz wysłano do każdego z nich kwestionariusze ad hoc. Mające znaczenie opinie lub odpowiedzi otrzymano jedynie od czterech przedsiębiorstw użytkowników. W oparciu o dodatkowe informacje uzyskane dzięki tym odpowiedziom, a także zważywszy na brak uwag w spra- wie ustaleń zawartych w rozporządzeniu tymczasowym można przyjąć poniższy wniosek. 2. Wpływ na przemysł wspólnotowy a) Prawdopodobny efekt nałożenia środków antydumpingowych (74) W następstwie przyjęcia środków antydumpingowych można oczekiwać wzrostu cen przywożonych produktów. Jego odzwierciedleniem byłby spadek wielkości przywozu i ograniczenie podaży rynkowej, co pozwoliłoby przemy- słowi wspólnotowemu na zwiększenie poziomu produk- cji i sprzedaży. Ceny przemysłu wspólnotowego prawdopodobnie wzro- słyby do pewnego stopnia, niemniej z pewnością nie o poziom analogiczny do poziomu ceł, zważywszy na opi- sany powyżej nadmiar mocy produkcyjnej i przejrzystość rynku. Jak zauważono w akapicie 73 rozporządzenia wprowadza- jącego środki tymczasowe, przedmiotowy sektor uzależ- niony jest od utrzymania rozsądnego stopnia wykorzysta- nia mocy produkcyjnych. Można to osiągnąć jedynie przez utrzymanie zadowalającego poziomu produkcji standary- zowanych rur przeznaczonych do handlu lub ropociągów, bezpośrednio konkurujących z produktami pochodzącymi z dumpingowego przywozu. Spadek poziomu produkcji wspomnianych rur oznaczałby zagrożenie dla produkcji produktów należących do kategorii o wyższej jakości oraz, w konsekwencji, dla żywotności całego sektora rur bez- szwowych. 3. Wpływ środków na importerów/podmioty gospodarcze (76) W akapicie 74 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe Komisja stwierdziła, że ponieważ wiadomo, iż ogólnie przedmiotem obrotu importerów wspólnoto- wych są wszystkie produkty stalowe oraz jedynie niewielką część obrotu stanowią przedmiotowe rury bezszwowe, można oczekiwać, że środki będą miały co najwyżej mini- malny wpływ na ich ogólną sytuację, zważywszy na dużą różnorodność produktów, jakimi obracają. Ponieważ nie otrzymano żadnych dalszych uwag, uzasad- nione jest stwierdzenie, że środki antydumpingowe w rzeczywistości mają jedynie minimalny wpływ lub nie mają sytuację importerów/podmiotów gospodarczych prowadzących obrót przedmiotowym produktem. żadnego wpływu na 4. Wpływ na użytkowników przemysłowych z następnych ogniw łańcucha produkcji Wynikiem wzrostu wielkości produkcji przemysłu wspól- notowego byłby wyższy stopień wykorzystania mocy pro- dukcyjnych, a w związku z tym redukcja kosztów jednost- kowych przedmiotowego produktu, co w konsekwencji pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu osiągnąć bar- dziej zadowalającą sytuację finansową. (77) Jak stwierdzono w akapicie 71 rozporządzenia wprowa- dzającego środki tymczasowe, istnieje kilka przemysłów użytkowników przedmiotowego produktu należących do następnych ogniw łańcucha produkcji, tj. przemysł maszy- nowy, przemysł transportu płynów (ropy, gazu, wody itp. ), przemysł chemiczny i petrochemiczny, elektrownie (łącz- nie z jądrowymi), przemysł motoryzacyjny i budowlany. 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 347 Na podstawie analizy otrzymanych powyżej wspomnia- nych uwag i odpowiedzi (akapit 73) stwierdza się, że wpływ spowodowanego przyjęciem lub utrzymaniem środków antydumpingowych wzrostu jakichkolwiek cen na koszty ponoszone przez użytkowników przemysło- wych należących do następnych ogniw łańcucha produk- cji byłby bez znaczenia. Należy ponadto zauważyć, że co najmniej 85 % przywozu po cenach dumpingowych z państw objętych zarówno nowym postępowaniem antydumpingowym, jak i tymcza- sowym postępowaniem weryfikacyjnym, sprzedawane jest dużym podmiotom gospodarczym, które wydają się korzystać z cen dumpingowych w celu poprawy marż zysku. O ile podmioty gospodarcze będą dostosowywać marże uwzględniając niektóre lub wszystkie skutki środ- ków, mogą one nie znaleźć żadnego odzwierciedlenia w ich cenach sprzedaży. oraz zysk, na jaki mógł liczyć przemysł wspólnotowy w przypadku braku wyrządzającego szkodę dumpingu. Poziom eliminacji szkody został wyliczony poprzez porównanie średnich ważonych cen importowych CIF, należycie dostosowanych do marży niezależnego impor- tera, z niewyrządzającą szkody ceną producentów wspól- notowych, ustaloną jak wyżej na tym samym poziomie obrotu. Wielkości wynikające z tego obliczenia wyrażone były jako procent średniej ważonej wartości przywożo- nych towarów na granicach Wspólnoty. Obliczone na tej podstawie marginesy szkody są określone poniżej. — Republika Czeska: — Rumunia: — Rosja: — Republika Słowacka: od 37,4 % do 97,9 % 48,3 % 87,8 % 31 % W świetle powyższego stwierdza się, że wszelkie skutki cenowe wynikające ze środków antydumpingowych będą miały nieistotny wpływ na użytkowników przemysłowych z następnych ogniw łańcucha produkcji. Ponieważ nie otrzymano żadnych dalszych uwag w tym względzie, potwierdza się powyższe ustalenie poziomu eli- minacji szkody. 5. Wnioski (78) Na podstawie powyższych elementów stwierdza się, że nie ma ważnego powodu, aby nie zaradzić zakłócającym han- del skutkom wyrządzającego szkodę dumpingu oraz że odpowiednie przyjęcie i utrzymanie środków ochronnych leży w interesie Wspólnoty. I. CŁO OSTATECZNE 1. Państwa objęte nowym postępowaniem (79) Należy przypomnieć akapit 78 i następne rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe, zgodnie z którym, w celu zapobieżenia powodowaniu przez przedmiotowy przywóz dumpingowy dalszej szkody przed zakończe- niem postępowania, Komisja postanowiła przyjąć środki antydumpingowe w postaci ceł tymczasowych. a) Marginesy szkody (80) W celu ustalenia poziomu cła odpowiedniego dla usunię- cia szkody w przemyśle wspólnotowym spowodowanej dumpingiem uznano, że należy obliczyć poziom ceny w oparciu o koszt produkcji poniesiony przez producenta wspólnotowego i uzasadnioną marżę zysku. Marżę zysku na poziomie 5 % uznano za odpowiednie minimum, uwzględniające potrzeby inwestycji długoterminowych b) Cło ostateczne (81) Ponieważ ustalone wyżej marginesy eliminacji szkody są wyższe od obliczonych marginesów dumpingu, ostateczne cła antydumpingowe należy ustalić na poziomie tych ostat- nich, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia wprowadza- jącego środki tymczasowe. Cła te, wyrażone jako procent cen przywozu na granicy Wspólnoty, wynoszą: — Republika Czeska: Vitkovice a. s. : Nová Hut a. s. : Pozostały przywóz: — Rumunia: SC Artrom SA: SC Silcotub SA: SC Petrotub SA: Przedsiębiorstwo handlowe S. C. Republica SA 5,1 % 5,1 % 28,6 % 9,8 % 9,8 % 9,8 % 9,8 % Pozostały przywóz: 26,8 % — Republika Słowacka: Zeleziarne Podbrezová a. s. : Pozostały przywóz: — Rosja: 7,5 % 7,5 % Cały przywóz: 26,8 % 348 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 2. Państwa objęte postępowaniem a) Węgry i Polska 69) oraz że w tych okolicznościach nie ma groźby ponow- nego wystąpienia znacznej szkody, nie dokonano ustale- nia ostatecznego cła w odniesieniu do Republiki Chorwa- cji. (82) W wyniku ustaleń dotyczących Węgier i Polski, które potwierdzają, że pomimo istniejących środków dumping wyrządził szkodę, oraz zważywszy, że w interesie Wspól- noty jest utrzymanie środków antydumpingowych wobec obydwu wspomnianych państw, dokonano ustalenia zre- widowanego cła. Marginesy szkody, konieczne dla usunięcia szkody spowo- dowanej przez przywóz towarów pochodzących z Węgier i Polski, obliczone w oparciu o tę samą metodologię, którą zastosowano w odniesieniu do państw objętych nowym postępowaniem, jak wyjaśniono w akapicie 80 powyżej, wynoszą: — dla Węgier: (Csepel Tubes Co. Ltd. , jedyny producent węgierski): 45,9 % — dla Polski: Huta Batory SA: Pozostałe: 37,2 % 30,1 % Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, stawki cła powinny zostać ustalone w oparciu o margines eliminacji szkody lub margines dumpingu, w zależności od tego, która z obu wielkości jest niższa. Ponieważ margines dumpingu w odniesieniu do polskiego producenta, Huty Batory, oraz jedynego producenta węgierskiego jest poni- żej ustalonego marginesu szkody, cło powinno zostać oparte na marginesie dumpingu. Dla pozostałych polskich producentów wysokość cła jest ograniczona do wysokości ustalonego marginesu szkody. (83) Na tej podstawie istniejące cła antydumpingowe, które wynoszą 10,8 % dla Polski i 21,7 % dla Węgier, należy zastąpić następującymi cłami: — Węgry: Csepel Tubes Co. Ltd. : Pozostałe: — Polska: Huta Batory SA: Pozostałe: b) Republika Chorwacji 36,5 % 36,5 % 7,1 % 30,1 % (84) W oparciu o wnioski akapitu 51 oraz biorąc pod uwagę, że nie ma dającej się przewidzieć groźby wzrostu wielkości przywozu towarów z Republiki Chorwacji (patrz: akapit J. ŚRODKI OSTATECZNE (85) (86) Powyższe wnioski w zakresie dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty wymagają przy- jęcia ostatecznych środków, zarówno w odniesieniu do państw objętych nowym postępowaniem, jak też wobec państw będących przedmiotem postępowania weryfikacyj- nego, z wyłączeniem Chorwacji, w odniesieniu do której należy zakończyć postępowanie antydumpingowe. Środki te powinny mieć postać ceł ad valorem, o stawce ustalonej w sposób indywidualny dla poszczególnych współpracu- jących przedsiębiorstw. Niewspółpracujące przedsiębior- stwa należy objąć pozostałymi stawkami celnymi. Jednak w odniesieniu do Węgier, Polski, Republiki Cze- skiej, Rumunii i Republiki Słowackiej uznano za stosow- ne, zważywszy na specyficzna historię poprzednich postę- powań antydumpingowych dotyczących tego produktu, w wyniku których państwa te objęte były ograniczeniami ilościowymi lub kontyngentem taryfowym, przyjęcie zobowiązań cenowych, które zostały zaproponowane do pewnego progu ilościowego w odniesieniu do poszczegól- nych przedsiębiorstw. Innymi słowy, eliminację szkody osiąga się za pomocą dwóch środków: zobowiązania ceno- wego do wysokości progu rocznego wolumenu nieobję- tego cłem oraz stawki celnej ad valorem dla pozostałej ilości powyżej tego progu. Aby zapewnić, że wielkość przywozu zwolniona z cła ad valorem nie przekracza wielkości, w odniesieniu do której zaproponowano zobowiązanie, zwolnienie z cła powinno być uwarunkowane przedstawieniem służbom celnym Państw Członkowskich ważnego świadectwa produkcji jasno określającego producenta, przedmiotowy produkt oraz szczegóły wymienione w załączniku. W przypadku wątpliwości Komisja powinna dokonać ustaleń odnośnie do ważności świadectwa oraz przyjąć stosowne środki. (87) W odniesieniu do Rosji, Komisja zbadała propozycję wspólnego zobowiązania trzech z sześciu spółek, które ujawniły się w toku postępowania i rozważyła możliwość skorzystania przez rosyjskich producentów z podobnej formy zobowiązania jak w przypadku producentów z pań- stw stowarzyszonych. Jednak propozycja ta była nie do przyjęcia, ponieważ nie zawierała niezbędnych gwarancji ze strony władz rosyjskich umożliwiających odpowiednie monitorowanie, w szczególności w odniesieniu do progu bezcłowego. W tych okolicznościach należy nałożyć cło ad valorem na ostatecznie ustalonym poziomie. 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 349 Rada zauważa jednak, że środek zastosowany w odniesie- niu do Rosji może zostać zmodyfikowany, jeżeli okolicz- ności ulegną zmianie i zostaną spełnione warunki przyję- cia zobowiązania. K. POBÓR CŁA TYMCZASOWEGO W ODNIESIENIU DO PAŃSTW OBJĘTYCH NOWYM POSTĘPOWANIEM (88) W świetle okoliczności niniejszego postępowania, tj. zmiany postaci i charakteru środków ostatecznych w sto- sunku do tymczasowych ceł ad valorem nałożonych na przywóz towarów z Republik Czeskiej, Rumunii i Repu- bliki Słowackiej, oraz w stosunku do istniejących zobowią- zań w odniesieniu do przywozu z Węgier, Polski i Repu- bliki Chorwacji, Rada uważa, że nie jest stosowne pobieranie ceł tymczasowych. Dlatego też Rada zadecydo- PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: wała, zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia podstawo- wego, że kwoty zabezpieczone cłem tymczasowym nało- żonym na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 981/97 w sprawie przywozu przedmiotowego produktu pocho- dzącego z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej powinny zostać zwolnione. L. PRZEPIS KOŃCOWY (89) Komisja skonsultowała się z Komitetem Doradczym w sprawie przyjęcia tych zobowiązań i ponieważ wnie- siono pewne zastrzeżenia, wysłała sprawozdanie z konsul- tacji do Rady. Ponieważ Rada nie podjęła decyzji o nie- przyjęciu zobowiązań, zaproponowane zobowiązania zostały przyjęte zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego decyzją Komisji nr 97/790/WE (1), Artykuł 1 1. Niniejszym nakłada się ostateczne cła antydumpingowe na przywóz następujących towarów pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej: a) bezszwowych rur żelaznych lub ze stali niestopowej, stosowanych w ropociągach i gazociągach, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm (obecnie objętych kodami CN 7304 10 10 i 7304 10 30); b) bezszwowych rur o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, ciągnionych lub walcowanych na zimno, innych niż rury precyzyjne (obecnie objętych kodem CN 7304 31 99); c) innych rur o przekroju kołowym, z żelaza lub stali niestopowej, innych niż gwintowane lub nadające się do gwintowania, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm (obecnie objętych kodami CN 7304 39 91 i 7304 39 93). 2. Stawki ostatecznych ceł antydumpingowych stosowane do cen netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem zostają ustalone następująco: Państwo Producent Stawka cła (%) Dodatkowy kod Taric Węgry Polska Csepel Tubes Co. Ltd (w likwidacji) Pozostałe Huta Batory SA Huta Andrzej S. A Huta Częstochowa SA Huta Jedność SA Pozostałe Rosja Wszystkie przedsiębiorstwa Republika Czeska Vitkovice a. s. Nova Hut a. s. Valcovny trub Chomutov a. s. Pozostałe 36,5 % 36,5 % 7,1 % 30,1 % 30,1 % 30,1 % 30,1 % 26,8 % 5,1 % 5,1 % 28,6 % 28,6 % 8717 8900 8476 8719 8482 8493 8900 8058 8463 8464 8900 (1) Dz. U. L 322 z 25. 11. 1997, str. 63. 350 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 Państwo Producent Rumunia Artrom SA Silcotub SA Petrotub SA Republica SA Pozostałe Republika Słowacka Zeleziarne Podbrezova a. s. Pozostałe Stawka cła (%) 9,8 % 9,8 % 9,8 % 9,8 % 38,2 % 7,5 % 7,5 % Dodatkowy kod Taric 8059 8467 8468 8469 8900 8060 8900 3. O ile nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych. Artykuł 2 1. Przywóz jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych przez art. 1 ust. 1, pod warunkiem że towary zostały wyprodukowane i sprzedane na wywóz do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 4, które zaoferowały zobowiązania przyjęte przez Komisję i jeśli spełnione są warunki zawarte w ust. 2, 3 i 4. 2. W przypadku gdy zostanie przedstawione zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła jest uwarunkowane przedstawieniem właściwym organom celnym Państw Członkowskich ważnego oryginału świadectwa produkcji wystawionego przez jedno z przedsiębiorstw wymienionych w ust. 4. Świadectwo produkcji ma być zgodne z wymaganiami określonymi dla takich świadectw w zobowiązaniu przyjętym przez Komisję, a jego podstawowe elementy wymienione są w załączniku. 3. Świadectwo produkcji, o którym mowa w ust. 2, jest przedstawiane w ciągu trzech miesięcy od daty wystawienia. Wielkości przedstawione służbom celnym Państw Członkowskich w celu przywozu do Wspólnoty bez cła antydumpingowego nie przekraczają wielkości określonych w świadectwie. W przypadku gdy wielkości określone w świadectwie zostają przekroczone, nadwyżka podlega cłu i jest zgłaszana zgodnie z odpowiednim dodatkowym kodem Taric wymienionym w art. 1 ust. 2. 4. Przywóz towarów, którym towarzyszy świadectwo produkcji, dodatkowymi kodami Taric: jest zgłaszany zgodnie z następującymi Państwo Producent Dodatkowy kod Taric Węgry Polska Csepel Tubes Co. Ltd (w likwidacji) Huta Batory SA Huta Andrzej S. A Huta Częstochowa SA Huta Jedność SA Republika Czeska Valcovny trub Chomutov a. s. Rumunia Artrom SA Silcotub SA Petrotub SA Republica SA Republika Słowacka Zeleziarne Podbrezova a. s. 8521 8517 8518 8519 8520 8507 8508 8509 8514 8515 8516 11/t. 26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 351 Artykuł 3 Sprawozdania Państw Członkowskich do Komisji na podstawie art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 384/96 wskazują dla każdego dopuszczenia do swobodnego obrotu rok i miesiąc przywozu, kody CN, Taric i dodatkowy kod Taric, rodzaj środka, kraj pochodzenia, wielkość, wartość, cło antydumpingowe, Państwo Członkowskie przywozu i, gdy jest to właściwe, numer seryjny świadectwa produkcji. Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1189/93. Artykuł 4 Artykuł 5 Postępowanie antydumpingowe przeciw przywozowi przedmiotowego produktu pochodzącego z Chorwacji zostaje niniejszym zakończone. Kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowmi nałożonymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 981/97 w sprawie przywozu przedmiotowych produktów pochodzących z Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej zostają zwolnione. Artykuł 6 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 7 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Brukseli, dnia 17 listopada 1997 r. W imieniu Rady J. -C. JUNCKER Przewodniczący 352 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 26 ZAŁĄCZNIK Główne elementy świadectwa produkcji (1) określonego w art. 2 ust. 2 a) Numer świadectwa. b) Identyfikator wskazujący czy świadectwo jest oryginałem. c) Data wygaśnięcia świadectwa. d) Następujący tekst: „Świadectwo produkcji wystawione przez (przedsiębiorstwo) na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2320/97 dla wywozu do Wspólnoty Europejskiej w ramach dodatkowego kodu Taric xxxx niektórych bezszwowych rur stalowych. ” e) Nazwa i dokładny adres przedsiębiorstwa i ewentualnie numer identyfikacyjny, taki jak krajowy numer rejestru dla przedsiębiorstw zarejestrowanych. f) Nazwa i dokładny adres klienta przedsiębiorstwa ze Wspólnoty dokonującego przywozu towarów lub nazwa i dokładny adres niepowiązanego podmiotu gospodarczego spoza Wspólnoty dokonującego wywozu towarów. g) Numer faktury przedsiębiorstwa, do której odnosi się świadectwo produkcji. h) Dokładny opis towarów, obejmujący: — opis produktu wystarczający do zidentyfikowania produktów, identyczny z opisem produktu na fakturze, — kod CN, — wielkość (w tonach metrycznych). i) Nazwisko urzędnika przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za wystawienie świadectwa i następujące podpisane oświadczenie: „Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że sprzedaż na wywóz do Wspólnoty Europejskiej towarów objętych niniejszym świadectwem jest dokonywana w zakresie i zgodnie z warunkami zobowiązania podjętego przez (przedsiębiorstwo) i w ramach dozwolonej wielkości dla wolnego od cła antydumpingowego przywozu do Wspólnoty Europejskiej, określonej w zobowiązaniu zaakceptowanym przez Komisję na podstawie decyzji 97/790/WE. Oświadczam, że informacje zawarte w tym świadectwie są pełne i prawidłowe. ” j) Miejsce do wykorzystania przez właściwe organy Wspólnoty. (1) Na podstawie zobowiązania zaproponowanego i przyjętego przez Komisję, każda rubryka na świadectwie jest sporządzana w czterech językach: w języku kraju producenta, angielskim, francuskim i niemieckim