title: Rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej

eurovoc_concepts:
World Trade Organisation
countervailing charge
export subsidy
import policy
import restriction
third country

formats: html pdf print

text: 78 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 31997R2026 21. 10. 1997 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 288/1 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej RADA UNII EUROPEJSKIEJ, (3) Wnioski Rundy Urugwajskiej w sprawie wielostronnych negocjacji handlowych doprowadziły do ustanowienia Światowej Organizacji Handlu („WTO”). uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, uwzględniając rozporządzenia ustanawiające wspólną organiza- cję rynków rolnych oraz rozporządzenia przyjęte na podstawie art. 235 Traktatu stosowane w przypadku towarów wyproduko- wanych z produktów rolnych, w szczególności przepisy tych roz- porządzeń pozwalających na odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą środki ochronne na granicach mają być zastą- pione wyłącznie środkami przewidzianymi w tych rozporządze- niach, uwzględniając wniosek Komisji (1), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) Rozporządzeniem (EWG) nr 2423/88 (2) Rada przyjęła wspólne zasady ochrony przed dumpingiem i subsydiowa- nym przywozem z krajów niebędących członkami Wspól- noty Europejskiej. Zasady te zostały przyjęte zgodnie z istniejącymi zobowią- zaniami międzynarodowymi, w szczególności zobowiąza- niami wynikającymi z art. VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu („GATT”), Porozumienia o stoso- waniu art. VI GATT („Kodeks Antydumpingowy z 1979 r. ”) oraz Porozumienia o interpretacji i zastosowaniu art. VI, XVI i XXIII GATT (Kodeks Subsydiów i Ceł Wyrów- nawczych). (4) (5) (6) Załącznik 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu („Porozumienie WTO”), zatwierdzo- nego decyzją 94/800/WE (3), zawiera między innymi Układ Ogólny w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. („GATT 1994”), Porozumienie w sprawie rolnictwa („Poro- zumienie w sprawie rolnictwa”), Porozumienie o stosowa- niu art. VI GATT 1994 (zwanego dalej „Porozumieniem Antydumpingowym z 1994 r. ”) oraz nowe Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych („Poro- zumienie w sprawie subsydiów”). Aby osiągnąć większą przejrzystość i skuteczność stoso- wania przez Wspólnotę zasad określonych odpowiednio w Porozumieniu Antydumpingowym z 1994 r. oraz Poro- zumieniu w sprawie subsydiów, uznano za konieczne przyjęcie dwóch oddzielnych rozporządzeń, które szcze- gółowo określają wymogi zastosowania każdego z tych instrumentów obrony handlu. Słuszne wydaje się więc wprowadzenie zmian do zasad Wspólnoty regulujących stosowanie środków wyrównaw- czych w świetle nowych zasad wielostronnych, mając na względzie między innymi procedury wszczęcia postępo- wania oraz prowadzenia kolejnych czynności dochodze- niowych, obejmujących ustalenie i traktowanie okolicz- ności środków tymczasowych, nałożenie i pobór ceł wyrównawczych, wprowadzenie faktycznych, (1) Dz. U. C 99 z 26. 3. 1997, str. 1. (2) Dz. U. L 209 z 2. 8. 1998, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 522/94 (Dz. U. L 66 z 10. 3. 1994, str. 10). (3) Dz. U. L 336 z 23. 12. 1994, str. 1. 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 79 okres trwania i przegląd środków wyrównawczych oraz publiczne ujawnienie informacji dotyczących czynności dochodzeniowych w sprawach środków wyrównawczych. (13) Pożądane jest sformułowanie jasnej i szczegółowej infor- macji dotyczącej czynników, które mogą być istotne dla stwierdzenia, czy subsydiowanie przywozu spowodowało istotne szkody lub może spowodować szkody; wykazując, że ilość i poziom cen przywożonych towarów są źródłem szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, należy zwrócić uwagę na wpływ innych czynników, w szczegól- ności warunków rynkowych występujących we Wspólnocie. Z uwagi na zakres zmian wprowadzonych przez nowe Porozumienia oraz w celu zapewnienia odpowiedniego i przejrzystego wdrożenia nowych zasad należy, w miarę możliwości, dostosować język nowych porozumień do ustawodawstwa Wspólnoty. Ponadto słuszne wydaje się szczegółowe wyjaśnienie, kiedy subsydium może być uznane za istniejące, zgodnie z jakimi przepisami będzie stanowić podstawę środków wyrów- nawczych (w szczególności, czy subsydium zostało udzie- lone na szczególnych zasadach) oraz jakie kryteria należy stosować do wyliczenia kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych. (7) (8) (9) (14) Zalecane jest zdefiniowanie terminu „przemysł wspólno- towy” oraz ewentualne wykluczenie stron związanych z wywozem z takiego przemysłu oraz zdefiniowanie ter- minu „związany”; konieczne jest również wprowadzenie przepisu o nałożeniu cła wyrównawczego na rzecz produ- centów w regionie Wspólnoty oraz ustanowienie wytycz- nych w zakresie definicji takiego regionu. Określając istnienie subsydium, należy wykazać wkład finansowy rządu bądź innego organu publicznego na tery- torium kraju bądź też wsparcie w jakiejś formie dochodu bądź ceny w rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r. oraz że korzyść z tego wynikająca została przyznana przedsiębior- stwu przyjmującemu. (15) Konieczne jest określenie strony, która może wnieść skargę dotyczącą ceł wyrównawczych, oraz zakresu, w jakim powinna być ona poparta przez przemysł wspólnotowy, oraz informacji na temat subsydiów stanowiących pod- stawę środków wyrównawczych, szkody oraz związku przyczynowego, jaki taka skarga powinna zawierać; jest również celowe określenie procedur odrzucenia skarg lub wszczęcia postępowania. (10) Konieczne jest szczegółowe wyjaśnienie, jakiego rodzaju subsydia nie stanowią podstawy środków wyrównawczych oraz jakie stosuje się procedury, jeżeli w trakcie czynności dochodzeniowych stwierdza się, że przedsiębiorstwo będące przedmiotem dochodzenia otrzymało subsydia niestanowiące podstawy środków wyrównawczych. (11) Porozumienie w sprawie subsydiów stanowi, że przepisy dotyczące subsydiów niestanowiących podstawy środków wyrównawczych przestają obowiązywać pięć lat po dacie wejścia w życie Porozumienia WTO, chyba że zostaną przedłużone na mocy wspólnej umowy członków Świato- wej Organizacji Handlu; może okazać się konieczne wpro- wadzenie odpowiednich zmian do niniejszego rozporzą- dzenia w przypadku nieprzedłużenia ważności tych przepisów. (16) Konieczne jest określenie sposobu powiadamiania zainte- resowanych stron o kwestiach wymaganych przez organy władzy oraz możliwości przedstawiania przez nich odpo- wiednich dowodów oraz obrony własnych interesów; pożądane jest również jasne określenie zasad i procedur, jakie należy stosować w trakcie dochodzenia, w szczegól- ności zasad, dzięki którym zainteresowane strony przed- stawiają się, mogą zaprezentować swoje opinie i przedsta- wić informacje w określonym terminie, jeżeli takie opinie i informacje mają zostać uwzględnione; słuszne jest rów- nież określenie warunków dostępu do informacji oraz komentowania przez zainteresowane strony informacji przedstawionych przez inne zainteresowane strony; ponadto Państwa Członkowskie oraz Komisja powinny współpracować w gromadzeniu informacji. (12) Środki wymienione w załączniku 2 do Porozumienia w sprawie rolnictwa nie stanowią podstawy środków wyrównawczych w zakresie przewidzianym w tym Poro- zumieniu. (17) Konieczne jest określenie warunków nakładania tymcza- sowych opłat celnych, w tym warunków, w których mogą być one nałożone nie wcześniej niż 60 dni przed 80 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 wszczęciem postępowania i nie później niż dziewięć mie- sięcy po tym terminie; Komisja może nałożyć takie cła tylko na okres czterech miesięcy. zapewnienie, w przypadkach dostarczenia wystarczających dowodów o zmienionych okolicznościach, przeglądów tymczasowych lub dochodzenia mających na celu okreś- lenie, czy zagwarantowano zwrot ceł wyrównawczych. (18) Konieczne jest określenie procedur akceptacji zobowiązań eliminujących lub kompensujących subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych oraz szkody zamiast nakładania tymczasowych lub ostatecznych opłat celnych; słuszne jest również określenie konsekwencji naruszenia lub wycofania się ze zobowiązań oraz nałożenie tymcza- sowych opłat celnych w sytuacji podejrzenia naruszenia lub w razie konieczności przeprowadzenia dochodzenia w celu uzupełnienia wyników badań; akceptując zobowią- zania, należy zwracać uwagę, aby proponowane zobowią- zania oraz ich egzekwowanie nie prowadziły do zachowań antykonkurencyjnych. (19) Konieczne jest wprowadzenie przepisu stanowiącego, że zakończenie spraw, bez względu na przyjęcie bądź nie środków ostatecznych, nastąpi zazwyczaj w ciągu 12 mie- sięcy, a w żadnym wypadku nie później niż 13 miesięcy od wszczęcia dochodzenia. (20) Dochodzenie bądź postępowanie powinno zostać zakoń- czone w przypadku, gdy kwota subsydiów jest minimalna, lub jeżeli, szczególnie w przypadku towarów przywożo- nych z krajów rozwijających się, ilość subsydiowanych towarów lub szkoda jest nieistotna i właściwe jest określe- nie tych kryteriów; w przypadku zastosowania środków, trzeba zapewnić zakończenie postępowania oraz ustalić, że środki będą mniejsze niż kwota subsydiów stanowią- cych podstawę środków wyrównawczych, jeżeli ta mniej- sza kwota usunie szkodę; należy określić metodę wylicze- nia poziomu środków w przypadkach pobierania próbek. (21) Konieczne jest zapewnienie działającego z mocą wsteczną poboru tymczasowych opłat celnych, jeżeli uznane zosta- nie to za właściwe, oraz określenie okoliczności, które mogą uruchomić z mocą wsteczną stosowanie opłat cel- nych w celu uniknięcia podważenia środków ostatecznych, które mają być zastosowane; należy ponadto zapewnić, by opłaty celne mogły być stosowane z mocą wsteczną w przypadku naruszenia bądź wycofania ze zobowiązań. się (22) Konieczne jest zapewnienie, by środki uległy przedawnie- niu po okresie pięciu lat, o ile przegląd nie wykaże, że również należy konieczne utrzymać; jest je (23) Nawet jeżeli Porozumienie w sprawie subsydiów nie zawiera przepisów dotyczących obejścia środków wyrów- nawczych, istnieje możliwość takiego obejścia, podob- nego, lecz nie identycznego z obejściem środków anty- dumpingowych; wydaje się więc słuszne wprowadzenie w życie w niniejszym rozporządzeniu przepisu zakazują- cego obchodzenie. (24) Słuszne jest zezwolenie na zawieszenie środków wyrów- nawczych w przypadku tymczasowej zmiany warunków rynkowych, która sprawia, że dalsze stosowanie tych środ- ków jest czasowo niewłaściwe. (25) Konieczne jest zapewnienie, by przywożone towary podle- gające badaniu były przedmiotem rejestracji w momencie przywozu, aby umożliwić zastosowanie środków prze- ciwko takiemu przywozowi towarów. (26) Aby zapewnić należyte zastosowanie środków, konieczne jest, aby Państwa Członkowskie monitorowały i składały sprawozdanie Komisji na temat przywozu produktów podlegających dochodzeniu lub zastosowaniu środków oraz kwot pobranych opłat celnych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. (27) Konieczne jest zapewnienie regularnych konsultacji ze strony Komitetu Doradczego na określonych etapach dochodzenia; Komisja powinna składać się z przedstawi- cieli Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji pełniącego funkcję przewodniczącego. (28) Wskazane jest zapewnienie wizyt kontrolnych mających na celu sprawdzenie dostarczonych informacji na temat subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównaw- czych bądź szkód, przy czym takie wizyty powinny być uzależnione od właściwych odpowiedzi na otrzymane kwestionariusze. (29) Niezbędne jest zapewnienie dostarczenia próbek w przy- padku dużej liczby stron bądź transakcji w celu umożliwie- nia zakończenia dochodzenia w wyznaczonym terminie. 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 81 (30) Konieczne jest zapewnienie, w przypadku gdy strony nie współpracują ze sobą w sposób zadowalający, wykorzysta- nia innych informacji do ustalenia wyników badań oraz wykorzystania mniej korzystnych informacji niż w przy- padku gdyby strony ze sobą współpracowały. (37) W celu zachowania jasności, przejrzystości i pewności prawnej rozporządzenie to powinno być uchylone i zastą- pione, bez uszczerbku dla wszczętych postępowań w spra- wie ceł wyrównawczych na mocy niniejszego rozporzą- dzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 2423/88, (31) Należy wprowadzić postanowienie o takim traktowaniu poufnych informacji, aby tajemnice handlowe oraz tajem- nice rządowe nie były ujawniane. (32) Niezbędne jest wprowadzenie przepisów o należytym ujawnianiu istotnych faktów i okoliczności stronom, które kwalifikują się do takiego traktowania, oraz aby ujawnia- nie takie uwzględniało proces podejmowania decyzji we Wspólnocie, w okresie umożliwiającym stronom obronę ich interesów. PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Zasady (33) Rozsądne jest stworzenie systemu administracyjnego, w ramach którego można przedstawiać argumenty, czy środki te są w interesie Wspólnoty, w tym w interesie kon- sumentów, oraz określać terminy, w których informacje takie można przedstawiać łącznie z prawem ujawniania zainteresowanych stron. 1. Cło wyrównawcze może zostać nałożone w celu skompenso- wania wszelkich przyznanych subsydiów, bezpośrednio bądź pośrednio, dla wytworzenia, produkcji, wywozu lub przywozu dowolnego produktu, którego dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę. (34) Stosując zasady Porozumienia w sprawie subsydiów, istotne jest, w celu utrzymania równowagi praw i obo- wiązków, określonych w tym Porozumieniu, aby Wspól- nota uwzględniła ich interpretację przez głównych partne- rów handlowych Wspólnoty, zgodnie z ustawodawstwem lub ustaloną praktyką. (35) Rozporządzeniem (WE) nr 3284/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie ochrony przed przywozem subsydio- wanych towarów z krajów niebędących członkami Wspól- noty Europejskiej (1) Rada zastąpiła rozporządzenie (WE) nr 2423/88 oraz wprowadziła nowy system ochrony przed subsydiowaniem przywozu z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. (36) Problemy przygotowania projektu tekstu rozporządzenia (WE) nr 3284/94 uwidoczniły się w momencie publikacji; ponadto niniejsze rozporządzenie zostało już zmienione. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia produkt uważany jest za subsydiowany, jeżeli korzysta z subsydium podlegającego środ- kom wyrównawczym zgodnie z art. 2 oraz 3. 3. Subsydium takie może być przyznane przez władze publiczne kraju pochodzenia przywożonego produktu lub przez władze publiczne kraju pośredniczącego, z którego produkt jest wywo- żony do Wspólnoty, zwanym do celów niniejszego rozporządze- nia „krajem wywozu”. Do celów niniejszego rozporządzenia „władza publiczna” ozna- cza każdy organ publiczny na terytorium kraju pochodzenia lub wywozu. 4. Bez względu na ust. 1, 2 oraz 3 w przypadku, gdy produkty nie są bezpośrednio przywożone do Wspólnoty z kraju pocho- dzenia, lecz wwożone do Wspólnoty z kraju pośredniczącego, stosuje się w pełni przepisy niniejszego rozporządzenia, a trans- akcja bądź transakcje, tam gdzie to stosowane, są uznane za przeprowadzone między krajem pochodzenia a Wspólnotą. (1) Dz. U. L 349 z 31. 12. 1994, str. 22. Rozporządzenie zmienione roz- porządzeniem (WE) nr 1252/95 (Dz. U. L 122 z 2. 6. 1995, str. 2). 5. Do celów niniejszego rozporządzenia „podobny produkt” oznacza produkt, który jest identyczny, to jest produkt przypo- minający pod wszystkimi względami rozpatrywany produkt lub, inny produkt, który w przypadku braku takiego produktu, 82 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 wprawdzie nie przypomina go pod wszystkimi względami, ma właściwości, które w dużej mierze przypominają właściwości rozpatrywanego produktu. Artykuł 3 Subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych Artykuł 2 Definicja subsydium 1. Subsydia podlegają środkom wyrównawczym wyłącznie, jeżeli są to subsydia szczególne określone w ust. 2, 3 i 4. Subsydium uważa się, że istnieje, jeżeli: 1) a) władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu wniosły wkład finansowy, to znaczy, gdy: 2. W celu ustalenia, czy subsydia są szczególne dla przedsiębior- stwa, przemysłu bądź grupy przedsiębiorstw lub gałęzi przemy- słu (zwanych dalej „niektórymi przedsiębiorstwami”) w ramach jurysdykcji organu udzielającego subsydium, stosuje się następu- jące zasady: i) praktyka władz publicznych zakłada bezpośrednie przekazanie środków finansowych (na przykład dota- cje, pożyczki, dopłaty do kapitału własnego), poten- cjalne bezpośrednie transfery środków finansowych lub zobowiązań (na przykład gwarancje pożyczek); ii) należny dochód władz publicznych normalnie pobie- rany zostaje utracony lub niepobrany (na przykład bodźce finansowe w rodzaju ulg podatkowych); w tym zakresie, zwolnienie przywożonych produktów z opłat celnych i podatków, którymi objęty jest podobny pro- dukt przeznaczony do krajowej konsumpcji lub umo- rzenie takich ceł lub podatków w kwotach nieprzekra- czających tych, które zostały naliczone, nie jest traktowany jako subsydium pod warunkiem, że takie zwolnienie jest przyznawane zgodnie z przepisami załączników I–III; iii) władze publiczne zapewniają towary i usługi inne niż ogólna infrastruktura bądź też nabywają towary; iv) władze publiczne: — dokonują płatności na rzecz mechanizmu finansu- jącego, lub — powierzają lub wyznaczają prywatnej jednostce wykonywanie jednej lub wielu rodzajów funkcji określonych w i), ii) oraz iii), które zazwyczaj są w przyznane rządowi, a praktyka nie różni się pod żadnym względem od praktyk zazwyczaj stosowa- nych przez rząd; lub b) ma miejsce jakakolwiek forma wsparcia w zakresie docho- dów lub cen w rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r. ; oraz a) b) c) jeżeli organ przyznający lub ustawodawstwo, na podstawie którego działa organ przyznający, wyraźnie ogranicza dostęp do subsydiów niektórym przedsiębiorstwom, subsydium takie jest szczególne; jeżeli organ przyznający lub ustawodawstwo, na podstawie którego działa organ przyznający, określa obiektywne kryte- ria lub zasady regulujące uprawnienie do otrzymania subsy- dium i jego kwotę, szczególność nie występuje, pod warun- kiem że uprawnienie jest automatyczne, zaś kryteria i warunki są ściśle przestrzegane. Do celów niniejszego artykułu obiektywne kryteria i warunki oznaczają kryteria i warunki, które są neutralne, nie traktują priorytetowo niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych przedsiębiorstw i które mają charakter ekonomiczny i zastosowania horyzontalnego, jak np. liczba pracowników lub wielkość przedsiębiorstwa. Kryteria lub warunki muszą być wyraźnie określone przez prawo, przepisy wykonawcze lub inny urzędowy dokument w sposób umożliwiający weryfikację; jeżeli, bez względu na brak szczególności wynikającej ze sto- sowania zasad ustanowionych w lit. a) i b), istnieją powody, aby sądzić, że subsydium może być faktycznie szczególne, takimi są: można rozważyć inne czynniki. Czynnikami korzystanie z programu subsydiów przez ograniczoną liczbę niektórych przedsiębiorstw; pierwszeństwo wykorzystania przez niektóre przedsiębiorstwa; udzielanie nieproporcjonal- nie dużych kwot subsydium niektórym przedsiębiorstwom; oraz sposób działania według uznania przy podejmowaniu decyzji w sprawie subsydium przez organ przyznający subsy- dium. W tym względzie należy uwzględnić w szczególności informacje na temat częstotliwości odrzucania lub zatwierdza- nia wniosków o udzielenie subsydium oraz uzasadnienie takich decyzji. 2) świadczenie jest niniejszym przyznane. Stosując akapit pierwszy, należy brać pod uwagę stopień zróż- nicowania działalności gospodarczej podlegający jurysdykcji 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 83 organu przyznającego, a także okres działania programu sub- sydiów. 3. Subsydium, które ogranicza się do niektórych przedsiębiorstw znajdujących się w obrębie określonego obszaru geograficznego podlegającego jurysdykcji organu przyznającego, jest subsydium szczególnym. Ustalanie bądź zmiana ogólnie stosowanych stawek podatkowych przez wszystkie uprawnione do tego szczeble administracji rządowej nie jest traktowane jako subsydium szcze- gólne do celów niniejszego rozporządzenia. 4. Bez względu na ust. 2 i 3 następujące subsydia są traktowane jako subsydia szczególne: a) subsydia uwarunkowane, prawnie lub faktycznie, wyłącznie jednym lub jednym z kilku innych warunków, wynikami wywozu, włączając w tym określone w załączniku I. Subsydia są traktowane jako faktycznie uwarunkowane wyni- kami wywozu, gdy stan faktyczny wskazuje, że przyznanie subsydium, bez prawnego uwarunkowania od wyników wywozu, jest w istocie związany z aktualną lub przewidywaną wielkością wywozu lub przychodami z wywozu. Sam fakt, że subsydium jest przyznawane przedsiębiorstwom prowadzą- cym wywóz, nie stanowi podstawy do traktowania jako sub- sydium wywozowego w rozumieniu niniejszego przepisu; b) subsydia uwarunkowane, wyłącznie jednym lubmiędzy innymi warunkami, preferencyjnym wykorzystywaniem towarów krajowych w stosunku do towarów przywożonych. 5. Każde ustalenie szczególności zgodnie z przepisami niniej- szego artykułu powinno być wyraźnie umotywowane na podsta- wie konkretnych dowodów. 2. Subsydia na działalność badawczą prowadzoną przez firmy lub instytucje szkolnictwa wyższego bądź placówki badawcze na zasadzie kontraktu z firmami nie podlegają środkom wyrównaw- czym, jeżeli subsydia pokrywają nie więcej niż 75 % kosztów badań przemysłowych lub 50 % kosztów działalności rozwojo- wej na etapie przed wystąpieniem konkurencji i jeżeli takie sub- sydia są ograniczone wyłącznie do: a) kosztów osobowych (naukowców, pracowników technicz- nych oraz innych pracowników pomocniczych zatrudnio- nych wyłącznie w działalności badawczej); b) kosztów urządzeń, wyposażenia, gruntów oraz budynków wykorzystywanych wyłącznie i stale (z wyjątkiem ich zbycia na zasadach komercyjnych) w działalności badawczej; c) koszty doradztwa oraz podobnych usług wykorzystywanych wyłącznie w działalności badawczej, w tym zakupionych u źródeł zewnętrznych badań, wiedzy technicznej, patentów itp. ; d) dodatkowych kosztów ogólnych poniesionych bezpośrednio w wyniku działalności badawczej; e) innych kosztów bieżących (takich jak koszty materiałów, zaopatrzenia oraz podobnych) poniesionych bezpośrednio w wyniku działalności badawczej. Akapitu pierwszego nie stosuje się do cywilnych statków powietrznych (zgodnie z definicją zawartą w Porozumieniu w sprawie handlu cywilnymi statkami powietrznymi z 1979 r. , z dalszymi zmianami, lub w innym późniejszym Porozumieniu zmieniającym lub zastępującym takie Porozumienie). Do celów akapitu pierwszego: Artykuł 4 Subsydia niestanowiące podstawy środków wyrównawczych a) dopuszczalne poziomy subsydiów niestanowiących podstawy do środków wyrównawczych są ustalone poprzez odniesienie do całkowitych uprawnionych kosztów poniesionych w cza- sie trwania indywidualnego projektu. 1. Następujące subsydia nie podlegają środkom wyrównawczym: a) subsydia, które nie są szczególne w rozumieniu art. 3 ust. 2 oraz 3; b) subsydia, które są szczególne w rozumieniu art. 3 ust. 2 oraz 3, lecz które spełniają warunki przewidziane w ust. 2, 3 lub 4 niniejszego artykułu; W przypadku programów obejmujących zarówno „badania przemysłowe” oraz „działalność rozwojową na etapie przed wystąpieniem konkurencji” dopuszczalny poziom subsydium niestanowiącego podstawy środków wyrównawczych nie przekracza zwykłej średniej dopuszczalnych poziomów sub- sydiów niestanowiących podstawy środków wyrównawczych stosowanych do dwóch powyższych kategorii, wyliczonych na podstawie uprawnionych kosztów określonych w lit. a)–e) akapitu pierwszego; c) składnik subsydium, który może występować w dowolnych środkach wymienionych w załącznik IV. b) wyrazy „badania przemysłowe” oznaczają planowane poszu- kiwania lub krytyczne badania mające na celu odkrycie nowej wiedzy, przy czym taka wiedza ma być użyteczna przy opra- cowywaniu nowych produktów, procesów bądź usług lub 84 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 wprowadzaniu udoskonaleń do istniejących produktów, pro- cesów lub usług; mierzony w okresie trzech lat; ocena taka może jednak być złożona i obejmować inne czynniki. c) termin „działalność rozwojowa na etapie przed wystąpieniem konkurencji” oznacza wykorzystanie wyników badań przemy- słowych w planach i projektach nowych, zmodyfikowanych produktów, procesów lub usług, bez względu na to, czy są przeznaczone na sprzedaż czy do użycia, w tym stworzenie pierwszego prototypu nienadającego się do użytku handlo- wego. Może to na dalszym etapie obejmować opracowanie i projektowanie alternatywnych produktów, procesów lub usług oraz wstępną demonstrację lub projekty pilotażowe, pod warunkiem że te projekty nie mogą być przekształcone ani wykorzystane do zastosowań przemysłowych ani handlo- wych. Nie obejmuje on rutynowych lub okresowych modyfi- kacji istniejących produktów, linii produkcyjnych, procesów produkcyjnych, usług lub innej działalności bieżącej, nawet jeżeli modyfikacje te stanowiłyby udoskonalenie. 3. Subsydia dla regionów o niekorzystnych warunkach gospoda- rowania w obrębie terytorium kraju pochodzenia i/lub wywozu, zgodnie z ramowym planem rozwoju regionalnego, które nie byłyby szczególne w przypadku zastosowania kryteriów ustano- wionych w art. 3 ust. 2 oraz 3 do każdego uprawnionego regio- nu, nie podlegają środkom wyrównawczych, jeżeli: Do celów akapitu pierwszego: a) „ramowy plan rozwoju regionalnego” oznacza, że programy subsydiów regionalnych są częścią wewnętrznie spójnej i ogól- nie stosowanej polityki rozwoju regionalnego oraz że subsy- dia dla rozwoju regionalnego nie są udzielane w odizolowa- nych obszarach geograficznych niemających praktycznie wpływu na rozwój regionu; b) „neutralne i obiektywne kryteria” oznaczają kryteria, które nie traktują priorytetowo niektórych regionów w sposób wykra- czający poza poziom konieczny do eliminacji bądź ogranicze- nia różnic regionalnych w ramach polityki rozwoju regional- nego. W tym względzie programy subsydiów regionalnych określają górny pułap kwoty subsydium, którą można przy- dzielić na każdy subsydiowany projekt. Takie pułapy należy zróżnicować według różnych poziomów rozwoju regionów uprawnionych do uzyskania subsydium i przedstawiać w kate- goriach kosztów inwestycyjnych lub kosztów tworzenia miejsc pracy. W ramach takich pułapów podział subsydiów jest dostatecznie szeroki i równy dla uniknięcia dominującego wykorzystania subsydiów lub udzielenie niewspółmiernie wysokich kwot subsydiów dla niektórych przedsiębiorstw. a) każdy region o niekorzystnych warunkach gospodarowania stanowi wyraźnie wyznaczony przyległy obszar geograficzny o określonej tożsamości gospodarczej i administracyjnej; Ten przepis stosuje się w świetle kryteriów określonych w art. 3 ust. 2 i ust. 3. b) region jest uważany za region o niekorzystnych warunkach gospodarowania na podstawie neutralnych i obiektywnych kryteriów, wskazujących, że trudności regionu wynikają z okoliczności, które nie są okolicznościami tymczasowymi: takie kryteria muszą być wyraźnie określone przepisami prawa, rozporządzeniem czy innym oficjalnym dokumentem w sposób umożliwiający weryfikację; 4. Subsydia dla popierania przystosowania istniejących urządzeń do nowych wymogów środowiska nałożonych przez prawo i/lub przepis wykonawczy, powodujący większe ograniczenia i obcią- żenia finansowe dla przedsiębiorstw, nie podlegają środkom wyrównawczym, pod warunkiem że subsydium: a) jest środkiem jednorazowym; oraz c) kryteria określone w lit. b) obejmują ocenę rozwoju gospodar- czego opartą przynajmniej na jednym z poniższych czynni- ków: b) jest ograniczone do 20 % kosztów przystosowania; oraz — albo dochód na jednego mieszkańca lub dochód gospo- darstwa domowego na jednego mieszkańca lub produkcie krajowym brutto na jednego mieszkańca, który nie może przekraczać 85 % średniej dla terytorium danego kraju pochodzenia lub wywozu, c) nie pokrywa kosztów zastąpienia i prowadzenia subsydiowa- nej inwestycji, które muszą być w pełni poniesione przez fir- my; oraz d) jest bezpośrednio powiązane i proporcjonalne do planowa- nego przez firmę ograniczenia zagrożeń i zanieczyszczenia oraz nie pokrywa żadnych oszczędności, które mogą być uzyskane w zakresie kosztów produkcji; oraz — poziom bezrobocia, który musi wynosić przynajmniej 110 % średniej dla terytorium danego kraju pochodzenia lub wywozu; e) jest dostępne dla wszystkich przedsiębiorstw, które mogą przyjąć nowe wyposażenie i/lub procesy produkcyjne. 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 85 Do celów akapitu pierwszego termin „istniejące urządzenia” ozna- cza urządzenia, które w momencie nałożenia nowych wymogów w zakresie ochrony środowiska naturalnego działały od przynaj- mniej dwóch lat. Artykuł 5 Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych Do celów niniejszego rozporządzenia kwota subsydiów stanowią- cych podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona w kate- goriach korzyści dla odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie prowadzenia dochodzenia w sprawie subsydiowania. Zazwyczaj okres ten jest najbliższym okresem obrachunkowym beneficjanta, lecz może być też innym przynajmniej sześciomie- sięcznym okresem poprzedzającym wszczęcie dochodzenia, dla którego dostępne są dane finansowe i inne istotne dane. d) dostarczenie towarów i usług bądź nabycie towarów przez władze publiczne nie jest traktowane jako udzielenie świad- czenia, chyba że dostawa odbywa się za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia lub też jeżeli zakup odbywa się za kwotę wyższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Odpowiedniość wynagrodzenia jest określona w odniesieniu do aktualnych warunków rynkowych w stosunku do przedmiotowego produktu lub usługi w kraju dostawy lub nabycia (włączając cenę, jakość, dostępność, zbywalność towaru, transport oraz inne warunki zakupu lub sprzedaży). Artykuł 7 Przepisy ogólne dotyczące wyliczeń 1. Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrów- nawczych jest określona na jednostkę subsydiowanego produktu wywożonego na teren Wspólnoty. Ustalając tę kwotę, należy odliczyć od ogólnej kwoty subsydium następujące elementy: Artykuł 6 a) opłaty pobierane przy składaniu wniosków lub inne koszty obowiązkowo poniesione w celu zakwalifikowania się do uzyskania subsydium lub koszty jego uzyskania; Kalkulacja świadczenia na rzecz odbiorcy Dla kalkulacji świadczenia na rzecz odbiorcy stosuje się następu- jące zasady: a) uczestnictwo władz publicznych w kapitale akcyjnym nie jest traktowane jako przyznanie świadczenia na rzecz odbiorcy, chyba że inwestycja może być uznana za niezgodną z nor- malną praktyką inwestycyjną (włączając rezerwę na kapitał podwyższonego ryzyka) prywatnych inwestorów na teryto- rium kraju pochodzenia i/lub wywozu; b) pożyczka udzielona przez władze publiczne nie jest trakto- wana jako przyznanie korzyści, chyba że istnieje różnica mię- dzy kwotą, jaką przedsiębiorstwo otrzymujące pożyczkę płaci od pożyczki rządowej, oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką mogłaby faktycz- nie uzyskać na rynku. W tym przypadku korzyść est różnicą między tymi kwotami; c) pożyczka gwarantowana przez władze publiczne nie jest trak- towana jakoprzyznanie korzyści, chyba że istnieje różnica między kwotą, jaką firma otrzymująca gwarancję płaci od pożyczki gwarantowanej przez rząd oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę komercyjną w przy- padku braku gwarancji rządowej. W tym przypadku świadcze- nie jest różnicą między tymi kwotami, skorygowaną o wszel- kie różnice w opłatach; b) podatki wywozowe, opłaty celne oraz inne opłaty nałożone na wywóz produktu na teren Wspólnoty szczególnie przezna- czone na skompensowanie subsydium. W przypadku zgłoszenia przez zainteresowaną stronę roszczenia odliczenia strona ta musi udowodnić zasadność roszczenia. 2. Jeżeli subsydium nie jest udzielone w odniesieniu do wypro- dukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest ustalona poprzez przydzielenie wartości całkowitego subsy- dium, jeśli, to właściwe ponad poziom produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów w okresie prowadzenia dochodzenia w związku z dotowaniem. 3. Jeżeli subsydium może być związane z nabyciem lub naby- ciem w przyszłości środków trwałych, kwota subsydium stano- wiącego podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona poprzez rozłożenie subsydium na okres, który odzwierciedla nor- malną amortyzację takich aktywów w danym przemyśle. Tak wyliczona kwota przypisana do okresu dochodzenia, obejmująca to, co wynika ze środków trwałych nabytych przed tym okresem, jest przydzielona w sposób opisany w ust. 2. Jeżeli aktywa nie podlegają amortyzacji, subsydium jest wyce- niane jako nieoprocentowana pożyczka i traktowane zgodnie z art. 6 lit. b). 86 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 4. Jeżeli subsydium nie może być powiązane z nabyciem środ- ków trwałych, kwota świadczenia otrzymanego w okresie prowa- dzenia dochodzenia jest zasadniczo przypisana temu okresowi i przydzielona w sposób określony w ust. 2, chyba że specjalne okoliczności uzasadniają przypisanie subsydium innemu okre- sowi. b) łączna ocena wpływu przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między przywożonymi produktami a warunkami konkurencji między przywożonymi produktami i podobnym produktem wspólnotowym. Artykuł 8 Ustalenie szkody 1. Do celów niniejszego rozporządzenia wyraz „szkoda”, chyba że ustalono inaczej, oznacza istotną szkodę majątkową dla wspól- notowego przemysłu, zagrożenie wyrządzenia szkody majątko- wej dla wspólnotowego przemysłu lub istotne opóźnienie w stworzeniu takiego przemysłu i jest interpretowany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu. 2. Ustalenie szkody opiera się na pozytywnych dowodach i obej- muje badanie zarówno: 5. Badanie wpływu przywozu towarów po subsydiowanych cenach na dany wspólnotowy przemysł obejmuje ocenę istotnych czynników ekonomicznych oraz wskaźników mających wpływ na stan przemysłu, włączając: fakt, że przemysł ciągle jeszcze zwalcza skutki dawnego subsydiowania lub dumpingu, wielkość kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównaw- czych, faktyczny i potencjalny spadek sprzedaży, zyski, produk- cję, udział rynkowy, wydajność, zwrot z inwestycji, wykorzysta- nie zdolności produkcyjnych; czynniki wpływające na ceny we Wspólnocie; faktyczny i potencjalny negatywny wpływ na prze- pływ środków pieniężnych, stan zapasów, zatrudnienie, wynagro- dzenia, wzrost, zdolność gromadzenia kapitału lub inwestycji oraz, w przypadku rolnictwa, wzrost obciążenia rządowych pro- gramów wsparcia. Wykaz ten nie jest wyczerpujący, ani też żaden pojedynczy czynnik ani większa liczba tych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki. a) wielkości przywozu towarów po cenach subsydiowanych oraz wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny podobnych produktów na rynku Wspólnoty; oraz b) wpływu tych towarów przywożonych na wspólnotowy prze- mysł. 6. Należy wykazać na podstawie wszystkich istotnych dowodów przedstawionych w związku z ust. 2, że przywóz towarów po subsydiowanych cenach przynosi szkodę w rozumieniu niniej- szego rozporządzenia. W szczególności wiąże się to z koniecz- nością wykazania, że ilość i/lub poziomy cen określone na pod- stawie ust. 3 są odpowiedzialne za wpływ na wspólnotowy przemysł, jak przewidziano w ust. 5, oraz że wpływ ten istnieje w stopniu umożliwiającym jego klasyfikację jako istotny. 3. W odniesieniu do przywozu towarów po cenach subsydiowa- nych należy uwzględnić fakt, czy nastąpił istotny wzrost przy- wozu towarów po cenach subsydiowanych w kategoriach bez- względnych czy względnych w stosunku do produkcji i konsumpcji we Wspólnocie. W odniesieniu do wpływu przy- wozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny należy uwzględnić fakt, czy nastąpiło istotne zaniżenie ceny w wyniku przywozu towarów po cenach subsydiowanych w porównaniu z ceną podobnego produktu we wspólnotowym przemyśle lub czy wpływ takiego przywozu może w inny sposób doprowadzić do istotnego obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku. Żaden czynnik ani większa liczba tych czynników nie stanowi decydującej wskazówki. 4. Jeżeli przywóz produktu z więcej niż jednego kraju podlega równocześnie dochodzeniu w sprawie cła wyrównawczego, wpływ takiego przywozu będzie oceniany w sposób łączny tylko w przypadku stwierdzenia, że: a) kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrów- nawczych ustalona w stosunku do przywozu z każdego kraju jest większa niż kwota minimalna określona w art. 14 ust. 5 i że wielkość przywożonych towarów z każdego kraju nie jest nieistotna; oraz 7. Znane czynniki inne niż przywóz towarów po cenach subsy- diowanych, które przynoszą szkodę wspólnotowemu przemy- słowi, są również badane w celu upewnienia się, że szkody wyrzą- dzonej przez te czynniki nie można przypisać przywozowi towarów po cenach subsydiowanych zgodnie z ust. 6. Czynniki, które mogą być brane pod uwagę w tym względzie obejmują ilość i ceny w przywozie towarów po cenach niesubsydiowanych, spa- dek popytu czy też zmiany struktury spożycia, restrykcyjne prak- tyki handlowe oraz konkurencja między producentami z państw trzecich oraz producentami z krajów Wspólnoty, rozwój techno- logii oraz wyniki w zakresie wywozu oraz wydajność wspólno- towego przemysłu. 8. Wpływ przywozu towarów po cenach subsydiowanych jest oceniany w stosunku do produkcji podobnego produktu przez wspólnotowy przemysł, jeżeli dostępne dane umożliwiają oddzielną identyfikację tej produkcji na podstawie takich kryte- riów, jak proces produkcyjny, sprzedaż i zyski producentów. Jeżeli oddzielna identyfikacja tej produkcji nie jest możliwa, wpływ przywozu towarów po cenach subsydiowanych jest oce- niany poprzez badanie produkcji najwęższej grupy lub 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 87 asortymentu produktów obejmujących podobny produkt, dla którego można uzyskać niezbędne informacje. termin „wspólnotowy przemysł” może być interpretowany jako odnoszący się do pozostałych producentów; 9. Określenie zagrożenia wyrządzenia szkody majątkowej jest oparte na faktach, a nie tylko na zarzutach, przypuszczeniach czy odległych możliwościach. Zmiana okoliczności, które stworzą sytuację, w której subsydium wyrządzi szkodę, musi być dokład- nie przewidziana i stanowić bezpośrednie zagrożenie. b) w wyjątkowych okolicznościach, w odniesieniu do danej pro- dukcji, terytorium Wspólnoty można podzielić na dwa lub więcej konkurencyjnych rynków, a producentów działających na każdym z tych rynków można uznać za odrębną branżę, jeżeli: Stwierdzając istnienie zagrożenia szkodą majątkową, należy zwrócić uwagę między innymi na takie czynniki, jak: i) producenci działający na takim rynku sprzedają całą lub prawie całą produkcję danego produktu na tym rynku; oraz a) charakter przedmiotowego subsydium lub subsydiów oraz skutki handlowe, jakie mogą z nich wyniknąć; b) znaczne tempo wzrostu przywozu towarów po cenach sub- sydiowanych na rynek Wspólnoty, wskazujące na prawdopo- dobieństwo znacznego wzrostu przywozu; c) dostatecznie swobodnie rozporządzalna przez eksportera zdolność do sprzedaży lub znaczny rychły wzrost takiej zdol- ności, wskazujący na prawdopodobieństwo istotnego wzrostu wywozu towarów po cenach subsydiowanych na teren Wspól- noty, uwzględniając dostępność do innych rynków eksporto- wych dla wchłonięcia dodatkowego wywozu; d) fakt, czy ceny przywożonych produktów mogą, w istotnym stopniu, obniżyć ceny bądź uniemożliwić wzrost cen, który miałby miejsce w przeciwnym wypadku i mógłby prawdopo- dobnie zwiększyć popyt na dalszy przywóz; oraz e) badanie zapasów produktu. Żaden z czynników przedstawionych powyżej nie stanowi sam w sobie decydującej wskazówki, lecz wszystkie czynniki razem wzięte prowadzą do wniosku, że dalszy wywóz towarów po cenach subsydiowanych stanowi bezpośrednie zagrożenie oraz w przypadku niepodjęcia działań ochronnych, może wystąpić majątkowa szkoda. ii) popyt na tym rynku nie jest w istotnym stopniu zaspoko- jony przez producentów danego produktu usytuowanych gdzie indziej we Wspólnocie. W takich okolicznościach zaistnienie szkody można stwier- dzić nawet w przypadku, gdy znaczna część całego wspólno- towego przemysłu nie została poszkodowana, jeżeli przywóz towarów po cenach subsydiowanych koncentruje się na takim odizolowanym rynku oraz jeżeli przywóz towarów po cenach subsydiowanych wyrządza szkodę producentom całej lub pra- wie całej produkcji danego produktu na takim rynku. 2. Do celów ust. 1 producenci są traktowani jako powiązani z eksporterami bądź importerami tylko wtedy, gdy: a) jeden z nich, bezpośrednio bądź pośrednio, kontroluje drugie- go; lub b) obaj, bezpośrednio bądź pośrednio, są kontrolowani przez stronę trzecią; lub c) razem, bezpośrednio lub pośrednio, kontrolują stronę trzecią, jeżeli istnieją podstawy, aby wierzyć lub podejrzewać, że w wyniku takiego stosunku zachowanie danego producenta będzie inne niż w przypadku niepowiązanych producentów. Artykuł 9 Definicja wspólnotowego przemysłu Do celów niniejszego ustępu uważa się, że jedna strona sprawuje kontrolę nad drugą stroną, gdy pierwsza strona jest w stanie w sposób prawny i operacyjny nakładać na drugą stronę ograni- czenia bądź wydawać jej polecenia. 1. Do celów niniejszego rozporządzenia wyrazy „wspólnotowy przemysł” interpretuje się jako odnoszący się do wszystkich pro- ducentów we Wspólnocie wytwarzających podobny produkt lub do tych, których łączna produkcja stanowi znaczną część zgod- nie z art. 10 ust. 8 produkcji ogółem tych produktów we Wspól- nocie, z wyjątkiem gdy: a) producenci są związani z eksporterami lub importerami lub sami są importerami produktu, co do którego istnieje domnie- manie, że przywóz nastąpił po cenach subsydiowanych, 3. W przypadku gdy wspólnotowy przemysł jest interpretowany jako odnoszący się do producentów w określonym regionie, eks- porterzy bądź władze publiczne udzielające subsydiów stanowią- cych podstawę środków wyrównawczych, uzyskują możliwość oferowania zaciągnięcia zobowiązań na podstawie art. 13 w odniesieniu do danego regionu. W takich przypadkach, przy ocenie zainteresowania Wspólnoty podjęciem środków, uwzględ- nia się w szczególności interes danego regionu. Jeżeli odpowied- nie zobowiązanie nie jest natychmiast oferowane lub jeżeli sto- suje się sytuacje określone w art. 13 ust. 9 i 10, w stosunku do Wspólnoty jako całości może zostać nałożone tymczasowe bądź 88 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 ostateczne cło wyrównawcze. W takich przypadkach opłaty celne, jeżeli będzie to możliwe, mogą być ograniczone do okre- ślonych producentów bądź eksporterów. zagranicznego producenta oraz wykaz znanych osób przywo- żących przedmiotowy produkt; 4. Przepisy art. 8 ust. 8 mają zastosowanie do niniejszego arty- kułu. c) dowody w odniesieniu do istnienia, kwoty, charakteru oraz stosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do sub- sydiów; Artykuł 10 Wszczęcie postępowania d) informacje na temat domniemanego przywozu towarów po obniżonych cenach, wpływu takiego przywozu na ceny podobnego produktu na wspólnotowym rynku oraz wynika- jącego z tego wpływu przywozu na wspólnotowy przemysł, na co wskazują odnośne czynniki i wskaźniki oddziałujące na stan wspólnotowego przemysłu, które zostały wymienione w art. 8 ust. 3 i 5. 1. Z wyjątkiem przepisów przewidzianych w ust. 10 dochodze- nie, mające na celu ustalenie istnienia, stopnia oraz skutków domniemanego subsydium, jest wszczynane po otrzymaniu pisemnej skargi osoby fizycznej bądź prawnej lub stowarzysze- nia nieposiadającego osobowości prawnej, działającego w imie- niu wspólnotowego przemysłu. 3. Komisja zbada, w miarę możliwości, prawidłowość i odpo- wiedniość dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę w celu stwierdzenia, czy istnieją dostateczne dowody uza- sadniające wszczęcie dochodzenia. Skargę można wnieść do Komisji lub Państwa Członkowskiego, które przekaże ją do Komisji. Komisja prześle Państwom Człon- kowskim kopię każdej otrzymanej skargi. Skargę uważa się za wniesioną w pierwszym dniu roboczym po jej doręczeniu Komi- sji listem poleconym lub wystawieniu potwierdzenia odbioru przez Komisję. Gdy przy braku jakiejkolwiek skargi Państwo Członkowskie jest w posiadaniu dostatecznych dowodów zarówno na subsydiowa- nie, jak i na szkodę wynikającą dla wspólnotowego przemysłu, niezwłocznie powiadomi o takich dowodach Komisję. 2. Skarga określona w ust. 1 obejmuje dostateczne dowody ist- nienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównaw- czych (włączając, w miarę możliwości, ich kwoty), szkody oraz związek przyczynowy między domniemanym przywozem towa- rów po cenach subsydiowanych a domniemaną szkodą. Skarga powinna zawierać taką informację, która jest odpowiednio dostępna stronie wnoszącej skargę, w szczególności: a) tożsamość strony wnoszącej skargę oraz opis przez stronę wnoszącą skargę wielkości i wartości produkcji we Wspólno- cie podobnego produktu. W przypadku wniesienia skargi w imieniu wspólnotowego przemysłu skarga ma wskazywać przemysł, w imieniu którego wnoszona jest skarga w formie wykazu wszystkich znanych producentów podobnego pro- duktu we Wspólnocie (lub stowarzyszeń producentów podob- nego produktu we Wspólnocie) oraz, o ile to możliwe, opis wielkości i wartości produkcji podobnego produktu we Wspólnocie przez tych producentów; 4. Dochodzenie może być wszczęte w celu ustalenia, czy domniemane subsydia są „szczególne” w rozumieniu art. 3 ust. 2 oraz 3. 5. Dochodzenie może być również wszczęte w odniesieniu do subsydiów, które nie stanowią podstawy środków wyrównaw- czych zgodnie z art. 4 ust. 2, 3 lub 4 w celu ustalenia, czy warunki ustanowione w tych ustępach zostały spełnione. 6. Jeżeli subsydium jest przyznawane zgodnie z programem sub- sydiów, o stosowaniu którego powiadomiono uprzednio Komi- tet ds. Subsydiów i Środków Wyrównawczych Światowej Orga- nizacji Handlu zgodnie z art. 8 Porozumienia w sprawie subsydiów oraz w odniesieniu do których Komitet nie zdołał ustalić, czy odpowiednie warunki ustanowione w art. 8 Porozu- mienia w sprawie subsydiów zostały spełnione, dochodzenie nie zostanie wszczęte w stosunku do subsydiów przyznanych zgod- nie z tym programem, chyba że właściwy organ ds. rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu stwierdzi naruszenia art. 8 Porozumienia w sprawie subsydiów lub na drodze postępowania arbitrażowego przewidzianego w art. 8 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów. 7. Dochodzenie może być również wszczęte w stosunku do środków w rodzaju tych wymienionych w załączniku IV w stop- niu, w jakim zawierają one element subsydium określonego w art. 2 w celu ustalenia, czy przedmiotowe środki w pełni są zgodne z przepisami tego załącznika. b) pełen opis produktu, co do którego istnieje domniemanie subsydiowania, nazwa danego kraju lub krajów pochodzenia i/lub wywozu, tożsamość każdego znanego eksportera lub 8. Dochodzenie nie może być wszczęte na mocy ust. 1, chyba że stwierdzono na podstawie badania stopnia poparcia lub 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 89 sprzeciwu wobec skargi składanej przez producentów podobnego produktu we Wspólnocie, że skarga została wniesiona przez wspólnotowy przemysł lub w jego imieniu. Skarga uznana zosta- nie za wniesioną przez wspólnotowy przemysł lub w jego imie- niu, jeżeli jest poparta przez tych producentów we Wspólnocie, których łączna produkcja stanowi 50 % ogólnej produkcji podob- nego produktu wytwarzanego przez tę część wspólnotowego przemysłu wyrażającą swoje poparcie lub sprzeciw wobec skargi. Jednakże dochodzenie nie zostanie wszczęte, jeżeli producenci we Wspólnocie wyraźnie popierający skargę, stanowią mniej niż 25 % ogólnej produkcji podobnego produktu wytwarzanego przez wspólnotowy przemysł. 9. Władze będą unikać, o ile niepodjęta zostanie decyzja o wsz- częciu dochodzenia, wszelkich publikacji na temat skargi, na pod- stawie której ma być wszczęte dochodzenie. Jednakże niezwłocz- nie po otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi na mocy niniejszego artykułu, a w każdym razie przed wszczęciem dochodzenia, Komisja powiadomi dany kraj pochodzenia i/lub wywozu, który zostanie zaproszony do udziału w konsultacjach w celu wyjaśnienia sytuacji, w zakresie spraw określonych w ust. 2 oraz ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. 10. Jeżeli, w szczególnych okolicznościach, Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia bez otrzymania pisemnej skargi ze strony lub w imieniu wspólnotowego przemysłu o wszczęcie takiego dochodzenia, zostanie ono podjęte na podstawie dosta- tecznych dowodów istnienia subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, szkody oraz związku przyczyno- wego opisanego w ust. 2, uzasadniającego wszczęcie takiego dochodzenia. 11. Dowody istnienia zarówno subsydiów, jak i szkody są roz- ważane równocześnie przy podejmowaniu decyzji o wszczęciu dochodzenia. Skarga jest odrzucona w przypadku niedostatecz- nych dowodów na istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych bądź dowodów na istnienie szkody, uzasadniających wszczęcie postępowania w tej sprawie. Postępo- wanie nie zostanie wszczęte wobec krajów, których przywóz sta- nowi udział w rynku poniżej 1 %, chyba że przywóz z tych kra- jów stanowi łącznie 3 % lub więcej konsumpcji we Wspólnocie. to w ciągu 45 dni od wniesienia skargi i opublikuje zawiadomie- nie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. W przypadku przedstawienia niedostatecznych dowodów strona wnosząca skargę, po konsultacjach, zostanie poinformowana w ciągu 45 dni o dacie wniesienia skargi do Komisji. 14. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zapowiada wsz- częcie dochodzenia, określa produkt i zainteresowane kraje, zawiera skrót uzyskanych informacji oraz zapewnia, że wszelkie istotne informacje zostaną przekazane Komisji; określa terminy, w których zainteresowane strony mogą się wzajemnie poznać, przedstawić swoje opinie na piśmie oraz dostarczyć informacje, jeżeli opinie takie oraz informacje mają być uwzględnione w trak- cie dochodzenia; ustala również termin, w którym zaintereso- wane strony mogą ubiegać się o wysłuchanie przez Komisję zgod- nie z art. 11 ust. 5. 15. Komisja poinformuje znanych jej zainteresowanych ekspor- terów, importerów oraz przedstawicielskie stowarzyszenia importerów i eksporterów oraz kraj pochodzenia i/lub wywozu oraz strony wnoszące skargę o wszczęciu postępowania oraz, z należytą troską o zachowanie poufności informacji, dostarczy pełny tekst pisemnej skargi określonej w ust. 1 znanym ekspor- terom oraz władzom kraju pochodzenia i/lub wywozu oraz udo- stępni go na żądanie innym zainteresowanym stronom uczestni- czącym w postępowaniu. eksporterów uczestniczących w postępowaniu jest wyjątkowo duża, pełen tekst pisemnej skargi może być dostarczony wyłącznie władzom kraju pochodzenia i/lub wywozu lub właściwemu stowarzysze- niu handlu. liczba Jeżeli 16. Dochodzenie w sprawie ceł wyrównawczych nie powinno stanowić przeszkody w procedurach odprawy celnej. Artykuł 11 Dochodzenie 12. Skargę można wycofać przed wszczęciem dochodzenia, w którym to przypadku uznana zostanie za niewniesioną. 13. Jeżeli, po konsultacjach, okaże się, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie postępowania, Komisja uczyni 1. Po wszczęciu postępowania Komisja, działająca wspólnie z Państwami Członkowskimi, rozpoczyna dochodzenie na pozio- mie Komisji. Dochodzenie takie dotyczy zarówno subsydiowania, jak i szkody, które są badane równocześnie. Do celów reprezen- tatywnych ustaleń określa się okres dochodzenia, który w przy- padku subsydiowania obejmuje zazwyczaj okres dochodzenia przewidziany w art. 5. Informacje dotyczące okresu następują- cego po terminie dochodzenia nie są zazwyczaj brane pod uwagę. 90 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 otrzymujące kwestionariusze wykorzystywane 2. Strony w dochodzeniu w sprawie ceł wyrównawczych mają przynaj- mniej 30 dni na udzielenie odpowiedzi. Termin dla eksporterów będzie liczony od daty otrzymania kwestionariusza, który w tym celu uważa się za otrzymany w tydzień po wysłaniu go do respon- denta lub przesłaniu go do właściwego przedstawicielstwa dyplo- matycznego kraju pochodzenia i/lub wywozu. Trzydziestod- niowy okres może być przedłużony, uwzględniając należycie terminy dochodzenia pod warunkiem, że strona przedstawi uza- sadnioną przyczynę takiego przedłużenia, wynikającą ze szcze- gólnych okoliczności. 3. Komisja może zażądać od Państw Członkowskich dostarcze- nia informacji, a Państwa Członkowskie podejmą wszelkie nie- zbędne kroki, aby nadać moc prawną takim żądaniom. Przesyłają one Komisji wnioskowane informacje wraz z rezultatami wszel- kich przeprowadzonych inspekcji, kontroli i dochodzeń. Gdy taka informacja jest w interesie ogółu lub gdy Państwo Członkow- skie wnioskowało o jej przekazanie, Komisja przesyła ją do Państw Członkowskich pod warunkiem, że nie jest ona poufna, w przeciwnym wypadku przekazane jest tylko jej niepoufne stre- szczenie. 4. Komisja może zażądać od Państw Członkowskich przeprowa- dzenia wszystkich niezbędnych badań i inspekcji, w szczególności wśród importerów, handlowców oraz producentów we Wspól- nocie oraz przeprowadzenia dochodzeń w państwach trzecich, pod warunkiem że zainteresowane firmy wyrażą zgodę oraz że rząd danego kraju jest oficjalnie powiadomiony i nie wnosi sprze- ciwu. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu nadania mocy prawnej wnioskom Komisji. Urzęd- nicy Komisji są upoważnieni, na wniosek Komisji lub Państwa Członkowskiego, do pomocy urzędnikom Państw Członkow- skich w wypełnieniu ich obowiązków. 5. Zainteresowane strony, które ujawnią się zgodnie z art. 10 ust. 14, będą wysłuchane jeśli, w okresach opisanych w ogłosze- niu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europej- skich, sporządziły pisemny wniosek świadczący, że są stronami zainteresowanymi, które mogłyby być pokrzywdzone przez wyniki postępowania oraz że istnieją szczególne powody, dla któ- rych powinny być wysłuchane. informacji oraz wygodę stron. Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestniczenia w spotkaniu, a nieobecność nie jest szkodliwa dla sytuacji takiej strony. Ustne informacje przekazane zgodnie z niniejszym ustępem są uwzględniane przez Komisję, o ile zostaną następnie potwierdzone na piśmie. 7. Strony wnoszące skargę, rząd kraju pochodzenia i/lub wywo- zu, importerzy i eksporterzy oraz ich stowarzyszenia przedstawi- cielskie, organizacje użytkowników i konsumentów, które ujaw- niły się zgodnie z art. 10 ust. 14 mogą, na pisemny wniosek, zbadać wszystkie informację udostępnione Komisji przez każdą stronę uczestniczącą w dochodzeniu, z wyjątkiem wewnętrznych dokumentów sporządzonych przez władze Wspólnoty lub jej Państwa Członkowskie, które są istotne dla przedstawienia ich spraw i nie są poufne w rozumieniu art. 29, i które są wykorzys- tywane w dochodzeniu. Strony takie mogą odpowiedzieć na takie informacje, a ich uwagi zostaną uwzględnione w każdym przy- padku, o ile są dostatecznie umotywowane. 8. Z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w art. 28 informa- cje dostarczone przez zainteresowane strony, na których oparte są ustalenia, są w miarę możliwości badane pod kątem prawidło- wości. 9. W przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 10 ust. 13 dochodzenie w każdym przypadku zostaje zakończone w ciągu jednego roku. W każdym przypadku dochodzenia takie we wszystkich sprawach zostają zakończone w ciągu 13 miesięcy od ich rozpoczęcia zgodnie z ustaleniami poczynionymi na pod- stawie do art. 13 w zakresie zobowiązań oraz ustaleniami poczy- nionymi na podstawie art. 15 w odniesieniu do konkretnej skargi. 10. W toku dochodzenia Komisja zapewni krajowi pochodzenia i/lub wywozu odpowiednią możliwość dalszego prowadzenie konsultacji w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Artykuł 12 Środki tymczasowe 1. Cła tymczasowe są nakładane, jeżeli: a) procedura sądowa została wszczęta zgodnie z art. 10; 6. Należy, na żądanie, zapewnić importerom, eksporterom oraz innym stronom wnoszącym skargę, którzy ujawnili się zgodnie z art. 10 ust. 14, a także władzom publicznym kraju pochodzenia i/lub wywozu możliwość spotkania się ze stronami o sprzecz- nych interesach, w sposób umożliwiający przedstawienie prze- ciwstawnych opinii oraz argumentów dla ich obalenia. Przy orga- nizowaniu takiej możliwości należy uwzględnić poufności b) doręczono w tym celu powiadomienie i umożliwiono zainte- resowanym stronom przedstawienie informacji i uwag zgod- nie z art. 10 ust. 14; c) wstępnie ustalono, że przywożony produkt korzysta z subsy- diów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 91 oraz że konsekwencją tego jest szkoda dla wspólnotowego przemysłu; oraz d) interesy Wspólnoty wymagają interwencji w celu ochrony przed taką szkodą. Cła tymczasowe zostają nałożone nie wcześniej niż 60 dni od wszczęcia procedury sadowej, lecz nie później niż dziewięć mie- sięcy od wszczęcia procedury sadowej. Kwota tymczasowych ceł wyrównawczych nie może przekraczać ogólnej kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustalonej w sposób tymczasowy, lecz powinna być mniejsza od tej kwoty, jeżeli takie niższe opłaty celne byłyby odpowiednie do usunięcia szkody dla wspólnotowego przemy- słu. 2. Cła tymczasowe są zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do swobodnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od udzielenia takiej gwarancji. 3. Komisja podejmie działania tymczasowe po konsultacji, a w razie nagłej konieczności, po powiadomieniu Państw Człon- kowskich. W tym drugim przypadku konsultacje odbędą się naj- później 10 dni po powiadomieniu Państw Członkowskich o dzia- łaniach podjętych przez Komisję. 4. W przypadku gdy Państwo Członkowskie zażąda niezwłocz- nej interwencji Komisji i jeżeli warunki ust. 1 akapit pierwszy i drugi zostały spełnione, Komisja, w ciągu maksimum pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku, podejmie decyzję o ewentu- alnym nałożeniu tymczasowego cła wyrównawczego. 5. Komisja powiadomi niezwłocznie Radę i Państwa Członkow- skie o podjętej decyzji zgodnie z ust. 1–4. Rada, stanowiąc więk- szością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję. 6. Tymczasowe cła wyrównawcze są nakładane na maksymalny okres czterech miesięcy. b) eksporter zobowiązuje się skorygować swoje ceny lub zaprzestać wywozu do danego obszaru tak długo, jak wywóz ten będzie korzystać z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, tak aby Komisja, po konsultacjach, była w pełni przekonana o wyeliminowaniu negatywnych skutków tych subsydiów. Podwyżki cen w ramach takich zobowiązań nie będą wyższe niż to konieczne dla skompen- sowania kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych i powinny być niższe niż kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, jeżeli takie podwyżki cen byłyby odpowiednie do usunięcia szkody dla wspólnotowego przemysłu. 2. Komisja może sugerować podjęcie zobowiązań, lecz żaden kraj ani eksporter nie jest zobowiązany do podjęcia takiego zobo- wiązania. Fakt, że kraje bądź eksporterzy nie oferują takiego zobowiązania lub odrzucają taką propozycję, nie stanowi w żaden sposób przeszkody dla rozważenia tej sprawy. Jednakże można ustalić, że zagrożenie wystąpienia szkody jest bardziej prawdo- podobne w przypadku dalszego subsydiowania przywozu. Nie należy ubiegać się o ani przyjmować od krajów czy eksporterów zobowiązań, do czasu potwierdzenia występowania subsydiowa- nia i szkody spowodowanej przez takie subsydiowanie. Z wyjąt- kiem nadzwyczajnych okoliczności zobowiązania mogą być ofe- rowane nie później niż do końca okresu składania oświadczeń na mocy art. 30 ust. 5. 3. Oferowane zobowiązania nie muszą być przyjęte, jeżeli ich przyjęcie uważane jest za niewykonalne w sytuacji, gdy liczba ist- niejących i potencjalnych eksporterów jest zbyt duża lub z innych przyczyn, w tym przyczyn związanych z ogólną polityką. Danemu eksporterowi i/lub krajowi pochodzenia i/lub wywozu można podać powody, dla których proponuje się odrzucić ofertę zobowiązania i stworzenie możliwości przedstawienie własnych uwag. Powody odrzucenia zostaną określone w ostatecznej decyz- ji. Artykuł 13 Zobowiązania 4. Strony oferujące zobowiązanie muszą przedstawić niepoufną wersję takiego zobowiązania w celu udostępnienia jej stronom zainteresowanym w postępowaniu. 1. Postępowania mogą być zakończone bez nałożenia ceł tym- czasowych lub ostatecznych opłat celnych po uzyskaniu zadowa- lających dobrowolnych zobowiązań, na mocy których: a) kraj pochodzenia i/lub wywozu wyraża zgodę na zniesienie lub ograniczenie subsydiów lub podejmuje inne działania dotyczące ich skutków; lub 5. W przypadku przyjęcia po konsultacjach zobowiązań i wobec braku sprzeciwu ze strony Komitetu Doradczego postępowanie 92 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 zostaje zakończone. We wszystkich pozostałych przypadkach Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie raport z wyników kon- sultacji wraz z propozycją zakończenia postępowania. Postępo- wanie zostaje zakończone, jeśli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, nie zdecyduje inaczej. przedstawi Radzie raport na temat wyników konsultacji wraz z propozycją zakończenia postępowania. Postępowanie zostanie uznane za zakończone, jeśli w ciągu miesiąca Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, nie zdecyduje inaczej. 6. Jeżeli zobowiązania są przyjęte, postępowanie dotyczące subsydiowania i szkody zostaje normalnie zakończone. W takim przypadku gdy nie ustalono subsydiowania i szkody, zobowiąza- nie automatycznie wygasa, z wyjątkiem przypadków, gdy takie ustalenie wynika w dużej mierze z istnienia zobowiązania. W takich przypadkach może okazać się konieczne utrzymanie zobo- wiązania w rozsądnym terminie. W przypadku potwierdzenia subsydiowania i szkody zobowiązanie zachowa ważność zgod- nie z warunkami i przepisami niniejszego rozporządzenia. 7. Komisja może zażądać od jakiegokolwiek kraju lub eksportera, który zaakceptował zobowiązania, aby dostarczał okresowych informacji odnośnie do wykonywania tych zobowiązań i zezwo- lił na weryfikację stosowanych danych. Niestosowanie takich wymagań będzie uważane za naruszenie zobowiązania. 8. W przypadku przyjęcia zobowiązań od niektórych eksporte- rów w trakcie postępowania, do celów art. 18, 19, 20 oraz 22, będą one uznane za wchodzące w życie z dniem zakończenia postępowania dla kraju pochodzenia i/lub wywozu. 9. W przypadku naruszenia lub wycofania się ze zobowiązań przez dowolną stronę ostateczna opłata celna jest nakładana zgodnie z art. 15, w oparciu o stan faktyczny ustalony w ramach postępowania, które doprowadziło do podjęcia zobowiązania pod warunkiem, że takie postępowanie zostało zakończone osta- tecznym stwierdzeniem subsydiowania i szkody oraz że dany eks- porter lub kraj pochodzenia i/lub wywozu, z wyjątkiem przy- padku wycofania się ze zobowiązania przez eksportera lub kraj, miał możliwość przedstawienia swoich uwag. 10. Cło tymczasowe, po konsultacjach, jest nakładane zgodnie z art. 12 na podstawie najlepszych dostępnych informacji, w przy- padku gdy istnieje powód, aby sądzić, że zobowiązanie zostało naruszone lub w razie naruszenia lub wycofania się ze zobowią- zania, gdy postępowanie, które doprowadziło do podjęcia zobo- wiązania, nie zostało zakończone. Artykuł 14 Zakończenie postępowania bez podjęcia środków 1. W przypadku wycofania skargi postępowanie może być zakończone, chyba że takie zakończenie nie jest w interesie Wspólnoty. 2. W przypadku gdy po konsultacjach środki ochronne nie są niezbędne i nie ma sprzeciwu ze strony Komitetu Doradczego, dochodzenie bądź postępowanie zostaną zakończone. We niezwłocznie wszystkich przypadkach Komisja innych 3. Postępowanie zostanie niezwłocznie zakończone w przy- padku ustalenia, że kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest minimalna zgodnie z ust. 5 lub w przypadku gdy wielkość faktycznego lub potencjalnego przy- wozu towarów po cenach subsydiowanych bądź rozmiar szkody jest nieistotny. 4. W przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 10 ust. 13 szkoda zostanie zazwyczaj uznana za nieistotną, gdy udział w rynku przywozu jest mniejszy niż kwoty określone w art. 10 ust. 11. W odniesieniu do postępowań dotyczących przywozu z krajów rozwijających się wielkość przywozu towa- rów po cenach subsydiowanych zostanie również uznana za nie- istotną, jeżeli stanowić będzie mniej niż 4 % ogółu przywozu podobnego produktu we Wspólnocie, chyba że przywóz z kra- jów rozwijających się, których poszczególny udział w całości przywozu stanowi mniej niż 4 %, łącznie wynosi ponad 9 % ogółu przywozu podobnego produktu we Wspólnocie. 5. Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrów- nawczych zostanie uznana za minimalną, jeżeli kwota ta jest niż- sza niż 1 % ad valorem, z wyjątkiem: a) w odniesieniu do dochodzeń dotyczących przywozu z kra- jów rozwijających się minimalny próg wynosi 2 % ad walorem; oraz b) tych krajów rozwijających się, członków Światowej Organiza- cji Handlu (WTO), określonych w załączniku VII do Porozu- mienia w sprawie subsydiów oraz krajów rozwijających się członków Światowej Organizacji Handlu (WTO), które całko- wicie zniosły subsydia wywozowe określone w art. 3 ust. 4 lit. a) niniejszego rozporządzenia, minimalny próg subsydium wynosi 3 % ad valorem; w przypadku gdy stosowanie niniej- szego przepisu zależy od zniesienia subsydiów wywozowych, stosuje się je z dniem powiadomienia Komitetu ds. Subsydiów i Środków Wyrównawczych Światowej Organizacji Handlu (WTO) o zniesieniu subsydiów wywozowych i do czasu, w którym subsydia wywozowe nie są udzielane przez dane kraje rozwijające się; przepis ten wygasa po ośmiu latach od daty wejścia w życie Porozumienia WTO, pod warunkiem że jest to jedyne zakończone postępowanie, w którym kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest niższa niż odpowiedni minimalny poziom dla eksporterów indywidualnych, którzy nadal są objęci postępo- waniem i mogą być przedmiotem powtórnego postępowania 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 93 w przypadku kolejnego przeglądu przeprowadzonego w danym kraju na podstawie z art. 18 i 19. od eksportera lub producenta, dla których wyliczono indywi- dualną kwotę subsydiów, zgodnie z przepisami art. 27. Artykuł 15 Nałożenie ostatecznych opłat celnych Artykuł 16 Działanie z mocą wsteczną 1. W przypadku gdy ostatecznie ustalony stan faktyczny wyka- zuje istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz szkodę spowodowaną w ich konsekwencji i gdy interes Wspólnoty wymaga interwencji zgodnie z art. 31, ostateczne cło wyrównawcze jest nakładane przez Radę stano- wiącą zwykłą większość na wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym, chyba że subsydium lub subsydia są wycofane lub wykazano, że subsydia nie przyno- szą żądanej korzyści eksporterom. W przypadku obowiązywania ceł tymczasowych propozycja podjęcia ostatecznych działań jest przedstawiona Radzie nie później niż miesiąc przed wygaśnię- ciem ważności takich opłat celnych. Kwota cła wyrównawczego nie może przekraczać kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, z których, jak stwierdzono, korzystają eksporterzy, ustalonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, lecz powinna być niższa niż całkowita kwota subsydiów stano- wiących podstawę środków wyrównawczych, jeżeli takie niższe opłaty celne są odpowiednie do usunięcia szkody dla wspólnoto- wego przemysłu. 2. Cło wyrównawcze jest nakładane w każdym przypadku w odpowiednich kwotach, na niedyskryminacyjnej podstawie, na przywóz produktu ze wszystkich źródeł, co do którego stwier- dzono, że korzysta z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz powoduję szkodę, z wyjątkiem przywozu z tych źródeł, wobec których przyjęto zobowiązania na warun- kach niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie nakładające cło określa cło dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewyko- nalne, dla danego kraju dokonującego dostaw. 1. Środki tymczasowe oraz ostateczne cła wyrównawcze są sto- sowane wyłącznie do produktów, które wchodzą do swobodnego obrotu po tym, jak środki podjęte na podstawie art. 12 ust. 1 lub art. 15 ust. 1, w zależności od przypadku, wchodzą w życie, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w niniejszym rozporządze- niu. 2. W przypadku gdy zastosowano cło tymczasowe, a ustalony ostatecznie stan faktyczny wskazuje na istnienie subsydiów sta- nowiących podstawę środków wyrównawczych oraz szkody, Rada zdecyduje, bez względu na to, czy ma zostać nałożone osta- teczne cło wyrównawcze czy też nie, jaką część tymczasowego cła należy ostatecznie pobierać. W tym celu „szkoda” nie obej- muje istotnego opóźnienia w ustanowieniu przemysłu Wspól- noty ani zagrożenia wyrządzenia istotnej szkody, z wyjątkiem sytuacji, w której stwierdzono, że w razie niezastosowania tym- czasowych środków zagrożenie to mogłoby przekształcić się w istotną szkodę. We wszystkich pozostałych przypadkach obej- mujących takie zagrożenie bądź opóźnienie wszelkie tymczasowe kwoty zostaną uwolnione, a ostateczne opłaty celne mogą być nakładane wyłącznie z dniem ostatecznego stwierdzenia zagro- żenia bądź materialnego opóźnienia. 3. Jeżeli ostateczne cło wyrównawcze jest wyższe od cła tymcza- sowego, kwota będąca różnicą nie będzie pobierana. Jeżeli osta- teczne opłaty celne są niższe od cła tymczasowego, opłata celna zostanie ponownie wyliczona. W przypadku gdy ostateczne ustale- nie będzie negatywne, cło tymczasowe nie zostanie potwierdzone. - 3. W przypadku gdy Komisja ogranicza swoje badanie zgodnie z art. 27, cło wyrównawcze stosowane na przywóz od eksporterów bądź producentów, którzy ujawnili się zgodnie z art. 27, lecz nie zostali objęci badaniem, nie przekroczy średniej ważonej kwoty subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, ustalonej dla stron stanowiących wzorzec. Do celów niniejszego ustępu Komisja nie bierze pod uwagę zerowych lub minimalnych kwot subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównaw- czych oraz kwot subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych ustalonych w okolicznościach określonych w art. 28. Indywidualne cła są stosowane w przypadku przywozu 4. Ostateczne cło wyrównawcze może być nałożone na produk- ty, które wprowadzono do spożycia nie później niż 90 dni przed terminem zastosowania środków tymczasowych, lecz nie przed wszczęciem dochodzenia, pod warunkiem że przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 24 ust. 5, importerzy mieli możli- wość wysłuchania uwag Komisji, oraz: a) występują krytyczne okoliczności, w których w przypadku subsydiowanego produktu, szkoda, która jest trudna do napra- wienia, jest spowodowana masowym przywozem w stosun- kowo krótkim okresie produktu korzystającego z subsydiów 94 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 stanowiących podstawę środków wyrównawczych zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia; oraz b) uważa się za niezbędne, w celu wykluczenia ponownego wystąpienia takiej szkody, dokonanie oceny nałożonych ceł wyrównawczych na ten przywóz. 3. Prowadząc dochodzenia zgodnie z niniejszym artykułem, eks- porterzy, importerzy, władze publiczne kraju pochodzenia i/lub wywozu oraz producenci Wspólnoty mają możliwość wzmocnie- nia, odrzucenia lub przedstawienia uwag na temat kwestii przed- stawionych we wniosku o dokonanie przeglądu, a wnioski są wyciągane z uwzględnieniem stosownych i należycie udokumen- towanych dowodów dotyczących kwestii, czy istnieje prawdopo- dobieństwo, że wygaśnięcie środków doprowadzi do kontynuacji bądź ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody. 5. W przypadku naruszenia lub wycofania się ze zobowiązań ostateczne opłaty celne są nakładane na towary dopuszczone do swobodnego obrotu nie później niż 90 dni przed zastosowaniem środków tymczasowych, pod warunkiem że przywóz został zare- jestrowany zgodnie z art. 24 ust. 5 oraz że taka ocena wsteczna nie jest stosowana w przypadku przywozu, który ma miejsce przed naruszeniem bądź wycofaniem się ze zobowiązań. 4. Zawiadomienie o zbliżającym się wygaśnięciu środków jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich we właściwym czasie w ostatnim roku stosowania określonym w niniejszym artykule. Po tym terminie producenci Wspólnoty będą mieli prawo, nie później niż trzy miesiące przed końcem pięcioletniego okresu, do złożenia wniosku o dokonanie prze- glądu zgodnie z ust. 2. Należy również opublikować zawiadomie- nie o wygaśnięciu środków zgodnie z niniejszym artykułem. Artykuł 17 Czas trwania Środek wyrównawczy pozostaje w mocy tak długo, i w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zwalczania subsydiów sta- nowiących podstawę środków wyrównawczych, które wyrzą- dzają szkodę. Artykuł 18 Przeglądy w przypadku wygaśnięcia 1. Ostateczny środek wyrównawczy wygasa po pięciu latach od jego wprowadzenia lub pięciu latach od dnia ostatniego prze- glądu obejmującego zarówno subsydiowanie, jak również szko- dy, chyba że w trakcie przeglądu zostanie ustalone, że takie wyga- śnięcie może prowadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody. Taki przegląd w przypadku wygaśnięcia środków wyrównawczych jest podejmowany z ini- cjatywy Komisji lub na wniosek złożony przez lub w imieniu pro- ducentów Wspólnoty, a środek nadal obowiązuje do czasu uzys- kania wyników z takiego przeglądu. 2. Przegląd w przypadku wygaśnięcia środków wyrównawczych jest podejmowany wówczas, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody świadczące o tym, że takie wygaśnięcie mogłoby dopro- wadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowa- nia i szkody. Takie prawdopodobieństwo może być, na przykład, potwierdzone dowodami wskazującymi na kontynuowanie subsydiowania i szkody, bądź dowodami wskazującymi, że usu- nięcie szkody jest częściowo lub wyłącznie uzależnione od istnie- nia środków, bądź też dowodów na istnienie okoliczności po stronie eksporterów lub warunków rynkowych wskazujących na prawdopodobieństwo dalszego szkodliwego subsydiowania. Artykuł 19 Przeglądy okresowe 1. Potrzeba dalszego stosowania środków może również podle- gać przeglądowi, w uzasadnionym przypadku, z inicjatywy Komi- sji lub na wniosek Państw Członkowskich lub, o ile minął odpo- wiedni termin, a przynajmniej jeden rok od momentu stosowania ostatecznych środków, na wniosek eksportera, importera lub pro- ducentów Wspólnoty lub kraju pochodzenia i/lub wywozu, który zawiera wystarczające dowody uzasadniające potrzebę takiego przeglądu okresowego. 2. Przegląd okresowy zostaje podjęty w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środ- ków nie jest niezbędne dla zrównoważenia cła wyrównawczego i/lub że istnieje małe prawdopodobieństwo dalszego występowa- nia lub ponownego wystąpienia szkody w przypadku usunięcia lub zmiany środka, lub też, że dotychczasowy środek nie jest już wystarczający dla zwalczania subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych powodujących szkody. 3. W przypadku gdy nałożone cła wyrównawcze są niższe niż kwota stwierdzonych subsydiów stanowiących podstawę środ- ków wyrównawczych, przegląd okresowy zostanie podjęty, jeżeli producenci Wspólnoty przedstawią wystarczające dowody, że opłaty celne doprowadziły do zastoju lub niewystarczającego ruchu cen sprzedaży towarów przywożonych we Wspólnocie. W przypadku gdy dochodzenie potwierdzi zarzuty, cła wyrównaw- cze mogą być podwyższone do poziomu, w którym osiągnięty 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 95 zostanie wzrost cen konieczny do usunięcia szkody; jednakże podwyższony poziom opłat celnych nie przekroczy kwoty sub- sydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych. 4. Prowadząc dochodzenie zgodnie z niniejszym artykułem, Komisja może między innymi rozważyć, czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących udzielania subsydiów i wystę- powania szkody lub czy dotychczasowe środki zapewniają ocze- kiwane wyniki w zakresie usunięcia szkody określone poprzed- nio w art. 8. W tym zakresie uwzględnione zostaną w ostatecznych ustaleniach wszystkie istotne i należycie udoku- mentowane dowody. żądanej kwoty zwrotu ceł wyrównawczych oraz dokumentację celną odnoszącą się do wyliczenia i płatności takiej kwoty. Wnio- sek zawiera również dowody, odnośnie do za reprezentatywny okres, wskazujące na kwotę subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych dla eksportera lub producenta, wobec którego stosuje się opłaty celne. W przypadkach gdy impo- rter nie jest związany z danym eksporterem czy producentem i informacje takie nie mogą być niezwłocznie udostępnione, lub jeżeli eksporter lub producent nie chce ich udostępnić importe- rowi, wniosek musi zawierać oświadczenie eksportera lub produ- centa, że kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obniżona lub cofnięta, zgodnie z niniej- szym artykułem, oraz że odnośne dowody na poparcie zostaną przekazane Komisji. W przypadku nieprzedstawienia takich dowodów przez eksportera lub producenta w odpowiednim cza- sie wniosek jest odrzucony. Artykuł 20 Przeglądy w trybie przyspieszonym Każdy eksporter, którego wywóz podlega ostatecznym wyrów- nawczym opłatom celnym, lecz który nie był przedmiotem indy- widualnego dochodzenia podczas pierwotnego dochodzenia z przyczyn innych niż odmowa współpracy z Komisją, ma prawo, na wniosek, do przeglądu w trybie przyspieszonym w celu nie- zwłocznego ustalenia przez Komisję indywidualnej stawki ceł wyrównawczych dla tego eksportera. Przegląd taki zostaje pod- jęty po konsultacjach z Komitetem Doradczym oraz po umożli- wieniu producentom Wspólnoty przedstawienia uwag. Artykuł 21 Refundacje 1. Bez względu na przepisy art. 18 importer może żądać zwrotu pobranych opłat celnych w przypadku wykazania, że kwota sub- sydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, na podstawie której opłaty celne zostały opłacone, została albo wycofana, albo obniżona do poziomu poniżej obowiązującej opłaty celnej. 2. Wnioskując o refundację ceł wyrównawczych, importer składa wniosek do Komisji. Wniosek powinien być przedłożony za pośrednictwem Państwa Członkowskiego, na którego terytorium produkty zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, w ciągu sześciu miesięcy od daty, w której kwota nakładanych ostatecz- nych opłat celnych jest należycie określona przez właściwe organy władze lub od daty, w której podjęto ostateczną decyzję o pobraniu kwot zabezpieczonych w formie cła tymczasowego. Państwa Członkowskie niezwłocznie przesyłają wniosek do Komisji. 3. Wniosek o zwrot zostanie uznany za należycie poparty dowo- dami tylko wówczas, gdy zawiera precyzyjne informacje na temat 4. Komisja, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, podej- muje decyzję, czy i w jakim zakresie wniosek należy przyjąć lub może również podjąć w dowolnym momencie decyzję o przepro- wadzeniu przeglądu okresowego, w którym to przypadku infor- macje i ustalenia wynikające z takiego przeglądu, przeprowadzo- nego zgodnie z przepisami stosowanymi w przypadku takich przeglądów, są wykorzystane do stwierdzenia, czy i w jakim stop- niu refundacja jest uzasadniona. Zwroty opłat celnych mają miej- sce zazwyczaj w ciągu 12 miesięcy, a w żadnym razie nie później niż w ciągu 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o refundację należycie popartego dowodami przez importera produktu podle- gającego cłom wyrównawczym. Wypłata zatwierdzonej refunda- cji przez Państwa Członkowskie następuje zwykle w ciągu 90 dni od wydania powyższej decyzji. Artykuł 22 Ogólne przepisy dotyczące przeglądów i refundacji 1. Odpowiednie przepisy art. 10 i 11, z wyłączeniem przepisów dotyczących terminów, stosuje się w przypadku każdego prze- glądu przeprowadzonego zgodnie z art. 18, 19 i 20. Każdy taki przegląd powinien być przeprowadzony szybko i zakończony w ciągu 12 miesięcy od daty rozpoczęcia przeglądu. 2. Przeglądy zgodnie z art. 18, 19 i 20 są podejmowane przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym. Jeżeli uza- sadniają to przeglądy, środki są uchylane lub utrzymane zgodnie z art. 18, bądź uchylane, utrzymane lub zmienione zgodnie z art. 19 i 20, przez organ Komisji odpowiedzialny za ich wprowa- dzenie. W przypadku uchylenia środków w stosunku do indywi- dualnych eksporterów, lecz nie wobec całego kraju, eksporterzy tacy podlegają nadal postępowaniu i mogą być przedmiotem 96 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 ponownego dochodzenia w kolejnym przeglądzie przeprowadzo- nym dla tego kraju zgodnie z niniejszym artykułem. niniejszego rozporządzenia dotyczące wszczęcia i prowadzenia dochodzenia stosuje się zgodnie z niniejszym artykułem. 3. W przypadku gdy przegląd środków zgodnie z art. 19 ma miejsce pod koniec okresu stosowania środków określonych w art. 18, środki są również przedmiotem dochodzenia zgodnie z przepisami art. 18. 3. Produkty nie podlegają rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 5 ani środkom, jeżeli towarzyszą im zaświadczenia celne stwierdzające, że przywóz towarów nie stanowi obejścia. Takie zaświadczenia mogą być wystawione dla importerów, na pisemny wniosek po zatwierdzeniu decyzji Komisji po konsultacjach z Komitetem Doradczym lub decyzji Rady wprowadzającej środki i są one ważne w okresie i na warunkach określonych w tych zaświadcze- niach. 4. We wszystkich dochodzeniach dotyczących przeglądu lub refundacji, prowadzonych zgodnie z art. 18–21, Komisja, pod warunkiem że nie uległy zmianie okoliczności, stosuje te same metody jak w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia cła, z należytym uwzględnieniem art. 5, 6, 7 i 27. 4. Żadne postanowienie niniejszego artykułu nie stanowi prze- szkody dla normalnego zastosowania obowiązujących przepisów w zakresie opłat celnych. Artykuł 23 Obejście Artykuł 24 Przepisy ogólne 1. Cła wyrównawcze nałożone ma mocy niniejszego rozporzą- dzenia mogą być rozszerzone na przywóz podobnych produk- tów lub ich części z państw trzecich, jeżeli ma miejsce obejście obowiązujących środków. Obejście definiuje się jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a Wspólnotą, która wynika z praktyki, procesu lub pracy, dla których brak jest nale- żytego uzasadnienia ekonomicznego lub przyczyny innej niż nałożenie opłat celnych oraz jeżeli istnieją dowody, że efekty środków zaradczych w formie opłat celnych są zneutralizowane w zakresie cen i/lub ilości podobnych produktów oraz że przy- wożony podobny produkt i/lub jego części nadal korzysta z sub- sydium. 2. Dochodzenia zostają wszczęte zgodnie z niniejszym artyku- łem, w przypadku gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników określonych w ust. 1. Dochodzenia zostają wszczęte, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, na podsta- wie rozporządzenia Komisji, która zleca organom celnym reje- strację przywozu zgodnie z art. 24 ust. 5 lub żądanie przedsta- wienia gwarancji. Dochodzenia są prowadzone przez Komisję, która jest wspomagana przez organy celne i będą zakończone w ciągu dziewięciu miesięcy. W przypadku gdy ostatecznie usta- lony stan faktyczny uzasadnia rozszerzenie środków, dokonuje tego Rada, stanowiąc zwykłą większość oraz zgodnie z wnio- skiem Komisji, z dniem, w którym wprowadzono konieczność rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 5 lub w którym zażądano przed- gwarancji. Odpowiednie przepisy proceduralne stawienia 1. Tymczasowe lub ostateczne cła wyrównawcze są nakładane na mocy rozporządzenia i pobierane przez Państwa Członkow- skie w formie, według określonej stawki i zgodnie z innymi kry- teriami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu nakładają- cym takie opłaty celne. Takie opłaty celne będą pobierane niezależnie od opłat celnych, podatków i innych opłat nakłada- nych normalnie na przywóz. Żaden produkt nie będzie podlegał jednocześnie środkom antydumpingowym i cłom wyrównaw- czym w jednej i tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu. 2. Przepisy nakładające tymczasowe lub ostateczne cła wyrów- nawcze oraz rozporządzenia bądź decyzje przyjmujące zobowią- zania lub kończące dochodzenia czy postępowanie są publiko- wane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Takie rozporządzenia lub decyzje zawierają w szczególności, przy zapewnieniu należytej ochrony poufnych informacji, nazwiska eksporterów, w miarę możliwości, lub nazwy krajów, których to dotyczy, opis produktu oraz skrótowe przedstawienie stanu fak- istotnych dla określenia subsydium tycznego i okoliczności i szkody. W każdym przypadku, znane zainteresowane strony otrzymują kopię rozporządzenia lub decyzji. Przepisy niniejszego ustępu stosuje się mutatis mutandis do przeglądów. 3. Szczególne przepisy, zwłaszcza w odniesieniu do wspólnej definicji pojęcia pochodzenia, zawartej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 grudnia 1992 r. ustanawiającej 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 97 Wspólnotowy Kodeks Celny (1) mogą być zastosowane na mocy niniejszego rozporządzenia. 2. Komitet zbiera się na wezwanie przewodniczącego. Dostarcza on Państwom Członkowskim wszelkich istotnych informacji tak szybko jak to możliwe. 4. W interesie Wspólnoty środki nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia mogą, po konsultacjach z Komitetem Dorad- czym, zostać zawieszone decyzją Komisji na okres dziewięciu miesięcy. Zawieszenie może być przedłużone na dalszy okres, nieprzekraczający jednego roku, jeżeli Rada podejmie taką decy- zję zwykłą większość na wniosek Komisji. Środki mogą być zawieszone jedynie wówczas, gdy nastąpiła tymczasowa zmiana warunków rynkowych w takim stopniu, iż ponowne wystąpienie szkody w wyniku zawieszenia środków jest mało prawdopo- dobne oraz pod warunkiem że przemysł Wspólnoty uzyskał możliwość wyrażenia swoich uwag oraz że uwagi te zostały uwzględnione. Środki mogą być, w dowolnym momencie i po konsultacjach, ponownie wprowadzone, jeżeli powód ich zawie- szenia przestaje mieć zastosowanie. 5. Komisja może, po konsultacjach z Komitetem Doradczym, zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków dla rejestra- cji przywozu, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu z dniem jego rejestracji. Przywóz może podlegać rejestracji w wyniku wniosku przedstawionego przez przemysł Komisji, zawierającego dostateczne dowody uzasadnia- jące takiego działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona w drodze rozporządzenia, które określi cel działania oraz, jeżeli to wła- ściwe, szacunkową kwotę ewentualnego zobowiązania w przy- szłości. Przywóz nie będzie podlegać rejestracji dłużej niż przez okres dziewięciu miesięcy. 6. Państwa Członkowskie składają Komisji miesięczne raporty na temat przywozu produktu podlegających dochodzeniu oraz środ- kom i na temat kwoty opłat celnych pobranych zgodnie z niniej- szym rozporządzeniem. 3. W miarę potrzeby konsultacje mogą mieć miejsce wyłącznie w formie pisemnej; w takim przypadku Komisja powiadamia Pań- stwa Członkowskie i określa termin, w którym są one upraw- nione do wyrażania swoich opinie lub wnioskowania o ustne konsultacje, które organizuje przewodniczący pod warunkiem, że takie ustne konsultacje odbędą się w okresie umożliwiającym przestrzeganie terminów określonych w niniejszym rozporządze- niu. 4. Konsultacje dotyczą w szczególności: a) istnienia nieuczciwych praktyk cenowych i metod ustalania ich wysokości; b) istnienia i rozmiarów szkody; c) związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym i szkodą; d) środków, które w tych okolicznościach są właściwe dla zapo- biegania lub zaradzenia szkodzie, spowodowanej przez sub- sydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych i spo- sobów na wprowadzanie tych środków w życie. Artykuł 26 Wizyty kontrolne Artykuł 25 Konsultacje 1. Komisja, jeżeli uzna to za właściwe, przeprowadzi wizyty mające na celu kontrolę dokumentów importerów, eksporterów, handlowców, agentów, producentów, stowarzyszeń i organizacji handlowych, weryfikację dostarczonych informacji na temat sub- sydiów i szkody. W razie nieotrzymania właściwej i terminowej odpowiedzi wizyta kontrolna nie może być przeprowadzona. 1. Wszelkie konsultacje przewidywane w niniejszym rozporzą- dzeniu, z wyjątkiem określonych w art. 10 ust. 9 oraz art. 11 ust. 10, mają miejsce ramach Komitetu Doradczego, który składa się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego. Konsultacje są prowadzone niezwłocznie na wniosek Państwa Członkowskie lub z inicjatywy Komisji, a w każdym razie w okresie umożliwiają- cym przestrzeganie terminów określonych w niniejszym rozpo- rządzeniu. 2. Komisja może, w razie konieczności, przeprowadzić docho- dzenia w państwach trzecich pod warunkiem, że uzyska zgodę zainteresowanych firm, że powiadomi dany kraj oraz że ten ostatni nie wyrazi sprzeciwu wobec dochodzenia. Niezwłocznie po uzyskaniu zgody zainteresowanych firm Komisja powiadamia kraj pochodzenia i/lub wywozu o nazwach i adresach firm, w któ- rych zostaną przeprowadzone wizyty, oraz o uzgodnionych ter- minach. (1) Dz. U. L 302 z 19. 10. 1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. L 17 z 21. 1. 1997, str. 1). 3. Zainteresowane firmy zostaną powiadomione o charakterze informacji, które zostaną poddane weryfikacji podczas tych wizyt kontrolnych, aczkolwiek nie powinno to stanowić przeszkody w żądaniu przekazania, w trakcie weryfikacji, dalszych szczegóło- wych informacji w świetle uzyskanych informacji. 98 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 4. W dochodzeniach prowadzonych zgodnie z ust. 1, 2 oraz 3 Komisja jest wspomagana przez urzędników tych Państw Człon- kowskich, które tego zażądają. Artykuł 28 Odmowa współpracy Artykuł 27 Ustalanie wzorca 1. W przypadkach gdy liczba osób wnoszących skargę, ekspor- terów lub importerów, rodzajów produktu lub transakcji jest duża, dochodzenie może zostać ograniczone do: a) rozsądnej liczby stron, produktów czy transakcji wybranych wyrywkowo, używając wzorców statystycznie reprezentatyw- nych na podstawie informacji dostępnych w momencie wyboru; lub b) największej reprezentatywnej ilości produkcji, sprzedaży i wywozu, która może być należycie zbadana w dostępnym okresie. 2. Wybór stron, rodzajów produktów czy transakcji dokonany zgodnie z niniejszym artykułem należy do Komisji, aczkolwiek i za zgodą preferowany będzie wybór wzorca w konsultacji zainteresowanych stron pod warunkiem, że strony takie ujawnią się i dostarczą wystarczające dostępne informacje w ciągu trzech tygodni od wszczęcia dochodzenia w celu umożliwienia wyboru reprezentatywnego wzorca. 3. W przypadkach gdy badanie zostało ograniczone zgodnie z niniejszym artykułem, indywidualna kwota subsydiowania stano- wiącego podstawę środków wyrównawczych zostaje, niemniej jednak, wyliczona dla każdego eksportera czy producenta, który nie został pierwotnie wybrany, a który przedstawi niezbędne informacje w terminie określonym w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem przypadku gdy liczba eksporterów czy producentów jest tak duża, że indywidualne badania byłyby uciążliwe i uniemożliwiłyby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. 4. W przypadku podjęcia decyzji o wybraniu wzorca i zaistnie- niu pewnego stopnia odmowy współpracy ze strony niektórych bądź wszystkich wybranych stron, co mogłoby mieć istotny nie- korzystny wpływ na wyniki dochodzenia, można wybrać nowy wzorzec. Jednakże w przypadku utrzymywania się istotnego stopnia odmowy współpracy lub braku dostatecznego czasu na wybranie nowego wzorca stosuje się odpowiednie przepisy art. 28. 1. W przypadkach, w których jakakolwiek zainteresowana strona odmawia lub nie zapewnia dostępu do niezbędnych informacji w terminach określonych w niniejszym rozporządzeniu, albo znacznie utrudnia dochodzenie, poszukiwania wstępne lub koń- cowe, potwierdzające lub negatywne, mogą być osądzone na pod- stawie dostępnego stanu faktycznego. W przypadku gdy okaże się, że zainteresowana strona przedsta- wiła fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje, informacje te nie zostaną uwzględnione i wykorzystany zostanie dostępny stan faktyczny. Zainteresowane strony powinny być świadome konsekwencji odmowy współpracy. 2. Nieudzielenie odpowiedzi w formie skomputeryzowanej nie będzie traktowane jako odmowa współpracy, pod warunkiem że zainteresowana strona wykaże, że udzielenie żądanej odpowiedzi powodowałoby dodatkowe obciążenia lub nieuzasadnione dodat- kowe koszty. 3. Jeżeli informacje dostarczone przez zainteresowaną stronę nie są bez zarzutu pod każdym względem, powinny być jednak uwzględnione, pod warunkiem że braki nie powodują nadmier- nych trudności w dojściu do dokładnych ustaleń oraz że infor- macje zostały właściwie przedłożone w odpowiednim czasie i mogą być zweryfikowane, oraz że strona działała w miarę swo- ich najlepszych możliwości. 4. W przypadku odrzucenia dowodów lub informacji strona przedstawiająca te dowody bądź informacje zostanie niezwłocz- nie powiadomiona o powodach odrzucenia i będzie miała moż- liwość udzielenia dalszych wyjaśnień w określonym terminie. Jeżeli wyjaśnienia uznane zostaną za niezadowalające, powody odrzucenia takich dowodów bądź informacji zostaną ujawnione i przedstawione w publikowanych ustaleniach. 5. Jeżeli ustalenia, łącznie z tymi, które dotyczą kwoty subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, oparte są na przepisach ust. 1, w tym informacjach przedstawionych w skardze, w miarę możliwości oraz z należytym uwzględnie- niem limitu czasowego dochodzenia, zostaną one sprawdzone przez odniesienie do dostępnych informacji z innych, niezależ- nych źródeł, takich jak publikowane cenniki, oficjalne statystyki przywozu oraz deklaracje celne czy też informacji uzyskanych od innych zainteresowanych stron w trakcie dochodzenia. 6. Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpra- cuje częściowo, uniemożliwiając ujawnienie istotnych informa- cji, wynik może być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała. 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 99 Artykuł 29 Poufność 6. Informacja otrzymana na podstawie niniejszego rozporządze- nia będzie użyta wyłącznie do celu, dla którego o nią wniosko- wano. 1. Wszelkie informacje, które ze swojej istoty są poufne (np. takie, których ujawnienie stworzyłoby korzystne warunki dla konkurencji lub miałoby poważny niekorzystny wpływ na osobę składającą informacje lub na osobę, od której uzyskała ona infor- macje) lub złożone jako poufne przez strony uczestniczące w postępowaniu, będą przez władze traktowane jako takie, o ile podane zostanie właściwe uzasadnienie. 2. Od zainteresowanych stron dostarczających poufne informa- cje wymagane jest przedłożenie ich podsumowania, niemającego poufnego charakteru. Podsumowania te muszą być na tyle szcze- gółowe, aby umożliwiły właściwe zrozumienie informacji dostar- czanych jako poufne. W wyjątkowych okolicznościach strony takie mogą wskazać, że informacje takie nie nadają się do podsu- mowania. W takich wyjątkowych okolicznościach należy złożyć oświadczenie podające powody, dla których niemożliwe jest przedstawienie podsumowania. 3. Jeśli zostanie uznane, że wniosek o zachowanie poufności nie jest uzasadniony, oraz jeśli dostarczyciel informacji nie chce udo- stępnić informacji, ani upoważnić do jej ujawnienia w formie uogólnionej lub podsumowania, wówczas informacje nie będą uwzględnione, chyba że można wykazać w sposób zadowalający z właściwych źródeł, że informacje są poprawne. Wnioski o zachowanie poufności nie będą odrzucane w sposób arbitralny. 4. Niniejszy artykuł nie wyklucza ujawnienia przez władze Wspólnoty informacji ogólnych, w szczególności przyczyn, na których opierają się decyzje podjęte na podstawie niniejszego roz- porządzenia, lub ujawnienia dowodów opartych na tych informa- cjach przez władze Wspólnoty, jako niezbędnych dla wyjaśnienia tych przyczyn w postępowaniu sądowym. Takie ujawnienie musi brać pod uwagę prawnie uzasadniony interes zainteresowanych stron, ażeby ich tajemnice handlowe i państwowe nie zostały ujawnione. 5. Ani Rada, ani Komisja, ani Państwa Członkowskie, czy też ich urzędnicy nie ujawnią żadnej informacji otrzymanej na podsta- wie niniejszego rozporządzenia, o której poufne traktowanie pro- siła osoba dostarczające, bez jej wyraźnej zgody. Nie będzie ujaw- niana, z wyjątkiem szczególnych przypadków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, wymiana informacji między Komi- sją a Państwami Członkowskimi, ani żadne informacje związane z konsultacjami przeprowadzanymi zgodnie z art. 25 lub konsul- tacjami określonymi w art. 10 ust. 9 i art. 11 ust. 10, ani żadne wewnętrzne dokumenty sporządzone przez władze Wspólnoty lub jej Państwa Członkowskie. Artykuł 30 Ujawnienie 1. Strony wnoszące skargi, importerzy i eksporterzy oraz repre- zentujące ich stowarzyszenia, kraj pochodzenia i/lub kraj wywozu mogą żądać ujawnienia szczegółowych informacji leżących u podstaw faktów i okoliczności, na podstawie których wprowa- dzone zostały środki tymczasowe. Wnioski o ujawnienie infor- macji są składane w formie pisemnej niezwłocznie po wprowa- dzeniu środków tymczasowych, a ujawnienie następuje w formie pisemnej w najszybszym możliwym terminie. 2. Strony wspomniane w ust. 1 mogą wnosić o ostateczne ujaw- nienie istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zamierza się zalecić wprowadzenie środków ostatecznych lub zakończenie dochodzenia, lub postępowanie bez wprowadzania środków, przy czym szczególną uwagę zwraca się na ujawnianie faktów lub okoliczności, które różnią się od tych wykorzystywa- nych przy wprowadzeniu środków tymczasowych. 3. Wnioski o ostateczne ujawnienie są kierowane do Komisji w formie pisemnej i przyjmowane w przypadku wprowadzenia ceł tymczasowych, przez okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od wprowadzenia takich ceł. Jeśli tymczasowe cła nie zostały nało- żone, strony mogą składać wnioski o ostateczne ujawnienie w ter- minie określonym przez Komisję. 4. Ostateczne ujawnienie należy składać w formie pisemnej. Należy go dokonywać, uwzględniając w sposób należyty ochronę informacji poufnych, najszybciej jak to możliwe, jednak nie póź- niej niż na jeden miesiąc przed podjęciem ostatecznej decyzji zgodnie z art. 14 i 15. Jeśli Komisja nie jest w stanie ujawnić nie- których faktów lub okoliczności w danym momencie, zostają one ujawnione później, gdy tylko stanie się to możliwe. Ujawnienie nie wyklucza podjęcia kolejnej decyzji przez Komisję lub Radę, jeśli jednak decyzja taka opiera się na innych aktach i okoliczno- ściach, wówczas muszą one być ujawnione najszybciej, jak to możliwe. 5. Oświadczenia złożone po dokonaniu ostatecznego ujawnie- nia będą wzięte pod uwagę tylko, jeśli zostaną zgłoszone w for- mie pisemnej w terminie określonym przez Komisję osobno dla 100 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 każdego przypadku, który to termin nie może być krótszy, niż 10 dni, z uwzględnieniem pilnego charakteru sprawy. Artykuł 31 Interes Wspólnoty 1. Określenie, czy interes Wspólnoty domaga się podjęcia dzia- łań interwencyjnych, powinno opierać się na ocenie wszystkich interesów łącznie, z uwzględnieniem interesów przemysłu krajo- wego oraz użytkowników i konsumentów; określenie zgodnie z niniejszym artykułem dokonuje się tylko wówczas, gdy wszyst- kie strony miały szansę wyrazić swoją opinię zgodnie z ust. 2. W takim badaniu szczególna uwaga zostaje zwrócona na eliminację szkodliwych subsydiów, zakłócających stosunki handlowe oraz przywracanie rzeczywistej konkurencji. Środki, określone na pod- stawie stwierdzonych subsydiów i szkód, mogą nie być stosowa- ne, jeśli władze, na podstawie wszystkich przedstawionych infor- macji, mogą wyraźnie dojść do wniosku, że wprowadzanie takich środków nie leży w interesie Wspólnoty. 2. Aby zapewnić solidną podstawę, na której władze mogą uwzględnić wszystkie opinie i informacje przy podejmowaniu decyzji, czy wprowadzić środki w interesie Wspólnoty, strony wnoszące skargi, importerzy i reprezentujące ich stowarzyszenia, organizacje reprezentujące użytkowników i konsumentów, mogą, w terminach określonych w powiadomieniu o wszczęciu docho- dzenia w sprawie cła wyrównawczego, ujawnić się i przedłożyć Komisji informacje. Informacje te, lub ich odpowiednie podsumo- wania, będą udostępnione innym stronom określonym w niniej- szym ustępie, a strony te są uprawnione do ustosunkowania się do tych informacji. 3. Strony, które postępowały zgodnie z ust. 2, mogą wystąpić o wysłuchanie. Wnioski takie będą przyjmowane, jeśli zostaną zło- żone w terminie określonym w ust. 2 i jeśli podane będą powo- dy, biorąc pod uwagę interes Wspólnoty, dlaczego strony powinny być wysłuchane. 4. Strony, które postępowały zgodnie z ust. 2, mogą zgłaszać uwagi na temat zastosowania wszelkich nałożonych ceł tymcza- sowych. Uwagi takie będą przyjmowane w terminie jednego mie- siąca od wprowadzenia takich środków, a ich odpowiednie pod- sumowania będą udostępniane innym stronom, które są uprawnione do ustosunkowania się do tych uwag. 6. Strony, które postępowały zgodnie z ust. 2, mogą zażądać, aby zostały im ujawnione fakty i okoliczności, na podstawie których podjęte zostaną prawdopodobnie ostateczne decyzje. Informacje takie zostaną im ujawnione w stopniu, w jakim będzie to możli- we, bez uszczerbku dla każdej kolejnej decyzji podejmowanej przez Komisję lub Radę. 7. Informacje będą uwzględnione tylko wówczas, jeśli będą poparte rzeczywistymi dowodami potwierdzającymi ich słusz- ność. Artykuł 32 Związki między środkami w zakresie ceł wyrównawczych a wielostronnymi środkami zaradczymi Jeśli przywożone produkty podlegają jakimkolwiek środkom przeciwdziałającym, nałożonym w wyniku stosowania procedur rozstrzygania sporów zawartych w Porozumieniu w sprawie sub- sydiów, a środki te są odpowiednie dla eliminacji szkód spowo- dowanych przez subsydia stanowiące podstawę środków wyrów- nawczych, wszelkie cła wyrównawcze nałożone na ten produkt będą natychmiast odpowiednio zawieszone lub uchylone. Artykuł 33 Przepisy końcowe Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu: a) specjalnych zasad ustanowionych w umowach zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi; b) rozporządzenia Wspólnoty w zakresie sektora rolniczego oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa pro- duktów rolnych (1), (EWG) nr 2730/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie glukozy i laktozy (2) oraz (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspól- nego systemu handlu albuminą jaj kurzego i albuminą mle- ka (3); niniejsze rozporządzenie obowiązuje jako uzupełnienie do tych rozporządzeń oraz odstępstwo od tych przepisów, 5. Komisja bada wszelkie informacje dostarczone w należyty sposób i w stopniu, w jakim są one reprezentatywne, a wyniki analizy wraz z opinią w sprawach merytorycznych są przekazy- wane do Komitetu Doradczego. Różnice poglądów wyrażone w Komitecie są uwzględniane przez Komitet w każdej propozycji zgłaszanej zgodnie z art. 14 i 15. (1) Dz. U. L 318 z 20. 12. 1993, str. 18. (2) Dz. U. L 281 z 1. 11. 1975, str. 20. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2931/95 (Dz. U. L 307 z 20. 12. 1995, str. 10). (3) Dz. U. L 282 z 1. 11. 1975, str. 104. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 (Dz. U. L 305 z 19. 12. 1995, str. 49). 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 101 które stanowią przeszkodę dla stosowania ceł wyrównaw- czych; Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 3284/94 nie przesądza jed- nakże o ważności wszczętego postępowania. c) specjalnych środków, pod warunkiem że takie działanie nie jest sprzeczne z zobowiązaniami wynikającymi z Układu GATT. Odniesienia do rozporządzeń (EWG) nr 2423/88 oraz (WE) nr 3284/94 są rozumiane, gdzie sytuacja tego wymaga, jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 34 Uchylenie obowiązującego ustawodawstwa i środków przejściowych Rozporządzenie (WE) nr 3284/94 traci moc. Artykuł 35 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opubli- kowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Luksemburgu, dnia 6 października 1997 r. W imieniu Rady J. POOS Przewodniczący 102 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 ZAŁĄCZNIK I PRZYKŁADOWY WYKAZ SUBSYDIÓW WYWOZOWYCH a) Przekazywanie przez władze publiczne bezpośrednich subsydiów przedsiębiorstwom lub branżom przemysłowym podlegających wynikom w wywozie. b) Systemy zatrzymywania wpływów walutowych lub inne podobne praktyki obejmujące premię za wywóz. c) Opłaty za transport wewnętrzny i fracht od przesyłek przeznaczonych na wywóz, dokonywanych lub powierzonych przez rządy na warunkach korzystniejszych niż w przypadku przesyłek krajowych. d) Przekazywanie przez władze publiczne lub ich organy administracji, bezpośrednio lub pośrednio w ramach programów zleconych przez rząd, produktów przywożonych lub krajowych oraz usług przeznaczonych do produkcji towarów wywożonych, na warunkach korzystniejszych niż w przypadku przekazywania podobnych produktów lub usług stanowiących bezpośrednią konkurencję do wykorzystania do produkcji towarów przeznaczonych na rynek krajowy, jeśli (w przypadku produktów) warunki takie są bardziej korzystnie niż komercyjne warunki (1) możliwe do uzyskania dla eksporterów na rynkach światowych. e) Pełne lub częściowe wyłączenie, zwolnienie lub odroczenie, szczególnie odnoszące się do wywozu, podatków lub składek na opiekę społeczną zapłaconych lub należnych przedsiębiorstwom bezpośrednich (2) przemysłowym i handlowym (3). f) Przyznawanie specjalnych odliczeń bezpośrednio związanych z wywozem lub wynikami w wywozie w wysokości przekraczającej odliczenia odnoszące się do produktów przeznaczonych do konsumpcji krajowej przy ustalaniu podstawy obciążenia podatkami bezpośrednimi. g) Wyłączenie lub zwolnienie produkcji i dystrybucji produktów wywożonych z podatków pośrednich (2) przekraczających podatki nakładane na produkcję i dystrybucję podobnych produktów sprzedawanych do konsumpcji krajowej. h) Wyłączenie, zwolnienie lub odroczenie kumulatywnych podatków pośrednich (2) pobieranych w pierwszej fazie obrotu od towarów lub usług przeznaczonych do produkcji towarów wywożonych, przekraczające wyłączenie, zwolnienie lub odroczenie takich kumulatywnych podatków pośrednich pobieranych w pierwszej fazie obrotu od towarów i usług przeznaczonych do produkcji takich produktów sprzedawanych do konsumpcji krajowej; zastrzega się jednak, że jeśli kumulatywne podatki pośrednie pobierane w pierwszej fazie obrotu obciążają nakłady na produkcję wywożonego produktu (z uwzględnieniem normalnego odliczenia za odpady (4), to wyłączenie, zwolnienie lub odroczenie kumulatywnych podatków pośrednich pobieranych w pierwszej fazie obrotu można stosować w odniesieniu do produktów wywożonych nawet wówczas, gdy wyłączenia, zwolnienia lub odroczenia nie stosuje się dla takich produktów sprzedawanych do konsumpcji krajowej. Pozycję tę należy interpretować zgodnie z wytycznymi w sprawie wykorzystywania nakładów w procesie produkcji zawartymi w załączniku II. i) Zwolnienie lub zwrot opłat przywozowych (2) przekraczający opłaty pobierane od przywożonych środków wykorzystywanych do produkcji produktu na wywóz (z uwzględnieniem normalnego odliczenia za odpady); zastrzega się jednak, że w określonych przypadkach firma może wykorzystać środki do produkcji z rynku (1) Wyrazy „dostępne na warunkach handlowych” oznaczają, że wybór między produktami krajowymi a przywożonymi jest nieograniczony i zależy jedynie od względów o charakterze handlowym. (2) Do celów niniejszego rozporządzenia: — wyrazy „podatki bezpośrednie” oznaczają podatki od wynagrodzeń, zysków, udziałów, opłat licencyjnych czynszów i innych form dochodu oraz podatki od nieruchomości, — wyrazy „opłaty przywozowe” oznaczają cła, inne opłaty celne i inne opłaty skarbowe pobierane od przywozu, nie wymienione w niniejszej uwadze, — wyrazy „podatki pośrednie” oznaczają podatek od sprzedaży, podatki akcyzowe, podatki obrotowe, podatki od wartości dodanej, podatki z tytułu koncesji, opłaty skarbowe, opłaty od przelewów, podatki od zapasów i wyposażenia, podatki graniczne, oraz wszelkie inne podatki inne niż podatki bezpośrednie i opłaty przywozowe, — wyrazy „podatki pośrednie wstępnej fazy” oznaczają podatki pobierane od towarów lub usług bezpośrednio lub pośrednio wykorzystywanych w wytwarzaniu produktu, — wyrazy podatki pośrednie „kumulatywne” oznaczają podatki z różnych etapów pobierane w przypadku braku mechanizmu kolejnego kredytowania podatku, jeśli opodatkowane towary lub usługi na jednym etapie produkcji są wykorzystywane w kolejnym etapie produkcji, — wyrazy „kumulatywne podatki pośrednie” oznaczają podatki wielofazowe nakładane wówczas, gdy nie istnieje mechanizm kolejnego uznawania podatku, jeśli towary lub usługi podlegające opodatkowaniu w jednej fazie produkcji są wykorzystywane w kolejnej fazie produkcji, — wyrazy „zwolnienie” z podatków obejmują refundację lub ulgi podatkowe,wyrazy „zwolnienie lub zwroty” obejmują pełne (3) Odroczenie może nie oznaczać subsydium wywozowego w przypadku, gdy pobierane są kwoty odsetek. (4) Litera h) nie ma zastosowania do systemów podatku od wartości dodanej oraz korekty podatku granicznego; problem nadmiernego zwolnienia z podatku od wartości dodanej jest omówiony wyłącznie w lit. g). 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 103 krajowego równe przywożonym środkom pod względem jakości i właściwości jako ich substytut w celu skorzystania z tego przepisu, jeśli zarówno działania w przywozie jak i odpowiadające im działania w wywozie mają miejsce w rozsądnym terminie nieprzekraczającym dwóch lat. Pozycję tę należy interpretować zgodnie z wytycznymi w sprawie wykorzystania środków w procesie produkcji zawartymi w załączniku II oraz wytycznymi przy ustalania systemów substytucji ceł zwrotnych jako subsydiów eksportowych zawartymi w załączniku III. j) Udzielenie przez władze publiczne (lub specjalne instytucje kontrolowane przez władze publiczne) gwarancji kredytów eksportowych lub programy ubezpieczeń, ubezpieczenia lub programy gwarancji przed wzrostem kosztów wywożonych produktów lub programy ubezpieczenia ryzyka kursowego według stawek premiowych, które są niewystarczające na pokrycie długoterminowych kosztów operacyjnych i strat z tytułu programów. k) Udzielenie przez władze publiczne (lub specjalne instytucje kontrolowane i/lub działające w imieniu władz publicznych) kredytów eksportowych o oprocentowaniu niższym od tego, które muszą zapłacić z tytułu zaangażowanych funduszy (lub które należałoby zapłacić za pożyczanie na międzynarodowym rynku kapitałowym dla uzyskania funduszy o tych samych terminach wymagalności i innych warunkach kredytowych oraz denominowanych w tej samej walucie, co kredyt eksportowy) lub opłacanie przez nie całości lub części kosztów ponoszonych przez eksporterów lub instytucje finansowe dla uzyskania kredytów, w stopniu w jaki są wykorzystane jako zabezpieczenie korzyści materialnej w zakresie warunków kredytów eksportowych. Zastrzega się jednak, że jeśli członek WTO (Światowej Organizacji Handlu) jest stroną międzynarodowej instytucji ds. kredytów eksportowych, w której uczestniczy przynajmniej 12 członków założycieli na dzień 1 stycznia 1979 r. (lub następca instytucji, który został przyjęty przez tych członków założycieli), lub jeśli w praktyce członek WTO stosuje przepisy dotyczące oprocentowania stosownej instytucji, wówczas praktyka w zakresie kredytów eksportowych, która jest zgodna z tymi przepisami, nie będzie uważana za subsydium wywozowe. l) Wszelkie inne opłaty pokrywane ze środków publicznych stanowią subsydium wywozowe w rozumieniu art. XVI GATT z 1994 r. 104 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 ZAŁĄCZNIK II WYTYCZNE DOTYCZĄCE WYKORZYSTANIA ŚRODKÓW W PROCESIE PRODUKCJI (1) I 1. 2. Systemy ulg w podatkach pośrednich umożliwiają wyłączenie, zwolnienie lub odroczenie kumulatywnych podatków pośrednich pobieranych we wstępnej fazie od środków produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego (z uwzględnieniem normalnego odliczenia za odpady). Podobnie systemy zwrotu ceł przywozowych umożliwiają zwolnienie lub zwrot opłat przywozowych pobieranych od środków produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego (z uwzględnieniem normalnego odliczenia za odpady). Przykładowy wykaz subsydiów wywozowych w załączniku I odnosi się do wyrazów „środki do produkcji wykorzystywane do produkcji produktu wywożonego” w lit. h) i i). Zgodnie z lit. h) systemy ulg w podatkach pośrednich mogą stanowić subsydium wywozowe w stopniu, w jakim powodują wyłączenie, zwolnienia, lub odroczenie kumulatywnych podatków pośrednich pobieranych we wstępnej fazie w wysokości przekraczającej sumę podatków faktycznie pobranych od środków produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego. Zgodnie z lit. i) systemy zwrotu ceł przywozowych mogą stanowić subsydium wywozowe w stopniu, w jakim powodują zwolnienia lub zwrot opłat wywozowych w wysokości przekraczającej sumę takich opłat faktycznie pobranych od środków do produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego. Obie litery określają, że normalne odliczenie za odpady musi być dokonana w ustaleniach dotyczących wykorzystania środków produkcji do produkcji produktu wywożonego. Litera i) przewiduje również substytucję, tam gdzie jest to stosowne. II 3. Sprawdzając, czy środki do produkcji są wykorzystane do produkcji produktu wywożonego, jako część dochodzenia w sprawie cła wyrównawczego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Komisja musi normalnie postępować, opierając się na następującej podstawie. 4. W przypadku domniemania, że system ulg w podatku pośrednim lub system zwrotu ceł przywozowych stanowi subsydium w formie nadmiernej ulgi lub nadmiernego zwrotu podatków pośrednich lub opłat przywozowych od środków do produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu wywożonego, Komisja w normalnym trybie musi stwierdzić, czy władze publiczne kraju wywozu posiadają i stosują system lub procedurę sprawdzania, które środki do produkcji były wykorzystane do produkcji produktu wywożonego i w jakiej ilości. Jeśli zostanie stwierdzone, że stosowany jest taki system lub procedura, wówczas Komisja musi w normalnym trybie zbadać, czy taki system lub procedura są uzasadnione, skuteczne dla celów, dla których zostały powołane i czy są oparte na ogólnie przyjętych praktykach handlowych w kraju wywozu. Komisja może uznać za konieczne przeprowadzenie, zgodnie z art. 26 ust. 2, określonych testów praktycznych w celu zweryfikowania informacji lub upewnienia się, że system lub procedura są skutecznie stosowane. 5. W przypadku gdy nie istnieje taki system lub procedura, gdy jest on nieuzasadniony lub gdy jest wprowadzany i uznany za uzasadniony, ale stwierdzono, że nie został zastosowany lub zastosowany w sposób nieskuteczny, dalsze badania przeprowadzone w kraju wywozu w oparciu o faktycznie zaangażowane środki do produkcji będą musiały być normalnie przeprowadzone w celu stwierdzenia, czy miały miejsca nadpłaty. Jeśli Komisja uzna to za niezbędne, dalsze badania mogą być prowadzone zgodnie z ust. 4. 6. Komisja musi normalnie traktować środki do produkcji jako fizycznie włączone, o ile takie środki są wykorzystywane w procesie produkcji i są fizycznie obecne w produkcie wywożonym. Środki do produkcji nie muszą znajdować się w produkcie finalnym w tej samej formie, w jakiej wprowadzono je do procesu produkcji. 7. Wyznaczając wielkość określonego środka do produkcji, jaka jest wykorzystana w produkcji produktu wywożonego, należy uwzględnić „normalne odliczenie na odpady” i odpady takie należy normalnie traktować jako wykorzystane w produkcji produktu wywożonego. Termin „odpady” odnosi się do tej części danego środka do produkcji, która nie pełni niezależnej funkcji w procesie produkcji, nie jest wykorzystywana do produkcji (1) Środki do produkcji wykorzystywane w procesie produkcji są środkami fizycznie włączonymi, energia elektryczna, paliwa i olej zużyte w procesie produkcji i katalizatory, które są wykorzystane w procesie ich użycia do otrzymania wywożonego produktu. 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 105 produktu wywożonego (z takich względów jak nieproduktywność) i która nie jest odzyskiwana, wykorzystywana lub sprzedawana przez tego samego producenta. 8. Określenie przez Komisję, czy żądane odliczenie na odpady jest „normalne”, musi uwzględnić proces produkcji, przeciętne doświadczenie w danej branży przemysłu w kraju wywozu i inne czynniki techniczne. Komisja musi mieć na uwadze, że istotną kwestią jest to, czy władze w kraju wywozu w sposób uzasadniony wyliczyły ilość odpadów w przypadku, gdy ilość ta ma być uwzględniona w podatku, obniżeniu cła lub zwolnieniu. 106 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 ZAŁĄCZNIK III WYTYCZNE DLA OKREŚLENIA SYSTEMÓW SUBSTYTUCJI CEŁ ZWROTNYCH JAKO SUBSYDIÓW WYWOZOWYCH I Systemy ceł zwrotnych umożliwiają refundację lub zwrot opłat przywozowych od środków wykorzystywanych w procesie produkcji innego produktu i w przypadku gdy wywóz tego ostatniego zawiera krajowe środki do produkcji tej samej jakości i o tych samych właściwościach jak zgłoszone dla przywiezionych środków do produkcji. Zgodnie z lit. i) załącznika I systemy substytucji ceł zwrotnych mogą stanowić subsydium wywozowe w stopniu, w jaki powodują nadwyżkę zwrotu opłat przywozowych pobranych początkowo od przywożonych środków do produkcji, dla których wystąpiono z żądaniem zwrotu. II Przy analizie każdego systemu substytucji ceł zwrotnych jako elementu badania cła wyrównawczego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Komisja musi normalnie postępować w oparciu o następującą podstawę: 1. litera i) załącznika I określa, że środki do produkcji z rynku krajowego mogą zostać zastąpione środkami przywożonymi do produkcji produktu przeznaczonego do wywozu pod warunkiem że środki te są równe co do ilości, są tej samej jakości oraz mają te same właściwości jak zastępowane środki przywożone. Ważne jest istnienie systemu lub procedury weryfikacji, ponieważ umożliwiają one władzom publicznym kraju wywozu zapewnienie i wykazanie, że ilość środków do produkcji, dla których zgłaszany jest wniosek o zwrot cła, nie przekracza ilości podobnych produktów wywożonych, w dowolnej formie, oraz że nie występuje zwrot opłat przywozowych w wysokości przekraczającej sumę pierwotnie pobranych opłat od danych przywożonych środków do produkcji; 2. gdy istnieje domniemanie, że system substytucji ceł zwrotnych oznacza subsydium, Komisja normalnie musi najpierw stwierdzić, czy władze publiczne kraju wywozu posiadają i stosują system weryfikacji lub procedurę. Jeśli zostanie stwierdzone, że stosowany jest taki system lub procedura, wówczas Komisja normalnie musi zbadać procedury weryfikacji, aby stwierdzić, czy są one uzasadnione, skuteczne dla zamierzonych celów i oparte na ogólnie przyjętych praktykach handlowych w kraju wywozu. W stopniu, w jakim procedury są określone dla spełnienia tego testu i są skutecznie stosowane, zakłada się, że nie istnieje żadne subsydium. Komisja może uznać za niezbędne przeprowadzenie, zgodnie z art. 26 ust. 2, określonych testów praktycznych w celu zweryfikowania informacji lub w celu upewnienia się, że procedury weryfikacji są skutecznie stosowane; 3. w przypadku gdy nie istnieją procedury weryfikacji, gdy są nieuzasadnione lub gdy te procedury są ustanowione i uznane za uzasadnione jednak, jak stwierdzono, nie są stosowane albo nie są stosowane skutecznie, może wystąpić subsydium. W takich przypadkach wymagane będzie przeprowadzenie przez kraj wywozu dalszych badań w oparciu o zawarte transakcje w celu stwierdzenia, czy miały miejsce nadpłaty. Jeśli Komisja uzna to za konieczne, dalsze badanie może być prowadzone zgodnie z pkt 2; 4. istnienie przepisów dotyczących substytucji ceł zwrotnych, na mocy których eksporterzy mają prawo wyboru konkretnych wysyłek w przywozie, dla których występują z żądaniem zwrotu, nie powinno samo w sobie być uważane za podstawę do przekazania subsydium; 5. należałoby przyjąć, że nadmierny zwrot opłat przywozowych w rozumieniu lit. i) załącznika 1 występuje w przypadku, gdy władze publiczne wypłacają odsetki od dowolnych kwot refundowanych w ramach systemów ceł zwrotnych w wysokości, w jakiej odsetki są faktycznie płacone lub należne. 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 107 ZAŁĄCZNIK IV (Niniejszy załącznik stanowi powtórzenie załącznika II do Porozumienia w sprawie rolnictwa. Wszelkie terminy i wyrażenia niewyjaśnione i niezrozumiałe należy interpretować w kontekście tego Porozumienia). WSPARCIE KRAJOWE: PODSTAWA WYŁĄCZENIA ZE ZOBOWIĄZAŃ DO OBNIŻKI 1. Środki wsparcia krajowego, na podstawie których zgłaszane są wnioski o wyłącznie ze zobowiązań do obniżki, muszą spełniać podstawowy wymóg, iż nie powodują żadnych lub co najwyżej minimalne zakłócenia w handlu lub skutków dla produkcji. Zatem, wszelkie środki, na podstawie których zgłaszane jest wyłączenie, muszą spełniać następujące podstawowe kryteria: a) wsparcie, o którym mowa, jest świadczone w ramach programu rządowego finansowanego ze środków publicznych (w tym utracone dochody publiczne), które nie obejmują transferów od klientów; oraz, b) wsparcie, o którym mowa, nie spowoduje wsparcia cenowego dla producentów; oraz szczególne kryteria polityki i warunki wymienione poniżej. Państwowe programy usług 2 Usługi ogólne Polityka w tej dziedzinie obejmuje wydatki (lub utracone dochody) związane z programami, w ramach których lub świadczenia na rzecz rolnictwa lub społeczności wiejskiej. Nie obejmują one oferowane są usługi bezpośrednich wypłat dla producentów lub przetwórców. Programy takie, które obejmują, lecz nie ograniczają się do poniższego wykazu, muszą spełnić następujące ogólne kryteria ust. 1 oraz szczególne warunki polityki określone poniżej: a) badania, w tym badania ogólne, badania związane z programami ochrony środowiska oraz programy badawcze związane z poszczególnymi produktami; b) kontrole w zakresie szkodników i chorób, w tym ogólne i specyficzne dla danego produktu metody kontroli w zakresie szkodników i chorób, jak np. systemy wczesnego ostrzegania, kwarantanna i zniszczenie; c) usługi szkoleniowe, w tym placówki szkolenia ogólnego i specjalistycznego; d) usługi w zakresie upowszechniania wiedzy i doradztwa, w tym udzielanie środków dla ułatwienia przepływu informacji i wyników badań dla producentów i konsumentów; e) usługi w zakresie kontroli, w tym usługi kontroli ogólnej i kontroli poszczególnych produktów do celów związanych ze zdrowiem, bezpieczeństwem, klasyfikacją i standaryzacją; f) usługi w zakresie marketingu i promocji, w tym informacji rynkowej, doradztwa i promocji odnoszącej się do poszczególnych produktów, z wyłączeniem wydatków na niewymienione cele, które mogą być wykorzystane przez sprzedawców dla obniżenia ceny sprzedaży lub przyznania nabywcom bezpośrednich korzyści ekonomicznych; oraz g) usługi w zakresie infrastruktury, w tym związane z siecią elektryczną, drogami i innymi środkami transportu, urządzeniami rynkowymi i portowymi, urządzeniami wodociągowymi, zaporami i systemami odwadniania oraz prace infrastrukturalne związane z programami ochrony środowiska. W każdym przypadku wydatki będą przeznaczane jedynie na zaopatrzenie lub inwestycje w środki trwałe, z wyłączeniem subsydiowanego zaopatrzenia gospodarstw rolnych w urządzenia inne niż dla stworzenia sieci ogólnie dostępnych obiektów użyteczności publicznej. Wydatki nie będą obejmować subsydiów na środki do produkcji lub koszty operacyjne, lub preferencyjne opłaty dla użytkownika. 108 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 3. Utrzymywanie zapasów przez władze publiczne do celów bezpieczeństwa żywnościowego (1) Wydatki (lub utracone dochody) związane z gromadzeniem i utrzymywaniem zapasów produktów stanowią integralną część programu bezpieczeństwa żywnościowego określonego w ustawodawstwie krajowym. Może on obejmować pomoc rządową dla prywatnego składowania produktów jako część takiego programu. Wielkość zapasów musi odpowiadać ustalonym wcześniej celom związanym wyłącznie z bezpieczeństwem żywnościowym. Proces gromadzenia zapasów i ich zbywania musi być przejrzysty pod względem finansowym. Zakupy żywności przez rząd są dokonywane po bieżących cenach rynkowych, a sprzedaż żywności z zapasów odbywa się po cenach nie niższych niż bieżące ceny rynkowe dla produktów danej jakości. 4. Krajowa pomoc żywnościowa (2) Wydatki (lub utracone dochody) związane z przekazywaniem krajowej pomocy żywnościowej dla ludności potrzebującej. Uprawnienia do otrzymania pomocy żywnościowej muszą spełniać wyraźnie określone kryteria związane z celami w zakresie wyżywienia. Pomoc taka jest świadczona w formie bezpośredniego przekazywania żywności osobom uprawnionym lub zapewnienie osobom uprawnionym środków na zakup żywności po cenach rynkowych lub subsydiowanych. Zakupy żywności przez władze publiczne są dokonywane według bieżących cen rynkowych, a finansowanie i administrowanie taką pomocą musi być przejrzyste. 5. Bezpośrednie wypłaty dla producentów Wsparcie udzielone w formie bezpośrednich wypłat (lub utracone dochody, w tym świadczenia niepieniężne) dla producentów, którzy zgłaszają wnioski o wyłączenie ze zobowiązań do obniżki, musi spełniać podstawowe wymagania określone w ust. 1 oraz kryteria specyficzne stosujące się do indywidualnych rodzajów bezpośrednich wypłat, określonych w ust. 6–13. W przypadku zgłoszenia wniosku o wyłączenie z obniżki dla jakiejkolwiek istniejącej lub nowego rodzaju bezpośredniej wypłaty innej niż wymienione w ust. 6–13 muszą one spełniać kryteria z ust. 6 lit. b)-e), niezależnie do ogólnych kryteriów określonych w ust. 1. 6. Wsparcie dochodów oddzielonych od produkcji a) Uprawnienia do takich wypłat są ustalone na podstawie wyraźnie określonych kryteriów, takich jak dochód, status producenta lub właściciela, wykorzystanie czynnika produkcji lub poziom produkcji w określonym i stałym okresie bazowym. b) Kwota takich wypłat w dowolnym roku nie jest związana, ani oparta na rodzaju lub wielkości produkcji (włączając jednostki inwentarza żywego) realizowanej przez producenta w dowolnym roku po upływie okresu bazowego. c) Kwota takich wypłat w dowolnym roku nie jest związana, ani oparta na cenach krajowych lub międzynarodowych stosowanych do produkcji w dowolnym roku po upływie okresu bazowego. d) Wysokość takich wypłat w dowolnym roku nie jest związana, ani oparta na zaangażowanych czynnikach produkcji w dowolnym roku po upływie okresu podstawowego. e) Do otrzymania takich wypłat nie jest wymagana żadna produkcja. 7. Finansowy udział rządu w programie ubezpieczenia dochodu i programie gwarancji dochodu netto a) Uprawnienia do takich wypłat są ustalone na podstawie utraty dochodów, biorąc pod uwagę wyłącznie dochód osiągany z rolnictwa, która przekracza 30 % średniego dochodu brutto lub równoważnik w przeliczeniu na dochód netto (z wyłączeniem jakichkolwiek wypłat w ramach tego samego lub podobnych (1) Do celów ust. 3 niniejszego załącznika rządowe programy gromadzenia zapasów dla zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających się, których działanie jest przejrzyste i prowadzone zgodnie z oficjalnie publikowanymi obiektywnymi kryteriami lub wytycznymi uważane są za zgodne z przepisami niniejszego ustępu, włączając programy, w ramach których zapasy środków spożywczych do celów bezpieczeństwa żywnościowego są nabywane lub wprowadzane na rynek po cenach regulowanych pod warunkiem, że różnica między ceną nabycia a zewnętrzną ceną referencyjną jest uwzględniona w AMS. (2) Do celów ust. 3 i 4 niniejszego załącznika przekazywanie środków spożywczych po subsydiowanych cenach w celu spełnienia wymagań żywnościowych ubogiej biednej ludności miejskiej i wiejskiej w krajach rozwijających się w sposób regularny i po rozsądnych cenach uważa się za zgodne z przepisami niniejszego ustępu. 11/t. 10 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 109 programów) z okresu trzech poprzednich lat lub wartość średnią za trzy lata na podstawie ostatnich pięciu lat, wyłączając wartość najwyższą i najniższą. Każdy producent spełniający ten warunek jest uprawniony do otrzymania wypłat. b) Kwota wypłat kompensuje mniej niż 70 % utraty dochodu producenta w roku, w którym producent uzyskuje uprawnienia do otrzymania tej pomocy. c) Kwota każdej takiej wypłaty odnosi się wyłącznie do dochodu; nie jest związana z rodzajem lub wielkością produkcji (włączając jednostki żywego inwentarza) realizowanej przez producenta, cenami krajowymi lub międzynarodowymi stosowanymi do takiej produkcji, zaangażowanymi czynnikami produkcji. d) W przypadku gdy producent otrzymuje w tym samym roku wypłaty na mocy niniejszego ustępu i ust. 8 (pomoc z tytułu klęsk żywiołowych), łączna kwota wypłat nie przekracza 100 % ogólnej straty producenta. 8. Wypłaty (dokonywane bezpośrednio lub z udziałem finansowym rządu w programach ubezpieczenia zbiorów) jako pomoc w sytuacji klęsk żywiołowych a) Uprawnienia do takich wypłat powstają jedynie w wyniku formalnego uznania przez władze państwowe, że wystąpiła lub ma miejsce klęska żywiołowa lub podobna klęska (w tym wybuch choroby, epidemia szkodników, wypadki nuklearne i działania wojenne na terytorium danego państwa); ponadto są one ustalane na podstawie straty produkcyjnej, która przekracza 30 % średniej wartości produkcji z trzech poprzednich lat lub średniej wartości za okres trzech lat na podstawie ostatnich pięciu lat, wyłączając wartość najwyższą i najniższą. b) Wypłaty dokonane w związku z klęską żywiołową odnoszą się wyłącznie do utraty dochodu, inwentarza żywego (w tym wypłaty związane z weterynaryjnym leczeniem zwierząt), ziemi lub innych czynników produkcji w wyniku danej klęski żywiołowej. c) Wypłaty kompensują nie więcej niż koszt całkowity poniesionych strat i nie zawierają instrukcji ani lub specyfikacji co do rodzaju i ilości produkcji w przyszłości. d) Płatności dokonywane podczas klęski żywiołowej nie przekraczają poziomu wymaganego dla zapobiegania lub złagodzenia dalszych strat określonych w kryterium b). e) W przypadku gdy producent otrzymuje w tym samym roku wypłaty na mocy niniejszego ustępu i ust. 7 (program ubezpieczenia dochodów i program gwarancji dochodów netto), łączna kwota wypłat nie przekracza 100 % ogólnej straty producenta. 9. Pomoc w zakresie strukturalnego dostosowania w ramach programów emerytalnych dla producentów a) Uprawnienia do takich wypłat są ustalane przez odniesienie do wyraźnie określonych kryteriów w programach, mających na celu przyspieszenie przejścia na emeryturę osób zaangażowanych w produkcję rolną przeznaczoną na rynek lub ich przeniesienie się do działalności niezwiązanej z rolnictwem. b) Wypłaty są uzależnione od całkowitego i stałego wycofania się odbiorców z produkcji produktów rolnych przeznaczonych na rynek. 10. Pomoc w zakresie strukturalnego dostosowania w ramach programów ograniczenia wykorzystania zasobów a) Uprawnienia do takich wypłat są ustalane przez odniesienie do wyraźnie określonych kryteriów w programach, mających na celu wycofanie ziemi lub innych zasobów, włączając inwentarz żywy, z produkcji rolnej przeznaczonej na rynek. b) Wypłaty są uzależnione od wycofania ziemi z produkcji rolnej przeznaczonej na rynek przez okres minimum trzech lat, a w przypadku inwentarza żywego – od uboju lub ostatecznego jego zbycia. c) Z wypłatami nie wiążą się żadne wymagania ani określenie alternatywnego wykorzystania ziemi lub innych zasobów zaangażowanych w produkcję produktów rolnych przeznaczoną na rynek. d) Wypłaty nie są związane ani z żadnym rodzajem lub wielkością produkcji ani z cenami krajowymi lub międzynarodowymi stosowanymi do produkcji realizowanej z wykorzystaniem ziemi lub innych zasobów pozostających w produkcji. 110 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 11. Pomoc w zakresie strukturalnego dostosowania w ramach pomocy inwestycyjnej a) Uprawnienia do takich wypłat są ustalane przed odniesienie do wyraźnie określonych kryteriów programów rządowych mających na celu finansową i rzeczową restrukturyzację działalności producenta w odpowiedzi na obiektywnie przedstawioną strukturalną, szczególnie niekorzystną sytuację. Uprawnienia do korzystania z tych programów są także ustalane w oparciu o wyraźnie określony rządowy program reprywatyzacji gruntów rolnych. b) Kwota takich wypłat w dowolnym roku nie jest związana ani oparta na rodzaju lub wielkości produkcji (łącznie z jednostkami żywego inwentarza) realizowanej przez producenta w dowolnym roku po upływie okresu bazowego, z wyjątkiem określonym w kryterium e). c) Kwota takich wypłat w dowolnym roku nie jest związana ani oparta na cenach krajowych lub międzynarodowych stosowanych do produkcji podejmowanej w dowolnym roku po upływie okresu bazowego. d) Wypłaty są realizowane jedynie przez okres niezbędny do realizacji inwestycji, w odniesieniu do której zostały one przekazane. e) Wypłaty nie stanowią upoważnienia ani w żaden inny sposób nie wyznaczają, jakie produkty rolne są produkowane przez odbiorcę, z wyjątkiem wymagania, aby nie produkował on określonego produktu. f) Wypłaty są ograniczone do kwot niezbędnych dla skompensowania strukturalnych niekorzystnych warunków gospodarowania 12. Wypłaty w ramach programów ochrony środowiska a) Uprawnienia do takich wypłat są ustalane jako element wyraźnie określonego rządowego programu ochrony środowiska lub zachowania zasobów i uzależnione od spełnienia specyficznych warunków w ramach programu rządowego, włączając warunki odnoszące się do metod produkcji lub środków do produkcji. b) Kwota wypłat jest ograniczona do wydatków nadzwyczajnych lub utraty dochodu, które mają miejsce w wyniku stosowania programu rządowego. 13. Wypłaty w ramach programów pomocy regionalnej a) Uprawnienia do takich wypłat są ograniczone do producentów w regionach o szczególnie niekorzystnych warunkach. Każdy taki region musi stanowić wyraźnie określony przyległy obszar geograficzny o możliwej do zdefiniowania tożsamości gospodarczej i administracyjnej, uznany za znajdujący się w szczególnie niekorzystnej sytuacji w oparciu o neutralne i obiektywne kryteria wyraźnie przedstawione w przepisach prawa lub rozporządzeniu i wykazujący, że trudności regionu wynikają nie tylko z bieżących okoliczności. b) Kwota takich wypłat w dowolnym roku nie jest związana, ani oparta na rodzaju lub wielkości produkcji (łącznie z jednostkami żywego inwentarza) realizowanej przez producenta w dowolnym roku po upływie okresu bazowego w celu innym niż ograniczenie produkcji. c) Kwota takich wypłat w dowolnym roku nie jest związana ani oparta na cenach krajowych lub międzynarodowych stosowanych do produkcji w dowolnym roku po upływie okresu bazowego. d) Wypłaty są dokonywane tylko na rzecz producentów w uprawnionych regionach, jednak będą one ogólnie dostępne dla wszystkich producentów w takich regionach. e) W przypadku czynników produkcji wypłaty są dokonywane według stawek degresywnych ponad poziomem progowym dla danego czynnika. f) Wypłaty są ograniczone do wydatków nadzwyczajnych lub utraty dochodu, które mają miejsce w związku z podjęciem produkcji rolnej na wskazanym obszarze