title: Aanbeveling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Monetair Instituut en het Economisch en Sociaal Comité - Het versterken van het vertrouwen van de cliënt in elektronische betaalinstrumenten in de interne markt

eurovoc_concepts:
EC recommendation
European Monetary Institute
electronic money
single market
trade policy

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN *** * * * * * * *** Brussel, 09. 07. 1997 · COM(97) 353 def. AANBEVELING VAN DE COMMISSIE aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Monetair Instituut en het Economisch en Sociaal Comité HET VERSTERKEN VAN HET VERTROUWEN VAN DE CLIËNT IN ELEKTRONISCHE BETAALINSTRUMENTEN IN DE INTERNE MARKT INLEIDING Tien jaar na de eerste mededeling1 van de Commissie van januari 1987 over betaalinstrumenten is het gebruik van betaalkaarten sterk verbreid. Thans nemen zij een aanzienlijk deel van de markt van de betaalinstrumenten voor hun rekening. Het gebruik van girale betaalinstrumenten2 heeft een hoge vlucht genomen: bijvoorbeeld, het aantal betalingen per kaart per inwoner is gestegen van 7 in 1990 (in de 12 EG-lidstaten) tot 14 in 1995 en het aandeel ervan in het totale aantal betalingstransacties is opgelopen van 9% in 1990 (EG-12) tot 13,5% in 1995. Sedert de mededeling van 1987 zijn er gaandeweg nieuwe, innovatieve betalingsmethoden ingevoerd: • producten met "bankrekeningtoegang": instrumenten die toegang op afstand bieden tot rekeningen bij financiële instellingen, in de regel banken. Tot deze categorie producten behoren zowel toepassingen voor telefonisch en thuisbankieren als betaalkaarten; • op "elektronisch geld" gebaseerde producten: instrumenten waarop waarde m elektronische vorm is opgeslagen; hiermee worden magneetstrip-, chipkaarten en computergeheugens ( e-geld- of cyber-geld-producten) bedoeld. Naar verwachting zal tegen het einde van het volgende decennium een aanzienlijk deel van de detailhandel op Internet plaatsvinden. Hoe gebruikelijker het wordt goederen en diensten langs elektronische weg of op afstand aan te bieden, hoe groter de concurrentiedruk op de aanbieders zal worden om steeds gebruiksvriendelijker, veiliger en efficiënter betaalmiddelen te verstrekken. TOEPASSINGSGEBIED EN INHOUD In de mededeling "Een Europees initiatief op het gebied van de elektronische handel"3 wordt het verband tussen elektronische handel en nieuwe betaalinstrumenten benadrukt: elektronische handel zal nooit echt van de grond komen als de commerciële dienstenaanbieders niet over degelijke, gebruikersvriendelijke, efficiënte en veilige elektronische betalingssystemen kunnen beschikken. Voorts wordt erop gewezen dat doorzichtige en veilige elektronische betalingsmechanismen de overschakeling op de gemeenschappelijke munteenheid, met name zullen vergemakkelijken. tijdens de overgangsfase, "Een kans voor Europa: de nieuwe betaalkaarten", Mededeling aan de Raad, COM(86) 754 van 12. 1. 1987. 2 Betalingssystemen in de lidstaten van de EG, Comité van presidenten van de centrale banken van de september 1992. Blauwboek over lidstaten van de Europese Economische Gemeenschap, betalingssystemen in de Europese Unie, Europees Monetair Instituut, april 1996. Addendum bij het Blauwboek voor 1995. 3 Mededeling aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's, COM(97) 157 van 15. 4. 1997. 2 De mededeling vermeldt vier belangrijke gebieden waarop de overheid een belangrijke taak te vervullen heeft ten aanzien van elektronische betalingen: (i) zij moet een geschikt kader voor het toezicht op de uitgifte van elektronisch geld tot stand brengen, teneinde de stabiliteit en solvabiliteit van de uitgevers te waarborgen; Aangezien electronisch geld het potentieel heeft om voor een wijde waaier van goederen en diensten te worden gebruikt, zijn de Commissie, het EMI en de Lid-Staten op dit ogenblik het gepast toezichtskader voor het uitgeven van electronisch geld aan het overwegen, om de stabiliteit en solvabiliteit van uitgevers te verzekeren en zodoende uiteindelijk de belangen van de klient te behartigen. In deze optiek heeft de Commissie het voornemen om tegen het einde van 1997, de streefdatum voor de voltooing van het werk, een voorstel voor een Richtlijn te presenteren waarin de verrijsten van toepassing op de uitgevers van electronische geldproducten worden uiteengezet. (ii) zij moet de uitgevers en gebruikers de nodige richtsnoeren inzake doorzichtigheid, aansprakelijkheid en verhaalsprocedures verschaffen om het volledige vertrouwen van de gebruikers te winnen; Om het vertrouwen in electronische geldinstrumenten te vergroten, moeten klienten toekenning van kunnen betrouwen op duidelijke verantwoordelijkheden en toegang tot eenvoudige en doeltreffende middelen voor verhaal. Deze aspecten vormen het onderwerp van de huidige Mededeling; ZJJ worden meer uitgevoerd behandeld in de volgende afdelingen. informatie, een eerlijke (iii) zij moet de toepassing van de communautaire mededingingsregels nader toelichten, zodat een juist evenwicht wordt bereikt tussen interoperabiliteit en een gezonde en levendige concurrentie op deze markten; Zoals nodig is om een ware Interne Markt te verwezenlijken, vragen electronische betaalinstrumenten om interoperabiliteit. Het gemak voor de klient en de doeltreffendhied van de markt zouden vergroten als betalingsinstrumenten uitgegeven of aanvaard door een bepaalde instelling (of in een bepaalde Lid-Staat) zo wijd mogelijk zouden kunnen worden gebruikt. Uitwisselbaarheid tussen electronische betalingssystemen, van belang voor zowel gebruikers als het bedrijfsleven, zal vooral afhangen van afspraken tussen uitbaters. Dergelijke overeenkomsten moeten voldoen aan de concurrentieregels van de Gemeenschap. Om alle betrokken partijen (financiële instellingen, kleinhandel en klienten) leiding te geven zal de Kommissie in de loop van 1998 een concurrentiemelding uitgeven die de teopassing van concurrentieregels op elektronische betaalinstrumenten nader zal toelichten. 3 (iv) en zij moet de risico's van fraude en vervalsing aanpakken door voor een betere beveiliging te zorgen. Betaalinstrumenten moeten de nodige garanties verschaffen dat zij niet kunnen worden gebruikt voor of in verband met onwettige activiteiten. Het is belangrijk dat oplossingen worden bereiket die electronische betaalinstrumenten technisch zo veilig mogelijk maken. In het bijzonder moeten gepaste coderingsprocessen, electronische handtekeningen en verwante technieken worden ontwikkeld; een taak die hoofdzakelijk aan de dienstverleners toekomt. Er is echter een bijkomstig aspect aan veiligheid: mogelijkheid om de veiligheid te vergroten door gepaste juridische instrumenten, in het bijzonder diegene behorend tot het strafrecht. De Europease Raad in Amsterdam heeft het belang van deze zorgen erkend en een Actieplan tegen georganiseerde misdaad aangenomen, waarin de Raad en de Commissie wordt opgeroepen om de problematiek van fraude en vervalsing met betrekking tot alle betaalinstrumenten, inclusief electronische betaalinstrumenten, te onderzoeken en te behandelen tegen het einde van 1998. Ingaand op dit verzoek zal de Commissie de nood voor een initiatief op dit gebied naar waarde schatten. Ten slotte heeft de Commissie, ter vervollediging van de hierboven vermelde domeinen, ten doel de mogelijkheid om de eerdere Aanbeveling4 van 1987 te moderniseren en aktualiseren te overwegen, met het oog op het vastleggen van een duidelijk kader voor de betrekking tussen bekomers en aanvaarders inzake electronische betaalinstrumenten. De huidige Mededeeling is dus de eerste stap in de kontekst van een breedere, geïntegreerde aanpak, waarvan het uiteindig doel is gericht op het ontwikkelen van betrouwbare, gebruiksvriendelijke, doeltreffende en veilige electronische betalingssystemen ten goede van alle betrokken partij en. VERSCHAFFEN VAN RICHTSNOEREN VOOR UITGEVERS EN GEBRUIKERS Nieuwe betaalinstrumenten zullen alleen succes oogsten, als de cliënt deze instrumenten accepteert en er vertrouwen in stelt. Hoewel de vaststelling van doorzichtige voorwaarden voor het gebruik van dergelijke instrumenten een eerste vereiste is voor het winnen van het vertrouwen van de cliënt, moet ook worden toegezien op een duidelijke en billijke afbakening van de verplichtingen tussen uitgevers en gebruikers5• 4 Aanbeveling 87 /598/EEC van de Commissie van 8 december 1987 over een Europese gedragscode inzake electronische betalingssystemen (betrekkingen tussen financiële instellingen, vestigingen van handelaars dienstverleners, en consumenten), PB N° L 365 van 24. 12. 1997, blz. 72. 5 Mededeling van de Commissie "Financiële diensten: voldoen aan de verwachtingen van de consument", COM(97) 309 def. van 26. 6. 1997, over de follow-up van het Groenboek van mei 1996 "Financiële diensten: voldoen aan de verwachtingen van de consument". 4 In de aanbeveling van de Commissie6 uit 1988 zijn minimumnormen neergelegd voor de betrekkingen tussen de uitgever en de houder van een betaalkaart of enig ander betaalinstrument. De aanbeveling van 1988 is thans dringend aan herziening toe, en wel om twee redenen. In de eerste plaats hebben de belanghebbende partijen hun bezorgdheid uitgesproken over: • de omvang van de aansprakelijkheid van de partijen in geval van verlies of diefstal van het betaalinstrument en het probleem van de bewijslast bij geschillen; • het uitblijven van een effectievere regeling voor toepassingen voor thuisbankieren ( via telefoon en computer) en oplaadbare kaarten; en • meer in het algemeen de beschikbaarheid van uitvoerige informatie voor de cliënten over alle betaalinstrumenten en over doeltreffende verhaalsprocedures. Ten tweede is sedert de goedkeuring van de aanbeveling uit 1988 een totaal nieuwe generatie producten ontwikkeld (namelijk producten die op elektronisch geld zijn gebaseerd). Aangezien elektronisch geld zich in een nog vrij vroege ontwikkelingsfase bevindt, moet worden vermeden zware overheidsvoorschriften op te leggen, anders zou de prille groei van dit nieuwe betaalmiddel in de kiem kunnen worden gesmoord. Om dit te vermijden, is de reikwijdte van de bijgewerkte aanbeveling enkel uitgebreid tot instrumenten van het herlaadbare soort. Doordat deze kunnen zijn verbonden aan de rekening van de klient is de nood voor het beschermen van de klient bij deze instrumenten het grootst. De Commissie heeft ook besloten dat op e-geld-producten alleen de direct relevante bepalingen van toepassing zullen zijn (namelijk de voorschriften inzake de doorzichtigheid, een beperkt aantal eisen inzake aansprakelijkheid en de bepalingen betreffende verhaalsprocedures). Het staat de uitgevers van e-geld-producten evenwel vrij de bepalingen voor producten met toegang op afstand toe te passen, waardoor de cliënt een nog hogere mate van bescherming geniet. TOEKOMSTIG BELEID Er is een geactualiseerde versie van de oorspronkelijke aanbeveling uit 1988 opgesteld, waarin met de standpunten van de adviescomités van de Commissie en met het advies van het Europees Monetair Instituut rekening wordt gehouden. De nieuwe aanbeveling, die bij deze mededeling is gevoegd, wijzigt en vervolledigt de vonge: • zij bevat een geheel van eisen inzake doorzichtigheid, d. w. z. de informatie die vooraf (contracten) en achteraf (rekeningafschriften) minimaal aan de gebruikers moet worden verstrekt; 6 Aanbeveling 88/590/EEG van de Commissie van 17. 11. 1988 inzake betalingssystemen en met name de betrekkingen tussen de kaarthouder en de verstrekker van de kaart, PB nr. L 317, van 24. 11. 1988, blz. 55. 5 • zij verduidelijkt de verplichtingen en aansprakelijkheid van de partijen, hetgeen moet bijdragen tot een grotere doorzichtigheid; en • zij bepleit de instelling van verhaalsprocedures om klachten van cliënten in verband met de desbetreffende diensten of producten te behandelen. Met 31 december 1998 als uiterste termijn verzoekt de Commissie: • de uitgevers van elektronische betaalinstrumenten om hun werkzaamheden m overeenstemming met het bepaalde in de nieuwe aanbeveling uit te oefenen; en • de lidstaten om er overeenkomstig deze aanbeveling zorg voor te dragen dat er passende en doeltreffende middelen voor de regeling van geschillen tussen uitgevers en gebruikers voorhanden zijn. De Commissie zal nagaan in hoeverre er tussen de goedkeuring van de nieuwe aanbeveling en eind 1998 vorderingen zijn gemaakt. Eind 1998 zal zij tevens een onderzoek instellen naar de tenuitvoerlegging ervan. Indien de nieuwe aanbeveling op onbevredigende wijze ten uitvoer is gelegd, zal de Commissie een richtlijn terzake voorstellen. 6 BIJLAGE AANBEVELING VAN DE COMMISSIE betreffende transacties die met een elektronisch betaalinstrument worden verricht, in het bijzonder_inzake de betrekking tussen uitgever en houder 7 AANBEVELING VAN DE COMMISSIE betreffende transacties die met een elektronisch betaalinstrument worden verricht, in het bijzonder de betrekking tussen uitgever en houder DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 155, tweede streepje, (1) (2) (3) Overwegende dat het waarborgen van de goede werking van de interne markt, waarvan betalingssystemen een essentieel onderdeel uitmaken, een van de hoofddoelstellingen van de Gemeenschap is; dat transacties met elektronische betaalinstrumenten zowel wat aantal als waarde betreft, een groeiend aandeel van binnenlandse en grensoverschrijdende betalingen voor hun rekening nemen; dat, gezien· de huidige context van snelle innovatie en technologische vooruitgang, deze trend waarschijnlijk zal versnellen, in het bijzonder als gevolg van het brede spectrum van uit elektronische handel commerciële ontstane gemeenschappen; ondernemingen, markten innovatieve en Overwegende dat het voor particulieren en bedrijfsleven van belang is overal in de Gemeenschap elektronische betaalinstrumenten te kunnen gebruiken; dat met deze aanbeveling wordt beoogd aan te sluiten bij de op de voltooiing van de interne markt gerichte vooruitgang, met name in de context van de liberalisering van het kapitaalverkeer, en dat daarmee een bijdrage zal worden geleverd tot de tenuitvoerlegging van de Economische en Monetaire Unie; Overwegende dat deze aanbeveling transacties bestrijkt die met elektronische betaalinstrumenten worden uitgevoerd; dat voor de doeleinden van deze aanbeveling mede instrumenten worden beoogd die toegang ( op afstand) tot een rekening van een houder bieden, met name betaalkaarten en toepassingen voor telefonisch en thuisbankieren; dat onder transacties met een betaalkaart elektronische en niet elektronische betalingen door middel van een betaalkaart worden begrepen, met inbegrip van procedures waarbij een handtekening is vereist en een bewijsstuk wordt geproduceerd; dat voor de toepassing van deze aanbeveling betaalinstrumenten eveneens herlaadbare elektronisch-geldinstrumenten in de vorm van kaarten waarop waarde is opgeslagen, en in het computergeheugen van een netwerk opgeslagen elektronisch geld omvatten; dat voor herlaadbare elektronische betaalinstrumenten, doordat zij aan de rekening van de cliënt kunnen zijn verbonden, de behoefte aan wat cliëntenbescherming elektronische-geldinstrumenten betreft, bijgevolg beperkt is tot instrumenten van· de herlaadbare categorie; aanbeveling grootst deze het dat is; ( 4) ( 5) ( 6) (7) inzake elektronische betaalinstrumenten; dat Overwegende dat deze aanbeveling ten doel heeft bij te dragen tot de opkomst van de informatiemaatschappij en met name van de elektronische handel, door het vertrouwen van de cliënt in deze instrumenten en de acceptatie ervan door de detailhandel te bevorderen; dat daartoe de Commissie ook de mogelijkheid om haar Aanbeveling 87 /598/EEG 1 te moderniseren en te actualiseren zal overwegen, met het oog op het vastleggen van een duidelijk kader voor de betrekkingen tussen uitgevers en houders in de onderhavige aanbeveling in de lijn met de bovengenoemde doelstellingen de minimuminformatie is vervat die de voorwaarden voor transacties met elektronische betaalinstrumenten zouden moeten bieden en tevens de minimumverplichtingen en -aansprakelijkheid van de betrokken partijen; dat genoemde voorwaarden schriftelijk dienen te zijn vastgelegd, in voorkomend geval mede langs elektronische weg, en dat zij een juist evenwicht tussen de belangen van de betrokken partijen dienen te garanderen; dat volgens Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993, betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten2 die voorwaarden in een begrijpelijke vorm moeten zijn gegoten. Overwegende dat deze aanbeveling ter waarborging van de doorzichtigheid de minimumeisen voorstelt, die ervoor moeten zorgen dat de cliënten zowel bij het sluiten van een overeenkomst als na het verrichten van transacties langs de weg van een betaalinstrument passende informatie ontvangen, waaronder die over kosten, wisselkoersen en rentepercentages; dat voor de informatie van de houder over de berekeningswijze van rente dient te worden verwezen naar ~chtlijn 87 /102/EEG van de Raad van 22 december 1986 betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake het consumentenkrediet3, gewijzigd bij Richtlijn 90/88/EEG-4. Overwegende dat in deze aanbeveling minimumeisen betreffende de verplichtingen en aansprakelijkheid van de betrokken partijen zijn vervat; dat in de informatie aan de houder duidelijk melding moet worden gemaakt van de omvang van de verplichtingen van de cliënt als houder van een elektronisch betaalinstrument waarmee deze zowel betalingen ten gunste van derden als bepaalde financiële transacties te eigen behoeve kan verrichten; in dit Overwegende dat raam met het oog op verkrijging van betere verhaalsmogelijkheden voor de cliënten beroep op de lidstaten wordt gedaan zorg te dragen voor passende en doeltreffende middelen voor de regeling van geschillen tussen een houder en een uitgever; dat de Commissie op 14 februari 1996 een Actieplan inzake de verhaalsmogelijkheden van de consument en de beslechting van consumentengeschillen in de interne markt heeft· gepubliceerd;. dat dit actieplan specifieke initiatieven ter bevordering van buitengerechtelijke procedures bevat; dat daarin objectieve criteria (bijlage 11) worden voorgesteld om de betrouwbaarheid van deze procedures te waarborgen en tevens het gebruik van gestandaardiseerde klachtenformulieren (bijlage III) wordt bepleit; PB nr. L 365 van 24. 12. 1987, blz. 72. PB nr. L 95 van 21. 4. 1993, blz. 29. PB nr. L 42 van 12. 2. 1987, blz. 48. PB nr. L 61 van 10. 3. 1990, blz. 14. 2 3 4 q (8) (9) Overwegende dat deze aanbeveling ertoe strekt de consument een hoge mate van bescherming op het gebied van elektronische betaalinstrumenten te bieden; Overwegende dat het van essentieel belang is dat door middel van elektronische betaalinstrumenten verrichte transacties worden geregistreerd, zodat het verloop ervan kan worden nagegaan en fouten kunnen worden rechtgezet; dat ten aanzien van de vraag of een transactie juist is geregistreerd en geboekt dan wel door een technische storing of een ander falen is beïnvloed, de bewijslast bij de uitgever dient te berusten; ( 10) Overwegende dat, onverminderd de rechten die een houder krachtens de nationale wetgeving kan doen gelden, de door deze gegeven betalingsopdrachten in verband met door middel van een elektronisch betaalinstrument verrichte transacties onherroepelijk behoren te zijn, tenzij het bedrag niet was bepaald toen de order werd gegeven; ( 11) Overwegende dat regels dienen ten aanzien van de aansprakelijkheid van de uitgever voor niet-uitvoering of voor gebrekkige uitvoering van betalingsopdrachten van een houder, alsmede voor transacties waarvoor deze geen toestemming heeft verleend, onverminderd de eigen verplichtingen van de houder in geval van verlies of diefstal van elektronische betaalinstrumenten; te worden vastgelegd (12) Overwegende dat de Commissie op de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling zal toezien en dat zij, indien zij tot de bevinding komt dat de tenuitvoerlegging onbevredigend is, voornemens is passende bindende wetgeving met betrekking tot de in deze aanbeveling behandelde vraagstukken voor te stellen, BEVEELT AAN: • AFDELING I - Toepassingsgebied en definities Artikel 1 - Toepassingsgebied 1. Deze aanbeveling is op de volgende transacties van toepassing: a) b) overmaking van geldmiddelen door middel van een elektronisch betaalinstrument, uitgezonderd die waartoe door financiële instellingen opdracht wordt gegeven, en door deze worden uitgevoerd; opneming van contanten met behulp van een elektronisch betaalinstrument en het op- en ontladen van een elektronisch-geldinstrument, zowel met behulp van in de apparatuur zoals geldautomaten en automatische bedrijfsgebouwen van de' uitgever of van een instelling die contractueel gehouden is het betaaliristrument te aanvaarden; loketten, als 2. In afwijking van lid 1 zijn op transacties met een elektronisch-geldinstrument artikel 4, lid 2, artikel 5, onder b), tweede en derde streepje, artikel 6, artikel 7, lid 2, onder c) end), alsmede onder e), eerste streepje, artikel 8, leden 1, 2 en 3, en artikel 9, lid 2, niet van toepassing. Deze aanbeveling is evenwel volledig van toepassing wanneer het elektronisch-geldinstrument wordt gebruikt om door toegang op afstand waarde op de rekening van de houder te laden, respectievelijk van die rekening te ontladen. /ö 3. Deze aanbeveling is niet van toepassing op: a) b) betalingen met cheques; de garantiefunctie van bepaalde kaarten bij betalingen met cheques; Artikel 2 - Definities In de zin van deze aanbeveling wordt verstaan onder: a) b) c) d) e) f) "elektronisch betaalinstrument", een instrument waarmee de houder daarvan de in artikel 1, lid 1, vermelde transacties kan verrichten. Daarmee worden zowel betaalinstrumenten met toegang op afstand als elektronisch-geldinstrumenten bedoeld; "betaalinstrument met toegang op afstand", een instrument waarmee een houder toegang kan krijgen tot geldmiddelen die zich op diens rekening bij een instelling bevinden, waarbij een betaling aan een begunstigde wordt toegestaan en waarvoor gewoonlijk een persoonlijk identiteitsnummer (PIN-code) en/of een ander soortgelijk bewijs van identiteit benodigd is. Hieronder zijn met name betaalkaarten (krediet-, debet-, uitgestelde debiterings- of bankkaarten) en toepassingen voor telefonisch en thuisbankieren begrepen; "elektronisch-geldinstrument", een oplaadbaar betaalinstrument niet zijnde een betaalinstrument met toegang op afstand, bestaande in een kaart waarop waarde is opgeslagen of in een computergeheugen, waarop waarde-eenheden elektronisch worden opgeslagen hetgeen de houder ervan in staat stelt de in artikel 1, lid 1, vermelde transacties te verrichten; "financiële instelling", een instelling zoals omschreven in artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) nr. 3604/93 van de Raad5 "uitgever", een persoon die in het raam van diens zakelijke activiteiten een ander persoon ingevolge een met die persoon gesloten overeenkomst een betaalinstrument verstrekt; "houder", degene die krachtens een tussen hem/haar en een uitgever gesloten overeenkomst houder is van een betaalinstrument. 5 PB nr. L 332 van 31. 12. 1993, blz. 4. Il AFDELING II - Doorzichtigheid van de transactievoorwaarden Artikel 3 - In de voorwaarden voor de uitgifte en het gebruik van een elektronisch betaalinstrument vervatte minimuminformatie 1. 2. Bij de ondertekening van de overeenkomst of in elk geval geruime tijd vóór de verstrekking van een elektronisch betaalinstrument zou de uitgever de houder de contractvoorwaarden, hierna "de voorwaarden" genoemd, die op de uitgifte en het gebruik van dat elektronisch betaalinstrument van toepassing zijn, dienen mede te delen. De voorwaarden zouden de op de overeenkomst toepasselijke wet dienen te vermelden. De voorwaarden zouden op schrift, waaronder in voorkomend geval tevens elektronische middelen zijn begrepen, moeten zijn in gemakkelijk te begrijpen bewoordingen en in een bevattelijke vorm zijn gesteld, en ten minste beschikbaar moeten zijn in de officiële taal of talen Vat). de lidstaat waar het elektronisch betaalinstrument wordt aangeboden. 3. De voorwaarden zouden ten minste moeten inhouden: a) b) c) een beschrijving van het elektronisch betaalinstrument, waaronder in voorkomend geval de technische vereisten van de communicatieapparatuur waarvan door de houder gebruik mag worden gemaakt, alsmede een beschrijving van de wijze waarop daarvan gebruik mag worden gemaakt, waaronder begrepen de eventuele financiële limieten; een beschrijving van de respectieve verplichtingen en aansprakelijkheid van de houder en van de uitgever, waaronder een beschrijving van de redelijke maatregelen die de houder zou moeten nemen om de veiligheid van het elektronisch betaalinstrument en van de middelen waarmee van dat instrument gebruik kan worden gemaakt (PIN- of een andere code), te waarborgen; indien van toepassing, de normale termijn waarbinnen de rekening van de houder zal worden gedebiteerd of gecrediteerd, de valutadatum mede daaronder begrepen, of, wanneer de houder geen rekening bij de uitgever heeft, de normale termijn waarbinnen de houder een factuur zal ontvangen; Il d) de eventueel door de houder verschuldigde kosten. Indien van toepassing, zouden met name bijzonderheden over de volgende kosten dienen te worden verstrekt: het bedrag van eventuele aanvangs- en jaarlijkse provisies; de door de houder aan de uitgever voor bijzondere soorten transacties te betalen provisies en kosten; de eventueel toegepaste rentepercentages en de wijze waarop deze zijn berekend; e) de termijn waarbinnen een gegeven transactie door de houder kan worden betwist, en een vermelding van de voor de houder openstaande verhaals- en klachtenprocedures en van de wijze waarop deze daartoe toegang heeft. 4. Indien het elektronisch betaalinstrument voor transacties in het buitenland (buiten het land van uitgifte/aansluiting) kan worden gebruikt, zou tevens de volgende informatie aan de houder dienen te worden medegedeeld: a) b) een opgave van het bedrag van de eventueel voor valutatransacties in rekening gebrachte provisies en kosten, in voorkomend geval met inbegrip van de tarieven; de referentiewisselkoers die voor de omrekening van valutatransacties wordt gehanteerd, met inbegrip van de voor de vaststelling van deze koers relevante datum. Artikel 4 - Informatie na een transactie 1. De uitgèver zou de houder informatie dienen te verstrekken over de door middel van een elektronisch betaalinstrument verrichte informatie zou schriftelijk dienen te geschieden waaronder in voorkomend geval tevens elektronische middelen zijn begrepen, in een bevattelijke vorm en zou ten minste dienen te behelzen: transacties. Deze a) b) c) een referentie aan de hand waarvan de houder kan nagaan om welke transactie het gaat, in voorkomend geval met inbegrip van de informatie over de ontvanger bij/met wie de transactie werd gesloten; het bedrag van de transactie waarvoor de houder is gedebiteerd m de factureringsvaluta en, indien toepasselijk, het bedrag in vreemde valuta; het bedrag van de eventuele provisies ,en kosten die voor bijzondere soorten transacties worden aangerekend; De uitgever zou de houder eveneens dienen mede te delen welke wisselkoers voor de omrekening van de valutatransacties werd gehanteerd. IJ 2. De uitgever van een electronisch-geldinstrument zou de houder de mogelijkheid dienen te bieden de laatste vijf met het instrument uitgevoerde verrichtingen en de uitstaande waarde die op dat instrument is opgeslagen, na te gaan. AFDELING III - Verplichtingen en aansprakelükheid van de contractspartüen Artikel 5 - Verplichtingen van de houder Op de houder zou de verplichting dienen te rusten: a) het elektronisch betaalinstrument in overeenstemming met de voorwaarden die op de uitgifte en het gebruik van een betaalinstrument van toepassing zijn; de houder zou met name alle redelijke maatregelen dienen te nemen om de veiligheid van het elektronisch betaalinstrument en de middelen waarmee daarvan gebruik kan worden gemaakt (PIN- of een andere code), te waarborgen; te gebruiken b) de uitgever (of een door hem gespecificeerde instelling) onverwijld in kennis te stellen van: verlies of diefstal van het elektronisch betaalinstrument of van de middelen waarmee daarvan gebruik kan worden gemaakt; boeking van transacties waarvoor geen toestemming 1s gegeven, op de rekening van de houder; elke fout of andere onregelmatigheid in het bijhouden van die rekening door de uitgever; nergens zijn PIN- of andere code in een gemakkelijk herkenbare vorm te noteren, en met. name niet op het elektronisch betaalinstrument, noch op iets dat de houder bij het elektronisch betaalinstrument bewaart of met dat betaalinstrument bij zich draagt; geen door de houder met behulp van diens elektronisch betaalinstrument gegeven opdracht te annuleren, behoudens indien de waarde niet was bepaald toen de order werd gegeven. Artikel 6 -Aansprakelükheid van de houder Tot het tijdstip van de kennisgeving zou de houder tot een bedrag van ten hoogste 150 ECU zelf het verlies dienen te dragen dat de houder ten gevolge van verlies of diefstal van het elektronisch betaalinstrument heeft geleden, tenzij de houder uiterst onzorgvuldig, in strijd met de relevante bepalingen van artikel 5, onder a), b) en c), of frauduleus heeft gehandeld, in welk geval genoemd maximumbedrag niet van toepassing is. c) d) 1. /. '1 2. 3. 1. Zodra de houder de uitgever ( of de door deze laatste gespecificeerde instelling) overeenkomstig artikel 5, onder b), kennis heeft gegeven, zou vanaf dat tijdstip de houder, behoudens indien deze frauduleus heeft gehandeld, niet voor het verlies ten gevolge van verlies of diefstal van diens elektronisch betaalinstrument aansprakelijk dienen te zijn. In afwijking van de leden 1 en 2 zou de houder niet aansprakelijk dienen te zijn indien het betaalinstrument werd gebruikt zonder dat het elektronisch betaalinstrument werd instrument zelf op elektronische wijze werd voorgelegd of zonder dat het geïdentificeerd. Het gebruik van een geheime code of een ander soortgelijk bewijs van identiteit zou op zich niet voldoende dienen te zijn om tot aansprakelijkheid van de houder te leiden. Artikel 7 - Verplichtingen van de uitgever De uitgever zou de voorwaarden moeten kunnen wijzigen, mits de wijziging tijdig genoeg individueel aan de houder wordt aangekondigd om deze laatste in staat te stellen de overeenkomst op te zeggen indien deze dit wenst. Een termijn van ten minste één maand zou dienen te worden vastgesteld, waarna de houder wordt geacht de voorwaarden te aanvaarden indien deze de overeenkomst daarvóór niet heeft opgezegd. De eerste alinea zou echter niet dienen te gelden in geval van een significante wijziging in het geldende rentepercentage, welke wijziging van kracht wordt op de datum die in de bekendmaking ervan wordt vermeld. In dit geval, en onverminderd het recht van de houder om de overeenkomst op te zeggen, zou de uitgever de houder bij de eerste gelegenheid individueel daarover dienen in te lichten. 2. Op de uitgever zou de verplichting dienen te rusten: a) b) c) d) aan de PIN- of andere code van de houder geen bekendheid te geven, behoudens aan de houder zelf; geen elektronische betaalinstrumenten toe te zenden indien daarom niet is verzocht, tenzij ter vervanging van een reeds in het bezit van de houder zijnd elektronisch betaalinstrument; gedurende een voldoende lange tijd ~en interne registratie bij te houden, ten einde de mogelijkheid te bieden om de in artikel 1, lid 1, bedoelde transacties te achterhalen en fouten te kunnen rechtzetten; ervoor zorg te dragen dat gepaste middelen beschikbaar zijn om de houder de mogelijkheid te verschaffen de in artikel 5, onder b), vereiste kennisgeving te doen. In geval de kennisgeving per telefoon gebeurt, zou de uitgever ( of de door deze laatste aangeduide instelling) de houder de middelen dienen te bieden om te bewijzen dat deze laatste die kennisgeving heeft gedaan. / 1, e) in een geschil met de houder betreffende een in artikel 1, lid 1, bedoelde transactie en onverminderd een eventueel door de houder geleverd bewijs van het tegendeel, te bewijzen dat de transactie: juist werd geregistreerd en geboekt; niet door een technische storing of ander falen werd beïnvloed. · Artikel 8 - Aansprakelükheid van de uitgever 1. Onverminderd het bepaalde in de artikelen 5 en 6 en in artikel 7, lid 2, onder a) en e ), zou de uitgever aansprakelijk dienen te zijn: a) b) voor de niet- of de gebrekkige uitvoering van de in artikel 1, lid 1, bedoelde transacties van de houder, zelfs indien een transactie wordt ingeleid op apparaten/terminals of met behulp van uitrusting waarop de uitgever noch rechtstreeks, noch uitsluitend controle heeft, mits de transactie niet wordt ingeleid op apparaten/terminals of met behulp van uitrusting waarvan het gebruik door de uitgever niet is toegestaan; voor transacties waarvoor de houder geen toestemming heeft verleend, alsmede voor elke aan de uitgever toe te rekenen fout of onregelmatigheid in het bijhouden van de rekening van de houder. · 2. Onverminderd het bepaalde in lid 3, bestaat het bedrag van de in lid 1 bedoelde aansprakelijkheid uit: a). b) het bedrag van de niet uitgevoerde of van de gebrekkig uitgevoerde transactie, vermeerderd met de eventuele rente op dat bedrag; het bedrag dat nodig is om de houder weer in de positie te brengen waarin deze verkeerde alvorens de transactie waarvoor geen toestemming was gegeven, geschiedde. 3. 4. Eventuele verdere financiële gevolgen en met name, die betreffende de omvang van de schade die dient te worden vergoed, zouden ten laste van de uitgever dienen te komen overeenkomstig het op de overeenkomst tussen uitgever en houder toepasselijke recht. De uitgever zou jegens de houder van een elektronisch-geldinstrument aansprakelijk dienen te zijn voor de verloren waarde die op het instrument was opgeslagen en voor de gebrekkige uitvoering van de tran~acties van de houder, indien het verlies of de gebrekkige uitvoering is toe te schrijven aan het ondeugdelijk functioneren van het instrument, van de apparaten/terminal of van enige andere uitrusting waarvan het gebruik is toegestaan, mits de ondeugdelijke functionering niet door de houder opzettelijk of in strijd met artikel 3, lid 3, onder a), werd veroorzaakt. /(, AFDELING IV - Kennisgeving, geschillenregeling en slotbepaling Artikel 9 - Kennisgeving 1. 2. De uitgever ( of de door deze gespecificeerde instelling) zou middelen dienen te verschaffen die het de houder toelaten dag en nacht kennis te geven van verlies of diefstal van diens elektronisch betaalinstrument. Zelfs indien de houder er onzorgvuldig of frauduleus heeft gehandeld, zou op de uitgever ( of de door deze gespecificeerde laatste de kennisgeving heeft ontvangen, de verplichting dienen te rusten alle redelijke maatregelen te nemen om aan elk verder gebruik van het elektronisch betaalinstrument een ·einde te stellen. instelling), zodra deze Artikel 10 -Geschillenregeling De lidstaten worden uitgenodigd ervoor zorg te dragen dat voor de regeling van geschillen tussen houder en uitgever adequate en doeltreffende middelen beschikbaar zijn. Artikel 11 - Slotbepaling De lidstaten worden uitgenodigd de nodige maatregelen te nemen, opdat uiterlijk op 31 december 1998 de uitgevers van elektronische betaalinstru~enten hun bedrijf voeren overeenkomstig de artikelen 1 tot en met 9. Gedaan te Brussel, op Voor de Commissie MarioMONTI Lid van de Commissie NOTITIE OVER DE GEVOLGEN VOOR HET BEDRIJFSLEVEN Aanbeveling van de Commissie over transacties die met een elektronisch betaalinstrument verricht worden (in het büzonder de betrekking tussen uitgever en houder) 1. a. Waarom zijn, het subsidiariteitsbeginsel in aanmerking genomen, maatregelen van de Gemeenschap noodzakelijk en wat zijn de belangrijkste doelstellingen ervan? Om ten volle profijt te trekken van de interne markt en de Economische en Monetaire Unie en om de ontwikkeling van de elektronische handel te stimuleren, is het van het allergrootste belang dat particulieren en bedrijven in de Gemeenschap snel, betrouwbaar en goedkoop betalingen kunnen verrichten. De voorliggende aanbeveling is een geactualiseerde en bijgewerkte versie van de vorige aanbeveling uit 1988 12. Zij beoogt in de eerste plaats de minimumeisen vast te leggen die noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat de cliënten afdoende informatie wordt verstrekt. Dit betreft ten eerste informatie over de contractvoorwaarden die gelden ten aanzien van het verrichten van transacties met een elektronisch betaalinstrument, zodat de cliënten in staat worden gesteld een beter gemotiveerde keuze te maken, hetgeen uiteindelijk de concurrentie op dit gebied zal stimuleren. Ook moet informatie over transacties worden verstrekt, nadat deze verricht zijn. Ten tweede is het ter bevordering van de doorzichtigheid noodzakelijk dat de verplichtingen en aansprakelijkheid van de partijen duidelijk worden afgebakend. Daarom worden in dit Aanbeveling terzake vastgesteld die voor de verwezenlijking van de bovengenoemde basisdoelstelling noodzakelijk worden geacht. Met het oog op het vergemakkelijken van de toegang van cliënten tot eenvoudiger verhaalsmogelijkheden roept de aanbeveling de lidstaten ten slotte op te zorgen voor adequate en doeltreffende middelen voor de regeling van geschillen tussen uitgever en cliënt. tevens de minimumeisen 1. b. Zijn er nog andere voor- en nadelen van de aanbeveling te verwachten? Om te voldoen aan deze normen voor informatie, aansprakelijkheid en verhaal zullen de uitgevers zich waarschijnlijk gedwongen zien hun systemen voor het verrichten van transacties aan te passen en derhalve de efficiëntie ervan te verhogen. Deze factoren zullen vermoedelijk bijdragen tot een geleidelijke en aanzienlijke verbetering van de kwaliteit van de aangeboden diensten en tot een daling van de kosten ervan, hetgeen de ontwikkeling van de handel, met name intracommunautaire economische activiteiten met betrekking tot producten en diensten met een vrij geringe waarde en marge, ten goede zal komen. De waarschiijnlijke toename in het gebruik van elektronische betaalmiddelen zou een invloed kunnen hebben op de struktuur en werking van de arbeidsmarkt, zowel binnen de industrie van de betalingssystemen, als het segment van KMO's. Verder onderzoek zal echter nodig zijn om deze veranderingen volledig naar waarde te schatten. Reeds vandaag lijkt het er op dat de nieuwe arbeidsmogelijkheden zich voornamelijk zullen bevinden in informatie-gebonden diensten met hoge toegevoegde waarde. Opleiding en onderwijs zullen voor deze nieuwe kapaciteiten nodig zijn. 12 Aanbeveling 88/590/EEG van de Commissie van 17 november 1988 inzake betalingssystemen en met name inzake de betrekkingen tussen de kaarthouder en de verstrekker van de kaart, PB nr. L 317 van 24. 11. 1988. 18 2. Voor wie zal de aanbeveling gevolgen hebben? Welke bedrijfstak? Om bedrijven van welke grootte gaat het en wat is de totale werkgelegenheid daarin? Het Aanbeveling zal van toepassing zijn op banken en andere instellingen die in het kader van hun werkzaamheden elektronische betaalmiddelen aan het publiek verstrekken. In de praktijk zal het dus overwegend banken en "near banks" aangaan, maar het kan ook voor andere dienstenaanbieders, zoals detailhandelaars, gevolgen hebben. Van deze instellingen behoren er slechts zeer weinig tot de categorie kleine bedrijven. Heeft de bedrijfstak opvallende kenmerken, bijvoorbeeld overheersing door een beperkt aantal grote ondernemingen? De sector is gebaat bij een nog grotere technische interoperabiliteit, die een verdere integratie van de betalingssystemen op Europees niveau zal bevorderen. Heeft het voorstel gevolgen voor zeer kleine ondernemingen, de ambachtelijke sector of de zelfstandigen? Hoogstwaarschijnlijk zullen niet alle zeer kleine ondernemingen elektronische betalingsdiensten aan het publiek aanbieden. Omdat zij als gebruikers van dergelijke diensten baat hebben bij de Aanbeveling, zullen zij er echter wel van profiteren. Dit geldt eveneens voor de ambachtelijke sector en de zelfstandigen. Zijn deze bedrijven gevestigd Gemeenschap? in bepaalde geografische gebieden in de Neen. 3. Wat zullen de bedrijven moeten doen om zich aan de aanbeveling te conformeren? Wat zullen de kosten van naleving zijn? De kosten van naleving zullen vooral betrekking hebben op de productie of, al naargelang het geval, het bijwerken van informatiemateriaal waarin de voorwaarden worden beschreven die op transacties met elektronische betaalinstrumenten van toepassing zijn (beschrijving van de aangeboden dienst en van de belangrijkste verplichtingen de aansprakelijkheid van de partijen, tot bepaalde kostenbestanddelen, specifieke waarschuwingen met betrekking betaalmiddelen, verwijzing naar de verhaalsprocedures die voor de gebruikers openstaan). De uitgevers zullen voorts de kwaliteit van de systemen moeten aanpassen om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de diensten waarvoor reclame wordt gemaakt, inderdaad in overeenstemming is met de werkelijke kwaliteit van de dienstverlening. opgave van en De kosten hiervan zullen waarschijnlijk gedeeltelijk of zelfs geheel worden gecompenseerd door de te verwachten marketingvoordelen, naarmate de instellingen de kwaliteit van de door hen aangeboden diensten leren te gebruiken als een wapen in de concurrentiestrijd om nieuwe of gespecialiseerde cliënten. Zijn er andere administratieve procedures van toepassing of formulieren in te vullen? Neen. 19 Zijn er vergunningen of machtigingen nodig? Neen. Zullen er vergoedingen in rekening worden gebracht? Neen. 4. Welke economische gevolgen, kosten en baten zijn van de aanbeveling te verwachten? Voor de werkgelegenheid? De Aanbeveling als dusdanig zal waarschijnlijk geen noemenswaardige invloed hebben op de tewerkstelling. De waarschiijnlijke toename in het gebruik van elektronische betaalmiddelen zou een invloed kunnen hebben op de struktuur en werking van de arbeidsmarkt, zowel binnen de industrie van de betalingssystemen, als het segment van KMO's. Verder onderzoek zal echter nodig zijn om deze veranderingen volledig naar waarde te schatten. Reeds vandaag lijkt het er op dat de nieuwe arbeidsmogelijkheden zich voornamelijk zullen bevinden in informatie gebonden diensten met hoge toegevoegde waarde. Opleiding en onderwijs zullen voor deze nieuwe kapaciteiten nodig zijn. Voor de investeringen en het oprichten of opstarten van nieuwe bedrijven? De gevolgen voor de investeringen zullen ongetwijfeld positief zijn, aangezien de instellingen waarschijnlijk van de gelegenheid gebruik zullen maken om de kwaliteit van hun diensten te verbeteren. Voor de concurrentiepositie van de ondernemingen, zowel in de Gemeenschap als op de markten van derde landen? De verhoogde efficiëntie en kostenverlagingen voor het bedrijfsleven in de Gemeenschap zullen een. uitermate positief effect sorteren. Er zullen geen directe gevolgen voor de handel met derde landen zijn; positieve indirecte effecten mogen wel worden verwacht. Voor de overheid met het oog op de tenuitvoerlegging? Af gezien van de kosten op louter regelgevend en administratief gebied voor het toezicht op de naleving, en afhankelijk van de in de betrokken lidstaat heersende situatie zijn de kosten van tenuitvoerlegging waarschijnlijk te verwaarlozen zijn. Zijn er andere indirecte effecten? Uitsluitend die welke reeds in de punten 1 en 2 werden genoemd. Wat zijn de kosten en baten van de Aanbeveling? • kosten: de kosten van naleving voor de uitgevers van kaarten zullen naar verwachting geen al te ernstige gevolgen hebben voor het reclamebudget, aangezien de naleving voornamelijk gevolgen heeft voor de productie of, al naargelang het geval, het bijwerken van informatie over de contractvoorwaarden. Met betrekking tot de vereiste herziening van de systemen wordt verwacht dat de mogelijkheden voor kostenbesparingen ruimschoots zullen opwegen tegen de kosten van de investeringen die op grond van een dergelijke herziening noodzakelijk kunnen blijken. 20 • baten: rekening houdend met de belangrijkste huidige en toekomstige factoren (de geleidelijke voltooiing van het programma voor de interne markt, de overgang naar informatiemaatschappij en de een volledige EMU, de opkomst van de ontwikkeling van de elektronische handel) zullen de bruto-baten in de vorm van een groter vertrouwen bij de cliënten, een ruimere keuze en lagere kosten voor elektronische transacties, naar verwachting aanzienlijk zijn. • saldo: overweldigend positief aan de batenzijde. 5. Gevolgen voor het MKB. Bevat de Aanbeveling maatregelen om rekening te houden met specifieke gevolgen voor het MKB - zo neen, waarom niet? Zijn lagere of andere eisen wenselijk? Ja. In het algemeen beoogt de Aanbeveling het gebruik van moderne elektronische betaalinstrumenten te bevorderen en zo de handel verder te stimuleren, wat het MKB rechtstreeks ten goede komt. Overleg 6. In welk stadium werd overleg gevoerd en wat is de datum van bekendmaking van de voorafgaande kennisgeving van het voornemen de wetgeving in te voeren (actualiseren)? De Commissie streeft al jaren naar een zo uitgebreid mogelijk overleg met alle belanghebbende partijen en een zo vroeg mogelijke bekendmaking van de koers van haar beleid op dit gebied. Dit streven is geconcretiseerd in de volgende stappen: - het Groenboek13 (discussiestuk) van september 1990 waarin werd verzocht om commentaar van alle belanghebbende partijen; aan het Groenboek was een besluit tot instelling van twee adviserende werkgroepen gehecht; - de instelling, in maart 1991, van twee permanente adviserende werkgroepen op het gebied van betalingssystemen, die in 1991 en begin 1992 zeer frequent vergaderden; hun (in februari 1992) bij de Commissie ingediende verslagen zijn in maart 1992 gepubliceerd; - het werkdocument van de Commissie van maart 199214, gebaseerd op gedetailleerde verslagen van deze adviserende werkgroepen, waarin de beleidsvoornemens van de Commissie werden aangekondigd en tevens kennis werd gegeven van het voornemen om wetgeving in te voeren als de nodige maatregelen niet op vrijwillige basis werden getroffen; 13 Discussiestuk "Het verrichten van betalingen op de interne markt", COM(90) 447. 14 "Doorzichtigheid en kwaliteit van de uitvoering van grensoverschrijdende betalingen", SEC(93) 1968 van 14. 12. 1993. 21 - de Mededeling 15 aan het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie, het Europees Monetair Instituut en het Economisch en Sociaal Comité van november 1994, waarin een vervolgprogramma voor werkzaamheden op het gebied van betalingssystemen werd beschreven; het Groenboek16 van mei 1996, waarin het belang van de "relatie met de cliënt" in de ruimste betekenis werd onderstreept, alsmede de daarop aansluitende Mededeling 17 over een follow-up actieplan, waarin het voornemen van de Commissie om het vertrouwen in elektronische betalingen te versterken, werd aangekondigd; de mededeling 18 van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's van april 1997, waarin maatregelen werden aangekondigd ter. bevordering van elektronische degelijke, betalingssystemen om de ontwikkeling van de elektronische handel te stimuleren. gebruikersvriendelijke, efficiënte veilige en Lijst van organisaties waarmee over het voorstel overleg is gepleegd en gedetailleerde uiteenzetting van hun voornaamste standpunten, inclusief hun bezwaren tegen het uiteindelijke voorstel. Waarom is het niet mogelijk of wenselijk aan hun bezwaren tegemoet te komen? Europese bankenverenigingen: deze zijn over het algemeen ingenomen met de verrichte werkzaamheden voor het verduidelijken en actualiseren van de aanbeveling van 1988 (vele van hun gedetailleerde technische opmerkingen zijn overgenomen en in de voorliggende Aanbeveling verwerkt); zij beklagen zich echter over de vloedgolf van initiatieven in de aanloop naar de derde fase van de EMU. Regeringsdeskundigen: eerdere ontwerp-versies van de aanbeveling werden ingrijpend gewijzigd om zoveel mogelijk met de standpunten van het EMI rekening te houden. MKB: sterk vóór de uitgangspunten, geeft de voorkeur aan zelfregulering, mits de effecten daarvan op korte termijn aanwijsbaar zijn. Consumentenverenigingen: steunen het initiatief van de Commissie, maar hun voorkeur ging uit naar een bindend wetgevend instrument. Zijn de organisaties van het midden- en kleinbedrijf formeel geraadpleegd? Zo neen, waarom niet? Ja, zie hierboven. 15 "Het overschrijven van geld in de EU: doorzichtigheid, kwaliteit en stabiliteit", COM(94) 436 def. van 18. 11. 1994. 16 "Financiële diensten: voldoen aan de verwachtingen van de consument", COM(96) 209 def. 17 18 van 22. 5. 1996. "Financiële diensten: het versterken van het vertrouwen van de consument", COM(97)309 def. van 26. 6. 1997. "Een Europees initiatief op het gebied van de elektronische handel", COM(97) 157 def. van 16. 4. 1997. 22 Toezicht en herziening 7. Zet uiteen hoe de effecten en de kosten van naleving van het voorstel zullen worden gecontroleerd en onderzocht? Hoe zullen klachten worden behan~eld? Met 31 december 1998 als uiterste termijn verzoekt de Commissie: • de uitgevers van elektronische betaalinstrumenten om hun werkzaamheden m overeenstemming met het bepaalde in de nieuwe aanbeveling uit te oefenen; en • de lidstaten om er overeenkomstig deze aanbeveling zorg voor te dragen dat er passende en doeltreffende middelen voor de regeling van geschillen tussen uitgevers en gebruikers voorhanden zijn. De Commissie zal nagaan in hoeverre er tussen de goedkeuring van de nieuwe aanbeveling en eind 1998 vorderingen zijn gemaakt. Eind 1998 zal zij tevens een onderzoek instellen naar de tenuitvoerlegging ervan. Indien de nieuwe aanbeveling op onbevredigende wijze ten uitvoer is gelegd, zal de Commissie een richtlijn terzake voorstellen. 23 ISSN 0254-1513 COM(97) 353 def. DOCUMENTEN NL 06 09 10 Catalogusnummer CB-CO-97-3 5 8-NL-C ISBN 92-78-22689-0 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg


title: COMMISSION REGULATION (EC) No 1321/97 of 9 July 1997 fixing the export refunds on white sugar and raw sugar exported in its unaltered state

eurovoc_concepts:
export refund
raw sugar
white sugar


title: Propuesta de decisión del Consejo relativa a una acción común adoptada por el Consejo mediante la que se aprueba un programa de formación, de intercambios y de cooperación en los ámbitos del asilo, de la inmigración y del cruce de las fronteras exteriores (Programa Odysseus)

eurovoc_concepts:
EU programme
free movement of persons
immigration
joint action
political asylum

formats: html pdf pdfa1b print

text: COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS Bruselas, 09. 07. 1997 COM(97) 364 final PROPUESTA DE DECISION DEL CONSEJO relativa a una acción común adoptada por el Consejo mediante la que se aprueba un programa de formación, de intercambios y de cooperación en los ámbitos del asilo, de la inmigración y del cruce de las fronteras exteriores. (Programa Odysseus) (presentada por la Comisión) EXPOSICIÓN DE MOTIVOS A: Génesis de la propuesta 1. De acuerdo con los apartados 1, 2 y 3 del artículo K. l del Tratado de la Unión Europea, la política de asilo, las normas por las que se rige el cruce de personas por las fronteras exteriores de los Estados miembros, así como la política de inmigración y la política relativa a los nacionales de terceros Estados, se consideran ámbitos de interés común. Incluso antes de la entrada en vigor del Tratado de la Unión Europea, los Estados miembros consideraban necesaria una cooperación reforzada en estos ámbitos por estar estrechamente vinculados a la realización de los fines de la Comunidad y permitir aumentar la eficacia de las políticas nacionales. Esta cooperación se tradujo, al principio, en una actividad de tipo legislativo en el marco de los grupos de trabajo del tercer pilar y se concretó igualmente en una cooperación práctica entre los Estados miembros, en la mayor parte de los casos sobre una base bilateral o multilateral, por ejemplo en el ámbito de la ejecución de medidas de expulsión de extranjeros en situación ilegal. No obstante, aún no se había dado una verdadera cooperación de los 15 a nivel de la Unión. En efecto, hay que tener presente que el apartado 1 del artículo K. 3 prevé expresamente esta colaboración entre los servicios competentes de las administraciones nacionales. La adopción en el año 1995, de una acción común y de una Decisión1 ha 2. permitido utilizar, en el marco del mecanismo del artículo K. 8 del Título VI, el presupuesto votado por la autoridad presupuestaria. La Comisión ha podido así poner en práctica, apoyándose en dos operadores técnicos (el Instituto Europeo de Administración Pública de Maastricht y el Centro de Estudios Europeos de Estrasburgo), 3 acciones piloto en materia de asilo, inmigración y cruce de las fronteras exteriores. Todos los Estados miembros participaron en estas acciones, que combinaron seminarios teóricos y prácticos e intercambios de funcionarios sobre el terreno. Este programa benefició a más de 100 funcionarios de los Estados miembros y fue financiado al 100% por la Comisión, ya que se trataba de un programa piloto (del orden de 600. 000 ecus). Tanto las evaluaciones realizadas por los operadores como el intenso intercambio de puntos de vista en el seno del Comité de corresponsales creado por la Comisión, en el que todos los Estados miembros tienen un representante, mostraron el vivo interés que han despertado estas acciones. La Comisión ha podido así demostrar que la cooperación práctica entre administraciones no sólo completaba de forma eficaz la actividad normativa del Consejo, sino que también podía ser su origen. 2. Estas primeras experiencias han permitido evidenciar que las necesidades son particularmente importantes en dos ámbitos: la formación de los formadores y la de los 1 Acción común de 25 de septiembre de 1995 relativa a las medidas de aplicación del artículo Kl del Tratado de la Unión Europea y Decisión del Consejo relativa a la aplicación de esta acción común (D. O. L 238 de 6. 10. 1995). 2 especialistas. La formación de los formadores, porque permite difundir, a nivel de cada Estado miembro, el acervo de una formación concebida y realizada a nivel de la Unión. La formación de los especialistas, porque permite ampliar la base de los conocimientos de éstos y constituir, como ya se ha señalado en la evaluación de las acciones piloto, una fuente de soluciones originales a los problemas. Las acciones en este ámbito sólo podrán verse coronadas por el éxito si tienen pretensiones de durabilidad y se apoyan en una concepción y organización coherentes. Por este motivo la Comisión presenta actualmente con Odysseus un programa integrado que recoge el acervo de otras acciones piloto, desarrollándolo y profundizándolo, en particular, mediante la inclusión de un importante apartado destinado a la cooperación con los países candidatos a la adhesión. Bi Alcance de la propuesta 4. La presente acción común tiene un doble objetivo: por una parte, inscribir en una perspectiva plurianual la cooperación de las administraciones encargadas de la elaboración de las políticas en materia de asilo, inmigración y cruce de las fronteras externas. Esta perspectiva plurianual es la primera condición para la eficacia de esta acción ya que los cambios en la manera de actuar de las administraciones sólo pueden ser reales si se deja a los funcionarios de todos los grados el tiempo necesario para adaptarse a nuevas legislaciones, nuevos procedimientos y nuevas técnicas; por otra parte, concebir un programa coherente en lo que se refiere a su sustancia, integrando los diferentes elementos de una política de cooperación muy amplia, incluida una gran apertura hacia los países terceros candidatos a la integración. Los instrumentos de esta cooperación, es decir, la formación y el intercambio de funcionarios, sólo pueden producir plenos efectos con tres condiciones : - la definición clara de lo que debe realizarse a cada nivel: la Unión para las acciones descritas en el programa Odysseus, y los Estados miembros para las demás acciones, en particular las que se refieren a la formación básica de sus funcionarios; - la posibilidad, gracias a un apartado estudios e investigaciones, de acompañar la cooperación con el desarrollo de instrumentos y la difusión de información que acrecentarán su eficacia; - una evaluación plenamente integrada. Esto supone que cada acción implica una completa definición de los objetivos y de los medios para comprobar que se alcanzan. Estos objetivos también deberán traducir la coherencia entre las necesidades (tanto de las administraciones como de las personas formadas) y el contenido de los programas. Finalmente, no podrá iniciarse ninguna nueva acción si no incluye plenamente la evaluación de las acciones precedentes. 5. La finalidad de este programa es cumplir dichos objetivos apoyando las iniciativas de instituciones públicas o de organismos privados que tengan como objetivo ia cooperación en materia de asilo, inmigración y cruce de las fronteras exteriores. Por este motivo, se estructura sobre una programación anua! adoptada por el Comité de gestion 3 que actuará con la mayor transparencia posible en la elección de los proyectos seleccionados y, al mismo tiempo, con gran rigor, gracias a la participación de expertos que ayudarán a la Comisión, siempre que lo necesite, a preparar los expedientes técnicos y elaborar así propuestas de programas coherentes. 6. Durante la presentación del programa Sherlock, la Comisión destacó la necesidad, en aras de una. buena gestión, de buscar economías de escala en la gestión de los programas. Dado que el programa Sherlock ya ha sido inaugurado, nada impide que se integre en el programa Odysseus. Esto no supone modificación sustancial alguna del programa Sherlock. La integración de éste permitirá, por una parte una mejor coordinación de los objetivos del programa Sherlock (lucha contra los falsos documentos) y en el objetivo más general de Odysseus (en particular, control en las fronteras exteriores y lucha contra la inmigración clandestina); y por otra parte, un alivio de la gestión (un sólo comité en lugar de dos, ahorros presupuestarios relacionados con las economías de escala). Q: Comentario de los artículos. Artículo 1 Este artículo define los términos generales del programa y precisa que es objeto de financiación comunitaria. La ficha adjunta prevé una dotación financiera de 14 millones de ecus, incluidos los 5 millones de ecus del programa Sherlock. El período de referencia indicado es el relativo a la aplicación del programa Odysseus, incluidos los aspectos dedicados a los documentos falsos. Los objetivos del programa se especifican, de acuerdo con el apartado 1 del artículo K3 del TUE, indicando la doble perspectiva de perpetuación y de profundización de lo esencial del contenido de las acciones. En particular, se insiste en la necesidad de definir con claridad las prioridades para conseguir la coherencia del conjunto del programa. Para ello pueden preverse diferentes fases del programa, en función de las urgencias derivadas de las prioridades establecidas en el apartado 2. El largo plazo parece así el horizonte necesario para poder profundizar tanto en los mecanismos de acción como en la posibilidad de abordar todos los aspectos de los ámbitos correspondientes. Artícuk 2 Este artículo da las definiciones esenciales de los términos necesarios para conocer el alcance exacto del programa y las diferentes modalidades de acción necesarias para posibilitar su aplicación. Artículo 3 Este artículo se refiere al primer componente de los programas anuales : la organización de actividades de formación. Éstas deberán ser de dos tipos : las destinadas a los formadores y a los responsables de la formación, cuya misión será difundir posteriormente las de perfeccionamiento y especialización para que los especialistas ya confirmados profundicen en los aspectos específicos ajos que se debe consagrar un esfuerzo particular. Se ha formación se celebren regularmente para crear un previsto que estas actividades de los Estados miembros, y recibida en información la "efecto de arrastre" que permita constituir una verdadera fuente de información de referencia al finalizar el período. Artículo 4 En este artículo se aborda la dimensión complementaria de las actividades de formación: el intercambio de funcionarios. Podrán adquirir la forma de "estancias" unilaterales o recíprocas con las autoridades nacionales encargadas del asilo, la inmigración y el control en las fronteras exteriores, para obtener una visión in situ de los problemas que se plantean en los demás Estados miembros. Para poder tomar en consideración también en esto la experiencia adquirida con las acciones piloto de 1996, se permitirá la mayor flexibilidad posible en esta materia. En efecto, con el consentimiento de las administraciones respectivas, las estancias de mayor duración permitirán acoger a funcionarios para que su preparación sobre el terreno sea más "operativa". También existirá la posibilidad de organizar estancias de funcionarios de varios Estados miembros en otro Estado miembro. Artículo 5 El tercer componente de los programas anuales se refiere a los estudios e investigaciones que tendrán como objetivo la puesta a punto y la difusión de material pedagógico (maletines pedagógicos, soportes lógicos de asistencia, etc. ). La investigación podría centrarse sobre todo en la puesta a punto de instrumentos, la elaboración de casos prácticos difundidos mediante videocintas, etc. En este ámbito podrán tenerse igualmente en cuenta proyectos cuyo objetivo sea la difusión de documentos o la puesta a disposición de documentos para su consulta (a través de bases de datos) que permitan mejorar la cooperación entre las administraciones. Artículo 6 Este artículo, como los dos siguientes, indica, para cada uno de los ámbitos a los que se refiere el programa, los elementos esenciales que podrán sustentar las acciones propuestas. En materia de asilo, la entrada en vigor próximamente del Convenio de Dublin2 constituye una clara prioridad, ya que la aplicación de este instrumento requiere un gran esfuerzo de formación en todos los Estados miembros. Por otra parte, resultará muy provechosa una cooperación más intensa en los demás aspectos del asilo. Como demostraron las acciones piloto realizadas en 1996, la comparación sobre el terreno, con ocasión de los intercambios, permite a los funcionarios un mejor conocimiento de sistemas diferentes a los suyos y a veces, importar soluciones a sus propias administraciones. Por último, esta cooperación con los países candidatos a la adhesión será particularmente útil, ya que la mayoría no tiene ninguna experiencia en este ámbito y deben, por lo tanto, aprehender las bases de todo el sistema de gestión de los solicitantes de asilo. 2 Convenio de Dublin de 15 de junio de 1990 relativo a la determinación del Estado responsable del estudio de las solicitudes de asilo presentadas en uno de los Estados miembros de las Comunidades Europeas. Artículo 7 En materia de inmigración deben tenerse en cuenta los dos aspectos complementarios de la política de inmigración, como fueron evocados en particular en la Comunicación de la Comisión de febrero de 1994 sobre las políticas de inmigración y asilo. Por este motivo las acciones deberán referirse tanto a la admisión de ciudadanos de países terceros como a la lucha contra la inmigración ilegal. En la medida en que, en este último ámbito, otros programas además de Odysseus puedan proponer acciones similares, corresponderá a la Comisión, como gestora de los programas, evitar redundancias Artículo $ En materia de cruce de las fronteras exteriores, la experiencia adquirida gracias a la aplicación de la acción piloto realizada sobre este tema en 1996 mostró que era muy interesante insistir en las modalidades prácticas de control. De igual modo, los problemas específicos vinculados con la naturaleza de las fronteras (marítimas, terrestres y aeroportuarias) se tomarán en consideración en una orientación más específica por categorías. Finalmente, se prestará una atención muy especial a la lucha contra el empleo de documentos de identidad falsos o falsificados, de acuerdo con las observaciones relacionadas con la aplicación del programa Sherlock. Artículo 9 Los Estados candidatos a la adhesión deberán poder integrar progresivamente el acervo, en sentido amplio, de la Unión en los ámbitos a que se refiere el programa Odysseus. Esto implica el conocimiento tanto de los instrumentos jurídicos como de los procedimientos, métodos y técnicas. De igual modo, la aplicación del programa Odysseus incluirá necesariamente, cada año, un apartado significativo que permita realizar acciones destinadas a los países candidatos. Artículo 10 Tratándose de un programa en el que las acciones deben presentar un interés para la Unión, este principio debe traducirse por la afirmación del carácter multilateral de las acciones. Así, este principio se garantiza con la presencia de al menos tres Estados miembros para los programas internos de la Unión y de al menos dos Estados miembros y dos Estados candidatos para los demás casos. No obstante, puede suceder que un proyecto pueda presentar un cierto interés para la Unión, pero que afecte también a otros Estados terceros distintos de los mencionados en el apartado anterior. En este caso, de acuerdo con lo dispuesto en el artículo 12 tales proyectos serán examinados cuidadosamente para ver si pueden ser excepcionalmente seleccionados. Artículo 11 Este artículo sobre el control se refiere a las competencias habituales de la Comisión y del Tribunal de Cuentas. Artículo 12 Este artículo fija el marco general de intervención del presupuesto comunitario. El apartado 2 establece un límite global fijando el principio de la participación inferior a la del presupuesto comunitario para las autoridades nacionales. No obstante, con el fin de que sea lo suficientemente flexible para que pueda adaptarse a programas concretos, este límite puede elevarse para tener en cuenta las circunstancias particulares descritas en el apartado 3. El apartado 4 establece el principio de la particular limitación de la intervención para ciertas categorías de costes, subrayando de esta manera el carácter operativo y no administrativo de la línea presupuestaria. Aquí se prevé también un cierto grado de flexibilidad para adaptarse a circunstancias particulares. Artículo 13 Se recuerdan las normas de procedimiento que se aplican habitualmente en el marco de las acciones financiadas por el presupuesto comunitario. NOTA : Los artículos 14, 17 y 19 reproducen esencialmente los artículos 11 a 15 del programa Sherlock y los artículos correspondientes de los programas Grotius, Stop y Oisin. Estos dos programas, presentados por la Comisión, fueron objeto de un acuerdo por parte de los Estados miembros. Las únicas modificaciones realizadas han sido las requeridas por la eventual especificidad del programa Odysseus. Artículo 14 Este artículo establece el principio de la responsabilidad de la Comisión en la gestión y seguimiento de programas y en particular en la elaboración de los programas anuales. Para elaborar los programas anuales la Comisión examinará las diferentes solicitudes que le transmitan los Estados miembros, así como sus propias propuestas. Las sugerencias se tendrán en cuenta en función de las prioridades indicadas en el artículo 1, así como del carácter innovador y respeto de la coherencia del conjunto de la programación anual. Para disponer de los medios técnicos necesarios para realizar este examen, la Comisión recurrirá siempre que sea necesario al asesoramiento de expertos en los ámbitos de intervención del presente programa. Artículo 15 Tratándose de acciones que se basan en un instrumento del Título VI, se sigue un procedimiento original de comitología. Éste permite a la Comisión, por una parte, desempeñar plenamente su papel ya que se trata de una financiación comunitaria y, por otra parte, respetar los procedimientos de decisión establecidos en el Título VI con toda garantía para los Estados miembros. Artículo 16 Para conseguir la mayor flexibilidad posible existen dos mecanismos diferentes, según el coste de los proyectos, que posibilitan la realización rápida de los proyectos más modestos desde el punto de vista de su financiación. 7 Artículo 17 La cuestión de la evaluación del conjunto del programa es extremadamente importante y la Comisión le concede un gran valor. Los contactos mantenidos con los Estados miembros para evaluar las acciones piloto que se realizaron en el mismo ámbito que Odysseus en 1996 han evidenciado la necesidad de una evaluación que vaya más allá de la simple apreciación de si los participantes en las acciones reúnen los requisitos. En efecto, el dispositivo de evaluación debe concebirse al mismo tiempo en que se elaboran los proyectos e incluir una ponderación del impacto de las acciones en el tiempo y en las administraciones de los Estados miembros. Los especialistas en materia de evaluación consideran que la parte del presupuesto de una acción que debe dedicarse para realizar una evaluación óptima puede llegar hasta un 25% de aquélla. Habida cuenta del volumen global del presupuesto del programa y de las estimaciones razonables sobre los costes, pensamos que con un 7% del presupuesto podrá llevarse a cabo una muy profunda evaluación. Artículo 18 La consecuencia lógica de la integración del programa Sherlock en Odysseus es la derogación de la acción común que define el programa Sherlock, que se realiza por el presente artículo. Artículo 19 Este es el clásico artículo que fija la entrada en vigor de la acción común. PROPUESTA DE DECISION DEL CONSEJO relativa a una acción común adoptada por el Consejo mediante la que se aprueba un programa de formación, de intercambios y de cooperación en los ámbitos del asilo, de la inmigración y del cruce de las fronteras exteriores. (Programa Odysseus) EL CONSEJO DE LA UNIÓN EUROPEA, Visto el Tratado de la Unión Europea, y en particular la letra b) del apartado 2 de su artículo K. 3 y el apartado 2 de su artículo K. 8; Vista la propuesta de la Comisión; Considerando que los Estados miembros estiman de interés común: - - - la política de asilo; las normas por las que se rigen el cruce de personas por las fronteras exteriores de los Estados miembros y la práctica de controles sobre esas personas, incluidas en los aspectos relativos a la seguridad de los documentos de identidad; la política de inmigración y la política relativa a los nacionales de terceros Estados; Considerando que, el establecimiento de un marco para las acciones de formación, de información, de estudios y de intercambios puede mejorar la eficacia de la cooperación entre las administraciones de los Estados miembros en los ámbitos anteriormente citados; Considerando que la integración del programa Sherlock3 en el programa Odysseus permitirá, sin menoscabar la eficacia del programa Sherlock, garantizar una mayor coherencia de la cooperación en los ámbitos en cuestión, realizando al mismo tiempo economías de escala en la realización de ambos programas; Considerando que, en el marco de la preparación a la adhesión de los Estados terceros candidatos, la extensión de la cooperación entre Estados miembros a dichos Estados les permitirá alcanzar mejor los niveles de la Unión en los ámbitos perseguidos por el presente programa ; 3 Acción común 96/637/JAI de 28 de octubre de 1996, adoptada por el Consejo sobre la base del artículo K. 3 del Tratado de la Unión Europea mediante la que se aprueba un programa de formación, de intercambios y de cooperación en el ámbito de los documentos de identidad (Sherlock). DO L 287 de 8 de noviembre de 1996. 9 Considerando que ciertos aspectos de esta cooperación pueden realizarse con más eficacia a nivel de la Unión que a nivel de cada Estado miembro, por las economías de escala y los efectos acumulativos de las acciones previstas ; Considerando que la presente acción común no interfiere con las competencias de la Comunidad, y, por consiguiente, no afecta ni a la gestión del programa Phare, ni, en lo que atañe a la formación profesional, a las medidas comunitarias adoptadas para la aplicación de dicha política, en particular al programa Leonardo da Vinci; HA ADOPTADO LA PRESENTE ACCIÓN COMÚN CAPITULO I: DISPOSICIONES GENERALES Artículo primero Principio y objetivos 1. Se aprueba para el período 1997-2001 un programa (en lo sucesivo, "programa Odysseus") de formación, intercambios y cooperación con arreglo a las definiciones del artículo 2 de la presente acción común, que recibirá financiación comunitaria. Este programa se refiere a los ámbitos del asilo, la inmigración y el cruce de las fronteras exteriores. Para determinar las prioridades en la programación anual de las acciones, se tendrán 2. en cuenta: - el apartado 1 del artículo K3 del Tratado de la Unión Europea; - - la existencia de una legislación comunitaria o de la Unión ya en vigor; la existencia de propuestas legislativas en examen, con el fin de anticipar su entrada en vigor mediante una cooperación de las administraciones; las prioridades fijadas por el Consejo en el ámbito JAI; - - cualquier otra necesidad de cooperación, de conformidad con el apartado 1 del artículo K. 3. 3. Sin perjuicio de las competencias comunitarias, el objetivo general del programa Odysseus es, gracias a su programación plurianual, ampliar la cooperación existente en materia de asilo, inmigración, cruce de las fronteras exteriores y seguridad de los documentos de identidad, así como la cooperación con los Estados candidatos a la adhesión en estos mismos ámbitos. Artículo 2 Definiciones 1 - A efectos del programa Odysseus, las acciones contempladas en el apartado 2 del artículo 1, quedan definidas como sigue: 10 - Acciones de formación: la organización de seminarios centrados en la adquisición de conocimientos teóricos y prácticos; - Intercambios: las estancias de funcionarios en otro Estado miembro distinto al suyo con el fin de comparar su sistema con el de sus homólogos; - Estudios e investigaciones: los trabajos que tienen fundamentalmente una finalidad pedagógica a través de la preparación, el desarrollo y la difusión de material pedagógico o de otros documentos útiles, como bases de datos o listados. 2- A efectos del programa Odysseus, se entiende por "documentos de identidad" los documentos emitidos por los Estados miembros y los países terceros que permiten a sus titulares demostrar su identidad y eventualmente cruzar una frontera exterior. Artículo 3 Formación En materia de formación, el programa Odysseus hará hincapié en: - - la formación de formadores; las formaciones especializadas, en particular en los seminarios de perfeccionamiento dirigidos a quienes tienen facultades decisorias, así como en los seminarios destinados a los responsables de la formación. Artículo 4 Intercambios En materia de intercambios, el programa Odysseus hará hincapié en los intercambios en forma de estancias de duración limitada en las administraciones de los Estados miembros competentes en los ámbitos cubiertos por el presente programa. Artículo 5 Estudios e investigaciones 1. El programa Odysseus comprenderá la concepción, la puesta a punto y la difusión de material pedagógico destinado a multiplicar la realización de programas de formación. 2. La mejora de la circulación de la información en los ámbitos cubiertos por el presente programa podrá asimismo ser materia de estudios e investigaciones. CAPITULO II ; ESTRUCTURA DEL PROGRAMA Artículo 6 Asila 1. En materia de asilo, las acciones se centrarán en: - una aplicación coordinada del Convenio de Dublin de 15 de junio de 1990 relativo a la determinación del Estado responsable del estudio de las solicitudes de asilo 11 presentadas en uno de los Estados miembros de -las Comunidades Europeas, una vez que éste entre en vigor, - una estrecha cooperación entre las administraciones y organismos de los Estados miembros competentes en la materia. 2. Podrán tomarse en consideración como acciones tendentes a una aplicación coordinada del Convenio de Dublin, los proyectos que persigan los objetivos siguientes: - la aplicación coordinada de los procedimientos, plazos, medios de prueba, y demás problemas prácticos relacionados con la aplicación del Convenio, - la aplicación de otros instrumentos jurídicos relativos al asilo. 3. Podrán tomarse en consideración como acciones tendentes a una estrecha cooperación entre las administraciones y organismos de los Estados miembros competentes en materia de asilo, los proyectos que, en particular, se refieran a los ámbitos siguientes: - procedimientos de examen de solicitudes de asilo en primera instancia (normales acelerados), así como los procedimientos de recurso; - sistemas de documentación sobre los países de origen; - condiciones de acogida de los solicitantes de asilo, incluidos sus derechos y obligaciones; - situaciones alternativas al estatuto de refugiado, incluida la protección temporal; - cooperación entre los diferentes órganos que intervienen en la materia (organismos encargados de examinar las solicitudes de asilo, servicios sociales, autoridades que aseguran el control en las fronteras, etc. ), así como el papel del ACNUR y de las ONG; trato a los solicitantes de asilo cuya solicitud ha sido definitivamente rechazada. - Artículo 7 inmigración Podrán tomarse en consideración como acciones en materia de inmigración de ciudadanos de países terceros, los proyectos que se refieran a los ámbitos siguientes: - Admisión de ciudadanos de países terceros, en particular condiciones de entrada, condiciones de circulación dentro de la Unión, normativa aplicable a la estancia, reagrupación familiar, acceso al empleo, a una actividad retribuida independiente, así como a actividades no retribuidas. - Lucha contra la inmigración ilegal, en especial lucha contra la entrada, la estancia y el empleo ilegales y organización de la expulsión y de la repatriación de personas en situación irregular. Artículo 8 Cruce de las fronteras exteriores 1. Podrán tomarse en consideración como acciones en materia de control del cruce de las fronteras exteriores, los proyectos que se refieran a la organización de las modalidades prácticas de dicho control incluidos los aspectos relativos a la seguridad de los documentos de 12 identidad. Se dará preferencia a la orientación que permita tratar dichas modalidades prácticas de manera temática (por ejemplo por tipo de frontera) o de manera geográfica. Cooperación con los Estados candidatos a la adhesión Artículo 9 En cada programa anual figurarán subprogramas específicos, en los ámbitos enumerados en los artículos 6 a 8 incluidos, para preparar en estas materias a los Estados candidatos a la adhesión. Se insistirá particularmente en su incorporación al Derecho nacional y en su aplicación por los funcionarios correspondientes. Las acciones tenderán a mejorar el conocimiento del acervo comunitario para ayudar así a los Estados candidatos a adoptar las medidas necesarias para aplicar los niveles de la Unión. CAPITULO III ; DISPOSICIONES FINANCIERAS Artículo 10 Criterios de financiación Los proyectos sujetos a la financiación comunitaria deberán presentar un interés para la Unión Europea e implicar al menos a tres Estados miembros. Estos proyectos podrán asociar a participantes de los Estados candidatos a la adhesión con vistas a contribuir a la preparación de su adhesión, o de otros países terceros cuando ello resulte útil a la finalidad de los proyectos. Artículo 11 Control financiero Las decisiones de financiación, así como los contratos que de ellas deriven, establecerán en particular que la Comisión efectúa el seguimiento y el control financiero y el Tribunal de Cuentas las auditorías. Artículo 12 Nivel de financiación comunitaria 1. Podrán optar a la financiación todos los tipos de gastos directamente imputables a la aplicación de la acción en que se haya incurrido durante un período determinado, fijado contractualmente. 13 2. El porcentaje de intervención del presupuesto comunitario será del 60% del coste total del programa, pudiendo excepcionalmente alcanzar un máximo del 80% según los procedimientos previstos en el capítulo 4 de la presente acción común. 3. Los gastos de traducción y de interpretación, los costes informáticos y los gastos de material duradero o perecedero sólo se tomarán en consideración en la medida en que constituyan un apoyo necesario para realizar la acción, y sólo podrán financiarse hasta un máximo del 50% de la subvención u 80% en los casos en que la propia naturaleza de la acción lo haga indispensable 4. Los gastos relativos a los locales y equipamientos públicos, así como los sueldos de los funcionarios del Estado y de las entidades públicas, sólo podrán tomarse en consideración en la medida en que correspondan a afectaciones y a tareas no vinculadas con su destino o función nacional, sino específicamente relacionadas con la aplicación de la presente acción común. Artículo 13 Normas de procedimiento 1. Las acciones previstas por el programa financiadas por el presupuesto general de las Comunidades Europeas serán gestionadas por la Comisión de conformidad con el Reglamento Financiero, de 21 de diciembre de 1997, aplicable al presupuesto general de las Comunidades Europeas. 4 2. En la presentación de las propuestas de financiación, la Comisión tendrá en cuenta los principios de buena gestión financiera y, en particular, de economía y de relación coste/eficacia contemplados en el artículo 2 del Reglamento Financiero. CAPITULO IV; GESTION Y SEGUIMIENTO DEL PROGRAMA Artículo 14 Concepción del programa 1. La Comisión será responsable de la gestión y del seguimiento del programa y adoptará a tal efecto las medidas apropiadas. 2. La Comisión preparará un proyecto de programa anual, que comprenderá la distribución de los créditos disponibles, y estará basado en las prioridades temáticas correspondientes a la estructura, a los ámbitos de acción y a los objetivos del programa. El programa anual cubre los tres ámbitos mencionados en los artículos 6,7 y 8, pero podrá hacer hincapié en uno de ellos, si así lo exigieran las necesidades de las administraciones nacionales. A estos efectos, la Comisión examinará los proyectos que le sean presentados en función de los criterios definidos en el apartado 2 del artículo 1 de la presente acción común, teniendo igualmente en cuenta el carácter innovador de la iniciativa propuesta y la coherencia del conjunto del programa. 4 DO n° L 356 de 31. 12. 1977, p. l, Reglamento modificado en último lugar por el Reglamento (CEE, Euratom, CECA) n° 2335/95 (DO n° L 240 de 7. 10. 1995, p. 12). 14[/:T Artículo 15 Aplicación anual del programa 1. La Comisión estará asistida por un Comité compuesto por un representante de cada Estado miembro y presidido por un representante de la Comisión. 2. La Comisión someterá al Comité el proyecto de programa anual, incluyendo una propuesta de reparto de créditos disponibles entre ámbitos de actuación, así como las propuestas de disposiciones de aplicación y de evaluación de las acciones. El Comité emitirá su dictamen en un plazo de dos meses, por unanimidad. El Presidente podrá reducir dicho plazo en función de la urgencia. El Presidente no participará en la votación. A falta de dictamen favorable dentro del plazo, la Comisión, bien retirará su propuesta, bien presentará una propuesta al Consejo, que se pronunciará por unanimidad en un plazo de dos meses. Artículo 16 Gestión del programa 1. Los proyectos para los que se solicite financiación se someterán a la Comisión para su examen antes del 31 de marzo del ejercicio presupuestario al que deban imputarse. 2. En lo que respecta a las financiaciones inferiores a 50. 000 ecus, el representante de la Comisión presentará un proyecto al Comité mencionado en el apartado 1 del artículo 15. El Comité, resolviendo por la mayoría prevista en el párrafo segundo del apartado 3 del artículo K. 4 del Tratado, emitirá su dictamen sobre dicho proyecto en un plazo que el Presidente podrá determinar en función de la urgencia. El dictamen se incluirá en el acta; cada Estado miembro tendrá derecho a solicitar que su posición conste en el acta. El Presidente no participará en la votación. La Comisión tendrá lo más en cuenta posible el dictamen emitido por el Comité e informará al Comité de la manera en que ha tenido en cuenta dicho dictamen. 3. Por lo que se refiere a las financiaciones superiores a 50. 000 ecus, la Comisión presentará al Comité a que se refiere el apartado 1 del artículo 15 la lista de proyectos que le hayan sido presentados en el marco del programa anual. La Comisión indicará los proyectos que seleccione y motivará su selección. El Comité dictaminará en un plazo de dos meses sobre los distintos proyectos por la mayoría que establece el párrafo segundo del apartado 3 del artículo K. 4 del Tratado de la Unión Europea. El Presidente no participará en la votación. A falta de dictamen favorable dentro del plazo, la Comisión, bien retirará el proyecto o proyectos en cuestión, bien los presentará, junto con el eventual dictamen del Comité, al Consejo, que se pronunciará en un plazo de dos meses por la mayoría que establece el párrafo segundo del apartado 3 del artículo K. 4 del Tratado. Artículo 17 Evaluación 1. La Comisión se encargará de que expertos neutrales, sin relación con el programa, efectúen una evaluación del mismo. 16 2. La Comisión preparará anualmente un informe recapitulativo de las acciones iniciadas y de la evaluación efectuada y lo enviará al Parlamento Europeo y al Consejo. Artículo 18 La acción común 96/637/JAI, del Consejo de 28 de octubre de 1996 mediante la que se aprueba un programa de formación, de intercambios y de cooperación en el ámbito de los documentos de identidad (Sherlock) queda derogada. Artículo 19 La presente acción común entrará en vigor el día de su adopción. Será publicada en el Diario Oficial. Hecho en Bruselas, el. Por el Consejo El Presidente 17 FICHA DE FINANCIACIÓN Partida B5-800: Cooperación en materia judicial y asuntos de interior. Los créditos de compromiso están inscritos en el capítulo BO-40 1. DENOMINACIÓN DE LA ACCIÓN Acción común relativa a un programa de formación, de intercambios y de cooperación en materia de asilo, de inmigración, de cruce de las fronteras exteriores y de la seguridad de los documentos de identidad (programa Odysseus) 2. LINEA PRESUPUESTARIA B5-800: Acciones comunes en el marco de la cooperación en materia judicial y asuntos de interior. 3. BASE LEGAL Apartado 2 del artículo K. 3 del Tratado de la Unión Europea. 4. DESCRIPCIÓN DE LA ACCIÓN 4. 1 Objetivo general de la acción En el marco de la cooperación prevista por el Título VI del TUE en materia de asilo, de inmigración y de cruce de las fronteras exteriores, la formación del personal que trabaja en estos ámbitos constituye un factor primordial de eficacia, sobre todo por permitir un aumento de los intercambios entre los Estados Miembros y un mejor conocimiento de las técnicas, procedimientos e instrumentos utilizados. Las acciones piloto realizadas en 1996 fueron evaluadas positivamente por los participantes, quienes manifestaron igualmente su deseo de ver estas acciones continuadas y ampliadas. Este deseo se ha plasmado, en primer lugar, por la adopción del programa Sherlock en octubre de 1996. Este programa, relativo a la lucha contra el empleo de documentos de identidad falsos, se incluye de hecho en el ámbito de aplicación del programa Odysseus, constituyendo uno de los capítulos de los sectores "control de las fronteras exteriores" y "lucha contra la inmigración clandestina". Por lo tanto, convendría unificar ambos programas para que la coherencia del objetivo general de la acción resulte más eficaz. El objetivo general de la acción a través de una programación plurianual es ampliar la cooperación en estos ámbitos, racionalizar las iniciativas coordinándolas mediante prioridades claras y asegurar la permanencia de los resultados a través de un trabajo durable. Por otra parte, en el marco de la candidatura de adhesión de los terceros Estados, en particular los PECO, es importante permitir que sus funcionarios se beneficien de los instrumentos de cooperación para 18 que puedan integrar mejor el acervo de la Unión y alcanzar los niveles de ésta en los ámbitos objeto del presente programa. 4. 2 Período cubierto por la acción La programación de la acción comprende un período de cinco años a partir de 1997. 5. CLASIFICACIÓN DEL GASTO GNO/CD 6. TIPO DE GASTO Subvenciones (del 60%, pudiendo alcanzar excepcionalmente un máximo de 80%) para la cofinanciación con otras fuentes del sector público y privado. 7. REPERCUSIÓN FINANCIERA NB : Habida cuenta de la naturaleza del proceso decisorio (elaboración de la programación anual por un comité ad hoc), sólo es posible ofrecer a continuación las dotaciones indicativas en cuanto al calendario y al desglose por elementos de la acción. 7. 1 Cálculo del coste total de la acción Las subvenciones se dirigirán a los ámbitos siguientes: - formación - programa de intercambios y estancias - estudios e investigaciones, circulación y difusión de informaciones. Sin perjuicio del procedimiento presupuestario anual, se ha previsto reservar una dotación financiera indicativa de 14 millones de ecus para la ejecución de este programa, para el período 1997-2001, según el calendario indicado en el punto 7. 2. Los importes anuales, evaluados sobre la base de acciones del mismo tipo ya realizadas (incluidos los programas Karolus y Mattheus) o de las acciones piloto realizadas en 1996 se establecen como se indica a continuación : 1997 2,5 1998 3 1999 3 2000 3 2001 2,5 total 14 Millones de ecus 19 7. 2 Desglose por elementos de la acción CC en millones de ecus (precios corrientes) Desglose Formación Intercambios Estudios, difusión, investigación Países candidatos Evaluación Total 1997 1998 1999 2000 2001 Total 0,9 0,8 0,3 0,4 0,1 2,5 1,1 0,9 0,4 0,5 0,1 3 0,9 0,9 0,3 0,7 0,2 3 0,9 0,9 0,3 0,7 0,2 3 0,8 0,8 0,2 0,6 0,1 2,5 4,6 4,3 1,5 2,9 0,7 14 7. 3 Calendario créditos de compromiso / créditos de pago CC en millones de ecus Año Créditos de compromiso Créditos de pago 1997 2,5 1998 3 1999 3 2000 3 2001 2,5 total 2002 0 14 1997 1998 1999 2000 2001 0,5 2 •2,4 0,6 2,4 0,6 2,4 Total 0,5 4,4 3 3 IÉUÉÉW* ••¿fe 2,5 3 3 3 2,5 14 0,6 2 2,6 0,5 0,5 Dotación financiera indicativa para el período 1997-2001: 14 millones de ecus. 8. DISPOSICIONES ANTIFRAUDE PREVISTAS APLICACIÓN) (Y RESULTADO DE SU Antes del pago y ajustándose a las obligaciones contractuales y a los principios de economía y de buena gestión financiera o global, los servicios de la Comisión efectúan la verificación de las subvenciones o la recepción de las prestaciones y estudios preparatorios de viabilidad y de evaluación encargados. En todos los acuerdos o contratos concluidos entre la Comisión y los beneficiarios de los pagos se incluyen disposiciones antifraude (control, entrega de informes, etc. ). 20 9. ELEMENTOS DE ANÁLISIS COSTE-EFICACIA 9. 1 Objetivos específicos cuantificables. población afectada Objetivos específicos: En el marco del objetivo general señalado en el punto 4. 1, la Comisión acordará una atención particular a las realizaciones siguientes : * Perpetuación de la formación en los ámbitos del asilo, de la inmigración, del cruce de las fronteras exteriores y de la seguridad de los documentos de identidad, en particular en los ámbitos siguientes : - formación de formadores; - formación intensa de especialistas ya confirmados; - cooperación con los países candidatos a la adhesión. Este primer objetivo pretende una mayor armonización de la formación del personal afectado especializando cada nivel de intervención : la Unión para la formación de formadores y las actividades de formación de alto nivel, los Estados miembros para la difusión de las actividades de formación al mayor número posible de sus funcionarios; en éste mismo espíritu de armonización, ante la perspectiva de la adhesión, se organizarán a nivel de la Unión actividades de formación para los funcionarios de los países PECO. * En relación con el objetivo precedente, desarrollo de instrumentos pedagógicos que permitan la ejecución de programas de formación en los Estados miembros capitalizando de esta manera el acervo de la formación a nivel de la Unión. También aquí, la preparación de instrumentos a nivel de la Unión, además de las economías de escala que produce, permite desarrollar la formación en los Estados miembros mediante instrumentos pedagógicos armonizados. A este respecto, se prestará la mayor atención a la elaboración por los Estados miembros de planes de formación en los ámbitos comprendidos en el presente programa. * Investigaciones para mejorar los instrumentos que permitan una mejor circulación de la información en los ámbitos del programa, en particular, la difusión de instrumentos que posibiliten un mejor conocimiento de los datos (reglamentarios, legislativos, estadísticos, etc) por el personal afectado. Este último objetivo permite evitar las redundancias en materia de investigación en un ámbito en el que el intercambio de informaciones entre los Estados miembros es fundamental para la completa realización de la libre circulación. - Población afectada: Funcionarios, incluidos los que tienen facultades decisorias, encargados de aplicar las políticas de asilo, inmigración control en las fronteras exteriores y de seguridad de los documentos de identidad; 21 Responsables de formación, en particular los encargados de elaborar y de llevar a cabo las actividades de formación en los servicios correspondientes y, concretamente, de desarrollar la formación de los formadores. 9. 2 Justificación de la acción. La cooperación entre los Estados miembros, a la cual la Comisión está plenamente asociada, tal y como consta en el Título VI del TUE, define cuestiones que los Estados miembros consideran de interés común, entre las cuales se incluyen el asilo, la inmigración y el cruce de las fronteras exteriores. La cooperación entre las administraciones de los Estados miembros completa así a nivel de la Unión los esfuerzos realizados por estas administraciones en su propio ámbito de competencia. La rapidez del intercambio de informaciones y la necesidad de trabajar en tiempo real implican un conocimiento cada vez más profundo por parte de los funcionarios del trabajo de sus colegas de los otros Estados miembros. El programa Odysseus se inscribe así en esta lógica, perfectamente conforme con el principio de subsidiariedad para el reparto de las acciones como las descritas en la presentación anterior de los objetivos específicos del programa. Las modalidades de selección de los proyectos se apoyan en dos principios : - el respeto de la estructura del programa tal y como está definida en la Sección II de la acción común, que exige que las acciones se repitan regularmente para que sean eficaces a largo plazo y surtan un efecto de arrastre en los Estados miembros; - el respeto de los criterios que figuran en el apartado 2 del artículo 1 de la acción común y de las normas de coherencia del programa, de acuerdo con el artículo 14. 9. 3 Seguimiento y evaluación de la acción Se prestará una atención particular a la evaluación del programa, y deberá elaborarse un plan de evaluación antes incluso del desarrollo de las primeras acciones. Se consagrará a esta evaluación una parte significativa del presupuesto (5%). Habrá dos tipos de indicadores para medir el grado de realización de los objetivos : - número de jornadas/alumnos realizadas a nivel de la Unión referidas tanto a los seminarios como a los intercambios; - número de jornadas/alumnos realizadas por los Estados miembros acudiendo a los formadores formados por el programa Odysseus y a los instrumentos pedagógicos elaborados en el marco de este programa. Estos indicadores cuantitativos se completarán con evaluaciones más cualitativas que estimen el impacto de la formación en el personal formado (por ejemplo, el método de muestreo (panel) son evaluaciones a intervalos sucesivos tras la formación). Los informes anuales se completarán con un informe pedagógico más detallado después de los tres primeros años de ejecución del programa. 22 10. GASTOS ADMINISTRATIVOS (Parte A de la Sección III del presupuesto general). La movilización efectiva de los recursos humanos necesarios resultará de la decisión anual de la Comisión relativa a la asignación de recursos, considerando en particular los efectivos y los importes suplementarios que hayan sido acordados por la Autoridad presupuestaria. 10. 1 Incidencia en el número de puestos Cipos de mestos Efectivos que deben afectarse a la gestión de la acción puestos permanentes puestos temporales funcionarios o gentes emporales )tros recursos Total B C 1/2 1/2 de los que duración mediante utilización de recursos suplementarios mediante utilización de los recursos existentes en el seno de la DG o del servicio correspondiente 5 años a partir de enero de 1997 1/2 1/2 10. 2 Incidencia financiera global de los recursos humanos suplementarios Funcionarios Agentes temporales Importes 305 000 Modo de cálculo ( 33 000 +28 000 ecus ) x 5 años (ecus) Total 1 305 000 | JOS importes expresan el coste total de los puestos suplementarios para la duración total de la acción. 23 10. 3 Aumento de otros gastos de funcionamiento derivados de la acción Línea presupuestaria (n° y denominado n) A 1300 Importes Modo de cálculo ( ecus ) 16 650 Misiones : 30 días/funcionario : 30x111 ecus x 5 años 44 700 Trayectos : 15 trayectos anuales x 745 ecus x 5 años 156 315 Comité previsto en el art. 15 : 15 pers x 695 ecus x 3 reuniones x 5 años 60 000 Expertos : 15 días/expertos/año x 800 ecus x 5 años (organización de 3 reuniones anuales con 5 expertos) Total| 277 665 1 | Los importes corresponden a los gastos totales de la acción. Se dispondrá de los recursos necesarios mediante redistribución de los recursos existentes. 24 ISSN 0257-9545 COM(97) 364 final DOCUMENTOS ES 01 06 11 N° de catálogo : CB-C0-97-351-ES-C ISBN 92-78-22473-1 Oficina de Publicaciones Oficiales de las Comunidades Europeas L-2985 Luxemburgo K


title: Advies van het Economisch en Sociaal Comité over "Een gemeenschappelijk BTW-stelsel - Een programma voor de interne markt"

eurovoc_concepts:
VAT
competition
fiscal policy
single market
tax harmonisation

formats: html pdfa1b print