title: Dyrektywa 97/36/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG, w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej

text: 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 321 31997L0036 L 202/60 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 30. 7. 1997 DYREKTYWA 97/36/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG, w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europej- ską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66, uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Trakta- tu (3), w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 16 kwietnia 1997 r. , a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (3) (4) Dyrektywa Rady 89/552/EWG (4) ustanawia ramy prawne telewizyjnej działalności transmisyjnej na rynku wewnętrz- nym. Artykuł 26 dyrektywy 89/522/EWG przewiduje, że Komi- sja, nie później niż do końca piątego roku od dnia przyję- cia dyrektywy, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu spra- wozdanie w sprawie stosowania dyrektywy i w razie potrzeby przygotuje dalsze wnioski, mające na celu jej przystosowanie do rozwoju w dziedzinie telewizyjnej dzia- łalności transmisyjnej. Stosowanie dyrektywy 89/552/EWG oraz sprawozda- nie w sprawie jej stosowania, ukazały konieczność wyjaś- nienia niektórych definicji lub obowiązków Państw Człon- kowskich na mocy niniejszej dyrektywy. Komisja w swoim Komunikacie z dnia 19 lipca 1994 r. społeczeństwa zatytułowanym „Droga Europy do (1) Dz. U. C 185 z 19. 7. 1995, str. 4. oraz Dz. U. C 221 z 30. 7. 1996, str. 10. (2) Dz. U. C 301 z 13. 11. 1995, str. 35. (3) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 1996 r. (Dz. U. C 65 z 4. 3. 1996, str. 113), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 lipca 1996 r. (Dz. U. C 264 z 11. 9. 1996, str. 52) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 listopada 1996 r. (Dz. U. C 362 z 1. 12. 1996, str. 56). Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 1997 r. i decyzja Rady z dnia 19 czerwca 1997 r. (4) Dz. U. L 298 z 17. 10. 1989, str. 23. Dyrektywa zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. informacyjnego: plan działań”, podkreśliła znaczenie ram regulacyjnych stosowanych do treści usług audiowizual- nych, które przyczyniają się do zapewnienia swobodnego przepływu tych usług we Wspólnocie i odpowiadają moż- liwościom wzrostu w tym sektorze, oferowanym przez nowe technologie, z równoczesnym uwzględnieniem szczególnego charakteru, w szczególności kultural- nego i socjologicznego wpływu, programów audiowizual- nych, bez względu na sposób ich emisji. (5) (6) Rada na posiedzeniu dnia 28 września 1994 r. przyjęła przychylnie ten plan działań i podkreśliła konieczność poprawy konkurencyjności europejskiego przemysłu audiowizualnego. Komisja przedstawiła Zieloną Księgę w sprawie ochrony małoletnich i godności ludzkiej w usługach audiowizual- nych i informacyjnych, a także zobowiązała się do przed- stawienia Zielonej Księgi skupiającej się na rozwoju aspek- tów kulturalnych tych nowych usług. (7) Wszelkie ramy legislacyjne dotyczące nowych usług audio- wizualnych muszą być zgodne z zasadniczym celem niniej- szej dyrektywy, którym jest stworzenie prawnych ram dla swobodnego przepływu usług. (8) (9) (10) Istotne jest, aby Państwa Członkowskie podjęły działa- nia w odniesieniu do usług porównywalnych z telewizyjną działalnością transmisyjną, w celu zapobiegania wszelkim naruszeniom podstawowych zasad, które muszą obejmo- wać informacje, a także powstawaniu znacznych dyspro- porcji w odniesieniu do swobodnego przepływu i konku- rencji. Szefowie państw i rządów, zebrani w Radzie Europej- skiej w Essen 9 i 10 grudnia 1994 r. wezwali Komisję do przedstawienia wniosków o dyrektywy 89/552/EWG przed ich następnym posiedzeniem. zmianę Stosowanie dyrektywy 89/552/EWG ukazało konieczność wyjaśnienia pojęcia jurysdykcji stosowanej szczególnie do sektora audiowizualnego; mając na uwadze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich głów- nym kryterium określającym kompetencję konkretnego Państwa Członkowskiego należy uczynić kryterium miejsca prowadzenia działalności. PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 322 (11) Pojęcie miejsca prowadzenia działalności, zgodnie z kryte- riami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwo- ści w orzeczeniu z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie „Fac- tortame” (1), prowadzenie działalności gospodarczej przez stałe przedsiębiorstwo przez czas nieokreślony. rzeczywiste obejmuje (12) Miejsce prowadzenia działalności organizacji zajmującej się telewizyjną działalnością transmisyjną może być okreś- lona przez szereg kryteriów praktycznych, takich jak miejsce faktycznej siedziby podmiotu świadczącego usługi, miejsce, w którym podejmowane są zwykle decyzje w spra- wie polityki programowej, miejsce, w którym transmito- wany do widzów program jest ostatecznie układany i prze- twarzany oraz miejsce, w którym znajduje się znaczna część siły roboczej potrzebnej do prowadzenia telewizyj- nej działalności transmisyjnej. tylko ono, (13) Ustalenie zbioru kryteriów praktycznych jest przezna- czone do określania przez wyczerpującą procedurę, że Państwo Członkowskie, jest kompe- i tentne w odniesieniu do nadawcy w związku ze świadcze- niem usług, których dotyczy niniejsza dyrektywa; niemniej jednak, biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i w celu uniknięcia przypadków, w któ- rych występuje brak jurysdykcji, stosowne jest odwołanie się do kryterium miejsca prowadzenia działalności, w rozu- mieniu art. 52 i następnych Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jako kryterium ostatecznego, okre- ślającego kompetencję Państwa Członkowskiego. (14) Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Sprawie- dliwości (2) Państwo Członkowskie zachowuje prawo do podjęcia środków przeciwko organizacji zajmującej się telewizyjną działalnością transmisyjną, która prowadzi działalność w innym Państwie Członkowskim i która to działalność jest całkowicie lub w większości skierowana na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego, jeżeli wybór miejsca prowadzenia działalności miał na celu uchylenie się od podlegania ustawodawstwu, które byłoby stosowane do organizacji, jeśli prowadziłaby ona działal- ność na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego. ograniczenie odbioru i/lub zawieszenie retransmisji telewi- zyjnych, podjęty na mocy art. 2a dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, musi być zgodny z takimi zasadami. (16) Niezbędne jest zapewnienie efektywnego stosowania prze- pisów dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w całej Wspólnocie w celu zachowania wol- nej i uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami tej samej branży. (17) Osoby trzecie bezpośrednio zainteresowane, włącznie z obywatelami innych Państw Członkowskich, muszą mieć możliwość dochodzenia swoich praw, zgodnie z prawem lub krajowym, przed właściwymi organami sądowymi innymi organami, Państwa Członkowskiego któremu pod- legają organizacje zajmujące się telewizyjną działalnością transmisyjną, które mogą nie przestrzegać przepisów kra- jowych przyjętych w wyniku stosowania dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą. (18) Istotne jest, aby Państwa Członkowskie miały możliwość podjęcia środków mających na celu ochronę prawa do informacji i zapewnienie szerokiego dostępu widowni do telewizyjnej relacji wydarzeń krajowych lub zagranicz- nych, o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, takich jak igrzyska olimpijskie, puchar i mistrzostwa Europy w piłce nożnej; w tym celu Państwa Członkowskie zachowują prawo do podejmowania środków zgodnych z prawem wspólnotowym, mających na celu regulację wyko- nywania wyłącznych praw do transmisji takich wydarzeń przez znajdujących się w ich kompetencjach nadawców telewizyjnych. świata (19) Niezbędne jest dokonanie uzgodnień we wspólnotowych ramach, w celu uniknięcia potencjalnej niepewności praw- nej i zakłóceniom rynkowym oraz pogodzenia swobodnego obrotu usługami telewizyjnymi z koniecznością uniemożli- wienia obchodzenia krajowych przepisów chroniących uzasadniony interes ogólny. (15) Artykuł F ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej przewiduje, że Unia szanuje prawa podstawowe, zagwaranto- wane w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Czło- wieka i Podstawowych Wolności, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego; każdy środek mający na celu (1) Sprawa C-221/89: The Queen v. Secretary of State for Transport, ex parte: Factortame Ldt i inni. Zb. Orz. 1991, str. I– 3905, ust. 20. (2) Patrz: w szczególności orzeczenia w sprawie 33/74: Van Binsbergen v. Bestuur van de Bedrijfsvereniging, Zb. Orz. 1974, str. I– 1299 i w sprawie 23/93, TV 10 v. Commissariaat voor de Media, Zbiór 1994, str. I– 1495. (20) Właściwe jest w szczególności ustanowienie w niniejszej dyrektywie przepisów dotyczących wykonywania przez nadawców telewizyjnych wyłącznych praw, które mogą nabyć, do transmisji wydarzeń uznanych za mające donio- słe znaczenie dla społeczeństwa w Państwie Członkow- skim innym niż to, które posiada kompetencje w odniesie- niu do nadawców telewizyjnych; w celu uniknięcia spekulacyjnego nabywania praw, zmierzającego do obej- ścia środków krajowych, niezbędne jest stosowanie tych przepisów do umów zawartych po opublikowaniu niniej- szej dyrektywy i w odniesieniu do wydarzeń, które odby- wają się po dacie jej wykonania; w przypadku odnawiania po opublikowaniu mniejszej dyrektywy umów wcześniej- szych, umowy te są uważane za umowy nowe. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 323 (21) Wydarzenia o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa powinny, do celów niniejszej dyrektywy, spełniać okre- ślone kryteria, to znaczy, że powinny to być nadzwyczajne wydarzenia ogółu widowni w Unii Europejskiej lub w danym Państwie Człon- kowskim, czy też w znacznej części danego Państwa Członkowskiego, i zorganizowane z wyprzedzeniem przez organizatora, który jest zgodnie z prawem upoważniony do sprzedaży praw dotyczących tego wydarzenia. zainteresowanie budzące (22) Do celów niniejszej dyrektywy „telewizja ogólnie dostęp- na” oznacza transmisję na każdym kanale, publicznym lub komercyjnym, programów dostępnych dla widowni bez opłat, innych niż wynikające ze sposobów finansowania transmitowania, rozpowszech- są nione w każdym Państwie Członkowskim (jak opłata licen- cyjna i/lub abonament podstawowy w sieci kablowej). szeroko które (23) Państwa Członkowskie mają możliwość podejmowania środków, które uznają za stosowne, w odniesieniu do transmisji pochodzących z państw trzecich i niespełniają- cych warunków ustanowionych w art. 2 dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, pod warunkiem, że są zgodne z prawem wspólnoto- wym i międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty. (24) W celu usunięcia przeszkód wynikających z różnic między ustawodawstwami krajowymi dotyczącymi wspierania utworów europejskich, dyrektywa 89/552/EWG, zmie- niona niniejszą dyrektywą, zawiera przepisy mające na celu harmonizację tych ustawodawstw; przepisy te, mające na celu liberalizację handlu, muszą zawierać klauzule harmonizujące warunki konkurencji. (25) Ponadto art. 128 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspól- notę Europejską zobowiązuje Wspólnotę do uwzględnia- nia aspektów kulturalnych w swoich działaniach na pod- stawie innych postanowień Traktatu. (27) Organizacje zajmujące się transmisją, twórcy programów, producenci, autorzy i inni eksperci powinni być zachęcani do rozwijania bardziej szczegółowych pomysłów i strate- gii, mających na celu wyświetlanie audiowizualnych euro- pejskich filmów fabularnych, skierowanych do publiczno- ści międzynarodowej. (28) W uzupełnieniu powyższych rozważań niezbędne jest stworzenie warunków do poprawy konkurencyjności branży programów; Komunikaty w sprawie stosowania art. 4 i 5 dyrektywy 89/552/EWG, przyjęte przez Komisję dnia 3 marca 1994 r. i dnia 15 lipca 1996 r. , na podstawie art. 4 ust. 3 tej dyrektywy, zawierają wniosek, że środki do wspierania utworów europejskich mogą przyczynić się do tej poprawy, ale powinny one uwzględniać rozwój w dzie- dzinie telewizyjnej działalności transmisyjnej. (29) Kanały transmitujące wyłącznie w języku innym niż języki Państw Członkowskich nie powinny być objęte przepisami art. 4 i 5; jednakże w przypadku, gdy ten język lub języki stanowią część istotną, ale nie wyłączną czasu transmisyj- nego tego kanału, przepisy art. 4 i 5 nie powinny mieć zastosowania do tej części czasu transmisji. (30) Udziały utworów europejskich muszą być osiągnięte z uwzględnieniem rzeczywistości gospodarczej; zatem nie- zbędny jest progresywny system do osiągnięcia tego celu. (31) W celu wspierania produkcji utworów europejskich istotne jest, aby Wspólnota, biorąc pod uwagę zdolność audiowi- zualną każdego Państwa Członkowskiego i konieczność ochrony mniej używanych języków Unii Europejskiej, wspierała niezależnych producentów; Państwa Członkow- skie, definiując pojęcie „niezależny producent”, powinny należycie uwzględnić kryteria takie jak własność spółki liczbę programów dostarczonych temu producenckiej, samemu nadawcy telewizyjnemu i własności praw pochodnych. (26) Zielona Księga w sprawie „Opcji strategicznych na rzecz wzmocnienia branży programów europejskich w kontek- ście polityki audiowizualnej Unii Europejskiej”, przyjęta przez Komisję dnia 7 kwietnia 1994 r. przedstawiła mię- dzy innymi środki do wspierania utworów europej- skich w celu dalszego rozwoju sektora; program Media II, który zmierza do wspierania szkolenia, rozwoju i dystry- bucji w sektorze audiowizualnym został również stwo- rzony, aby umożliwić rozwój produkcji utworów europej- skich; Komisja zaproponowała, aby produkcja utworów europejskich była także wspierana przez mechanizm wspólnotowy, taki jak fundusz gwarancyjny. (32) Zagadnienie szczególnych skal czasowych dla każdego typu telewizji pokazującej dzieła kinematograficzne jest przede wszystkim kwestią do ustalenia w ramach porozu- lub specjali- mień między zainteresowanymi stronami stami, których to dotyczy. (33) Reklama produktów leczniczych stosowanych u ludzi jest objęta przepisami dyrektywy 92/28/EWG (1). (1) Dz. U. L 113 z 30. 4. 1992, str. 13. 324 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 (34) Dzienny czas emisji, przydzielony dla obwieszczeń zamieszczanych przez nadawcę telewizyjnego w związku z własnymi programami i dodatkowymi produktami bez- pośrednio z nich uzyskiwanymi lub obwieszczeń służby publicznej czy też apeli charytatywnych nadawanych nie- odpłatnie, nie powinien być wliczany do maksymalnej dłu- gości dziennego lub godzinowego czasu emisji, który może być przydzielony na reklamę i telezakupy. (40) Niezbędne jest wyjaśnienie zasad ochrony rozwoju fizycz- nego, umysłowego i moralnego małoletnich; ustanowienie jasnego rozróżnienia między programami, które podlegają całkowitemu zakazowi i tymi, które mogą być dopusz- czone z zastrzeżeniem zastosowania odpowiednich środ- ków technicznych, powinno odpowiedzieć na obawy doty- czące interesu publicznego wyrażane przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę. (35) W celu uniknięcia zakłóceń konkurencji niniejsze odstęp- stwo jest ograniczone do obwieszczeń dotyczących pro- duktów spełniających podwójny warunek, czyli produk- bezpośrednio tów dodatkowych uzyskiwanych z programów, których to dotyczy; pojęcie „dodatkowy” odnosi się do produktów przeznaczonych szczególnie do umożliwienia oglądającym widzom korzys- tanie w pełni z tych programów lub brania w nich udziału. jednocześnie i (36) W następstwie rozwoju telezakupów, gospodarczo istot- nej działalności dla podmiotów gospodarczych jako całość i rzeczywisty rynek zbytu towarów i usług we Wspólnocie, istotna jest zmiana zasad dotyczących czasu transmisyjnego i zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez wprowadzenie odpowied- nich norm regulujących formę i treści tych transmisji. (37) Istotne jest, aby właściwe organy krajowe w monitorowa- niu wykonywania odpowiednich przepisów potrafiły odróżnić, w odniesieniu do kanałów, które nie są przezna- czone wyłącznie na telezakupy, z jednej strony czas trans- misji przeznaczony na telezakupy, reklamy i inne formy reklamowania, od czasu transmisyjnego przeznaczonego na okna eksploatacyjne dla telezakupów z drugiej strony; jest zatem konieczne i wystarczające, aby każde okno eksploatacyjne było wyraźnie oddzielone, co najmniej na początku i na końcu, środkami optycznymi i akustycz- nymi. (38) Dyrektywę 89/552/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą, stosuje się do kanałów przeznaczonych wyłącznie na tele- zakupy lub na autopromocję, bez elementów zwykłych programów, takich jak informacje, transmisje sportowe, jedynie do filmy, programy dokumentalne i teatralne, celów tych dyrektyw i bez uszczerbku dla włączenia tych kanałów w zakres innych instrumentów Wspólnoty. (41) Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących ochrony małoletnich i porządku publicznego nie wyma- ga, aby dane środki musiały być koniecznie wykonywane poprzez uprzednią kontrolę transmisji telewizyjnych. (42) Wyjaśnienia prowadzone przez Komisję, w porozumieniu z właściwymi organami Państw Członkowskich w odnie- sieniu do możliwych korzyści i niedogodności wynikają- cych z dalszych środków mających na celu ułatwienie sprawowanej przez rodziców lub opiekunów kontroli nad programami, które mogą oglądać małoletni, dotyczą mię- dzy innymi celowości: — zobowiązania do wyposażenia nowych odbiorników telewizyjnych w urządzenie techniczne pozwalające rodzicom i opiekunom na niedopuszczanie niektórych programów, — ustalenia odpowiednich systemów klasyfikacji, — zachęcania do prowadzenia polityki telewizji rodzin- nej i innych środków edukacyjnych i uświadamiają- cych, — uwzględniania doświadczenia zdobytego w tej dziedzi- nie w Europie i w innych miejscach, jak również poglą- dów zainteresowanych stron, takich jak nadawcy tele- wizyjni, producenci, pedagodzy, specjaliści do spraw mediów i odpowiednie stowarzyszenia, w celu przedstawienia, jeśli to konieczne, przed terminem ustanowionym w art. 26, odpowiednich wniosków doty- czących środków legislacyjnych lub innych. (39) Niezbędne jest wyjaśnienie, że działania autopromocyjne stanowią szczególną formę reklamy, w których nadawca telewizyjny promuje własne produkty, usługi, programy lub kanały; w szczególności zwiastuny zawierające urywki programów powinny być traktowane jak programy; auto- promocja jest zjawiskiem nowym i dość mało znanym oraz przepisy jej dotyczące mogą w szczególności podle- gać przeglądowi w przyszłych ocenach niniejszej dyrek- tywy. (43) Właściwa jest zmiana dyrektywy 89/552/EWG w celu umożliwienia osobom fizycznym lub prawnym, których działalność obejmuje wytwarzanie lub sprzedaż produk- tów leczniczych i metod leczenia dostępnych wyłącznie na podstawie recepty, sponsorowania programów telewizyj- nych, pod warunkiem, że sponsorowanie takie nie obcho- dzi zakazu telewizyjnej reklamy produktów leczni- czych i metod leczenia dostępnych wyłącznie na podstawie recepty. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 325 (44) transmisji przepływu Podejście w dyrektywie 89/552/EWG i w niniejszej dyrek- tywie zostało przyjęte w celu osiągnięcia istotnej harmo- nizacji, koniecznej i wystarczającej dla zapewnienia swo- bodnego telewizyjnych we Wspólnocie; uznaniu Państw Członkowskich pozostawia się stosowanie do nadawców telewizyjnych podlegających ich kompetencji bardziej szczegółowych lub surowszych reguł w dziedzinach koordynowanych przez niniejszą dyrektywę, włącznie z, między innymi, regułami dotyczą- cymi osiągnięcia celów polityki językowej i ochrony inte- resu publicznego w zakresie roli telewizji jako nośnika informacji, edukacji, kultury i rozrywki, konieczności zapewnienia pluralizmu w branży informacyjnej i mediach oraz ochrony konkurencji w celu zapobieżenia nadużywa- niu pozycji dominującej i/lub tworzenia lub wzmacniania pozycji dominujących na skutek łączenia się, porozumień, nabywania lub podobnych inicjatyw; takie reguły muszą być zgodne z prawem wspólnotowym. (45) Cel, jakim jest wspieranie produkcji audiowizual- nej w Europie może być osiągnięty w Państwach Człon- kowskich w ramach organizacji zajmującej się telewizyjną działalnością transmisyjną ich usług transmisyjnych, mię- dzy innymi poprzez określenie misji interesu publicznego niektórych organizacji zajmujących się telewizyjną działal- nością transmisyjną, w tym obowiązku do znacznego pokrywania inwestycji w produkcję europejską. (46) Artykuł B Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że Unia stawia sobie cel, między innymi, pełne zachowanie dorobku wspólnotowego PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 W dyrektywie 89/552/EWG wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1: b) dawna lit. b) otrzymuje oznaczenie lit. c) i otrzymuje brzmienie: „c) »reklama telewizyjna«: każda forma obwieszczenia transmitowanego, odpłatnie lub za inne podobne świadczenie, lub transmisja do celów autopromocyj- nych, przez przedsiębiorstwo prywatne lub publicz- ne, w powiązaniu z działalnością handlową, produk- cyjną, zawodową w celu lub zwiększenia sprzedaży towarów lub świadczonych usług, włączając nieruchomości, prawa i zobowiąza- nia. ” rzemieślniczą c) dawne lit. c) i d) otrzymują oznaczenia lit. d) i e); d) dodaje się lit. f) w brzmieniu: „f) »telezakupy« oznaczają transmisję do odbioru publicznego bezpośrednich ofert w celu odpłatnego dostarczania towarów lub świadczenia usług, włącz- i zobowiąza- nie z nieruchomościami, prawami niami. ”; 2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 2 1. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby wszystkie transmisje telewizyjne nadawane przez nadawców telewizyj- nych podlegających jego kompetencji, były zgodne z regu- łami systemu prawnego stosowanego do transmisji przezna- czonych dla widowni w tym Państwie Członkowskim. 2. Do celów niniejszej dyrektywy nadawcami telewizyjnymi podlegającymi kompetencji Państwa Członkowskiego są: — nadawcy prowadzący działalność w tym Państwie Człon- kowskim zgodnie z ust. 3, — nadawcy do których stosuje się ust. 4. 3. Do celów niniejszej dyrektywy nadawca telewizyjny jest uznany za prowadzącego działalność w Państwie Członkow- skim w następujących przypadkach: a) nadawca telewizyjny ma faktyczną siedzibę w Państwie Członkowskim i decyzje redakcyjne dotyczące układu programowego są podejmowane w tym Państwie Człon- kowskim; a) dodaje się nową lit. b) w brzmieniu: b) „b) »nadawca telewizyjny« oznacza osobę fizyczną lub prawną, która ponosi odpowiedzialność redakcyjną za układ telewizyjnych programów w rozumieniu lit. a) i która transmituje je lub uzyskuje je transmito- wane przez strony trzecie;” jeżeli nadawca telewizyjny ma faktyczną siedzibę w jed- nym Państwie Członkowskim, ale decyzje redakcyjne dotyczące układu programów podejmowane są w innym Państwie Członkowskim, nadawcę uważa się za prowa- dzącego Członkow- w skim, w którym działa znaczna część siły roboczej zaan- gażowanej w prowadzenie telewizyjnej działalności działalność Państwie 326 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 transmisyjnej; jeżeli znaczna część siły roboczej zaanga- żowanej w prowadzenie telewizyjnej działalności trans- misyjnej działa w każdym z tych Państw Członkowskich, nadawcę telewizyjnego uważa się za prowadzącego dzia- łalność w tym Państwie Członkowskim, w którym znaj- duje się jego faktyczna siedziba; jeżeli w żadnym z tych Państw Członkowskich nie działa znaczna część siły roboczej zaangażowanej w prowadzenie telewizyjnej działalności transmisyjnej, nadawcę telewizyjnego uważa się za prowadzącego działalność w tym Państwie Człon- kowskim, w którym jako pierwszym rozpoczął transmi- towanie zgodnie systemem prawa tego Państwa Człon- kowskiego, on stałą i faktyczną więź z gospodarką tego Państwa Człon- kowskiego; pod warunkiem, utrzymuje że c) jeżeli nadawca telewizyjny ma faktyczną siedzibę w Pań- stwie Członkowskim, ale decyzje dotyczące układu pro- gramów są podejmowane w państwie trzecim lub na odwrót, uważa się, że prowadzi on działalność w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem, że znaczna część siły roboczej zaangażowanej w prowadzenie tele- wizyjnej działalności transmisyjnej działa w tym Państwie Członkowskim; 4. Nadawcy telewizyjni, do których nie stosuje się przepisów ust. 3 uważa się za podlegających kompetencji Państwa Członkowskiego w następujących przypadkach: a) b) c) jeśli korzystają z pasma częstotliwości przyznanego przez to Państwo Członkowskie; jeśli, nie korzystając z pasma częstotliwości przyznanego przez Państwo Członkowskie, korzystają z łącza satelitar- nego należącego do tego Państwa Członkowskiego; jeśli, nie korzystając z pasma częstotliwości przyznanego przez Państwo Członkowskie ani z łącza satelitarnego należącego do Państwa Członkowskiego, korzystają z znajdującej naziemno-satelitarnej się w tym Państwie Członkowskim; stacji nadawczej 5. Jeżeli nie można określić, które Państwo Członkowskie jest kompetentne zgodnie z ust. 3 i 4, kompetentnym Pań- stwem Członkowskim jest to, w którym nadawca telewizyjny prowadzi działalność w rozumieniu art. 52 i następnych Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. 6. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do transmisji przeznaczonych wyłącznie do odbioru w państwach trze- cich i nie odbieranych bezpośrednio lub pośrednio przez widownię w jednym lub więcej Państwach Członkowskich. ”; 3) dodaje się art. 2a w brzmieniu: „Artykuł 2a 2. Państwa Członkowskie mogą czasowo odstąpić od ust. 1 przy spełnieniu następujących warunków: a) transmisja telewizyjna z innego Państwa Członkowskiego stanowi jawne, poważne i groźne naruszenie art. 22 ust. 1 lub ust. 2 i/lub art. 22a; b) nadawca telewizyjny w okresie poprzednich dwunastu miesięcy przynajmniej dwukrotnie naruszył przepis lub przepisy określone w lit. a); c) dane Państwo Członkowskie na piśmie zawiadomiło nadawcę i Komisję o domniemanych naruszeniach oraz o środkach zamierzonych w przypadku ponownego zaistnienia takich naruszeń; d) konsultacje między Państwem emitującym a Komisją nie doprowadziły w terminie 15 dni od określonego w lit. c) zawiadomienia do polubownego rozwiązania sporu i ponownie miało miejsce domniemane wykroczenie. Komisja postanawia, w terminie dwóch miesięcy od zawia- domienia o środkach podjętych przez Państwo Członkow- skie, o zgodności tych środków z prawem wspólnotowym. W przypadku decyzji negatywnej Państwo Członkowskie zostaje zobowiązane do pilnego odstąpienia od środków, których to dotyczy. 3. Ustęp 2 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania jakiej- kolwiek procedury, środków prawnych lub sankcji, wzglę- dem danych naruszeń w Państwie Członkowskim, w którego kompetencji znajduje się dany nadawca telewizyjny. ” 4) artykuł 3 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 3 1. Państwa Członkowskie mogą ustanowić względem nadawców telewizyjnych podlegających ich kompetencji surowsze lub bardziej szczegółowe uregulowania w dziedzi- nach objętych niniejszą dyrektywą 2. Państwa Członkowskie przy użyciu odpowiednich środ- ków w ramach swoich ustawodawstw zapewniają przestrze- ganie przepisów niniejszej dyrektywy przez nadawców tele- wizyjnych podlegających ich kompetencji. 1. Państwa Członkowskie zapewniają swobodę odbioru i nie stwarzają przeszkód dla rozpowszechniania na ich teryto- rium retransmisji z innych Państw Członkowskich z powo- dów należących do dziedzin z zakresu koordynacji niniejszej dyrektywy. 3. Środki zawierają odpowiednie procedury pozwalające bezpośrednio zainteresowanym osobom trzecim, włącznie z obywatelami innych Państw Członkowskich, na występowa- nie do właściwych organów sądowych i innych w celu docho- dzenia efektywnego ich wykonywania zgodnie z przepisami krajowymi. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 327 Artykuł 3a 7) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany: 1. Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie z prawem wspólnotowym, podjąć środki zapewniające, aby nadawcy telewizyjni podlegający jego kompetencji nie transmitowali na prawach wyłączności wydarzeń, uznawanych przez te Państwa Członkowskie za mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa, w sposób pozbawiający poważną część widowni w tym Państwie Członkowskim możliwości oglą- dania tych wydarzeń w bezpośrednim przekazie lub w retransmisji w ogólnie dostępnej telewizji. Z tego względu zainteresowane Państwo Członkowskie sporządza wykaz określonych wydarzeń, krajowych lub nie, które uznaje za mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa. Spo- rządza ten wykaz w jawny i przejrzysty sposób, w stosow- nym i właściwym czasie. Równocześnie zainteresowane Pań- stwo Członkowskie określa również, czy wydarzenia te powinny być dostępne w całości czy częściowo, w bezpo- średnim przekazie lub, tam gdzie to konieczne lub stosowne z obiektywnych względów interesu publicznego, w całości lub częściowo retransmitowane. 2. Państwa Członkowskie zawiadamiają bezzwłocznie Komisję o każdym środku podjętym, lub który ma być pod- jęty na mocy ust. 1. W terminie trzech miesięcy od zawiado- mienia Komisja sprawdza, czy środki te są zgodne z prawem wspólnotowym i powiadamia inne Państwa Członkowskie. Komisja zasięga opinii komitetu ustanowionego na mocy art. 23a i niezwłocznie publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspól- not Europejskich podjęte środki oraz, co najmniej raz w roku, skonsolidowany wykaz środków podjętych przez Państwa Członkowskie. 3. Państwa Członkowskie zapewniają, poprzez odpowiednie środki w ramach swoich ustawodawstw, aby nadawcy tele- wizyjni podlegający ich jurysdykcji nie wykorzystywali praw wyłączności, nabytych przez nich po dacie opublikowania niniejszej dyrektywy, w sposób pozbawiający znaczną część widowni innego Państwa Członkowskiego możliwości oglą- dania wydarzeń, które to inne Państwo Członkowskie uznało zgodnie z poprzednimi ustępami, w całości lub czę- ściowo w bezpośrednim przekazie lub, tam gdzie to konieczne lub stosowne z obiektywnych względów interesu publicznego, całościowej lub częściowej retransmisji, w tele- wizji ogólnie dostępnej, jak określiło to inne Państwo Człon- kowskie zgodnie z ust. 1. ”; a) ustęp 1 lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) utwory pochodzące z Państw Członkowskich:”; b) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu: „Stosowanie przepisów lit. b) i c) jest uzależnione od warunku, że utwory pochodzące z Państw Członkow- skich nie objęte środkami dyskryminacyjnymi w zainte- resowanych państwach trzecich. ”; c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie: z „3. »Utworami w znaczeniu ust. 1 lit. c) są utwory stwo- rzone wyłącznie przez producentów utworzonych w jed- nym lub kilku Państwach Członkowskich lub w kopro- dukcji prowadzącymi producentami działalność w jednym lub kilku państwach trzecich, z którymi Wspólnota zawarła porozumienia odnoszące się do sektora te zostały w głównej mierze stworzone przy współdziała- niu autorów i pracowników zamieszkałych w jednym lub kilku Państwach Członkowskich. «;” audiowizualnego, te utwory jeśli d) ustęp 4 otrzymuje oznaczenie ust. 5 oraz dodaje się ust. 4 w brzmieniu: „4. »Utwory nie będące utworami europejskimi w rozu- mieniu ust. 1, wyprodukowane jednak w ramach dwu- stronnych umów o koprodukcji zawartych między Pań- stwami Członkowskimi i państwami trzecimi, uważane są za utwory europejskie pod warunkiem, że koprodu- cenci wspólnotowi uczestniczą większościowo w całko- witym koszcie produkcji i produkcja ta nie jest kontrolo- wana przez jednego lub kilku producentów mających prowadzących działalność poza terytorium Państw Członkowskich. «;” e) w nowym ust. 5, wyrazy „ust. 1” zastępuje się wyrazami „ust. 1 i 4”; 8) artykuł 7 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 7 Państwa Członkowskie zapewnią, aby podlegające ich kompetencji nadawcy telewizyjni nie wyświetlali dzieł kinematograficznych poza terminami uzgodnionymi z posiadaczami praw. ”; 9) skreśla się art. 8; 10) artykuł 9 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 9 5) w art. 4 ust. 1 wyrazy „i teletekst” zastępuje się wyrazami: „te- letekst i telezakupy”; Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do transmisji telewizyjnych przeznaczonych dla odbiorców lokalnych i nie należących do sieci krajowej. ”; 6) w art. 5 wyrazy „i teletekstu” zastępuje się wyrazami: „tele- 11) tytuł rozdziału IV otrzymuje brzmienie: tekstu i telezakupów”; „Reklama telewizyjna, sponsorowanie i telezakupy”; 328 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 12) artykuł 10 otrzymuje brzmienie: 14) w art. 12 wprowadzające wyrazy otrzymują brzmienie: „Artykuł 10 „Reklama telewizyjna i telezakupy nie mogą:”; 15) artykuł 13 otrzymuje brzmienie: 1. Reklama telewizyjna i telezakupy muszą być łatwo rozpo- znawalne i jednoznacznie oddzielone od innych części pro- gramu środkami optycznymi i/lub akustycznymi. „Artykuł 13 2. Reklamy i telezakupy nadawane osobno muszą stanowić wyjątek. Zabroniona reklamy i tytoniowych. ”; jest każda telezakupów papierosów i forma telewizyjnej innych wyrobów 3. W reklamach i telezakupach nie mogą być stosowne żadne techniki odwołujące się do podświadomości. 16) w art. 14 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu: 4. Zakazana jest kryptoreklama ukryte telezakupy. ”; 13) artykuł 11 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 11 1. Reklamy i telezakupy należy emitować między progra- mami. Pod warunkiem spełnienia wymogów wymienio- nych w ust. 2-5, reklama i telezakupy mogą być nadawane także w trakcie programów, tak by przy uwzględnieniu natu- ralnych przerw w programie oraz rodzaju i czasu emisji pro- gramu, nie ucierpiała na tym ciągłość i wartość programu oraz dobro posiadacza praw do tego programu. 2. W programach złożonych z niezależnych pozycji, pro- gramów sportowych lub innych programów o podobnej strukturze, zawierających przerwy, reklamy i telezakupy mogą być nadawane wyłącznie między poszczególnymi pozycjami lub w przerwach. 3. Emisja dzieł audiowizualnych, takich jak filmy fabu- larne i filmy wyprodukowane dla telewizji (z wyjątkiem serii, seriali, lekkich programów rozrywkowych i programów dokumentalnych), których czas emisji wynosi ponad 45 minut, przerwana być może tylko jeden raz podczas każdego pełnego okresu 45 minut. Następne przerwy dopuszcza się, jeśli czas emisji takich dzieł wynosi co najmniej 20 minut więcej niż dwa lub więcej okresy pełnych 45 minut. 4. Gdy reklamy i telezakupy emitowane są w trakcie nada- wania programów innych niż wymienione w ust. 2, czas między kolejnymi przerwami na reklamy nie może być krót- szy niż 20 minut. 5. Reklam i telezakupów nie umieszcza się w żadnych trans- misjach z uroczystości religijnych. Wiadomości, magazyny aktualności, programy dokumentalne i religijne oraz pro- gramy dla dzieci nie powinny być przerywane reklamami, jeżeli ich czas emisji jest krótszy niż 30 minut. Jeżeli czas emisji programu wynosi co najmniej 30 minut stosuje się przepisy poprzednich ustępów. ”; „2. Zabronione są telezakupy dotyczące produktów leczni- czych, stanowiących przedmiot pozwolenia na dopuszcze- nie do obrotu w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów usta- wowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do produktów leczniczych chronionych patentem (*) (*) Dz. U. 22 z 9. 2. 1965, str. 369. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 93/39/EWG (Dz. U. L 214 z 24. 8. 1993, str. 22). ”; 17) w art. 15 wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie: „Telewizyjna reklama i telezakupy napojów alkoholowych muszą odpowiadać następującym kryteriom:”; 18) w art. 16 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 w brzmieniu: „2. »Telezakupy spełniają wymagania określone w ust. 1 i, ponadto, nie zachęcają małoletnich do zawierania umów sprzedaży lub najmu towarów i usług. «;” 19) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany: a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie: „2. »Programy telewizyjne nie mogą być sponsorowane przez przedsiębiorstwa, których główna działalność polega na wyrobie lub sprzedaży papierosów i innych wyrobów tytoniowych. «;” b) ustęp 3 otrzymuje oznaczenie ust. 4 oraz dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. Sponsorowanie programów telewizyjnych przez przedsiębiorstwa, których działalność między innymi polega na wytwarzaniu lub sprzedaży produktów leczni- czych i metod leczenia, może promować nazwę i wize- runek przedsiębiorstwa, ale nie może promować szcze- gólnych produktów leczniczych i metod leczenia, dostępnych jedynie na podstawie recepty w Państwie Członkowskim, którego kompetencji podlega nadawca telewizyjny. ;” 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 329 20) artykuł 18 otrzymuje brzmienie: 24) artykuł 20 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 18 „Artykuł 20 1. Procentowy udział w czasu transmisyjnego przeznaczo- nego na telezakupy, reklamy i inne formy reklamowania, z wyłączeniem okien eksploatacyjnych, przeznaczonych dla telezakupy w rozumieniu art. 18a nie przekracza 20 % dzien- nego czasu emisji. Czas transmisyjny reklam nie przekracza 15 % dziennego czasu emisji. 2. Procentowy udział czasu transmisji przeznaczonego na reklamy i telezakupy w czasie jednej godziny zegarowej nie przekracza 20 %. z Bez uszczerbku dla art. 3 Państwa Członkowskie mogą ustanawiać, należytym uwzględnieniem prawa wspólnotowego, warunki inne od ustanowionych w art. 11 ust. 2-5 i w art. 18 i 18a, dla transmisji przeznaczonych wyłącznie na terytorium krajowe i które nie mogą być lub widownię, odbierane pośrednio, w jednym lub większej Państw Członkowskich. ”; bezpośrednio liczbie przez 25) skreśla się art. 21. 3. Do celów niniejszego artykułu reklam nie stanowią: 26) tytuł rozdziału V otrzymuje brzmienie: — obwieszczenia rozpowszechniane przez nadawcę telewi- zyjnego, dotyczące własnych programów i produktów dodatkowych, pochodzących bezpośrednio z tych pro- gramów; „Ochrona małoletnich i porządku publicznego”; 27) artykuł 22 otrzymuje brzmienie: — obwieszczenia służb publicznych i apeli charytatywnych „Artykuł 22 rozpowszechnianych nieodpłatnie. ”; 21) dodaje się art. 18a w brzmieniu: „Artykuł 18a telezakupy eksploatacyjne przeznaczone na 1. Okna transmitowane przez kanał nieprzeznaczony wyłącznie na telezakupy mają minimalną nieprzerwaną długość 15 minut. 2. Maksymalna dzienna liczbą okien eksploatacyjnych wynosi osiem. Ich całkowity czas trwania nie powinien prze- kraczać trzech godzin dziennie. Dzięki środkom optycz- nym i akustycznym powinny one być łatwo rozpoznawalne jako okna eksploatacyjne telezakupów. ”; 22) artykuł 19 otrzymuje brzmienie: 1. Państwa Członkowskie podejmują stosowne środki w celu zagwarantowania, by transmisje nadawców telewizyjnych podlegających ich kompetencji nie zawierały jakichkolwiek programów mogących poważnie zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, lub moralnemu małolet- nich, w szczególności programów zawierających pornogra- fię lub nieuzasadnioną przemoc. umysłowemu 2. Środki przewidziane w ust. 1 rozciągają się również na inne programy, które mogą zaszkodzić rozwojowi fizycz- nemu, umysłowemu lub moralnemu małoletnich, chyba że zapewnia się, poprzez wybór godzin emisji lub za pomocą jakichkolwiek środków technicznych, że małoletni znajdu- jący się w zasięgu transmisji nie mogą w normalny sposób oglądać ani słuchać tych emisji. 3. Ponadto, jeżeli takie programy są transmitowane w spo- sób niekodowany, Państwa Członkowskie zapewniają, aby były poprzedzane akustycznym ostrzeżeniem, lub aby były rozpoznawane na skutek obecności oznaczenia wizual- nego w trakcie ich trwania. ”; „Artykuł 19 28) dodaje się art. 22a w brzmieniu: Rozdziały I, II, IV, V, VI, VIa i VII stosują się mutatis mutandis do kanałów przeznaczonych wyłącznie na telezakupy. Na tych kanałach reklama jest dozwolona w dziennych granicach ustanowionych w art. 18 ust. 1. Artykuł 18 ust. 2 nie stosuje się. ”; „Artykuł 22a Państwa Członkowskie zapewniają, aby transmisje nie zawierały żadnych zachęt do nienawiści ze względu na rasę, płeć, religię lub narodowość. ”; 23) dodaje się art. 19a w brzmieniu: 29) dodaje się art. 22b w brzmieniu: „Artykuł 19a „Artykuł 22b formy reklamy na Rozdziały I, II, IV, V, VI, VIa i VII stosują się mutatis mutandis do kanałów przeznaczonych wyłącznie na autopromocję. Inne tych kanałach są dozwo- lone w granicach ustanowionych w art. 18 ust. 1 i 2. Niniejszy przepis jest, w szczególności, objęty przeglądem zgodnie z art. 26. ”; 1. W sprawozdaniu, przewidzianym w art. 18, Komisja zwraca szczególną uwagę na stosowanie niniejszego rozdziału. 2. W terminie jednego roku od opublikowania niniejszej dyrektywy Komisja przeprowadzi, w porozumieniu z właści- wymi organami Państw Członkowskich, wyjaśnienia doty- czące możliwych korzyści i niedogodności dalszych środków 330 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 mających na celu ułatwienie sprawowania przez rodziców lub opiekunów kontroli nad programami, które mogą oglą- dać małoletni. W badaniach tych rozważy między innymi celowość: — zobowiązania do wyposażenia nowych odbiorników telewizyjnych w urządzenie techniczne pozwalające rodzicom i opiekunom na niedopuszczanie niektórych programów, — ustalenia odpowiednich systemów klasyfikacji, — zachęcania do prowadzenia polityki telewizji rodzin- nej i innych środków edukacyjnych i uświadamiających, — uwzględniania doświadczenia zdobytego w tej dziedzi- nie w Europie i w innych miejscach, jak również poglą- dów zainteresowanych stron, takich jak nadawcy telewi- zyjni, producenci, pedagodzy, specjaliści do spraw mediów i odpowiednie stowarzyszenia. ”; 30) artykuł 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Bez uszczerbku dla innych przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie prawa cywilnego, admi- nistracyjnego lub karnego, każda osoba fizyczna lub praw- na, niezależnie od przynależności państwowej, której uza- sadnione interesy, w szczególności reputację i dobre imię, zostały naruszone w wyniku przedstawienia nieprawdziwych faktów w telewizyjnym programie, musi mieć możliwość skorzystania z prawa do odpowiedzi lub z równoważnych środków. Państwa Członkowskie zapewniają, aby faktyczne wykonanie prawa do odpowiedzi lub do równoważnych środków nie było skrępowane narzuceniem nieuzasadnio- nych terminów lub warunków. Odpowiedź jest emito- wana w rozsądnym terminie po uzasadnieniu wnio- sku, w chwili i w sposób odpowiadający transmisji, do której odnosi się wniosek. ;” 31) po art. 23 dodaje się nowy rozdział VIa w brzmieniu: „ROZDZIAŁ VIa Komitet kontaktowy Artykuł 23a jej stosowania, w szczególności stosowania art. 2, a także dotyczących innych spraw, w odniesieniu do których wymianę poglądów uznaje się za użyteczną; b) wydawanie opinii z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji w sprawie stosowania przez Państwa Członkow- skie przepisów niniejszej dyrektywy; c) bycie forum wymiany poglądów na tematy, które Pań- stwa Członkowskie powinny podejmować w swych spra- wozdaniach składanych na mocy art. 4 ust. 3, dotyczą- cych zastosowanej metodologii, zakresu uprawnień do prowadzenia niezależnych badań określonych w art. 25a, oceny dotyczących ich ofert i samych badań; d) dyskutowanie o wynikach regularnych konsultacji, jakie Komisja prowadzi z przedstawicielami organizacji zaj- mujących się transmisją, producentów, konsumentów, wytwórców, świadczących usługi, związków zawodo- wych i społeczności artystycznej; e) ułatwianie wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją na temat sytuacji i rozwoju działań regulacyjnych w dziedzinie usług transmisji tele- wizyjnej, z uwzględnieniem wspólnotowej polityki audiowizualnej, a także odpowiedniego rozwoju w dzie- dzinie technicznej; f) badanie wszelkiego rozwoju następującego w tym sekto- rze, dla którego użyteczna byłaby wymiana poglądów. ”; 32) dodaje się art. 25a w brzmieniu: „Artykuł 25a Kolejny przegląd przewidziany w art. 4 ust. 4 ma miejsce się przed dniem 30 czerwca 2002 r. Uwzględni on niezależne badania dotyczące wpływu danych środków na szczeblu wspólnotowym i krajowym. ”; 1. Przy Komisji ustanawia się komitet kontaktowy. Komitet złożony jest z przedstawicieli właściwych organów Państw Członkowskich. Przewodniczy mu przedstawiciel Komi- sji i zbiera się on z jego inicjatywy lub na wniosek delegacji Państwa Członkowskiego. 2. Zadaniami Komitetu są: a) ułatwianie skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy poprzez organizowanie regularnych konsultacji w spra- wie wszelkich praktycznych problemów wynikających z 33) artykuł 26 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 26 Najpóźniej dnia 31 grudnia 2000 r. , a następnie co dwa lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, ze zmianami i, w razie potrzeby, wysunie kolejne wnioski w celu jej dostosowania do rozwoju w dziedzinie transmisji telewi- zyjnych, w szczególności w świetle rozwoju najnowszych technologii. ”. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 331 Artykuł 2 Artykuł 3 1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawo- we, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 grudnia 1998 r. Nie- zwłocznie powiadomią o tym Komisję. Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędo- wej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia okreś- lane są przez Państwa Członkowskie. Niniejsza opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. dyrektywa wchodzi w życie dniem jej z Artykuł 4 Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Sporządzono w Luksemburgu, dnia 30 czerwca 1997 r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady 2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawo- wych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie obję- tej niniejszą dyrektywą. J. M. GIL-ROBLES Przewodniczący A. NUIS Przewodniczący


title: Propuesta modificada de directiva del Parlamento Europeo y del Consejo por la que se modifica la Directiva del Consejo 92/50/CEE, sobre coordinación de los procedimientos de adjudicación de los contratos públicos de servicios, la Directiva 93/36/CEE sobre coordinación de los procedimientos de adjudicación de los contratos públicos de suministros y la Directiva del Consejo 93/37/CEE sobre la coordinación de los procedimientos de adjudicación de los contratos públicos de obras

eurovoc_concepts:
administrative procedure
approximation of laws
award of contract
competition
public contract

text: COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS Bruselas, 30. 06. 1997 COM(97) 289 final 95/0079 (COD) DICTAMEN DE LA COMISIÓN con arreglo a la letra d) del apartado 2 del artículo 189 B del Tratado CE, sobre las enmiendas del Parlamento europeo a la posición común del Consejo sobre la propuesta de DIRECTIVA DEL PARLAMENTO EUROPEO Y DEL CONSEJO por la que se modifica la Directiva del Consejo 92/50/CEF. sobre coordinación de los procedimientos adjudicación de los contratos públicos de servicios, la Directiva 93/36/CEE sobre coordinación de los procedimientos de adjudicación de los contratos públicos de suministros y la Directiva del Consejo 93/37/CEE sobre la coordinación de los procedimientos de adjudicación de los contratos públicos de obras POR EL QUE SE MODIFICA LA PROPUESTA DE LA COMISIÓN con arreglo al apartado 2 del artículo 189 A del Tratado CE) Dictamen de la Comisión con arreglo a la letra d) del apartado 2 del artículo 189B del Tratado CE sobre las enmiendas del Parlamento Europeo a la posición común del Consejo sobre la propuesta de Directiva del Parlamento Europeo y del Consejo por la que se modifica la Directiva del Consejo 92/50/CEE, sobre coordinación de los procedimientos adjudicación de los contratos públicos de servicios, la Directiva 93/36/CEE sobre coordinación de los procedimientos de adjudicación de los contratos públicos de suministros y la Directiva del Consejo 93/37/CEE sobre la coordinación de los procedimientos de adjudicación de los contratos públicos de obras I Fase en que se encuentra la propuesta La propuesta fue presentada al Parlamento y al Consejo el 30. 3. 1995. El Comité Económico y Social emitió su dictamen el 5. 7. 1995. El Parlamento Europeo emitió su dictamen en primera lectura el 28. 2. 1996. La propuesta modificada fue remitida al Consejo el 16. 12. 1996. El Consejo adoptó una posición común el 19 de diciembre de 1996. El Parlamento Europeo emitió su dictamen en segunda lectura el 14. 5. 1997 II Objeto de la Directiva El Acuerdo sobre Contratación Pública (ACP, GPA en inglés, AMP en francés), que entró en vigor en la Comunidad el 1 de enero de 1996, con arreglo a lo dispuesto en su artículo XXIV, se incorporó al ordenamiento jurídico comunitario mediante la Decisión del Consejo 94/800/CE de 22 de diciembre de 1994, por la que se aprobaban los acuerdos celebrados en el marco de las negociaciones multilaterales de la Ronda de Uruguay. No obstante, dicha incorporación no implica que las disposiciones de dicho Acuerdo puedan invocarse directamente ante los Tribunales comunitarios y de los Estados miembros (último considerando de la Decisión 94/800/CE). La Comisión ha propuesto una serie de enmiendas a las Directivas con objeto de integrar en ella algunas de las disposiciones del ACP a fin de: a) b) evitar la discriminación de las empresas comunitarias proporcionándoles ventajas idénticas a las que disfrutan las empresas de terceros países con arreglo al ACP; y garantizar la coherencia entre ambos regímenes jurídicos. De esta forma, las entidades adjudicadoras, que están sujetas tanto u la Directiva como al ACP, al aplicar las disposiciones de la Directiva modificada podrán respetar al mismo tiempo el ACP. De lo contrario, dichas entidades se verían obligadas a conocer a la perfección ambos regímenes jurídicos, a fin de determinar sus diferencias y sacar las conclusiones pertinentes. Este sería un proceso muy trabajoso que provocaría diferencias significativas al aplicar la legislación comunitaria en los distintos Estados miembros. Z II. Dictamen de la Comisión con respecto a las enmiendas introducidas por el Parlamento Europeo A Enmiendas aceptadas por la Comisión Considerando n° 10 (diálogo técnico-enmienda n° 4) La Comisión acepta la parte de la enmienda n° 4 introducida por el Parlamento Europeo puesto que se trata simplemente de la formulación afirmativa del apartado 4 del artículo VI del ACP. Efectivamente, donde la mencionada disposición del ACP establece que "las entidades no recabarán ni aceptarán de una empresa que pueda tener un interés comercial en el contrato, asesoramiento susceptible de ser utilizado en la preparación de especificaciones respecto de un contrato determinado, de forma tal que su efecto sea excluir la competencia", el texto del Parlamento Europeo dispone que las entidades adjudicadoras podrán recabar y aceptar asesoramiento susceptible de ser utilizado en la preparación de especificaciones respecto de un contrato determinado, siempre que dicho asesoramiento no tenga por objeto excluir la competencia. Considerando n° 10 A (nuevo) (formación e información de las PYME-enmienda n°2) Aunque la inclusión de un considerando en las directivas sobre contratación pública, que no se refleja en su articulado, no sea el medio más adecuado o eficaz para lograr el objetivo legítimo que se persigue, la Comisión acepta también esta enmienda, a través de la cual, el Parlamento Europeo se propone favorecer el acceso de las PYME a la contratación pública, poniendo a su disposición los instrumentos de formación e información necesarios. Anexo I La Comisión considera aceptable la enmienda n° 3, por la que se incluye al Ministerio de Transportes del Gobierno Federal alemán en la lista de entidades adjudicadoras públicas centrales. B Enmiendas rechazadas por la Comisión Ninguna 3 PROPUESTA MODIFICADA DE DIRECTIVA DEL PARLAMENTO EUROPEO Y DEL CONSEJO POR LA QUE SE MODIFICA LA DIRECTIVA DEL CONSEJO 92/50/CEE, SOBRE COORDINACIÓN DE LOS PROCEDIMIENTOS ADJUDICACIÓN DE LOS CONTRATOS PÚBLICOS DE SERVICIOS, LA DIRECTIVA 93/36/CEE SOBRE COORDINACIÓN DE LOS PROCEDIMIENTOS DE ADJUDICACIÓN DE LOS CONTRATOS PÚBLICOS DE SUMINISTROS Y LA DIRECTIVA DEL CONSEJO 93/37/CEE SOBRE LA COORDINACIÓN DE LOS PROCEDIMIENTOS DE ADJUDICACIÓN DE LOS CONTRATOS PÚBLICOS DE OBRAS (presentada por la Comisión con arreglo al apartado 2 del artículo 189 A del Tratado CE) / Se modifica el considerando 10: "Considerando que los poderes adjudicadores podrán solicitar o aceptar asesoramiento que pueda ser utilizado para el establecimiento de las especificaciones correspondientes a un contrato determinado, siempre que dicho asesoramiento no impida la competencia;" Se introduce un considerando 10 bis: Considerando que la Comisión pondrá a disposición de las pequeñas y medianas empresas el material de formación e información que les permita participar plenamente en el nuevo mercado de contrataciones públicas;" Se introduce la siguiente entidad en el Anexo I, bajo el epígrafe República Federal de Alemania, como punto 17 bis: "Bundesministerium für Verkehr" vT ISSN 0257-9545 COM(97) 289 final DOCUMENTOS ES 08 01 06 N° de catálogo : CB-C0-97-278-ES-C ISBN 92-78-21183-4 Oficina de Publicaciones Oficiales de las Comunidades Europeas L-2985 Luxemburgo G


title: Neuvoston asetus (EY) N:o 1300/97, annettu 30 päivänä kesäkuuta 1997, etuustullien soveltamisedellytyksistä tiettyjen Kyprokselta, Israelista, Jordaniasta ja Marokosta sekä Länsirannalta ja Gazan alueelta peräisin olevien kukkaviljelytuotteiden tuontiin annetun asetuksen (ETY) N:o 4088/87 muuttamisesta

eurovoc_concepts:
Cyprus
Middle East
Morocco
floriculture
import
tariff preference

formats: html pdfa1b print


title: WRITTEN QUESTION No. 2222/97 by Cristiana MUSCARDINI to the Commission. Countries of Central and Eastern Europe and the CAP

eurovoc_concepts:
Central and Eastern European Countries
accession to the European Union
common agricultural policy
economic analysis
impact study
reform of the CAP

formats: html print


title: Commission Regulation (EC) No 1242/97 of 30 June 1997 amending Regulation (EC) No 1474/95 opening and providing for the administration of the tariff quotas in the egg sector and for egg albumin

eurovoc_concepts:
CCT duties
animal protein
egg
egg product
tariff quota


title: 97/417/EG: Entscheidung des Rates vom 30. Juni 1997 zur Aufhebung der Entscheidung über das Vorliegen eines übermäßigen Defizits in Finnland

eurovoc_concepts:
Economic and Monetary Union
Finland
loss
public administration
public debt


title: INTERROGAZIONE SCRITTA n. 2221/97 dell'on. Roberta ANGELILLI alla Commissione. Gestione dell'iniziativa comunitaria URBAN a Roma

eurovoc_concepts:
EU initiative
Latium
local government
public authorities
town planning
urban renewal

formats: html pdf print

text: C 82/46 IT Gazzetta ufficiale delle Comunita‘ europee 17. 3. 98 (98/C 82/86) INTERROGAZIONE SCRITTA E-2221/97 di Roberta Angelilli (NI) alla Commissione (30 giugno 1997) Oggetto: Gestione dell(cid:146)iniziativa comunitaria URBAN a Roma Lo spirito dell(cid:146)ultima tornata di iniziative comunitarie programmate per il periodo 1994-1999, tra le quali URBAN, sembra essere quello di coinvolgere in una stretta partnership cittadini, imprese, operatori dello sviluppo su vasta scala e Amministrazione pubblica a vari livelli. Cio‘ premesso, appare logicamente consequenziale che il Comune di Roma, nell(cid:146)attuazione dell(cid:146)iniziativa URBAN, dovesse predisporre adeguatamente questo partenariato su piu‘ livelli, ricercando un contatto piu‘ stretto possibile con la difficile realta‘ urbana, sociale, economica ed amministrativa dei due quartieri in cui URBAN lavorera‘ a Roma: Tor Bella Monaca e Torre Angela. Tuttavia il Comune di Roma, istituendo un organismo denominato «Ufficio Speciale Urban», ha di fatto tagliato fuori dalla gestione dell(cid:146)iniziativa la Ottava Circoscrizione, cioe‘ l(cid:146)organismo amministrativo decentrato del Comune stesso in quella zona, che appariva piuttosto come primo e privilegiato interlocutore dell(cid:146)Amministra- zione nella realizzazione di URBAN, in quanto organo portavoce delle esigenze delle collettivita‘ locali e naturale livello di collegamento tra i cittadini di Tor Bella Monaca e Torre Angela ed il Comune di Roma. Tale scelta suscita pesanti dubbi sulle modalita‘ con cui il Comune di Roma sta gestendo l(cid:146)iniziativa, soprattutto sotto il profilo del coinvolgimento delle realta‘ locali in cui URBAN opera. 1. 2. Si chiede dunque alla Commissione un(cid:146)opinione sulla vicenda; una verifica dei tempi e delle modalita‘ attuative di URBAN a Roma; se non sarebbe meglio che il Comune, nel realizzare URBAN, utilizzasse appieno tutti gli strumenti di cui 3. dispone, organismi decentrati compresi? Risposta data dalla sig. ra Wulf-Mathies in nome della Commissione (15 settembre 1997) Data la natura delle attivita‘ finanziate nell’ambito dell’iniziativa comunitaria URBAN, la Commissione ritiene indispensabile che i pertinenti operatori locali partecipino attivamente alla fase operativa. A Roma, come in altre citta‘ italiane, il Comune e‘ l’autorita‘ responsabile dell’attuazione di URBAN in quanto possiede, a differenza dell’Ottava circoscrizione citata dall’onorevole parlamentare, la capacita‘ amministrativa necessaria per la gestione di tale programma. A tal fine il Comune ha istituito un «Ufficio speciale URBAN» che nella fase operativa provvedera‘ ad assicurare una presenza nelle zone interessate e l’attiva partecipazione dell’Ottava circoscrizione. La Commissione considera soddisfacenti le procedure stabilite a Roma per l’attuazione di URBAN e ritiene che i ritardi inizialmente verificatisi nell’attuazione del programma verranno ora riassorbiti. (98/C 82/87) INTERROGAZIONE SCRITTA E-2229/97 di Alexandros Alavanos (GUE/NGL) alla Commissione (2 luglio 1997) Oggetto: Andamento dell(cid:146)educazione sanitaria nelle scuole greche L(cid:146)educazione sanitaria costituisce il primo approccio della prevenzione e per il suo tramite contribuisce alla promozione della salute fisica e psichica dei giovani. La sua metodologia comprende l(cid:146)istruzione, l(cid:146)educazione e infine l(cid:146)adozione di un modo di vita sano e puo‘ altres(cid:14)‘ far fronte ai problemi che si presentano nelle comunita‘ scolastiche, per esempio la droga


title: FÆLLES HOLDNING (EF) Nr. 30/97 fastlagt af Rådet den 30. juni 1997 med henblik på vedtagelse af Rådets direktiv 97/.../EF af ... om etablering af harmoniserede sikkerhedsforskrifter for fiskeskibe med en længde på 24 meter og derover

eurovoc_concepts:
fishing vessel
harmonisation of standards
maritime safety
quality control of industrial products
quality label
technical standard


title: Nařízení Rady (ES) č. 1310/97 ze dne 30. června 1997, kterým se mění nařízení (EHS) č. 4064/89 o kontrole spojování podniků

eurovoc_concepts:
EU Member State
competition
competition policy
economic concentration
merger control

text: 164 CS Úřední věstník Evropské unie 31997R1310 9. 7. 1997 ÚŘEDNÍ VĚSTNÍK EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ 08/sv. 1 L 180/1 NAŘÍZENÍ RADY (ES) č. 1310/97 ze dne 30. června 1997, kterým se mění nařízení (EHS) č. 4064/89 o kontrole spojování podniků RADA EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ, s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, a zejména na články 87 a 235 této smlouvy, bylo dosaženo výše uvedených cílů; že těmito kritérii by měly být nové prahové hodnoty stanovené na základě cel- kového obratu dotyčných podniků dosaženého na celém světě, na úrovni Společenství a v nejméně třech členských státech; s ohledem na návrh Komise (1), s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (2), (4) s ohledem na stanovisko Hospodářského a sociálního výboru (3), vzhledem k tomu, že na konci počátečního období použí- vání tohoto nařízení by měla Komise podat zprávu Radě o používání všech prahových hodnot a kritérií, aby Rada v souladu s článkem 145 Smlouvy mohla tato kritéria změnit nebo přizpůsobit prahové hodnoty stanovené tímto nařízením; (1) (2) vzhledem k tomu, že spojení podniků s významným dopa- dem v několika členských státech, které nedosahují pra- stanovených nařízením Rady (EHS) hových hodnot č. 4064/89 ze dne 21. prosince 1989 o kontrole spojování podniků (4), mohou spadat pod různé vnitrostátní systémy kontroly fúzí; že několikanásobné oznámení téhož práv- ního úkonu může snížit právní jistotu, zvýšit úsilí i náklady a může vést k hodnocením, která si odporují; (5) vzhledem k tomu, že rozšíření kontroly Společenství při fúzích s významným dopadem v několika státech zajistí systém „one-stop shop“ a umožní v souladu se zásadou subsidiarity zhodnotit dopad takového spojení na soutěž ve Společenství jako celku; (3) vzhledem k tomu, že je třeba pro uplatňování kontroly spojování v rámci Společenství stanovit další kritéria, aby (1) Úř. věst. C 350, 21. 11. 1996, s. 8 a 10. (2) Úř. věst. C 362, 2. 12. 1996, s. 130. (3) Úř. věst. C 56, 24. 2. 1997, s. 71. (4) Úř. věst. L 395, 30. 12. 1989, s. 1. Nařízení opravené v Úř. věst. L 257, 21. 9. 1990, s. 13 a pozměněné aktem o přistoupení z roku 1994. vzhledem k tomu, že je vhodné vymezit pojem spojování tak, aby zahrnoval jednání, která způsobují dlouhodobou změnu ve struktuře dotyčných podniků; že ve zvláštních případech společných podniků je vhodné zahrnout do oblasti působnosti nařízení (EHS) č. 4064/89 všechny plně funkční společné podniky; že vedle hodnocení dominant- ního postavení uvedeného v článku 2 výše uvedeného nařízení by mělo být stanoveno, že Komise na takové spo- lečné podniky použije kritéria stanovená v čl. 85 odst. 1 a 3 Smlouvy v míře, v jaké má jejich vytvoření za přímý následek citelné omezení soutěže mezi podniky, které zůstávají nezávislé; že pokud jsou účinky takových spo- lečných podniků na trh především strukturální, zpravidla se čl. 85 odst. 1 nepoužije; že lze použít čl. 85 odst. 1, pokud mateřská společnost zůstává činnou na trhu společ- ného podniku nebo popřípadě pokud je cílem nebo účin- kem vytvořeného společného podniku bránění, omezování nebo zkreslování soutěže mezi mateřskými společnostmi na sousedních trzích; že v této souvislosti je nezbytné, aby všechny soutěžní aspekty vytvoření společného podniku byly hodnoceny v rámci stejného řízení; 08/sv. 1 CS Úřední věstník Evropské unie 165 (6) (7) (8) (9) (10) (11) vzhledem k tomu, že pro účely výpočtu obratu úvěrových a finančních institucí je bankovní příjem lepším kritériem než podíl aktiv, protože přesněji odráží hospodářskou rea- litu bankovního sektoru; (12) vzhledem k tomu, že by mělo být výjimečně možné pro- dloužit lhůtu, během které musí Komise v prvním období řízení učinit rozhodnutí; vzhledem k tomu, že by mělo být výslovně stanoveno, že rozhodnutí učiněná na konci prvního období řízení zahr- nují omezení, která se přímo týkají a jsou nezbytná pro uskutečnění spojení; (13) vzhledem k tomu, že by mělo být výslovně stanoveno, že dva nebo více členských států mohou podle článku 22 nařízení (EHS) č. 4064/89 podat společnou žádost; že pro zajištění účinné kontroly by měla být přijata ustanovení o pozastavení spojování postoupeného Komisi jedním nebo více členskými státy; vzhledem k tomu, že Komise může v druhém období řízení prohlásit spojení za slučitelné se společným trhem, pokud smluvní strany přijmou závazky, které jsou úměrné a zcela by vyřešily problém soutěže; že je také vhodné v prvním období řízení přijmout závazky, pokud je problém soutěže rychle poznatelný a může být snadno vyřešen; že by mělo být výslovně stanoveno, že v těchto případech může Komise ke svému rozhodnutí připojit podmínky a povin- nosti; že transparentnost a účinné konzultace s členskými státy a třetími stranami by měly být zajištěny v obou obdobích řízení; vzhledem k tomu, že pro zajištění účinné kontroly by měla být spojení až do konečného rozhodnutí pozastavena; že na druhou stranu by se ve vhodných případech němělo přihlížet k pozastavení spojení; že při rozhodování by měla Komise vzít v úvahu všechna hlediska, například povahu a závažnost škody způsobené podnikům nebo třetím stranám a hrozbu pro soutěž způsobenou spojením; vzhledem k tomu, že předpisy upravující postupování spo- jení mezi Komisí a členskými státy by měly být přezkoumány spolu se stanovením dalších kritérií pro kon- trolu fúzí ve Společenství; že tyto předpisy chrání vhod- ným způsobem zájmy soutěže členských států a věnují patřičnou pozornost právní jistotě a zásadě „one-stop shop“; že však určité aspekty postupování by měly být zlepšeny nebo vyjasněny; vzhledem k tomu, že Komise má zejména možnost pro- hlásit spojení za neslučitelné se společným trhem pouze, pokud spojení brání účinné soutěži na podstatné části tohoto trhu; že použití vnitrostátních soutěžních předpisů je proto vhodné zejména tam, kde spojení ovlivňuje sou- těž na zvláštním trhu v členském státě, který netvoří pod- statnou část společného trhu; že v tomto případě by nemělo být při žádosti o postoupení nezbytné prokázat, že spojení hrozí vytvořením nebo posílením dominantního postavení na zvláštním trhu; (14) vzhledem k tomu, že by Komise měla mít, je-li to nezbytné, pravomoc přijmout prováděcí ustanovení, PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ: Článek 1 Nařízení (EHS) č. 4064/89 se mění takto: 1. Článek 1 se mění takto: a) Odstavec 1 se nahrazuje tímto: „1. Aniž je dotčen článek 22, toto nařízení se vztahuje na všechna spojení mající význam pro celé Společenství ve smyslu odstavců 2 a 3. “ b) Odstavec 3 se nahrazuje tímto: „3. Pro účely tohoto nařízení má spojení, které nedosa- huje prahových hodnot stanovených v odstavci 2, význam pro celé Společenství, pokud a) celkový obrat všech dotyčných podniků dosažený na celém světě přesahuje 2,5 miliardy ECU; b) celkový obrat všech dotyčných podniků nejméně ve třech členských státech přesahuje 100 milionů ECU; c) celkový obrat nejméně dvou dotyčných podniků v každém z nejméně tří států uvedených v písmenu b) přesahuje 25 milionů ECU; d) celkový obrat každého z nejméně dvou dotyčných podniků v rámci celého Společenství přesahuje 100 milionů ECU, pokud žádný z dotyčných podniků nedosáhne v jednom a témže členském státě více než dvou třetin celkového obratu v rámci celého Společenství. “ 166 CS Úřední věstník Evropské unie 08/sv. 1 c) Doplňují se nové odstavce, které zní: i) příjmy z úroků a podobné příjmy; „4. Komise podá zprávu Radě o používání prahových hodnot a kritérií stanovených v odstavcích 2 a 3 před 1. červencem 2000. ii) příjmy z cenných papírů; 5. Rada, poté co obdrží zprávu uvedenou v odstavci 4, může na návrh Komise upravit kvalifikovanou většinou prahové hodnoty a kritéria uvedená v odstavci 3. “ 2. V článku 2 se doplňuje nový odstavec, který zní: „4. V míře, v jaké má vytvoření společného podniku zaklá- dající spojení ve smyslu odstavce 3 za cíl nebo následek koor- dinované jednání v soutěži podniků, které zůstávají nezávislé, se takové koordinované jednání hodnotí podle kritérií stano- vených v čl. 85 odst. 1 a 3 Smlouvy, aby se zjistilo, zda je toto jednání slučitelné se společným trhem. Při hodnocení vezme Komise v úvahu zejména, — zda si mateřské společnosti na trhu ve značné míře jako společný podnik na nava- zachovávají činnosti zujících a sousedních trzích společných podniků nebo na trzích s nimi úzce spojených, — zda koordinované jednání, které je přímým následkem vytvoření společného podniku umožňuje dotyčným pod- nikům vyloučit soutěž pro podstatnou část dotyčných výrobků nebo služeb. “ 3. Ustanovení čl. 3 odst. 2 se mění takto: a) Zrušuje se první pododstavec. b) Ve druhém pododstavci se slova „který nevede ke koor- dinaci soutěžního chování zúčastněných stran mezi sebou nebo mezi nimi a společným podnikem“ zrušují. 4. V článku 5 — se odstavec 3 nahrazuje tímto: „3. Namísto obratu se použije následující: a) pro úvěrové a jiné finanční instituce, pokud jde o čl. 1 odst. 2 a 3, částka následujících příjmových položek uvedených ve směrnici Rady 86/635/EHS ze dne 8. prosince 1986 o výročních účetních závěrkách a konsolidovaných účetních závěrkách a jiných finančních institucích (*); po odečtení daně z přidané hodnoty a jiných daní přímo vybíraných z těchto položek: — příjmy z akcií a jiných majetkových cenných papírů a cenných papírů s proměnlivým výnosem, — příjmy z majetkových účastí, — příjmy z podílů v přidružených podnicích; iii) příjmy z provizí; iv) čistý zisk z finančních operací; v) jiné provozní příjmy. Obrat uvěrových a finančních institucí ve Spole- čenství nebo v členském státě se skládá z výše uvedených příjmových položek, které jsou přijaty pobočkou nebo závodem této instituce, které jsou zřízeny ve Společenství nebo v dotyčném členském státě; se vztahující b) pro pojišťovny hodnota hrubého předepsaného pojistného, která zahrnuje veškeré přijaté a očekávané k pojistným smlouvám platby uzavřeným těmito pojišťovnami nebo na jejich účet včetně vyplaceného zajišťovacího pojistného a po odpočtu daní a jim podobných příspěvků nebo poplatků předepsaných odkazem na jednotlivé platby pojistného nebo celkovou částku pojistného; pokud jde o čl. 1 odst. 2 písm. b) a odst. 3 písm. b), c) a d) a posledních částí čl. 1 odst. 2 a 3, vezme se v úvahu zvlášť hrubé pojistné přijaté od rezidentů Společen- ství a zvlášť od rezidentů některého členského státu. (*) Úř. věst. L 372, 31. 12. 1986, s. 1. “, — se úvodní věta odstavce 4 nahrazuje tímto: „4. Aniž je dotčen odstavec 2, obrat dotyčného podniku ve smyslu čl. 1 odst. 2 a 3 se vypočítá tak, že se sečtou jednotlivé obraty:“, — se úvodní věta odstavce 5 nahrazuje tímto: „5. V případech, kdy podniky, jichž se týká spojení, mohou dohromady vykonávat práva uvedená v odst. 4 písm. b), platí pro výpočet obratu dotyčných podniků pro účely čl. 1 odst. 2 a 3 tato úprava:“, 08/sv. 1 CS Úřední věstník Evropské unie 167 5. Článek 6 se mění takto: a) V odstavci 1 odst. 1 písm. b) nebo čl. 8 odst. 2 nebo na základě domněnky podle čl. 10 odst. 6. “ — se za písmeno b) vkládá nový pododstavec, který zní: b) Zrušuje se odstavec 2. „Rozhodnutí prohlašující spojení za slučitelné se rozšiřuje na omezení, jež se přímo vztahují na prove- dení spojení a jsou pro něj nezbytná. ,“ c) Odstavec 3 se nahrazuje tímto: — písmeno c) se nahrazuje tímto: Slova „ustanovení odstavců 1 a 2“ na začátku odstavce se nahrazují slovy „ustanovení odstavce 1“. „c) Aniž je dotčen odst. 2, pokud Komise zjistí, že oznámené spojení spadá do oblasti působnosti tohoto nařízení a vyvolává vážné pochybnosti o slučitelnosti se společným trhem, přijme roz- hodnutí o zahájení řízení. “ b) Vkládají se nové odstavce, které zní: „1a. Pokud Komise zjistí, že poté, co bylo oznámené spojení změněno, již nevyvolává vážné pochybnosti ve smyslu odst. 1 písm. c), může rozhodnout, že prohlásí spojení za slučitelné se společným trhem podle odst. 1 písm. b). Komise může podle odst. 1 písm. b) připojit ke svému rozhodnutí podmínky a povinnosti, aby zajistila, že dotyčné podniky plní závazky, které převzaly vůči Komisi, aby bylo spojení slučitelné se společným trhem. 1b. Komise může rozhodnutí přijaté podle odst. 1 písm. a) nebo b) odvolat, pokud a) je rozhodnutí založeno na nesprávných informacích, za což je odpovědný jeden z podniků, nebo bylo zís- káno podvodem, nebo b) dotyčné podniky poruší povinnosti uvedené v roz- hodnutí. 1c. V případech uvedených v odstavci 1 písm. b) může Komise přijmout rozhodnutí podle odstavce 1, aniž by byla vázána lhůtami uvedenými v čl. 10 odst. 1. d) Odstavec 4 se nahrazuje tímto: „4. Komise může na žádost přiznat odchylku z povin- ností stanovených v odstavcích 1 nebo 3. Žádost o odchylku musí být odůvodněna. Při rozhodování o žádosti vezme Komise mimo jiné v úvahu, jaké účinky má pozastavení spojení na jeden nebo více dotyčných podniků nebo na třetí strany, a hrozbu, kterou spojení pro soutěž představuje. Tuto odchylku lze přiznat po sta- novení určitých podmínek a povinností, aby byly zajiš- těny podmínky účinné soutěže. O odchylku lze požádat a může být udělena kdykoliv, i před oznámením nebo po provedení právního úkonu. “ e) Odstavec 5 se nahrazuje tímto: „5. Platnost právního úkonu provedeného v rozporu s ustanovením odstavce 1 závisí na rozhodnutí vydaném podle čl. 6 odst. 1 písm. b) nebo čl. 8 odst. 2 nebo 3 nebo na základě domněnky podle čl. 10 odst. 6. Tento článek se však nedotýká platnosti právních úkonů s cennými papíry včetně papírů vyměnitelných za jiné cenné papíry přijaté k obchodování na trhu, který je regu- lován a kontrolován uznanými veřejnými orgány, který pravidelně funguje a který je přímo nebo nepřímo přístupný veřejnosti, ledaže prodávající nebo kupující věděl nebo musel vědět, že dotyčný právní úkon byl pro- veden v rozporu s odstavcem 1. “ 7. Článek 8 se mění takto: c) Odstavec 2 se označuje jako odstavec 5. “ a) Odstavec 2 se nahrazuje tímto: 6. Článek 7 se mění takto: a) Odstavec 1 se nahrazuje tímto: „1. Spojení ve smyslu článku 1 nenabude účinku před jeho oznámením nebo dokud nebylo prohlášeno za slu- čitelné se společným trhem rozhodnutím podle čl. 6 „2. Pokud Komise zjistí, že po případných změnách pro- vedených dotyčnými podniky splňuje oznámené spojení kritérium stanovené v čl. 2 odst. 2 a v případech uvede- ných v čl. 2 odst. 4 splňuje kritéria stanovená v čl. 85 odst. 3 Smlouvy, vydá rozhodnutí, ve kterém prohlásí, že spojení je slučitelné se společným trhem. 168 CS Úřední věstník Evropské unie 08/sv. 1 Ke svému rozhodnutí může připojit podmínky a povin- nosti určené k tomu, aby zajistila, že podniky dodrží závazky, které vůči Komisi přijaly, aby bylo spojení slu- čitelné se společným trhem. Rozhodnutí prohlašující, že spojení je slučitelné, zároveň stanoví potřebná omezení, jež se přímo vztahují na provedení spojení a jsou pro něj nezbytná. “ b) Odstavec 3 se nahrazuje tímto: „3. Jestliže Komise zjistí, že spojení splňuje kritérium sta- novené v čl. 2 odst. 3 nebo v případech uvedených v čl. 2 odst. 4 nesplňuje kritéria uvedená v čl 85 odst. 3 Smlouvy, vydá rozhodnutí, ve kterém prohlásí, že spo- jení je neslučitelné se společným trhem. “ 9. Článek 10 se mění takto: a) V odstavci 1 se na konec druhého pododstavce doplňuje text, který zní: „nebo pokud dotyčné podniky po oznámení spojení přijmou závazky podle čl. 6 odst. 1a, na kterých má být podle záměru stran založeno rozhodnutí podle čl. 6 odst. 2. “ b) Slova na začátku odstavce 4 „běh lhůty stanovené v odstavci 3“ se nahrazují slovy „běh lhůt stanovených v odstavcích 1 a 3. “ 10. Článek 18 se mění takto: 8. Článek 9 se mění takto: a) V odstavci 1 se slova „čl. 7 odst. 2 a 4“ nahrazují slovy „čl. 7 odst. 4“. a) Odstavec 2 se nahrazuje tímto: b) Odstavec 2 se nahrazuje tímto: „2. Členský stát může do tří týdnů ode dne obdržení kopie oznámení informovat Komisi, která pak informuje dotyčné podniky, že a) jejich spojením hrozí vytvoření nebo posílení domi- nantního postavení, v jehož důsledku by byla výrazně narušena soutěž na trhu v tomto členském státě, který má veškeré znaky zvláštního trhu, nebo „2. Odchylně od odstavce 1 je možno prozatímně přijmout rozhodnutí přiznat odchylku z pozastavení roz- hodnutí podle čl. 7 odst. 4, aniž by byla dotyčným osobám, podnikům nebo sdružením podniků dána mož- nost sdělit předem svůj názor, pokud jim Komise tuto možnost poskytne co nejdříve po přijetí svého rozhod- nutí. “ 11. V čl. 19 odst. 1 se doplňuje nová věta, která zní: b) spojení nepříznivě ovlivňuje soutěž na trhu v tomto členském státě, který má veškeré znaky zvláštního trhu a který netvoří podstatnou část společného trhu. “ „Tyto dokumenty musí obsahovat závazky, na kterých má být podle záměru stran založeno rozhodnutí podle čl. 6 odst. 1 písm. b) nebo čl. 8 odst. 2. “ b) V odstavci 3 12. Článek 22 se mění takto: — se písmeno b) nahrazuje tímto: a) Odstavce 1 a 2 se nahrazují tímto: „b) — postoupí celý případ nebo jeho část příslušným orgánům dotyčného členského státu k použití vnitrostátních soutěžních předpisů tohoto státu. “, — vkládá se nový pododstavec, který zní: „V případech, kdy členský stát informuje Komisi, že spojení nepříznivě ovlivňuje soutěž na zvláštním trhu na území, které netvoří podstatnou část společného trhu, postoupí Komise celý případ nebo jeho část, která se týká dotyčného zvláštního trhu, pokud je názoru, že je takový zvláštní trh nepříznivě ovlivněn. “ c) Odstavec 10 se nahrazuje tímto: „10. Tento článek může být přezkoumán ve stejné lhůtě jako prahové hodnoty stanovené v článku 1. “ smyslu článku 3, nařízení (2), 1017/68 „1. Toto nařízení je jediné, které se vztahuje na spojení ve (EHS) (3) č. (EHS) a (EHS) č. 3975/87 (4) se na spojení nevztahují s výjim- kou společných podniků, které nemají význam pro celé Společenství a jejichž předmětem nebo účinkem je koor- dinace soutěžního chování podniků, které zůstávají nezá- vislé. “ č. 17 (1), 4056/86 č. b) Odstavec 3 se nahrazuje tímto: „3. Pokud Komise zjistí na žádost členského státu nebo na společnou žádost dvou nebo více členských států, že určité spojení ve smyslu článku 3, které nemá význam pro celé Společenství ve smyslu článku 1, vytváří nebo posiluje dominantní postavení, v jehož důsledku je pod- statně narušena účinná soutěž na území dotyčného člen- ského státu nebo států, které podaly společnou žádost, může, pokud má toto spojení dopad na obchod mezi členskými státy, přijmout rozhodnutí uvedená v čl. 8 odst. 2 druhém pododstavci a čl. 8 odst. 3 a 4. “ 08/sv. 1 CS Úřední věstník Evropské unie 169 c) Odstavec 4 se nahrazuje tímto: b) Doplňuje se nový pododstavec, který zní: „4. Na žádost podle článku 3 se použijí čl. 2 odst. 1 písm. a) a b) a články 5, 6, 8 a 10 až 20. Článek 7 se použije, pokud spojení ke dni, ke kterému Komise sdělí stranám, že byla podána žádost, nebylo uskutečněno. Lhůta, ve které je možno zahájit řízení podle čl. 10 odst. 1, začíná dnem přijetí žádosti příslušného členského státu. Žádost je třeba podat nejpozději do jednoho měsíce ode dne, kdy bylo spojení oznámeno členskému státu nebo bylo uskutečněno. Tato lhůta začíná dnem, kdy dojde k první z těchto skutečností. “ d) V odstavci 5 se slova „na území členského státu, na jehož“ nahrazují slovy „na území členských států, na jejichž“. e) Odstavec 6 se zrušuje. 13. Článek 23 se mění takto: „Komise má pravomoc stanovit řízení a lhůty pro převzetí závazků podle čl. 6 odst. 2 a čl. 8 odst. 2. “ Článek 2 Toto nařízení se nevztahuje na spojení, která byla ujednána nebo zveřejněna ve smyslu čl. 4 odst. 1 nařízení (EHS) č. 4064/89 nebo byla kontrola ve smyslu stejného ustanovení získána před 1. březnem 1998 a v žádném případě se nevztahuje na spojení, u nichž příslušný orgán členského státu odpovědný za soutěž zahájil řízení před 1. březnem 1998. Článek 3 a) slova „lhůt podle článku 10“ se nahrazují slovy „lhůt podle článků 7, 9, 10 a 22“. Toto nařízení vstupuje v platnost 1. března 1998. Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech. V Lucemburku dne 30. června 1997. Za Radu předseda A. NUIS


title: KOMMISSIONENS FORORDNING (EF) Nr. 1236/97 af 30. juni 1997 om suspension af forudfastsættelsen af eksportrestitutioner for visse korn- og risprodukter, der udføres i form af varer, som ikke omfattes af traktatens bilag II

eurovoc_concepts:
cereal product
export refund
maize