title: Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de harmonisatie van de voornaamste bepalingen inzake de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN A. ft A Vf '•* Vf ft ft ft ft ft ft ft^ft Brussel, 18. 06. 1997 COM(97) 264 def. 97/0166 (ACC) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN DE RAAD betreffende de harmonisatie van de voornaamste bepalingen inzake de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn (door de Commissie ingediend) Toelichting De kredietverzekering is een door de Staten veel gebruikt instrument ter bevordering van de export. Door middel van dit instrument beschermen de nationale overheden hun bedrijven tegen wanbetaling, om politieke of commerciële redenen. De bedrijven worden aldus gestimuleerd tot het verwerven van orders in landen die risico's bieden die de bedrijven anders niet op zich willen of kunnen nemen. De bedragen die hierbij op het spel staan zijn hoog: de exportkredietverzekeringsorganen van de lidstaten garanderen elk jaar ongeveer 25-30 miljard ecu op grond van nieuwe contracten met een looptijd van meer dan een jaar. Tussen 1980 en 1995 hebben deze verzekeringen voor de nationale begrotingen een bijzondere zware belasting betekent (tussen 1984 en 1994 bijna 5 miljard ecu jaarlijks voor de gehele Gemeenschap) vanwege schade die door politieke gebeurtenissen was ontstaan (schuldencrisis, Golfoorlog, het uiteenvallen van de USSR). Alle lidstaten hebben hun eigen stelsel voor exportkredietverzekering waarvan de garantievoorwaarden, de premies en het dekkingsbeleid sterk uiteenlopen. Door deze verschillen moeten de exporteurs in de Gemeenschap op ongelijke voorwaarden met elkaar concurreren bij het verwerven van orders in derde landen. Daar de staten zich ervan bewust zijn dat de interventies van de overheid op exportgebied de concurrentie vervalsen en een zware belasting betekenen voor de rijksbegrotingen, zijn ze in het kader van de OESO een discipline overeengekomen over een beperking van de steun wat de voorwaarden voor kredietverlening betreft. In het kader van de OESO wordt over richtlijnen onderhandeld om de premiebedragen voor de verschillende stelsels van exportkredietverzekering nader tot elkaar te brengen. Op het niveau van de Gemeenschap was het reeds zeer vroeg duidelijk dat de regelingen van de lidstaten om de export naar derde landen te steunen geharmoniseerd moesten worden; deze doelstelling is neergelegd in de artikelen 112 en 113 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. In 1960 heeft de Raad een "Groep belast met de coördinatie van het beleid inzake kredietverzekering, garanties en financieringskredieten" opgericht en deze de opdracht gegeven voorstellen uit te werken tot harmonisering van de voorwaarden van de exportkredietverzekering. Deze coördinatiegroep heeft zich voornamelijk bezig gehouden met overleg ren samenwerking tussen kredietverzekeraars. Ze is tevens zeer actief op het gebied van de voorbereiding van de onderhandelingen in het kader van de OESO. Wat de harmonisering betreft, werd een Technisch Comité aan het einde van de jaren zestig belast met het opstellen van algemene polisvoorwaarden voor alle kredietverzekeraars in de Gemeenschap. Deze tekst is opgenomen in een Richtlijn van de Raad van 27 oktober 1970, maar de toepassing ervan is dode letter gebleven. Sindsdien werden verschillende projecten opgesteld zoals de oprichting van een Europees systeem voor kredietgarantie en de oprichting van een Europese pool voor kredietgarantie voor Oost-Europa, maar deze hebben niet tot resultaten geleid. Op 13 juli 1994 heeft de Commissie een voorstel voor een Richtlijn goedgekeurd dat grotendeels geïnspireerd was op twee verslagen aan de Raad die een groep deskundigen had opgesteld over de harmonisering van de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn. Dit voorstel werd echter niet goedgekeurd door de Raad: er werd kritiek geleverd op de procedures waarin dit voorstel voorzag en het gebrek aan flexibiliteit, met name ten aanzien van concurrentie van buiten de Gemeenschap. Uit de ervaring van 37 jaren blijkt dat de lidstaten huiverig staan tegenover enig verlies van autonomie op het gebied van de openbare exportkredietverzekering, deels om politieke redenen, omdat ze van oordeel zijn dat het exportbeleid een instrument van hun buitenlandse beleid is, en deels om financiële redenen, omdat de kosten van de openbare exportkredietverzekering zwaar op de openbare middelen drukken. Het voorstel dat de Commissie thans voorlegt is een eerste stap in de richting van een harmonisering van de stelsels van exportkredietverzekering. Tevens wordt met dit voorstel getracht een zekere transparantie op dit gebied te bereiken. Het voorstel bevat een aantal gemeenschappelijke principes betreffende de garantie- elementen, maar deze kunnen met een grote mate van flexibiliteit worden toegepast. Uitzonderingen op deze beginselen zijn toegestaan, mits wijzigingen in de kwaliteit van de verleende garantie in de premies tot uiting komt en deze aan de Commissie en de andere kredietverzekeraars worden medegedeeld. De gemeenschappelijke principes voor de premieberekening vormen een kader dat een beter inzicht moet verschaffen in de toegepaste praktijken en dat zou moeten worden opgenomen in de richtsnoeren die in het kader van de OESO zullen worden vastgesteld. Dit voorstel loopt niet op de resultaten van die onderhandelingen vooruit, die betrekking hebben op de volgende gebieden: landenrisicomodel en landenclassificatieprocedure; premiereferentiepunten en een premie-feedbackinstrument; daarmee verband houdende voorwaarden; toegestane uitzonderingen, en bijzondere aandacht voor de positie van kleine exportkredietinstellingen. De richtlijn kan op zichzelf staan, maar is bedoeld om door de toekomstige OESO- voorschriften te worden aangevuld. Gezien de verwachte ontwikkelingen in het kader van de OESO, zal de tekst van de richtlijn waarschijnlijk niet moeten worden gewijzigd. De gemeenschappelijke principes voor het dekkingsbeleid vormen een kader voor de wederzijdse uitwisseling van informatie tussen kredietverzekeraars, aangevuld met gegevens over de technische resultaten die elk jaar worden behaald. Deze informatie wordt voor een groot deel reeds nu aan nationale autoriteiten en internationale organisaties verstrekt; door het gebruik van de elektronische post zal er bovendien voor worden gezorgd dat de extra administratieve last beperkt blijft. Besluiten worden door middel van de gebruikelijke comité-procédure genomen die slechts in bepaalde uitzonderlijke gevallen zal worden toegepast, voornamelijk bij geschillen over de status van een schuldenaar. Een beroep op een reeds bestaand comité lijkt niet wenselijk, daar er geen comités zijn die aan de eisen van de exportkredietverzekering voldoen. De comitéregelingen zullen waarschijnlijk geen invloed hebben op de gebruikelijke activiteiten van de kredietverzekeraars. Kort samengevat: dit voorstel voor een richtlijn is een eerste stap om aan de verplichtingen te voldoen die uit het Verdrag voortvloeien. Bij het opstellen ervan is rekeningen gehouden met de door de kredietverzekeraars en bedrijven gewenste flexibiliteit. Voorstel voor een RICHTLIJN VAN DE RAAD betreffende de harmonisatie van de voornaamste bepalingen inzake de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 113, Gezien het voorstel van de Commissie1, Gezien het advies van het Europees Parlement2, 1. Overwegende dat de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn in het internationale handelsverkeer een doorslaggevende rol speelt en een belangrijk handelspolitiek instrument is, 2. 3. 4. 5. Overwegende dat de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn in de handelsbetrekkingen met ontwikkelingslanden een belangrijke rol vervult en bevorderlijk is voor de integratie van die landen in de wereldeconomie, hetgeen een van de doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid van de Gemeenschap is, dat de verschillen voor Overwegende exportkredietverzekering op middellange en lange termijn die thans in de lidstaten opereren wat de voornaamste dekkingselementen, premies en dekkingsbeleid betreft tot concurrentievervalsing tussen de ondernemingen in de Gemeenschap kunnen leiden; publieke stelsels tussen de Overwegende dat, gezien artikel 3 B, derde alinea, van het Verdrag de in deze richtlijn voorziene maatregelen niet verder dienen te gaan dan hetgeen nodig is om de doelstelling te verwezenlijken, van de harmonisatie die noodzakelijk is om te waarborgen dat exportbeleid op eenvormige beginselen wordt gebaseerd en dat de concurrentie tussen ondernemingen in de Gemeenschap niet wordt vervalst; Overwegende dat het, om bestaande concurrentievervalsing geringer te doen zijn, wenselijk is dat de verschillende overheidsregelingen voor exportkredietverzekering, zoals in artikel 112 van het Verdrag voorzien, op basis van eenvormige beginselen op zodanige wijze worden geharmoniseerd dat zij een onderdeel van het gemeenschappelijk handelsbeleid vormen; 6. Overwegende dat het opzetten door de regeringen (of door speciale, door regeringen gecontroleerde instellingen) van exportkredietgarantie- of verzekeringsprogrammas tegen premies die ontoereikend zijn om de werkingskosten en verliezen op lange termijn van de programmas te dekken in de Overeenkomst inzake subsidies en 1 2 PBnr. C PBnr. C van van blz , blz compenserende maatregelen die in het raam van de multilaterale onderhandelingen van de Uruguay-ronde (1986-1994)3 (zie artikel 3, lid 1, onder a), en Bijlage I, onder j), als verboden exportsubsidies worden beschouwd; Overwegende dat de door kredietverzekeraars berekende premies met de verzekerde risico's in overeenstemming zouden moeten zijn; Overwegende dat harmonisatie de samenwerking tussen de kredietverzekeraars die namens of met steun van de Staat handelen zou bevorderen en die tussen de ondernemingen in de Gemeenschap zou versterken, hetgeen in overeenstemming is met artikel 130 van het Verdrag; Overwegende dat zowel harmonisatie als samenwerking belangrijke, zo niet doorslaggevende factoren zijn voor het concurrentievermogen van de communautaire export naar markten buiten de Gemeenschap; 7. 8. 9. 10. Overwegende dat de Commissie in haar Witboek over de voltooiing van de interne markt, dat door de Europese Raad in juni 1985 werd aangenomen, op het belang heeft gewezen van een klimaat dat tot de samenwerking tussen ondernemingen in de Gemeenschap leidt; 11. Overwegende dat de Raad bij Beschikking4 van 27 september 1960 een Groep heeft opgericht belast met de coördinatie van het beleid inzake kredietverzekering, garanties en financieringskredieten, * 12. Overwegende dat deze Groep op 15 mei 1991 deskundigen uit elke lidstaat van destijds, de zogenaamde "Groep Deskundigen Interne Markt 1992" opdracht heeft gegeven voorstellen te doen, welke voorstellen zijn opgenomen in verslagen die op 27 maart 1992, 11 juni 1993 en 9 februari 1994 zijn ingediend; 13. Overwegende dat Richtlijn 70/509/EEG van de Raad van 27 oktober 1970 betreffende de invoering van een gemeenschappelijke kredietverzekeringspolis voor transacties op middellange en lange termijn met overheidsafhemers5, laatstelijk gewijzigd bij de Akte van toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, en Richtlijn 70/51 O/EEG van de Raad van 27 oktober 1970 betreffende de invoering van een gemeenschappelijke kredietverzekeringspolis voor transacties op middellange en lange termijn met particuliere afnemers6, laatstelijk gewijzigd bij de Akte van toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, dienen te worden ingetrokken; 14. Overwegende dit dat eerste de voorstel exportkredietverzekering als een stap dient te worden beschouwd in de richting van convergentie van de verschillende stelsels van de lidstaten, die door andere voorstellen dient te worden gevolgd om aan elke resterende vorm van concurrentievervalsing een einde te maken, harmonisering van tot 3 4 5 6 PBnr. L 336 van 23. 12. 1994, blz. 156 PB nr. 66 van 27. 10. 1960, blz. 1339/60 PBnr. L 254 van 23. 11. 1970, blz. 1 PB nr. L 254 van 23. 11. 1970, blz. 26 HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Toepassingsgebied De richtlijn is van toepassing op de dekking van exporttransacties die betrekking hebben op de goederen en/of diensten die hun oorsprong in een lidstaat hebben, voor zover die dekking, rechtstreeks of onrechtstreeks, voor rekening of met steun van een of meer lidstaten wordt verleend en waarvoor een terugbetalingstermijn van twee jaar of langer of een fabricagetermijn en een terugbetalingstermijn van in totaal twee jaar of langer geldt. Deze richtlijn is niet van toepassing op dekking voor vooruitbetaling, uitvoering en de inhouding van garantiebedragen. Zij is evenmin van toepassing op de dekking van risico's met betrekking tot bouwmateriaal en -uitrusting indien die ter plaatse bij de uitvoering van het handelscontract worden gebruikt. Artikel 2 Verplichtingen van de lidstaten De lidstaten dragen ervoor zorg dat de instellingen die voor rekening of met steun van de Staat in de vorm van exportkredietverzekering of exportkredietgaranties dekking verlenen, hierna "verzekeraars" genoemd, onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallende exporttransacties die gericht zijn op landen buiten de Gemeenschap en door afiiemers- of leverancierskrediet worden gefinancierd of contant worden betaald, in overeenstemming met de bepalingen in de bijlage verzekeren. Artikel 3 Comité De Commissie wordt bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp van de te nemen maatregelen voor. Het comité brengt over dit ontwerp advies uit binnen een termijn die de Voorzitter kan vaststellen naar gelang de urgentie van de materie. Het comité spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij stemming in het comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel. De Commissie stelt maatregelen vast die onmiddellijk van toepassing zijn. Indien deze maatregelen echter niet in overeenstemming zijn met het advies dat het comité heeft uitgebracht, worden zij onverwijld door de Commissie ter kennis van de Raad gebracht. In dat geval kan de Commissie de toepassing van de maatregelen waartoe zij heeft besloten voor ten hoogste één maand na deze kennisgeving uitstellen. De Raad kan binnen de in de voorgaande alinea genoemde termijn met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend besluit nemen. Artikel 4 Toepassing van de procedure van het Comité De besluiten bedoeld in de punten 47, 50 en 51 van de bijlage worden overeenkomstig de procedure van artikel 3 genomen. Artikel 5 Veslaglegging en herziening De Commissie brengt vóór 31 december 2000 bij het Europees Parlement en bij de Raad verslag uit over de bij de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn verworven ervaring. De Commissie zal in haar streven om de nationale stelsels voor exportkredietverzekering sterker te doen convergeren en om de resterende concurrentieverstoringen tussen verzekerden in de Gemeenschap weg te nemen, indien nodig voorstellen tot wijziging van deze richtlijn doen. Artikel 6 Verband met andere procedures De in deze richtlijn vervatte procedures vormen een aanvulling op die welke zijn vastgesteld bij Beschikking 73/391/EEG van de Raad7. Artikel 7 Intrekkingen Richtlijn 70/509/EEG en Richtlijn 70/51 O/EEG worden ingetrokken. Artikel 8 Omzetting De lidstaten doen vóór 30 september 1998 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. PBnr. L346van 17. 12. 1973, blz. 1 Artikel 9 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappea Artikel 10 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Brussel, Voor de Raad, De Voorzitter Bijlage: Gemeenschappelijke beginselen voor de exportkredietverzekering Hoofdstuk I: Bestanddelen van de dekking Afdeling 1: Algemene beginselen en definities 1. Toepassingsgebied van de algemene beginselen a) De in deze bijlage omschreven algemene beginselen zijn van toepassing op dekking voor leverancierskrediettransacties met openbare of met particuliere afiiemers en op dekking voor afhemerskrediettransacties met openbare of met particuliere leningnemers. b) De gemeenschappelijke beginselen zijn van toepassing op de dekking van alle in punt 4 omschreven risico's. De verzekeraar kan echter in elk afzonderlijk geval beslissen de dekking tot bepaalde risico's te beperken. c) Indien alle verplichtingen van een particuliere schuldenaar volledig en onvoorwaardelijk door een openbaar lichaam worden gegarandeerd, zijn de gemeenschappelijke beginselen voor openbare schuldenaren van toepassing. Onder 'schuldenaar' wordt in deze bijlage de in punt 1 a) bedoelde afnemer of leningnemer verstaan, of hun garant wat de verzekerde transactie betreft. 2. Kenmerken van leverancierskrediet a) Onder ieverancierskrediet' wordt verstaan, een handelscontract tussen een of meer leveranciers en een of meer afnemers dat in de uitvoer van goederen en/of diensten van oorsprong uit een lidstaat voorziet, waarbij de afhemer(s) zich ertoe verbind(t)(en) de leverancier(s) contant of op kredietvoorwaarden te betalen. b) De bepalingen betreffende de dekking van leverancierskrediet zijn van toepassing wanneer dekking wordt verleend aan een overeenkomstig artikel 58 van het EG-Verdrag in een lidstaat gevestigde onderneming. c) Indien een handelscontract gefinancierd wordt door middel van afhemerskrediet of een andere financiële regeling, zijn de bepalingen betreffende de dekking van leverancierskredieten van toepassing op de dekking die de exporteur voor het handelscontract zelf wordt verleend. 3. Kenmerken van afnemerskrediet a) Onder 'afhemerskrediet' wordt verstaan, een leningovereenkomst tussen een of meer financiële instellingen en een of meer leningnemers voor de financiering van een handelscontract dat in de uitvoer van goederen en/of diensten van 10 oorsprong uit een lidstaat voorziet, waarbij de kredietverlenende instelling(en) zich ertoe verbind(t)(en) de leveranciers) op grond van de betrokken transactie te betalen, namens de afhemer(s)/leningnemer(s) contant terwijl de instelling volgens de afnemer(s)/leningnemer(s) de kredietverlenende kredietvoorwaarden zal (zullen) terugbetalen. b) De bepalingen betreffende de dekking van afhemerskrediet zijn van toepassing wanneer dekking wordt verleend aan financiële instellingen, ongeacht hun plaats van vestiging of een onvoorwaardelijke verplichting van de leningnemer vormt om zijn schuld terug te betalen, ongeacht de uitvoering van het te financieren handelscontract. registratie, mits het afhemerskrediet c) De bepalingen betreffende de dekking van afhemerskrediet zijn van toepassing op financiële regelingen voor de financiering van een handelscontract dat betrekking heeft op door een afnemer te betalen waardepapieren die bij een financiële instelling in bewaring zijn. 4. Definitie van de betrokken risico's a) Het commerciële risico voor particuliere schuldenaren is omschreven in de punten 14, 15 en 16. b) Het politieke risico voor particuliere schuldenaren is omschreven in de punten 17 tot en met 22, en voor openbare schuldenaren in de punten 15 tot en met 22. c) Het fabricagerisico is omschreven in punt 6b). d) Het kredietrisico is omschreven in punt 6c). 5. Definitie van openbare en particuliere schuldenaar a) Een openbare schuldenaar is een lichaam dat, in welke vorm dan ook, de openbare overheid vertegenwoordigt en dat niet door een gerechtelijke uitspraak noch door een administratief besluit betalingsonbekwaam kan worden verklaard Schuldenaren die overeenkomstig deze definitie niet openbaar zijn, worden beschouwd particuliere schuldenaren te zijn. b) Bij de beoordeling van de status van een schuldenaar, gaat de verzekeraar uit van: de wettelijke status van de schuldenaar; de werkelijke effectiviteit van rechtsvorderingen tegen de schuldenaar; de bronnen van financiering en inkomsten van de schuldenaar; 11 de mate waarin de regering van het gastland over de schuldenaar invloed of zeggenschap heeft. c) In geval van twijfel over de status van de schuldenaar, houdt de verzekeraar rekening met het volgende: een openbare schuldenaar kan een souvereine staat zijn of een lichaam van de centrale overheid of een ander openbaar lichaam dat onder de centrale overheid ressorteert, zoals regionale, gemeentelijke of semi- overheids- of andere openbare instellingen; de handelingen van een openbare schuldenaar kunnen de centrale overheid of de staat verbinden; bedragen die op grond van het handelscontract of de afhemerskredietovereenkomst verschuldigd zijn, worden uit de middelen van de staatsbegroting betaald of door de staat gedekt, bijvoorbeeld via het Ministerie van Financiën of via de Centrale Bank; een openbare schuldenaar kan zijn schulden ook betalen uit andere middelen dan die van de centrale overheid, bijvoorbeeld uit middelen die door de heffing van plaatselijke belastingen of door het verrichten van openbare diensten zijn verkregen. Afdeling 2: Toepassingsgebied van de dekking 6. Gedekte risico's a) De gedekte risico's zijn het fabricage- en het kredietrisico. b) Het fabricagerisico treedt in wanneer de nakoming van de contractuele verplichtingen van de verzekerde, of de fabricage van de te leveren goederen, gedurende een periode van zes opeenvolgende maanden is onderbroken, mits deze onderbreking rechtstreeks en uitsluitend het gevolg is van een of meer in de punten 14 tot en met 22 genoemde schadeveroorzakende feiten. c) Het kredietrisico treedt in wanneer de verzekerde drie maanden na de vervaldag, geheel of gedeeltelijk, geen betaling van zijn vordering heeft kunnen verkrijgen, mits deze niet-betaling rechtstreeks en uitsluitend het gevolg is van een of meer in de punten 14 tot en met 22 genoemde schadeveroorzakende feiten. d) Het afhemerskredietrisico kan voorwaardelijk of onvoorwaardelijk zijn gedekt. De verzekeraar neemt hierbij de in de punten 32, 33 en 48 a) omschreven beginselen en procedures in acht. 7. Reikwijdte van de dekking a) De dekking van het fabricagerisico omvat, binnen de grenzen van het bedrag van het contract, de kosten die de verzekerde uit hoofde van zijn contractuele verplichtingen of bij de vervaardiging van de te leveren goederen heeft 12 gemaakt, mits deze kosten daadwerkelijk aan de uitvoering van het contract kunnen worden toegerekend. De dekking van het fabricagerisico strekt zich niet uit tot: kosten voor goederen waarvoor de dekking van het kredietrisico reeds is ingegaan; door de kredietverzekeringspremies; de verzekerde aan de verzekeraar betaalde de door de verzekerde betaalde bedragen op grond van een ten behoeve van het gedekte contract gestelde uitvoeringsgarantie; dit belet de verzekeraar echter niet dit risico buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn te dekken, en door de aan schadevergoedingen betaalde bedragen. verzekerde de boetes, dwangsommen en b) De dekking van het kredietrisico omvat het bedrag (hoofdsom en rente) dat de afnemer op grond van het handelscontract of de leningnemer op grond van de afhemerskredietovereenkomst schuldig is, met inbegrip van de rente over de periode tussen de vervaldag en het einde van de wachttermijn (achterstalligheidsrente). Bij afhemerskrediet omvat de dekking voor kredietrisico de gebruikelijke bankkosten die verschuldigd zijn na de inwerkingtreding van de afhemerskredietovereenkomst. Bij leverancierskrediet omvat de dekking voor kredietrisico niet de door de verzekerde aan boetes, dwangsommen en schadevergoedingen betaalde bedragen. 8. Percentage van de dekking a) Het percentage van de dekking is 95%. b) Indien een verzekeraar een hoger dan het onder a) genoemde percentage geeft, zijn de in de punten 32, 33 en 48a) omschreven beginselen en procedures van toepassing. c) Het percentage van de dekking en het maximumbedrag van de schadevergoeding waarvoor de verzekeraar aansprakelijk kan worden gesteld, worden in de door de verzekeraar afgegeven kredietverzekeringspolis uitdrukkelijk genoemd. 13 9. Onverzekerd percentage De verzekerde neemt een deel van het onverzekerde percentage, gelijk aan 2% van het verzekerde bedrag, voor eigen rekening. De verzekeraar mag toestaan dat de verzekerde dit resterende onverzekerde percentage afwentelt. 10. Dekking voor transacties in vreemde valuta Indien de transacties in een betaling of in financiering in een of meer vreemde valuta voorzien, kan dekking in eender welke valuta worden verleend. 11. Buitenlandse leveranties Contracten met onderaannemers of toeleveranciers in een of meer lidstaten zijn automatisch in de dekking inbegrepen overeenkomstig Besluit 82/854/EEG van de Raad betreffende de regeling welke bij exportgaranties en exportfinancieringen geldt voor bepaalde onderleveranties afkomstig uit Staten, al dan niet lid van de Europese Gemeenschappen8. 12. Datum van inwerkingtreding van de dekking a) b) Bij afhemerskrediet gaat de dekking in op de datum van inwerkingtreding van de leningovereenkomst, mits aan de in de kredietverzekeringspolis en de in de afhemerskredietovereenkomst opgenomen voorwaarden is voldaan. inwerkingtreding van het handelscontract, mits aan de Bij leverancierskrediet gaat de dekking van het fabricagerisico in op de datum van in de kredietverzekeringspolis en de in het handelscontract opgenomen voorwaarden is voldaan. De dekking van het kredietrisico gaat in op de dag waarop de verzekerde, door de volledige nakoming van zijn contractuele verplichtingen, recht op betaling verkrijgt, mits aan de in het handelscontract opgenomen voorwaarden is voldaan. De dekking van het kredietrisico kan echter ingaan op de dag van elke gedeeltelijke levering of gedeeltelijke verzending, mits de verzekerde, volgens de termen van het contract, recht heeft op betaling van een definitief vast bedrag dat met de waarde van de geleverde of verzonden goederen overeenstemt. in de kredietverzekeringspolis en de Afdeling 3: Schadeveroorzakende feiten en uitsluiting van aanprakelijkheid 13. Aansprakelijkheid van de verzekeraar De verzekeraar is aansprakelijk indien de schade verlies rechtstreeks en uitsluitend aan een of meer in de punten 14 tot en met 22 omschreven schadeveroorzakende feiten is te wijten. PB nr. L 357 van 18. 12. 1982, blz. 20 14 14. Betalingsonbekwaamheid Juridische of feitelijke betalingsonbekwaamheid van de particuliere schuldenaar en, in voorkomend geval, van zijn garant. 15. Niet-betaling Niet-betaling door de schuldenaar en, in voorkomend geval, door zijn garant. 16. Willekeurige verbreking of weigering Besluit van de afnemer, in het kader van leverancierskrediet, het handelscontract op te schorten of te annuleren of de goederen en/of diensten niet in ontvangst te nemen, zonder dat hij daartoe wettelijk gerechtigd is. 17. Besluit van een derde land Maatregelen of besluiten van de regering van een ander land dan dat van de verzekeraar, waaronder maatregelen en besluiten van overheden die worden geacht handelingen van een regering te vormen, waardoor de uitvoering van de afhemerskredietovereenkomst of van het handelscontract wordt verhinderd. 18. Moratorium Een algemeen moratorium, afgekondigd door de regering van het land van de schuldenaar of door die van een derde land via hetwelk betalingen uit hoofde van de afhemerskredietovereenkomst of het handelscontract moeten worden verricht. 19. Verhindering van of vertraging bij de overmaking van bedragen Politieke gebeurtenissen, economische problemen of wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen buiten het land van de verzekeraar en die de overmaking van bedragen uit hoofde van de afhemerskredietovereenkomst of het handelscontract verhinderen of vertragen. 20. Wettelijke voorschriften in het land van de schuldenaar In het land van de schuldenaar aangenomen wettelijke voorschriften waardoor de door hem verrichte betalingen voor hem bevrijdend zijn, ondanks het feit dat de gestorte bedragen, bij omzetting in de valuta van het handelscontract of van de afhemerskredietovereenkomst, ten gevolge van wisselkoersschommelingen op de dag van overmaking minder dan het bedrag van de vordering opleveren. 21. Besluit van het land van de verzekeraar In geval van een leverancierskredietovereenkomst, maatregelen of besluiten van de regering van het land van de verzekeraar, waaronder maatregelen en besluiten van de Europese Gemeenschap, betreffende de handel tussen lidstaten en derde landen, zoals een uitvoerverbod, voor zover de gevolgen daarvan niet op andere wijze door deze regering worden gedekt. 15 22. Overmacht Gevallen van overmacht buiten het land van de verzekeraar, bijvoorbeeld oorlog, waaronder burgeroorlog, revolutie, burgerlijke onlusten, wervelstorm, overstroming, aardbeving, vulkaanuitbarsting, vloedgolf, kernongeval, voor zover de gevolgen ervan niet op andere wijze worden gedekt. 23. Algemene uitsluiting van aansprakelijkheid De verzekeraar is niet aansprakelijk indien de schade rechtstreeks of onrechtstreeks kan worden toegeschreven aan: a) b) c) d) een handelen of nalaten van de verzekerde of van een namens hem optredende persoon, waardoor de afnemerskredietovereenkomst of het handelscontract geheel of gedeeltelijk onafdwingbaar wordt; bepalingen in de afnemerskredietovereenkomst, het handelscontract of een daarbij behorend document inclusief documenten betreffende de betrokken waarborg of zekerheid, die de rechten van de verzekerde beperken; overeenkomsten tussen de verzekerde en de leningnemer, respectievelijk een garant, die na de sluiting van de afhemerskredietovereenkomst of van het handelscontract tot stand komen en die de betaling van de schuld verhinderen of vertragen; bij leverancierskrediet, het niet nakomen van hun verplichtingen door onderaannemers, medecontractanten of andere leveranciers, voor zover dit niet het gevolg is van hierboven onder de punten 17 tot en met 22 vermelde politieke gebeurtenissen. Afdeling 4: Vergoeding van de schade 24. Wachttermijn a) De wachttermijn is gelijk aan de tijd die verstrijkt voordat het gedekte risico intreedt zoals in de punten 6 b) en 6 c) omschreven. b) Er behoeft geen wachttermijn te worden toegepast, indien, in geval van een particuliere schuldenaar, de niet-betaling aan de juridische of feitelijke betalingsonbekwaamheid van de schuldenaar is toe te schrijven; geval van in schuldenherschikkingsovereenkomst, en een bilaterale intergouvernementele wanneer de verzekeraar dekking heeft verleend in de vorm van een onvoorwaardelijke garantie. 16 25. Vergoeding van de schade De verzekerde heeft recht op schadevergoeding aan het einde van de in punt 24 omschreven wachttermijn, mits aan de voorwaarden die voorafgaan aan de verzekering is voldaan, de vordering rechtsgeldig is en de verzekerde het risico met de nodige zorg heeft omgeven. 26. Gewaarborgde verplichtingen Indien de nakoming van de verplichtingen van de schuldenaar jegens de verzekerde door een garantie of een andere vorm van zekerheid is gewaarborgd, moet de verzekerde alle nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de garantie of de zekerheid niet alleen geldig, maar ook uitvoerbaar is. 27. Berekening van vergoeding voor de schade Bij de berekening van de vergoeding voor de schade, dient de verzekeraar aan de verzekerde geen bedrag uit te betalen dat hoger is dan dat van zijn totale schade en/of het bedrag dat de verzekerde gerechtigd was van de leningnemer op grond van de afhemerskredietovereenkomst of van de afnemer op grond van het handelscontract te ontvangen. 28. Uitbetaling van de vergoeding voor de schade De vergoeding van de schade wordt terstond en uiterlijk binnen een maand na afloop van de wachttermijn uitbetaald, mits de verzekeraar alle nodige inlichtingen, documenten en bewijsmateriaal heeft ontvangen aan de hand waarvan hij de geldigheid van de vordering tijdig kan vaststellen. Bij dekking van fabricagerisico wordt de vergoeding voor de schade binnen een maand na afloop van de wachttermijn betaald of, in voorkomend geval, binnen een maand na ontvangst van het verslag van de expert of binnen een maand na de dag waarop de verzekerde en de verzekeraar overeenstemming over het bedrag van de schadevergoeding hebben bereikt, en wel op het tijdstip dat van de genoemde het laatste uitvalt. 29. Geschillen in verband met de vergoeding voor de schade Indien de verzekerde een vordering heeft ingediend met betrekking tot een schadegeval waarover een geschil bestaat, stelt de verzekeraar de betaling van de vergoeding ervan uit tot het geschil door een rechtbank of door een in de afhemerskredietovereenkomst of het handelscontract aangewezen arbitrageorgaan ten gunste van de verzekerde is geregeld. 30. Bilaterale intergouvernementele schuldenherschikkingsovereenkomst a) de gedekte Indien gedekte intergouvernementele handelscontract schuldenherschikkingsovereenkomst valt, voegt de verzekerde zich zowel ten aanzien van het verzekerde als het onverzekerde gedeelte van die afhemerskredietovereenkomst bilaterale onder een het of 17 afhemerskredietovereenkomst of dat handelscontract naar de voorwaarden van deze herschikkingsovereenkomst. De verzekerde geeft de verzekeraar alle bijstand die voor de uitvoering van de herschikkingsovereenkomst nodig is. b) Indien het verzekerde bedrag intergouvernementele schuldenherschikkingsovereenkomst is begrepen, kan de verzekeraar afzien van de in punt 28 genoemde termijn van een maand, zodra de bilaterale overeenkomst in werking is getreden. in de bilaterale 31. Bijkomende kosten Bijkomende kosten die gemaakt zijn om de schade te voorkomen of te beperken worden opgenomen dekkingspercentage, mits de verzekeraar hiermee heeft ingestemd. Bijkomende kosten omvatten proces- en andere gerechtelijke kosten. kredietverzekeringspolis gedekt het tot de in Mochten deze kosten evenwel betrekking hebben op bedragen of vorderingen die niet door de verzekeraar zijn gedekt, dan worden zij proportioneel aan de gedekte of niet- gedekte bedragen of vorderingen toegerekend. Hoofdstuk II: Premie 32. Algemeen beginselen voor de premieberekening De premie die voor de exportkredietverzekering wordt aangerekend: stemt overeen met het gedekte risico; stemt adequaat overeen met de omvang en de kwaliteit van de dekking; is niet ontoereikend om de werkingskosten en verliezen op lange termijn te dekken. 33. Kwaliteit van de dekking Ter bepaling van de in punt 32 genoemde kwaliteit van de dekking, houdt de verzekeraar rekening met het percentage van de dekking, de voorwaardelijkheid van de dekking en de andere voorwaarden die op de kwaliteit van de dekking van invloed zijn. 34. Beoordeling van het landenrisico De hoogte van de premie per land of categorie landen is gebaseerd op een passende beoordeling van het landenrisico. 35. Status van de schuldenaar a) Bij de vaststelling van de premietarieven wordt rekening gehouden met de in punt 5 omschreven openbare of particuliere status van de schuldenaar door 18 toepassing van premietarieven die met de kredietwaardigheid van de schuldenaar overeenstemmen. b) Voor een particuliere schuldenaar kan de verzekeraar hetzij het commerciële, hetzij het politieke risico of beide soorten risico's dekken. Indien de dekking tot één soort risico is beperkt, stemt de aangerekende premie uitsluitend met het gedekte risico overeen. 36. Risicotermijn a) Bij het berekenen van de premie wordt rekening gehouden met de totale risicotermijn. b) De totale risicotermijn voor fabricagerisico is de periode begrepen tussen de datum waarop het handelscontract in werking treedt en: de datum waarop de exporteur aan al zijn contractuele verplichtingen heeft voldaan of de gewogen gemiddelde datum van de leveringen indien het contract in deelleveringen voorziet die de leverancier op overeenkomstige betalingen recht geven. c) De totale risicotermijn voor kredietrisico, gewogen volgens het daadwerkelijke risicobedrag van hoofdsom en de rente, is: de periode begrepen tussen de datum waarop de dekking van het kredietrisico voor de exporteur is ingegaan en de laatste betaling door de afnemer of de gemiddelde risicotermijn tussen de eerste trekking die in de afhemerskredietovereenkomst is voorzien en de datum van de laatste terugbetaling. 37. Premiegrondslag a) Premie wordt betaald over de hieronder omschreven premiegrondslag die overeenstemt met de maximumaansprakelijkheid van de verzekeraar op grond van de kredietverzekeringspolis. b) Voor afhemerskrediet bedragen van: is de premiegrondslag het totaal van de gedekte de hoofdsom van de lening; de rente op de lening, inclusief de constructietijdrente; de gebruikelijke bankkosten en de achterstalligheidsrente. 19 c) Voor leverancierskrediet en contante contracten is de premiegrondslag: voor fabricagerisico: de totale contractwaarde verminderd met de aanbetaling en de niet gedekte bedragen; de premiegrondslag kan, indien de verzekeraar hiermee instemt, tot de voorziene maximumschade worden beperkt; voor kredietrisico: het totaal van de hoofdsom en de rente met inbegrip van de achterstalligheidsrente, of de verschuldigde bedragen bij of na deelleveringen of bij of na de algehele nakoming van de contractuele verplichtingen, of de na afzonderlijke prestaties verschuldigde bedragen die de leverancier recht geven op overeenkomstige betalingen; de premiegrondslag kan, indien de verzekeraar hiermee instemt, tot de voorziene maximumschade worden beperkt. 38. Premiebetaling a) Het totale premiebedrag is verschuldigd op de dag van afgifte van de kredietverzekeringspolis. b) Desondanks mag de premie in termijnen worden betaald. In dit geval: eist de verzekeraar dat ten minste 15% van het premiebedrag op de dag van afgifte van de kredietverzekeringspolis wordt betaald; berekent de verzekeraar vanaf de datum van afgifte van de kredietverzekeringspolis een rente op de uitgestelde betalingen aan die met een passende commerciële rente overeenstemt; eist de verzekeraar dat de ontvangen premie ten minste overeenstemt met de verschuldigde premie voor het bedrag dat op een bepaald tijdstip risico loopt. Hoofdstuk III: Landendekkingsbeleid 39. Bepaling van het beleid a) De verzekeraar bepaalt zijn landendekkingsbeleid aan de hand van een risicobeoordeling per land, zijn totale uitstaande risico per land en de samenstelling van zijn risicoportefeuille per land. b) Bij het bepalen van zijn landendekkingsbeleid houdt de verzekeraar rekening met de classificatie van elk debiteurenland. c) De verzekeraar mag niettemin besluiten voor een bepaald land, ongeacht de classificatie van dat land, geen of slechts een beperkte dekking te verlenen. 20 40. Definitie van het totale uitstaande risico a) Het totale uitstaande risico wordt, binnen de grenzen van het dekkingspercentage, vastgesteld aan de hand van de bedragen van de transacties op middellange en lange termijn, als omschreven in artikel 1 van de richtlijn. Het totale uitstaande risico bestaat uit de hieronder onder b) tot en met e) vermelde elementen. b) Het maximumrisicobedrag aan hoofdsom en rente voor contracten die door de verzekeraar zijn gedekt, zelfs indien de verzekeringspolis nog niet is afgegeven. Gedekte achterstalligheidsrente die tijdens de wachttermijn loopt. Herverzekerde bedragen, indien de verzekeraar als herverzekeraar optreedt; indien de verzekeraar als eerste verzekeraar optreedt, is het herverzekerde bedrag uitgesloten. c) Nog in te vorderen bedragen die niet zijn afgeschreven, ongeacht of dergelijke vorderingen betrekking hebben op een ingetreden fabricage- en/of kredietrisico. d) Niet te repatriëren bedragen (bijvoorbeeld verbintenissen van de garant en voor de dekking van het risico van niet-terugverkrijging) wanneer de vordering is betaald en niet is ingevorderd of afgeschreven. e) Uitstaande rentebedragen en door debiteurenlanden op grond van inbegrip van rente, met te betalen schuldenherschikkingsregelingen gekapitaliseerde rente. 41. Landenrisico a) Het dekkingsbeleid van de verzekeraar kent in beginsel geen beperkingen voor de groep landen die het beste risico vormt. b) Voor de overige landen kan de verzekeraar beperkingen op zijn dekkingsbeleid vaststellen. c) Een verzekeraar die in beginsel geen dekking biedt voor een bepaald land of voor een bepaalde groep landen kan echter bij wijze van uitzondering voor bepaalde transacties dekking verlenen om redenen van bilateraal beleid of nationaal belang of wanheer voor bedoelde transacties voldoende vrij converteerbare vreemde valuta beschikbaar zijn. 42. Beperkingen op het uitstaande risico a) Voor de in punt 41 b) bedoelde landen kunnen de verzekeraars risicoplafonds vaststellen die gewoonlijk overeenstemmen met het maximumrisico dat een verzekeraar in een bepaald land kan hebben uitstaan. 21 b) Wordt het risicoplafond voor een bepaald land bereikt of overschreden, dan mag de verzekeraar het totale uitstaande risico voor dat land beperken door de toepasselijke premie te verhogen en/of door, bijvoorbeeld, het totale uitstaande risico voor dat land, de totale waarde van dekkingsaanbiedingen, de waarde van nieuw te dekken contracten, het maximum gedekte bedrag per transactie, te beperken. c) Is het risicoplafond voor een bepaald land niet bereikt, dan is er over het algemeen geen beperking op het dekkingsbeleid. De verzekeraar mag het dekkingsbedrag voor het bedoelde land echter beperken door, bijvoorbeeld, de onder punt b) omschreven beperkingen toe te passen. 43. Bijzondere voorwaarden voor de landendekking De verzekeraar mag voor een bepaald land, ongeacht de classificatie van dat land, stelselmatig bijzondere dekkingsvoorwaarden toepassen, zoals betalings- en/of overmakingsgarantie door de centrale bank of het Ministerie van Financiën van het betrokken land; een onherroepelijk accreditief of een onherroepelijke bankgarantie; verlenging van de wachttermijn bij schade; verlaging van het dekkingspercentage; beperking van de dekking tot bepaalde sectoren of soorten projecten. Hoofdstuk IV: Kennisgevingsprocedures 44. Toepassingsgebied a) De verzekeraar volgt de volgende procedures bij de toepassing van de in de Hoofdstukken I, II en III omschreven algemene beginselen. b) Deze procedures vormen een aanvulling op de procedures die zijn omschreven in Beschikking 73/391/EEG van de Raad betreffende de raadplegings- en informatieprocedures op het gebied van kredietverzekering, garanties en financieringskredieten9. 45. Soorten kennisgevingsprocedures Er zijn vier soorten kennisgevingen die aan de Commissie en de andere verzekeraars moeten worden gedaan: PB nr. L 3-46 van 17. 12. 1973, blz. 1 22 jaarlijkse kennisgeving ter informatie; kennisgeving voor het nemen van een besluit ; kennisgeving vooraf, en kennisgeving achteraf. 46. Jaarlijkse kennisgeving ter informatie a) Aan het einde van elk jaar, en uiterlijk op 31 maart van het volgende jaar, brengen de verzekeraars bij de andere verzekeraars en de Commissie verslag uit over de activiteiten van het afgelopen jaar. Dit verslag heeft betrekking op alle debiteurenlanden en vermeldt, voor elk van deze landen: het totale dekkingsbedrag dat de verzekeraar heeft aangeboden; het totale uitstaande risico, als in punt 40 omschreven; de verdiende premies, de bedrag van de achterstallige betalingen; de ingevorderde bedragen, en de uitbetaalde schadevergoedingen. b) In het begin van elk jaar en uiterlijk op 31 januari brengt elke verzekeraar aan de andere verzekeraars en de Commissie verslag uit over het in dat jaar te volgen dekkingsbeleid. Dit verslag heeft betrekking op alle debiteurenlanden en bevat voor al deze landen ten minste de volgende gegevens: het totale bedrag aan dekking dat de verzekeraar bereid is aan te bieden; het landendekkingsbeleid, namelijk het soort en de hoogte van de plafonds en de andere voorwaarden die de verzekeraar voornemens is stelselmatig toe te passen; de wijze waarop de premie voor commercieel en politiek risico wordt berekend en aangerekend. 47. Kennisgeving voor het nemen van een besluit a) b) c) Bij concurrerende aanbiedingen van EG-exporteurs of -banken beantwoordt een betrokken verzekeraar terstond de verzoeken om informatie van een andere betrokken verzekeraar over de status van de schuldenaar van de betrokken transactie als in punt 5 omschreven. Indien geen overeenstemming bestaat over de status van de schuldenaar, delen de betrokken verzekeraars de beschikbare informatie aan de andere verzekeraars mede ten einde overeenstemming over deze status te bereiken. Indien de verzekeraars binnen tien werkdagen na het verzoek om informatie geen overeenstemming over de status van een schuldenaar kunnen bereiken, leggen de verzekeraars de kwestie aan de Commissie voor en verstrekken deze de nodige gegevens. De Commissie zal de nodige stappen ondernemen om overeenkomstig de in artikel 3 van de richtlijn omschreven procedure tot een besluit te komen. 23 48. Kennisgeving vooraf a) b) c) d) Een verzekeraar die voornemens is van de bepalingen van deze bijlage af te wijken door gunstiger dekkingsvoorwaarden toe te staan voor een bepaalde transactie of reeks transacties, voor een bepaalde sector of bepaalde sectoren, voor een bepaald land of bepaalde landen, of voor zijn systeem in het algemeen, deelt dit ten minste zeven werkdagen voordat het besluit in werking treedt, aan de andere verzekeraars en aan de Commissie mede, onder opgave van de redenen van de voorgenomen afwijking, bijvoorbeeld de noodzaak om de internationale concurrentie het hoofd te bieden, en de aan te rekenen premie. en verzekeraar die voornemens is een lagere premie aan te rekenen dan hij in zijn jaarlijkse kennisgeving overeenkomstig punt 46 b) had aangekondigd, deelt dit voornemen, ten minste 7 werkdagen voordat zijn besluit in werking treedt, mede aan de andere verzekeraars en de Commissie. Een verzekeraar die, naar aanleiding van een kennisgeving van een andere verzekeraar overeenkomstig de punten a) en b), voornemens is gunstiger voorwaarden te verlenen dan de verzekeraar die deze kennisgeving heeft gedaan, deelt dit ten minste zeven werkdagen voordat zijn besluit in werking treedt, mede aan de andere verzekeraars en aan de Commissie, onder opgave van de premie die hij voornemens is aan te rekenen. Een verzekeraar die, overeenkomstig punt 41 c), voornemens is transacties te dekken met schuldenaren in landen waarvoor hij gewoonlijk geen dekking verleent, deelt dit voornemen ten minste zeven werkdagen voordat zijn besluit in werking treedt, mede aan de andere verzekeraars en aan de Commissie, onder opgave van de premie die hij voornemens is aan te rekenen. 49. Kennisgeving achteraf a) b) c) Een verzekeraar die besluit van de bepalingen van deze bijlage af te wijken door minder gunstige dekkingsvoorwaarden te verlenen voor een bepaalde transactie of reeks transacties, voor een bepaalde sector of bepaalde sectoren, voor een bepaald land of bepaalde landen, deelt dit aan de andere verzekeraars en aan de Commissie mede. Een verzekeraar die besluit een of meer elementen van zijn landendekkingsbeleid, zoals overeenkomstig punt 46 b) in zijn jaarlijkse kennisgeving is uiteengezet, te wijzigen, deelt dit terstond aan de andere verzekeraars en aan de Commissie mede. Een verzekeraar die, naar aanleiding van een kennisgeving overeenkomstig de punten 48 a) en/of b) besluit dezelfde voorwaarden te verlenen als de verzekeraar die deze kennisgeving heeft gedaan, deelt dit terstond aan de andere verzekeraars en aan de Commissie mede. 24 d) Een verzekeraar geeft terstond een gedetailleerd antwoord op een door andere verzekeraars of door de Commissie gedaan verzoek om inlichtingen of om nadere inlichtingen over zijn activiteiten. 50. Gebruik van de elektronische post a) b) Alle kennisgevingen worden gewoonlijk via de elektronische post gedaan of, zo nodig, door andere passende middelen waarmede berichten onverwijld schriftelijk kunnen worden doorgegeven. Over het systeem van elektronische post zal overeenkomstig de in artikel 3 van de richtlijn omschreven procedure een besluit worden genomen. 51. In de kennisgevingen te gebruiken valuta Alle monetaire bedragen die in een kennisgeving, van welke soort dan ook, worden vermeld, worden op basis van de laatste wisselkoers in ecu uitgedrukt, tenzij overeenkomstig de in artikel 3 van de richtlijn omschreven procedure anders wordt besloten. 25 Financieel memorandum Richtlijn van de Raad betreffende de harmonisatie van de belangrijkste bepalingen inzake de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn 1. TITEL VAN DE MAATREGEL Richtlijn van de Raad betreffende de harmonisatie van de belangrijkste bepalingen inzake de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn BEGROTINGSLIJN: Zie punt 10 'Huishoudelijke uitgaven' RECHTSGROND 2. 3. • • Artikel 113 van het Verdrag van de Europese Unie. Voorstel voor een Richtlijn COM(97)264 betreffende de harmonisatie van de belangrijkste bepalingen inzake de exportkredietverzekering op middellange en lange termijn 4. BESCHRIJVING VAN DE MAATREGEL: 4. 1 Algemeen doel van de maatregel De staten hebben verschillende instrumenten ter bevordering van de export, waarvan de exportkredietverzekering wel een van de doeltreffendste is, hoewel deze in de periode 1980-1995 een zware last heeft betekend voor de lidstaat heeft een eigen stelsel voor nationale begrotingen. Elke exportkredietverzekering, wat betekent dat de garantievoorwaarden, de premieberekening en het dekkingsbeleid per lidstaat verschillen. Door deze verschillen moeten de bedrijven in de Gemeenschap op ongelijke voorwaarden met elkaar concurreren bij het verwerven van orders in derde landen. Reeds bij de ondertekening van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap was men zich van dit probleem bewust. Daarom werd in de artikelen 112 en 113 van het Verdrag bepaald dat de regelingen van de lidstaten ter bevordering van de export geharmoniseerd dienden te worden. Bijgaand voorstel voor een richtlijn is een eerste stap in de richting van de harmonisering van de stelsels van exportkredietverzekering, welke harmonisering noodzakelijk is om de concurrentievervalsing tussen de bedrijven in de Gemeenschap te verminderen. Tevens wordt door middel van deze richtlijn getracht meer inzicht in deze verschillende stelsels te verkrijgen. De richtlijn voorziet in een aanmeldingssysteem (zie hoofdstuk IV) en besluitvorming na raadpleging van een comité (zie artikel 4). 26 4. 2 Betrokken periode en eventuele verlenging van de maatregelen De voorziene maatregelen zijn van onbeperkte duur in de zin dat het voorstel voor een richtlijn in een aanmeldingssysteem van onbeperkte duur voorziet 5. INDELING VAN INKOMSTEN/UITGAVEN 5. 1 Verplichte uitgaven 5. 2 Niet-gesplitste kredieten 5. 3 Categorie inkomsten: geen 6. SOORT INKOMSTEN/UITGAVEN 100% subsidiëring: neen subsidiëring financieringsbronnen: neen tezamen met rentesubsidies: neen Overige: geen andere particuliere of openbare Indien de maatregelen in economisch opzicht slagen, wordt de bijdrage van de Gemeenschap dan geheel of gedeeltelijk teruggestort? Neen Brengen de voorgestelde maatregelen een wijziging van het niveau van de inkomsten met zich? Zo ja, wat is de aard van de wijziging en van de inkomsten? Neen 7. FINANCIËLE GEVOLGEN 7. 1 Wijze van berekening van de totale kosten van de maatregelen (verband tussen afzonderlijke en totale kosten) 27 7. 2 Opsplitsing van de kosten Opsplitsing Jaar 1998 1999 2000 2001 2002 2003 en volgende jaren Totaal EG in miljoen ecu (lopende prijzen) Totaal Geen 7. 3 Tijdschema vastleggingskredieten/betalingskredieten EG in miljoen ecu Jaar 1998 1999 2000 2001 2002 2003 en volgende jaren Totaal Geen Geen Vastleggings kredieten Betalingskredieten Jaar 1998 1999 2000 2001 2002 2003 en volgende jaren Totaal 8. MAATREGELEN TER BESTRIJDING VAN FRAUDE Bijzondere controlemaatregelen Kosten zullen uitsluitend op voorlegging van bewijsstukken worden vergoed (terugbetaling van de kosten van vervoer van de vertegenwoordigers van de lidstaten die de vergaderingen bijwonen). 28 9. KOSTEN-/BATENANALYSE 9. 1. Kwantificeerbare bijzondere doelstellingen, doelgroep Bijzondere doelstellingen: verhouding tot de algemene doelstelling De doelstellingen zijn niet kwantificeerbaar in termen van kosten/baten. Doelgroep: eventueel naar doelstelling ingedeeld, vermelding van de groepen voor wie de middelen uit de begroting van de Gemeenschap uiteindelijk zijn bestemden de gebruikte tussenpersonen. Exporteurs, financiële instellingen, kredietverzekeringsinstellingen. 9. 2 Motivering van de actie Noodzaak van de maatregelen van de Gemeenschap, gelet op het subsidiariteitsbeginsel Op grond van artikel 113 van het Verdrag van de Europese Unie heeft de Gemeenschap een exclusieve bevoegdheid op het gebied van het handelsbeleid. Het subsidiariteitsbeginsel is derhalve niet van toepassing. De Commissie zal worden bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten dat door de vertegenwoordiger van de Commissie zal worden voorgezeten. Wijze van tenuitvoerlegging van de maatregelen Vergaderingen van een bestaand of op te richten comité, zoals bepaald in de ontwerp-richtlijn (zie de artikelen 4 en 5). ^voordelen ten opzichte van alternatieve maatregelen (comparatieve voordelen) ^vergelijking met soortgelijke communautaire of nationale maatregelen * verwachte indirecte gevolgen en multiplicatoren. Zie punt 4. 1 transparantie. 'Algemene doel van de maatregel': harmonisatie en Voornaamste onzekere factoren die de bijzondere resultaten van de maatregel kunnen beïnvloeden Het niet-toepassen van de richtlijn door de lidstaten. 29 9. 3 Het volgen en evalueren van de actie Indicatoren * indicatoren voor de ondernomen acties (meting van de ontplooide activiteiten) * indicatoren voor het bereiken van de nagestreefde doelstellingen De Commissie moet voor 31 december 2000 bij het Europees Parlement en de Raad een verslag indienen over de ervaringen bij de toepassing van de richtlijn. Beoordeling van de bereikte resultaten (bij voortzetting of verlenging van bestaande maatregelen) Methoden en regelmaat van de geplande evaluatie 10. HUISHOUDELIJKE UITGAVEN (Deel A van sectie II van de Algemene Begroting) De werkelijke terbeschikkingstelling van de nodige administratieve middelen vloeit voort uit het jaarlijkse besluit van de Commissie betreffende de toewijzing van de middelen, waarbij rekening zal worden gehouden met het extra personeel en de extra bedragen die de begrotingsautoriteit heeft toegekend. 10. 1 Gevolgen voor het aantal posten: Soorten posten Personeel <3 beheer van c moet wore permanente posten at voor het e maatregel en ingezet tijdelijke posten waarvan duur onbepaald personeel waarover het DG of de dienst reeds beschikt extra personeel (voor 1997 beschikbaar gesteld) Ambtenaren of tijdelijke beambten Ander personeel Totaal A B C 2 1 3 - 2 1 2 nat. exp. 2 nat. exp. 2 5 - - 30 10. 2 Financiële gevolgen van het aantrekken van extra medewerkers Bedrag Wijze van berekening (ecu) Ambtenaren Tijdelijke beambten Ander personeel (vermelding begrotingslijn) Totaal 1 10. 3 Extra huishoudelijke uitgaven ten gevolge van de maatregel Begrotingslijn (nr. en titel) Bedrag Wijze van berekening (ecu) A. 2510 21. 000 Twee coördinatievergaderingen (Comité) van de lidstaten per jaar. (Kosten van de twee vergaderingen die elk jaar te Brussel zullen worden gehouden. Uitgegaan wordt van één vertegenwoordiger per lidstaat en per vergadering) Totaal 1 21. 000 | 31 ISSN 0254-1513 COM(97) 264 def. DOCUMENTEN NL 11 01 09 Catalogusnummer : CB-CO-97-321-NL-C ISBN 92-78-21787-5 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 2022/97 von den Abgeordneten Joan VALLVÉ , Carles-Alfred GASOLIBA I BÖHM an den Rat. Neue Übergriffe französischer Landwirte auf spanische Lastwagen

eurovoc_concepts:
France
Spain
application of EU law
carriage of goods
commercial vehicle
farmer
free movement of goods
fruit
originating product
violence

formats: html pdf print

text: 11. 3. 98 DE Amtsblatt der Europa¤ischen Gemeinschaften C 76/1 I (Mitteilungen) EUROPA¤ ISCHES PARLAMENT SCHRIFTLICHE ANFRAGEN MIT ANTWORT (98/C 76/01) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1380/96 von Jesu· s Cabezo·n Alonso (PSE) und Juan Colino Salamanca (PSE) an den Rat (18. Juni 1996) Betrifft: Vernichtung spanischer Obsttransporte durch franzo¤sische Bauern Ende Mai dieses Jahres kam es erneut zu U¤ bergriffen franzo¤sischer Bauern auf europa¤ische Lastwagen, die spanisches Obst u¤ber die Grenze in andere La¤nder der Europa¤ischen Union befo¤rderten. Sie vernichteten sogar spanisches Obst, das bereits auf die franzo¤sischen Ma¤rkte gelangt war. Welche Ma(cid:223)nahmen hat der Rat ergriffen, um eine Wiederholung dieser a¤u(cid:223)erst schwerwiegenden Vorfa¤lle zu verhindern? Ist dem Rat bewu(cid:223)t, da(cid:223) in den letzten drei Jahren 60 Lastwagen angegriffen wurden? Ist dem Rat bewu(cid:223)t, da(cid:223) diese Vorfa¤lle im Jahr 1995 Einkommensverluste in Ho¤he von 6 Milliarden Peseten verursacht haben? (98/C 76/02) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-2022/97 von Joan Vallve· (ELDR) und Carles-Alfred Gaso‘liba i Bo¤hm (ELDR) an den Rat Betrifft: Neue U¤ bergriffe franzo¤sischer Landwirte auf spanische Lastwagen (18. Juni 1997) Angesichts der schwerwiegenden und wiederholten U¤ bergriffe, die seit Mitte Mai 1997 immer wieder an spanischen Lkw mit Obst- und Gemu¤sefracht, sowie an den fu¤r deren Verteilung bestimmten Warenlagern in verschiedenen Gebieten Su¤dfrankreichs von franzo¤sischen Landwirten veru¤bt wurden, stellen sich folgende Fragen: Welche Ma(cid:223)nahmen hat der Rat ergriffen, damit sich diese U¤ bergriffe, die das Recht auf freien Waren- und Personenverkehr, ein Grundprinzip der Europa¤ischen Union, verletzen, nicht wiederholen? Schlie(cid:223)en diese Ma(cid:223)nahmen die Aussetzung von Gemeinschaftsbeihilfen fu¤r den franzo¤sischen Landwirt- schaftssektor mit ein? Gemeinsame Antwort auf die Schriftlichen Anfragen E-1380/96 und E-2022/97 (25. September) Der Rat hat Kenntnis von den Gewaltakten, die franzo¤sische Landwirte im April/Mai 1996 und im Mai 1997 gegen Lastkraftwagen veru¤bt haben, die Obst und Gemu¤se aus Spanien in andere Mitgliedstaaten der Europa¤ischen Union befo¤rderten. Diese U¤ bergriffe sind strafrechtlich sanktioniert und haben zum Ziel, den freien innergemeinschaftlichen Warenverkehr, der eines der Grundprinzipien der Europa¤ischen Gemeinschaft darstellt, zu behindern. Sie werden daher entschieden verurteilt


title: Règlement (CE) nº 1109/97 de la Commission du 18 juin 1997 fixant des seuils d'intervention dans le secteur des fruits et légumes pour la campagne 1997/1998

eurovoc_concepts:
fruit
market intervention
quantitative restriction
vegetable
withdrawal from the market

formats: html pdfa1b print


title: 97/405/CE: Decisão da Comissão de 18 de Junho de 1997 que autoriza os Estados-membros a permitir temporariamente a comercialização de sementes de faveira (Vicia faba) que não satisfaçam as exigências da Directiva 66/401/CEE do Conselho

eurovoc_concepts:
Finland
derogation from EU law
leguminous vegetable
marketing standard
product quality
seed


title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ αρ θ. 2020/97 του Inigo MENDEZ DE VIGO προς το Συμβούλ ο. Ταμείο Συνοχής

eurovoc_concepts:
Cohesion Fund
aid system
development aid
economic and social cohesion
economic disparity
less-favoured region

text: C 117/4 EL Epi·shmh Efhmeri·da tvn Eyrvpai¤kv· n Koinoth·tvn 16. 4. 98 Lo·goy xa·rin, mega·lo me·row toy posoy· gia thn Ispani·a katalogi·zetai sto e·rgo Puertolanno IGCC, toy opoi·oy h eni·sxysh (a·nv tvn 50 ekatom. ECU) katane·metai, se dia·forew analogi·ew, se seira· a· llvn xvrv· n. To ko·stow paragvgh·w toy a·nuraka bauei·aw ejory·jevw sta kra·th me·lh poy diaue·toyn biomhxani·a toy ty·poy aytoy· ei·nai h ako·loyuh: Germani·a Ispani·a Galli·a Hnvme·no Basi·leio ECU/to·n. parag. a·nuraka 159 133 126 43 (98/C 117/04) GRAPTH ERVTHSH P-1990/97 ypobolh· : Caroline Jackson (PPE) prow thn Epitroph· (30 Mai(cid:143)oy 1997) Ue·ma: Plhrofori·ew sxetika· me to y·cow thw boh·ueiaw poy xorh·ghse h EK sthn eparxi·a toy Wiltshire, apo· ton Ioy·nio toy 1994 Ua mporoy·se h Epitroph· na anafe·rei to synoliko· poso· thw koinotikh·w boh·ueiaw poy xorhgh·uhke sthn eparxi·a toy Wiltshire, sto Hnvme·no Basi·leio, apo· ton Ioy·nio toy 1994, me·sv: 1. toy Eyrvpai¤koy· Koinvnikoy· Tamei·oy 2. toy Te·tartoy Progra·mmatow Plaisi·oy (cid:201)reynaw 3. koinotikv· n programma·tvn stoyw tomei·w toy periba·llontow kai thw ene·rgeiaw 4. toy EGTPE, tmh·mata Prosanatolismoy· kai Eggyh·sevn 5. a·lla koinotika· progra·mmata; Symplhrvmatikh· apa· nthsh toy k. Santer ej ono·matow thw Epitroph· w (17 Oktvbri·oy 1997) Lo·gv toy mege·uoyw thw apa·nthsh·w thw h Epitroph· thn ste·lnei kateyuei·an sto Ajio·timo Me·low toy Koinoboyli·oy kai th Grammatei·a toy Koinoboyli·oy. Epeidh· to ajio·timo me·low toy Koinoboyli·oy anafe·rei o·ti ayth· ei·nai erv· thsh proteraio·thtaw, h Epitroph· ua h·uele na toy ypenuymi·sei o·ti ba·sei tvn kano·nvn toy Koinoboyli·oy ta ue·mata proteraio·thtaw ei·nai ayta· poy «apaitoy·n a·mesh apa·nthsh alla· o·xi leptomerh·». (98/C 117/05) GRAPTH ERVTHSH E-2020/97 ypobolh· : In(cid:152) igo Me·ndez de Vigo (PPE) prow to Symboy·lio (18 Ioyni·oy 1997) Ue·ma: Tamei·o Synoxh·w O proedrey·vn toy Symboyli·oy tvn Ypoyrgv· n, dh·lvse env· pion thw olome·leiaw toy Eyrvpai¤koy· Koinoboyli·oy stiw 14 Mai(cid:143)oy 1997 o·ti, ayth· th stigmh·, den mporei· na la·bei ue·sh o·son afora· th syne·xish thw leitoyrgi·aw toy Tamei·oy Synoxh·w stiw dhmosionomike·w prooptike·w apo· to 1999 kai sto ejh·w


title: 97/406/ΕΚ: Απόφαση της Επιτροπής της 18ης Ιουνίου 1997 για τη χορήγηση άδειας στα κράτη μέλη να επιτρέπουν προσωρινά την εμπορία σπόρων προς σπορά βρώμης (Avena sativa) και κριθής (Hordeum vulgare) που δεν πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας 66/402/ΕΟΚ του Συμβουλίου

eurovoc_concepts:
Finland
derogation from EU law
marketing standard
oats
product quality
seed


title: Kommissionens förordning (EG) nr 1112/97 av den 18 juni 1997 om undantagsåtgärder till stöd för nötköttsmarknaden i Irland genom tillämpning av kommissionens beslut 97/312/EG

eurovoc_concepts:
Ireland
animal disease
beef
cattle
market support
slaughter of animals


title: 97/607/CE: Decisão da Comissão de 18 de Junho de 1997 relativa à concessão à Grécia de períodos adicionais para a transposição da Directiva 90/388/CEE no que diz respeito à introdução da plena concorrência nos mercados das telecomunicações (Apenas faz fé o texto em língua grega) (Texto relevante para efeitos do EEE)

eurovoc_concepts:
Greece
competition
derogation from EU law
liberalisation of the market
telecommunications