title: Opnieuw behandeld voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de begrotingslijn B7-6210 met betrekking tot de Noord-Zuid samenwerking in de strijd tegen drugs en drugsverslaving

eurovoc_concepts:
North-South relations
drug addiction
drug traffic
fight against crime
narcotic

text: >iA»»#w*i COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 23. 05. 1997 COM(97) 190 def. 95/0167 (SYN) Opnieuw behandeld voorstel voor een VERORDENING (EG) VAN DE RAAD BETREFFENDE DE BEGROTINGSLIJN B7-6210 MET BETREKKING TOT DE NOORD-ZUID SAMENWERKING IN DE STRIJD TEGEN DRUGS EN DRUGSVERSLAVING (door de Commissie overeenkomstig artikel 189 C onder d), van het EG-verdrag ingediend) TOELICHTING Overeenkomstig artikel 189 C aanvaardt de Commissie de hiernavolgende amendementen op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, die bij de tweede lezing op 13 maart 1997 bij stemming door het Europees Parlement werden aangenomen. Amendement 1 : "Overwegende dat één van de belangrijkste voorwaarden voor de bestrijding van het drugsvraagstuk is dat de armoede in het zuiden drastisch wordt teruggebracht en de bevolking een legaal alternatief wordt geboden voor de verbouw van illegale gewassen. ". De Commissie is van mening dat alternatieve ontwikkelingsprogramma's meer kans op succes hebben, wanneer er diversiteit wordt gebracht in de economie van de landen die met illegale teelt te kampen hebben en indien de armoede wordt verminderd, omdat één van de voornaamste redenen die arme boeren ertoe brengen coca of opium te telen is, dat zij geen ander middel hebben om geld te verdienen. Amendement 2 : Schrappen : "Overwegende dat een financieel referentiebedrag in de zin van punt 2 van de verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie van 6 maart 1995 (1) in deze verordening wordt opgenomen voor de periode 1998-2000, zonder dat daardoor afbreuk wordt gedaan aan de door het Verdrag vastgestelde bevoegdheden van de begrotingsautoriteit". De Commissie is van mening dat het voor deze begrotingslijn uitgetrokken bedrag alleen onder de bevoegdheid van de begrotingsautoriteit valt. Amendement 3 ; "De Commissie tracht haar invloed bij de internationale donors en financiële instellingen (IMF, Wereldbank, enz. ) aan te wenden om contradicties tussen hun beleid en de doelstellingen van het nationale beleid inzake drugsbestrijding te voorkomen". De achterliggende gedachte is om zich ervan te verzekeren dat het beleid van de Bretton Woods-Instellingen verenigbaar en niet in strijd is met de doelstellingen van de drugsbestrijding. Daar de Commissie in algemene zin niet de status van lid van die internationale financiële instellingen heeft, is het beter te spreken van "de EG" (Europese Gemeenschap). Amendement 4 : "Er worden criteria vastgesteld voor de beoordeling van de vooruitgang van elk door de Gemeenschap gesteund initiatief. Deze criteria, die zowel voor de Gemeenschap als voor de partnerregeringen en -organisaties aanvaardbaar moeten zijn, worden in het kader van een dialoog ontwikkeld alvorens een aanvang wordt gemaakt met de financiële steun van de Gemeenschap". Dit amendement is onaanvaardbaar omdat de Commissie dient vast te houden aan haar eigen criteria voor de beoordeling van de wijze waarop de door haar gefinancierde programma's zijn uitgevoerd. Amendement 5 : "De bevordering van modelprojecten met het oog op alternatieve ontwikkeling, met inbegrip van projecten in het kader waarvan wordt gezocht naar alternatieve gewassen 1 eisen als voor gelden dezelfde waarbij gebruik kan worden gemaakt van handelspreferenties, in het bijzonder ten behoeve van onafhankelijke kleine producenten van de grondstoffen voor illegale drugs. Voor dergelijke modelprojecten andere ontwikkelingsprojecten van de Gemeenschap (wat betreft haalbaarheidsstudies en betrokkenheid van de plaatselijke bevolking en doelgroepen bij keuze, planning en uitvoering) en zij dienen te worden opgevat als het proces waarmee de productie van illegale drugs wordt bestreden en uiteindelijk uitgeschakeld via doelgerichte maatregelen voor de ontwikkeling van het platteland in het kader van een duurzame nationale economische groei. Deze projecten behelzen economische en sociale maatregelen, waarbij rekening wordt gehouden met de factoren die de illegale productie bevorderen en tevens maatregelen waardoor de commerciële preferenties gemakkelijker kunnen worden gebruikt. In dit verband wordt stelselmatig nagegaan op welke wijze andere financiële instrumenten (bijv. ALA) en het Europees Ontwikkelingsfonds meer kunnen worden ingezet voor alternatieve ontwikkelingsprojecten". Alternatieve ontwikkelingsprogramma's worden gesteund door de voor sommige Latijns- Amerikaanse landen geldende speciale SAP-regeling. Het SAP draagt bij tot de bereiking van het doel om illegale activiteiten door legale te vervangen, hetzij op industrie- hetzij op landbouwgebied. Daar het voor deze begrotingslijn uitgetrokken bedrag beperkt is, verdienen ook andere financieringsbronnen voor alternatieve ontwikkelingsprojecten op grote schaal technische vermelding, zoals bijvoorbeeld de bestaande begrotingslijnen voor samenwerking. Amendement 6 ; "Er wordt bijzonder aandacht geschonken aan" vervangen door : "Er wordt bijzondere nadruk gelegd op : • maatregelen tegen de productie van en de handel in heroïne, cocaïne en gevaarlijke synthetische drugs; • de inschakeling van de plaatselijke bevolking en de doelgroepen bij de keuzen, de planning en de uitvoering van de acties; daarbij dient met name de sleutelpositie van de vrouw in aanmerking genomen te worden, en dienen de sociale en ecologische effecten in het oog te worden gehouden; • de ondersteuning van bevolkingsgroepen die besloten hebben de productie van drugs of precursoren op te geven, door hen te helpen alternatieve productie te ontwikkelen; • de bestrijding van het witwassen van geld". De enorme toename van het gebruik van synthetische drugs moet doelgericht worden aangepakt, evenals het steeds toenemende verschijnsel van de witwassing van geld. Het is van belang de mensen die illegale gewassen telen bij de uitstippeling en uitvoering van alternatieve ontwikkelingsprojecten te betrekken. Amendement 7 : "De Gemeenschap steunt alleen projecten waarbij de eerbiediging van de mensenrechten verzekerd is". Het is van vitaal belang dat in elk gefinancierd programma het aspect mensenrechten naar behoren wordt behandeld. Amendement 8 : ingezet, omvatten met name "De middelen die in het kader van de in artikel 3 en artikel 4 bedoelde acties kunnen worden technische bijstand, opleiding of andere dienstverlening, leveringen en werken. Ze bestaan ook uit voorafgaande studies en boekhoudinspecties voor evaluatie en controle, waarvan de kosten niet meer bedragen dan 10% van de kredieten die door de begrotingsautoriteit in ieder begrotingsjaar voor deze post zijn uitgetrokken. Bij de na drie jaar uit te voeren algehele evaluatie mogen de kosten bij wijze van uitzondering maximaal 20% bedragen. " Sinds 1987 werd een zeer gering percentage van de begrotingslijn beteed voor seminars, haalbaarheidsstudies en programmabeoordelingen. Wegens het bepaalde in artikel 12 moeten er meer middelen worden uitgetrokken voor externe evaluaties van programma's en projecten in de toekomst, terwijl de functie van de begrotingslijn waarmee programma's moeten worden gefinancierd, bewaard dient te blijven. In dat verband schijnt het maximum van 20% een goed compromis te zijn. Amendement 9 : "Er wordt gezocht naar mogelijkheden voor cofinanciering, in het bijzonder met de lidstaten, met derde landen of met multilaterale, regionale of andere organisaties". Dit amendement is geschikt, omdat hiermee het gamma van instanties die tot door de EG gefinancierde programma's kunnen bijdragen, wordt uitgebreid. Amendement 10 : "Om de doelstellingen van cohesie en complementariteit, als bedoeld in het Verdrag, te verwezenlijken en om optimale doeltreffendheid van de steun te garanderen, neemt de Commissie alle noodzakelijke coördinatiemaatregelen, waarbij het beginsel van behoorlijk bestuur in acht wordt genomen en uitzonderlijk hoge uitgaven van administratieve aard worden vermeden, met name" : Dit amendement is een bevestiging van het beginsel van een goed programmabeheer. Amendement 11 : "Alles wordt in het werk gesteld, opdat de steun naar behoren wordt geëvalueerd, gecontroleerd en verantwoord". Dit amendement is een bevestiging van het beginsel van een goed programmabeheer. Amendement 12 : Schrappen : " Het financieel referentiebedrag voor de tenuitvoerlegging van dit programma in het tijdvak 1998-2000 beloopt 30 miljoen ecu". De Commissie is van mening dat deze zaak uitsluitend onder de bevoegdheid van de begrotingsautoriteit valt. Amendement 13 : Schrappen : "Bij de evaluatie van projecten en programma's wordt rekening gehouden met de volgende factoren : • doeltreffendheid en levensvatbaarheid van de operaties; 3 • culturele, sociale, sexe- en milieuaspecten; • de voor de verwezenlijking van de projectdoelstellingen noodzakelijke institutionele ontwikkeling; • ervaringen opgedaan met soorgelijke operaties. " De Commissie moet enige speelruimte behouden om voor ieder programma, naargelang van de kenmerken van elk daarvan de desbetreffende beoordelingscriteria vast te stellen. Amendement 14 : Schrappen : "Deze kennisgeving vindt uiterlijk een week voordat het besluit wordt genomen plaats. " De Commissie is van mening dat het algemene debat over de hoofdlijnen voor de besteding van de begrotingslijn aan het begin van elk jaar en de door de Commissie in het PVD-ALA-Comité en in het jaarverslag over de aanwending van de begrotingslijn verstrekte informatie, volledig aan het doel van transparantie beantwoorden. Amendement 15 : Schrappen : "en" de ontvangende landen vervangen door " * ". Toevoegen : "zij kan worden uitgebreid tot" inplaats van "en". Dit amendement is het gewijzigde voorstel van de Commissie (d. d. 6. 9. 1996). Amendement 16 : "zijn" vervangen door "dienen" en de tweede zin vervangen door "Uitzonderingen mogelijk met voorafgaande toestemming van de terzake bevoegde dienst, in het bijzonder wanneer de partners, in het tegengestelde geval, hogere kosten of bijzonder hoge lasten zouden moeten dragen". Dit amendement is het gewijzigde voorstel van de Commissie (d. d. 6. 9. 1996). Amendement 17 : Schrappen : "Bijzondere aandacht zal worden besteed aan : • het streven naar kosteneffectiviteit en blijvende resultaten in het projectontwerp; • een duidelijke omschrijving toetsing van de doelstellingen en en de resultaatindicatoren voor alle projecten" De principes van goed beheer zijn reeds uiteengezet in amendement 10 en amendement 11 van het EP, die door de Commisise zijn aanvaard. Deze extra verklaring is dan ook onnodig. Amendement 18 : "Het geografische comité dat bevoegd is voor ontwikkeling" vervangen door "De Commissie wordt bijgestaan door een comité van raadgevende aard, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie, alnaargelang van het land of de regio waarvoor de maatregelen bedoeld zijn. • voor de landen in Afrika, het Caribisch Gebied en de Stille Oceaan, het EOF-comité, dat is opgericht bij artikel 21 van het intern akkoord nr. 91/40l/EEG betreffende de financiering en het beheer van de hulp van de Gemeenschap in het kader van de vierde Overeenkomst van Lomé, dat op 16 juli 1990 vertegenwoordigers van de lidstaten, binnen de Raad bijeen; is vastgesteld door de • voor de Middellandse-Zeelanden, het MED-Comité, dat is opgericht bij artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 1762/92 van de Raad van 29 juli 1992; • voor de landen van Latijns-Amerika en Azië, het ALA-Comité, opgericht bij artikel 15 van Verordening (EEG) nr. 443/92 van de Raad van 25 februari 1992. " Met dit amendement wordt beoogd om terug te komen op het voorstel van de Commissie van 30juni 1995. Amendement 19 ; "De urgentie van de materie" vervangen door "De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het comité brengt binnen een termijn die de Voorzitter kan vaststellen naargelang van de urgentie van de materie advies uit over dit ontwerp, zo nodig door middel van een stemming. Het advies wordt in de notulen opgenomen; voorts heeft iedere lidstaat het recht te verlangen dat zijn standpunt in de notulen wordt opgenomen. De Commissie houdt zoveel mogelijk rekening met het advies dat het comité heeft uitgebracht. Zij stelt het comité in kennis van de wijze waarop zij rekening heeft gehouden met zijn advies. " Dit amendement is het oorspronkelijke voorstel van de Commissie inzake "comitologie" (d. d. 30 juni 1995). Amendement 20 : Toevoegen : "De gezamenlijke vergadering van de comités brengt advies uit over de algemene hoofdlijnen. " Dit was het oorspronkelijke voorstel van de Commissie (d. d. 30 juni 1995). Amendement 21 : "Na" vervangen door : "Voor 1 september van elk begrotingsjaar dient de Commissie een jaarverslag in bij het Europees Parlement en de Raad, dat een overzicht bevat van de partners in de medegefinancierde acties, het percentage van de medefinanciering, de tijdens het begrotingsjaar gefinancierde acties en een cijfermatige beoordeling van de uitvoering van deze verordening tijdens het begrotingsjaar. Het over uitvoeringsovereenkomsten of -contracten zijn gesloten". partners waarmee bevat met gegevens verslag name de Dit amendement is onaanvaardbaar, aangezien in september niet alle middelen van de begrotingslijn zijn vastgelegd. Daarom zou de voor 1 september van elk jaar door de Commissie te verstrekken informatie onjuist zijn. Amendement 22 Schrappen : "De Commissie maakt regelmatig een evaluatie van de door de Gemeenschap gefinancierde acties om vast te stellen of de met deze acties beoogde doelstellingen verwezenlijkt zijn en om richtsnoeren te kunnen geven voor de verbetering van de doeltreffendheid van toekomstige acties. De Commissie legt het in artikel 10 bedoelde comité samenvattingen van de evaluatieverslagen voor, die eventueel door dat comité kunnen worden bestudeerd. De verslagen worden desgevraagd ter beschikking van de lidstaten gesteld. De Commissie stelt uiterlijk één maand na haar besluit de lidstaten in kennis van de goedgekeurde acties en projecten en vermeldt daarbij de bedragen, de aard, het ontvangend land en de deelnemende partners. " Dit onderwerp wordt reeds door de amendementen 10 en 11 van het EP gedekt. Daarom hecht de Commissie haar goedkeuring aan amendement 22 van het EP. Amendement 23 : In artikel 12 "intrekking daarvan" vervangen door "wijziging daarvan. " De Commissie deelt de mening van het EP dat een verordening waarvan de goedkeuring 2 jaar heeft gekost, driejaar na haar inwerkingtreding alleen moet worden bestudeerd met het oog op een eventuele wijziging daarvan, indien daaraan werkelijk behoefte is, maar niet met het doel om de verordening in trekken. OPNIEUW BEHANDELD VOORSTEL VOOR EEN VERORDENING (EG) VAN DE RAAD BETREFFENDE DE BEGROTINGSLIJN B7-6210 MET BETREKKING TOT DE NOORD-ZUID SAMENWERKING IN DE STRIJD TEGEN DRUGS EN DRUGSVERSLAVING DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en inzonder op artikel 130w, Gezien het voorstel van de Commissie, Handelend volgens de procedure van artikel 189c van het Verdrag, Overwegende dat de gevolgen van een economie die is gebaseerd op de productie van verdovende middelen - of daaruit belangrijke inkomsten ontvangt - voor de structuren van tot de een ontwikkelingsmaatschappij de harmonieuze wereldeconomie belemmeren; toetreding van het land Overwegende dat de ontwrichting van de sociale structuren die het gevolg is van drugsgebruik en de daarmee samenhangende industrie in de ontwikkelingslanden, schadelijk is voor de duurzame sociale ontwikkeling en voor het verwezenlijken van de doelstellingen van communautaire ontwikkelingssamenwerking, zoals omschreven in artikel 130u van het Verdrag; gebied beleid van het het op Overwegende dat één van de belangrijkste voorwaarden voor de bestrijding van het drugsvraagstuk is dat de armoede in het zuiden drastisch wordt teruggebracht en de bevolking een legaal alternatief wordt geboden voor de verbouw van illegale gewassen; Overwegende dat aan de ontwikkelingslanden die daarom verzoeken institutionele steun moet worden geboden zodat zij drugs efficiënter kunnen bestrijden; Overwegende dat de Commissie in haar mededeling van 23 juni 1994 aan het Europees Parlement en aan de Raad haar richtsnoeren heeft ontvouwd voor een actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (1995-1999), in het bijzonder op internationaal niveau; Overwegende dat het Europees Parlement zich over die richtsnoeren heeft uitgesproken in zijn op 15 juni 1995 aangenomen advies inzake deze mededeling; Overwegende dat de vierde ACS-EG-Overeenkomst van Lomé en de door de Europese Gemeenschap met bepaalde ontwikkelingslanden gesloten samenwerkings-, associatie- of partnerschapsovereenkomsten bepalingen behelzen betreffende de samenwerking bij de bestrijding van drugsmisbruik en illegale drugshandel, het toezicht op de handel in precursoren, chemische producten en psychotrope stoffen, en de uitwisseling van desbetreffende informatie, ondermeer over de maatregelen inzake het witwassen van tussen de bestrijding van drugs en kapitaal, alsmede overwegende het verband ^r drugsverslaving en de doelstellingen van de door de Gemeenschap en haar ontwikkelingspartners ten uitvoer gelegde samenwerking; Overwegende dat de universele toetreding tot het Enkelvoudigd Verdrag inzake verdovende middelen van 1961, tot dit Verdrag zoals gewijzigd bij het Protocol van 1972, tot het Verdrag van 1971 inzake psychotrope stoffen en tot het Verdrag van 1988 tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen alsmede de stelselmatige tenuitvoerlegging op nationaal en internationaal niveau van de bepalingen van die verdragen, de hoeksteen van de internationale strategie ter bestrijding van het drugsmisbruik en de illegale drugshandel vormen; Overwegende dat de Europese Gemeenschap partij is bij het Verdrag van 1988, in het bijzonder krachtens artikel 12, en dat de Europese Gemeenschap op grond van de aanbevelingen van de in 1989 door de G7 en de Voorzitter van de Europese Commissie opgerichte "Chemical Action Task Force" (CATF) een communautaire wetgeving inzake toezicht op de handel in precursoren heeft aangenomen, die over het geheel genomen doeltreffender zou worden door de aanneming van het adequate juridische kader en de passende mechanismen in andere regio's in de wereld; Overwegende dat een doeltreffende bestrijding van drugs ook maatregelen moet omvatten tegen het witwassen van geld afkomstig uit de drugshandel, zoals de aanneming van een juridisch kader en passende mechanismen in de betrokken landen; Overwegende dat de mensenrechten naar behoren nageleefd moeten worden bij de tenuitvoerlegging van maatregelen krachtens deze verordening; Overwegende dat de lidstaten van de Europese Gemeenschap hebben ingestemd met de politieke verklaring en het algemene actieprogramma die op de 17de speciale zitting van de Algemene Vergadering van de VN werden aangenomen; HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD : Artikel 1 In het kader van haar beleid inzake ontwikkelingssamenwerking voert de Gemeenschap, rekening houdend met de schadelijke gevolgen van de drugsproductie, de drugshandel en het drugsgebruik voor de inspanningen inzake ontwikkeling, samenwerkingsacties op het gebied van de bestrijding van drugs en drugsverslaving in de ontwikkelingslanden bij voorrang, in de landen waar de politieke wil om het drugsprobleem op te lossen op het allerhoogste niveau exlusicf tot uitdrukking is gebracht. Als aanwijzing van die bereidheid kan ondermeer worden beschouwd de bekrachtiging van het Enkelvoudig Verdrag van 1961, als gewijzigd bij het Protocol van 1972, het Verdrag van 1971 en het Verdrag van 1988. Het engagement van ontwikkelingslanden moet onder andere concreet tot uiting komen in de toepassing van de nationale wetgeving op het witwassen van geld dat met illegale drugs is verkregen. Artikel 2 De steun uit hoofde van deze Verordening vormt een aanvulling op en een versterking van de steun uit hoofde van andere instrumenten van ontwikkelingssamenwerking. Artikel 3 De Gemeenschap verleent, op verzoek van een partnerland, bij voorrang steun bij de voorbereiding van een "National Drug Control Master Plan", in nauw overleg met het programma van de Verenigde Naties voor internationale drugsbestrijding (UNDCP). In dit "Plan" worden niet alleen de doelstellingen, strategieën en prioriteiten voor de drugsbestrijding aangegeven, maar ook de daarmee verband houdende behoeften aan middelen, waaronder ook financiële. Dit leidt tot een geïntegreerde, pluridisciplinaire, multisectoriële aanpak, waarmee de maximale efficiëntie van de nationale programma's voor drugsbestrijding en van de internationale bijstand wordt beoogd. Voor de preventie van drugsverslaving en voor het teruggdringen van de vraag moet een consequent beleid worden gevoerd, dat educatie omvat, alsmede objectieve voorlichting over de gevolgen van drugsverslaving bij voorrang ten behoeve van jongeren. De communautaire samenwerking heeft plaats in een sfeer van dialoog, waarbij rekening wordt gehouden met de reële cultuurverschillen die van invloed zijn op de wijze waarop de drugsproblematiek wordt ervaren. Een dergelijke dialoog is van vitaal belang om de sociale en politieke levensvatbaarheid van de drugsbestrijdingsstrategieën te garanderen. De Europese Gemeenschap tracht haar invloed bij de internationale donors en financiële instellingen (IMF, Wereldbank, enz. ) aan te wenden om contradicties tussen hun beleid en de doelstellingen van het nationale beleid inzake drugsbetrijding te voorkomen. Artikel 4 Bij voorkeur in het bij de nationale plannen uitgestippelde strategische kader, verleent de Gemeenschap eveneens steun voor specifieke acties die daadwerkelijk effect (dat wil zeggen effectieve en tastbare resultaten binnen een van te voren vastgestelde termijn) kunnen sorteren op de volgende gebieden : de ontwikkeling van de institutionele capaciteit, met name voor : • • de tenuitvoerlegging door de ontwikkelingslanden van het "National Drug Control Master Plan", de tenuitvoerleggin van overeenkomsten tussen de Europese Gemeenschap en bepaalde ontwikkelingslanden, met name op het gebied van de bestrijding van het misbruik van chemische precursoren en de bestrijding van het witwassen van geld; het terugdringen van de vraag, met name door middel van de analyse van het plaatselijk verschijnsel, de invoering van regelingen voor toezicht op de handel in en het gebruik van verdovende middelen en psychotorope stoffen, de behandeling en de reclassering van drugsverslaafden en de vermindering van de risico's. Deze acties moeten worden opgenomen in het beleid op gebied van gezondheidszorg en onderwijs, ontwikkeling, armoedebestrijding en economische uitsluiting. 9 De bevordering van modelprojecten met het oog op alternatieve ontwikkeling, met inbegrip van projecten in het kader waarvan wordt gezocht naar alternatieve gewassen waarbij gebruik kan worden gemaakt van handelspreferenties, in het bijzonder ten behoeve van onafhankelijke kleine producenten van de grondstoffen voor illegale drugs. Voor dergelijke modelprojecten gelden dezelfde eisen als voor andere ontwikkelingsprojecten van de Gemeenschap (wat betreft haalbaarheidsstudies en betrokkenheid van de plaatselijke bevolking en doelgroepen bij keuze, planning en uitvoering) en zij dienen te worden opgevat als het proces waarmee de productie van illegale drugs wordt bestreden en uiteindelijk uitgeschakeld via doelgerichte maatregelen voor de ontwikkeling van het platteland in het kader van een duurzame nationale economische groei. Deze projecten behelzen economische en sociale maatregelen, waarbij rekening wordt gehouden met de factoren die de illegale productie bevorderen, en tevens maatregelen waardoor de commerciële preferenties gemakkelijker kunnen worden gebruikt. In dit verband wordt stelselmatig nagegaan op welke wijze andere financiële instrumenten (bijvoorbeeld ALA) en het Europees Ontwikkelingsfonds meer kunnen worden ingezet voor alternatieve ontwikkelingsprojecten. De financiering van studies, seminars en fora voor het uitwisselen van ervaringen op de hiervoor genoemde gebieden. "Er wordt bijzondere nadruk gelegd op " : • maatregelen tegen de productie van en de handel in heroïne, cocaïne en gevaarlijke synthetische drugs; de inschakeling van de plaatselijke bevolking en van de doelgroepen bij de keuze, de planning en de uitvoering van de acties, daarbij dient met name de sleutelpositie van de vrouw in aanmerking genomen te worden, en dienen de sociale en ecologische effecten in het oog te worden gehouden; de ondersteuning van bevolkingsgroepen die besloten hebben de productie van drugs of precursoren op te geven, door hen te helpen alternatieve productie te ontwikkelen; de bestrijding van het witwassen van geld. • • • De Gemeenschap steunt alleen projecten waarbij de eerbiediging van de mensenrechten verzekerd is. Artikel 5 De samenwerkingspartners die in aanmerking komen voor financiële steun uit hoofde van deze verordening zijn regionale en internationale organisaties, met name het UNDCP, niet- gouvernementele organisaties uit de landen zelf en uit de lidstaten, nationale, regionale en plaatselijke overheidsdiensten en instanties, alsook organisaties op gcmccnschapsbasis, instellingen en openbare of particuliere bedrijven. Artikel 6 1. De middelen die in het kader van de in artikel 3 en artikel 4 bedoelde acties kunnen worden ingezet, omvatten niet name studies, technische bijstand, opleiding of andere 7C dienstverlening, leveringen en werken, alsmede financiële controles en evaluatie- en controlemissies. Ze bestaan ook uit voorafgaande studies en boekhoudinspecties voor evaluatie en controle, waarvan de kosten niet meer bedragen dan 10% van de kredieten die door de begrotingsautoriteit in ieder begrotingsjaar voor deze post zijn uitgetrokken. Bij de na drie jaar uit te voeren algehele evaluatie mogen de kosten bij wijze van uitzondering maximaal 20% bedragen. 2. De communautaire financiering kan zowel worden gebruikt voor investeringsuitgaven, met uitzondering van aankoop van onroerend goed, als voor operationele kosten in deveizen of in plaatselijke valuta, alnaargelang de behoeften die zich bij de uitvoering van de acties voordoen. De operationele kosten mogen echter, met uitzondering van de opleidingsprogramma's, normaliter alleen gedekt worden tijdens de aanloopfase en wel in afnemende mate. 3. Voor elke samenwerkingsactie is een fianciële bijdrage van de in artikel 5 omschreven partners vereist. Deze bijdrage wordt gevraagd binnen de grenzen van de mogelijkheden van de betrokken partners en naargelang van de aard van elke actie. 4. In het bijzonder voor de operationele kosten is een financiële bijdrage van de plaatselijke partners vereist, bij voorrang in het geval van projecten waarmee een lange termijnactiviteit op gang moet worden gebracht, teneinde te garanderen dat deze projecten ook na de stopzetting van de communautaire financiering nog levensvatbaar zijn. 5. Er wordt gezocht naar mogelijkheden voor cofinanciering, in het bijzonder met de lidstaten, met derde landen of met multilaterale, regionale of andere organisaties. 6. De Commissie treft alle nodige maatregelen om bekendheid te geven aan de communautaire herkomst van de steun die uit hoofde van deze verordening wordt gegeven. 7. Om de doelstellingen van cohesie en complementariteit, als bedoeld in het Verdrag, te verwezenlijken en om optimale doeltreffendheid van de steun te garanderen, neemt de Commissie alle noodzakelijke coördinatiemaatregelen, waarbij het beginsel van behoorlijk bestuur in acht wordt genomen en uitzonderlijk hoge uitgaven van administratieve aard worden vermeden, met name : a) het instellen van een systeem voor regelmatige informatie-uitwisseling en -analyse betreffende de acties waarvan de financiering door de Gemeenschap en de lidstaten plaatsvindt of wordt overwogen; b) coördinatie daar waar de acties worden uitgevoerd, door middel van regelmatige bijeenkomsten en informatieuitwisseling tussen de vertegenwoordigers van de Commissie en de lidstaten in het ontvangende land. 8. Met het oog op een maximale doeltreffendheid op nationaal en mondiaal niveau neemt de Commissie in contact met de lidstaten alle nodige initiatieven om te zorgen voor een goede coördinatie en een nauwe samenwerking met de ontvangende landen alsmede met s)1 de betrokken geldverschaffers en andere betrokken internationale instanties, met name die van het stelsel van de Verenigde Naties, en meer in het bijzonder het UNDCP. Artikel 7 De financiële steunverlening krachtens deze verordening vindt plaats in de vorm van niet- terugvorderbare hulp. Alles wordt in het werk gesteld, opdat de steun naar behoren wordt geëvalueerd, gecontroleerd en verantwoord. Artikel 8 Jaarlijkse kredieten worden door de begrotingsautoriteit toegestaan binnen de grenzen van de financiële vooruitzichten. Artikel 9 1. De Commissie is belast met het onderzoek en het beheer van, en de besluitvorming over de in deze verordening bedoelde acties overeenkomstig de geldende begrotings- en andere procedures, met name die van het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen. 2. De besluiten betreffende acties waarvan de financiering uit hoofde van deze verordening de 2 miljoen ecu per actie overschrijdt, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 10, alsook elke wijziging van deze acties die leidt tot een overschrijding van het oorspronkelijk voor de betrokken actie goedgekeurde bedrag met meer dan 20%. 3. De Commissie kan zonder het advies van het in artikel 10 bedoelde comité in te winnen aanvullende bedragen goedkeuren die nodig zijn ter dekking van te verwachten of reeds geregistreerde overschrijdingen uit hoofde van deze acties, indien de overschrijding of bijkomende behoefte 20% of minder van het in het oorspronkelijke financieringsbesluit vastgestelde bedrag beloopt. 4. Elke krachtens deze verordening gesloten financieringsovereenkomst of elk krachtens deze verordening gesloten financieringscontract voorziet er met name in dat de Commissie en de Rekenkamer controles ter plaatse kunnen uitvoeren op de gebruikelijke wijze, vastgesteld door de Commissie in het kader van de geldende bepalingen, met name die van het financieel reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen. 5. Voor zover de acties leiden tot financieringsovereenkomsten tussen de Gemeenschap en de ontvangende landen wordt daarin bepaalt dat de betaling van belastingen, rechten en lasten niet door de Gemeenschap wordt gefinancierd. 6. De deelneming aan aanbestedingen en opdrachten staat onder gelijke voorwaarden open voor alle natuurlijke en rechtspersonen van de lidstaten en de ontvangende landen. Zij kan worden uitgebreid tot andere ontwikkelingslanden. -ie 7. De leveringen dienen van oorsprong te zijn uit de lidstaten of de ontvangende landen of andere ontwikkelingslanden. Uitzonderingen zijn mogelijk met voorafgaande toestemming van de terzake bevoegde dienst, in het bijzonder wanneer de partners, in het tegengestelde geval, hogere kosten of bijzonder hoge lasten zouden moeten dragen. Artikel 10 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité van raadgevende aard, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie, alnaargelang van het land of de regio waarvoor de maatregelen bedoeld zijn voor de landen in Afrika, het Caribisch Gebied en de Stille Oceaan, het EOF- Comité, dat is opgericht bij artikel 21 van het intern akkoord nr. 91/401/EEG betreffende de financiering en het beheer van de hulp van de Gemeenschap in het kader van de 4de Overeenkomst van Lomé, dat op 16 juli 1990 is vastgesteld door de vertegenwoordigers van de lidstaten, binnen de Raad bijeen; voor de Middellandse-Zeelanden, het MED-Comité dat is opgericht bij artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 1762/92 van de Raad van 29 juni 1992; voor de landen van Latijns-Amerika en Azië, het ALA-Comité, opgericht bij artikel 15 van Verordening (EEG) nr. 443/92 van de Raad van 25 februari 1992. 2. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het comité brengt binnen een termijn die de Voorzitter kan vaststellen naargelang van de urgentie van de materie advies uit over dit ontwerp, zo nodig door middel van een stemming. Het advies wordt in de notulen opgenomen; voorts heeft iedere lidstaat het recht te verlangen dat zijn standpunt in de notulen wordt opgenomen. De Commissie houdt zoveel mogelijk rekening met het advies dat het comité heeft uitgebracht. Zij stelt het comité in kennis van de wijze waarop zij rekening heeft gehouden met zijn advies. 3. In het kader van een gezamenlijke vergadering van de in lid 1 bedoelde comités, wordt éénmaal per jaar een gedachten wisseling gehouden aan de hand van een uiteenzetting door de vertegenwoordiger van de Commissie van de algemene hoofdlijnen voor de in het komende jaar te voeren acties. De gezamenlijke vergadering van de comités brengt advies uit over de algemene hoofdlijnen. Artikel 11 Na elk begrotingsjaar dient de Commissie een jaarverslag in bij het Europees Parlement en de Raad, dat een overzicht bevat van de tijdens het begrotingsjaar gefinancierde acties en een evaluatie van de uitvoering van deze verordening tijdens het begrotingsjaar. Het verslag bevat met name gegevens over de partners waarmee uitvoeringsovereenkomsten of - contracten zijn gesloten. Ook behelst het een samenvatting van alle onafhankelijke evaluaties die van specifieke maatregelen zijn gemaakt. -»3 Artikel 12 1. Deze verordening treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. 2. Drie jaar na de inwerkingtreding van deze verordening legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een algemene evaluatie voor van de in het kader van deze verordening door de Gemeenschap gefinancierde acties, welke evaluatie vergezeld gaat van voorstellen voor de toekomst van de verordening en, zo nodig, voorstellen voor de wijziging daarvan. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel Voor de Raad, De Voorzitter ^ ISSN 0254-1513 COM(97) 190 def. DOCUMENTEN NL 05 11 01 Catalogusnummer : CB-CO-97-180-NL-C ISBN 92-78-19083-7 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg lx


title: SCHRIFTLICHE ANFRAGE Nr. 1712/97 von Hiltrud BREYER an die Kommission. Stromeinspeisegesetz

eurovoc_concepts:
Germany
clean technology
electrical energy
energy production
environmental protection
liberalisation of the market
price of energy
principle of subsidiarity
renewable energy
wind energy

formats: html pdf print

text: 11. 3. 98 DE Amtsblatt der Europa¤ischen Gemeinschaften C 76/49 1. Wie glaubt die Kommission eine Verdopplung des Anteils EE bis 2010 erreichen zu ko¤nnen › wie im Gru¤nbuch zu erneuerbaren Energien gefordert ›, ohne die Grundlagen fu¤r eine Stromeinspeisungsvergu¤tung fu¤r erneuerbare Energien zu schaffen, die einen Anreiz zur Schaffung neuer Erzeugungskapazita¤ten beinhalten mu(cid:223)? 2. Wie will die Kommission die Behauptung erkla¤ren, da(cid:223) die echten durch Windenergie bedingten Mehrkosten von DM 20 Millionen im Jahr 1995 den innergemeinschaftlichen Handel mit Elektrizita¤t behindern sollten? Ist der Kommission u¤berdies bekannt, da(cid:223) das klagende Verbundunternehmen PreussenElektra gar nicht vergu¤tungspflichtig im Sinne des Stromeinspeisungsgesetzes ist. Prima¤re Adressaten des Gesetzes sind die Verteilerunternehmen wie z. B. die Schleswag, EWE, U¤ NH. Gemeinsame Antwort von Herrn Papoutsis im Namen der Kommission auf die Schriftlichen Anfragen E-1708/97, E-1710/97, E-1712/97 und E-1717/97 (31. Juli 1997) Die Kommission kann in dieser Phase zu den verschiedenen Zahlen betreffend die Kosten und Kapazita¤ten der deutschen Elektrizita¤tswirtschaft nicht Stellung nehmen. Allerdings mo¤chte die Kommission ihre zur Fo¤rderung erneuerbarer Energiequellen eingegangene Verpflichtung bekra¤ftigen. In Anbetracht der positiven Reaktionen auf ihr Gru¤nbuch u¤ber erneuerbare Energiequellen (1) beabsichtigt die Kommission, weitere Ma(cid:223)nahmen vorzuschlagen, mit denen der intensivere Einsatz erneuerbarer Energien in der Union gefo¤rdert wird, um die vorgeschlagene Zielsetzung von 12% des EE-Anteils bis 2010 zu erreichen. Die Richtlinie 96/92/EG des Parlaments und des Rates vom 19. Dezember 1996 betreffend gemeinsame Vorschriften fu¤r den Elektrizita¤tsbinnenmarkt (2) ist am 19. Februar 1997 in Kraft getreten. Nach Artikel 8 Absatz 3 und Artikel 11 Absatz 3 haben die Mitgliedstaaten fu¤r die Einspeisung die Mo¤glichkeit, Energieerzeugungsanlagen den Vorrang zu geben, in denen erneuerbare Energietra¤ger oder Abfa¤lle eingesetzt werden oder die nach dem Prinzip der Kraft-Wa¤rme-Kopplung arbeiten. Die Richtlinie regelt jedoch nicht die Frage der Finanzierung solcher Ma(cid:223)nahmen. Dieser Aspekt mu(cid:223) entsprechend dem Subsidiarita¤tsprinzip auf einzelstaatlicher Ebene bei der Umsetzung der Richtlinie in innerstaatliches Recht geregelt werden. Die Kommission wird alle vorgeschlagenen Ma(cid:223)nahmen darauf hin pru¤fen, ob sie unbeschadet der einschla¤gigen Bestimmungen des EG-Vertrags, insbesonder die Wettbewerbsbestimmungen, mit der Richtlinie vereinbar sind. Der Rat wies in seiner auf der Grundlage des Gru¤nbuchs der Kommission am 27. Mai 1997 angenommenen Entschlie(cid:223)ung u¤ber eine Strategie fu¤r erneuerbare Energiequellen darauf hin, da(cid:223) im Rahmen der Liberalisierung der Energiema¤rkte Ma(cid:223)nahmen auf einzelstaatlicher Ebene erforderlich seien, um die Wettbewerbsfa¤higkeit der erneuerbaren Energiequellen im Rahmen der Subsidiarita¤t zu verbessern. Die Kommission beabsichtigt, diese Frage, einschlie(cid:223)lich der Stromeinspeisungsgesetze, im Rahmen der Vorbereitungen fu¤r die Festlegung einer Gemeinschaftsstrategie fu¤r erneuerbare Energiequellen eingehender zu pru¤fen. Sie wird ihre Strategie noch im Jahre 1997 in Form eines Wei(cid:223)buchs und eines Vorschlags fu¤r einen Aktionsplan, wie im Gru¤nbuch angeku¤ndigt, vero¤ffentlichen. (1) KOM(96) 576 endg. (2) ABl. L 27 vom 30. 1. 1997. (98/C 76/131) SCHRIFTLICHE ANFRAGE E-1733/97 von Esko Seppa¤nen (GUE/NGL) an die Kommission (23. Mai 1997) Betrifft: Verwendung von Antibiotika in Tierfutter Im Zusammenhang mit der Verwendung von Antibiotika im Futter von Schlachttieren und Fischen wird die Kommission um Beantwortung folgender Fragen gebeten: 1. Welche Antibiotika sind nach Ansicht der Kommission als Bestandteil des Futters von Schlachttieren und Fischen gerechtfertigt? 2. Zu welchen Ma(cid:223)nahmen ist die Kommission bereit, um die Verwendung von Antibiotika zu reduzieren?


title: Comunicação da Comissão ao Conselho e ao Parlamento Europeu sobre o controlo das novas drogas sintéticas («designer drugs»)

eurovoc_concepts:
administrative cooperation
chemical product
customs inspection
marketing
narcotic

text: COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS Bruxelas, 23. 05. 1997 COM(97) 249 final COMUNICAÇÃO DA COMISSÃO AO CONSELHO E AO PARLAMENTO EUROPEU SOBRE O CONTROLO DAS NOVAS DROGAS SINTÉTICAS ("DESIGNER DRUGS") COMUNICAÇÃO DA COMISSÃO AO CONSELHO E AO PARLAMENTO EUROPEU SOBRE O CONTROLO DAS NOVAS DROGAS SINTÉTICAS ("DESIGNER DRUGS") I. INTRODUÇÃO Em cada ano, são produzidas nos Estados-membros da União Europeia grandes quantidades de novas drogas sintéticas. O consumo destas drogas está em aumento, particularmente entre a camada mais jovem, ameaçando seriamente a sua vida e saúde e causando grande inquietação à generalidade dos cidadãos. A população aguarda uma intervenção urgente a todos os níveis para inverter esta tendência. Uma actuação firme neste domínio é também necessária para manter a credibilidade dos esforços consideráveis que a União Europeia tem vindo a desenvolver no combate ao cultivo e produção de estupefacientes em todo o mundo. O aumento acentuado da produção, do tráfico e da utilização ilícitos das novas drogas sintéticas na União Europeia pode explicar-se por diversos factores que as tornam diferentes das drogas tradicionais, à base de plantas. São estes os factores. • Todos os ingredientes necessários à sua produção existem na UE, o que significa que podem ser produzidas localmente, próximo das zonas de consumo; • São relativamente fáceis de preparar, podendo os precursores ser obtidos livremente no mercado, e a infra-estrutura necessária é pouco sofisticada, bastando dispor de um armazém abandonado ou até mesmo de uma simples caravana; • São mais baratas do que a cocaína ou as outras drogas à base de plantas, que constituem os outros principais estimulantes "tradicionais" no mercado, e o seu efeito é mais prolongado; • • São consideradas na moda, fazendo parte da cultura dos jovens em certos países. Não se encontram estreitamente associadas ao roubo ou ao crime com violência; O grande público subestima frequentemente o risco para a saúde pública. Nem sempre é fácil fazer uma distinção com os produtos análogos mas legais que são frequentemente utilizados de forma funcional, por exemplo, em certas profissões para aumentar a resistência. Estas novas drogas partilham, no entanto, algumas das características das drogas à base de plantas, nomeadamente quanto à ameaça análoga que representam para a saúde humana e o perigo que implicam, especialmente para os jovens. O programa de acção comunitário para a prevenção da toxicomania contribui já para sensibilizar o público e elaborar respostas adequadas a esta ameaça, tanto no domínio social como no da saúde. Em especial, este programa apoia actualmente projectos-piloto transnacionais visando a instauração de um sistema de alerta precoce para detectar as tendências de consumo entre os jovens, avaliar o consumo de drogas em certos meios, como os da "techno", e desenvolver intercâmbios transnacionais de dados sobre as tendências do fenómeno da droga. Em cooperação com a Presidência do Conselho de Ministros e com o Parlamento Europeu, a Comissão Europeia já várias vezes pôs em relevo este problema, apelando para uma acção prioritária a nível da União Europeia. A luta contra as drogas tornou-se um tema central durante a Presidência Irlandesa e o Conselho Europeu de Dublin sublinhou claramente a necessidade de pôr termo à produção doméstica e ao tráfico de drogas de síntese nos nossos Estados-membros. A presente comunicação constitui a contribuição da Comissão nesse sentido. TL NATITRFZA DQ PROBLEMA O facto de este problema estar a ser objecto de uma atenção reforçada por parte das organizações internacionais competentes que se encontram sob a égide das Nações Unidas (Organização Mundial da Saúde, Órgão Internacional do Controlo de Estupefacientes e Comissão dos Estupefacientes) reflecte a sua dimensão mundial. Já existe um importante instrumento jurídico internacional para lutar contra este problema à escala mundial, que é a Convenção das Nações Unidas de 1971 sobre as substâncias psicotrópicas. Ratificada e implementada por 146 nações, e seguidamente completada pelas disposições da Convenção das Nações Unidas contra o Tráfico Ilícito de Estupefacientes e de Substâncias Psicotrópicas de 1988, a Convenção de 1971 proporciona o quadro internacional indispensável para classificar e proibir as principais drogas sintéticas identificadas na altura como um perigo para a saúde humana. Comporta um mecanismo de actualização, mas a recente experiência demonstrou que esse mecanismo, que exige um consenso internacional, é moroso a activar, não sendo, de qualquer forma, suficientemente flexível ou rápido para acompanhar o ritmo de aparecimento no mercado de novas drogas sintéticas, frequentemente criadas de forma deliberada para contornar as disposições da Convenção. Em contrapartida, tanto a União Europeia como os seus Estados-membros dispõem, designadamente desde a entrada em vigor do Tratado da União Europeia, de uma série de instrumentos e possibilidades para reagir rápida e eficazmente entre si, de forma a alcançar o alvo móvel que representam as novas drogas sintéticas. À semelhança das drogas à base de plantas, as drogas sintéticas dependem de certos precursores químicos. Das 22 substâncias controladas pela legislação comunitária em aplicação da Convenção das Nações Unidas de 1988, 8 estão directamente ligados às drogas sintéticas1, devendo ser acrescentadas outras. No que respeita aos produtos finais (isto é, as próprias drogas sintéticas, por oposição aos seus precursores químicos), todos os Estados-membros da União Europeia introduziram na sua legislação o controlo das substâncias psicotrópicas colocadas sob fiscalização pela Convenção das Nações Unidas de 1971 (ver Anexo I). Esta Convenção prevê o controlo de substâncias classificadas com base na respectiva definição química estrita. No entanto, dado que os estimulantes do tipo das anfetaminas têm uma estrutura química muito análoga, prestam-se facilmente às modificações estruturais de menor importância de que resulta um produto final diferente. Essas alterações podem ser determinadas por diversos factores: a vontade deliberada de contornar a legislação sobre os precursores; ou i) ii) o possível uso e disponibilidade de precursores não abrangidos pela lista; iii) o fabrico deliberado de estimulantes do tipo das anfetaminas não abrangidos pela legislação nacional ou por uma convenção internacional, por vezes designados por "designer drugs". É quimicamente possível obter um elevado número de estruturas modificadas desta forma, nas quais a composição elementar da anfetamina permanece, no entanto, inalterada. Alguns destes derivados actualmente populares na Europa não são, portanto, cobertos pela Convenção das Nações Unidas de 1971 sobre as substâncias psicotrópicas. Embora este problema possa teoricamente ser solucionado pela alteração regular das listas da Convenção de 1971, um tal procedimento leva, regra geral, dois a três anos. Por conseguinte, pode existir um significativo desfasamento entre o momento em que as novas substâncias são introduzidas no mercado ilícito e a data em que essas substâncias são acrescentadas a uma das listas da Convenção das Nações Unidas. No intervalo, e a menos que outras protecções sejam postas em prática, corre-se o risco de que as novas drogas sintéticas circulem livremente, uma vez que em vários Estados-membros a legislação penal não autoriza o exercício legal de controlos sobre substâncias que (ainda) não se encontram inseridas numa lista das substâncias objecto de fiscalização. m. ALGUMAS RESPOSTAS A NÍVEL NACIONAL Em países afectados pelo problema das drogas sintéticas, parecem ter sido adoptados três tipos de abordagem diferentes, que vêm acrescentar-se ao sistema de controlo baseado na definição química estrita das substâncias (controlo nominal de cada substância) que se encontra previsto na Convenção das Nações Unidas de 1971 sobre as substâncias psicotrópicas. 1 Fenil-2-propanone (P2P), efedrina, pseudoefedrina, safrole, isosafrole, piperonal, 3,4 dióxido de metileno-P2P e ácido fenilacético. i) A abordagem "genérica": Alguns Estados-membros (Reino Unido e Irlanda) recorreram, na sua legislação relativa ao uso ilícito de drogas, a definições genéricas que correspondem a diversas famílias de drogas, por forma a cobrir as novas drogas sintéticas que não figuravam nos quadros das convenções das Nações Unidas. Na Alemanha, um projecto de lei destinado a adoptar a abordagem genérica está actualmente a ser objecto de debates a nível inteiTninisterial e com os Lãnder antes de ser apresentado ao Parlamento. A utilização de definições genéricas tem a vantagem de criminalizar por antecipação um elevado número de grupos de drogas sintéticas que poderiam eventualmente surgir no mercado. Embora esse sistema não possa cobrir todos os estupefacientes susceptíveis de ser produzidos com base numa estrutura molecular única, torna mais difícil aos laboratórios clandestinos o fabrico de drogas sintéticas que escapem à previsão da lei penal. ii) A abordagem por "listas de emergência" Outros Estados-membros (Alemanha, Países Baixos) introduziram na sua legislação um procedimento de emergência destinado a controlar legalmente, numa base temporária, as novas substâncias que surgem no mercado, antes da sua plena inclusão na lista adequada. Este sistema permite reagir rapidamente ao abuso e ao tráfico ilícito de "novas" drogas sintéticas, podendo dar lugar à aplicação de sanções penais. iii) A abordagem "análoga" Este foi o sistema pelo qual optaram os serviços americanos de luta contra as drogas (Drugs Enforcement Agency), encontrando-se definido na alteração de 1986 à lei sobre as substâncias controladas (Controlled Substance Act) sob a forma de uma lei sobre os produtos análogos às substâncias controladas (Controlled Substance Analogue Enforcement Act). Esta lei prevê a aplicação de sanções penais no caso de fabrico e de distribuição de "produtos análogos às substâncias controladas" destinados ao consumo humano. Essas substâncias são consideradas "análogas" se produzirem essencialmente o mesmo efeito psico-activo que as substâncias controladas e se as suas estruturas químicas forem substancialmente análogas. Esses produtos são, portanto, proibidos, a menos que um tribunal decida que as hipóteses de base eram desprovidas de fundamento. É importante salientar que não existe uma lista de produtos análogos às substâncias controladas. Desde a introdução da alteração, em 1986, os serviços americanos de luta contra a droga verificaram uma diminuição da produção e da distribuição desses produtos, diminuição essa que é atribuída, nomeadamente, ao facto de a essas substâncias ter sido conferido o estatuto de substância análoga, que teve como efeito tornar o tráfico das novas drogas sintéticas demasiado arriscado e demasiado inseguro para que o lucro realizado compense o esforço necessário. IV. ELEMENTOS DE RESPOSTA A NÍVEL DA UNIÃO EUROPEIA O CONSELHO EUROPEU DE DUBLIN Os Chefes de Estado e de Governo reunidos em Dublin, em Dezembro de 1996, consideraram que a questão das drogas sintéticas era merecedora de uma atenção muito especial, tanto na União Europeia como entre a União e os países terceiros, nomeadamente os países da Europa Central e Oriental. Neste contexto, aprovaram expressamente o relatório sobre a droga que haviam recebido do Conselho, bem como a Acção Comum de 17 de Dezembro de 1996 relativa à aproximação das legislações e das práticas entre os Estados-membros da União Europeia no domínio das drogas. O relatório em questão afirmava claramente que persistiam "insuficiências" no domínio das drogas de síntese e que seria necessário abordar o problema sob três aspectos: a) legislativo; b) cooperação concreta na luta contra a produção e o tráfico, incluindo uma melhoria da cooperação entre as autoridades nacionais e a indústria química; e c) cooperação internacional. A Acção Comum reconhece, no artigo 5o, ser necessária uma convergência mais ampla entre as legislações nacionais respeitantes às drogas sintéticas, prevendo que os Estados-membros "se esforcem por elaborar legislações convergentes na medida do necessário para colmatar os atrasos ou as lacunas jurídicas respeitantes às drogas de síntese. Favorecerão, em especial, a criação de um sistema de informação rápida que permita a identificação dessas drogas como substâncias a proibir assim que surgem num Estado-membro". O Conselho Europeu indicou, portanto, claramente a forma como pretendia que o problema fosse abordado. A Comissão considera que este convite para assegurar um controlo imediato e adequado das novas drogas sintéticas e dos respectivos precursores químicos deverá ser seguido de uma série de iniciativas que poderiam ser adoptadas progressivamente. Como primeira fase, a Comissão é favorável a uma acção em três frentes: - Precursores químicos (material de partida): a Comissão apresentará em Outubro de 1997 propostas de alteração da directiva e do regulamento existentes. - Novas drogas sintéticas (produtos finaisV criação de um sistema de alerta precoce para as drogas sintéticas, incluindo um mecanismo de avaliação do risco. - Compromisso a assumir pelos Estados-membros de criminalizar a produção e o tráfico de novas drogas sintéticas declaradas perigosas. Justifica-se igualmente um exame, a nível da União Europeia, quanto à utilidade, numa fase posterior, de instrumentos suplementares susceptíveis de aumentarem a eficácia da luta contra o tráfico e a utilização ilícita de drogas de síntese, baseando-se, eventualmente, num debate dos méritos respectivos das seguintes três abordagens: abordagem através de lista de emergência, abordagem genérica e abordagem análoga, todas elas mencionadas no anterior capítulo IH. PROPOSTA DE ACÇÃO SOBRE OS PRECURSORES DAS NOVAS DROGAS SINTÉTICAS Para atacar eficazmente o problema das novas drogas sintéticas, importa melhorar a vigilância do comércio das substâncias químicas que constituem os ingredientes de base utilizados para fabricar as novas drogas. No entanto, é impossível vigiar este comércio com os métodos de controlo clássicos, como os previstos pela legislação comunitária actual em matéria de precursores. A natureza das substâncias químicas em questão e as condições particulares em que as novas drogas sintéticas podem ser fabricadas impedem a utilização destes mecanismos estritos de controlo. Por este motivo, é largamente reconhecido, a nível internacional, que devem ser encontrados outros mecanismos de vigilância, como uma "lista de vigilância especial", que seriam mais flexíveis, tanto para os operadores comerciais como para as autoridades públicas e, portanto, verdadeiramente eficazes neste contexto preciso. De resto, é a abordagem escolhida pelos serviços americanos de luta contra a droga, por serem irrealistas, neste caso, sistemas mais estritos. Estão em curso estudos técnicos nas instâncias comunitárias competentes, com vista à preparação das propostas formais que a Comissão apresentará ao Conselho em Outubro, após novas discussões com os Estados-membros, as organizações comerciais e as indústrias químicas envolvidas. Estas propostas cobrirão os seguintes pontos: - lista dos novos produtos a controlar, - novos métodos de controlo dos produtos em causa, - formas e processos de adaptar rapidamente no futuro a lista destes produtos. Estas propostas dirão igualmente respeito à modificação da directiva existente, que incide sobre o fabrico e a comercialização das substâncias químicas em questão na UE, e à modificação do regulamento relativo ao comércio internacional. Por outro lado, quando o Conselho tiver adoptado uma posição comum sobre esta matéria, a Comissão pretende solicitar-lhe um mandato de negociação com os países da Europa Central e Oriental em que são produzidas novas drogas sintéticas. Paralelamente, recorrer-se-á ao programa Phare para continuar a ajudar estes países a preparar-se e a adaptar a sua própria legislação sobre os precursores na perspectiva da sua adesão à UE. Finalmente, importará também desenvolver alguns esforços a curto prazo a fim de permitir à UE que fale de uma só voz nas reuniões internacionais que deverão realizar-se a partir de Julho próximo, em preparação da sessão especial de 1998 da Assembleia Geral das Nações Unidas, consagrada às drogas, em que os precursores ocuparão uma parte importante dos trabalhos. A Comissão procurará assegurar a necessária coordenação no âmbito do Conselho e que daí resulte uma posição comunitária concreta sobre este tema, assim permitindo que a UE desempenhe um papel construtivo e de liderança nestas instâncias internacionais. No Anexo II são descritos os pormenores desta acção. A contribuição dos peritos nacionais neste processo será extremamente importante para o êxito da acção descrita no anexo. CRIAÇÃO DE UM SISTEMA DE ALERTA PRECOCE Para ser eficaz, qualquer sistema de alerta precoce respeitante às novas drogas sintéticas criado nos Estados-membros deverá basear-se nos organismos de recolha de informações existentes e evitar as duplicações. Para além das fontes nacionais, os dois órgãos mais adequados para o efeito a nível da UE são a Unidade Drogas da Europol e o Observatório Europeu das Drogas e da Toxicodependência (OEDT) relativamente às informações provenientes dos serviços sociais e da saúde, por intermédio dos pontos de convergência nacionais da REITOX. Poderão ser acrescentados os dados relativos aos precursores químicos desviados para o fabrico ilícito de drogas sintéticas, que continuarão a ser acompanhados pelo Comité dos Precursores de Drogas nos termos do Regulamento n° 3677/90 e da Directiva 92/109, aos quais o sistema de alerta precoce acrescentará uma mais-valia. Todas estas informações úteis deverão ser seguidamente avaliadas por peritos, por forma a analisar os riscos que apresentam as novas substâncias. A Comissão está convicta de que a melhor instância para proceder a uma avaliação desta natureza seria um comité técnico, que ainda deve ser criado, composto por representantes não só dos Estados-membros, mas também dos organismos existentes competentes neste domínio (a OEDT, a Agência Europeia para Avaliação dos Medicamentos e a Unidade Drogas da Europol). A Comissão parece ser o órgão mais bem colocado para presidir a um comité desta natureza e para contribuir para as suas actividades graças às informações sobre as drogas de síntese que obtém dos instrumentos comunitários existentes em matéria de: i) controlo internacional e fiscalização intracomunitária dos precursores químicos; ii) programa de acção comunitário para a prevenção da toxicodependência; iii) programa-quadro de investigação e desenvolvimento. O Comité, depois de ter procedido à análise do risco com base nas informações provenientes de diferentes fontes (polícia, serviços de saúde, serviços sociais), elaborará uma recomendação de acção a nível do Conselho, propondo, caso necessário e se tal tiver sido acordado, medidas destinadas a proibir e criminalizar a produção e o tráfico das substâncias perigosas reconhecidas como tal. COOPERAÇÃO COM OS PAÍSES DA EUROPA CENTRAL E ORIENTAL A questão da cooperação entre os Estados-membros da UE e os países da Europa Central e Oriental em matéria de luta contra o tráfico ilícito de drogas, nomeadamente as drogas sintéticas, beneficiou de uma atenção especial aquando do seminário e da reunião de 23 e 24 de Outubro de 1996 do Grupo de Trabalho do Conselho sobre as Drogas e o Crime Organizado, para os quais haviam sido convidados representantes dos países da Europa Central e Oriental, bem como dos países bálticos. Nesta ocasião, foram formuladas diversas recomendações, designadamente: - O desenvolvimento, a partir da lista existente de pontos de contacto estabelecidos com base na legislação comunitária sobre o controlo dos precursores, de uma rede de pontos de convergência dos serviços de polícia no que respeita às drogas sintéticas e aos precursores de drogas entre os Estados-membros da União Europeia, os países da Europa Central e Oriental e os países bálticos; - A luta contra o uso ilícito de drogas sintéticas e de precursores através das seguintes medidas: - instalação de uma rede de peritos da União Europeia e dos países associados a fim de facilitar o aprofundamento dos conhecimentos necessários para o tratamento do problema, bem como o rápido intercâmbio de informações (estabelecimento de perfis, métodos de produção, etc. ) e a adopção das disposições legais adequadas; - a fiscalização dos precursores não classificados utilizados na produção ilícita de drogas, o que implica a cooperação dos serviços policiais e de outras autoridades competentes. Neste contexto, salientou-se a importância da acção voluntária e da celebração de memorandos de acordo com as empresas. - No domínio dos precursores, a adaptação do projecto PHARE respectivo, por forma a que os procedimentos de pré-adesão a decorrer actualmente (adaptação da legislação às normas comunitárias, ou seja, o Regulamento n° 3677/90 e a Directiva 92/109) tomem em consideração todas as eventuais alterações da legislação comunitária destinadas a cobrir as substâncias químicas desviadas para fins de fabricação de novas drogas sintéticas. COOPERAÇÃO COM OS OUTROS PARCEIROS PRINCIPAIS DA UNIÃO EUROPEIA Dada a natureza mundial e crescente do problema das drogas sintéticas, claramente reflectida na resolução adoptada em 1995 pela Comissão dos Estupefacientes das Nações Unidas e em diversas reuniões de peritos que se realizaram sob a égide dos órgãos relevantes das Nações Unidas, em especial do PCNUCID e da OMS, seria igualmente adequado partilhar as reflexões da União Europeia com os nossos principais parceiros, designadamente, os Estados Unidos, o Canadá e o Japão. Deste tipo de acção poderiam resultar iniciativas comuns em fóruns internacionais, por exemplo na Comissão dos Estupefacientes da Nações Unidas, com vista à próxima sessão especial da Assembleia Geral das Nações Unidas consagrada à questão das drogas (1998). T a b ic l b: S c h e d u l i ng 01 i n d i v i d u al s u b s t a n c es u n d er Mie 1971 C o n v e n t i on on P s y c h o t r o p ic S u b s t a n c es (Noie: Only lhe yenr oíllic lie I inclusion of a substance into any of Hie. Schedule": of the I'syclmtinpic Convention has been considcied) mi vm i?sy Sdi. 1921 1 — ,. •. ,—. ,A I UIÎT DMiir DM I LSI) mescnline parnhexyl psilocinc psilocybiue 1 SUVDOM iy?ij 19? L V)M cticycliilinc rolicyclidine Icnocyclidinc \m DOB !?. *(• Cathiunne MUA DMA DDl-l MDMA MMDA I'MA IMA ANNEX í mm M DU " rm J 995 etryptaminc N-OI1-MDA methcothinonc •1-mcthyl- aininorcx lelrnhydiocanna- binolcs' amfetainine F"1 ï dextunfclfltnine melomfclnniinc incthylphcnldnte phencyclidine phemnetnttlne m omobarbilnl cyclobnrbitnl J inecloqnnlonc \ fciiclyllinc Icxnmfctaminc lcvomcthnm- plictnminc | niclninfctanil ne racematc dronabinol zipeprol pentn/. ocinc cnlliinc butnlbital buprenorphine I I l O 'Dronabinol (tIclla-9-lctrahyilrocannabinol) was Iranstcircd from Schedule l to Schedule II in 1991 1 • ' ' ' > Talilc l b: Scheduling of individual substances under (lie 1971 Convention on Psychotropic Substances 1 (Note: Only the year oftiic first inclusion of a substance into nny of the Schedules of the Psychotropic Convention has been considered) fS£lL 1 III 1211 gltitethimide pentobarbital 1 ,V secobarbital' amfepramone barbital ethchlorvynol ethinamale lefelantine meprobamate metliaqualone1 mclhylphcno- barbital mclhyprylon phénobarbital pipnidrol 1980 l??l 12M 1985 J9JÍ lf>S2 12M îm - 1990 1221 1295 benzfetamine alprazolam etihimfctnmine allobaibital pemoline midazolam mazindol brotnazepam fencamfnusin butobarhital phenditnetruzinc camazepam fcnproporcK sccbtilabarhital plientenninc chlordiazcpoxi de mefennrex vinylbilal propylhexedrine1 pyrovalcronc clnhazain clonazepam clorazepale clonazepam cluxn/olam dclora/cpaiu dia/cpani estaznlam ethyl lolla/cpatt: J aminorex broii/olam mesucaih 1 i 'Secobarbital was transferred from Schedule III to Schedule II in 1988. ''Propylhexedrine was deleted from Sch. IV in 1991. 'Metliaqualone was transferred from Schedule IV lo Schedule II in 1978. Table l b: Scheduling of i n d i v i d u al substances under the 1971 Convention on Psychotropic Substances ( N o t e: O n ly the year of the first i n c l u s i on of a substance into any of the Schedules of the Psychotropic Convention has been considered) Sçh, 1971 1980 1981 1981 1985 1986 1982 M 1989 1990 1991 mi - IV /° (ludiazepam flunitra/cpam* fhirazepam hala/cpam haloxazolam kctazolam loprazolam lorazepam lortnetazepam medazepam ninicta/cpani nitrazepam nord. i7cp. itn oxazepam ox. i7o!;tnt pina/epam pra/cparn tema/epam letrazepam triazolam 61? lunitrazepam was transferred from Schedule IV to Schedule III in 1995. - ACÇÃO SOBRE OS PRECURSORES DAS NOVAS DROGAS SINTÉTICAS - ANEXO II 1. A problemática O aparecimento e o desenvolvimento das novas drogas de síntese (NDS) coloca um problema especial em relação aos outros tipos de drogas e substâncias psicotrópicas. Com efeito, trata-se de substâncias cuja estrutura química muda frequentemente e para cujo fabrico podem ser utilizados numerosos tipos de precursores, eles próprios muito variáveis. Partindo do facto de que as substâncias químicas são, na quase totalidade dos casos, utilizadas para fins lícitos, importa evitar o seu desvio para o fabrico ilícito de drogas sintéticas, elaborando medidas de vigilância adaptadas que conciliem simultaneamente os interesses legítimos do comércio e as necessidades da luta contra as drogas sintéticas. O carácter muito evolutivo deste fenómeno, bem como a diversidade das substâncias químicas de base susceptíveis de ser utilizadas exigem uma resposta específica. Além disso, as NDS podem revelar-se fãceis de produzir, dado que certas "receitas" estão disponíveis via Internet ou em publicações especializadas, o que pode colocar o problema da oportunidade de tornar pública a lista dos precursores a vigiar. As NDS que afectam a União Europeia são produzidas sobretudo em certos Estados-membros e em alguns países da Europa Central e Oriental, pelo que a resposta a dar em termos de controlo dos precursores deve dizer respeito simultaneamente ao comércio destes produtos no interior da Comunidade e às trocas com os países terceiros. Além disso, é essencial dar uma resposta homogénea no conjunto da União, sob pena de provocar rapidamente desvios de fornecimento dos traficantes para os Estados-membros onde não existam mecanismos de vigilância. Finalmente, as NDS não ameaçam apenas a Europa. Por este motivo, a nível internacional, realizaram-se reuniões de peritos sobre esta questão. É possível citar, nomeadamente, as duas reuniões já efectuadas no quadro das Nações Unidas, em Viena, de 12 a 16 de Fevereiro de 1996 e em Xangai, de 25 a 29 de Novembro de 1996. Por outro lado, a Comissão organizou, em conjunto com a Drug Enforcement Administration, uma conferência internacional de 11 a 14 de Fevereiro de 1997 em Praga sobre os precursores, em que o problema das substâncias utilizadas para fabricar as NDS ocupou grande parte dos trabalhos. A realização em 1998 de uma Assembleia Geral Extraordinária das Nações Unidas (AGNU) consagrada à luta contra a droga vai intensificar ainda mais os trabalhos sobre esta questão. Várias reuniões preparatórias estão desde já previstas a partir do mês de Julho próximo e é essencial que a Comunidade defina rapidamente uma posição comum nesta matéria, a fim de poder contribuir positivamente para os debates e permitir progressos concretos na luta contra as NDS. (3 2. A legislação actual sobre os precursores : A legislação comunitária sobre os precursores compreende uma vertente interna e uma vertente externa. A vertente interna baseia-se na Directiva do Conselho 92/109/CEE, modificada pela Directiva da Comissão 93/46/CEE e completada pelo Regulamento da Comissão n° 1485/96. O âmbito de aplicação desta directiva abrange o fabrico e a comercialização das 22 substâncias identificadas a nível internacional (Convenção de Viena de 1988). Esta vertente interna inclui, em esquema, os seguintes mecanismos: documentação das transacções que estão na base da comercialização das substâncias classificadas (tanto as substâncias fabricadas na Comunidade como as colocadas em livre prática), incluindo uma declaração sobre a utilização das substância feita pelo cliente; conservação da documentação à disposição das autoridades e marcação das substâncias classificadas; - no que diz respeito às substâncias da categoria I, licenciamento dos operadores que fabricam ou comercializam estas substâncias e autorização para as receber, deter ou manipular; cooperação entre autoridades públicas e operadores económicos. A vertente externa baseia-se no Regulamento CEE n° 3677/90 do Conselho, modificado pelo Regulamento CEE n° 900/92. A Comissão aprovou regulamentos de execução. O objectivo destes diplomas consiste em enquadrar as exportações das 22 substâncias atrás mencionadas, prevendo obrigações quanto: à documentação comercial, aos registos comerciais e à marcação das substâncias, ao licenciamento e registo dos operadores, à cooperação entre autoridades públicas e operadores económicos, e à emissão de autorizações de exportação. Esta vertente externa é completada por acordos específicos celebrados pela Comunidade com determinados países terceiros. Até à data, tais acordos foram assinados com os países andinos, México e Estados Unidos. Estão em curso negociações com o Canadá, os países do Mercosul, o Chile e os países da ASEAN. Por outro lado, foi introduzida na maior parte dos acordos de associação ou de cooperação económica celebrados com países terceiros uma cláusula específica relativa à luta contra o desvio dos produtos precursores. ltv 3. A inadaptação da legislação actual ao problema das NDS Os mecanismos incluídos nos instrumentos atrás mencionados não se encontram adaptados ao contexto das NDS. Esta inadaptação incide sobre os seguintes pontos: a) Os mecanismos de vigilância a instituir: O sistema actual incide sobre um número restrito de produtos (22), em relação aos quais estão previstos controlos estritos, tanto pela directiva como pelo regulamento. Estes controlos estritos explicam-se pelos métodos de desvio que podem ser utilizados em relação aos produtos em causa, nomeadamente em função da sua natureza, da sua disponibilidade no mercado e do tipo de drogas ou de substâncias psicotrópicas que podem servir para fabricar. Para o controlo das exportações, é exigida uma autorização (individual ou global) de exportação, nomeadamente em função dos volumes de trocas comerciais que representam estas substâncias ou os países de destino. Em certos casos, a emissão desta autorização está ela própria sujeita à emissão prévia de uma autorização de importação pelo país parceiro. Ainda que, em toda a medida do possível, tenham sido introduzidas simplificações em função de critérios como a integridade e a competência do requerente da autorização, este sistema representa, de qualquer forma, uma exigência não despicienda para os meios económicos em causa. Limitações como estas não podem abranger tudo, pois todos os sistemas deste tipo só podem funcionar bem se forem orientados e incidirem sobre um número razoável de substâncias e de obrigações. Além disso, importa não esquecer que, em complemento destes mecanismos limitativos e em aplicação da legislação comunitária, importa pôr em prática uma estreita e frutuosa cooperação entre as autoridades competentes dos Estados-membros e os operadores. Alargar excessivamente as obrigações que incidem sobre estes não poderá deixar de levar a pôr em causa esta cooperação e, assim, a eficácia do dispositivo global de luta contra o desvio dos precursores. b) O tipo e o niimero de substâncias a controlar. A legislação comunitária cobre actualmente 22 substâncias, das quais apenas 8 dizem respeito às drogas de síntese (incluindo a metaqualona e o LSD). Os trabalhos internacionais atrás citados e os realizados no seio do Comité comunitário dos precursores permitiram identificar numerosas outras substâncias utilizadas para o fabrico das NDS. No momento presente não existe um acordo, nem sequer uma opinião cientificamente estabelecida, sobre a lista dos produtos precursores em relação aos quais deve ser exercida uma vigilância no plano comunitário. As principais opções variam entre 6 e 62 substâncias novas. Em qualquer caso, existe um consenso geral (operadores económicos e autoridades de controlo) sobre a impossibilidade material e a falta de oportunidade de aplicar a estas substâncias os mecanismos previstos pelos textos comunitários actuais. É de notar que os outros principais parceiros da União, e particularmente os USA, têm uma análise idêntica a este respeito, trabalhando todos sobre a definição de uma "lista de vigilância especial" que faça apelo a novos métodos de vigilância. lò 4. As questões a resolver Estas questões podem ser agrupadas em quatro temas: - que produtos devem ser incluídos para responder às necessidades actuais? Existe um uso lícito para todos os produtos visados? Quais aqueles que podem ser objecto de utilizações lícitas tão amplas que a sua vigilância seja impossível ou indesejável? - que mecanismos de vigilância (sobre as substâncias, mas também sobre as transacções ou encomendas suspeitas) é necessário instaurar para que o conjunto seja gerível e eficaz e permita um dispositivo homogéneo no conjunto do território da União? - que mecanismos de adaptação da regulamentação importa prever para permitir responder rapidamente ao carácter evolutivo muito acentuado dos precursores utilizados para fabricar as NDS, nomeadamente em função das informações obtidas graças à cooperação dos operadores económicos? - é judicioso tornar pública a lista dos precursores em causa, sobretudo se, graças à cooperação com os meios económicos, se pretende igualmente detectar as novas evoluções tão cedo quanto possível, bem como as encomendas suspeitas? 5. As orientações da Comissão Os serviços da Comissão trabalham com os peritos dos Estados-membros procurando definir um sistema coerente adaptado à problemática das NDS. As questões acima mencionadas não comportam respostas evidentes e alguns trabalhos técnicos devem ainda ser aprofundados. Os contactos com os meios económicos interessados, tanto a nível nacional como comunitário, devem também ser prosseguidos neste sentido. Dito isto, considera-se que a recção no plano comunitário quanto à questão dos precursores utilizados no fabrico das NDS deve articular-se em torno dos pontos seguintes: a) Apresentação de uma proposta de modificação do regulamento respeitante à vertente externa (base jurídica: artigo 113° do Tratado). Os esquemas de vigilância a instituir para as novas substâncias que serão definidas deverão excluir mecanismos como a emissão de licenças e basear-se essencialmente na cooperação com os meios económicos interessados, tendo em conta as experiências positivas já desenvolvidas por certos Estados-membros e as preocupações legítimas destes meios económicos. A possibilidade de vigiar o desvio de outras substâncias utilizadas como precursores poderia ser expressamente prevista, sabendo-se que deverá realizar-se regularmente uma partilha da informação assim recolhida no seio do Comité Comunitário dos Precursores, a fim de permanecer em fase com a evolução da situação no terreno. b) Apresentação de uma proposta de modificação da directiva respeitante à vertente interna (base jurídica:, artigo 100°-A do Tratado). Tanto o mecanismo a aplicar como a lista das substâncias visadas deverão ser os mesmos que no casoida proposta de modificação do regulamento. A \b necessidade de um instrumento separado explica-se pela preocupação de cobrir, a par da exportação, o fabrico e a comercialização comunitária destas substâncias. c) Determinação rápida de uma posição comunitária sobre esta questão com vista aos próximos trabalhos das Nações Unidas. A única maneira, para a União e para os seus Estados-membros, de dominar a evolução destes trabalhos consiste em ter uma posição única a apresentar aos nossos parceiros, simultaneamente com uma preocupação de eficácia na luta contra as NDS, mas também para evitar que se encaminhe a nível internacional para a definição de mecanismos que não respondam às nossas necessidades ou à abordagem que desejamos. d) Tendo em conta a produção de grandes quantidades de NDS nos países da Europa Central e Oriental (na maior parte, vocacionados para aderir à União), é essencial que, logo que a Comunidade tenha definido a adaptação a dar ao seu próprio sistema, seja empreendida uma acção, a coberto do programa PHARE, para completar a acção já empreendida em relação a estes países em termos de preparação da sua legislação sobre os precursores. Do mesmo modo, visto que decorrerão ainda alguns anos antes que a adesão destes países se torne realidade, deverão ser celebrados acordos específicos do tipo dos que foram celebrados em matéria de precursores com outros países terceiros, a fim de reforçar a eficácia global dos nossos dispositivos respectivos. 6. Calendário de acção A fim de conciliar a necessidade de reagir rapidamente aos desafios actuais e de aperfeiçoar medidas eficazes, as duas acções mencionadas nas alíneas a) e b) deveriam poder ser objecto de propostas no início do próximo Outono. Este calendário coincide com o da acção prevista na alínea c), em relação à qual, o mais tardar em Outubro de 1997, a União deverá estar em condições de apresentar uma posição comunitária nas instâncias internacionais competentes. Quanto à acção prevista na alínea d), não poderá razoavelmente ser iniciada (apresentação ao Conselho de um pedido de mandato para negociação) enquanto não tiver sido adoptada uma nova legislação pelo Conselho, o que poderá verificar-se no início de 1998, em caso de adopção rápida do regulamento (baseado no artigo 113°). i> Ficha financeira 1. DESIGNAÇÃO DA ACÇÃO Comunicação da Comissão ao Conselho e ao Parlamento Europeu sobre o controlo das novas drogas sintéticas. 2. RUBRICA ORÇAMENTAL IMPLICADA A-2511 Despesas de reuniões de comités cuja consulta não é um elemento obrigatório do procedimento de formação de actos comunitários. 3. BASE JURÍDICA Em discussão no Conselho 4. DESCRIÇÃO DA ACÇÃO 4. 1 Objectivo geral Esclarecer a posição da Comissão sobre a vigilância dos precursores das drogas sintéticas, a criação de um sistema de alerta precoce e de avaliação do risco para as drogas sintéticas com vista à eventual proibição pelo Conselho. Neste contexto, a Comissão prevê a acriação de um Comité Técnico, por ela presidido, para avaliação do risco decorrente das novas drogas sintéticas. 4. 2 Período coberto pela acção e modalidades previstas para a sua renovação e prorrogação Indefinido. 5. CLASSIFICAÇÃO DA DESPESA OU DA RECEITA 5. 1 DNO 5. 2 DND 6. NATUREZA DA DESPESA OU DA RECEITA Não aplicável. 7. INCIDÊNCIA FINANCEIRA (Parte B do Orçamento) Não aplicável. wr 8. DISPOSIÇÕES ANTI-FRAUDE PREVISTAS Não aplicável. 9. ELEMENTOS DE ANÁLISE CUSTO-EFICÁCIA Se um Comité, presidido pela Comissão, e que é mencionado na Proposta de Acção Comum da Presidência, no que respeita a um sistema de alerta precoce para as drogas sintéticas deva ser criado, ele terá por missão avaliar os riscos eventuais, incluindo os riscos sobre o plano sanitário e social, causados pelo tráfico e abuso das drogas sintéticas. 10. DESPESAS ADMINISTRATIVAS (PARTE A DA SECÇÃO ID DO ORÇAMENTO GERAL) A actual mobilização dos necessários recursos dependerá da decisão anual da Comissão sobre a atribuição dos recursos, tendo em atenção a quantidade de pessoal e os montantes adicionais autorizados pela autoridade orçamental. 10. 1 Incidência no número de postos de trabalho Tipos de postos de trabalho Efectivos a a gestão c postos permanentes tribuir para a a acção postos temporários Funcionários ou agentes temporários A B C Outros recursos Total 1 0,5 — 1,5 — dos quais duração por recurso a recursos adicionais por utilização dos recursos existentes na DG ou serviço em causa 1 0,5 1,5 tf 10. 2 Incidência financeira global dos recursos humanos adicionais Montantes — — — — (ecus) Modo de cálculo Funcionários Agentes temporários Outros recursos (indicar rubrica orçamental) Total 1 — 1 10. 3 Aumento de outras despesas de funcionamento decorrente da acção Rubrica orçamental (n° e designação) A-2511 Montantes 20. 000 (ecus) Modo de cálculo 2 reuniões anuais do Comité 15 peritos por Comité (695 ecus/perito) Total 20. 000 lo ISSN 0257-9553 COM(97) 249 final DOCUMENTOS PT 15 05 06 N. ° de catálogo : CB-CO-97-235-PT-C ISBN 92-78-20113-8 Serviço das Publicações Oficiais das Comunidades Europeias L-2985 Luxemburgo


title: ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ αρ θ. 1712/97 του Hiltrud BREYER προς την Επ τροπή. Νόμος περί παραγωγής και παροχέτευσης ηλεκτρικής ενέργειας

text: 11. 3. 98 EL Epi·shmh Efhmeri·da tvn Eyrvpai¤kv· n Koinoth·tvn C 76/49 1. Pv· w pistey·ei h Epitroph· o·ti ua mpore·sei na epity·xei e·na diplasiasmo· ek me·royw tvn ananev· simvn morfv· n ene·rgeiaw, toy tmh·matow thw hlektrikh·w ene·rgeiaw poy para· getai e·vw to e·tow 2010 › o·pvw a· llvste to zhtei· sthn Pra·sinh Bi·blo gia tiw ananev· simew morfe·w ene·rgeiaw › xvri·w na dhmioyrgh·sei tiw ba·seiw gia thn eni·sxysh thw paragvgh·w kai paroxe·teyshw hlektrikh·w ene·rgeiaw gia ananev· simew morfe·w poy ua perie·xoyn ki·nhtra gia th dhmioyrgi·a ne·oy paragvgikoy· dynamikoy·; 2. Pv· w ejhgei· h Epitroph· ton isxyrismo·, o·ti oi pragmatike·w symplhrvmatike·w dapa· new y·coyw 20 ekat. DM poy prokaloy·ntai apo· thn aiolikh· ene·rgeia ua pre·pei na dysxera·noyn to endokoinotiko· empo·rio hlektrikoy· rey·matow to e·tow 1995; Gnvri·zei epiple·on h Epitroph· o·ti h epixei·rhsh poy e·xei probei· se sxetikh· kataggeli·a Preussen Elektra den empi·ptei sto gra·mma toy no·moy sxetika· me thn paragvgh· kai paroxe·teysh hlektrikh·w ene·rgeiaw. O en lo·gv apeyuy·netai kyri·vw stiw etairei·ew dianomh·w hlektrikoy· rey·matow o·pvw p. x. h Schleswag, EWE, U¤ NH klp. Koinh· apa· nthsh toy k. Papoytsh· ej ono·matow thw Epitroph· w stiw grapte·w ervth· seiw E-1708/97, E-1710/97, E-1712/97 kai E-1717/97 (31 Ioyli·oy 1997) H Epitroph· den ei·nai se ue·sh, sto paro·n sta·dio, na sxolia·sei ta dia· fora ariumhtika· stoixei·a ko·stoyw kai dynamikoth·tvn thw germanikh·w hlektrobiomhxani·aw. H Epitroph· epiuymei· o·mvw na epanadiakhry·jei thn prosh·lvsh· thw sthn prov· uhsh tvn ananev· simvn phgv· n ene·rgeiaw. Me ba·sh tiw ekdhlvuei·sew uetike·w antidra·seiw sthn pra·sinh bi·blo thw me antikei·meno tiw ananev· simew phge·w ene·rgeiaw (1) h Epitroph· e·xei thn pro·uesh na protei·nei peraite·rv me·tra gia thn prov· uhsh thw diei·sdyshw tvn ananev· simvn energeiakv· n phgv· n sthn agora· thw Eyrvpai¤kh·w (cid:201)nvshw, v· ste na epiteyxuei· o proteino·menow endeiktiko·w sto·xow toy meridi·oy 12% e·vw to e·tow 2010. Stiw 19 Febroyari·oy 1997 ete·uh se isxy· h odhgi·a 96/92/EK toy Eyrvpai¤koy· Koinoboyli·oy kai toy Symboyli·oy thw 19hw Dekembri·oy 1996, o·son afora· koinoy·w kano·new gia thn esvterikh· agora· hlektrismoy· (2). Me ta a·rura 8 para·grafow 3 kai 11 para·grafow 3 prosfe·retai rhtv· w h dynato·thta sta kra·th me·lh na protimoy·n thn hlektrikh· ene·rgeia poy para·getai apo· ananev· simew phge·w, apo·blhta h· syndyasme·nh paragvgh· uermo·thtaw kai hlektrismoy· (CHP) sth fa·sh thw katanomh·w forti·oy. Vsto·so, h odhgi·a den asxolei·tai me to pro·blhma thw xrhmatodo·thshw tvn anvte·rv dra·sevn, oi opoi·ew, sy·mfvna me thn arxh· thw epikoyriko·thtaw, ofei·loyn na epily·ontai se euniko· epi·pedo kata· thn efarmogh· thw odhgi·aw. H Epitroph· ua ejeta·sei ka·ue ei·doyw proteino·mena me·tra gia to kata· po·so symbiba·zontai me thn odhgi·a, ypo· thn epify·lajh tvn sxetikv· n diata· jevn thw synuh·khw EK, idiai·tera tvn diata·jevn gia ton antagvnismo·. Sto ch·fisma· toy thw 27hw Mai(cid:143)oy 1997 sxetika· me strathgikh· gia tiw ananev· simew phge·w ene·rgeiaw, poy egkri·uhke me ba·sh thn pra·sinh bi·blo thw Epitroph·w me to i·dio ue·ma, to Symboy·lio epesh·mane o·ti sto plai·sio thw apeleyue·rvshw tvn energeiakv· n agorv· n apaitei·tai h a·skhsh politikh·w se epi·pedo kratv· n melv· n kai, ento·w tvn ori·vn thw epikoyriko·thtaw, se koinotiko· epi·pedo, prokeime·noy na beltivuei· h antagvnistikh· ue·sh tvn ananev· simvn phgv· n. H Epitroph· e·xei thn pro·uesh na ejeta·sei peraite·rv to zh·thma ayto·, metajy· a·llvn to pro·blhma tvn nomouesiv· n gia ton pvloy·meno prow ta di·ktya hlektrismo·, sto plai·sio tvn proparaskeyastikv· n ergasiv· n gia thn kata·rtish koinotikh·w strathgikh·w sxetika· me tiw ananev· simew phge·w. H Epitroph· proti·uetai na dhmosiey·sei th strathgikh· thw ypo· morfh· leykh·w bi·bloy kai pro·tashw gia pro·gramma dra· shw, argo·tera ento·w toy 1997, o·pvw ejagge·luhke sthn pra·sinh bi·blo. (1) COM(96) 576 teliko·. (2) EE L 27 thw 30. 1. 1997. (98/C 76/131) GRAPTH ERVTHSH E-1733/97 ypobolh· : Esko Seppa¤nen (GUE/NGL) prow thn Epitroph· (23 Mai(cid:143)oy 1997) Ue·ma: Xrh·sh antibiotikv· n sthn trofh· tvn zv· vn Anaforika· me thn xrh·sh antibiotikv· n sthn trofh· tvn proorizome·nvn gia paragvgh· kre·atow katoikidi·vn zv· vn kai ixuy·vn ua h·uela na ypoba·lv sthn Epitroph· tiw ako·loyuew ervth·seiw: 1. Poioy· ei·doyw antibiotika· ei·nai, kata· th gnv· mh thw Epitroph·w, kata·llhla gia xrh·sh stiw trofe·w tvn proorizome·nvn gia paragvgh· kre·atow katoikidi·vn zv· vn kai ixuy·vn; 2. Poia me·tra proti·uetai na la·bei h Epitroph· prokeime·noy na meivuei· h xrh·sh antibiotikv· n;


title: QUESTION ECRITE no 1742/97 de Doeke EISMA à la Commission. Narcolepsie

eurovoc_concepts:
European standard
driving licence
medical examination
public health
road safety

text: C 60/40 FR Journal officiel des Communaute·s europe·ennes 25. 2. 98 (98/C 60/65) QUESTION E· CRITE E-1739/97 pose·e par Riccardo Nencini (PSE) a‘ la Commission (23 mai 1997) Objet: Liquidation des cre·dits agricoles re·gionaux Le re‘glement (CEE) no 797/85 (1) pre·voit des aides pour les exploitations agricoles, et notamment une indemnite· compensatoire fixe·e en fonction des handicaps naturels; la re·gion de l(cid:146)Ombrie (Italie) a arre(cid:136)te· la loi re·gionale no 11/88 concernant les dispositions d(cid:146)application de ce re‘glement et a charge· les Communaute·s de montagne compe·tentes de liquider le versement des cre·dits concerne·s, ce qui a e·te· fait jusqu(cid:146)en 1993. Les montants annuels ulte·rieurs n(cid:146)ont toujours pas e·te· liquide·s, alors que les agriculteurs se sont conforme·s aux dispositions des re‘glements en vigueur; par ailleurs, il faut souligner que les cre·dits communautaires ont de·ja‘ e·te· transfe·re·s vers les re·gions. La Commission peut-elle demander a‘ la re·gion de l(cid:146)Ombrie de liquider les montants annuels poste·rieurs a‘ 1993? (1) JO L 93 du 30. 3. 1985, p. 1. Re·ponse donne·e par M. Fischler au nom de la Commission (19 juin 1997) Le re·gime d(cid:146)aides qui pre·voit le paiement des indemnite·s compensatoires aux agriculteurs dans les zones de·favorise·es n(cid:146)est pas obligatoire pour les E· tats membres. Les E· tats membres et les re·gions peuvent choisir ou non d(cid:146)instituer de telles mesures de soutien, dont le cou(cid:136)t est partiellement couvert par le cofinancement communautaire. Cependant, une fois que la re·gion a institue· un tel re·gime et que la Commission a approuve· les dispositions d(cid:146)application relatives a‘ celui-ci, la re·gion en question a l(cid:146)obligation d(cid:146)appliquer d(cid:146)une fa(cid:231)on re·gulie‘re et continue les mesures pre·vues. Pour e·liminer le re·gime d(cid:146)aides et suspendre les paiements concerne·s il faut une nouvelle approbation de la part de la Commission. La re·gion Umbria, apre‘s avoir introduit le syste‘me des indemnite·s compensatoires, n(cid:146)a jamais communique· a‘ la Commission son intention de suspendre un tel re·gime d(cid:146)aide. Sur la base des informations a‘ la disposition de la Commission, il re·sulte que dans l(cid:146)anne·e 1994 les paiements n(cid:146)ont pas e·te· effectue·s tandis que l(cid:146)annuite· relative a‘ l(cid:146)anne·e 1995 a e·te· re·gulie‘rement liquide·e. La Commission est en contact avec les autorite·s italiennes pour clarifier la situation et rappellera les obligations de·coulant des dispositions communautaires. (98/C 60/66) QUESTION E· CRITE E-1742/97 pose·e par Doeke Eisma (ELDR) a‘ la Commission (23 mai 1997) Objet: Narcolepsie La Commission voudrait-elle re·pondre aux questions suivantes: 1. Est-il exact que les autorite·s communautaires envisagent de de·clarer d(cid:146)emble·e inaptes a‘ la conduite d(cid:146)un ve·hicule automobile l(cid:146)ensemble des personnes souffrant de troubles du sommeil et, notamment, de narcolepsie? 2. La Commission pourrait-elle indiquer les re·glementations applicables dans les E· tats membres a‘ cet e·gard? Re·ponse donne·e par M. Kinnock au nom de la Commission (25 juin 1997) 1. Les dispositions communautaires sur les normes minimales concernant l(cid:146)aptitude physique et mentale a‘ la conduite d(cid:146)un ve·hicule a‘ moteur sont fixe·es a‘ l(cid:146)annexe III de la directive 91/439/CEE (1) du Conseil, du 29 juillet 1991 relative au permis de conduire. E· tant donne· que la somnolence en ge·ne·ral et la narcolepsie en particulier ne sont pas spe·cifiquement mentionne·es dans les normes fixe·es par l(cid:146)annexe, elles rele‘vent de la disposition ge·ne·rale (point 18 de l(cid:146)annexe III) qui pre·voit que:


title: QUESTION ECRITE no 1734/97 de Esko SEPPÄNEN à la Commission. Stockage à long terme des combustibles nucléaires utilisés

eurovoc_concepts:
International Atomic Energy Agency
export monitoring
intra-EU trade
nuclear fuel
nuclear safety
radioactive waste
storage of waste
transport of dangerous goods
waste management
waste recycling

text: C 45/92 FR Journal officiel des Communaute·s europe·ennes 10. 2. 98 (98/C 45/111) QUESTION E· CRITE E-1730/97 pose·e par Esko Seppa¤nen (GUE/NGL) a‘ la Commission (23 mai 1997) Objet: Programme de coope·ration nordique et inte·gration de la re·gion de la mer de Barents dans la coope·ration baltique Les pays nordiques s(cid:146)efforcent de de·velopper, depuis le de·but de la coope·ration arctique, dans les anne·es 60, une coope·ration avec la re·gion de la mer de Barents. Les pays concerne·s ont tente· d(cid:146)ame·liorer, en mettant en commun leurs ressources, les conditions de vie des citoyens dans les re·gions les plus septentrionales de l(cid:146)Europe. La coope·ration entre les pays nordiques et la re·gion de la mer de Barents se concentre principalement sur les domaines de l(cid:146)e·conomie, du commerce, de la science et de la technologie ainsi que sur les projets en matie‘re d(cid:146)environnement et d(cid:146)infrastructures. De plus, les pays se sont rapproche·s gra(cid:136)ce a‘ des e·ve·nements culturels divers et a‘ des e·changes scolaires ou universitaires. Les de·cisions de l(cid:146)UE se concentrent sur la coope·ration dans la re·gion me·diterrane·enne, et le de·veloppement de la coope·ration dans le nord ne fait pas l(cid:146)objet d(cid:146)une attention aussi soutenue. L(cid:146)UE manque manifestement d(cid:146)informations sur les possibilite·s de coope·ration qu(cid:146)offre la re·gion de la mer de Barents, riche en ressources naturelles. Compte tenu de ce qui pre·ce‘de, la Commission peut-elle indiquer: 1. quel est l(cid:146)e·tat d(cid:146)avancement de la pre·paration du programme de coope·ration nordique au sein de ses services; 2. si elle estime possible d(cid:146)inte·grer la mer de Barents dans le cadre de la coope·ration baltique? Re·ponse donne·e par M. Van den Broek au nom de la Commission (8 juillet 1997) 1. La Commission attache une grande importance a‘ la coope·ration re·gionale dans le nord de l(cid:146)Europe. La Commission s(cid:146)est inte·resse·e de pre‘s de‘s le de·but a‘ la coope·ration tant dans la re·gion de la mer de Barents que dans celle de la mer Baltique et joue un ro(cid:136)le actif dans le Conseil euro-arctique de la mer de Barents (BEAC) et le Conseil de la mer Baltique (CBSS). La Communaute· apporte une assistance, essentiellement par l(cid:146)interme·diaire des programmes Phare, Tacis et Interreg, a‘ ces deux re·gions, compte tenu de leurs besoins et exigences spe·cifiques. La Commission est consciente du fait que les re·gions de la mer Baltique et de la mer de Barents ont chacune leurs besoins et leurs pre·occupations spe·cifiques, qui exigent une approche spe·cifique et cible·e. Le BEAC et le CBSS ont e·tabli des contacts avec d(cid:146)autres groupements re·gionaux en Europe, ainsi qu(cid:146)entre eux. Toutefois, l(cid:146)ide·e d(cid:146)une fusion entre le BEAC et le CBSS ou de re·unions conjointes re·gulie‘res n(cid:146)a e·te· aborde·e dans aucune de ces deux instances. Dans la mesure ou‘ ces deux re·gions sont confronte·es a‘ des questions communes, les repre·sentants de la Commission veillent a‘ assurer la coordination ne·cessaire. Au cas ou‘ le BEAC et le CBSS feraient des propositions pour une coope·ration plus e·troite dans des domaines particuliers pre·sentant une valeur ajoute·e importante, celles-ci seront bien e·videmment examine·es par la Commission. 2. En ce qui concerne les travaux relatifs a‘ la coope·ration dans les re·gions septentrionales de l(cid:146)Union europe·enne, la Commission a organise· conjointement avec les deux E· tats membres directement concerne·s un se·minaire a‘ Rovaniemi en Finlande, le 18 mars 1997, a‘ la suite d(cid:146)un rapport du comite· des re·gions sur la dimension nordique en juin 1996. Ce se·minaire avait pour objectif de contribuer a‘ de·finir plus clairement les implications de la «dimension nordique» pour les politiques de l(cid:146)Union en ge·ne·ral et pour la re·vision des fonds structurels en particulier. (98/C 45/112) QUESTION E· CRITE E-1734/97 pose·e par Esko Seppa¤nen (GUE/NGL) a‘ la Commission (23 mai 1997) Objet: Stockage a‘ long terme des combustibles nucle·aires utilise·s La Commission peut-elle re·pondre aux questions suivantes concernant le stockage a‘ long terme des combustibles nucle·aires utilise·s: 1. Comment se pre·pare-t-elle au passage, apre‘s l(cid:146)an 2000, d(cid:146)un stockage a‘ moyen terme des combustibles nucle·aires utilise·s a‘ un stockage de·finitif?


title: QUESTION ECRITE no 1716/97 de Hiltrud BREYER à la Commission. Loi sur l'alimentation en électricité

eurovoc_concepts:
Germany
State aid
complaint to the Commission
electrical energy
electrical industry
infringement of EU law
production cost
restriction on competition
wind energy

text: C 21/86 FR Journal officiel des Communaute·s europe·ennes 22. 1. 98 (98/C 21/183) QUESTION E· CRITE E-1716/97 pose·e par Hiltrud Breyer (V) a‘ la Commission (23 mai 1997) Objet: Loi sur l(cid:146)alimentation en e·lectricite· Dans sa lettre du 26 octobre 1996 a‘ M. Rexrodt, ministre fe·de·ral de l(cid:146)e·conomie, le commissaire Van Miert de·clare que la Commission table, en ce qui concerne la production de courant d(cid:146)origine e·olienne «en 1990 sur une capacite· de 20 MW et sur un surcou(cid:136)t annuel entre 500. 000 et 1 million de DM pour toutes les entreprises allemandes d(cid:146)approvisionnement en e·lectricite·». Si l(cid:146)on s(cid:146)en tient a‘ ce calcul, les cou(cid:136)ts supple·mentaires provoque·s par l(cid:146)e·nergie e·olienne s(cid:146)e·le‘vent a‘ un maximum de 0,0125 › 0,025 DM par km/h. Cette e·valuation est conforme a‘ la jurisprudence allemande sur les cartels et aux donne·es des associations ER. Cette valeur est, dans le me(cid:136)me temps, en contradiction flagrante avec les cou(cid:136)ts supple·mentaires qu(cid:146)affirment les responsables de l(cid:146)e·nergie allemands et que reprend sans les contro(cid:136)ler la Commission, a‘ savoir jusqu(cid:146)a‘ 900 m de DM en 2005 (compte tenu d(cid:146)une capacite· installe·e d(cid:146)e·nergie e·olienne estime·e a‘ 4 000 MW). Si l(cid:146)on s(cid:146)en tient au mode de calcul applique· par la Commission, les cou(cid:136)ts supple·mentaires s(cid:146)e·le‘veraient en 2005 a‘ un maximum de 100-200 millions de DM pour l(cid:146)ensemble des entreprises allemandes d(cid:146)approvisionnement en e·nergie Les e·tudes publie·es en Allemagne au de·but de 1997 sur l(cid:146)e·volution des cou(cid:136)ts de l(cid:146)e·nergie e·olienne 1. montrent que la loi sur l(cid:146)alimentation en e·lectricite· n(cid:146)entra(cid:14)(cid:136)ne aucun encouragement excessif. Ces e·tudes montrent que les taux de bonification actuellement accorde·s ne suffisent a‘ obtenir une exploitation rentable des installations que dans certains sites co(cid:136)tiers favorables. L(cid:146)influence d(cid:146)incidents et de travaux de re·paration e·ventuels n(cid:146)a me(cid:136)me pas e·te· prise en conside·ration. La direction ge·ne·rale IV est-elle au courant de ces e·tudes et a-t-elle l(cid:146)intention de relativiser ses de·clarations du mois d(cid:146)octobre 1996 a‘ la lumie‘re de ces nouvelles connaissances? 2. Le commissaire charge· de la concurrence sait-il que Alexander Schaub, son directeur ge·ne·ral allemand, est membre du me(cid:136)me parti que M. Rexrodt, ministre de l(cid:146)e·conomie, auquel e·tait adresse·e la lette du 26 octobre 1996? N(cid:146)y a-t-il pas en l(cid:146)occurrence un grave conflit d(cid:146)inte·re(cid:136)ts, e·tant donne· notamment que M. Schaub appara(cid:14)(cid:136)t comme l(cid:146)auteur d(cid:146)une note interne de la DG IV sur la loi sur l(cid:146)alimentation en e·lectricite· qui reprend, telle qu(cid:146)elle, d(cid:146)une manie‘re tout a‘ fait manifeste la position de la socie·te· plaignante Preussen Elektra sans me(cid:136)me mentionner les documents pre·sente·s par les associations pour les e·nergies renouvelables? Re·ponse donne·e par M. Van Miert au nom de la Commission (9 juillet 1997) Plusieurs e·tudes sur l(cid:146)e·volution des cou(cid:136)ts de production de l(cid:146)e·nergie e·olienne en Allemagne ont e·te· 1. pre·sente·es a‘ la Commission en 1997 et sont en cours d(cid:146)examen. Dans la mesure ou‘ leurs re·sultats pourraient influer sur l(cid:146)appre·ciation de la «Stromeinspeisungsgesetz» (loi allemande sur l(cid:146)alimentation en e·lectricite·) au regard de la le·gislation en matie‘re d(cid:146)aides d(cid:146)E· tat, la Commission les prendra en compte dans sa de·cision concernant cette affaire. 2. La Commission est tenue d(cid:146)examiner les plaintes de·pose·es par les entreprises et les particuliers pour infraction aux re‘gles de concurrence communautaires. A‘ ce titre, elle demande re·gulie‘rement au gouvernement de l(cid:146)E· tat membre concerne· de communiquer ses observations sur les faits qui sont a‘ l(cid:146)origine de la plainte. Tel e·tait l(cid:146)objet de la lettre adresse·e par la Commission au ministre de l(cid:146)E· conomie. (98/C 21/184) QUESTION E· CRITE E-1726/97 pose·e par Richard Corbett (PSE) a‘ la Commission (23 mai 1997) Objet: Digue maritime de Southport 1. La Commission est-elle en mesure de confirmer avoir ve·rifie· que le Royaume-Uni respecte les dispositions contenues dans les directives 92/43 (1) (directive sur l(cid:146)habitat) et la directive 85/337 (2) (E· valuation de l(cid:146)impact environnemental), en vue d(cid:146)autoriser ledit projet? 2. Ce faisant, la Commission est-elle convaincue que la solution de rechange, a‘ savoir des «de·fenses maritimes naturelles» (de·veloppement de dunes de sable a‘ l(cid:146)e·tat embryonnaire) a be·ne·ficie· d(cid:146)une attention suffisante?


title: PERGUNTA ESCRITA n. 1740/97 do Deputado Johannes BLOKLAND à Comissão. Aplicação da directiva relativa às embalagens

eurovoc_concepts:
EU Member State
European Commission
application of EU law
database
exchange of information
national implementing measure
packaging
report
waste recycling

formats: html print