title: Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΚ) ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1765/92 για τη θέσπιση καθεστώτος στήριξης των παραγωγών ορισμένων αροτραίων καλλιεργειών

text: ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ Βρυξέλλες, 03. 03. 1997 COM(97) 83 τελικό 97/0063 (CNS) Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ŒKÏ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ γι« την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1765/92 για τη θέσπιση καθεστίότος στήριξης τα>ν παραγοχγών ορισμένίον ΐλροτραίο>ν καλλιεργει<ί>ν (υποβληθείσα από την Επιτροπή) ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ Η παρούσα πρόταση αποσκοπεί στο να μεταφερθεί έως τις 31 Μαρτίου η προθεσμία για την καταβολή της αντισταθμιστικής πληρωμής στον γεωργό, στο πλαίσιο της αγρανάπαυσης με προϊόντα που δεν προορίζονται για την διατροφή. Στο σύστημα "non-food" είναι υποχρεωτικό η πρώτη ύλη να συγκομίζεται και να παραδίδεται πριν καταβληθεί στον αιτούντα η αντισταθμιστική πληρωμή. Δεδομένου ότι μερικές καλλιέργειες που είναι επιλέξιμες για την αγρανάπαυση με προϊόντα που δεν προορίζονται για την διατροφή συγκομίζονται καθυστερημένα, η προθεσμία της 31ης Δεκεμβρίου, όπως προβλέπεται στο άρθρο 10 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1765/92, κατέστησε δύσκολη την καταβολή της εν λόγω αντισταθμιστικής αντικαταβολής εντός της προθεσμίας αυτής σε πολλά Κράτη μέλη. a. Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ (ΕΚ) αριθ. ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1765/92 για τη θέσπιση καθεστώτος στήριξης τ<ον παραγ(ογα>ν ορισμένίον άροτραί<ον καλλιεργειών ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και ιδίως τα άρθρα 42 και 43, την πρόταση της Επιτροπής, τη γνώμη του Ευραιπαϊκού Κοινοβουλίου, τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινοσνικής Επιτροπής, Εκτιμώντας: ότι στην περίπτωση παραγωγής σε εκτάσεις που έχουν αποσυρθεί από την καλλιέργεια πρώτων υλών που προορίζονται για την παρασκευή προϊόντων που δεν απευθύνονται απευθείας στην ανθρώπινη ή ζωική κατανάλωση, η παράδοση της πρώτης ύλης στο μεταποιητή πρέπει, για λόγους ελέγχου, να επιβεβαιώνεται πριν πληρωθεί η αντισταθμιστική αποζημίωση στον αιτούντα· ότι από την πείρα έχει αποδειχθεί ότι η τήρηση της διατάξεως αυτής καθιστά δυσχερή την πληρωμή της εν λόγω αντισταθμιστικής πληρωμής εντός της οριακής προθεσμίας της 31ης Αεκεμβρίου· ότι η εν λόγω οριακή προθεσμία για την πληρωμή της αντισταθμιστικής πληρωμής για την υποχρέοχτη αποσύρσεαχ; τ<ον εκτάσεοχν από την καλλιέργεια θα πρέπει να μεταφερθεί στις 31 Μαρτίου στην περίπτωση κατά την οποία οι (χο«,οσυρθείσες εκτάσεις χρησιμοποιούνται για την παραγαιγή πραοτων υλοίχν που προορίζονται για την παρασκευή προϊόντατν που δεν απευθύνονται (χπευΟείας στην ανθραιπινη ή ζα)ΐκή κατανάλαχτη- ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ: Αρθρο 1 Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1765/92 τροποποιείται ως εξής: Το άρθρο 10 παράγραφος 1 συμπληρώνεται με την εξής φράση: "Ωστόσο, στην περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 7 παράγραφος 4, η αντιστάθμιση για την υποχρέωση αποσύρσεως των εκτάσεων από την καλλιέργεια πληρώνεται μεταξύ της 16ης Οκτωβρίου και της 31ης Μαρτίου του επομένου έτους. " Αοθοο 2 Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα από τη δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εφαρμόζεται από την περίοδο εμπορίας 1997/9$. Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. Βρυξέλλες, Για το Συμβούλιο ΚΟΝΔΥΛΙ: Bl - 1060 ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ: 1. 553,6 εκατ. ECU 2. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ: Κανονισμός για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1765/92 για την καθιέρωση καθεστώτος στηρίξεως στους παραγωγούς ορισμένων αροτραίων καλλιεργειών. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ : Αρθρα 42 και 43 της Συνθήκης ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ: Να καθυστερήσει έως τις 31 Μαρτίου (αντί της 31ης του προηγουμένου Δεκεμβρίου) η προθεσμία πληρωμής των ενισχύσεων για την αγρανάπαυση με προϊόντα που δεν προορίζονται για τη διατροφή. 5. 0 5. 1. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΠΟΥ ΒΑΡΥΝΟΥΝ - ΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΚ (ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) - ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΎΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΎΣ - ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΕΣΟΔΑ - ΙΔΙΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΚ (ΕΙΣΦΟΡΕΣ) (ΔΑΣΜΟΙ) - ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ 5. 0. 1 ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΔΑΠΑΝΩΝ 5. 1. 1 ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΕΣΟΔΩΝ 5. 2 ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ: ΠΕΡΙΟΔΟΣ 12 ΜΗΝΩΝ ΤΡΕΧΟΝ •ΙΧΟΝΟΜΙΚΟ ΕΤΟΣ (97) ΕΠΟΜΕΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΤΟΣ (98) 1999 2000 2001 2002 Η τροποποίηση της ημερομηνίας πληρωμής δεν τροποποιεί το ποσό της δαπάνης που υπεισέρχεται πάντοτε εντός του ιδίου οικονομικού έτους. 6. 0 6. 1 ΔΥΝΑΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΔΙΑ ΠΙΣΤΩΣΕΩΝ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΔΥΝΑΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΔΙΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΥΠΟ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΓΡΑΦΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΝΑΙ/ΟΧ4 NAI/OXi ΝΑ4/ΟΧΙ ΝΑΙ/ΟΧ4 6. 2 61 ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: ISSN 0254-1483 COM(97) 83 τελικό ΕΓΓΡΑΦΑ GR 03 01 Αριθ. καταλόγου : CB-CO-97-075-GR-C ISBN 92-78-16328-7 Υπηρεσία Επίσημων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L-2985 Λουξεμβούργο


title: 97/234/EG: Kommissionens beslut av den 3 mars 1997 om ändring av beslut 96/233/EG om fastställande av förteckningen över godkända fiskodlingar i Danmark (Text av betydelse för EES)

eurovoc_concepts:
Denmark
animal disease
fish farming
health control
veterinary inspection

formats: html pdfa1b print


title: Rådets Direktiv 97/11/EF af 3. marts 1997 om ændring af direktiv 85/337/EØF om vurdering af visse offentlige og private projekters indvirkning på miljøet

eurovoc_concepts:
environmental protection
industrial project
private sector
project evaluation
public sector


title: 97/231/CE: Decisión de la Comisión de 3 de marzo de 1997 que modifica la Decisión 93/198/CEE de la Comisión por la que se establecen las condiciones de policía sanitaria y la certificación veterinaria para la importación de animales domésticos de las especies ovina y caprina procedentes de terceros países (Texto pertinente a los fines del EEE)

eurovoc_concepts:
goat
health certificate
health control
import
sheep
third country


title: Rådets Forordning (EF) nr. 467/97 af 3. marts 1997 om sikring af toldfri behandling af specificerede aktive farmaceutiske ingredienser på WHO's liste over internationale ikke-navnebeskyttede navne (INNs) og af specificerede varer, der anvendes til fremstilling af farmaceutiske færdigvarer samt tilbagetrækning af den toldfri behandling af visse INNs, som er indrømmet disse i egenskab af farmaceutiske varer, selv om de hovedsagelig anvendes til ikke-farmaceutiske formål

eurovoc_concepts:
World Health Organisation
chemical product
pharmaceutical product
product designation
tariff exemption
tariff nomenclature


title: 97/560/EG: Besluit van de Raad van 3 maart 1997 inzake de sluiting van een proces-verbaal van overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Malta betreffende de handel in textiel

eurovoc_concepts:
Malta
agreement (EU)
textile product
trade agreement (EU)


title: Directive 97/9/CE du Parlement européen et du Conseil du 3 mars 1997 relative aux systèmes d'indemnisation des investisseurs

eurovoc_concepts:
banking
branch
credit guarantee
investment aid
investment loan
investment protection


title: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 443/97 του Συμβουλίου της 3ης Μαρτίου 1997 σχετικά με τις δράσεις ενίσχυσης των εκριζωθέντων πληθυσμών στις αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής

eurovoc_concepts:
Asia
EU aid
Latin America
aid to refugees
development aid
humanitarian aid


title: 97/227/CE: Decisão da Comissão de 3 de Março de 1997 que altera a Decisão 95/473/CE que fixa a lista das explorações piscícolas aprovadas em França (Texto relevante para efeitos do EEE)

eurovoc_concepts:
France
animal disease
approval
fish farming
health control
infectious disease


title: Forslag til RÅDETS FORORDNING (EF) om ændring af forordning (EØF) nr. 1789/81 om indførelse af almindelige regler for ordningen med mindstelagre i sukkersektoren

eurovoc_concepts:
common organisation of markets
minimum stock
sugar
supply

text: KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER Bruxelles, den 03. 03. 1997 KOM(97) 90 endelig udg. Forslag til RÅDETS FORORDNING fEFÏ om ændring af forordning (EØF) nr. 1789/81 om indførelse af almindelige regler for ordningen med mindstelagre i sukkersektoren (forelagt af Kommissionen) BEGRUNDELSE Ordningen med mindstelager for sukker skal sikre den normale forsyning i et eller flere af Fællesskabets områder i tilfælde af knaphed. Sukkerfabrikkerne og sukkerraffinaderierne har i denne forbindelse pligt til permanent at ligge inde med en vis sukkermængde, som de ikke må afsætte uden Kommissionens tilladelse, da de ellers skal betale et beløb, der svarer til den økonomiske fordel, de kunne opnå herved, samt til udgifterne til transport af sukkeret fra overskudsområderne til underskudsområderne. Da tærskelprisen for hvidt sukker blev afskaffet den 1. juli 1995 som følge af Marrakech-aftalen, og denne tærskelpris tjente som grundlag for beregning af dette beløb, finder Kommissionen det hensigtsmæssigt at foreslå Rådet at ændre forordning (EØF) nr. 1789/81. Det skal skønsmæssigt fastsætte dette beløb beregnet på grundlag af de samme elementer og efter den samme metode som i det sidste produktionsår 1994/95, hvor nævnte tærskelpris endnu blev anvendt. Kommissionen foreslår endvidere Rådet at åbne mulighed for at nedsætte beløbet efter forvaltningskomité-proceduren, for at der kan tages hensyn til eventuelle nedsættelser i fremtiden af interventionsprisen for hvidt sukker, der også var et referenceelement ved fastlæggelsen af det pågældende beløb. Det beløb, der fra nu af bliver et fast beløb, fastlægges således. Beløb af tidligere artikel 6 (gældende indtil 30. 6. 1995) i forordning (EØF) nr. 1789/81 Beløb, der skal anvendes med henblik på forslaget (ECU/100 kg hvidt sukker) a) Fast beløb, der svarer til fordelen ved fritagelsen fra nævnte forpligtelse 0,193 0,193 b) - Difference: 1. 1. Indikativpris 1. 2. Transportomkst. , overskudsomr. -> 6,77 66,50 underskudsomr. 1. 3. Lagerafgift 1. 4. (1. 1. + 1. 2. + 1. 3. ) Tærskelpris 2J50 75,77 (fiktiv tærskelpris) 2. 1. Interventionspris 2. 2. Lagerafgift 2. 3. (2. 1. + 2. 2. ) Interventionspris + lagerafgift 63,19 2JiO 65,69 3. (1. 4. - 2. 3. ) Difference, jf. artikel 6, stk. 2, 10,08 litra b), i forordning 1789/81 - Fast beløb I ALT 2,415 12,688 2,415 12,688 - afrundet til 12,70 d Forslag RÅDETS FORORDNING (EF) Nr /97 om ændring af forordning (EØF) nr. 1789/81 om indførelse af almindelige regler for ordningen med mindstelagre i sukkersektoren RÅDET FOR DEN EUROPÆISKE UNION HAR - under henvisning til traktaten om oprettelse af Det europæiske Fællesskab, under henvisning til Rådets forordning (EØF) nr. 1785/81 af 30. juni 1981 om den fælles markedsordning for sukker1, senest ændret ved forordning (EF) nr. 1599/962, særlig artikel 12, stk. 2, under henvisning til forslag fra Kommissionen, og ud fra følgende betragtninger: Elementerne til fastlæggelse af det beløb, der skal opkræves i tilfælde af en sukkerfabriks afsætning af sukkermængder henhørende under mindstelagret på andre betingelser end de fastsatte er fastlagt i Rådets forordning (EØF) nr. 1789/81 af 30. juni 1981 om indførelse af almindelige regler for ordningen med mindstelagre i sukkersektoren3, ændret ved forordning (EF) nr. 260/964; et af disse elementer er tærskelprisen, der blev afskaffet fra den 1. juli 1995; det bør fra nu af fastsættes, at ovennævnte beløb fastlægges skønsmæssigt på et samlet niveau, der følger af anvendelsen af den samme metode som den, der var gældende i det sidste produktionsår 1994/95, hvor tærskelprisen for hvidt sukker blev anvendt; det er dog hensigtsmæssigt endvidere at fastsætte, at det faste beløb kan nedsættes, for at der kan tages hensyn til en betydelig nedsættelse af bl. a. interventionsprisen for hvidt sukker i fremtiden - UDSTEDT FØLGENDE FORORDNING: 1 2 3 4 EFT nr. L 177 af 01. 07. 1981, s. 4. EFT nr. L 206 af 16. 08. 1996, s. 43. EFT nr. L 177 af 01. 07. 1981, s. 39. EFT nr. L 34 af 13. 02. 1996, s. 16. Artikel 1 Artikel 6, stk. 2, i forordning (EØF) nr. 1789/81 affattes således. "Dette beløb er lig med 12,70 ECU/100 kg. Beløbet kan nedsættes efter proceduren i artikel 41 bl. a. i betragtning af størrelsen af en eventuel nedsættelse af interventionsprisen for hvidt sukker". Artikel 2 Denne forordning træder i kraft på tredjedagen efter offentliggørelsen i De Europæiske Fællesskabers Tidende. Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat. Udfærdiget i På Rådets vegne 4 FINANSIERINGSOVERSIGT BUDGETPOST: 1119 BEVILLINGER: p. m. FORANSTALTNINGENS BETEGNELSE: Forslag til Rådets forordning om ændring af forordning (EØF) nr. 1789/81 om indførelse af almindelige regler for ordningen med mindstelagre i sukkersektoren. RETSGRUNDLAG: Rådets forordning (EØF) nr. 1785/81 af 30. juni 1981 Gøre det muligt fortsat at anvende den regel, ifølge hvilken der skal betales et beløb af FORMÅL: sukkerfabrikanter og raffinaderier, der uden tilladelse afsætter sukker fra det mindstelager, de skal holde for at sikre EF-markedets normale forsyning FINANSIELLE VIRKNINGER 12-MÅNEDERS- PERIODE (mio. ECU) INDEVÆRENDE REGNSKABSÅR (1997) (mio. ECU) FØLGENDE REGNSKABSÅR (1998) (mio. ECU) 5. 0 UDGIFTER, SOM AFHOLDES - OVER EF-BUDGETTET RESTITUTION/INTERVENTION - OVER DE NATIONALE BUDGETTER - AF ANDRE 5. 1 INDTÆGTER - EFs EGNE INDTÆGTER (AFGIFTER/TOLD) - NATIONALE KILDER 5. 0. 1 OVERSLAG - UDGIFTER 5. 1. 1 OVERSLAG-INDTÆGTER 5:2 BEREGNING: 1999 p. m. 2000 p. m. 2001 p. m. 6. 0 ER FINANSIERING MULIG GENNEM BEVILLINGER OPFØRT UNDER DET PÅGÆLDENDE KAPITEL I DET LØBENDE BUDGET? 6. 1 ER FINANSIERING MULIG VED OVERFØRSEL MELLEM KAPITLER I DET LØBENDE BUDGET? 6. 2 ER ET TILLÆGSBUDGET NØDVENDIGT? 6. 3 SKAL DER OPFØRES BEVILLINGER PÅ FREMTIDIGE BUDGETTER? 2002 p. m. JA JA NEJ NEJ BEMÆRKNINGER: Tidligere har ingen mængder været omfattet, og der forventes ingen (negative) udgifter i fremtiden. (1999: p. m. ) 4~ ISSN 0254-1459 KOM(97) 90 endelig udg. DOKUMENTER DA 03 01 Katalognummer : CB-CO-97-078-DA-C ISBN 92-78-16359-7 Kontoret for De Europæiske Fællesskabers Officielle Publikationer L-2985 Luxembourg é


eurovoc_concepts:
aid system
cereals
developing countries
food aid
international convention

formats: html pdf pdfa1b print

text: COMMISSION DES COMMUNAUTES EUROPEENNES Bruxelles, le 03. 03. 1997 COM(97) 18 final 97/ 0026 (CNS) Proposition de REGLEMENT (CE) DU CONSEIL concernant la répartition des quantités de céréales prévues au titre de la Convention de l'Aide Alimentaire 1995 (présentée par la Commission) Exposé des motifs 1. Le nouveau règlement (CE) n° 1292/96 du Conseil du 27 juin 1996 concernant la politique et la gestion de l'aide alimentaire et des actions spécifiques d'appui à la sécurité alimentaire est entré en vigueur en date du 8. 07. 96. Dans son article 21 paragraphe 1, concernant la répartition des quantités de céréales prévues au titre de la Convention de l'Aide Alimentaire il est établi que le Conseil, statuant à la majorité qualifiée, sur proposition de la Commission et après consultation du Parlement européen, fixe: la partie incombant à la Communauté du montant global de l'aide en céréales prévue à la Convention de l'Aide Alimentaire comme contribution totale tant de la Communauté que de ses Etats membres; Pour ce qui concerne la fourniture de l'aide en céréales au titre de la Convention de l'aide alimentaire, l'article 21 paragraphe 2 établit que la Commission assurera la coordination de la Communauté et de ses Etats membres à cet égard et qui veillera à ce que la contribution totale de la Communauté et de ses Etats membres atteigne au moins les quantités prévues par ladite Convention. 2. La Convention d'Aide Alimentaire de 1986 étant expirée le 30 juin 1995, des négociations ont été entreprises parmi les membres de ladite Convention dans le but de conclure une Convention pour une nouvelle période. Ces négociations ont abouti, lors de la 69ème session du Comité de l'aide Alimentaire, où le texte définitif de la Convention d'Aide Alimentaire a été arrêté. 3 Aux termes de cette nouvelle Convention, qui est provisoirement applicable dans la Communauté dès le 1 juillet 1995 pour une durée de 3 ans, à savoir jusqu'au 30 juin 1998, et qui a fait l'objet d'une déclaration d'application provisoire, la Communauté et ses Etats membres s'engagent à fournir au titre d'aide alimentaire une quantité minimale de 1 755 000 tonnes de céréales chaque année. Cet engagement représente une augmentation de 85 000 tonnes par rapport à l'engagement de la Communauté et ses Etats membres au titre de la précédente Convention et ne fait qu'intégrer les contributions de l'Autriche (20 000 tonnes), la Finlande (25 000 tonnes) et la Suède (40 000 tonnes) au titre de la Convention précédente. 4. Dans ces conditions, et pour tenir compte des points de vues exprimés par certains Etats membres, notamment, la Suède, la Finlande, l'Autriche, l'Espagne et l'Italie la Commission estime que la contribution des Etats membres devrait être augmentée de 28 900 tonnes et celle de la Communauté en tant que telle devrait être augmentée de 56 100 tonnes. La Commission est d'avis que le budget communautaire est en mesure de couvrir ces quantities supplémentaires sans augmenter l'enveloppe global pour les dépenses obligatoires. c2 La répartition des contributions se présenterait comme suit: Ancienne Nouvelle Contribution Contribution (tonnes) (tonnes) 193 500 41500 15 600 20000 8 400 193 500 41500 15 600 8900 200000 200 000 10000 4000 95 400 1400 50200 10000 4000 87000 1400 50200 110700 40000 771200 983 800 Autriche Allemagne Belgique Danemark Espagne Finlande France Grèce Irlande Italie Luxembourg Pays-Bas Portugal Royaume-Uni 110700 Suède Total Etats membres CE 742 300 927 700 Total global 1670000 1 755 000 5. 6. Sur cette base, la répartition entre la contribution des Etats membres et celle de la Communauté serait de 43. 94% pour les actions nationales des Etats membres et de. 56. 06% pour les actions communautaires. Comme par le passé, l'engagement pris au titre de la Convention doit être considérée comme un minimum. Pour sa part, la Commission estime que, comme pour ces dernières années, elle proposera lors de la procédure budgétaire, des crédits lui permettant de mettre à la disposition des PVD des quantités d'aide alimentaire calculées en fonction des besoins réels de ces pays et dépassant les engagements de la Communauté en tant que telle sous la Convention d'Aide Alimentaire. Il est certain que pour leur part les Etats membres tiendront également compte de l'évolution des besoins des PVD et fourniront à ces pays des quantités d'aide en fonction des besoins réels et au delà de leurs obligations conventionnelles. En conclusion, la Commission propose au Conseil d'adopter le règlement en annexe relatif à la répartition de la quantité prévue au titre de la Convention d'Aide Alimentaire qui contient en annexe un projet de répartition des aides nationales afin que ce fasse l'objet au même moment d'une décision des représentants des Etats membres réunis au sein du Conseil. <t Proposition de Règlement (CE) n° /du CONSEIL concernant la répartition des quantités de céréales prévues au titre de la Convention de l'Aide Alimentaire de 1995. LE CONSEIL DE L'UNION EUROPEENNE vu le Traité instituant la Communauté Européenne, vu le règlement (CE) n° 1292/96 du Conseil du 27 juin 1996 concernant la politique et la gestion de l'aide alimentaire et des actions spécifiques d'appui à la sécurité alimentaire ' et notamment son article 21, vu la proposition de la Commission2, vu l'avis du Parlement européen3, considérant que la Convention de l'aide alimentaire de 1995 est provisoirement applicable dans la Communauté dès le 1er juillet 1995; que le règlement (CE) n° 1292/96 du Conseil n'est entré en vigueur que le 8 juillet dernier; Considérant que selon l'article 21 du règlement (CE) n° 1292/96 du Conseil, la Commission doit assurer la coordination de la Communauté et de ses Etats membres aux fins du présent règlement; qu'à ce fin elle a présenté au Conseil un projet de répartition des aides nationales qui est publié en annexe; que ce point doit faire l'objet d'une décision des représentants des Etats membres - réunis au sein du Conseil - qui sera adoptée simultanément à ce règlement;. /. lJOn9LÎ66ài5. 07. 96,p. 8 2H>n° 3 Avis rendu le paru au JO 5" ARRÊTE LE PRESENT REGLEMENT Article premier La quantité de 1 755 000 tonnes de céréales qui constitue la contribution annuelle minimale souscrite par la Communauté et ses Etats membres dans le cadre de la convention d'aide alimentaire 1995 est repartie comme suit pour la période pendant laquelle ladite Convention reste en vigeur dans sa version actuelle: a) actions communautaires: 983 800 tonnes b) actions nationales: 771 200 tonnes. Article 2 En ce qui concerne la répartition des quantités correspondant aux actions nationales prévues à l'art. 21, paragraphe 2 du règlement n° 1292/96, il est publié en annexe le projet de répartition soumis par la Commission, qui doit faire l'objet d'une décision des représentants des Etats membres réunis au sein du Conseil, à adopter simultanément à ce règlement. Article 3 Le présent règlement entre en vigeur le troisième jour suivant celui de sa publication au Journal Officiel des Communautés européennes. Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout Etat Membre •Fait à le Par le Conseil. 6 ANNEXE PROJET DE REPARTITION DES ACTIONS NATIONALES EN AIDE ALIMENTAIRE EN EXECUTION DES DISPOSITIONS DE LA CONVENTION DE L ! AIDE ALIMENTAIRE. Autriche Allemagne Belgique Danemark Espagne Finlande France Grèce Irlande Italie Luxembourg Pays-Bas Portugal Royaume-Uni Suède (en tonnes) 8400 193 500 41500 15 600 8900 200000 10 000 4 000 87000 1400 50200 110 700 40 000 ^ ISSN 0254-1491 COM(97) 18 final DOCUMENTS FR 11 N° de catalogue : CB-CO-97-013-FR-C ISBN 92-78-15056-8 Office des publications officielles des Communautés européennes L-2985 Luxembourg f


title: Neuvoston asetus (EY) N:o 423/97, annettu 3 päivänä maaliskuuta 1997, asetuksen (ETY) N:o 3433/91 muuttamisesta Thaimaasta peräisin olevien sytytinkivellisten kaasukäyttöisten kertakäyttöisten taskusytyttimien tuonnin osalta ja lopullisen polkumyyntitullin käyttöön ottamisesta Thaimaasta, Filippiineiltä ja Meksikosta peräisin olevien sytytinkivellisten kaasukäyttöisten kertakäyttöisten taskusytyttimien tuonnissa

eurovoc_concepts:
anti-dumping duty
anti-dumping legislation
complaint to the Commission
non-durable goods
originating product
third country


title: 97/560/EG: Beschluß des Rates vom 3. März 1997 über den Abschluß der Vereinbarten Niederschrift zwischen der Europäischen Gemeinschaft und der Republik Malta über den Handel mit Textilwaren


title: 97/560/EC: Council Decision of 3 March 1997 on the conclusion of an Agreed Minute between the Republic of Malta and the European Community regarding textile trade


title: Reglamento (CE) nº 443/97 del Consejo de 3 de marzo de 1997 relativo a las acciones en el ámbito de la ayuda a las poblaciones desarraigadas en los países en desarrollo de América Latina y Asia


title: Dyrektywa 97/9/WE parlamentu europejskiego i rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów

formats: html pdf print

text: 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 311 31997L0009 L 84/22 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 26. 3. 1997 DYREKTYWA 97/9/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, są w stanie wypełniać swoich zobowiązań w stosunku do swoich klientów inwestorów. uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europej- ską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, (5) uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego (3), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Trakta- tu (4), odwołując się do wspólnego tekstu zatwierdzonego dnia 18 grudnia 1996 r. przez Komitet Pojednawczy, (6) a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) (3) (4) r. Rada 1993 10 maja dyrektywę nr 93/22/EWG w sprawie usług inwestycyjnych w zakre- sie papierów wartościowych (5); powyższa dyrektywa sta- nowi podstawowy instrument realizacji rynku wewnętrz- nego w sektorze przedsiębiorstw inwestycyjnych. przyjęła przestrzegać, Dyrektywa 93/22/EWG ustanawia reguły ostrożnościowe, których przedsiębiorstwa inwestycyjne są zobowiązane dotyczące stale ochrony w możliwie największym stopniu praw inwesto- rów odnośnie do posiadanych przez nich środków lub instrumentów finansowych. tym reguły w Żaden system nadzoru nie jest jednak w stanie zapewnić pełnej ochrony, szczególnie gdy dokonywane są działania przestępcze. Ochrona inwestorów i utrzymanie zaufania do systemu finansowego są podstawowymi elementami ukończe- nia i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrz- nego w tej dziedzinie; w tym celu niezbędne jest, aby każde Państwo Członkowskie posiadało system rekompensat dla inwestorów, gwarantujący zharmonizowany, minimalny poziom ochrony inwesto- rów, w przypadku gdy przedsiębiorstwa inwestycyjne nie przynajmniej małych (7) (8) (1) Dz. U. C 321 z 27. 11. 1993, str. 15 i Dz. U. C 328 z 31. 12. 1994, str. 27. (2) Dz. U. C 127 z 7. 5. 1994, str. 1 (3) Opinia wydana dnia 28 lipca 1995 r. (4) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 1994 r. (Dz. U. C 128 z 9. 5. 1994, str. 85), wspólne stanowisko Rady z dnia 23 października 1995 r. (Dz. U. C 320 z 30. 11. 1995, str. 9) oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 marca 1996 r. (Dz. U. C 96 z 1. 4. 1996, str. 28). Decyzja Rady z dnia 17 lutego 1997 r. oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 lutego 1997 r. (Dz. U. C 85 z 17. 3. 1997). (5) Dz. U. L 141 z 11. 6. 1993, str. 27. usługi nabywać inwestorzy mogą inwesty- Mali cyjne w oddziałach przedsiębiorstw inwestycyjnych Wspólnoty lub w ramach transgranicznego świadczenia usług, z takim samym stopniem zaufania, jakby zwracali się do krajowych przedsiębiorstw inwestycyjnych, będąc świadomi zharmonizowanego poziomu ochrony, w przy- padku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie wypełniać swoich zobowiązań w stosunku do swoich klientów inwestorów. Przy braku tego rodzaju minimalnej harmonizacji i w tro- sce o ochronę inwestorów przyjmujące Państwa Człon- kowskie mogłyby uważać się za uprawnione do zobligo- wania przedsiębiorstw inwestycyjnych innych Państw Członkowskich, działających za pośrednictwem oddziałów lub opierając się na swobodzie świadczenia usług, do uczestnictwa w systemie rekompensat przyjmującego Pań- stwa Członkowskiego, w sytuacji gdy przedsiębiorstwa te nie należą do systemu rekompensat dla inwesto- rów w swoim Państwie Członkowskim lub należą do sys- temu uznanego za nieoferujący równoważnej ochrony; taki wymóg byłby niekorzystny dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. O ile w większości Państw Członkowskich istnieją obecnie systemy rekompensat dla inwestorów, to nie obejmują one zwykle wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych, które posiadają wyłączne zezwolenie na działalność, przewi- dziane w dyrektywie 93/22/EWG. każdy Każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do posia- dania systemu lub systemów rekompensat dla inwestorów, których uczestnikami są wszystkie takie przedsiębiorstwa inwestycyjne; obejmować system musi środki instrumenty finansowe, w których posiadaniu i znajduje się przedsiębiorstwo inwestycyjne i które zwią- zane są z operacjami inwestycyjnymi inwestora i które nie mogą być zwrócone inwestorowi, gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie wypełniać swoich zobowią- zań wobec swoich klientów inwestorów; w żadnym razie nie stanowi to uszczerbku dla reguł i procedur stosowa- nych w każdym Państwie Członkowskim odnośnie do podejmowania decyzji w przypadku niewypłacalności lub likwidacji przedsiębiorstwa inwestycyjnego. (9) Definicja przedsiębiorstwa inwestycyjnego obejmuje insty- tucje kredytowe, które są upoważnione do świadczenia usług inwestycyjnych; każda taka instytucja kredytowa musi być również zobowiązana do uczestnictwa w syste- mie rekompensat dla inwestorów, jeśli chodzi o dokony- wane przez nią operacje inwestycyjne; jednakże nie jest 312 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 konieczne, aby instytucja kredytowa należała do dwóch różnych systemów, gdy jeden odpowiada wymogom niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy Parlamentu Europej- skiego i Rady 94/19/WE z dnia 30 maja 1994 r. w spra- wie systemów gwarancji depozytów (1); jednak w przy- są padku instytucjami kredytowymi, może być trudne dokonanie rozróżnienia między depozytami objętymi dyrektywą 94/19/WE posiada- inwestycyjnymi; należy nymi w związku z operacjami zezwolić Państwom Członkowskim na ustalenie, która dyrektywa będzie stosowana do takich roszczeń. przedsiębiorstw inwestycyjnych, finansowymi środkami które a (10) Dyrektywa 94/19/WE zezwala Państwom Członkowskim na zwolnienie instytucji kredytowej od obowiązku uczest- niczenia w systemie gwarantowania depozytów, gdy insty- tucja ta należy do systemu, który chroni samą instytucję kredytową, a w szczególności, który gwarantuje jej wypła- calność; gdy instytucja kredytowa należąca do takiego sys- temu jest również przedsiębiorstwem inwestycyjnym, Pań- stwa Członkowskie posiadają również prawo do zwolnienia tej instytucji, pod określonymi warunkami, z konieczności przyłączenia się do systemu rekompensat dla inwestorów. (11) Zharmonizowany, minimalny poziom rekompensaty wynoszący 20 000 ECU dla każdego inwestora wystarczy do zapewnienia ochrony interesów małego inwestora, gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie wypełniać swych zobowiązań w stosunku do swoich klientów inwe- storów; wydaje się słuszne ustalenie zharmonizowanego, minimalnego poziomu rekompensaty w kwocie 20 000 ECU; jak przewiduje dyrektywa 94/19/WE, ograniczone przepisy przejściowe mogą być niezbędne w celu umożli- wienia systemom rekompensat respektowanie tej kwoty, co stosuje się również do Państw Członkowskich, które w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy nie dys- ponują takim systemem. (12) Taka sama kwota została przyjęta w dyrektywie 94/19/WE. (13) W celu zachęcenia inwestorów do wykazania odpowied- niego zainteresowania w wyborze przedsiębiorstwa inwes- tycyjnego słuszne jest upoważnienie Państw Członkow- skich do wprowadzenia wymogu, aby inwestorzy brali na siebie odpowiedzialność za część poniesionej straty; inwes- tor musi jednak mieć zabezpieczenie w przynajmniej 90 %, dopóki kwota wypłaconej rekompensaty nie osiągnie minimum wspólnotowego. minimalny poziom ochrony przewidziany niniejszą dyrek- tywą; jednakże nie wydaje się słuszne wymaganie zmiany tych systemów w tym zakresie. (15) Utrzymanie we Wspólnocie systemów oferujących wyższy poziom zabezpieczenia niż zharmonizowany, minimalny poziom może w obrębie tego samego terytorium prowa- dzić do dysproporcji w zakresie rekompensaty i do nie- równych warunków konkurencji między krajowymi przedsiębiorstwami inwestycyjnymi a oddziałami przedsię- biorstw z innych Państw Członkowskich; aby zapobiec takim niedogodnościom, należy zezwolić na przynależ- ność oddziałów do systemów państwa przyjmującego, tak aby mogły one oferować swoim inwestorom jednakowe zabezpieczenie jak to, które jest zapewnione przez system państwa, na terenie którego są one założone; właściwe jest, aby Komisja w swoim sprawozdaniu odnośnie do stoso- wania niniejszej dyrektywy wskazała na to, w jakim stop- niu oddziały odnosiły się do tego uprawnienia, jak również na trudności oddziałów lub systemów rekompensat inwe- storów przy wprowadzaniu w życie powyższych przepi- sów; nie wyklucza się, iż systemy kraju pochodzenia ofe- rują takie dodatkowe zabezpieczenie, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych przez takie systemy. (16) Funkcjonowanie rynku może być zakłócone przez to, iż oddziały przedsiębiorstw inwestycyjnych założone w Pań- stwie Członkowskim innym niż kraj pochodzenia oferują zabezpieczenie wyższe niż poziomy zabezpieczeni ofero- wane przez przedsiębiorstwa inwestycyjne autoryzo- wane w przyjmującym Państwie Członkowskim; poziom oraz zakres zabezpieczenia oferowany przez systemy rekompensat nie powinny stawać się narzędziem konku- rencji; konieczne jest, przynajmniej w początkowym okre- sie, aby poziom i zakres zabezpieczenia oferowany inwe- storom przez system kraju pochodzenia w oddziałach działających na terytorium innego Państwa Członkow- skiego nie przekraczał maksymalnego poziomu i zakresu oferowanego przez odpowiedni system kraju przyjmują- cego; należałoby w bliskim terminie zbadać powstałe na rynku zakłócenia, biorąc za podstawę nabyte doświadcze- nie oraz rozwój sektora finansowego. (17) Gdy Państwo Członkowskie uzna, iż pewne określone kategorie inwestycji lub inwestorów nie potrzebują specjal- nej ochrony, zostaną one wyłączone z przywileju korzys- tania z zabezpieczenia oferowanego przez systemy rekom- pensat dla inwestorów. (14) Systemy niektórych Państw Członkowskich oferują poziomy zabezpieczenia wyższe niż zharmonizowany, (1) Dz. U. L 135 z 31. 5. 1994, str. 5. (18) Niektóre Państwa Członkowskie posiadają systemy rekom- pensat dla inwestorów, za które odpowiedzialne są profe- sjonalne instytucje; w innych Państwach Członkowskich istnieją systemy ustanowione i regulowane prawnie; taka różnica statusu stanowi problem tylko jeśli chodzi o 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 313 obowiązkową przynależność do systemu lub wyłączenie z niej; niezbędne jest wtedy podjęcie kroków, aby ograniczyć kompetencje systemów w tym zakresie. same przedsiębiorstwa inwestycyjne, a z drugiej strony, zdolność do finansowania tych systemów musi być proporcjonalna do obciążeń tych przedsiębiorstw; nie może to jednak naruszać stabilności systemu finansowego zainteresowanego Państwa Członkowskiego. (19) Gdy zostanie ustalona ważność roszczenia, inwestorowi należy wypłacić rekompensatę bez zbędnej zwłoki; sam system rekompensat musi być w stanie ustalić rozsądny termin do wystąpienia z roszczeniem; wygaśnięcie tego terminu nie może jednak być podniesione przeciwko inwe- storowi, który z istotnych względów nie mógł dochodzić swego roszczenia w wyznaczonym terminie. (20) Informowanie inwestorów o warunkach rekompensat sta- nowi zasadniczy element ich ochrony; art. 12 dyrektywy 93/22/EWG zobowiązywał przedsiębiorstwa inwestycyjne do informowania inwestorów, przed zawarciem z nimi transakcji, o ewentualnym stosowaniu systemu rekompen- sat; w związku z tym niniejsza dyrektywa ustanawia zasady informowania potencjalnych inwestorów odnośnie do sys- temu rekompensat, które dotyczą ich operacji inwestycyj- nych. (21) Nieuregulowane wykorzystanie, na cele reklamowe, infor- macji o wysokości kwoty i zakresie systemu rekompensat naraża stabilność systemu finansowego lub zaufanie inwe- storów; Państwa Członkowskie winny ustanowić zasady ograniczające takie informacje. (22) Niniejsza dyrektywa nakłada na każde przedsiębiorstwo inwestycyjne obowiązek przyłączenia się do systemu rekompensat dla inwestorów; dyrektywy regulujące zasady przyjmowania przedsiębiorstw inwestycyjnych mających swoje siedziby główne w kraju trzecim, w szczególności dyrektywa 93/22/EWG, umożliwiają Państwom Człon- kowskim decydowanie, czy i na jakich warunkach zezwa- lają one oddziałom tych przedsiębiorstw inwestycyjnych na prowadzenie działalności na terytorium tych Państw Członkowskich; oddziały te nie korzystają z prawa swo- body świadczenia usług na mocy art. 59 ust. 2 Traktatu, nie korzystają one również z prawa podejmowania i pro- wadzenia działalności w Państwie Członkowskim innym niż kraj pochodzenia; Państwo Członkowskie, na którego terytorium zakładane są takie oddziały, musi decydować, jak wobec nich stosować zasady zawarte w niniejszej dyrektywie, tak aby były one zgodne z art. 5 dyrektywy 93/22/EWG oraz z koniecznością ochrony inwesto- rów i zachowania integralności systemu finansowego; istotne jest, aby inwestorzy, którzy zwracają się do oddzia- łu, byli w pełni informowani o przepisach dotyczących rekompensat, które są wobec nich stosowane. (23) W ramach niniejszej dyrektywy nie jest niezbędne harmo- nizowanie sposobów finansowania systemów rekompen- sat dla inwestorów, z jednej strony koszty wynikające z finansowania tych systemów muszą generalnie obciążać (24) Niniejsza dyrektywa nie może powodować zaangażowa- nia odpowiedzialności Państw Członkowskich lub ich wła- ściwych organów wobec inwestorów, gdy zadbały one o wprowadzenie i oficjalne uznanie jednego lub kilku syste- mów zapewniających rekompensatę lub ochronę inwesto- rów w warunkach określonych niniejszą dyrektywą. (25) Minimalny stopień harmonizacji systemów rekompensat dla inwestorów jest niezbędny do zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego dla przedsiębiorstw inwestycyjnych, ponieważ pozwala on na ustanowienie między inwesto- rami i przedsiębiorstwami stosunków opartych na więk- szym zaufaniu, szczególnie w sytuacji, gdy chodzi o przed- siębiorstwa pochodzące z innych Państw Członkowskich, oraz uniknięcie trudności wynikających ze stosowania przez przyjmujące Państwo Członkowskie krajowych przepisów w zakresie ochrony inwestorów krajowych, które nie są harmonizowane na poziomie wspólnotowym; wiążąca dyrektywa Wspólnoty jest jedynym właściwym instrumentem do osiągnięcia wyznaczonego celu, mając na uwadze generalny brak przepisów dotyczących rekom- pensat dla inwestorów, których zakres stosowania odpo- wiadałby zakresowi zawartemu w dyrektywie 93/22/EWG; niniejszą dyrektywą osiągnięty zostaje tylko minimalny, niezbędny poziom harmonizacji; niniejsza dyrektywa pozwala Państwom Członkowskim, o ile sobie tego życzą, na ustanowienie ochrony o szerszym lub większym zakre- sie oraz pozostawia ona Państwom Członkowskim nie- zbędną swobodę w zakresie organizacji i finansowania sys- temów rekompensat dla inwestorów, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Dla celów niniejszej dyrektywy: 1) „przedsiębiorstwo inwestycyjne” – oznacza przedsiębiorstwo inwestycyjne określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG — posiadające zezwolenie na działalność zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/22/EWG, lub 314 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 — posiadające zezwolenie na działalność jako instytucja kre- dytowa, zgodnie z dyrektywą 77/780/EWG (1) i z dyrek- tywą 89/646/EWG (2), zezwolenie na działalność obej- muje inwestycyjnych wymienionych w sekcji A Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG; lub więcej usług jedną 2) „operacje inwestycyjne” – oznacza usługi inwestycyjne okre- ślone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG oraz usługę wska- zaną w pkt. 1 sekcji C Załącznika do tej dyrektywy; 3) „instrumenty” – oznacza instrumenty wymienione w sekcji B Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG; 4) „inwestor” – oznacza osobę, która powierzyła swoje środki finansowe lub instrumenty, w ramach operacji inwestycyj- nych, przedsiębiorstwu inwestycyjnemu; 5) „oddział” – oznacza przedsiębiorstwo stanowiące część przed- siębiorstwa inwestycyjnego, pozbawione osobowości praw- nej i świadczące usługi inwestycyjne, na wykonywanie któ- rych przedsiębiorstwo inwestycyjne otrzymało zezwolenie; przedsiębiorstwa utworzone na terytorium jednego Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo inwestycyjne mające swoją siedzibę główną w innym Państwie Członkowskim są uznane za jeden oddział; dokonywaną 6) „operacja inwestycyjna łączona” – oznacza operację inwesty- dwóch cyjną osób, w której przynajmniej dwie osoby posiadają prawa, które mogą być wykonywane w drodze podpisu przynajmniej jednej z tych osób; przynajmniej rzecz na 7) „właściwe władze” – oznacza organy władzy okre- ślone w art. 22 dyrektywy 93/22/EWG; w danym wypadku mogą to być organy władzy, które określa art. 1 dyrektywy Rady 92/30/EWG z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie nad- zoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi (3). rekompensat dla inwestorów. Z wyłączeniem przypadków prze- widzianych w drugim ustępie oraz w art. 5 ust. 3, żadne przed- siębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie na działal- ność w danym Państwie Członkowskim nie może przeprowadzać operacji inwestycyjnych, jeżeli nie należy do takiego systemu. Jednakże Państwo Członkowskie może zwolnić instytucję kredy- tową, do której odnosi się niniejsza dyrektywa, z obowiązku przynależenia do systemu rekompensat dla inwestorów, gdy dana instytucja jest już zwolniona, na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE, z obowiązku uczestniczenia w systemie gwarancji depozytów, pod warunkiem że poziom ochrony i informacje dostarczane depozytariuszom są również dostarczane na tych samych warunkach inwestorom i że w ten sposób inwestorzy ci korzystają z ochrony przynajmniej w takim samym stopniu, jaki oferuje system rekompensat dla inwestorów. Państwo Członkowskie korzystające z tego uprawnienia powia- damia o tym Komisję; przedstawia Komisji w szczególności cechy tego systemu ochrony i spis instytucji kredytowych, które są objęte tym systemem w drodze niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie przekaże również późniejsze zmiany do przekaza- nych informacji. Komisja powiadamia o tym Radę. 2. System chroni inwestorów, zgodnie z art. 4, w przypadku gdy: — właściwe władze stwierdziły że, ich zdaniem, przedsiębior- stwo inwestycyjne w danym momencie, z powodów ściśle związanych ze swoją sytuacją finansową, nie jest w stanie wypełnić swoich zobowiązań wynikających z roszczeń inwe- storów i nie ma możliwości ich wypełnienia w najbliższym czasie, lub gdy — z powodów ściśle związanych z sytuacją finansową przedsię- biorstwa inwestycyjnego organ sądowy wydał orzeczenie, którego skutkiem jest zawieszenie możliwości dochodzenia przez inwestora swoich roszczeń od przedsiębiorstwa inwes- tycyjnego, Artykuł 2 w zależności od tego, czy jako pierwsze nastąpiło stwierdzenie stanu rzeczy, czy wydanie orzeczenia. 1. Każde Państwo Członkowskie zapewni wprowadzenie i ofi- cjalne uznanie na swoim terytorium jednego lub kilku systemów Zapewnione musi być pokrycie roszczeń wynikających z niemoż- ności przedsiębiorstwa inwestycyjnego do: (1) Pierwsza dyrektywa Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonaw- czych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i pro- wadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz. U. L 322 z 17. 12. 1997, str. 30). Dyrektywa zmieniona ostatnio przez dyrektywę 89/646/EWG (Dz. U. L 386 z 30. 12. 1989, str. 1). (2) Druga dyrektywa Rady 89/646/EWG z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonaw- czych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania oraz powadzenia działalności przez instytucje kredytowe, zmieniająca dyrektywę nr 77/780/EWG (Dz. U. L 386 z 30. 12. 1989, str. 1). Dyrektywa zmieniona ostatnio przez dyrektywę 92/30/EWG (Dz. U. L 110 z 28. 4. 1992, str. 52). (3) Dz. U. L 110 z 28. 4. 1992, str. 52. — wypłacenia inwestorom środków finansowych należnych im, bądź należących do nich i posiadanych w ich imie- niu w związku z operacjami inwestycyjnymi, lub — zwrotu inwestorom należących do nich instrumentów posia- danych lub zarządzanych ich imieniu w związku z operacjami inwestycyjnymi, zgodnie z obowiązujący stanem prawnym i warunkami umowy. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 315 3. Każde roszczenie instytucji kredytowej, na podstawie ust. 2, która w danym Państwie Członkowskim podlega przepisom zarówno niniejszej dyrektywy, jak i dyrektywy 94/19/WE, jest zaliczane przez to Państwo Członkowskie do systemu podlegają- cego przepisom jednej lub drugiej dyrektywy, zgodnie z tym, co Państwo to uzna za właściwe. Żadna roszczenie nie może być przedmiotem rekompensaty na mocy obydwu dyrektyw. zabezpieczenia musi być równy lub wyższy niż 90 % kwoty, o ile wysokość zwrotu z tytułu systemu rekompensat jest niższa niż 20 000 ECU. Artykuł 5 4. Wysokość roszczenia inwestora jest wyliczana zgodnie ze sta- nem prawnym i warunkami umowy, szczególnie tymi, które dotyczą odszkodowania lub zwrotu należności, stosowanymi dla oszacowania, w dniu stwierdzenia stanu rzeczy lub wydania orze- czenia, wskazanego w ust. 2, wysokości środków finansowych lub wartości określonej, o ile to możliwe, na podstawie wartości rynkowej instrumentów należących do inwestora, których przed- siębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie spłacić lub zwrócić. 1. Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego przynależność do systemu rekompensat jest obligatoryjna w myśl artykułu 2 ust. 1, nie wypełnia zobowiązań, które na nim ciążą jako na uczestniku tego systemu, właściwe organy, które wydały zezwo- lenie, są informowane o niewypełnianiu zobowiązań i w ramach współpracy z systemem rekompensat podejmują wszystkie sto- sowne środki, łącznie z sankcjami, w celu zagwarantowania wypełnienia zobowiązań przez przedsiębiorstwo. Artykuł 3 z przestępstwem „prania Roszczenia wynikające z transakcji, na które została nałożona kara w związku pieniędzy” w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy (1), są wyłączone z odszkodowania w ramach systemów rekompensat dla inwestorów. Artykuł 4 1. Państwa Członkowskie zapewnią, aby system przewidywał zabezpieczenie nie niższe niż 20 000 ECU dla każdego inwe- stora w odniesieniu do roszczenia wskazanego w art. 2 ust. 2. Państwa Członkowskie, w których w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy pokrycie roszczenia jest niższe niż 20 000 ECU, mogą utrzymywać niższy poziom zabezpieczenia do dnia 31 grudnia 1999 r. , pod warunkiem że nie jest on niższy niż 15 000 ECU. To rozwiązanie może również dotyczyć tych Państw Członkow- skich, w których obowiązują przepisy przejściowe okre- ślone w art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 94/19/WE. 2. Państwo Członkowskie może założyć, że niektórzy inwesto- rzy będą wyłączeni z systemów rekompensat lub będą rekompen- sowani w mniejszym stopniu. Lista takich wyłączeń umieszczona jest w załączniku I. 3. Zapis niniejszego artykułu nie wyklucza utrzymania lub wpro- wadzenia przepisów zapewniających wyższe lub pełniejsze zabezpieczenie dla inwestorów. 4. Państwo Członkowskie może ograniczyć wysokość zabezpie- czenia przewidzianą w ust. 1 lub wskazaną w ust. 3 do określo- nego procentu kwoty roszczenia inwestora. Jednakże stopień (1) Dz. U. L 166 z 28. 6. 1991, str. 77. 2. Jeżeli podjęte środki nie wystarczą dla zapewnienia wypełnie- nia swych zobowiązań przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, to, o ile prawo krajowe zezwala na wykluczenie uczestnika oraz za wyraźną zgodą właściwych organów, po upływie terminu okre- ślonego w zawiadomieniu, który nie może być krótszy niż dwa- naście miesięcy, system może poinformować o zamiarze wyklu- czenia z niego przedsiębiorstwa inwestycyjnego. Zabezpieczenie przewidziane w art. 2 ust. 2 akapit drugi nadal jest zagwaranto- wane dla operacji inwestycyjnych dokonywanych w tym okresie. Jeżeli po wygaśnięciu terminu określonego w zawiadomieniu przedsiębiorstwo inwestycyjne nie wypełniło swych zobowiązań, to system rekompensat może ponownie za wyraźną zgodą wła- ściwych organów wykluczyć je z niego. 3. Jeżeli prawo krajowe zezwala oraz za wyraźną zgodą właści- wych organów, które wydały zezwolenie, przedsiębiorstwo inwe- stycyjne wykluczone z systemu rekompensat dla inwestorów może kontynuować świadczenie usług inwestycyjnych, gdy przed wykluczeniem przewidziało ono inne mechanizmy rekompensaty zapewniające inwestorom zabezpieczenie przynajmniej w takiej wysokości i o charakterze zbliżonym do rekompensat oferowa- nych przez oficjalnie przyjęty system. 4. Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, którego wykluczenie jest proponowane zgodnie z zapisem ust. 2, nie jest w stanie zapew- nić innych mechanizmów spełniających warunki wska- zane w ust. 3, właściwe organy, które wydały zezwolenie, w try- bie natychmiastowym cofają to zezwolenie. Artykuł 6 Zabezpieczenie przewidziane w art. 2 ust. 2 akapit drugi obowiązuje, po cofnięciu zezwolenia, dla operacji inwestycyjnych przeprowadzanych aż do momentu cofnięcia tego zezwolenia. Artykuł 7 1. Systemy rekompensat dla inwestorów, ustanowione i oficjal- nie uznane w Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 2 ust. 1, obejmują również inwestorów oddziałów założonych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne w innych Państwach Członkow- skich. 316 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 Do 31 grudnia 1999 r. ani poziom, ani zakres, w tym również wysokość procentowa, proponowanego pokrycia nie może prze- kraczać maksymalnego poziomu i zakresu pokrycia przewidzia- nego przez system rekompensat przyjmującego Państwa Człon- kowskiego na jego terytorium. Przed tą datą Komisja sporządzi sprawozdanie na bazie zdobytych doświadczeń w zakresie stoso- wania niniejszego akapitu oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE i rozpatrzy konieczność utrzymania tych przepisów. W danym przypadku Komisja przedstawi Parlamentowi Europej- skiemu i Radzie propozycję dyrektywy przewidującą przedłuże- nie ważności powyższych przepisów. Jeżeli poziom lub zakres, w tym również wysokość procentowa, proponowanego pokrycia przez system rekompensat dla inwe- storów przyjmującego Państwa Członkowskiego przekracza poziom lub zakres pokrycia przewidziany w Państwie Członkow- skim, w którym przedsiębiorstwo inwestycyjne jest zatwierdzo- ne, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewni, żeby na jego terytorium obowiązywał oficjalnie przyjęty system, do którego oddział mógłby dobrowolnie należeć w celu uzupełnienia pokry- cia, z którego korzystają już inwestorzy z racji przynależenia tego oddziału do systemu Państwa Członkowskiego pochodzenia. System, do którego będzie należał oddział, powinien obejmować kategorię instytucji, do których zaliczany jest ten oddział i do któ- rych jest w największym stopniu zbliżona z punktu widzenia kategorii obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkow- skim. Państwa Członkowskie zapewnią, aby warunki przedmio- towe i ogólnego zastosowania dotyczące przynależności oddziału były zawarte we wszystkich systemach rekompensat dla inwesto- rów. Uczestnictwo zależy od respektowania zobowiązań wynika- jących z przynależności do systemu, w tym w szczególności od uiszczania wszystkich składek oraz innych opłat. Przy wdrażaniu niniejszego ustępu Państwa Członkowskie stosują się do głów- nych zasad zamieszczonych w załączniku II. 2. Jeżeli oddział, który skorzystał z możliwości dowolnego uczestnictwa przewidzianego w ust. 1, nie wypełnia zobowiązań spoczywających na nim jako na uczestniku systemu rekompen- sat dla inwestorów, właściwe organy, które wydały zezwolenie, zostają o tym poinformowane i w ramach współpracy z syste- mem rekompensat podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia wypełnienia tychże zobowiązań. Jeżeli podjęte środki nie będą wystarczające dla zapewnienia wypełnienia przez oddział zobowiązań wskazanych w niniejszym artykule i po upływie stosownego terminu określonego dla zawia- domienia, który nie może być krótszy niż dwanaście miesięcy, system rekompensat może, za zgodą właściwych organów, które wydały zezwolenie, wykluczyć ten oddział. Operacje inwesty- cyjne przeprowadzone przed datą wykluczenia pozostają zabez- pieczone po tej dacie przez system rekompensat, do którego oddział należał dobrowolnie. Inwestorzy zostają poinformowani o cofnięciu dodatkowego zabezpieczenia oraz o dniu, w którym to cofnięcie nastąpi. Artykuł 8 1. Zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 1, 3 i 4 odnosi się do wszystkich roszczeń inwestora w stosunku do przedsiębiorstwa inwestycyjnego, określonego w niniejszej dyrektywie, bez względu na liczbę kont, walutę i lokalizację na obszarze Wspól- noty. Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że fundu- sze w walutach innych niż waluty Państw Członkowskich oraz ecu są wyłączone z zabezpieczenia lub podlegają zabezpiecze- niu w mniejszym stopniu. Opcja ta nie ma zastosowania do instrumentów finansowych. 2. Przy obliczaniu zabezpieczenia wskazanego w art. 4 ust. 1, 3 i 4 brana jest pod uwagę część przypadająca na każdego inwe- stora w przypadku wspólnej operacji inwestycyjnej. W przypadku braku specjalnych przepisów roszczenia są dzie- lone w sposób równy między wszystkich inwestorów. Państwa Członkowskie mogą założyć, że roszczenia ze wspólnej operacji inwestycyjnej, do której prawa posiadają przynajmniej dwie osoby jako członkowie spółki, stowarzyszenia lub organi- zacji o zbliżonym charakterze, nieposiadającej osobowości praw- nej, mogą dla obliczenia progów określonych w art. 4 ust. 1, 3 i 4 zostać połączone i potraktowane tak, jakby wynikały z inwesty- cji przeprowadzonej przez jednego inwestora. 3. Jeżeli inwestor nie jest uprawniony do posiadanych sum lub papierów wartościowych, osoba uprawniona korzysta z odszko- dowania pod warunkiem, że osoba ta została określona lub jej tożsamość jako uprawnionej można ustalić przed datą stwierdze- nia stanu rzeczy lub wydania orzeczenia, określonych w art. 2 ust. 2. Jeżeli są dwie osoby uprawnione lub więcej, brana jest pod uwagę część należąca do każdego z nich, zgodnie z przepisami określa- jącymi zarządzanie sumami lub papierami wartościowymi dla obliczenia limitów określonych w art. 4 ust. 1, 3 i 4. Niniejszy przepis nie ma zastosowania do przedsiębiorstw wspól- nego inwestowania. Artykuł 9 1. System rekompensat podejmuje właściwe środki w celu poin- formowania inwestorów o stwierdzeniu stanu rzeczy lub orzecze- niu, wskazanych w art. 2 ust. 2, I, jeżeli mają być oni rekompen- sowani, wypłacenie odszkodowania nastąpi w możliwie najkrótszym terminie. System może wyznaczyć termin, w ciągu którego inwestorzy są zobowiązani do przedstawienia swoich roszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż pięć miesięcy, licząc od dnia, w którym nastąpiło ogłoszenie stanu rzeczy lub orzeczenia. Jednakże wygaśnięcie terminu, o którym mowa, nie może stano- wić podstawy do odmowy przez system przyznania zabezpiecze- nia inwestorowi, który nie był w stanie w określonym czasie dochodzić swojego prawa do rekompensaty. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 317 2. System powinien móc wypłacić należności inwestorów tak szybko, jak to jest możliwe, i najpóźniej trzy miesiące po tym, jak wybór i kwota należności zostaną ustanowione. W specjalnych okolicznościach i w wyjątkowych przypadkach system rekom- pensat może zwrócić się do właściwych organów o przedłużenie terminu. Takie przedłużenie nie może przekraczać trzech mie- sięcy. siedzibę poza terytorium Wspólnoty, posiadają zabezpieczenie równoważne do przewidzianych przez niniejszą dyrektywę. Przy braku takiego zabezpieczenia Państwa Członkowskie, z zastrze- żeniem art. 5 dyrektywy 93/22/EWG, mogą się spodziewać, że oddziały założone przez przedsiębiorstwo inwestycyjne mające swoją rzeczywistą siedzibę poza terytorium Wspólnoty należą do systemu rekompensat dla inwestorów funkcjonującego na ich obszarze. 3. Bez względu na termin wyznaczony w ust. 2, w przypadku gdy inwestor lub inna osoba uprawniona lub zainteresowana udziałem w operacji inwestycyjnej zostanie oskarżona o popeł- nienie przestępstwa wynikającego lub związanego z praniem brudnych dyrektywy 91/308/EWG, system rekompensat może zawiesić wszelkie wypłaty w oczekiwaniu na orzeczenie sądu. pieniędzy w rozumieniu art. 1 Artykuł 10 1. Państwa Członkowskie zapewnią, aby każde przedsiębiorstwo inwestycyjne podejmowało właściwe środki w celu dostarczania swoim faktycznym i potencjalnym inwestorom informacji potrzebnych im do zapoznania się z systemem rekompensat dla inwestorów, którego uczestnikiem jest przedsiębiorstwo inwesty- cyjne i jego oddziały na obszarze Wspólnoty lub zapoznania się z każdym innym mechanizmem przewidzianym na mocy art. 2 ust. 1 akapit drugi lub art. 5 ust. 3. Inwestorzy są informowani o przepisach systemu rekompensat dla inwestorów lub o każdym innym stosowanym mechanizmie, a w szczególności o wyso- kości i zakresie zabezpieczenia oferowanego przez system rekom- pensat, jak również o ustalonych w danym wypadku przez Pań- stwo Członkowskie regułach zgodnie z art. 2 ust. 3. Informacje te są udostępniane w formie zrozumiałej. Ponadto informacje na temat warunków rekompensaty i formal- ności do wypełnienia przez osobę rekompensowaną są przekazy- wane na życzenie. 2. Informacje wskazane w ust. 1 są dostępne we wszystkich języ- kach oficjalnych Państwa Członkowskiego, w którym jest zało- żony oddział, w sposób ustanowiony przez prawo krajowe. 3. Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy ograniczające wykorzystanie do celów reklamowych informacji wskaza- nych w ust. 1 dla uniknięcia ewentualności, by takie użycie naru- szyło stabilność systemu finansowego lub zaufanie inwestorów. Państwa Członkowskie mogą w szczególności ograniczyć taką reklamę do zwykłej wzmianki o systemie, do którego należy przedsiębiorstwo inwestycyjne. 2. Inwestorzy faktyczni i potencjalni oddziałów założonych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, których siedziba znajduje się poza obszarem Wspólnoty, otrzymują od przedsiębiorstwa inwestycyjnego wszystkie istotne informacje dotyczące przepi- sów w dziedzinie rekompensat, które odnoszą się do ich inwe- storów. 3. Informacje wskazane w ust. 2 są dostępne w języku lub języ- kach oficjalnych Państwa Członkowskiego, w którym założony jest oddział, w sposób przewidziany prawem krajowym i są one ujęte w sposób jasny i zrozumiały. Artykuł 12 Bez uszczerbku dla innych praw, które mogłoby przyznawać im prawo krajowe, systemy, które dokonują wypłat z tytułu rekompensat dla inwestorów, mają prawo subrogacji w prawach tych inwestorów przy procedurach likwidacyjnych aż do wysokości kwoty równej kwocie wpłaconej. Artykuł 13 Państwa Członkowskie zapewnią, aby prawo inwestora do inwestora rekompensaty mogło stanowić przedmiot skargi przeciwko systemowi rekompensat. Artykuł 14 Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy, z załączonymi, w miarę potrzeb, propozycjami jej ponownego rozpatrzenia. Artykuł 11 1. Państwo Członkowskie kontroluje, czy oddziały założone przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, mając swoją rzeczywistą Artykuł 15 1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie niezbędne prze- pisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu dostoso- wania się do przepisów niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 26 września 1998 r. Komisja zostanie niezwłocznie o tym poin- formowana. 318 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 Przyjmując powyższe przepisy, Państwa Członkowskie zaopatrzą je w odpowiednie odniesienia do niniejszej dyrektywy i odniesie- nia te znajdą się również w oficjalnej publikacji tych przepisów. Sposób ujęcia tych odniesień jest ustalany przez Państwa Człon- kowskie. Artykuł 17 Niniejsza opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej 2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst najważniej- szych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie podlegającej niniejszej dyrektywie. Artykuł 18 Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Artykuł 16 W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Artykuł 12 dyrektywy 93/22/EWG traci moc w dniu określonym w art. 15 ust. 1. J. M. GIL-ROBLES Przewodniczący M. DE BOER Przewodniczący Sporządzono w Brukseli, dnia 3 marca 1997 r. 06/t. 2 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 319 ZAŁĄCZNIK I LISTA WYŁĄCZEŃ OKREŚLONYCH W ART. 4 UST. 2 1. Inwestorzy zawodowi i instytucjonalni, w tym: — przedsiębiorstwa inwestycyjne w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG, — instytucje kredytowe w rozumieniu art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/780/EWG, — instytucje finansowe w rozumieniu art. 1 ust. 6 dyrektywy 89/646/EWG, — towarzystwa ubezpieczeniowe, — przedsiębiorstwa wspólnego inwestowania, — fundusze rentowe i emerytalne. Inni inwestorzy zawodowi i instytucjonalni. 2. Instytucje ponadnarodowe, rządy państw i centralne władze administracyjne. 3. Władze terytorialne, regionalne, lokalne lub gminne. 4. Administratorzy, zarządzający oraz udziałowcy bezpośrednio odpowiedzialni za przedsiębiorstwa inwestycyjne, akcjonariusze posiadający przynajmniej 5 % kapitału takich przedsiębiorstw, osoby odpowiedzialne za dokony- wanie ustawowej kontroli dokumentów księgowych oraz inwestorzy posiadający takie same prawa w innych instytucjach należących do tej samej grupy. 5. Bliscy krewni i osoby trzecie działający w imieniu inwestorów określonych w pkt. 4. 6. Inne instytucje należące do tej samej grupy. 7. Inwestorzy, którzy są odpowiedzialni lub którzy uzyskali korzyści z pewnych spraw dotyczących przedsiębior- stwa inwestycyjnego i doprowadzili do problemów finansowych lub którzy przyczynili się do pogorszenia jego sytuacji finansowej. 8. Spółki o takiej wielkości, którym nie zezwala się na sporządzanie skróconego bilansu zgodnie z art. 11 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. , założone na podstawie art. 54 ust. 3 pkt g) Traktatu doty- czącego sprawozdań rocznych niektórych typów spółek (1). (1) Dz. U. L 222 z 14. 8. 1978, str. 11. Dyrektywa zmieniona ostatnio dyrektywą 94/8/WE (Dz. U. L 82 z 25. 3. 1994, str. 33). 320 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 06/t. 2 ZAŁĄCZNIK II GŁÓWNE ZASADY (określone w art. 7 ust. 1 akapit piąty) W przypadku gdy oddział wnosi o uczestniczenie w systemie przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu korzys- tania z dodatkowego zabezpieczenia, system przyjmującego Państwa Członkowskiego określa na zasadzie dwustron- nej wraz systemem kraju pochodzenia właściwe zasady reguły i procedury dla wypłacania rekompensaty inwesto- rom tego oddziału. Zdefiniowanie i ustalenie warunków uczestnictwa tego oddziału (określonych w art. 7 ust. 1) opiera się na następujących zasadach: tych procedur a) b) c) d) system przyjmującego Państwa Członkowskiego zachowuje w pełni prawo narzucenia swoich reguł przedmio- towych oraz reguł ogólnego stosowania uczestniczącym instytucjom inwestycyjnym; system ten może wyma- gać, aby stosowne informacje były mu przekazywane oraz ma on prawo do weryfikowania tych informacji u wła- ściwych organów kraju pochodzenia; system przyjmującego Państwa Członkowskiego wypełnia roszczenia o dodatkową rekompensatę po otrzyma- niu od właściwych organów kraju pochodzenia orzeczenia lub stwierdzenia stanu rzeczy określonych w art. 2 ust. 2. System przyjmującego Państwa Członkowskiego zachowuje pełne prawo do weryfikacji praw inwestora według własnych zasad i procedur przed wypłaceniem dodatkowej rekompensaty; systemy przyjmującego Państwa Członkowskiego i kraju pochodzenia współpracują bez ograniczeń w celu zapewnienia inwestorowi szybkiego wypłacenia rekompensaty w odpowiedniej wysokości. W szczególności uzgadniają one kwestię, w jaki sposób roszczenie wzajemne, które może prowadzić do rekompensaty z tytułu jednego z dwóch systemów, wpływa na rekompensatę wypłacaną inwestorowi przez każdy system; system przyjmującego Państwa Członkowskiego może domagać się od oddziału opłat na dodatkowe zabezpie- czenie na stosownej podstawie, biorąc pod uwagę zabezpieczenie przewidziane przez system kraju pochodze- nia. W celu ułatwienia pobierania opłaty system przyjmującego Państwa Członkowskiego może opierać się na założeniu, że jego odpowiedzialność będzie w każdym przypadku ograniczona do różnicy pomiędzy zabezpie- czeniem, które on oferuje, i zabezpieczeniem oferowanym przez kraj pochodzenia, niezależnie od kwestii, czy kraj pochodzenia faktycznie wypłaca rekompensatę z tytułu roszczeń inwestorów na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego


title: Directiva 97/9/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 3 de marzo de 1997, relativa a los sistemas de indemnización de los inversores


title: 1997 m. kovo 3 d. Tarybos direktyva 97/11/EB, iš dalies keičianti Direktyvą 85/337/EEB dėl tam tikrų valstybės ir privačių projektų poveikio aplinkai vertinimo

text: 15/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 151 31997L0011 L 73/5 EUROPOS BENDRIJŲ OFICIALUSIS LEIDINYS 1997 3 14 TARYBOS DIREKTYVA 97/11/EB 1997 m. kovo 3 d. iš dalies keičianti Direktyvą 85/337/EEB dėl tam tikrų valstybės ir privačių projektų poveikio aplinkai vertinimo EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA, atsižvelgdama į Europos ekonominės bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 130s straipsnio 1 dalį, atsižvelgdama į Komisijos pasiūlymą (1), atsižvelgdama į Ekonomikos ir socialinių reikalų komiteto nuo- monę (2), atsižvelgdama į Regionų komiteto nuomonę (3), vadovaudamasi procedūra, nustatyta Sutarties 189c straipsny- je (4), (1) kadangi 1985 m. gegužės 27 d. Tarybos direktyvos 85/337/EEB dėl tam tikrų valstybės ir privačių projektų poveikio aplinkai vertinimo (5) tikslas yra teikti reikalingą informaciją kompetentingoms institucijoms, kad jos, pri- imdamos sprendimus dėl konkretaus projekto, disponuotų išsamiomis žiniomis apie galimą reikšmingą projekto poveikį aplinkai; kadangi Sutarties 130r straipsnis bei Penktoji Bendrijos politikos ir veiksmų programa dėl aplin- kos apsaugos ir subalansuotos plėtros apibūdina vertinimo procedūrą kaip esminį aplinkos apsaugos instrumentą; (2) kadangi pagal Sutarties 130r straipsnio 2 dalį Bendrijos aplinkos apsaugos politika yra pagrįsta atsargumo ir pre- vencinių veiksmų principais, kad žala aplinkai būtų pir- miausia atitaisoma ten, kur ji daroma, ir kad teršėjas turėtų mokėti; (4) (5) (6) (7) (8) (9) (3) kadangi pagrindiniai poveikio aplinkai vertinimo principai turėtų būti suderinti, ir kadangi valstybės narės gali priimti griežtesnes aplinkos apsaugos normas; (10) (1) OL C 130, 1994 5 12, p. 8 ir OL C 81, 1996 3 19, p. 14. (2) OL C 393, 1994 12 31, p. 1. (3) OL C 210, 1995 8 14, p. 78. (4) 1995 m. spalio 11 d. Europos Parlamento nuomonė (OL C 287, 1995 10 30, p. 101), 1996 m. birželio 25 d. Tarybos bendroji pozi- cija (OL C 248, 1996 8 26, p. 75) ir 1996 m. lapkričio 13 d. Euro- pos Parlamento sprendimas (OL C 362, 1996 12 2, p. 103). (5) OL L 175, 1985 7 5, p. 40. Direktyva su paskutiniais pakeitimais, padarytais 1994 m. Stojimo aktu. kadangi patirtis, įgyta atliekant poveikio aplinkai verti- nimą, kaip aprašyta Direktyvos 85/337/EEB įgyvendinimo ataskaitoje, kurią Komisija priėmė 1993 m. balandžio 2 d. , parodė, jog norint užtikrinti, kad direktyva būtų taikoma vis veiksmingiau ir harmoningiau, būtina įtvirtinti nuosta- tas, skirtas išaiškinti, papildyti bei pagerinti vertinimo pro- cedūros taisykles; kadangi projektai, kuriems yra privalomas poveikio aplin- kai vertinimas, turėtų būti vykdomi gavus sutikimą pla- nuojamai veiklai, kadangi vertinimas turėtų būti atliktas prieš gaunant tokį sutikimą; kadangi reikia papildyti reikšmingą poveikį aplinkai turin- čių projektų sąrašą ir kurie dėl to turėtų būti vertinami pagal nustatytą sistemą; kadangi kai kurių rūšių projektai ne visada daro reikšmingą poveikį aplinkai; kadangi tokių projektų vertinimas turėtų būti atliekamas tik tada, kai valstybės narės nusprendžia, kad reikšmingas poveikis yra tikėtinas; kadangi valstybės narės, siekdamos nustatyti, kurie iš tokių projektų turėtų būti vertinami pagal daromą reikšmingą poveikį aplinkai, gali tam nusistatyti ribas ar kriterijus; kadangi valstybės narės neprivalo kiekvienu atveju nagrinėti projektų, kurie pagal savo charakteristikas nesie- kia nustatytų ribų ar netenkina kriterijų; kadangi valstybės narės, nusistatydamos tokias ribas ar kri- terijus arba nagrinėdamos projektus, kad nustatytų, kuriuos iš jų reikia vertinti pagal daromą reikšmingą poveikį aplinkai, turėtų atsižvelgti į šios direktyvos nusta- tytus atitinkamus atrankos kriterijus; kadangi pagal subsi- diarumo principą valstybės narės geriausiai žino, kokiais atvejais taikyti šiuos kriterijus; kadangi net ir tais atvejais, kai galioja vietos kriterijus, sie- jamas su valstybių narių saugomomis teritorijomis, nusta- tytomis pagal 1979 m. balandžio 2 d. Tarybos direktyvą 79/409/EEB dėl laukinių paukščių apsaugos (6) ir pagal 1992 m. gegužės 21 d. Tarybos direktyvą 92/43/EEB dėl natūralių buveinių ir laukinės faunos bei floros apsau- gos (7), projektus tose teritorijose pagal šią direktyvą ver- tinti nėra privaloma; (6) OL L 103, 1979 4 25, p. 1. Direktyva su paskutiniais pakeitimais, padarytais 1994 m. Stojimo aktu. (7) OL L 206 1992 7 22, p. 7. 152 (11) LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 15/3 t. kadangi tikslinga nustatyti procedūrą, įgalinančią užsakovą gauti kompetentingos institucijos nuomonę dėl vertinimui reikalingos informacijos turinio ir apimties; kadangi valstybės narės pagal šią procedūrą gali reikalauti iš užsa- kovo pateikti, be kita ko , projektų, dėl kurių jis ketina teikti prašymą, alternatyvas; — žmonėms, gyvūnijai ir augmenijai, — dirvožemiui, vandeniui, orui, klimatui ir kraštovaizdžiui, — materialinėms vertybės ir kultūros paveldui, — pirmoje, antroje ir trečioje įtraukose išvardintų veiksnių sąveikai. “; (12) kadangi pageidautina stiprinti poveikio aplinkai vertinimo nuostatas tarpvalstybiniu mastu ir atsižvelgti į plėtrą tarp- tautiniu lygiu; 6. 4 straipsnis pakeičiamas taip: (13) kadangi 1991 m. vasario 25 d. Bendrija pasirašė konven- ciją dėl poveikio aplinkai vertinimo tarpvalstybiniame kon- tekste, PRIĖMĖ ŠIĄ DIREKTYVĄ: 1 straipsnis Direktyva 85/337/EEB iš dalies keičiama taip: 1. 2 straipsnio 1 dalis iš dalies keičiama taip: „1. Valstybės narės imasi visų priemonių, reikalingų užtik- rinti, jog prieš duodant sutikimą projektams, kurie gali daryti reikšmingą poveikį aplinkai, be kita ko, dėl pobūdžio, savo masto ar vietos, bus reikalaujama sutikimo planuojamai veik- lai ir poveikio aplinkai vertinimo. Tokie projektai apibrėžti 4 straipsnyje. “; 2. Į 2 straipsnį įrašomas ši dalis: „4 straipsnis 1. Remiantis 2 straipsnio 3 dalimi, I priede išvardyti projek- tai, turi būti vertinami pagal 5–10 straipsnių nuostatas. 2. Remdamosi 2 straipsnio 3 dalimi, valstybės narės: a) išnagrinėjusios kiekvieną atvejį arba b) pagal valstybės narės nustatytas ribas ar kriterijus nusprendžia, ar projektai, išvardyti II priede, turi būti verti- nami pagal 5–11 straipsnių nuostatas. Valstybės narės gali apsispręsti naudoti abi a ir b punktuose nurodytas procedūras. 3. Kai pagal 2 dalį nagrinėjamas kiekvienas atvejis ar naudo- jamasi valstybės narės nustatytomis ribomis ar kriterijais, pri- valoma atsižvelgti į atrankos kriterijus, išvardytus III priede. 4. Valstybės narės privalo užtikrinti, kad visuomenė būtų informuojama apie kompetentingos institucijos sprendimą, priimtą pagal 2 dalį. “; „2a. Valstybės narės gali nustatyti vieningą procedūrą, skirtą įvykdyti šios direktyvos ir 1996 m. rugsėjo 24 d. Tarybos direktyvos 96/61/EB dėl integruotos taršos prevencijos ir kontrolės (1) 8 reikalavimams. 7. 5 straipsnis pakeičiamas taip: „5 straipsnis (1) OL L 257, 1996 10 10, p. 26. “; 3. 2 straipsnio 3 dalies pirmoji pastraipa pakeičiama ir išdėstoma taip: „3. Nepažeisdamos 7 straipsnio, valstybės narės gali išimti- niais atvejais netaikyti šios direktyvos nuostatų konkretiems projektams ar jų dalims. “; 4. 2 straipsnio 3 dalies c punkte vietoje žodžių „kai reikia“ įra- šomi žodžiai „kur taikoma. “; 5. 3 straipsnis pakeičiamas taip: „3 straipsnis Vertinant poveikį aplinkai pagal 4–11 straipsnių nuostatas ir kiekvienu konkrečiu atveju nustatomas, apibūdinamas ir įvertinamas tiesioginis ir netiesioginis projekto poveikis šiems veiksniams: 1. Jei, remiantis 4 straipsniu, projektai turi būti vertinami pagal 5–10 straipsnių nuostatas, valstybės narės privalo pri- imti reikalingas priemones, užtikrinančias, kad užsakovas ati- tinkama forma pateiktų IV priede nurodytą informaciją, kai: a) valstybės narės mano, kad tokia informacija yra reika- linga tam sutikimo planuojamai veiklai tvarkos etapui, bei konkrečiam projektui ar projekto rūšies charakteris- tikoms arba aplinkos savybėms, kurios gali būti paveik- tos; b) valstybės narės mano, kad galima pagrįstai reikalauti, jog užsakovas surinktų šią informaciją, atsižvelgdamas, be kita ko, į naujausias žinias ir vertinimo metodus. 2. Valstybės narės imasi reikalingų priemonių, užtikrinančių, kad užsakovo pageidavimu, dar prieš užsakovui pateikiant paraišką dėl sutikimo planuojamai veiklai, kompetentinga institucija pareiškia savo nuomonę dėl informacijos, kurią užsakovas privalo pateikti pagal 1 dalį. Kompetentinga insti- tucija pagal 6 straipsnio 1 dalies nuostatas, prieš pateikdama savo nuomonę, pasitaria su užsakovu ir atitinkamomis 15/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 153 jog kompetentinga institucija institucijomis. Aplinkybės, pagal šios dalies nuostatas pareiškė savo nuomonę, nevaržo jos dėl to reikalauti iš užsakovo kitos reikalingos informaci- jos. 9. 7 straipsnis pakeičiamas taip: „7 straipsnis Valstybės narės gali reikalauti, kad kompetentinga institucija pareikštų savo nuomonę nepaisydama, ar užsakovas to pagei- dauja. 3. Pagal 1 dalies nuostatas užsakovas privalo pateikti bent šią informaciją: — projekto aprašymą, apibūdinant vietą, projektavimą ir projekto dydį, 1. Kai valstybė narė žino, kad jos teritorijoje planuojamas projektas gali padaryti reikšmingą poveikį kitos valstybės narės aplinkai, arba galimą reikšmingą poveikį patirsianti valstybė narė to pareikalauja, poveikį daranti valstybė narė, kurios teritorijoje planuojama įgyvendinti projektą, kuo sku- biau ir ne vėliau negu savo šalies visuomenę supažindina ir poveikį patirsiančiai valstybei narei, be kita ko, pateikia: a) projekto aprašymą kartu su visa turima informacija apie galimą to projekto tarpvalstybinį poveikį; — numatytų priemonių, skirtų išvengti, sušvelninti ar atitai- syti reikšmingo neigiamo poveikio pasekmes, aprašymą, b) informaciją apie galimą sprendimą. — duomenis, reikalingus galimiems pagrindiniams projekto poveikiams aplinkai nustatyti ir įvertinti, — pagrindinių užsakovo išnagrinėtų alternatyvų aprašymą, taip pat argumentuotą jo pasirinkimo priežasčių paaiški- nimą, atsižvelgiant į poveikį aplinkai, — netechninio pobūdžio santrauką, apibendrinančią šiuose punktuose nurodytą informaciją. 4. Jei reikalinga, valstybės narės privalo užtikrinti, kad insti- tucijos, disponuojančios atitinkama informacija, nurodyta 3 straipsnyje, suteiks užsakovui galimybę ja pasinaudoti. “; 8. 6 straipsnio 1 dalis pakeičiama taip: „1. Valstybės narės privalo imtis reikalingų priemonių, užtik- rinančių, kad projektu suinteresuotoms institucijoms (kai tų institucijų interesai susiję su jų prisiimta specialia atsakomybe už aplinkos apsaugą) būtų suteikta galimybė pareikšti nuo- monę dėl užsakovo pateiktos informacijos ir dėl sutikimo planuojamai veiklai. Valstybės narės paskiria institucijas, su kuriomis konsultuojamasi bendrais ar konkrečiais atvejais. Informacija, surinkta pagal 5 straipsnio nuostatas, turi būti perduota minėtoms institucijoms. Konsultacijos procedūros detales nustato valstybės narės. “; 6 straipsnio 2 dalis pakeičiama taip: „2. Valstybės narės privalo užtikrinti, kad kiekvienas prašy- mas dėl sutikimo planuojamai veiklai bei informacija, surinkta pagal 5 straipsnio nuostatas, būtų prieinama visuo- menei, kad suinteresuotoji visuomenės dalis turėtų pakanka- mai laiko pareikšti savo nuomonę prieš išduodant sutikimą planuojamai veiklai. “; ir duoda tai valstybei narei pakankamai laiko, per kurį ji turi pranešti ar ji dalyvaus poveikio aplinkai vertinimo procedū- roje bei įtraukia ir 2 dalyje minėtą informaciją. 2. Jei valstybė narė pagal 1 dalies nuostatas gavusi informa- ciją, nurodo, kad ji ketina dalyvauti poveikio aplinkai verti- nimo procedūroje, tuomet valstybė narė, kurios teritorijoje planuojama įgyvendinti projektą, turi pateikti (jei to dar nepadarė) poveikį patirsiančiai valstybei narei informaciją, surinktą pagal 5 straipsnio nuostatas, taip pat bet kurią infor- maciją, reikalingą poveikio aplinkai vertinimo procedūrai atlikti, ir prašymą dėl leidimo planuojamai ūkinei veiklai vyk- dyti. 3. Suinteresuotos valstybės narės savo ruožtu taip pat: a) pasirūpina, kad institucijoms, nurodytoms 6 straipsnio 1 dalyje ir galimą poveikį patirsiančios valstybės narės visuomenei bus duota pakankamai laiko susipažinti su informacija, nurodyta 1 ir 2 dalyse; ir b) užtikrinti, kad, prieš suteikiant leidimą vykdyti planuo- jamą ūkinę veiklą, minėtoms institucijoms ir visuomenei bus duota pakankamai laiko pareikšti nuomonę apie informaciją, pateiktą valstybės narės, kurios teritorijoje planuojama įgyvendinti projektą, kompetentingai institu- cijai. 4. Suinteresuotos valstybės narės pradeda konsultuotis dėl, be kita ko, galimų tarpvalstybinių projekto poveikių, numa- tomų priemonių, skirtų sumažinti ar pašalinti šiuos povei- kius, bei derina klausimą dėl priimtinos konsultacijų trukmės. 5. Išsamias šio straipsnio nuostatų įgyvendinimo procedū- ras gali nustatyti suinteresuotos valstybės narės. “; 154 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 15/3 t. 10. 8 straipsnis pakeičiamas taip: 14. 13 straipsnis išbraukiamas; „8 straipsnis Priimant sprendimą dėl leidimo planuojamai ūkinei veiklai vykdyti, turi būti atsižvelgta į konsultacijų rezultatus bei į informaciją, surinktą pagal 5, 6 ir 7 straipsnių nuostatas. “; 11. 9 straipsnis pakeičiamas taip: „9 straipsnis 1. Priėmus sprendimą leisti ar drausti planuojamą veiklą, kompetentinga institucija (ar institucijos) privalo atitinkama tvarka informuoti visuomenę ir užtikrinti, kad visuomenei būtų prieinama ši informacija: — sprendimo turinys ir visos su juo susijusios sąlygos; 15. I, II ir III priedai pakeičiami I, II, III ir IV priedais, kaip išdėstyta šios direktyvos priede. 2 straipsnis Praėjus penkeriems metams po šios direktyvos įsigaliojimo, Komisija teikia Europos Parlamentui ir Tarybai ataskaitą apie Direktyvos 85/337/EEB, pakeistos ir papildytos šia direktyva, taikymą ir veiksmingumą. Rengiant šią ataskaitą, remiamasi informacijos, nurodytos 11 straipsnio 1 ir 2 dalyse, apsikeitimu. teikia Tarybai Prireikus Komisija, papildomus siūlymus, skirtus tolesniam šios direktyvos taikymo koordinavimui užtikrinti. remdamasi šia ataskaita, — pagrindinės priežastys ir svarstymai, kuriais buvo remia- 3 straipsnis masi priimant sprendimą; — jei reikia, pagrindinių numatytų priemonių, skirtų išveng- ti, sušvelninti ar kompensuoti reikšmingą neigiamą poveikį, aprašymas. 2. Kompetentinga institucija (ar institucijos) privalo infor- muoti valstybę narę, dalyvavusią konsultacijose pagal 7 straipsnį, pateikdamos jai 1 dalyje nurodytą informaciją. “; 12. 10 straipsnis pakeičiamas taip: „10 straipsnis laikytis pareigai Šios direktyvos nuostatos neturi daryti įtakos kompetentingų institucijų taisyklių, administracinių nuostatų, priimtos teisinės praktikos, susijusios su komercinių ir gamybinių paslapčių saugojimu, įskaitant intelektinę nuosavybę, bei su visuomenės interesų apsauga. nacionalinių 1. Valstybės narės priima įstatymus ir kitus teisės aktus, kurie, įsi- galioję ne vėliau kaip iki 1999 m. kovo 14 d. , įgyvendina šią direktyvą. Apie tai jos nedelsdamos praneša Komisijai. Valstybės narės, priimdamos šias nuostatas, daro jose nuorodą į šią direktyvą arba tokia nuoroda daroma jas oficialiai skelbiant. Tokios nuorodos darymo tvarką nustato valstybės narės. 2. Jei paraiška dėl leidimo planuojamai ūkinei veiklai vykdyti pateikiama kompetentingai iki 1 dalyje nustatytos datos, taikomos nepataisytos Tarybos direktyvos 85/337/EEB nuostatos. institucijai 4 straipsnis Ši direktyva įsigalioja 20 dieną po jos paskelbimo Europos Bendrijų oficialiajame leidinyje. Taikant 7 straipsnio nuostatas vienos valstybės narės suteikia informaciją kitai valstybei narei ir tokia informacija gaunama kitoje valstybėje narėje pagal apribojimus, galiojančius valstybėje narėje, kurios teritorijoje planuojama įgyvendinti projektą. “; 13. 11 straipsnio 2 dalis pakeičiama taip: „2. Valstybės narės būtinai praneša Komisijai, kokios ribos ar kriterijai buvo nustatyti projektų atrankai pagal 4 straipsnio 2 dalies nuostatas. “; 5 straipsnis Ši direktyva skirta valstybės narėms. Priimta Briuselyje, 1997 m. kovo 3 d. Tarybos vardu Pirmininkas M. DE BOER 15/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 155 PRIEDAS „I PRIEDAS PROJEKTAI, KURIEMS TAIKOMA 4 STRAIPSNIO 1 DALIS 1. 500 t per dieną arba didesnio pajėgumo naftos perdirbimo įmonės (išskyrus įmones, gaminančias tik tepalus iš žalios naftos) ir anglių arba bitumuotų skalūnų gazifikacijos ir suskystinimo įranga. 2. — 300 megavatų arba didesnio šiluminio pajėgumo šiluminės elektrinės bei kiti deginimo įrengimai, ir — atominės elektrinės bei kiti įrengimai su atominiais reaktoriais, įskaitant tokių elektrinių ir įrengimų (*) demontavimą ar uždarymą (išskyrus tyrimo įrengimus gaminti ir transformuoti skylančioms ir reprodukuojamoms medžiagoms, kurių maksimalus galingumas neviršija 1 kW nuolatinės šiluminės apkrovos). 3. a) Įrengimai, skirti radioaktyviam kurui perdirbti; b) įrengimai, skirti: — atominiam kurui gaminti ar sodrinti, — spinduliuojančio atominio kuro ar aukšto lygio radioaktyvumo atliekoms perdirbti, — spinduliuojančiam atominiam kurui laidoti, — vien radioaktyvioms atliekoms laidoti, — vien spinduliuojančiam radioaktyviam kurui ar radioaktyvioms atliekoms ne gamybos vietoje saugoti (jei planuojama daugiau nei dešimčiai metų). 4. — Integruoti plieno ir ketaus pradinio lydymo darbai, — įrengimai, skirti spalvotiems metalams gaminti cheminius, metalurgijos ar elektrolizės procesus. iš rūdų, koncentratų ar antrinių žaliavų, naudojant 5. 6. Asbesto gavybos ir perdirbimo, asbesto ir gaminių, kurių sudėtyje yra asbesto, modifikaciniai įrengimai: gaminių, kurių sudėtyje yra asbesto – kai pagaminama daugiau kaip 20 000 t produkto per metus; trinties medžiagų – kai per metus pagaminama daugiau kaip 50 t; kitų asbesto panaudojimo būdų – kai sunaudojama daugiau kaip 200 t per metus. Integruoti chemijos pramonės įrengimai (t. y. pramoninės medžiagų gamybos įrengimai, sudaryti iš keleto funkciškai suderintų gamybinių vienetų ir naudojantys cheminius procesus), skirti: i) pagrindinių organinių cheminių medžiagų gamybai; ii) pagrindinių neorganinių cheminių medžiagų gamybai; iii) fosforo, azoto ir kalio trąšų (įskaitant kompleksines trąšas) gamybai; iv) pagrindinių augalininkystei naudojamų cheminių medžiagų, biocidų gamybai; v) pagrindinių farmacinių produktų gamybai, taikant biologinius ir cheminius procesus; vi) sprogmenų gamybai. 7. a) Tolimojo susisiekimo geležinkelio linijų tiesimas ir oro uostų (1), turinčių 2 100 metrų ar ilgesnį pagrindinį pakilimo taką, statyba; b) automagistralių ir greitkelių (2) tiesimas; c) keturių ir daugiau eilių naujo kelio tiesimas arba dviejų ir mažiau eilių kelio pertvarkymo (platinimo) darbai, kai numatoma praplatinti tokį kelią iki keturių ar daugiau eilių, jei tiesimas ar minėti darbai numatyti ne trumpesniame nei 10 km ilgio nenutrūkstamo kelio ruože. 8. a) Vidaus vandens keliai ir vietiniai laivybos uostai, skirti priimti didesnio nei 1 350 t tonažo laivams; b) prekybos uostai, pakrovimo (iškrovimo) terminalai, sujungti su vidaus ir išorės uostais (išskyrus keltų prieplaukas), skirti priimti didesnio nei 1 350 t tonažo laivus. (*) Atominės elektrinės ir kiti įrenginiai su atominiai reaktoriais nebelaikomi šios rūšies įrenginiais, kai radioaktyvus kuras ir kiti radioaktyvumu užteršti elementai visam laikui pašalinami iš įrengimo statybos vietos. (1) Šioje direktyvoje „oro uostas“ reiškia oro uostą, atitinkantį 1944 m. Čikagos konvencijos įsteigto Tarptautinės civilinės aviacijos organizacijos oro uosto apibrėžimą (14 priedas). (2) Šioje direktyvoje „greitkelis“ – tai kelias, atitinkantis 1975 m. , lapkričio 15 d. Europinio susitarimo dėl pagrindinių tarptautinių transporto arterijų apibrėžimą. 156 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 15/3 t. 9. Atliekų šalinimo įrengimai, skirti atliekoms deginti ar chemiškai perdirbti, kaip nurodyta Direktyvos 75/442/EEB (1) IIA priede, D9, arba pavojingų atliekų (t. y. atliekų, kurioms taikoma Direktyva 91/689/EEB (2) sąvartynai. 10. Atliekų šalinimo įrengimai, skirti nepavojingoms atliekoms deginti ar chemiškai perdirbti, kaip nurodyta Direktyvos 75/442/EEB, IIA priede, D9, kurių galingumas viršija 100 t per dieną. 11. Gruntinio vandens gavyba ar gruntinio vandens dirbtinio papildymo projektai, kai per metus išgaunama ar pripildoma 10 mln. ir daugiau m3 vandens. 12. a) Vandens išteklių paskirstymo tarp upių baseinų darbai, kad būtų užkirstas kelias galimam vandens išteklių trūkumui, kai vandens išleidžiama daugiau nei 100 mln m3 per metus; b) visais kitais atvejais – vandens išteklių paskirstymo tarp upių baseinų darbai, kai daugiametis vidutinis baseino, iš kurio imamas vanduo, nuotėkis yra didesnis nei 2 000 mln. m3 per metus ir kai išleidžiamo vandens kiekis sudaro daugiau nei 5 % šio nuotėkio. Nė vienas iš šių atvejų netaikomas vamzdynais leidžiamam geriamam vandeniui. 13. Nuotekų valymo įrenginiai, kurių galingumas viršija 150 000 gyventojų ekvivalentą (kaip apibrėžta Direktyvos 91/271/EEB (3) 2 straipsnio 6 punkte). 14. Naftos ir gamtinių dujų komercinė gavyba, kai per dieną išgaunama daugiau nei 500 t naftos ar 500 000 m3 gamtinių dujų. 15. Užtvankos ir kiti įrenginiai, skirti vandens sulaikymui ar nuolatiniam saugojimui, kai saugomo ar sulaikomo vandens kiekis (naujas ar papildomas) yra didesnis nei 10 mln. m3. 16. Didesnio nei 800 mm skersmens ir ilgesni nei 40 km vamzdynai dujoms, naftai ar cheminėms medžiagoms transportuoti. 17. Įrengimai, skirti intensyviam naminių paukščių ar kiaulių auginimui, jei yra daugiau nei: a) 85 000 vietų broileriams ir 60 000 vietų vištoms; b) 3 000 vietų kiaulėms (sunkesnėms nei 30 kg); c) 900 vietų paršavedėms kiaulėms; 18. Pramoniniai įrengimai, skirti: a) medienos masei iš rąstų ar panašios plaušinės žaliavos gaminti; b) popieriui ir kartonui gaminti, kai įrengimų gamybinis pajėgumas didesnis nei 200 t per dieną. 19. Akmens skaldyklos ir atviro tipo kasyklos, kai jų paviršiaus plotas didesnis nei 25 ha; durpių gavyba, kai durpyno plotas didesnis nei 150 ha. 20. Antžeminių elektros perdavimo linijų tiesimas, kai įtampa aukštesnė nei (arba lygi) 220 kV ir linijos ilgesnės nei 15 km. 21. Naftos, naftos chemijos produktų ir cheminių produktų saugyklos, kurių talpa didesnė nei 200 000 t. (1) OL L 194, 1975 7 25, p. 39. Direktyva su paskutiniais pakeitimais, padarytais Komisijos sprendimu 94/3/EB (OL L 5, 1994 1 7, p. 15). (2) OL L 377, 1991 31 12, p. 20. Direktyva su paskutiniais pakeitimais, padarytais Direktyva 94/31/EB (OL L 168, 1994 7 2, p. 28). (3) OL L 135, 1991 5 30, p. 40. Direktyva su paskutiniais pakeitimais, padarytais 1994 m. Stojimo aktu. 15/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 157 II PRIEDAS PROJEKTAI, KURIEMS TAIKOMAS 4 STRAIPSNIO 2 DALIS 1. Miškininkystė, žemės ir vandens ūkis: a) kaimo valdų pertvarkymo projektai; b) nedirbamų ar pusiau natūralių žemės plotų naudojimas intensyviai žemdirbystei; c) vandens išteklių naudojimo žemės ūkyje projektai, įskaitant drėkinimą ir melioraciją; d) pirminis apželdinimas mišku ir miško kirtimas siekiant pakeisti žemėnaudos rūšį; e) statiniai intensyviam naminių gyvulių auginimui (jei neįtraukti į I priedą); f) žuvų veisimas; g) žemės atgavimas iš jūros. 2. Gavybos pramonė: a) akmens skaldyklos, atviros kasyklos ir durpių gavyba (jei projektai neįtraukti į I priedą); b) požeminės kasyklos; c) mineralų gavyba iš jūros ir upių laivu žemsiurbe; d) giluminiai gręžiniai, ypač: — geoterminiai gręžiniai, — gręžiniai, skirti atominėms atliekoms saugoti, — vandens tiekimo gręžiniai, išskyrus gręžinius, skirtus dirvožemio stabilumui tirti; e) pramoniniai antžeminiai įrengimai, skirti anglių, naftos, gamtinių dujų, rūdų ir bituminio skalūno gavybai. 3. Energetika: a) pramoniniai įrengimai, skirti elektros energijos, garo ir karšto vandens gamybai (jei projektai neįtraukti į I priedą); b) pramoniniai įrengimai dujų, garo ar karšto vandens perdavimui, elektros energijos perdavimas antžeminiais tinklais (jei projektai neįtraukti į I priedą); c) gamtinių dujų antžeminis saugojimas; d) degiųjų dujų požeminis saugojimas; e) iškastinio kuro antžeminis saugojimas; f) pramoninė briketų gamyba iš anglių ir lignito;, g) radioaktyvių atliekų perdirbimo ir saugojimo įrengimai (jei projektai neįtraukti į I priedą); h) hidroelektrinės; i) vėjo jėgainės. 4. Metalų gamyba ir perdirbimas: a) įrengimai geležies ir plieno gamybai (pirminis ir antrinis lydymas), įskaitant nuolatinį liejimą; b) geležingų metalų perdirbimo įrengimai: i) karšto valcavimo įrengimai; ii) plaktukinė kalvystė; iii) apsauginių lydmetalių dangos naudojimas; c) geležingų metalų liejyklos, 158 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 15/3 t. d) e) įrengimai, skirti spalvotiesiems metalams (išskyrus tauriuosius metalus) lieti ir lydyti, įskaitant antrinių žaliavų perdirbimą (valymą, liejimą ir t. t. ); įrengimai, skirti metalų ir plastmasinių medžiagų paviršiams apdoroti, naudojant elektrolitinius ar cheminius procesus; f) motorinių transporto priemonių ir jų variklių gamyba bei surinkimas; g) laivų statyklos; h) lėktuvų remonto ir gamybos įrengimai; i) geležinkelių įrengimų gamyba; j) presavimas sprogstamuoju būdu; k) metalų rūdų sodrinimo ir lydymo įrengimai. 5. Mineralinių medžiagų pramonė: a) kokso gamyba (sausas anglių distiliavimas); b) cemento gamybos įrengimai; c) asbesto gamybos įrengimai ir asbesto produktų gamyba (jei projektai neįtraukti į I priedą); d) stiklo ir stiklo pluošto gamybos įrengimai; e) mineralinių medžiagų lydymo įrengimai, įskaitant mineralinio pluošto gamybą; f) degimo keramika, ypač stoginių čerpių, plytų, ugniai atsparių plytų, čerpių, molio ir porceliano gamyba. 6. Chemijos pramonė (jei projektai neįtraukti į I priedą): a) tarpinių produktų apdirbimas ir cheminių medžiagų gamyba; b) farmacinių produktų, pesticidų, dažų ir lakų, elastomerų ir peroksidų gamyba; c) naftos, naftos chemijos produktų ir cheminių produktų sandėliavimas. 7. Maisto pramonė: a) augalinių ir gyvulinių aliejų bei riebalų gamyba; b) augalinių ir gyvulinių produktų pakavimas bei konservavimas; c) pieno produktų gamyba; d) salyklo ir alaus gamyba; e) konditerijos gaminių ir sirupų gamyba; f) gyvulių skerdyklos; g) įrengimai, skirti pramoninei krakmolo gamybai; h) žuvų produktų ir žuvų taukų gamyba; i) cukraus fabrikai. 8. Tekstilės, odos, medienos ir popieriaus pramonė: a) pramoninė popieriaus ir kartono gamyba (jei projektai neįtraukti į I priedą); b) tekstilės ar siūlų dažymo ir išankstinio apdorojimo (plovimo, balinimo) įrengimai; c) kailių ir odos rauginimo įrengimai; d) celiuliozės perdirbimo ir gamybos įrengimai. 9. Gumos pramonė: elastomerinių produktų gamyba ir perdirbimas. 15/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 159 10. Infrastruktūros projektai: a) pramoninių objektų plėtros projektai; b) urbanizavimo projektai, įskaitant prekybos centrų ir mašinų stovėjimo aikštelių statybą; c) geležinkelių tiesimas, perkrovimo įrenginiai ir terminalai (jei projektai neįtraukti į I priedą); d) oro uostų statyba (jei projektai neįtraukti į I priedą); e) kelių tiesimas, uostų ir uostų įrengimų statyba, įskaitant žvejybos uostus (jei projektai neįtraukti į I priedą); f) vidaus vandens keliai (jei projektai neįtraukti į I priedą), kanalų tiesimo ir apsisaugojimo nuo potvynio darbai; g) užtvankos ir kiti įrengimai, skirti vandens sulaikymui ar ilgalaikiam jo saugojimui (jei projektai neįtraukti į I priedą); h) i) j) tramvajaus bėgiai, antžeminiai ir požeminiai geležinkeliai, kabantis ar panašus transportas, kuris iš dalies ar išimtinai naudojamas keleiviams pervežti; naftotiekiai ir dujotiekiai (jei projektai neįtraukti į I priedą); ilgų vandens kanalų statyba; k) priešeroziniai pakrantės darbai ir jūros statybos darbai, galintys pakeisti pakrantę, pvz. : pylimai, prieplaukos, molai ir kiti apsauginiai objektai, išskyrus šių objektų priežiūros ir rekonstrukcijos darbus; l) gruntinio vandens gavyba ar gruntinio vandens dirbtinio papildymo projektai (jei projektai neįtraukti į I priedą); m) vandens išteklių paskirstymo tarp upių baseinų darbai, neįtraukti į I priedą. 11. Kiti projektai: a) motorinių transporto priemonių nuolatinių lenktynių ir bandomosios trasos; b) įrengimai, skirti atsikratyti atliekomis (jei projektai neįtraukti į I priedą); c) vandens valymo įrengimai (jei projektai neįtraukti į I priedą); d) dumblo saugyklos; e) f) saugyklos, skirtos metalo laužui, įskaitant senas transporto priemones; variklių, turbinų ar reaktorių bandymų įrengimai; g) dirbtinio mineralinio pluošto gamybos įrengimai; h) sprogstamųjų medžiagų nukenksminimo ar panaudojimo įrengimai; i) sergančių ir nebenaudotinų gyvulių supirkimo ir skerdimo punktai. 12. Turizmas ir laisvalaikis: a) slidinėjimo keltuvai, funikulieriai ir kiti panašūs įrengimai; b) jachtų ar valčių prieplaukos; c) vasarvietės ir viešbučių kompleksai už miestų ribų ir panašūs objektai; d) nuolatinės stovyklavietės ir kempingai; e) teminiai parkai. 13. — Bet kurių I ir II prieduose išvardytų ir jau įgyvendintų, įgyvendinamų ar leistų įgyvendinti projektų pakeitimas ar išplėtimas, galintis daryti reikšmingą neigiamą poveikį aplinkai, — I priede išvardyti projektai, jei jie (daugiausia ar išimtinai) skirti naujiems produktams ar metodams išbandyti bei tobulinti ir nenaudojami ilgiau nei 2 metus. 160 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 15/3 t. III PRIEDAS 4 STRAIPSNIO 3 DALYJE NURODYTI ATRANKOS KRITERIJAI 1. Projekto charakteristikos Ypatingas dėmesys turi būti atkreipiamas į šias projekto charakteristikas: — projekto dydį, — sąveiką su kitais projektais, — gamtinių išteklių naudojimą, — atliekų susidarymą, — taršą ir trukdžius, — avarijų tikimybę, atsižvelgiant į naudojamas technologijas ir medžiagas. 2. Projekto vieta Geografinės srities, kuriai projektas gali daryti poveikį, jautrumas aplinkosaugos požiūriu turi būti svarstomas būtinai atsižvelgiant į: — esamą žemėnaudos pobūdį, — santykinį teritorijos gamtinių išteklių kiekį, kokybę ir regeneracinį pajėgumą, — natūralios aplinkos buferinį pajėgumą, atkreipiant ypatingą dėmesį į šias teritorijų rūšis: a) pelkes; b) pakrančių zonas; c) kalnus ir miškus; d) gamtinius parkus ir draustinius; e) teritorijas, kurioms valstybės narės teisės aktai suteikia saugomų teritorijų statusą, ypač saugomas teritorijas, kurioms tokį statusą valstybės narės suteikė pagal 79/409/EEB ir 92/43/EEB direktyvų nuostatas; f) teritorijas, kuriose jau viršijami Bendrijos nustatyti aplinkos kokybės standartai; g) tankiai apgyvendintas teritorijas; h) kraštovaizdį, turintį istorinės, kultūrinės ar archeologinės svarbos. 3. Galimo poveikio apibūdinimas Galimas reikšmingas projekto poveikis turi būti svarstomas pagal kriterijus, išvardytus 1 ir 2 dalyse, ypač atkreipiant dėmesį į: — poveikio mastą (geografinę sritį ir populiacijos, kuriai gali būti daromas poveikis, dydį), — galimą tarpvalstybinį poveikio pobūdį, — poveikio dydį ir kompleksiškumą, — poveikio tikimybę, — poveikio trukmę, dažnumą ir grįžtamumą. 15/3 t. LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 161 IV PRIEDAS 5 STRAIPSNIO 1 DALYJE NURODYTA INFORMACIJA 1. Projekto aprašymas, būtinai įskaitant: — viso projekto techninių charakteristikų aprašymą, taip pat žemėnaudos poreikius statybos ir funkcionavimo metu, — pagrindinių gamybos proceso charakteristikų aprašymą, pvz. , naudojamų medžiagų kiekį ir pobūdį, — projekto funkcionavimo metu numatomų emisijų ir atliekų kiekio bei rūšies įvertinimą (vandens, oro ir dirvožemio tarša, triukšmas, vibracija, šviesa, šiluma, radiacija ir t. t. ). 2. Pagrindinių užsakovo apsvarstytų alternatyvų aprašymas, apibūdinant pagrindines pasirinkimo priežastis ir atsižvelgiant į galimą poveikį aplinkai. 3. Aplinkos komponentų, kuriems planuojamas projektas gali daryti reikšmingą poveikį, aprašymas, atkreipiant ypatingą dėmesį į gyventojus, gyvūniją, augaliją, dirvožemį, vandenį, orą, klimato veiksnius, materialines vertybes, įskaitant architektūrinį ir archeologinį paveldą, kraštovaizdį, taip pat minėtų veiksnių tarpusavio sąveiką. 4. Galimo reikšmingo planuojamo projekto poveikio aplinkai aprašymas (1) bei užsakovo naudotų poveikio aplinkai prognozavimo metodų apibūdinimas. Poveikį gali sukelti: — projekto buvimas, — gamtinių išteklių naudojimas, — taršalų emisijos, trukdžių susidarymas ir atliekų šalinimas. 5. Priemonių, kurių numatoma imtis siekiant užkirsti kelią, sumažinti ir, kur tai įmanoma, kompensuoti reikšmingą neigiamą poveikį aplinkai, aprašymas. 6. Netechninio pobūdžio santrauka, apibendrinanti ankstesnėse dalyse nurodytą informaciją. 7. Nuoroda į sunkumus (nepakanka technikos ar gamybinės patirties), su kuriais užsakovas susidūrė, rengdamas reikalingą informaciją. “ (1) Turi būti aprašytas tiesioginis poveikis, taip pat bet koks netiesioginis, antrinis, kompleksinis, trumpalaikis, vidutinio laikotarpio, ilgalaikis, negrįžtamas, grįžtamas, teigiamas ir neigiamas projekto daromas poveikis


title: 97/234/CE: Decisão da Comissão de 3 de Março de 1997 que altera a Decisão 96/233/CE, que estabelece a lista das explorações piscícolas aprovadas na Dinamarca (Texto relevante para efeitos do EEE)


title: 97/228/EG: Beschikking van de Commissie van 3 maart 1997 houdende wijziging van Beschikking 95/124/EG tot vaststelling van de lijst van erkende viskwekerijen in Duitsland (Voor de EER relevante tekst)

eurovoc_concepts:
Germany
animal disease
approval
fish farming
health control
infectious disease