eurovoc_concepts:
EU environmental policy
EU programme
environmental impact
impact study
town and country planning

formats: html pdf pdfa1b print

text: * * * ** COMMISSIEVAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 04. 12. 1996 COM(96)511def. 96/0304 (SYN) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN DE RAAD betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's (door de Commissie ingediend) TOELICHTING 1. MOTIVERING VAN HET VOORSTEL Achtergrond 1. 1. Richtlijn 85/337/EEG van de Raad betreifende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (de "MEB-richtlijn") schrijft voor dat een milieueffectbeoordeling wordt uitgevoerd alvorens vergunning wordt verleend voor het uitvoeren van projecten die belangrijke gevolgen kunnen hebben voor het milieu. De MEB-richtlijn bepaalt evenwel niet dat een dergelijke beoordeling ook vooraf dient te gaan aan de vaststelling van de plannen en programma's die het kader vormen waarbinnen de besluiten inzake het verlenen van vergunningen voor zulke projecten worden getroftèn. Zo bestaat er bijvoorbeeld krachtens de communautaire wetgeving geen enkele verplichting om een milieubeoordeling uit te voeren vooraleer een regionaal plan voor ruimtelijke ordening wordt vastgesteld. Dit voorstel heeft ten doel te voorzien in een hoog milieubeschermingsniveau door ervoor te zorgen dat een milieubeoordeling wordt uitgevoerd en dat met de resultaten daarvan rekening wordt gehouden bij de opstelling en vaststelling van dergelijke plannen en programma's die aanzienlijke gevolgen hebben voor het milieu. Een en ander vormt een aanvulling op de milieueffectbeoordeling van projecten krachtens de MEB-richtlijn, die in een later stadium van het besluitvormingsproces plaatsvindt. Werkingssfeer van het voorstel 1. 2. Het voorstel bevat een omschrijving van de milieubeoordelingsprocedure met betrekking tot de in artikel 2 van de richtlijn aangegeven plannen en programma's. Het blijft dus beperkt tot de plannings- en programmeringsfase van de besluitvorming en is niet van toepassing op de hoogste niveaus van de besluitvormingspiramide, waar de beleidslijnen in hun meest algemene vorm worden geformuleerd. Hoewel ook in die algemene beleidsbeslissingen zeker rekening moet worden gehouden met het milieu, zijn de procedurele voorschriften van het onderhavige voorstel misschien niet het meest geschikte instrument om dat doel te bereiken. Bij de totstandkoming van beleidsbeslissingen van algemene aard worden geen vaste paden bewandeld, en daarom is misschien een andere aanpak nodig om het milieuaspect in dit proces te integreren. De Commissie blijft deze kwestie bestuderen. 1. 3. Het voorstel is uitsluitend van toepassing op de plannen en programma's voor ruimtelijke ordening en op de plannen en programma's die als onderdeel van het besluitvormingsproces inzake ruimtelijke ordening worden vastgesteld en het kader vormen voor toekomstige besluiten inzake vergunningen waardoor voor de ontwikkelaars van projecten het licht op groen wordt gezet Dergelijke plannen of programma's voor ruimtelijke ordening regelen het gebruik van de bodem en bevatten bepalingen betreffende aard, omvang, locatie of exploitatie van installaties en uitoefening van activiteiten in verschillende sectoren die verband houden met de ruimtelijke ordening. Het voorstel heeft betrekking op plannen en programma's voor ruimtelijke ordening inclusief sectorplannen voor ruimtelijke ordening in sectoren zoals vervoer, afvalbeheer, waterbeheer, industrie, telecommunicatie, toerisme of energie. Het voorstel heeft echter alleen betrekking op plannen en programma's die door een bevoegde instantie overeenkomstig een formele procedure worden vastgesteld. Dit betekent niet dat de Lid-Staten formele vaststellingsprocedures zullen moeten invoeren om aan het voorstel te voldoen. Het betekent dat alleen plannen en programma's die via bestaande formele procedures vastgesteld dienen te worden onder het voorstel vallen. Een dergelijk plan zou bijvoorbeeld een ontwikkelingsplan voor delfstoffenwinning zijn dat onder meer bepalingen bevat betreffende aard, omvang, locatie of voorwaarden voor de uitoefening van activiteiten op het gebied van delfstoffenwinning in een bepaald gebied. Niet onder de richtlijn zou bijvoorbeeld een algemeen energjeplan vallen dat betrekking heeft op algemene kwesties zoals energiebronnen, vraag en aanbod van energie of plannen en programma's met betrekking tot economische steun of energiebesparing. Het voorstel is een nieuwe, belangrijke stap die moet garanderen dat de Lid-Staten milieuoverwegingen integreren in hun besluitvormingsprocedures. Waarschijnlijk is het echter niet de laatste stap. Hoe doeltreffend de onderhavige richtlijn is gebleken, zal zeven jaar na de inwerkingtreding ervan moeten worden geëvalueerd (artikel 11). Om de werkingssfeer van het voorstel te verduidelijken, volgt hieronder een indicatieve lijst van plannen en programma' s die mogelijk in aanmerking komen: Duitsland: Oostenrijk: België: Wallonië: Brussel: Vlaanderen: Denemarken: Spanje: Finland: Frankrijk: Griekenland: Ierland: Italië: Luxemburg: Nederland: Portugal: Landesraumordnungsprogramme/plane; Landesentwicklungsprogramme/plàne; Regionalprogramme/plane; Flâchennutzungsplâne Landesentwicklungsplâne/programme; Sektorale Entwicklungsprogramme; Örtliche Raumordnungsprogramme; Flâchenwidmungsplâne Provinciaal Structuurplan Vlaanderen; Gewestplan; Plan Secteur; Plan Particulier d'Aménagement (PPA); Schéma structurel; Schéma directeur; Gewestelijk Ontwikkelingsplan; Gewestelijk Bodembestemmingsplan (GBBP); Ruimtelijk Structuurplan Regionalplaner; Kommuneplaner Plan nacional de ordenación; Plan director territorial de coordinación; Plan general municipal de ordenación urbana (PG); Programa de actuación urbanistica (PAU) Asemakaava; Rakennuskaava Contrat de plan Etat-région; Directive territoriale d'aménagement (DTA); Chorotaxiko Schedio; Rythmistiko Schedio; Geniko poleodomiko schedio (GPS); Schedio poleos - Poleodomiki meleti Development plans Piano territoriale di coordinamento & Piano territoriale Paesistico; Piano regolatore generale; Piano di recupero (Pdre); Piano degli insediamenti produttivi (PIP) Plan d'aménagement d'aménagement particulier Vierde Nota Over de Ruimtelijke Ordening Extra; Streekplan; Stuctuurplan Plano Regional de Ordenamento do Territorio (PROT); Pianos Municipals de Ordenamento do Territorio (PMOTs); Piano Director Municipal (PDM); Pianos de Urbanizaçâo général; Plan d'aménagement partiel; Plan - Ver. Koriinkrijk: Structure plans & unitary development plans part one; Local plan & unitary - Zweden: development plan (UDP) part two Översiktsplan (OP); Detaljplan (DP); Omradesbestàmmelser 1. 4 Doordat het voorstel alleen betrekking heeft op de plannen en programma's die een onderdeel zijn van het besluitvormingsproces met betrekking tot vergunningen, zal de nieuwe richtlijn niet van toepassing zijn op de plannen die in het kader van de Structuurfondsverordeningen (Verordening (EEG) nr. 2052/88, als gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 2081/93) bij de Commissie worden ingediend. Dergelijke plannen worden immers opgesteld in verband met de medefinanciering van prioriteiten inzake regionale ontwikkeling, en niet met het oog op het verlenen van vergunningen. Wel is nu reeds in de Structuurfondsverordeningen bepaald dat de plannen die in het kader daarvan worden ingediend, vergezeld dienen te gaan van een milieueffectbeoordeling. Bovendien moeten de Lid-Staten, wanneer zij de in de Structuurfondsplannen beschreven activiteiten uitvoeren, de communautaire milieuwetgeving naleven en met name alle milieueffectbeoordelingen uitvoeren welke bij de MEB-richtlijn en, in de toekomst, de nieuwe richtlijn worden voorgeschreven. Bijgevolg zullen zowel de Commissie - bij de beoordeling van de Structuurfondsplannen - als de Lid-Staten - bij de vaststelling van plannen en programma's inzake vergunningen en bij het verlenen van toestemming voor projecten ter uitvoering van activiteiten in het kader van de Structuurfondsen - rekening moeten houden met het milieu. Eén en ander moet een hoog niveau van milieubescherming garanderen. 1. 5. Het voorstel is alleen van toepassing op plannen en programma's ter vaststelling waarvan een formele procedure moet worden gevolgd, d. w. z. plannen en programma's die ofwel door een overheid of bij wet worden ingevoerd. Overleg met de Lid-Staten heeft aan het licht gebracht dat een klein aantal belangrijke plannen en programma's via wetgeving wordt ingevoerd. Voor dergelijke plannen en programma's wordt de milieueffectbeoordeling door de bevoegde instantie in de verricht voordat een besluit wordt genomen. Dit betekent dat het voorstel niet ingrijpt is dat de wetgevingsprocedure. Het voordeel van de strategische milieueffectbeoordeling besluitvormingsinstantie beter geïnformeerd is wanneer zij haar besluit neemt. Voordelen voor het milieu 1. 6. Dit voorstel is een belangrijke stap op weg naar duurzame ontwikkeling in de gehele Gemeenschap. Het zal ertoe leiden dat bij de formulering van plannen en programma's meer rekening wordt gehouden met milieuaspecten. Het zal als zodanig in hoge mate bijdragen tot de verwezenlijking van de eerste drie doelstellingen, namelijk behoud, bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu, die worden aangegeven in artikel 130 R, lid l, van het Verdrag (zie 2. 1 ). Het is ook duidelijk in overeenstemming met het voorzorgsbeginsel als bedoeld in artikel 130 R, lid 2, van het Verdrag. Een milieueffectbeoordeling op plannings- en programmeringsniveau betekent dat milieudoelstellingen in een vroeg stadium van de procedure worden gedefinieerd en op het juiste niveau interactief en in hun algemeenheid worden beoordeeld. Dit leidt er op zijn beurt toe dat de plannenmakers en besluitvormers met meer kennis van zaken effectief aandacht zullen besteden aan milieueffecten. 1. 7. Op het moment dat een vergunningsaanvraag betreffende een project door de bevoegde instantie wordt onderzocht, is meestal al een aantal belangrijke beslissingen getroffen die richtinggevend zijn voor het resultaat van de vergunningsprocedure. Zo kan de plaats die voor de uitvoering van een bepaald type project in aanmerking komt, in grote lijnen door een reeds vastgesteld regionaal grondbestemmingsplan worden gedetermineerd. Een milieueffectbeoordeling in het prqjectstadium komt te laat om de in de planningsfase genomen besluiten indien nodig bij te stellen. Door het ontbreken van een verplichting tot het uitvoeren van een milieueffectbeoordeling in de plannings- en programmeringsfase van de besluitvormingsprocedure ten aanzien van vergunningen, worden beslissingen op dat niveau genomen zonder dat met alle effecten op het milieu voldoende rekening wordt gehouden. De voorgestelde richtlijn zal dit euvel verhelpen: zij schrijft voor dat een milieueffectbeoordeling moet worden uitgevoerd vóór dergelijke plannen en programma's die aanzienlijke consequenties kunnen hebben voor het milieu, ten uitvoer worden gelegd. 1. 8. Ook de plannen en programma's aan het milieueffectbeoordelingssysteem onderwerpen heeft onder meer het voordeel dat kwesties betreffende eventuele alternatieven (zoals de keuze tussen diverse locaties voor een bepaald type project of de keuze tussen verschillende transportsystemen) op een serieuze manier kunnen worden onderzocht. Zulks is alleen mogelijk op het niveau van de plannen en programma's. 1. 9. De milieueffectbeoordeling van plannen en programma's maakt het ook mogelijk de cumulatieve en synergetische milieueffecten van een groot aantal kleinschalige projecten in te schatten. Wanneer bijvoorbeeld de bouw van nieuwe woningen wordt gepland, kan de plaats daarvoor worden gekozen op basis van een regionaal grondbestemmingsplan en kunnen de milieugevolgen van verschillende vestigingsplaatsen en -patronen worden geëvalueerd. Met deze informatie kan rekening worden gehouden bij het opstellen van het plan. Dit soort milieueffecten valt volledig buiten het bestek van de MEB-richtlijn. Het vijfde milieuactJeprogramma "OP weg naar duurzame ontwikkeling" 1. 10. Het vijfde milieuactieprogramma voorziet in de tenuitvoerlegging van een op duurzame ontwikkeling gerichte strategie. Duurzame ontwikkeling kan op een aantal verschillende manieren worden bevorderd. Eén mogelijke manier is via de bevordering en verbetering van de rnilieueffectbeoordelingsprocedures op het niveau van de strategieën. Onder de kop "Sectoriële planning en ruimtelijke ordening" staat in het vijfde milieuactieprogramma het volgende te lezen: "Aangezien het doel is een duurzame ontwikkeling te realiseren, lijkt het logisch, zoniet essentieel, om alle relevante beleidsvoornemens, plannen en programma's op hun milieueffecten te toetsen. " Door de werkingssfeer van de milieueffectbeoordeling tot een hoger niveau dan dat van de projecten uit te breiden, draagt het onderhavige voorstel ertoe bij dit voornemen in concrete resultaten te vertalen. Economische voordelen 1. 11. Een van de belangrijkste voordelen is de totstandbrenging van een efficiënter planningskader dat een positief en stabiliserend effect zal hebben op de kapitaalinvesteringen en ontwikkeling omdat kernbeslissingen in een vroeg stadium van de procedure zullen worden genomen. Volgens het vijfde milieuactieprogramma zou "door milieueffectrapportage een vast onderdeel van de planning op macroniveau te laten uitmaken, (. ) niet alleen de bescherming van het milieu kracht worden bijgezet en de optimalisatie van het beheer van de hulpbronnen worden bevorderd, maar zou ook worden bijgedragen tot een beperking van de distorsies in de internationale en interregionale concurrentiestrijd om nieuwe ontwikkelingsprojecten. Deze distorsies treden thans op als gevolg van discrepanties in de milieueffectbeoordelingspraktijk van de verschillende Lid-Staten". Dankzij een strategische milieueffectbeoordeling wordt het planningsproces transparanter en kan reeds op planningsniveau publieke steun worden verkregen voor de voorkeursoptie of-strategie. Wanneer de SMB-procedure volgens de regels wordt afgewerkt, zullen de economische activiteiten op projectniveau gemakkelijker aanvaard worden. Tenslotte zal door het duidelijker formuleren van de voorwaarden waaronder in het kader van het plan of programma economische activiteiten mogen worden ondernomen meer zekerheid ontstaan en zullen vertragingen en extra kosten op projectniveau afnemen. Het verslag over de tenuitvoerlegging van de MEB-richtliin In 1993 heeft de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag ingediend 1. 12. over de toepassing en de doeltreffendheid van de MEB-richtlijn. Het verslag toonde aan dat de Lid- Staten aanzienlijke vorderingen hadden geboekt bij de tenuitvoerlegging van de richtlijn en dat ook wat betreft de informatie die ten behoeve van de besluitvorming in het kader van de vergunningsprocedure voor projecten beschikbaar werd gesteld, vooruitgang viel te constateren. Een van de conclusies van het verslag luidde evenwel dat milieueffectbeoordelingen in de projectfase eigenlijk te laat komen om alle belangrijke aspecten naar behoren in acht te kunnen nemen: "[Het is duidelijk. ] dat MEB voor bepaalde projecten in een te laat stadium van het plannings- en besluitvormingsproces plaatsvindt, waardoor eventuele alternatieven voor het project zelf of voor de locatie of het tracé ervan (in het geval van lineair opgebouwde projecten) niet meer in overweging kunnen worden genomen. Deze beperking is eigen aan een instrument dat beperkt is tot het beoordelen van milieueffecten van afzonderlijke projecten, daar een aantal belangrijke beleidsbeslissingen reeds in een vroeger stadium genomen zijn. Dit betekent dat er slechts een beperkte bewegingsvrijheid overblijft op projectniveau. " 1. 13. Kortom, de conclusie was dat in de meeste Lid-Staten slechts op beperkte schaal in milieueffectbeoordeling is voorzien bij de besluitvorming over plannen en programma's. Dit voorstel heeft ten doel deze inherente beperking van de MEB-richtlijn te verhelpen door deze aan te vullen met een richtlijn die voorziet in de milieueftectbeoordeling van plannen en programma's. In dit opzicht kan het voorstel worden gezien als de tweede fase van een proces dat in 1985 met de vaststelling van de MEB-richtlijn is begonnen. Verband tussen de MEB-richtliin en het onderhavige voorstel de zal een van resulteren besluitvorming tot het plannings- en 1. 14. Het uitbreiden van het milieueffectbeoordelingssysteem efficiënter tot programmeringsniveau milieueffectbeoordelingssysteem leiden. Het juiste type milieueffectbeoordeling zal in de juiste fase van het besluitvormingsproces moeten worden verricht. Krachtens het SMB-voorstel zullen strategische vraagstukken op het plannings- en programmeringsniveau worden beoordeeld en zullen specifieke kwesties die inherent zijn aan het voorgestelde project bij de milieueftectbeoordeling op projectniveau worden behandeld. Dit zal in een meer gestroomlijnde milieueffectbeoordeling op projectniveau. Wanheer een algemene milieueffectbeoordeling op het strategische niveau wordt verricht, kan bepaalde informatie die voor de milieueffectverklaring in het kader van de MEB-richtlijn vereist is, in minder gedetailleerde vorm worden gebruikt of verstrekt door te verwijzen naar de op strategisch niveau reeds verrichte milieueffectbeoordeling. Wat de procedure betreft lijken de eisen van de bestaande MEB-richtlijn en het onderhavige voorstel sterk op elkaar. De Lid-Staten zullen dan ook vertrouwd zijn met de te volgen procedure. Daardoor zal de nieuwe richtlijn in de Lid-Staten tijdig worden geïmplementeerd. Tenslotte zal een volgens de voorschriften verrichte SMB duidelijkheid brengen over de milieuvoorwaarden waaraan met het oog op de goedkeuring van projecten moet worden voldaan. De MEB-procedure zal bijgevolg eenvoudiger worden en in sommige gevallen misschien zelfs overbodig. Dit zal vermoedelijk het geval zijn voor de meeste projecten die de Lid-Staten overeenkomstig de gewijzigde MEB-richtlijn moeten doorlichten voordat zij besluiten voor deze projecten de MEB-procedure te starten. Toch zal een algemene milieueffectbeoordeling op projectniveau noodzakelijk blijven voor die projecten waarvoor een MEB overeenkomstig de gewijzigde MEB-richtlijn verplicht is. Internationale en communautaire initiatieven 1. 15. De noodzaak van een milieueffectbeoordeling die niet tot het kader van het individuele project beperkt blijft, werd erkend in het Verdrag van Espoo inzake milieueffectrapportage in grensoverschrijdend verband, dat op 25 februari 1991 te Espoo (Finland) door 29 landen, waaronder alle Lid-Staten van de EG, is ondertekend. Het verdrag bepaalt dat de partijen ernaar moeten streven om, waar zulks nodig is, de beginselen van de milieueffectbeoordeling toe te passen op beleidsvoornemens, plannen en programma's. 1. 16. Op communautair niveau is de noodzaak van een milieueffectbeoordeling van plannen en programma's erkend in Richtlijn 92/43/EEG van de Raad inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna. In artikel 6, lid 3, van die richtlijn is bepaald dat voor elk pjan of project dat significante gevolgen kan hebben voor een krachtens die richtlijn aangewezen speciale beschermingszone, een passende milieueffectbeoordeling moet worden gemaakt. Daarmee wordt erkend hoe belangrijk het is te garanderen dat zowel op het niveau van de plannen als dat van de projecten terdege rekening wordt gehouden met de instandhoudingsdoelstellingen welke met de aanwijzing van de betrokken beschermingszones werden beoogd. De noodzaak om op alle besluitvormingsniveaus rekening te houden met de milieudoelstellingen geldt eveneens voor beleids initiatieven die geen verband houden met speciale beschermingszones. Initiatieven van de Lid-Staten 1. 17. Een ten behoeve van de Commissie uitgevoerde studie over de in de Gemeenschap vigerende wetgeving en procedures inzake de milieueflectbeoordeling van plannen en programma's (maart 1995) heeft aan het licht gebracht dat er op dit gebied sedert 1988 in de Lid-Staten een en ander in beweging is gekomen en dat alle Lid-Staten een zekere ervaring hebben opgedaan met het uitvoeren van dit soort milieueffectbeoordelingen. In de studie worden evenwel twee belangrijke lacunes gesignaleerd in de bestaande systemen die in de Gemeenschap worden toegepast: 1) 2) hoewel de Lid-Staten een aantal regelingen hebben ingevoerd ter beoordeling van de te verwachten milieueffecten van de uitvoering van plannen en programma's die als leidraad bij het verlenen van vergunningen worden vastgesteld, zijn deze regelingen niet op alle plannen en programma's van toepassing; zelfs als een of ander systeem van milieueffectbeoordeling wordt toegepast, voldoet dit niet steeds aan de fundamentele eisen die aan een dergelijk systeem moeten worden gesteld; zo hebben de gegevens die met het oog op de milieueffectbeoordeling worden verstrekt, niet steeds betrekking op ajlg significante milieuaspecten, en ontbreekt soms de formele bepaling dat aan het betrokken publiek inspraak moet worden verleend. De momenteel in de Gemeenschap toegepaste systemen schieten daarom tekort, zowel wat hun toepasselijkheid op plannen en programma's als wat de procedurele eisen betreft. Verreweg de meeste Lid-Staten hebben geen SMB-wetgeving. Slechts drie Lid-Staten hebben dergelijke wetgeving die ruimschoots voldoet aan de minimumeisen van het voorstel. Twee Lid-Staten hebben voor sommige van hun regio's dergelijke wetgeving die ruimschoots voldoet aan de minimumeisen van de richtlijn. Geen van de in de andere Lid-Staten bestaande systemen voor ruimtelijke ordening voorzien in alle minimumeisen waaraan bij een milieueffectbeoordeling zoals in het kader van de SMB-richtlijn is vastgesteld, dient te worden voldaan. Opgemerkt zij evenwel dat in de meeste Lid-Staten procedures bestaan om bij de opstelling van programma's inzake ruimtelijke ordening zowel het betrokken publiek als de milieu-instanties te raadplegen. Bestaande methodiek praktijk geëvalueerd van methodologieën voor naar de beschikbaarheid 1. 18. Bij haar onderzoek milieueffectbeoordeling van plannen en programma's heeft de Commissie de op dit gebied bestaande 1994, SEA Case-studies, 1996). Deze studie leidt, net als andere recente publicaties (bijvoorbeeld SEÀ: Status, Challenges and Future Directions, Dutch Ministry of Environment 1996, The Practice of Strategic Environmental Assessment, Therivel and Partidario 1996) tot de conclusie dat voor de milieueffectbeoordeling van plannen en programma's reeds een aantal methoden en technieken toegepast. Deze methoden zijn gewoonlijk gebaseerd op die welke bij de worden miiieueffectbeoprdeling van projecten of bij beleidsbeoordeling en -planning worden gevolgd. SEA Existing Methodology, (bijvoorbeeld terwijl meer complexe Zo bleken eenvoudige methoden (zoals het gebruik van kaarten, controlelijsten, matrices) vaak succesvol, (zoals meercriteria-analyse, geografische informatiesystemen) eveneens werden gesignaleerd en steeds meer in gebruik komen. Hoe dan ook zijn bij de keuze van de geschikte methoden factoren zoals doelstellingen en omvang van de activiteit, beschikbare tijd en begrotingsmiddelen, of de beschikbaarheid van milieugegevens bepalend. technieken Het is dan ook niet zo dat milieueffectbeoordelingen op plannings- of programmeringsniveau wegens het ontbreken van de benodigde instrumenten achterwege moeten worden gelaten. Deze worden in snel tempo ontwikkeld en het is duidelijk dat een communautaire richtlijn, net als Richtlijn 85/337/EEG over de milieueffectbeoordeling van projecten, onderzoek en uitwisseling van ervaringen op dit gebied zal stimuleren en tot de ontwikkeling van meer geavanceerde methodologieën zal leiden. Kostprijs 1. 19. De aan de uitvoering van een milieueffectbeoordeling van een plan of programma verbonden kosten worden meestal gedragen door de betrokken overheidsinstantie. De Commissie heeft het initiatief genomen om een studie van deze kosten te laten uitvoeren. Deze studie betrof zowel de directe uitgaven in samenhang met een milieueffectbeoordeling (bijvoorbeeld de aan consultants betaalde vergoedingen) als de kosten die resulteren uit het gebruik van personele middelen. Over het geheel van de onderzochte gevallen bleken deze kosten nogal variabel. Als algemene conclusie mag echter wel worden gesteld dat de meerkosten die aan dit type milieueffectbeoordeling zijn verbonden, verwaarloosbaar zijn in vergelijking met de omvang van de investeringen die voor de uitvoering van het beoordeelde plan of programma noodzakelijk zijn. Tegen de hoger beschreven voordelen van een dergelijke beoordeling voor het milieu wegen deze kosten zeker niet op. 2. WAAROM EEN MAATREGEL OP HET NIVEAU VAN DE GEMEENSCHAP NOODZAKELIJK IS Wat is het doel van de voorgestelde maatregel, in verband met de verplichtingen van de Gemeenschap? 2. 1. Artikel 130R, lid 1, van het Verdrag bepaalt dat het beleid van de Gemeenschap op milieugebied dient bij te dragen tot de volgende doelstellingen: behoud, bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu, bescherming van de gezondheid van de mens en behoedzaam en rationeel allesomvattend milieueffectbeoordelingssysteem, dat de verplichting omvat om zowel op het niveau van de plannen en programma's als op dat van de projecten een milieueffectbeoordeling uit te voeren, zal in belangrijke mate tot het realiseren van deze doelstellingen bijdragen omdat daardoor de integratie van het milieuaspect in het besluitvormingsproces wordt gegarandeerd. hulpbronnen. natuurlijke gebruik Een van Valt de voorgestelde maatregel onder een exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap of onder een met de Lid-Staten gedeelde bevoegdheid? 2. 2. De voorgestelde maatregel betreft niet een gebied waarvoor alleen de Gemeenschap bevoegd is. Wat is de communautaire dimensie van de aangelegenheid? Welke oplossing gold tot dusver? 2. 3. Bij Richtlijn 85/337/EEG van de Raad is in de Gemeenschap een systeem van milieueffectbeoordelingen op projectniveau geïntroduceerd. De ervaring heeft aangetoond dat aan dit systeem één groot bezwaar is verbonden, namelijk dat alleen aan het eind van het besluitvormingsproces een verplichte milieueffectbeoordeling wordt uitgevoerd. Het milieueffectbeoordelingssysteem waarin het Gemeenschapsrecht voorziet, vertoont derhalve een lacune. Het moet worden aangevuld met de eis dat ook op het niveau van de plannen en programma's een milieueffectbeoordeling wordt uitgevoerd. 2. 4. Het ontbreken van een doeltreffend en allesomvattend milieueffectbeoordelingssysteem in de plannings- en programmeringsfase heeft consequenties voor alle Lid-Staten. Het gevolg is dat in de Gemeenschap het milieuaspect in het algemeen niet volledig in het besluitvormingsproces met betrekking tot vergunningen is geïntegreerd. 2. 5. In de Gemeenschap doet zich bovendien het specifieke probleem voor dat de uitvoering van een plan of programma in één Lid-Staat soms aanzienlijke gevolgen kan hebben voor het milieu in een andere Lid-Staat. In dergelijke gevallen is het belangrijk dat vóór het plan of programma wordt vastgesteld, een doeltreffende milieueffectbeoordeling wordt uitgevoerd in de initiatiefhemende Lid- Staat en dat bovendien over de grenzen heen het nodige overleg wordt gepleegd. Dit overleg is nodig om te garanderen dat met alle belangrijke milieueffecten van de uitvoering van het plan of programma rekening wordt gehouden, en niet alleen met die welke relevant zijn voor het grondgebied van de Lid-Staat waar het plan of programma wordt uitgewerkt. De voorgestelde richtlijn garandeert dat een doeltreffende milieueffectbeoordeling van dergelijke plannen en programma's wordt uitgevoerd en dat daarbij grensoverschrijdend overleg wordt gepleegd. 2. 6. De Lid-Staten trachten deze gemeenschappelijke problemen aan te pakken door bepaalde aspecten van de milieueffectbeoordeling in een aantal van hun procedures voor de vaststelling van plannen en programma's te integreren. Dit is verheugend: het betekent immers dat alle Lid-Staten al enige ervaring en enige kennis inzake milieueffectbeoordeling op dit niveau hebben verworven. De ten behoeve van de Commissie uitgevoerde studie (als bedoeld in 1. 17) heeft echter twee belangrijke lacunes aan het licht gebracht in de bestaande systemen zoals zij in de Gemeenschap worden toegepast. Ten eerste zijn die systemen niet op alle belangrijke plannen en programma's van toepassing. Ten tweede zijn de procedurele voorschriften van de bestaande milieueffectbeoordelingssystemen niet steeds in overeenstemming met de fundamentele eisen die aan alle milieueffectbeoordelingssystemen moeten worden gesteld. 10 Wat is de meest doelmatige aanpak, gelet OP de mogelijkheden van de Gemeenschap en die van de Lid-Staten? 2. 7. Om de twee genoemde lacunes aan te vullen is het nodig dat de Gemeenschap optreedt. Het voorstel zal met name garanderen dat het milieueffectbeoordelingssysteem in iedere Lid-Staat van toepassing is op de cruciale plannen en programma's met betrekking tot vergunningen en dat de milieueffectbeoordelingsprocedure bevredigend is. Dit zal ervoor zorgen dat in alle Lid-Staten het milieuaspect tenminste tot op zekere hoogte in het besluitvormingsproces met betrekking tot vergunningen wordt geïntegreerd. Door het opzetten van een elementaire kaderprocedure wordt een minimaal communautair systeem in het leven geroepen voor de milieueftectbeoordeling van plannen en programma's. De Gemeenschap voldoet aan haar verdragsverplichtingen, maar doet niet meer dan wat nodig is om aan deze verplichtingen te voldoen. Het subsidiariteitsbeginsel wordt in acht genomen en de eisen van de richtlijn zijn voldoende flexibel om de Lid-Staten in staat te stellen een nadere regeling ter implementering van de richtlijn uit te werken. De richtlijn laat de Lid-Staten voldoende ruimte om ofwel door het opnemen van de minimumeisen van de richtlijn in bestaande nationale procedures of door het invoeren van nieuwe procedures aan de richtlijn te voldoen. Wat ziin de kosten van niet-optreden van de Gemeenschap? 2. 8. Indien de Gemeenschap niet optreedt, blijft het milieueffectbeoordelingssysteem waarin het Gemeenschapsrecht voorziet, onvoltooid. De twee genoemde lacunes blijven in dat geval bestaan. Tot een gecoördineerde integratie van het milieuaspect in alle plannen en programma's inzake ruimtelijke ordening die in de Gemeenschap als leidraad bij het verlenen van vergunningen worden vastgesteld, komt het dan niet. Er zullen plannen en programma's worden vastgesteld die onvoorziene ongunstige milieueffecten hebben. Gezien de zeer reële voordelen voor het milieu van het voorstel zou, wanneer de Gemeenschap niets onderneemt, het realiseren van de in artikel 130 R, eerste lid, van het Verdrag genoemde doelstellingen: behoud, bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu, bescherming van de gezondheid van de mens en behoedzaam en rationeel gebruik van natuurlijke hulpbronnen, daardoor worden bemoeilijkt. Over welke middelen beschikt de Gemeenschap om OP te treden (aanbeveling, financiële ondersteuning, wetgeving, enz. )? 2. 9. Om een communautair kader voor de milieueffectbeoordeling van plannen en programma's tot stand te brengen is een nieuwe richtlijn vereist die voorziet in de aanvulling van het krachtens Richtlijn 85/337/EEG van de Raad ingevoerde milieueffectbeoordelingssysteem. Een niet-bindende aanbeveling zou niet volstaan om de aan het licht gebrachte lacunes aan te vullen. Om deze tekortkomingen te verhelpen is het absoluut noodzakelijk om op Gemeenschapsniveau voorschriften vast te stellen waarvan de naleving ondubbelzinnig kan worden gecontroleerd. Zo kan worden gegarandeerd dat in alle Lid-Staten de in het voorstel genoemde plannen en programma's op passende wijze worden beoordeeld. Met name kan zo worden gegarandeerd dat een geschikt kader tot stand wordt gebracht voor het grensoverschrijdend overleg dat noodzakelijk is als een plan of programma inzake ruimtelijke ordening van één Lid-Staat vermoedelijk aanzienlijke gevolgen zal hebben voor het milieu in een andere Lid-Staat. 11 Is een uniforme regeling nodig of kan worden volstaan met een richtlijn die de algemene doelstellingen aangeeft en de uitvoering aan de Lid-Staten overlaat? 2. 10. Dit voorstel betreft een kaderrichtlijn waarbij de fundamentele eisen met betrekking tot de uitvoering van milieueffectbeoordelingen op het niveau van plannen en programma's inzake ruimtelijke ordening worden vastgesteld maar de manier waarop deze eisen in de nationale systemen van de Lid-Staten worden omgezet, door de Lid-Staten zelf wordt bepaald. De procedure volgens welke plannen en programma's worden uitgewerkt en vastgesteld, verschilt van Lid-Staat tot Lid-Staat; bijgevolg zouden gedetailleerde bepalingen met betrekking tot de uitvoering van de richtlijn die geschikt zijn voor bepaalde Lid-Staten, in andere Lid-Staten ondoelmatig kunnen blijken. Daarom dienen de Lid-Staten zelf te kunnen beslissen over de precieze regelingen die zij treffen ter uitvoering van de richtlijn. In het bijzonder dienen de Lid-Staten zelf uit te maken of de nieuwe voorschriften in bestaande procedures worden ingepast, dan wel of het doeltreffender is daartoe nieuwe procedures in het leven te roepen. De gekozen oplossing kan van Lid-Staat tot Lid-Staat en van sector tot sector verschillen. Om soortgelijke redenen is destijds in het geval van de MEB-richtlijn voor een kaderrichtlijn gekozen, en in die context is deze benadering de goede gebleken. 3. OVERLEG 3. 1. Het eerste ontwerp van dit voorstel is op 28 april 1995 met de Lid-Staten besproken. Op 24 juli 1995 vond een tweede vergadering met de Lid-Staten plaats. Deze besprekingen hebben ervoor gezorgd dat het soort plannen en programma's dat in de Lid-Staten wordt vastgesteld, nader kon worden omschreven. Van deze informatie is dankbaar gebruik gemaakt bij de afbakening van de werkingssfeer van de voorgestelde richtlijn en met name bij de formulering van de definitie van "plan of programma" in artikel 2. 3. 2. De Commissie heeft ook vertegenwoordigers van de regionale instanties, de milieu-NGO's en bepaalde sociale en economische organisaties geraadpleegd. De meeste gesprekspartners stonden positief ten opzichte van het voorstel, hoewel sommigen van oordeel waren dat de werkingssfeer daarvan nog te beperkt was en dat het, bijvoorbeeld, niet alleen op plannen en programma's maar ook op het algemene beleid van toepassing diende te zijn. Voor de motivering met betrekking tot de werkingssfeer van het voorstel wordt verwezen naar de paragrafen 1. 2 tot 1. 5. 3. 3. Door één van de geraadpleegde instanties werd de vrees geuit dat de voorgestelde richtlijn de kosten verbonden aan het uitwerken en vaststellen van plannen en programma's zal verhogen en dat zij tot vertragingen zal leiden. Het aspect "kosten" is behandeld in paragraaf 1. 19. De Commissie meent dat de verschillende fasen waarin het voorstel voorziet, een minimumprocedure vormen die in ieder milieueffectbeoordelingssysteem dient te worden gevolgd. Zij is de mening toegedaan dat als het systeem op efficiënte wijze in de praktijk wordt gebracht, dit geen onnodige of onaanvaardbare vertragingen bij de opstelling en vaststelling van de plannen en programma's tot gevolg hoeft te hebben. 12 4. RECHTSGRONDSLAG 4. 1. Het onderhavige voorstel, dat gebaseerd is op het voorzorgsbeginsel, is bedoeld om de doelstellingen te bevorderen die opgesomd worden in artikel 130 R, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, namelijk: behoud, bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu, bescherming van de gezondheid van de mens en het behoedzaam en rationeel gebruik van natuurlijke hulpbronnen. Met het oog daarop voorziet het voorstel in een milieuefiectbeoordelingsprocedure die moet worden gevolgd voordat een besluit wordt genomen in verband met plannen en programma's die een milieueffect kunnen hebben in het kader van de ruimtelijke ordening. 4. 2. Het hoofddoel van het voorstel is ervoor te zorgen dat via een administratieve procedure en voordat een definitief besluit wordt genomen de bevoegde instantie het effect dat het besluit op het milieu kan hebben, onderzoekt en incalculeert. In dat verband vormen de milieueffectverklaring die door de bevoegde instantie wordt opgesteld en de raadpleging van de milieu-instanties en het betrokken publiek elementen die de beshiitvorming ondersteunen. Fundamenteel beoogt dit voorstel direct dan ook slechts de bescherming van bepaalde milieubelangen - door de bewustmaking van de overheden bij wie de eindbeslissing ligt -. Er dient ook te worden onderstreept dat dit voorstel van procedurele aard is. Dit betekent dat het voorziet in een milieueffectbeoordeling en raadplegingen gedurende de voorbereidende procedure en in het meenemen van de resultaten van deze beoordeling en raadplegingen bij de definitieve besluitvorming, met het oog op de bescherming van het milieu, zonder dat deze resultaten daarom bindend zijn aangezien de beoordelings- en eindbeslissingsbevoegdheid volledig en uitsluitend bij de verantwoordelijke overheden blijft. De mogelijke effecten van de maatregelen op de ruimtelijke ordening als zodanig waarin het voorstel voorziet, kunnen dan ook slechts als indirect gelden. ten aanzien van de besluitvorming In deze samenhang blijkt de rechtsgrondslag van het voorstel artikel 130 S, lid 1 van het 4. 3. Verdrag te zijn. 5. TOELICHHNÇ OP DE BEPALINGEN VAN HET VOORSTEL 5. 1. Artikel 1 omschrijft het doel van het voorstel: in een hoog milieubeschermingsniveau door ervoor te zorgen dat een milieueffectbeoordeling wordt uitgevoerd en de resultaten ervan worden meegenomen bij de opstelling en vaststelling van bepaalde plannen en programma's die aanzienlijke effecten kunnen hebben op het milieu. te voorzien In artikel 2 wordt een aantal begrippen gedefinieerd die in het voorstel worden gehanteerd. 5. 2. Van bijzonder belang is de omschrijving van de termen "plan" en "programma". De definitie van deze termen is bepalend voor de werkingssfeer van het voorstel. Opgemerkt zij dat het voorstel alleen betrekking heeft op formele plannen en programma's d. w. z. , die welke door een bevoegde instantie moeten worden vastgesteld of die welke bij wet worden vastgesteld met het oog op het opzetten van het kader voor toekomstige besluiten inzake het verlenen van een vergunning. In het artikel is sprake van algemene plannen en programma's voor ruimtelijke ordening en van plannen en programma's voor ruimtelijke ordening in sectoren zoals transport, energie, afvalbeheer, 13 waterbeheer, industrie, telecommunicatie en toerisme. Deze richtlijn is bijvoorbeeld van toepassing op een ruimtelijk ordeningsplan in de sector afvalbeheer dat betrekking heeft op de behoefte aan en locatiekeuze voor afvalverwerkingsinstallaties, en op telecommunicatieplannen en -programma's die bepalingen bevatten betreffende aard, omvang of exploitatie van telecommunicatie-installaties zoals grondstations voor mobiele telefonie en zendinstallaties. Voorts wordt "bevoegde instantie" en "vergunning" op dezelfde wijze gedefinieerd als in MEB-Richtlijn 85/337/EEG. Deze termen zijn in de Lid-Staten reeds algemeen bekend, wat de implementering zal vergemakkelijken. Daarnaast wordt in dit artikel een definitie gegeven van "milieueffectbeoordeling". 5. 3. Artikel 3 bevat een aantal bepalingen van procedurele aard betreffende de tenuitvoerlegging van de richtlijn. 5. 4. Artikel 4: lid 1 bepaalt dat een milieueffectbeoordeling moet worden uitgevoerd voordat een dergelijk plan of programma door een bevoegde instantie wordt vastgesteld of voordat een plan of programma als bedoeld in artikel 2 aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen. Lid 2 bepaalt dat de verplichting als bedoeld in lid 1 alleen van toepassing is op plannen en programma's waarvoor het eerste formele voorbereidende besluit van na de overgangsperiode als bedoeld in artikel 12, lid 1 is genomen. Lid 3 heeft betrekking op het toetsen van kleinere wijzigingen van bestaande plannen en programma's die niet altijd aanzienlijke milieueffecten hebben. In zulke gevallen kunnen de Lid-Staten nagaan of dergelijke wijzigingen van plannen en programma's aanzienlijke negatieve milieueffecten kunnen teweegbrengen. Lid 4 heeft betrekking op het toetsen van plannen en programma's op lokaal niveau die het specifieke gebruik van kleinere gebieden regelen. Een voorbeeld van een dergelijk plan of programma zijn bouwvoorschriften. Aangezien dergelijke plannen of programma's niet altijd aanzienlijke negatieve milieueffecten hebben, kunnen de Lid-Staten er soms mee volstaan ze te toetsen. Artikel 5 en de bijlage omschrijven de informatie die moet worden verstrekt wanneer een 5. 5. milieueffectbeoordeling is vereist. De bevoegde instantie (d. w. z. de overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor het vaststellen van het plan of programma, dan wel de instantie die dit plan of programma aan de wetgevingsprocedure dient te onderwerpen) moet de in de bijlage opgesomde informatie verstrekken en daarbij zoveel details verschaffen als redelijkerwijs nodig kan worden geacht met het oog op de beoordeling van de milieueffecten van de uitvoering van het plan of programma. Artikel 5 houdt rekening met de mogelijke hiërarchie van plannen en programma's en erkent dat de informatie die redelijkerwijs kan worden verlangd, varieert naargelang het plan of programma meer of minder gedetailleerd is en bepaalde aspecten misschien beter op andere niveaus van het besluitvormingsproces nader kunnen worden geëvalueerd. De bevoegde instantie zal moeten specificeren welke milieu-informatie in ieder geval moet worden verstrekt ("scoping"). Zij zal bijvoorbeeld moeten aangeven met welke aanzienlijke milieueffecten rekening moet worden 14 gehouden wanneer het plan of programma wordt uitgevoerd, en moeten bepalen hoe gedetailleerd de informatie dient te zijn die in de milieueffectverklaring met betrekking tot die mogelijke effecten wordt verstrekt. Met het oog op deze "scoping" dient de bevoegde instantie overleg te plegen met de betrokken milieu-instanties en/of milieuorganen. Aan het scoping-proces wordt daardoor in zekere mate een passend autonoom karakter verleend. 5. 6. Artikel 6 bepaalt dat de betrokken milieu-instanties en/of milieuorganen en het betrokken publiek de kans dienen te krijgen om commentaar te geven bij de krachtens artikel 5 verstrekte informatie alsmede bij het plan of programma zelf. Inspraak vormt een essentieel onderdeel van elke milieueffectbeoordelingsprocedure. De termen "betrokken milieu-instanties" en "betrokken publiek" worden eveneens gebruikt in MEB-Richtlijn 85/337/EEG, worden door de Lid-Staten zonder moeilijkheden toegepast en werden dan ook in het onderhavige voorstel gebruikt. Aangezien de administratieve systemen in de Lid-Staten sterk van elkaar verschillen, wordt het aan de Lid-Staten overgelaten overeenkomstig hun nationale administratieve systemen de respectieve milieu-instanties en/of milieuorganen en het betrokken publiek te definiëren en in dat verband in een nadere overlegregeling te voorzien. Artikel 7 is van toepassing wanneer de uitvoering van een plan of programma dat in een 5. 7. Lid-Staat wordt opgesteld, aanzienlijke milieueffecten dreigt te veroorzaken in een andere Lid-Staat. Het artikel schrijft voor dat in dergelijke gevallen de twee Lid-Staten overleg moeten plegen indien de Lid-Staat waar het milieu schade kan ondervinden, daarom verzoekt. Artikel 8 bepaalt dat de bevoegde 5. 8. instantie met de resultaten van het milieueffectbeoordelingsproces rekening dient te houden vóór het betrokken plan of programma wordt vastgesteld of aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen. De milieueffectbeoordeling moet garanderen dat de beleidsmakers rekening houden met de relevante milieuaspecten. In bepaalde gevallen zal dit ertoe leiden dat een beleidsmaker zijn voorstel wijzigt maar hij blijft hoe dan ook in laatste instantie verantwoordelijk voor de eindbeslissing. 5. 9. Artikel 9 garandeert dat de betrokken milieu-instanties en/of milieuorganen en het betrokken publiek worden geïnformeerd over het feit dat het plan of programma werd vastgesteld c. q. aan de wetgevingsprocedure werd onderworpen, alsmede over de manier waarop met de resultaten van de milieueffectbeoordeling rekening is gehouden. Dit is belangrijk omdat het de betrokkenen de mogelijkheid garandeert de getroffen besluiten in detail te onderzoeken. tussen dit voorstel en andere communautaire 5. 10. Artikel 10 betreft de relatie rechtsinstrumenten. Hier wordt verduidelijkt dat het feit dat een milieueffectbeoordeling is uitgevoerd op het niveau van het plan of programma, geenszins betekent dat de Lid-Staten een milieueffectbeoordeling op projectniveau krachtens Richtlijn 85/337/EEG achterwege mogen laten. Dit is in overeenstemming met de bedoeling van deze wetgeving: garanderen dat op ieder niveau het passende type milieueffectbeoordeling wordt uitgevoerd. Voor nodeloze overlappingen van die milieueffectbeoordelingen hoeft niet te worden gevreesd. Door een passende "scoping" overeenkomstig artikel 5 kan ervoor worden gezorgd dat een milieueffectbeoordeling betreffende een plan of programma alleen die informatie bevat die nodig is om de milieueffecten van de 15 uitvoering van het betrokken plan of programma te evalueren. De ontwikkelaars van specifieke projecten zullen de hun ter beschikking staande middelen kunnen concentreren op het verstrekken van de gedetailleerde informatie die relevant is voor het voorgestelde project. Bij artikel 10 worden ook de beheersplannen voor de krachtens de Habitatrichtlijn (Richtlijn 92/43/EEG) aangewezen speciale beschermingszones, die instandhoudingsmaatregelen ter bescherming van de betrokken gebieden omvatten, van de werkingssfeer van de richtlijn uitgesloten. Lid 3 bepaalt dat niemand het recht verkrijgt tegen besluiten die via de wetgevingsprocedure tot stand zijn gekomen, in rechte op te treden. De voorgestelde richtlijn beoogt niet in de wetgevingsprocedures die worden gevolgd bij de vaststelling van plannen of programma's in te grijpen. Het voorstel heeft dan ook alleen betrekking op de fase voor het wetgevingsstadium, die eindigt wanneer een ontwerpplan of-programma bij een wetgevend orgaan wordt ingediend. Lid 3 heeft tot doel ervoor te zorgen dat ongenoegen over een SMB in die fase er niet toe leidt dat de daaropvolgende wetgevingsprocedure voor de rechter kan worden aangevochten. 5. 11. Artikel 11 schrijft voor dat de Lid-Staten en de Commissie gegevens uitwisselen over de toepassing van de richtlijn. Het bepaalt eveneens dat de Commissie het Parlement en de Raad een verslag over de toepassing en de doeltreffendheid van de richtlijn moet voorleggen. Dit verslag moet zeven jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn worden ingediend en de Commissie is gehouden ten vervolge daarop een voorstel tot wijziging van de richtlijn in te dienen indien uit het verslag blijkt dat zulks wenselijk is. 5. 12. Artikel 12 bevat de bepalingen betreffende de inwerkingtreding van de richtlijn. Het bepaalt ook dat de Lid-Staten de Commissie in kennis moeten stellen van een lijst van de soorten plannen en programma's die zij overeenkomstig deze richtlijn aan een milieueffectbeoordeling zullen onderwerpen. 5. 13. Artikel 13 bepaalt dat de richtlijn op de 20e dag volgend op die van haar officiële bekendmaking in werking treedt; artikel 14 bepaalt dat de richtlijn tot de Lid-Staten is gericht. 16 Voorstel voor een RICHTLIJN VAN DE RAAD betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 130 S, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie1, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité2, Gezien het advies van het Comité van de regio's3, Besluitend overeenkomstig de procedure van artikel 189 C van het Verdrag4, in samenwerking met het Europees Parlement, Overwegende dat in artikel 130 R van het Verdrag is bepaald, dat het beleid van de Gemeenschap op milieugebied dient bij te dragen tot het behoud, de bescherming en de verbetering van de kwaliteit van het milieu, de bescherming van de gezondheid van de mens en het behoedzaam en rationeel gebruik van natuurlijke hulpbronnen en dat dit beleid dient te berusten op het beginsel van preventief handelen, en dat zulks onder meer vereist dat het milieuaspect naar behoren wordt geïntegreerd in de plannen en programma's die de Lid-Staten als onderdeel van het besluitvormingsproces inzake ruimtelijke ordening vaststellen om als kader te dienen voor latere vergunningen (met name vergunningen waarop Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten5 van toepassing is); Overwegende dat deze richtlijn een hoog milieubeschermingsniveau beoogt door de verwezenlijking van de doelstellingen van artikel 130 R, lid 1, en van procedurele aard is, daar zij in een milieubeoordelingsprocedure voorziet, die door de bevoegde instantie moet worden gevolgd voorafgaand aan de definitieve besluitvorming met betrekking tot plannen en programma's die gevolgen voor het milieu kunnen hebben; PBnr. C PB nr. C PB nr. C Advies van het Europees Parlement van van PB nr. L 175 van 5. 7. 1985, blz. 40. en besluit van het Europees Parlement van (PB nr. C. ), gemeenschappelijk standpunt van de Raad 17 Overwegende dat de milieubeoordeling een belangrijk instrument is voor de opneming van milieuoverwegingen in dergelijke plannen en programma's, omdat zij garandeert dat de betrokken instanties reeds vóór de vaststelling van die plannen en programma's rekening houden met de mogelijke milieugevolgen van de uitvoering daarvan; Overwegende dat in het Vijfde actieprogramma op het gebied van het milieu en duurzame ontwikkeling6 het belang van een beoordeling van de mogelijke milieueffecten van plannen en programma's wordt beklemtoond; Overwegende dat de diverse toegepaste milieubeoordelingssystemen, tekortschieten, omdat zij niet op alle wezenlijke plannen en programma's van toepassing zijn die de basis vormen voor daaropvolgende vergunningen, en omdat zij niet altijd de minimale procedurele voorschriften omvatten die nodig zijn om een hoog niveau van milieubescherming te garanderen; in de Lid-Staten Overwegende dat de in de Gemeenschap toegepaste milieubeoordelingssystemen voor plannen en programma's met name niet garanderen, dat adequaat grensoverschrijdend overleg wordt gepleegd in gevallen waarin de uitvoering van een in één Lid-Staat voorbereid plan of programma aanzienlijke gevolgen voor het rnilieu in een andere Lid-Staat. kan hebben; Overwegende dat daarom een initiatief door de Gemeenschap noodzakelijk is om een algemene regeling inzake milieubeoordelingen tot stand te brengen die deze lacunes zal aanvullen en aldus zal bijdragen tot de verwezenlijking van de in het Verdrag omschreven milieudoelstellingen; Overwegende dat de richtlijn, met het oog op het subsidiariteitsbeginsel en om de nodige eenvormigheid en doorzichtigheid te garanderen, de algemene beginselen van het milieubeoordelingssysteem dient te omschrijven, terwijl de vaststelling van de procedurele details aan de Lid-Staten wordt overgelaten; Overwegende dat krachtens deze richtlijn de plannen en programma's aan een milieubeoordeling dienen te worden onderworpen die als onderdeel van het besluitvormingsproces inzake ruimtelijke ordening worden vastgesteld om als basis te dienen voor daaropvolgende vergunningen, waaronder strategische plannen en programma's in de sectoren energie, afvalbeheer, waterbeheer, industrie (waaronder deffstoffenwinning), telecommunicatie en toerisme, alsmede bepaalde plannen en - programma's op het gebied van de vervoerinfrastructuur; Overwegende dat dergelijke plannen en programma's in twee soorten procedures worden vastgesteld en dat de richtlijn van toepassing dient te zijn op de in elk van beide procedures vastgestelde plannen en programma's, namelijk op door de bevoegde instanties vastgestelde plannen en programma's, in welk geval de milieubeoordeling moet worden uitgevoerd voordat de betrokken bevoegde instantie het plan of programma vaststelt, en op bij wet vastgestelde plannen en programma's, in welk geval de beoordeling moet worden uitgevoerd, voordat het plan of programma aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen; PB nr. C 138 van 17. 5. 1993, blz. 5. 18 Overwegende dat wanneer krachtens deze richtlijn een milieubeoordeling is vereist, deze moet worden uitgevoerd op basis van een milieuverklaring die de informatie bevat welke, gelet op de fase van de besluitvorming waarin het plan of programma zich bevindt, nodig is om de mogelijke aanzienlijke gevolgen voor het milieu van de uitvoering van het plan of programma te beoordelen; Overwegende dat, ter verzekering van de doorzichtigheid van het besluitvormingsproces en de volledigheid en betrouwbaarheid van de voor de beoordeling verstrekte informatie moet worden bepaald, dat de voor de betrokken milieuaspecten bevoegde instanties en/of organen alsmede het betrokken publiek in de loop van de milieubeoordeling van de plannen en programma's worden geraadpleegd; Overwegende dat wanneer de uitvoering van een plan of programma dat in één Lid-Staat is voorbereid, aanzienlijke gevolgen voor het milieu in een andere Lid-Staat kan hebben, ervoor moet worden gezorgd dat de betrokken Lid-Staten ter zake overleg plegen; Overwegende dat de bevoegde instantie met de resultaten van de milieubeoordeling rekening moet houden alvorens zij het plan of programma vaststelt of aan de wetgevingsprocedure onderwerpt, met dien verstande dat alleen deze instantie oordeelt en de eindbeslissing neemt; Overwegende dat de toepassing en de doeltreffendheid van deze richtlijn zeven jaar na de inwerkingtreding ervan moeten worden beoordeeld, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Deze richtlijn heeft ten doel in een hoog miHeubeschermingsniveau te voorzien door ervoor te zorgen dat bepaalde plannen en programma's aan een milieubeoordeling worden onderworpen en de resultaten van de beoordeling bij de voorbereiding en vaststelling van deze plannen en programma's in aanmerking worden genomen. Artikel 2 In deze richtlijn wordt verstaan onder: (a) "plan" en "programma" (i) plannen en programma' s voor ruimtelijke ordening die door een bevoegde instantie worden voorbereid en vastgesteld of die door een bevoegde instantie worden voorbereid met het oog op de vaststelling daarvan bij wet, die een onderdeel zijn van het besluitvormingsproces betreffende de ruimtelijke ordening en bedoeld zijn om als kader te dienen voor daaropvolgende vergunningen en 19 die bepalingen bevatten betreffende de aard, de omvang, de plaats of de exploitatie van projecten, (ii) wijzigingen van bestaande plannen en programma's, zoals omschreven in punt (i), Hiertoe behoren plannen en programma's voor de sectoren vervoer (waaronder vervoercorridors, haveninstallaties en luchthavens), energie, afvalbeheer, waterbeheer, industrie (waaronder delfstoffenwinning), telecommunicatie en toerisme. (b) (c) "bevoegde instantie": de instantie die de Lid-Staten aanwijzen om de uit deze richtlijn voortvloeiende taken, uit te voeren; "vergunning": het besluit van de bevoegde instantie waardoor de opdrachtgever het recht verkrijgt het project uit te voeren; (d) "project": de uitvoering van bouwwerken of de totstandbrenging van andere installaties of werken, andere ingrepen in natuurlijk milieu of landschap, inclusief de ingrepen voor de ontginning van bodemschatten; (e) "milieubeoordeling": het opstellen van een milieuverklaring, het plegen van overleg en de inaanmerkingneming van de milieuverklaring en de resultaten van het overleg overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 8. Artikel 3 De eisen van deze richtlijn worden ofwel opgenomen in de bestaande procedures van de Lid-Staten voor de vaststelling van plannen en programma's of voor de onderwerping aan de wetgevingsprocedure ofwel in procedures ter uitvoering van deze richtlijn worden vastgesteld. Artikel 4 1. 2. 3. Een milieubeoordeling overeenkomstig de artikelen 5 tot 8 wordt uitgevoerd, voordat de bevoegde instantie een plan of programma vaststelt of aan de wetgevingsprocedure onderwerpt. De verplichting, van lid 1 is alleen van toepassing op de plannen en programma's waarvan het eerste formele voorbereidende besluit na de in artikel 12, lid 1, bedoelde datum is genomen. Kleinere wijzigingen van bestaande plannen en programma's moeten alleen aan een milieubeoordeling worden onderworpen wanneer de Lid-Staten van oordeel zijn dat dergelijke wijzigingen aanzienlijke ongunstige gevolgen voor het milieu kunnen hebben. 20 4 1. 2. 3. 4. 1. 2. 3. 4. 5. Plannen of programma's die het specifieke gebruik van kleinere gebieden op plaatselijk niveau vastleggen, moeten alleen aan een milieubeoordeling worden onderworpen wanneer de Lid-Staten van oordeel zijn dat zij een aanzienlijke ongunstige gevolgen voor het milieu kunnen hebben. Artikel 5 Wanneer krachtens artikel 4 een milieubeoordeling is vereist, stelt de bevoegde instantie een milieuverklaring op, die de in de bijlage genoemde soorten informatie bevat. De informatie in de krachtens lid 1 opgestelde milieuverklaring dient zo omstandig te zijn als redelijkerwijs nodig wordt geacht om de belangrijke directe en indirecte gevolgen van de uitvoering van het betrokken plan of programma voor de mens, de fauna, de flora, de bodem, het water, de atmosfeer, het klimaat, het landschap, de materiële bestaansbronnen en het culturele erfgoed te beoordelen, zulks in aanmerking genomen de uitvoerigheid van dat plan of programma, de fase van het besluitvormingsproces waarin het zich bevindt en de mate waarin bepaalde aspecten beter op andere niveaus van dat proces tot in bijzonderheden kunnen worden beoordeeld. Ter bepaling van de reikwijdte en omstandigheid van de in de milieuverklaring te verstrekken informatie, pleegt de bevoegde instantie overleg met de in artikel 6, lid 3 bedoelde betrokken milieu-instanties en/of milieuorganen. De milieuverklaring omvat een niet-technische samenvatting van de in de verklaring verstrekte informatie. Artikel 6 De betrokken milieu-instanties en/of milieuorganen en het betrokken publiek wordt een afschrift van het ontwerpplan of-programma en van de overeenkomstig artikel 5 opgestelde milieuverklaring ter beschikking gesteld. De betrokken milieu-instanties en/of milieuorganen en het betrokken publiek wordt de gelegenheid geboden hun advies over het ontwerpplan of -programma en de bijbehorende milieuverklaring kenbaar te maken, alvorens het plan of programma wordt vastgesteld of aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen. De Lid-Staten wijzen de te raadplegen instanties en/of organen aan, die wegens hun specifieke milieuverantwoordelijkheden kunnen zijn betrokken bij de gevolgen voor het milieu van de uitvoering van de plannen en programma's. De Lid-Staten wijzen het te raadplegen betrokken publiek aan, en houden hierbij rekening met de fase van de besluitvormingproces waarin het plan of programma zich bevindt. De Lid-Staten stellen nadere regels vast inzake de kennisgeving aan en raadpleging van de betrokken milieu-instanties en/of-organen en het betrokken publiek. 21 Artikel 7 1. 2. Ingeval een Lid-Staat van oordeel is, dat de uitvoering van een plan of programma dat met betrekking tot zijn grondgebied wordt opgesteld, aanzienlijke gevolgen voor het milieu in een andere Lid-Staat kan hebben, of ingeval een Lid-Staat die in aanmerkelijke mate kan worden geraakt daarom verzoekt, stelt de Lid-Staat op welks grondgebied het plan of programma wordt opgesteld een afschrift van het ontwerpplan of -programma en de desbetreffende milieuverklaring ter beschikking van de andere Lid-Staat voordat het plan of programma door de bevoegde instantie wordt vastgesteld of aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen. Wanneer een Lid-Staat overeenkomstig lid 1 een afschrift van een ontwerp-plan of - programma en de desbetreffende milieuverklaring ontvangt, deelt hij de andere Lid-Staat mee of hij terzake overleg wil voeren voordat het plan of programma wordt vastgesteld dan wel aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen; in dit geval treden de betrokken Lid-Staten in overleg over de mogelijke grensoverschrijdende milieugevolgen die aan de uitvoering van het plan of programma zijn verbonden en over de voorgenomen maatregelen om die gevolgen te verminderen of op te heffen. 3. Wanneer Lid-Staten overeenkomstig dit artikel in overleg moeten treden, komen zij aan het begin van dat overleg een redelijk tijdschema voor de duur van dat overleg overeen. Artikel 8 De voor de vaststelling van het plan of programma of voor de onderwerping ervan aan de wetgevingsprocedure houdt de bevoegde instantie rekening met de overeenkomstig artikel 5 opgestelde milieuverklaring, de eventueel overeenkomstig artikel 6 geformuleerde adviezen en de resultaten van het overeenkomstig artikel 7 gevoerde overleg, alvorens het plan of programma wordt vastgesteld of aan de wetgevingsprocedure wordt onderworpen. De bevoegde instantie kan met name in het plan of programma de wijzigingen aanbrengen die zij in het licht van de milieuverklaring, de eventuele adviezen en het overleg passend acht. Artikel 9 1. Wanneer een plan of programma wordt vastgesteld geeft de bevoegde instantie de betrokken milieu-instanties en/of milieuorganen, het betrokken publiek en elke krachtens artikel 7 geraadpleegde Lid-Staat hiervan kennis en doet zij de aldus in kennis gestelde instanties en personen de volgende stukken toekomen: (a) een exemplaar van het plan of programma in de vorm waarin het is vastgesteld; en (b) een verklaring over de manier waarop overeenkomstig artikel 8 rekening is gehouden met de ingevolge artikel 5 opgestelde milieuverklaring, de eventueel overeenkomstig artikel 6 gegeven adviezen en de resultaten van het overeenkomstig artikel 7 gevoerde overleg. 2. De Lid-Staten stellen nadere regels vast betreffende de in lid 1 genoemde stukken. 22 1. 2. 3. 1. 2. 3. 1. Artikel 10 Een krachtens deze richtlijn uitgevoerde milieubeoordeling Richtlijn 85/337/EEG alsmede de andere eisen van het gemeenschapsrechtrecht onverlet. laat de vereisten van Deze richtlijn is niet van toepassing op de beheersplannen die specifiek voor speciale beschermingszones zijn opgesteld en krachtens artikel 6, lid 1, van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad7 zijn vastgesteld. Geen enkele bepaling van deze richtlijn geeft het recht een wettelijke maatregel waarbij een plan of programma is vastgesteld in rechte te toetsen. Artikel 11 De Lid-Staten en de Commissie wisselen informatie uit over de bij de uitvoering van deze richtlijn opgedane ervaring. Zeven jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de toepassing en de doeltreffendheid van deze richtlijn. Zo nodig kan de Commissie, in het licht van het in lid 2 bedoelde verslag, bij de Raad een voorstel tot wijziging van deze richtlijn indienen. Artikel 12 De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1999 aan deze richtlijn te voldoen. De Lid-Staten stellen de Commissie onverwijld in kennis van de genomen maatregelen. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 2. De Lid-Staten delen de Commissie de soorten plannen en programma's mee die zij aan een milieubeoordeling overeenkomstig deze richtlijn willen onderwerpen. PB nr. L 206 van 22. 7. 1992, blz. 7. 23 Artikel 13 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 14 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, op Voor de Raad De Voorzitter 24 Bijlage In artikel 5 bedoelde informatie Informatie met betrekking tot de volgende aspecten: a. de inhoud van het plan of programma en de belangrijkste doelstellingen daarvan; b. de milieukenmerken van alle gebieden die in aanmerkelijke mate door het plan of programma kunnen worden geraakt; c. alle bestaande milieuproblemen die voor het plan of programma relevant zijn, inzonderheid die welke betrekking hebben op gebieden met een bijzondere ecologische waarde zoals de gebieden die krachtens de Richtlijnen 79/409/EEG8 en 92/43/EEG zijn aangewezen; d. de internationaal, communautair en door Lid-Staten vastgestelde doelstellingen inzake milieubescherming (waaronder de doelstellingen die zijn vastgesteld in andere plannen en programma's van hetzelfde niveau) die voor het betrokken plan of programma relevant zijn, en de manier waarop bij de opstelling daarvan met deze doelstellingen en andere milieuaspecten rekening is gehouden; e. de mogelijke aanzienlijke gevolgen voor het milieu van de uitvoering van het plan of programma zijn verbonden; f. alternatieve manieren om de doelstellingen van het plan of programma te bereiken welke bij de opstelling ervan in overweging zijn genomen (bijvoorbeeld alternatieve ontwikkelingsmodellen of alternatieve vestigingsplaatsen), en de redenen waarom aan deze alternatieven niet de voorkeur is gegeven; g. de voorgenomen maatregelen om aanzienlijke ongunstige gevolgen voor het milieu van de uitvoering van het plan of programma te vermijden, te bestrijden en zo mogelijk te compenseren; h. eventuele problemen (zoals technische tekortkomingen of het ontbreken van kennis die zich bij het bijeenbrengen van de vereiste informatie hebben voorgedaan. PB nr. L 103 van 25. 4. 1979, blz. 1. 25 FINANCIEEL MEMORANDUM 1. 2. 3. 4. TITEL VAN DE MAATREGEL: Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde plannen en programma's. BEGROTINGSLIJN: B4-3040 JURIDISCHE GRONDSLAG: Artikel 130 S, lid 1, van het Verdrag. OMSCHRIJVING VAN DE MAATREGEL: 4. 1. Algemene doelstelling van de maatregel: Uitbreiding van het systeem van de milieueffectbeoordeling tot de plannen en programma's inzake ruimtelijke ordening. 4. 2. Duur van de maatregel en eventuele bepalingen om te voorzien in de hernieuwing daarvan: maatregel van onbepaalde duur. 5. INDELING VAN DE UITGAVEN EN ONTVANGSTEN 5. 1. NVU 5. 2. NGK 5. 3. Categorie van de ontvangsten, geen ontvangsten. 6. AARD VAN DE UITGAVEN EN ONTVANGSTEN Subsidie voor gezamenlijke financiering met andere bronnen uit de openbare en/of particuliere sector: 50% - 75% (workshops, proefprojecten). Overige: studies, publicaties. 7. FINANCIËLE GEVOLGEN 7. 1. Wijze van berekening van de totale kosten van de maatregel (verband tussen de afzonderlijke uitgaven en de totale kostprijs) - kostprijs van workshops, studies en publicaties in samenhang met de tenuitvoerlegging van de richtlijn. 26 7. 2. Uitsplitsing per onderdeel van de maatregel: Vastleggingskredieten in miljoen ecu (lopende prijzen) Uitsplitsing Jaar n n +1 n + 2 n + 3 n + 4 Studies, enz. Totaal. 4. 4 7. 3. Tijdschema voor de vastleggings- en betalingskredieten: Jaar n n +1 n + 2 n + 3 n + 4 n + 5 en vol gende jaren Totaal 2. 1 2. 1 Vastleggingskredieten in miljoen ecu n + 5 en vol gende jaren Totaal Vastleggings kredieten Betalingskredieten jaarn n +1 n + 2 n + 3 n + 4 n + 5 en volgende jaren. 2. 3. 4. 4. 4. 4 1. 2. 1. 1. 1. 2. 125. 275. 125. 275. 125. 275. 125. 275 Totaal. 2. 3. 4. 4. 4. 4 1. 2 8. BEPALINGEN OM FRAUDE TEGEN TE GAAN Geplande specifieke controlemaatregelen: op contract na aanbesteding. 9. ELEMENTEN VAN DE KOSTEN-BATENANALYSE 9. 1. Specifieke en kwantificeerbare doelstellingen, doelgroep 27 Specifieke doelstellingen (in samenhang met de algemene doelstelling): Publicatie van studies, richtsnoeren enz. om de Lid-Staten te helpen bij het uitvoeren van de richtlijn. Doelgroep (maak zo nodig een onderscheid naar gelang van de doelstelling; specificeer aan welke groepen de financiële bijdrage van de Gemeenschap uiteindelijk ten goede komt, alsmede de betrokken tussenpersonen). De personen die verantwoordelijk zijn voor het beheer en de uitvoering van de ruimtelijke-ordeningsplannen en -programma's op het grondgebied van de Lid-Staten en de opleiding in dat verband. 9. 2. Verantwoording van de maatregel Met de maatregel noodzaak van communautaire financiering, met name in het licht van het subsidiariteitsbeginsel wordt bijgedragen keuze van de modaliteiten tot de tenuitvoerlegging van de richtlijn ^voordelen ten opzichte van andere mogelijke maatregelen (vergelijking van de baten) via de vergroting en ^analyse van in voorkomend geval op communautair of nationaal niveau ten uitvoer gelegde, vergelijkbare maatregelen uitwisseling van knowhow ^verwachte neveneffecten en multiplicatoreffecten in de Unie - belangrijkste onzekerheidsfactoren die de specifieke resultaten van de maatregel kunnen beïnvloeden 9. 3. Follow-up en evaluatie van de maatregel De richtlijn en - prestatie-indicatoren de met goed gevolg *outputindicatoren (bepaling van de ontplooide activiteit) gefinancierde maatregelen zullen *effeciindicatoren (in samenhang met de beoogde doelstellingen) na vijfjaar worden geëvalueerd - vorm en frequentie van de geplande evaluaties - beoordeling van de behaalde resultaten (ingeval de bestaande maatregel wordt voortgezet of hernieuwd) 28 10. HUISHOUDELIJKE UITGAVEN (DEEL A VAN AFDELING III VAN DE ALGEMENE BEGROTING) De noodzakelijke huishoudelijke middelen worden bij jaarlijks toewijzingsbesluit van de Commissie beschikbaar gesteld, met name rekening houdend met de extra personele en financiële middelen die door de begrotingsautoriteit werden goedgekeurd. 10. 1. Consequenties voor het personeelsbestand Aard functie Personeel nodig voor het beheer van de maatregel permanente posten tijdelijke posten Ambtenaren A of tijdelijke B functionarissen C Ander personeel Totaal 1,5 0,5 0,5 2,5 Financiering Duur middelen waarover het DG of de dienst in kwestie reeds beschikt aanvullende middelen 1,5 0,5 2,0 0,5 0,5 Geef met betrekking tot de aanvullende middelen de frequentie aan waarmee zij ter beschikking moeten worden gesteld. 10. 2. Globale omvang van de vereiste aanvullende middelen 0,5 post B (tijdelijk functionaris) Totaal Bedrag 25. 372,5 , 25. 372,5 Berekeningswijze omrekeningsfactor voorOKP (50. 745 per Ï22Ö j De bedragen stemmen overeen met de totale kostprijs van de extra posten voor de totale duur van de maatregel (maatregelen met vaste looptijd) c. q. per twaalf maanden (maatregelen van onbepaalde duur). 10. 3. Verhoging van andere huishoudelijke uitgaven als gevolg van de maatregel Begrotingslijn (nr, en omschrijving) 2. 500 Totaal Bedrag 21,000 21,000 Berekeningswijze (in ecu) ^ ^ _^ jaarlijks 1 vergadering van 32 deskundigen De bedragen stemmen overeen met het totaal der uitgaven voor maatregelen met een vaste looptijd, en met de uitgaven per twaalf maanden voor maatregelen van onbepaalde duur. 29 ISSN 0254-1513 COM(96) 511 def. DOCUMENTEN NL 14 Catalogusnummer : CB-CO-96-666-NL-C ISBN 92-78-13257-8 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg 30


title: Τροποποιημένη πρόταση απόφασης του Συμβουλίου για τη θέσπιση ενός πρώτου πολυετούς προγράμματος υπέρ του ευρωπαϊκού τουρισμού - «Philoxenia» (1997-2000)

eurovoc_concepts:
EU policy
action programme
competitiveness
economic growth
tourism

text: ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ it if it * Βρυξρλλίς, 04. 12 1996 LOM(%) 635 Tt-λικό 96/0127 (CNS ) Τροποποιημένη πρόταση ΛΙΙΟΦΛΣΠΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τη θέσπιση ενός πρώτου πολυετούς προγράμματος υπέρ του ευρωπαϊκού τουρισμού "PHILOXENIA" (1997-2000) (υποβληθείσα από την Ιίπιτροπή σύμφωνα μρ το άρθρο 189 Λ, παράγραφος 2 ττ|ς συνθήκης UK) Λ Π Ί Ο Λ Ο Π Κ Ιί Ι. ΚΒΙ'ΣΙΙ Η Επιτροπή υποβάλλει, σύμφωνα με το άρθρο 189 Α (2) της Συνθήκης ΕΚ, μια τροποποιημένη πρόταση με σκοπό να ληφθεί υπόψη το ψήφισμα νομοθετικού περιεχομένου στο οποίο ενσωματώνεται η γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου1 σχετικά με την πρόταση της Επιτροπής2 για μια απόφαση του Συμβουλίου που αφορά το πρώτο πολυετές πρόγραμμα υπέρ του ευρωπαϊκού τουρισμού "PHILOXENIA" (1997 - 2000). Η Ε π ι τ ρ ο πή κ α λ ω σ ο ρ ί ζ ει το ψ ή φ ι σ μα ν ο μ ο θ ε τ ι κ ού π ε ρ ι ε χ ο μ έ ν ου τ ου Κοινοβουλίου που αφορά τη σχετική με το πρόγραμμα πρότασης της με την οποία εγκρίνονται οι στόχοι και η διάρθρωση του προγράμματος. Η Επιτροπή ενσωματώνει τώρα σε ένα αναθεωρημένο κείμενο της σχετικής με το πρόγραμμα πρότασης, τις τροπολογίες εκείνες που υπέβαλε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οι οποίες τονίζουν ορισμένες ειδικές α ν η σ υ χ ί ες χωρίς να θίγουν το εύρος και τη συνοχή του προγράμματος. Έχουν εισαχθεί νέες παραπομπές που αφορούν την αναγνώριση τόσο του τουρισμού ως κλάδου, όσο και του ρόλου που πρέπει να παίξει συμβάλλοντας στην επίτευξη των στόχων της Κοινότητας. Έχει επίσης ληφθεί υπόψη η ανάγκη να ληφθούν ως βάση τόσο το πρόσφατο ψήφισμα του Συμβουλίου3 της 13ης Μαίου 1996 σχετικά με την ευρωμεσογειακή συνεργασία στον τουριστικό τομέα, όσο και η απόφαση του Συμβουλίου4 της 23ης Νοεμβρίου 1995 σχετικά με τη συλλογή στατιστικών πληροφοριών, που αναφέρονται με σαφήνεια στο προτεινόμενο πρόγραμμα. Επιπρόσθετα, η διάδοση των τουριστικών πληροφοριών περιέχεται τώρα σαφώς σε έναν από τους άμεσους στόχους της πρότασης. Οι εν λόγω τροποποιήσεις δεν έχουν χρηματοοικονομικές επιπτώσεις. Οι σ τ ό χ οι που ε π ι δ ι ώ κ ο ν τ αι σε ορισμένες α πό τις τ ρ ο π ο λ ο γ ί ες που προτείνονται από το Κοινοβούλιο μπορούν να επιτευχθούν στα πλαίσια της πρότασης της Επιτροπής και σε σχέση με την υλοποίηση άλλων προγραμμάτων και δράσεων της Κοινότητας, αλλά η εισαγωγή τους μπορεί να θίξει τη διαύγεια των στόχων του προγράμματος λόγω του επιπέδου αναλυτικότητας που εισάγεται. Γνώυη που εγκρίθηκε στις 25. 10. 1996. ΕΡ Α4-0298/96 ΕΕ αριθ. C 222. της 31. 07. 1996. σ. 9 ΕΕ αριθ. C 155. της 50. 05. 1996. σ. 1 ΕΕ αριθ. L 291. της 06. 12. 1995. σ. 52 Πρόκειται για την περίπτωση των τροπολογιών που έχουν σχέση με τα διαρθρωτικά χαρακτηριστικά των τουριστικών επιχειρήσεων, με την κατάρτιση και την απασχόληση, καθώς και με την καταπολέμηση του παιδεραστικού σεξουαλικού τουρισμού. Η Επιτροπή δεν μπόρεσε να αποδεχθεί τις υπόλοιπες τροπολογίες που πρότεινε το Κ ο ι ν ο β ο ύ λ ιο διότι είτε έ ρ χ ο ν τ αι σε α ν τ ί θ ε ση με την α ρ χή της επικουρικότητας όπως αναφέρεται στο άρθρο 3Β της Συνθήκης ΕΚ, ή με τους κανονισμούς που ρυθμίζουν την άσκηση της εφαρμογής εξουσιών της Επιτροπής, όπως ορίζονται απο την απόφαση του Συμβουλίου 87/373/ΕΚ5 ή, θίγοντας το εύρος και τη φύση της πρότασης της Επιτροπής, θα έθεταν σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής της. 5 E E a p i e. L 197. 18. 7. 1987. σ. 33 Τροποποιημένη Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τη θέσπιση ενός πρώτου πολυ»:τούς προγράμματος υπέρ του ευρωπαϊκού τουρισμού "PHH. OXÉWIA" (1997-2000) ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Εχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 235, την πρόταση της Επιτροπής6, τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου7, τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής8, τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών , Εκτιμώντας: ότι, λόγω της αυξανόμενης σημασίας και της φύσης του, αναγνωρίζεται ότι ο τουρισμός μπορεί να συμβάλει στην επίτευξη των στόχων της Κοινότητας και, ειδικότερα, στην ανάπτυξη και την απασχόληση, την ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, ΐδ_ια_ίιε. ρ. & τω,ν. λΐχύΐΖ&Ω &ν£2Ιΐυ,γμένω. ν, π. ε. βΐφε. ρ. ε. ιώ_ν. Γνώ/νη που εγκρίθηκε στις 25. 10. 1996. HI» Α4-0298/96 8 Γνώζ/η που εγκρίθηκε στις 26. 9. 1996. ΟΚΕ 817/96 Γνώμη που εγκρίθηκε στις 14. 11. 1996 ΕΠ 302/96 και των απομακρυσμένων και νησιωτικών περιοχών καθώς και την προώθηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας· ότι δεν έχει ajjoi/rj αναγνωρισθεί επαρκώς η σημασία του τουρισζ/ού β}£ • ότι τα κοινοτικά μέτρα πρέπει να βελτιώσουν την ποιότητα και την ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού τουρισμού, έχοντας παράλληλα σαν στόχο και την ικανοποίηση των αναγκών του τουρίστα και την ορθολογική χρήση των φυσικών και πολιτιστικών πόρων καθώς και της τουριστικής υποδομής, συμβάλλοντας έτσι στην ισόρροπη και αειφόρο ανάπτυξη του τουρισμού· ότι, στις 13 > Ιουλίου 1992, το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 92/421/ΕΟΚ10 σχετικά με τη θέσπιση ενός σχεδίου κοινοτικών δράσεων υπέρ του τουρισμού (1993-1995), το οποίο έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1995· ότι, στο πλαίσιο της απόφασης αυτής, η Επιτροπή υπέβαλε στο Ευρωπαϊκό, το Κοινοβούλιο Συμβούλιο, την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών ετήσιες εκθέσεις σχετικά με τα κοινοτικά μέτρα που επηρεάζουν τον τουρισμό για το 1993 και 1994· ότι, στο πλαίσιο της απόφασης του Συμβουλίου 92/421 /ΕΟΚ, η Επιτροπή υπέβαλε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Οικονομική και Κοινωνική Ε π ι τ ρ ο πή κ αι τ ην Ε π ι τ ρ ο πή τ ων Π ε ρ ι φ ε ρ ε ι ών έ κ θ ε ση α ξ ι ο λ ό γ η σ η ς, περιλαμβανομένης αξιολόγησης από εξωτερικούς εμπειρογνώμονες, σχετικά με την εφαρμογή του σχεδίου δράσεων υπέρ του τουρισμού· ότι η Επιτροπή, εξέδωσε ένα Πράσινο Βιβλίο σχετικά με το ρόλο της Ενωσης στα θέματα του τουρισμού, η οποία έδωσε το έναυσμα για μια διαδικασία εκτεταμένων διαβουλεύσεων, των οποίων τα συμπεράσματα, που παρουσιάστηκαν με την ευκαιρία του Φόρουμ ευρωπαϊκού τουρισμού, στις 8 Δεκεμβρίου 1995, επιβεβαιώνουν την ύπαρξη συναίνεσης ως προς τη σκοπιμότητα του να εξασφαλιστεί η συνέχεια της κοινοτικής δράσης στον τομέα του τουρισμού, την ανάγκη εξορθολογισμού της και τη δυνατότητα εμβάθυνσης της· ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στα ψηφίσματα του της 18ης Ιανουαρίου 19941 1, της 15ης Δεκεμβρίου 199412 και της 13ης Φεβρουαρίου 19961 3, και η Οικονομική 10 ΕΕ αριθ. L 231, 13. 8. 1992, σ. 26. 11 EEC 44, 14. 2. 1994, σ. 61 12 EEC 18, 23. 1. 1995, σ. 159 και Κοινωνική Επιτροπή στη γνωμοδότηση πρωτοβουλίας της 15ης Σεπτεμβρίου 199414 και στη γνωμοδότηση της 14ης Σεπτεμβρίου 199515 επιβεβαίωσαν την ανάγκη ενίσχυσης των κοινοτικών δράσεων υπέρ του τουρισμού και εξέφρασαν την επιθυμία να χαραχτεί μια γνήσια μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη τουριστική στρατηγική· ότι η Επιτροπή των Περιφερειών στη γνωμοδότηση της της 16ης Νοεμβρίου 199516 κρίνει ότι χρειάζεται περισσότερο δραστήρια και καλύτερα συντονισμένη συμβολή εκ μέρους της Κοινότητας προκειμένου να υποστηριχθεί η δυναμική ανάπτυξη του τουρισμού και να καλυφθεί το ευρύ φάσμα των τουριστικών δραστηριοτήτων ότι είναι απαραίτητο να υπάρχει συνοχή και συμπληρωματικότητα μεταξύ των δράσεων που θα υλοποιηθούν βάσει του παρόντος προγράμματος και των άλλων κοινοτικών προγραμμάτων και πρωτοβουλιών που επηρεάζουν τον τουρισμό* ότι η Επιτροπή θα επικουρείται από τη συμβουλευτική επιτροπή που συστάθηκε με την απόφαση 86/664/ΕΟΚ του Συμβουλίου17 και ότι κατά συνέπεια, πρέπει να παύσει να υφίσταται η επιτροπή που συστάθηκε με την απόφαση 92/421/ΕΟΚ* ότι τα μέτρα που προβλέπονται από την παρούσα απόφαση, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 3Β δεύτερο εδάφιο της συνθήκης, συμβάλλουν - με τον συντονισμό και τη συνεργασία - στο να αποκτήσουν προστιθέμενη αξία οι προσπάθειες που καταβάλλουν τα ενδιαφερόμενα μέρη σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο, επιτρέποντας έτσι στον ευρωπαϊκό τουρισμό να υπερνικήσει τις αδυναμίες του και να αξιοποιήσει τις τεράστιες δυνατότητες του· ότι εναπόκειται στην Κοινότητα η βελτίωση των γνώσεων σε θέματα τουρισμού, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους υπεύθυνους για τη λήψη αποφάσεων να χαράσσουν καλύτερα τις στρατηγικές τους και να αξιολογούν τον αντίκτυπο της εφαρμογής τους· ότι θα πρέπει να διασφαλιστεί ένα νομοθετικό και χρηματοοικονομικό περιβάλλον που να ευνοεί τον τουρισμό με ενισχυμένη συνεργασία, προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις του ευρωπαϊκού τουρισμού* 13 ΕΕ C 65. 4. 3. 1996. σ. 34. 14 EEC 393, 31. 12. 1994, σ. 168 15 EEC 301, 13. 11. 1995, σ. 68 16 E E C. 17 ΕΕ L 384, 31. 12. 1986, σ. 52 ότι η Κοινότητα θα πρέπει να βελτιώσει την ποιότητα του ευρωπαϊκού τουρισμού εισάγοντας καινοτομίες και κίνητρα με στόχο την προώθηση του αειφόρου τουρισμού και την εξάλειψη των εμποδίων που παρακωλύουν την τουριστική ανάπτυξη· ότι η προβολή της Ευρώπης ως τουριστικού προορισμού αναμένεται να συμβάλει στην αύξηση του αριθμού των επισκεπτών από τρίτες χώρες* ότι λόγω της σημασίας που παρουσιάζει ο τουρισμός για τις συνδεδεμένες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και για την Κύπρο και τη Μάλτα, είναι δυνατή και η δική τους συμμετοχή στο παρόν πρόγραμμα* ότι, σύμφωνα με το ψήφισμα τον Συμβουλίου της 15ης Μαίου 1996 σχετικά με την Ευρωμεσογειακή συνεργασία στον τομέα του τουρισμού J! ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί σε δράσεις και πρωτοβουλίες στον τομέα του τουρισμού στο πλαίσιο της Ευρω-μεσογειακή ς συνεργασίας, όπως τούτο μνημονεύεται στη Διακήρυξη της Βαρκελώνης και στο πρόγραμμα εργασίας, που εγκρίθηκαν στις 27 και 28 Νοεμβρίου 1995 ότι, λαμβάνοντας υπόψη την αξιολόγηση της εφαρμογής του προηγούμενου σχεδίου δράσης υπέρ του τουρισμού, καθώς και την πείρα την οποία έχει αποκομίσει μέχρι σήμερα η Κοινότητα στον τομέα αυτό, είναι, ως εκ τούτου, απαραίτητο να υιοθετηθεί ένα τετραετές πρόγραμμα και να διατεθούν οι αναγκαίοι πόροι για την υλοποίηση των στόχων του* ότι, η συνθήκη δεν προβλέπει, για την έκδοση της παρούσας απόφασης, άλλες εξουσίες πέραν εκείνων του άρθρου 235, ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ: Αρθρο 1 Με την παρούσα απόφαση θεσπίζεται πολυετές πρόγραμμα υπέρ του ευρωπαϊκού τουρισμού (PHILOXENIA) για περίοδο τεσσάρων ετών, με αφετηρία την 1η Ιανουαρίου 1997. ΕΕ C 155. 30. 5. 1996. σ. 1. Αρθρο 2 1. Το πρόγραμμα που αναφέρεται στο άρθρο 1 και περιλαμβάνει τις δράσεις που προβλέπονται στο παράρτημα έχει ως γενικό στόχο, μέσω του συντονισμού και της σ υ ν ε ρ γ α σ ί α ς, υ π ο δ α υ λ ί σ ει τ ην β ε λ τ ί ω ση τ ης π ο ι ό τ η τ ας κ αι τ ην ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού τουρισμού, προκειμένου να συμβάλει στην ανάπτυξη και την απασχόληση. Οι ειδικοί στόχοι του προγράμματος είναι οι εξής: - βελτίωση των γνώσεων στον τομέα του τουρισμού* - β ε λ τ ί ω ση τ ου ν ο μ ο θ ε τ ι κ ού κ αι χ ρ η μ α τ ο ο ι κ ο ν ο μ ι κ ού περιβάλλοντος για τον τουρισμό* -βελτίωση της ποιότητας του ευρωπαϊκού τουρισμού* -αύξηση του αριθμού τουριστών από τρίτες χώρες. 2. Η αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή καθορίζει τις διαθέσιμες πιστώσεις για κάθε οικονομικό έτος. Αρθρο 3 1. Τα κριτήρια για τη χορήγηση κοινοτικής χρηματοδοτικής ενίσχυσης, πέραν των αναφερόμενων στο άρθρο 3Β, δεύτερο εδάφιο της συνθήκης, περιλαμβάνουν και εκείνα που αφορούν: -τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας* -μια προσέγγιση συνεργασίας, διεθνικού, κατά το δυνατόν, χαρακτήρα- -το σ η μ α ν τ ι κό α ν τ ί κ τ υ πο στον κοινοτικό τουρισμό ή, τουλάχιστον, η δυνατότητα μεταφοράς στο επίπεδο αυτό· -τη συνεκτίμηση της αρχής της αειφόρου ανάπτυξης. 2. Οι δράσεις τίθενται σε εφαρμογή σε συντονισμό με τις εθνικές αρχές και, εφόσον χρειάζεται, με τις περιφερειακές ή/και τις τοπικές αρχές, κατά τρόπον ώστε να λαμβάνεται υπόψη η σημασία του τουρισμού για την περιφερειακή ή/και την τοπική ανάπτυξη. Αρθρο 4 Με τη διαδικασία του άρθρου 5, παράγραφος 2, υιοθετούνται τα ακόλουθα μέτρα: -οι προτεραιότητες στην επιλογή των δράσεων* -οι δ ι α δ ι κ α σ ί ες υ π ο β ο λ ής α ι τ ή σ ε ων γ ια κ ο ι ν ο τ ι κή ενίσχυση* -σε εξαιρετικές περιπτώσεις, η κοινοτική ενίσχυση που χορηγείται για δράσεις, πέραν αυτών που προβλέπονται στο παράρτημα, όταν επιδιώκουν τους στόχους που καθορίζονται στο άρθρο 2 και συμβιβάζονται με τις προτεραιότητες που αναφέρονται στην πρώτη περίπτωση. Αρθρο 5 1. Η Επιτροπή επικουρείται από τη συμβουλευτική επιτροπή τουρισμού που συστάθηκε με την απόφαση 86/664/ΕΟΚ του Συμβουλίου. Η επιτροπή που συστάθηκε βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2 της απόφασης 92/421/ΕΟΚ του Συμβουλίου, παύει να υφίσταται. 2. Ο εκπρόσωπος της Επιτροπής υποβάλλει στην εν λόγω επιτροπή σχέδιο των ληπτέων μέτρων. Η επιτροπή διατυπώνει τη γνώμη της για το σχέδιο αυτό μέσα σε προθεσμία την οποία μπορεί να ορίσει ο πρόεδρος ανάλογα με τον επείγοντα χαρακτήρα του θέματος, προβαίνοντας, εν ανάγκη, σε ψηφοφορία. Η γνώμη καταχωρείται στα πρακτικά· επιπλέον, κάθε κράτος μέλος έχει το δικαίωμα να ζητήσει την καταχώρηση της άποψης του στα πρακτικά. Η Επιτροπή λαμβάνει στο μέγιστο δυνατό βαθμό υπόψη τη γνώμη της επιτροπής, την οποία και ενημερώνει για τον τρόπο με τον οποίο ελήφθη υπόψη η γνώμη της. Αρθρο 6 1. Στο παρόν πρόγραμμα είναι δυνατή η συμμετοχή των συνδεδεμένων χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται στα συμπληρωματικά πρωτόκολλα των συμφωνιών σύνδεσης, σχετικά με τη συμμετοχή στα κοινοτικά προγράμματα, που πρόκειται να συναφθούν με τις εν λόγω χώρες. 2. Στο παρόν πρόγραμμα είναι δυνατή η συμμετοχή της Κύπρου και της Μάλτας, βάσει συμπληρωματικών πιστώσεων, σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν για τις χώρες της ΕΖΕΣ, οι οποίες συμμετέχουν στη συμφωνία ΕΟΧ και σύμφωνα με τις διαδικασίες που θα συμφωνηθούν με τις εν λόγω χώρες. Αρθρο 7 Κάθε χρόνο αρχής γενομένης από την ημερομηνία έκγρισης του προγράμματος, η Επιτροπή, σε έκθεση της προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών, παρουσιάζει τα κυριότερα μέτρα που επηρεάζουν τον τουρισμό, τα οποία ελήφθησαν ή εφαρμόστηκαν από την Κοινότητα. Αρθρο 8 Η Επιτροπή αξιολογεί σε τακτική βάση τα αποτελέσματα του προγράμματος. Αυτή η αξιολόγηση π ε ρ ι λ α μ β ά ν ε ι, όπου είναι δ υ ν α τ ό ν, α ρ ι θ μ η τ ι κά σ τ ο ι χ ε ία σχετικά με το πρόγραμμα και γίνεται σύμφωνα με τα κριτήρια του άρθρου 3. Με βάση αυτή τη διαδικασία αξιολόγησης, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο - και για ενημέρωση στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών - το αργότερο τρία έτη μετά την έναρξη του προγράμματος ενδιάμεση έκθεση, και τελική έκθεση εντός δώδεκα μηνών από τη λήξη του προγράμματος. Βρυξέλλες, Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος 10 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΔΡΑΣΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ Α. Ββλτ£«ση τ<»ν γνώσεων στον το#ιέα του τουρισμού. Α. 1 Ανάπτυξη της πληροφόρησης σε θάματα τουρισμού —Παγίωση του ευρωπαϊκού στατιστικού συστήματος για τον τουρισμό (με την Eurostat) που αναπτύχθηκε Οδηγία 95/57/ΕΚ19 με β ε λ τ ί ω ση τ ης δ ι α θ ε σ ι μ ό τ η τ ας α ξ ι ό π ι σ τ ων κ αι ενημερωμένων στατιστικών στοιχείων και κόστος τέτοιο ώστε να έχουν πρόσβαση οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και με διάδοση σε επίπεδο χρήστη. — δ ι ε ν έ ρ γ ε ια ε ρ ε υ ν ώ ν, μ ε λ ε τ ώ ν, κ αι θ ε ω ρ η τ ι κ ών κ αι πρακτικών αναλύσεων, λαμβανομένων υπόψη των αναγκών της τουριστικής βιομηχανίας. Α. 2 Διάδοση των τουριστικών πληροφοριών και συγκέντρωση πληροφοριών για τον τουρισμό από άλλες πηγές - Δ η μ ι ο υ ρ γ ία ε ν ός ε υ ρ ω π α ϊ κ ού δ ι κ τ ύ ου έ ρ ε υ ν ας κ αι τεκμηρίωσης για τον τουρισμό. Α. 3 Διευκόλυνση της αξιολόγησης των κοινοτικών μέτρων που επηρεάζουν τον τουρισμό - Δ η μ ι ο υ ρ γ ία ε ν ός μ η χ α ν ι σ μ ού ν ο μ ι κ ής κ αι χρηματοοικονομικής παρακολούθησης που θα επιτρέψει τη σ υ σ τ η μ α τ ι κή α ξ ι ο λ ό γ η ση των κ ο ι ν ο τ ι κ ών μ έ τ ρ ων π ου επηρεάζουν τον τουρισμό. Β. Βελτίωση του νομοθετικού και χρηματοοικονομικού περιβάλλοντος για τον τουρισμό. 19 ΕΕ L 291. 6. 12. 1995. σ. 32. Π B. 1 Ενίσχυση της συνεργασίας με τα κράτη μέλη, τη βιομηχανία και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη -Οργάνωση τακτικών συναντήσεων με τα ενδιαφερόμενα μέρη και σχετικές συνοδευτικές δράσεις για την ενίσχυση της συνεργασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο και την καλύτερη γνώση τ ων κ ο ι ν ο τ ι κ ών π ρ ω τ ο β ο υ λ ι ών ( τ ε χ ν ι κ έ ς / θ ε μ α τ ι κ ές συνεδριάσεις, στρογγυλές τράπεζες, ευρωπαϊκά φόρα). Γ. Βελτίωση της ποιότητας του ευρωπαϊκού τουρισμού Γ. 1 Προώθηση του αειφόρου τουρισμού -Υποστήριξη τοπικών πρωτοβουλιών που αποβλέπουν στην κ α λ ύ τ ε ρη δ ι α χ ε ί ρ ι ση των ροών ε π ι σ κ ε π τ ών κ αι τ ην ενθάρρυνση της διασύνδεσης τους. -Υποστήριξη της εφαρμογής φιλικών προς το περιβάλλον σ υ σ τ η μ ά τ ων δ ι α χ ε ί ρ ι σ ης ό σ ον α φ ο ρά τα τ ο υ ρ ι σ τ ι κά καταλύματα. -Απονομή "Ευρωπαϊκού Βραβείου για τον Τουρισμό και το Περιβάλλον" (κάθε δύο χρόνια). Γ. 2 Εξάλειψη των εμποδίων που παρακωλύουν την ανάπτυξη του τουρισμού -Εντοπισμός, σε ευρωπαϊκή κλίμακα, των κυριότερων εμποδίων που συναντούν οι διάφορες μορφές τουρισμού καθώς και ε ι δ ι κ ές κ α τ η γ ο ρ ί ες τ ο υ ρ ι σ τ ών (νέοι, η λ ι κ ι ω μ έ ν οι κ αι άτομα με ειδικές ανάγκες) και προώθηση πρόσφορων λύσεων. Δ. Αύξηση του αριθμού τουριστών από τρίτες χώρες Δ. 1 Προβολή της Ευρώπης ως τουριστικού προορισμού -Υποστήριξη με συμμετοχή χορηγών (Sponsors) πολυετών εκστρατειών προβολής της Ευρώπης στις μεγάλες χώρες προέλευσης τουριστών ή/και στις νεοαναδυόμενες ζώνες. 12 ISSN 0254-1483 COM(96) 635 τελικό ΕΓΓΡΑΦΑ GR 16 Αριθ. καταλόγου : CB-CO-96-632-GR-C ISBN 92-78-12909-7 Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων L-2985 Λουξεμβούργο ; J


title: WRITTEN QUESTION No. 3445/96 by Hiltrud BREYER to the Council. Cross-border consumer protection

eurovoc_concepts:
EU aid
access to the courts
action programme
consumer protection
frontier region


title: COMMISSION REGULATION (EC) No 2322/96 of 4 December 1996 fixing the maximum export refund for white sugar for the 18th partial invitation to tender issued within the framework of the standing invitation to tender provided for in Regulation (EC) No 1464/96

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
white sugar


title: INTERROGAZIONE SCRITTA n. 3469/96 dell'on. Hiltrud BREYER al Consiglio. Progetto di ricerca FACTT e colza geneticamente modificata

eurovoc_concepts:
EU financing
European Commission
animal nutrition
application of EU law
genetically modified organism
human nutrition
legal basis
marketing
oil seed rape
research project


title: QUESTION ECRITE no 3554/96 de Karin RIIS-JØRGENSEN à la Commission. Label écologique danois contrôlé par l'État

eurovoc_concepts:
Denmark
eco-label
foodstuff
free movement of goods
marketing standard
organic farming
restriction on competition


title: PREGUNTA ESCRITA n. 3532/96 del Ulf HOLM a la Comisión. Los refrescos con contenido alcohólico y la sagrada competencia

eurovoc_concepts:
Sweden
aerated drink
alcoholic beverage
alcoholism
disaffection of young people
free competition
impact study
labelling
marketing standard
young person


title: Règlement (CE) nº 2327/96 de la Commission du 4 décembre 1996 modifiant le règlement (CE) nº 2031/96 fixant les restitutions à l'exportation dans le secteur des produits transformés à base de fruits et légumes, autres que celles octroyées au titre des sucres d'addition

eurovoc_concepts:
export licence
export refund
fruit juice
fruit product
vegetable product

formats: html pdfa1b print


title: 97/239/ΕΚ: Απόφαση της Επιτροπής της 4ης Δεκεμβρίου 1996 σχετικά με ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στο Βέλγιο στο πλαίσιο του σχεδίου «Maribel bis/ter» (Τα κείμενα στη γαλλική και την ολλανδική γλώσσα είναι τα μόνα αυθεντικά) (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

eurovoc_concepts:
Belgium
State aid
application of EU law
restriction on competition
social security
social-security contribution