title: KOMISSION ASETUS (EY) N:o 2076/96, annettu 30 päivänä lokakuuta 1996, valkoisen sokerin vientituen enimmäismäärän vahvistamisesta asetuksessa (EY) N:o 1464/96 tarkoitetun pysyvän tarjouskilpailun osana järjestettävää 13. osittaista tarjouskilpailua varten

eurovoc_concepts:
award of contract
export refund
white sugar


title: COMMISSION REGULATION (EC) No 2075/96 of 30 October 1996 altering the export refunds on white sugar and raw sugar exported in the natural state

eurovoc_concepts:
export refund
raw sugar
white sugar


title: MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT - DE VISSERIJOVEREENKOMSTEN - Situatie en vooruitzichten

eurovoc_concepts:
common fisheries policy
fishery management
fishery resources
fishing agreement
fishing regulations

text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 30. 10. 1996 COM(96) 488 def. MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES PARLEMENT DE VISSERIJOVEREENKOMSTEN Situatie en vooruitzichten INLEIDING De Raad heeft in een resolutie van 3 november 1976' de aangezet gegeven tot het sluiten van visserijovereenkomsten. De Commissie vindt de twintigste verjaardag daarvan de geschikte aanleiding voor een bezinning omtrent haar externe visserijbeleid2. DEEL I 1. 1 Visserijovereenkomsten 1977-1996; een overzicht is de resolutie van de Raad van Het officiële begin van de visserijovereenkomsten langs de kusten van de 3 november 1976 waarbij de Lid-Staten hun visserijzones Noordatlantische Oceaan en de Noordzee met ingang van 1 januari 1977 uitbreidden tot 200 mijl. Deze maatregel is genomen om de belangen van de Gemeenschap te beschermen na de door talrijke landen eenzijdig getroffen beslissing om hun soevereiniteit uit te breiden tot 200 mijl van hun kust, waardoor de traditionele visserijactiviteiten van communautaire vissersvaartuigen dreigden te worden afgebroken. Tegelijk is verklaard dat, enerzijds, de exploitatie van de visbestanden in de communautaire visserijzone van 200 mijl door vissersvaartuigen van derde landen moest worden geregeld in overeenkomsten tussen de Gemeenschap en de betrokken derde landen en dat, anderzijds, via passende communautaire overeenkomsten moest worden gewaarborgd dat de vissers uit de Gemeenschap hun bestaande rechten in de wateren van derde landen behielden en nieuwe rechten verkregen. Dit beleid van visserijovereenkomsten was noodzakelijk om het behoud te waarborgen van een belangrijk deel van de visserijsector, die zorgt voor een vitale economische activiteit, ergo werkgelegenheid, in de Gemeenschap als geheel en in de van de visserij afhankelijke kustregio's in het bijzonder. Bovendien is het een belangrijke factor van zekerheid waar het gaat om de voorziening van de Gemeenschapsmarkt met visserijprodukten. De eerste visserijovereenkomsten die de Gemeenschap sloot, betroffen exclusief de Noordzee. Later volgden andere wateren. Momenteel heeft de Gemeenschap 26 overeenkomsten lopen, waarvan 15 met landen van Afrika en de Indische Oceaan, 10 met landen van het Noordatlantische gebied, met inbegrip van 5 in de Oostzee, en één met een land in Latijns-Amerika. » PBnr. C 105 van 7. 5. 1981. Het werkdocument "Visserijovereenkomsten" van de diensten van de Commissie voor de studiebijeenkomst van het Europees Parlement op 13 en 14 mei 1996 in Quimper kan in aanvulling op deze mededeling worden gelezen. De aard en de werkingssfeer van de visserijovereenkomsten hebben sinds de invoering ervan een gestage evolutie doorgemaakt. De toetreding in 1986 van Spanje en Portugal, die over een uitgebreid netwerk van akkoorden beschikten, en recenter van Finland en Zweden, heeft de ontwikkeling van de communautaire overeenkomsten een nieuwe impuls gegeven. De begrotingsmiddelen voor de internationale visserijovereenkomsten die voor de Gemeenschap uitgaven meebrengen, zijn van 6 miljoen ecu in 1981 gestegen tot 280 miljoen ecu in 1996 en de daarmee samenhangende vangstmogelijkheden van 13 900 brt tot 132 000 brt (waarbij de extra quota van 136 600 ton in Groenland nog moet worden opgeteld). Te vermelden is voorts dat de Raad de Commissie mandaat heeft verleend om met landen van Latijns-Amerika, Afrika en andere regio's over nieuwe overeenkomsten te onderhandelen3. 1. 2 Aard van de overeenkomsten Typologie Er is geen "universeel" overeenkomsttype. De afzonderlijke overeenkomsten zijn telkens een afspiegeling van de specifieke oogmerken en economische belangen van de beide overeenkomstsluitende partijen. Toen in mei 1994 de overeenkomst met Argentinië werd samenwerkingsverbanden en gemengde gesloten waarin de oprichting van vennootschappen wordt aangemoedigd, werd deze als "overeenkomst van de tweede generatie'' bestempeld en kregen alle eerdere overeenkomsten de kwalificatie "klassiek" of "van de eerste generatie". tijdelijke De overeenkomsten die de Gemeenschap in het kader van het externe visserijbeleid met derde landen heeft gesloten, zijn in enkele grote categorieën onder te brengen. Het betreft: de overeenkomsten op basis van wederkerigheid, waarbij de Gemeenschap haar partners vangstmogelijkheden in de wateren van de Lid-Staten verleent in ruil voor gelijkwaardige mogelijkheden voor communautaire vaartuigen in de wateren van de partners (Noorwegen, de Faeröer, IJsland en de Baltische Republieken); de overeenkomsten waarbij overschotbestanden in de wateren van derde landen (VS4, Canada5), communautaire vaartuigen toegang krijgen tot Mandaten voor nieuwe overeenkomsten: Latijns-Amerika: Afrika: Andere: Chili, Peru, Ecuador, Colombia, Venezuela, Uruguay Gabon, Zuid-Afrika, Mozambique, Namibië Polen, Rusland, VS Verstreken einde 1993. Heeft de overeenkomst van 1992 nog niet geratificeerd. de overeenkomsten waarbij tegen een financiële vergoeding toegang tot de bestanden wordt verkregen (ACS-Ianden van Afrika en de Indische Oceaan, en, in zekere zin, Marokko); de overeenkomsten waarbij tegen een financiële vergoeding en toegang tot de markt, via een vergunningstelsel en samenwerkingsverbanden toegang tot de bestanden wordt verkregen (Groenland); de overeenkomst met Argentinië, in het kader waarvan gemengde vennootschappen en tijdelijke samenwerkingsverbanden worden opgericht. Elk van deze categorieën heeft haar eigen, specifieke achtergrond die het bestaan ervan lange geschiedenis, het verklaart: bepaalde visserijtradities en regelingen met een ontwikkelingsniveau van de visserijsector in het partnerland of het feit dat bepaalde visbestanden zich zowel in de wateren van de Gemeenschap als in die van het partnerland ophouden. Het richtsnoer dat de Raad in oktober 1990 goedkeurde voor de onderhandelingen met landen van Latijns-Amerika gaf een eerste belangrijke koerswijziging van het Gemeenschapsbeleid inzake visserijovereenkomsten aan, namelijk het streven om de commerciële mogelijkheden te benutten die aanwezig waren in landen met een reeds goed ontwikkelde visserijsector. Het nieuwe van deze benadering was vooral dat niet langer via een vergunningstelsel toegang tot de visbestanden in de wateren van de betrokken landen zou worden verkregen, doch via de oprichting van gemengde vennootschappen en tijdelijke samenwerkingsverbanden van reders uit de Gemeenschap en partijen in de visserijsector van de betrokken derde landen. 1. 3 Basisbeginselen De onderhandelingen over visserijovereenkomsten worden gevoerd op basis van de onderhandelingsrichtsnoeren die de Raad vaststelt. Zij steunen met name op de beginselen van het VN-Zeerechtverdrag en, wanneer er ACS-staten bij betrokken zijn, op de bepalingen van het ACS/EU-Verdrag. Er wordt rekening gehouden met de respectieve rechten en verplichtingen van de kuststaten en de Gemeenschap, in het bijzonder met de verplichting om op internationaal niveau samen te werken. Eén van de voornaamste bekommernissen is de instandhouding en de rationele en duurzame exploitatie van de betrokken visbestanden te garanderen. Wat betreft de visserij op bestanden die de behoeften of de vangstcapaciteit van de kuststaten te boven gaan (overschotbestanden), gelden de relevante bepalingen van artikel 62 van het VN-Zeerechtverdrag (UNCLOS) en van het Verdrag van Lomé tussen de ACS-Staten en de EG als basis voor overeenkomsten. De visserijovereenkomsten hebben vanaf het begin een commerciële betekenis gehad, namelijk het verschaffen van vangstmogelijkheden aan de communautaire vloot in ruil voor andere vangstmogelijkheden of voor een financiële vergoeding. Dit doet echter niets af aan het engagement van de Commissie om de visserijbestanden in de wateren van derde landen in stand te houden, zoals blijkt uit de bepalingen betreffende de vangstniveaus en de visserij voorwaarden en uit de controleregelingen die in de overeenkomsten zijn opgenomen. In het geval van de ACS-staten zijn de visserijovereenkomsten onderdeel van het totale beleid van de Gemeenschap ten aanzien van de betrokken landen, een onderdeel dat overeenkomstig artikel 130 V van het EG-Verdrag vanzelfsprekend verenigbaar moet zijn met het communautaire ontwikkelingsbeleid zoals dit in het ACS/EU-Verdrag is vastgelegd. Dit betekent dat de overeenkomst niet specifiek tot doel heeft de lokale visserijsector van het partnerland, met te ontwikkelen, doch deze ontwikkeling niet mag hinderen noch het voortbestaan van de sector in het gedrang mag brengen. inbegrip van de ambachtelijke visserij, De overeenkomsten met de ACS-staten hebben een eigen logica, waaraan geen ontwikkelingsdoeleinden ten grondslag liggen. Centraal in het commerciële concept staan de wederzijdse concessies, waarbij naar een evenwicht tussen de vangstmogelijkheden die de Commissie verkrijgt en wat zij ervoor aan het partnerland betaalt, wordt gestreefd. Het compensatiepakket bestaat hoofdzakelijk uit financiële vergoedingen, die door de Gemeenschap en door de reders in de vorm van vergunningsrechten worden betaald, maar daarnaast ook uit door de reders ondersteunde "prestaties met een ontwikkelingsdoel", zoals de aanmonstering van zeelieden uit de ACS-landen, de verplichte aanlanding van de vangst in het betrokken land, het aan boord nemen van waarnemers enz. , al naargelang de eisen die de andere partij bij de onderhandelingen formuleert. Bij zuiver commerciële transacties geniet de andere partij de volledige vrijheid wat betreft de eindbestemming van de in het kader van de overeenkomst betaalde vergoedingen Gewoonlijk gaat het grootste deel van de vergoeding naar de rijksbegroting en een deel daarvan naar specifieke maatregelen in de nationale visserijsector, naar wetenschappelijk visserijonderzoek, naar opleidingen, naar de controlediensten enz. De in het kader van de overeenkomsten uitgevoerde wetenschappelijke en opleidingsprogramma's hebben in de meeste landen de ontwikkeling van de betrokken sectoren gunstig beïnvloed en deze landen in staat gesteld een groot aantal in de diverse sectoren van de visserij-industrie actieve ingezetenen (vissers, waarnemers, wetenschappers, economen en technici voor de verwerkende industrie) op te leiden of bij te scholen. Een positieve ontwikkeling inzake de besteding van de vergoedingen is dat de nieuwe overeenkomst met Marokko bepaalt dat gedurende de vierjarige looptijd van de overeenkomst 30% van het totale financiële pakket moet worden gebruikt om de vooruitgang van de Marokkaanse visserijsector te bevorderen. Voorts is te vermelden dat in de overeenkomsten thans meer en meer aandacht wordt geschonken aan het doeltreffender maken van de visserijcontrole, via waarnemersregelingen en inspectieprogramma's, de financiering van inspectiemiddelen in de partnerlanden en het opzetten in de Lid-Staten van specifieke inspectieprogramma's voor vaartuigen die in het kader van de overeenkomsten vissen. DEEL II BETEKENIS VAN DE OVEREENKOMSTEN VOOR DE PARTIJEN Algemene doelstellingen De sleutelpositie die de visserijovereenkomsten in het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Gemeenschap bekleden, is toe te schrijven aan de nagestreefde doelstellingen. Deze doelstellingen - door de Raad in de onderhandelingsrichtsnoeren omschreven -betreffen in het bijzonder de directe en de afgeleide werkgelegenheid in de visserij en de aanverwante activiteiten, de hoogte en de stabiliteit van de vangstmogelijkheden voor de communautaire vloot, de veilige voorziening van de Gemeenschapsmarkt met visserijprodukten uit eigen bronnen en de functie van de overeenkomsten in het kader van het vlootstructuurbeleid. 2. 1 De sociaal-economische aspecten Eén van de belangrijkste motieven voor het aangaan van overeenkomsten was en is het sociaal-economische effect. Doordat zij de vangstmogelijkheden in de wateren van derde landen op peil houden of vergroten, waarborgen de overeenkomsten in de Gemeenschap de directe werkgelegenheid aan boord van vissersvaartuigen en de afgeleide werkgelegenheid in verwerkende bedrijven en aanverwante activiteiten aan de wal. Het voortbestaan van de overeenkomsten is bijgevolg vitaal voor de kustgemeenschappen die van de communautaire visserij afhankelijk zijn, te meer omdat deze gemeenschappen gewoonlijk deel uitmaken van economisch minder begunstigde regio's met nauwelijks of geen alternatieve bronnen van werkgelegenheid. Naar schatting ongeveer 20 000 burgers van de Gemeenschap zijn direct werkzaam aan boord van de 1 300 vaartuigen die in het kader van de overeenkomsten vissen. Volgens voorzichtige schattingen, gebaseerd op regionale sociaal-economische studies, zorgt elke arbeidsplaats op zee voor één arbeidsplaats aan de wal, zodat de werkgelegenheid in de visserijindustrie en de ondersteunende activiteiten die met de overeenkomsten verband houden, op nog eens 20 000 arbeidsplaatsen kan worden becijferd. Deze dimensie blijkt het best uit de overeenkomst met Marokko, die alleen al goed is voor 8 000 directe arbeidsplaatsen aan boord van vissersvaartuigen. De overeenkomsten stellen niet alleen de Gemeenschap in staat de werkgelegenheid uit te breiden of op peil te houden, maar hebben ook positieve effecten op de werkgelegenheid in de visserijsector van de ACS-partnerlanden: in sommige overeenkomsten is bepaald dat de vaartuigen uit de Gemeenschap een aantal lokale vissers, variërend naargelang van de grootte van het vaartuig, in dienst moeten nemen; de activiteiten van onze vaartuigen zorgen voor extra werkgelegenheid in de havens (scheepshersteldiensten, allerhande toeleveranciers en diensten), de vaartuigen moeten waarnemers aan boord nemen, bij de onderzoekinstellingen en inspectiediensten wordt additionele werkgelegenheid geschapen die rechtstreeks verband houdt met de werking van de overeenkomsten. En in de gevallen waarin communautaire tot de vaartuigen verplicht zijn werkgelegenheid in de visverwerkende industrie van de betrokken landen. in de partnerlanden aan landen, dragen zij bij te 2. 2 De voorziening van de markten Een ander belangrijk oogmerk van de visserijovereenkomsten is het veilig stellen van de voorziening van de markt van de Gemeenschap met eigen visserijprodukten. Deze markt is met een volume van ruim 9 miljoen ton (1993) de belangrijkste van de wereld. Er werd in dat jaar een volume van 3,6 miljoen ton met een waarde van 7 miljard ecu ingevoerd. Dit is meer dan de interne produktie van de Gemeenschap, die een waarde van 6 miljard ecu bij een volume van 6,7 miljoen ton vertegenwoordigde. Het is voor de Gemeenschap bijgevolg zaak de instrumenten te benutten en te ontwikkelen die waarborgen dat het relatieve aandeel van de voorziening van haar markt uit communautaire bronnen op peil blijft. De visserijovereenkomsten en de ermee samenhangende vangsten in internationale wateren dragen voor ongeveer 25% aan de totale produktie van de Gemeenschap bij en zijn derhalve een essentieel middel om de voorziening van de Gemeenschapsmarkt te garanderen en het handelstekort voor visserijprodukten te verkleinen. Er zij op gewezen dat dit tekort de jongste jaren, met name tussen 1988 en 1990, fors is opgelopen en in waarde bijna 54% van de markt bedraagt. Deze ontwikkeling is te verklaren door de uitbreiding van de markt als zodanig ten gevolge van de toetreding van Spanje en Portugal in 1986 en door de felle stijging van de vraag naar visserijprodukten in de periode van 1983 tot 1990 (consumptie per inwoner van 15 naar 22 kg). Het probleem van de bevoorrading van de Gemeenschapsmarkt uit communautaire bronnen raakt ook steeds nadrukkelijker de visverwerkende industrie - 110 000 werknemers en 2 500 tot 3 000 ondernemingen -, die voor haar grondstoffen niet te sterk van invoer uit derde landen afhankelijk mag worden. De Gemeenschap heeft met het externe visserijbeleid en het ontwikkelingsbeleid een systeem geïnstalleerd op grond waarvan aan partners op visserijgebied uit de ACS-landen, Marokko en Groenland aanzienlijke handelsvoordelen worden verleend. De visserijprodukten uit de ACS-landen kunnen vrij van douanerechten in de Gemeenschap worden ingevoerd en de meeste Marokkaanse visserijprodukten genieten een soortgelijke voorkeursbehandeling. Ook in het kader van de overeenkomsten met Argentinië en met Groenland zijn tariefconcessies voor visserijprodukten uit die landen toegestaan die in feite er ga omnts gelden. De geleidelijke internationale albfaak van de douanebarrières in aansluiting op de Uruguay-ronde zal evenwel leiden tot een grotere openheid van de wereldmarkten en buitenland»© operatoren zullen op de Gemeeaechapsinarkt kunnen mededingen met kotten die in aommige gevallen aanmerkeiüfc lacer XIJB dan die van hun communautaire concurrenten. Voorla vooraian eominige overeenkomsten in de verplichting voor de vaartuigen van de Gemeenediap om tam vangaten aan te voeren in een haven van het partaerland of wordt dit aangemoedigd. Deoe verpüeftte en vrijwillige aanlandingen, bijvoorbeeld van hoogwaardige soorten die voor verwerking en uitvoer, alsmede voor binnenlandse consumptie in aanmerking komen, bevorderen de economische activiteit en de werkgelegenheid in de betrokken landen. 2. 3 De visbestanden instandhouding en het rationeel beheer van de visbestanden. De overeenkomsten van de Gemeenschap kenmerken zich onder andere door de bijzondere aandacht voor de In overeenstemming met de internationale rechtsbeginselen en het VN-Zeerechtverdrag is het het partnerland, en niet de Gemeenschap, dat bepaalt of er overschotten zijn en op grond daarvan de hoogte van de toegekende vangstmogelijkheden vaststelt, alsook de voorwaarden waaronder de verschillende vloten, o. a. die van de Gemeenschap, mogen vissen. Het beoordelen van de situatie waarin de bestanden zich bevinden, is een zaak van de bevoegde kuststaat. In onze overeenkomsten wordt het verrichten van onderzoek inzake de bestanden actief aangemoedigd. Bij onderhandelingen over de verlenging van bestaande overeenkomsten wordt dan ook vaak uitgegaan van wetenschappelijke gegevens die zijn verkregen in het kader van door de Gemeenschap gefinancierde programma's. De jongste jaren heeft de Gemeenschap, in gevallen waarin de vastgestelde vangstniveaus wezen op problemen met bepaalde onder overeenkomsten vallende bestanden, eenzijdig stappen gezet om de vangstmogelijkheden te verlagen en de betrokken bestanden te beschermen. De visserijzones waar de vaartuigen van de Gemeenschap opereren, zijn zo afgebakend dat er geen interferentie optreedt met de ambachtelijke vissers van de partnerlanden en wanneer deze laatste zelf over een industriële vloot beschikken, wordt met de behoeften daarvan rekening gehouden bij de vaststelling Van de aan de Gemeenschap toegekende vangstmogelijkheden. De meeste ACS-landen waarmee de Gemeenschap overeenkomsten heeft gesloten, hebben evenwel geen eigen industriële vloot van betekenis, zodat de Gemeenschap daar bestanden exploiteert die anders ongebruikt zouden blijven of vaak clandestien zouden worden bevist door vaartuigen van andere landen. Het ene noch het andere is in het belang van het betrokken ACS-land. De aanwezigheid van de communautaire vloot is, in tegenstelling tot die van derde landen aan in de ACS-landen onderworpen aan duidelijke v regels en voorwaarden gebonden en vergunningsstelsels, die voorzien in controles op de activiteit van de vaartuigen, de aanwezigheid van waarnemers aan boord en inspecties op zee en in de havens, alsmede aan bij de overeenkomsten vastgestelde technische voorschriften betreffende onder meer de zones waar mag worden gevist, het vistuig dat is toegestaan en de geoorloofde maaswijdten van de netten. 'i De Commissie stelt zich in toenemende mate ten doel - zowel in de wateren van de Gemeenschap als in die van de ACS-partnerlanden - te garanderen dat van de in het kader van de onderhandelingen zorgvuldig uitgewerkte instandhoudings- en technische maatregelen door de communautaire vaartuigen worden nageleefd. Daarvoor wordt in de overeenkomsten voorzien in financiële middelen om de partnerlanden in staat te stellen hun inspectiediensten te versterken. Ook de introductie van nieuwe systemen (op basis van satelliettechnologie) zal het mogelijk maken meer en efficiënter te controleren. Dit instrument zou in combinatie met de aanwezigheid van waarnemers aan boord, de kwaliteit van de controles aanzienlijk moeten verbeteren. Tevens hebben de Lid-Staten specifieke inspectieprogramma's gericht op de vaartuigen die in het kader van bepaalde overeenkomsten opereren en is een administratieve samenwerking met de inspectiediensten van de partnerlanden georganiseerd. 2. 4 De benutting van de overeenkomsten De overeenkomsten worden gesloten om de vloot van de Gemeenschap mogelijkheden te verschaffen in de wateren van een aantal landen. De mate waarin deze effectief worden gebruikt, zal voor elke overeenkomst anders zijn. Dit aspect kan worden bekeken onder twee verschillende invalshoeken, de vangstmogelijkheden en de effectieve vangsten. De hoogte van de bij een overeenkomst verleende vangstmogelijkheden is afhankelijk van diverse factoren, in het bijzonder het door de wederpartij gevoerde visserijbeleid, de situatie van de visbestanden en de door de Lid-Staten voor hun vaartuigen aangevraagde hoeveelheden. Bij het bepalen van de mate van benutting van de vangstmogelijkheden moet rekening worden gehouden met de doelsoort waarop wordt gevist. Er moeten twee situaties worden onderscheiden. In de eerste (tonijn en zwaardvis) worden de vangstmogelijkheden vastgesteld in een aantal vaartuigen dat vergunning krijgt om te vissen Bij het aanvragen van vergunningen houden de reders rekening met het sterk migrerende karakter van de genoemde soorten, d w z. dat zij trachten in het gehele trekgebied actief te zijn. De tweede situatie betreft de demersale visserij, waarbij de vangstmogelijkheden worden uitgedrukt in een brutoregistertonnage dat op een bepaald tijdstip in de wateren van het partnerland aanwezig mag zijn. De mate van benutting van de vangstmogelijkheden zal in de periode dat de overeenkomst loopt niet altijd gelijk blijven, afhankelijk van een aantal factoren zoals de hoogte van de soorten, de vergunningsrechten, de vangsten, de marktprijzen van de gevangen weersomstandigheden, de toestand van de zee enz. Er zij op gewezen dat de Lid-Staten en de reders geen sanctie oplopen voor onvolledig gebruik van de toegestane vangstmogelijkheden, te meer daar de reders doorgaans per kwartaal de vergunningsrechten vereffenen. De tweede invalshoek is die van het resultaat van de visserijactiviteiten, m. a. w. de effectieve vangsten van communautaire vaartuigen. Het verkrijgen van gegevens van de Lid-Staten over de vangsten van hun vaartuigen in de wateren van landen, in het bijzonder de ACS-staten, waarmee de Gemeenschap een overeenkomst heeft, is voor de Commissie een strijd van jaren geweest. Een verordening (3151/87) die dit moest bewerkstelligen, werd in 1989 door het Hof van Justitie vernietigd. Pas in 1993 werden de Lid-Staten verplicht (controleverordening 2847/93) om met name ook op de activiteiten van hun vissersvaartuigen in de wateren van derde landen toezicht uit te oefenen, zodat de Commissie maar sedert korte tijd op regelmatige basis over die activiteiten wordt geïnformeerd. De Commissie is van oordeel dat op het gebied van nauwkeurigheid en regelmatigheid van de vangstmeldingen van communautaire vaartuigen die in het kader van overeenkomsten vissen, verdere verbetering noodzakelijk is. Omdat de tonijn over grote afstanden trekt en zich zowel in internationale wateren als in de wateren van partnerlanden ophoudt, geldt voor de visserij op deze soort een afzonderlijk meldingssysteem. Elk vaartuig dat op tonijn vist, vult dagelijks een vangstaangifte in en stuurt deze op naar het nationaal wetenschappelijk instituut van zijn Lid-Staat. De Commissie ontvangt per vaartuig een jaarlijkse vangstaangifte. Deze aangiften vormen de basis voor de betalingen aan de partnerlanden betreffende het gedeelte van de vangst dat in hun wateren is gedaan. 2. 5 De vissersvloten De visserijactiviteiten in de wateren van derde landen in het kader van de overeenkomsten dragen bij tot een geringere visserijdruk op de bestanden in de communautaire wateren. Bij de visserij onder de overeenkomsten met Marokko en de ACS-landen zijn l 000 vaartuigen betrokken en gemiddeld nog eens 300 vaartuigen vissen op basis van overeenkomsten in de wateren van Noorwegen, Groenland enz. De jarenlange aanwezigheid van de communautaire vloot in hun wateren in het kader van overeenkomsten van de eerste generatie heeft de partnerlanden de mogelijkheden doen inzien voor ontwikkeling van de eigen vloot en tot een overdracht van know-how en ervaring geleid. Deze ontwikkeling ging in sommige wateren gepaard met een vermindering van de vangstmogelijkheden voor de communautaire vloot. De overeenkomsten van de tweede generatie, die de oprichting van gemengde vennootschappen en tijdelijke samenwerkingsverbanden omvatten, hebben een weerslag op het vlootstructuurbeleid van de Gemeenschap. In het kader van dergelijke gemengde vennootschappen worden vissersvaartuigen immers definitief van de Gemeenschapvloot naar de vloot van het partnerland overgeheveld. Onze partners kunnen aldus hun vloot moderniseren en de vloot van de Gemeenschap wordt ingekrompen Wanneer een gemengde vennootschap wordt opgericht voor de visserij op niet-overschotbestanden, dient het uit de Gemeenschap overgebrachte vaartuig een bestaand, te vervangen, zodat de totale visserij-inspanningen niet toenemen. in die visserij actief, vaartuig tot de overeenkomsten met ACS-landen te vermelden dat de Met betrekking vangstmogelijkheden die aan de vaartuigen van de Gemeenschap worden verleend, gewoonlijk betrekking hebben op overschotbestanden, waarvoor de eigen vloten van de partners te weinig capaciteit in huis hebben en die anders niet of door concurrerende, voornamelijk Aziatische verre-visserijvloten zouden worden geëxploiteerd. is 10 Het is een feit dat de vloten van vele van 's werelds belangrijkste visserijnaties te kampen hebben met overcapaciteit, d w z. te veel vaartuigen voor de beschikbare visbestanden. Er worden momenteel inspanningen geleverd om de vloten in te krimpen en het lijdt geen twijfel dat dit proces, niet alleen in de Gemeenschap maar wereldwijd, nog enige tijd zal doorgaan. De overcapaciteit vormt een bedreiging voor de lange-termijnexploitatie van de visbestanden en voor voor de economische levensvatbaarheid van vele vaartuigen. Om de visserijsector een toekomst te garanderen, moeten de vloten worden gereduceerd tot op het niveau waarbij de maximale visserij-inspanning die zij gezamenlijk kunnen leveren in evenwicht is met de maximale duurzame produktie van de visbestanden. Deze trend, gekoppeld aan de toename in sommige ontwikkelingslanden, heeft uiteraard gevolgen voor het van de vloten visserijbeleid van de Gemeenschap en voor de overeenkomsten. DEEL III Vooruitzichten Op wereldschaal tekent zich een nieuw juridisch kader voor de visserij af. Het bestaat uit het VN-Zeerechtverdrag, de VN-Overeenkomst over de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden en de op vrijwillige basis toe te passen FAO-Gedragscode voor een verantwoorde visserij. De Gemeenschap heeft aan de totstandkoming van deze instrumenten in belangrijke mate meegewerkt en moet als verantwoordelijke visserij-entiteit dezelfde ijver aan de dag leggen waar het de tenuitvoerlegging betreft. Het spreekt vanzelf dat de communautaire visserijovereenkomsten niet om de hierboven geschetste ontwikkelingen heen kunnen. Dit voor het gemeenschappelijk visserijbeleid wezenlijke instrument moet zich aan de nieuwe internationale omstandigheden en regels kunnen aanpassen. De visserijsector zal de ogen van het publiek blijvend op zich gericht weten. Die aandacht geldt ook voor de inhoud van visserijovereenkomsten. Daarom moeten deze verantwoorde visserij praktij ken voorschrijven en de voordelen op een evenwichtige manier verdelen, en wel zodanig dat dit ook bij het publiek zo overkomt De toekomstige ontwikkeling van de visserijovereenkomsten is echter van diverse factoren afhankelijk. In de eerste plaats zijn er de beschikbare begrotingsmiddelen, die in belangrijke mate bepalen in welke richting het beleid evolueert. Bij de huidige begrotingssituatie is er gezien de kosten van de lopende overeenkomsten weinig ruimte om nieuwe akkoorden te sluiten en kan de verlenging van sommige andere zelfs in het gedrang komen. Ten tweede zijn er de nieuwe, op duurzame exploitatie van de visbestanden gerichte internationale beheersmaatregelen en - strategieën (vloten, verwerkingsinfrastructuur, havens) bij de partnerlanden. Deze elementen kunnen kleinere vangstmogelijkheden voor de Gemeenschapsvloot tot gevolg hebben. visserij-industrie ontwikkeling eigen van de de en 11 De Commissie is van mening dat het korte- en middellange-termijnbeleid ten aanzien van de visserij overeenkomsten moet worden gedifferentieerd uitgaande van de voor elke overeenkomst specifieke visserijsituatie. Wat in de eerste plaats de overeenkomsten op basis van wederkerigheid (quota's voor quota's) betreft, die in sommige gevallen in een gezamenlijk beheer van de bestanden voorzien, pleit de Commissie voor handhaving vanwege de cruciale rol ervan als beheersinstrument in het kader van het GVB en vanwege de evenwichte quoteringen. Wat het eventuele aangaan van overeenkomsten met nieuwe partnerlanden betreft, is de Commissie de mening toegedaan dat hierbij voornamelijk het tweede-generatiemodel, dat met name de bevordering van gemengde vennootschappen en tijdelijke samenwerkingsverbanden omvat, zal worden aangehouden. Voor zover beide partijen hierbij gebaat zijn, zou deze aanpak ook kunnen worden gevolgd bij de eventuele verlenging van bestaande overeenkomsten. De Argentinië-overeenkomst heeft de voordelen van dit model aangetoond, in het bijzonder bij partnerlanden met een goed ontwikkelde visserijsector, zoals in Latijns-Amerika, zuidelijk Afrika en Nieuw-Zeeland. Met het benadrukken van de op partnerschap gebaseerde verhouding tussen de Gemeenschap en de wederpartij, en dit niet alleen wat betreft de eigenlijke vangstfase, wordt erkend dat nauwere verstrengeling van de respectieve visserijsectoren de basis kan zijn voor een wederzijds voordelige, langdurige, levensvatbare visserij relatie. Tot slot zijn er de overeenkomsten op basis van financiële compensatie door de Gemeenschap, met name die met Marokko, Groenland en de ACS-landen, gewoonlijk bestempeld als zijnde "van de eerste generatie". De politieke en sociaal- economische betekenis van deze overeenkomsten voor de Gemeenschap, in termen van werkgelegenheid, marktvoorziening enz. , is in Deel II reeds aangetoond. is in het GVB thans De budgettaire positie van het onderdeel "visserijovereenkomsten" zodanig dat met betrekking tot het sluiten van nieuwe en het verlengen van lopende overeenkomsten andere criteria moeten gelden. De financiële realiteit is, dat de Gemeenschap sommige akkoorden te schrappen om haar financiële eventueel zal moeten overwegen inspanningen te concentreren op het uitbouwen van die welke voor de communautaire reders de grootste attractiviteit bezitten. Wat dit laatste betreft, is de benuttingsgraad van de akkoorden, gemeten in aantallen door de reders aangevraagde vergunningen, een nuttige indicator. Zo kan onder andere worden geconstateerd dat sommige akkoorden op grote schaal onderbenut zijn en de communautaire vissers maar matig interesseren. 12 Voor de korte en middellange termijn moet de Commissie derhalve verschillende opties in overweging nemen: a) inkrimping van de vloot in de niet-communautaire wateren versneld uitvoeren Het opvangen van de gevolgen daarvan voor de betrokken vaartuigen, die niet aan hun lot mogen worden overgelaten, vergt bepaalde middelen, o. a. extra geld bovenop de middelen die reeds zijn geprogrammeerd ten behoeve van structurele maatregelen, om de omschakeling of de sloop in de communautaire wateren, waar reeds overcapaciteit moet worden weggewerkt, te vermijden. te vergemakkelijken en een terugkeer De keerzijde daarvan is een nog grotere externe afhankelijkheid wat betreft de voorziening van de Gemeenschapsmarkt met visserijprodukten, die momenteel al 54% bedraagt, en aanzienlijke negatieve gevolgen voor de werkgelegenheid, met name in de reeds hard getroffen kustregio's van de Gemeenschap die van de visserij afhankelijk zijn. b) de voor de sector als geheel minst "attractieve" overeenkomsten opzeggen Hiervoor lijken op het eerste gezicht enkele overeenkomsten in aanmerking te komen De vrijkomende bedragen zouden kunnen worden gebruikt ten gunste van andere overeenkomsten met een veel groter sociaal-economisch rendement. Bij de evaluatie behoort echter ook rekening te worden gehouden met een aantal niet-kwantificeerbare elementen, zoals de aard van de banden die tussen de Gemeenschap en het (de) betrokken land(en) bestaan of de samenhang met het beleid dat de Gemeenschap voert inzake het beheer van en de controle op de activiteiten van de verre vloten van de Lid-Staten. c) de financiële inspanningen concentreren op de meest interessante overeenkomsten Deze optie, die op de hierboven uiteengezette gedachte aansluit, houdt in dat het overleg over de verlenging van bestaande overeenkomsten wordt aangegrepen om de verhouding tussen het financiële pakket en het werkelijke belang voor de sector te optimaliseren. Voor de toekomst betekent dit dat de Gemeenschap nog uitsluitend geldelijke verplichtingen zou aangaan voor de financiële compensaties in het kader van overeenkomsten en niet meer voor andere acties, van welke aard ook. Het zou tevens de bedoeling zijn de beschikbare begrotingsmiddelen te herverdelen ten gunste van de bestaande of te sluiten overeenkomsten met het grootste potentieel. 13 d) de huidige kostenverdeling herzien Momenteel is het zo dat de kosten van de visserijovereenkomsten hoofdzakelijk door de Gemeenschap worden gedragen. Bij deze optie zouden de reders en/of de Lid-Staten zelf een groter deel van de kosten voor hun rekening nemen. Naast een financieel effect, zou deze maatregel ook een positieve weerslag op de benuttingsgraad van sommige overeenkomsten kunnen hebben. 14 ISSN 0254-1513 COM(96) 488 def. DOCUMENTEN NL 03 U Catalogusnummer : CB-CO-96-496-NL-C ISBN 92-78-09797-7 Bureau voor officiële pubiikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg 4


title: VERORDENING (EG) Nr. 2085/96 VAN DE COMMISSIE van 30 oktober 1996 tot wijziging van de representatieve prijzen en de aanvullende invoerrechten voor bepaalde produkten uit de sector suiker

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
raw sugar
representative price
sugar product
white sugar


eurovoc_concepts:
EU relations
Türkiye
customs union
financial cooperation
free-trade agreement

text: COMISIÓN DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS Bruselas, 30. 10. 1996 COM(96)491 final INFORME SOBRE LA EVOLUCIÓN DE LAS RELACIONES CONJLURQUÍA DESDE LA ENTRAPAJEN VIGOR DE LA UNIÓN ADUANERA (presentado por la Comisión) INFORME SOBRE LA EVOLUCIÓN DE LAS RELACIONES CON TURQUÍA DESDE LA ENTRADA EN VIGOR DE LA UNIÓN ADUANERA INTRODUCCIÓN - COMPROMISO DE LA COMISIÓN El presente informe responde al compromiso asumido por la Comisión en otoño de 1995 durante el debate en el PE sobre el dictamen favorable sobre la Unión aduanera Turquía CCE-Turquía. De acuerdo con este compromiso, se trata de un "informe anual sobre la aplicación de la Unión aduanera y los aspectos económicos y políticos, incluido el proceso democrático y la situación de los derechos humanos en Turquía " L FUNCIONAMIENTO DE LA UNIÓN ADUANERA Tras el voto positivo del PE, la Unión aduanera entró en vigor al 31 de diciembre de 1995, respetando así los plazos que se fijaban en el Protocolo Adicional del Acuerdo de Asociación CCE-Turquía de 1964. Desde esa fecha, la Unión aduanera en su conjunto funciona de forma satisfactoria y de conformidad con las Decisiones 1/95 y 2/95 del Consejo de Asociación. Se suprimieron los derechos de aduana y las exacciones de efecto equivalente así como las restricciones cuantitativas (a excepción no obstante, por parte turca, de una restricción a la exportación de algodón en bruto a la Comunidad). Por otra parte, se eliminaron los acuerdos de autolimitación textil que aplicaban los exportadores turcos frente a la Comunidad. En consecuencia, ya no existen en la actualidad en el sector industrial restricciones cuantitativas ni de derechos a la importación o a la exportación en los intercambios con Turquía. Por otra parte, el Acuerdo de Unión aduanera se completó con la firma en julio de 1996 de un acuerdo de libre comercio para los productos del Tratado CECA. La Comunidad y Turquía notificaron conjuntamente los dos textos (Unión aduanera y CECA) a la OMC. Por otra parte, de acuerdo con los compromisos asumidos por las partes, prosiguen las negociaciones para un intercambio de concesiones mutuamente ventajosas en el sector de los productos agrícolas. Por lo que respecta al funcionamiento de la Unión aduanera, ambas partes se comprometieron también a garantizarlo de la manera más satisfactoria posible. Acuerdos institucionales previstos: se ha respetado la creación de un Comité Mixto de la Unión aduanera y la participación de expertos turcos en algunos Comités técnicos. El Comité de la Unión aduanera se ha reunido en varias ocasiones y ha llegado, en su conjunto, a encontrar soluciones satisfactorias a los problemas planteados, debidos, por lo general, a la situación de transición en la que se encuentra Turquía actualmente, que habiendo adoptado el arancel aduanero común, no ha celebrado todavía acuerdos comerciales equivalentes a los de la UE con los países del Este y del Mediterráneo y ni adoptado el sistema de preferencias generalizadas de la Comunidad. De ahí determinadas situaciones en las que, para productos concretos, los importadores de la UE pueden disponer de fuentes de suministro libres de derechos mientras que sus homólogos turcos deben someterse al arancel aduanero común. Estos problemas deberían desaparecer a medida que Turquía vaya adoptando el conjunto de la política preferencial comunitaria. Dispone de 5 años para hacerlo. Se ha firmado un acuerdo de libre comercio con Israel y rubricado otro con Hungría, a los que seguirá próximamente Rumania. En este momento se están negociando acuerdos con otros países de Europa Central (República Checa, Eslovaquia, Polonia y Bulgaria) y se han iniciado los primeros contactos con Lituania. Hay que destacar también que Turquía ha respetado sus compromisos respecto a la aplicación de una política comercial exterior en el sector textil análoga a la aplicada por la UE. Con ocasión del Consejo de Asociación de 30 de octubre de 1995, la Comisión Europea, aun constatando que Turquía había adoptado la parte fundamental de la legislación necesaria para el buen funcionamiento de la Unión aduanera, indicó que el Gobierno o el Parlamento turco tenían que adoptar todavía cierto número de medidas, por ejemplo la creación de una autoridad encargada de que se respete la legislación sobre la competencia y la aprobación por el Parlamento turco del nuevo Código aduanero adaptado al de la UE. Estas medidas tendrían que haber sido adoptadas antes de la entrada en vigor de la Unión aduanera, si bien la situación política en Turquía no lo ha permitido hasta ahora. La Comisión lamenta esta situación, aunque estas lagunas no constituyan un obstáculo al buen funcionamiento de la Unión aduanera y perjudiquen más a los operadores turcos que a los operadores comunitarios. Por lo que respecta al impacto económico de la Unión aduanera, ni la Comisión ni las autoridades turcas disponen todavía de datos estadísticos suficientes sobre los intercambios mutuos que permitan formular un diagnóstico fiable. Sin embargo, los primeros datos fragmentarios (algunos meses y algunos países europeos) muestran en general un fuerte crecimiento de las exportaciones europeas a Turquía a principios de 1996 y un crecimiento menos intenso de las exportaciones de Turquía los países de la UE. Algunos países europeos: Italia, Francia, Reino Unido y Dinamarca aumentaron sus exportaciones en más del 50% respecto al mismo período de 1995. Los servicios turcos consideran que el déficit comercial turco habrá alcanzado 10. 000 millones de USD para los 6 primeros meses de 1996 frente a 13. 200 millones de USD para todo 1996. Sería sin embargo prematuro atribuir esta evolución sólo al impacto de la Unión aduanera. Como ya pudo observarse en un ciclo similar en 1993, el recalentamiento de la economía turca de principios de 1996 se explica sin duda, en buena parte, por el incremento de las importaciones turcas. Del mismo modo, es difícil por el momento atribuir el incremento de las exportaciones turcas a la supresión de la política textil comunitaria respecto a Turquía. O. OTROS ASPECTOS DE LA APLICACIÓN DEL ACUERDO DE 6 DE MARZO DE 1995 El acuerdo de 6 de marzo de 1995 con Turquía no sólo se refería a los aspectos comerciales (Unión aduanera, CECA, agricultura) sino también a la cooperación financiera, la intensificación del diálogo político y, en general, al desarrollo de la cooperación en un gran número de sectores. La situación, en los diversos aspectos, es la siguiente: - Cooperación financiera: Los compromisos de la Unión frente a Turquía consistían en: una dotación específica de 375 millones de ecus de ayuda presupuestaria con cargo a la Unión aduanera, una dotación de préstamos del BEI por un importe máximo de 750 millones de ecus sobre los recursos propios del banco. Por otra parte, la Comunidad se comprometió a que Turquía pudiera beneficiarse de la política de cooperación con los países mediterráneos (cuyo volumen y líneas generales aprobó posteriormente el Consejo Europeo de Cannes) tanto en el aspecto presupuestario (dotación MED A) como en el capítulo préstamos del BEL Respecto a la ayuda presupuestaria especial Unión aduanera de 375 millones de ecus, el Consejo no ha adoptado todavía el proyecto de Reglamento financiero. A finales de 1995 se llegó a un acuerdo político en el Consejo sobre el texto de un Reglamento que el Parlamento había aprobado, con algunas enmiendas, al mismo tiempo que aprobaba a la Unión aduanera. Los acontecimientos de Imia de enero de 1996, impidieron que el Consejo alcanzara la unanimidad necesaria para la aprobación formal del texto. Por las mismas razones, el BEI no pudo atender la invitación que le había dirigido el Consejo a finales de 1995 de conceder préstamos a Turquía por un importe máximo de 750 millones de ecus. En relación con la participación de Turquía en la política de cooperación con los países mediterráneos, Turquía figura como país beneficiario en el Reglamento financiero MEDA adoptado en julio por el Consejo. La ayuda financiera destinada a Turquía en virtud de esta dotación fue objeto de un programa indicativo acordado entre la Comisión y Turquía y presentado a los Estados miembros de conformidad con el Reglamento. La Comisión ha preparado numerosos proyectos de cooperación, en virtud de dicho Reglamento, algunos de los cuales podrían ser objeto de decisión antes de que finalice 1996 según los procedimientos previstos en el Reglamento MEDA. Estos proyectos tienen como finalidad en su conjunto facilitar la aplicación de la Unión aduanera y ayudar al sector de las pequeñas y medianas empresas turcas a hacer frente a la competencia europea. También está previsto, en el mismo contexto, desarrollar el "programa Jean Monnet" de concesión de becas a estudiantes turcos que deseen completar sus estudios en Universidades europeas. Por otra parte, se están estudiando actualmente varios proyectos de cooperación de carácter social, incluso con ONG turcas. Se debe recordar que la Comunidad también se comprometió a que Turquía disfrutara de asistencia macroeconómica en determinadas condiciones, que hasta ahora no se han reunido (en concreto, dificultades en la balanza de pagos, existencia de un programa con el fondo monetario, etc. ). - Diálogo político: Desde la aplicación de la Unión aduanera, se han llevado a cabo contactos a distintos niveles entre la UE y Turquía. Los dos Primeros Ministros sucesivos, Sra. Ciller y Sr. Yilmaz, fueron invitados, respectivamente, a los Consejos Europeos de Madrid y Florencia. El Sr. Yilmaz visitó al Presidente de la Comisión Europea en junio de 1996 y la Comisión Parlamentaria Mixta se reunió en Ankara en junio de 1996. También se celebraron dos reuniones de la Troika de directores políticos. Hay que destacar asimismo el importante papel que Turquía desempeñó en el proceso euromediterráneo de Barcelona, que dio lugar a numerosos encuentros multilaterales tanto a nivel ministerial como de las administraciones. Sin embargo, a causa de los acontecimientos de mar Egeo, no fue posible que se reuniera posteriormente el Consejo de Asociación CE-Turquía ni que se organizaran, como estaba previsto en las Resoluciones de 1995 del Consejo de Asociación, los encuentros a nivel ministerial entre los responsables europeos y turcos de distintos sectores vinculados al funcionamiento de la Unión aduanera: comercio, mercado interior, transportes, etc. - Desarrollo de la cooperación: A falta de recursos financieros disponibles (el Reglamento MEDA no se adoptó hasta julio), la Resolución 1/95 sobre el desarrollo de la cooperación siguió siendo en gran medida letra muerta. Sin embargo, hay que señalar que la Comisión transmitió al Consejo y al PE una propuesta para que Turquía pudiera acogerse a los programas de intercambios de jóvenes y de desarrollo cultural (Leonardo, Sócrates y La Juventud con Europa). El PE está estudiando actualmente estas propuestas. ID. SITUACIÓN ECONÓMICA EN TURQUÍA Un elemento positivo de la situación económica se refiere al crecimiento propiamente dicho que, tras la recesión de 1994, superó el 7% anual en 1995 y el 8% en el primer trimestre de 1996. El gran dinamismo de la demanda interna y las exportaciones, especialmente a los países de Europa Central y Oriental y los países de la antigua Unión Soviética, han hecho que creciera el PIB en este período. Otro factor positivo: la estabilidad de las repatriaciones de salarios por parte de los trabajadores turcos en el extranjero (3. 000 millones de dólares) y el crecimiento de los ingresos por turismo. Se reconstituyeron reservas en divisas extranjeras por más de 15. 000 millones de dólares. El principal problema en este ámbito es el de la estabilidad macro-económica, en particular el déficit creciente del presupuesto y la subida de los tipos de interés reales. Las previsiones relativas al déficit de la balanza corriente son también más pesimistas a causa del crecimiento del déficit comercial, que habría alcanzado 10. 000 millones de dólares en los seis primeros meses de 1996. El aspecto más preocupante se refiere al déficit presupuestario, que se había mantenido bajo control gracias al acuerdo stand-by con el fondo monetario (6,6% en 1995) pero que, al aproximarse las elecciones de diciembre de 1995, empezó a escaparse. Desde las últimas elecciones, a Turquía le ha faltado una línea directriz clara en la política macroeconómica. Está claro que el objetivo previsto por el primer Gobierno de coalición, de un déficit del 7,7% del PNB, es inalcanzable, al exigir medidas drásticas en materia fiscal, de seguridad social y de privatizaciones. Medidas que no se han tomado hasta la fecha. Antes bien, las primeras decisiones que ha tomado la coalición Erbakan/Ciller (aumento del 50% de los salarios y de las pensiones de los funcionarios, aumento del 101% del salario mínimo, distintas medidas en favor de los agricultores), sin entrar en consideraciones sobre su oportunidad política y social, provocan automáticamente un considerable crecimiento del déficit público, incluso si se tienen en cuenta las medidas anunciadas en julio y septiembre por el Gobierno, medidas que no están destinadas a ejercer un mejor control de los gastos públicos. La gestión de la deuda interna se ha complicado al existir unos intereses que podrían llegar a un 10% del PNB a finales de 1996. Recientemente efectuó una nueva visita a Turquía una misión del Fondo Monetario Internacional. A falta de medidas internas de estabilización, las autoridades turcas podrían verse obligadas a adoptar medidas para frenar las importaciones con el fin de llegar a una recuperación rápida de las cuentas exteriores. Pero un hecho más grave todavía es el deterioro macroeconómico que vuelve a poner en duda los beneficios que la economía turca tiene el legítimo derecho a esperar de la Unión aduanera. Fundamentalmente, gracias a la Unión aduanera Turquía tiene la oportunidad de acelerar la modernización de su industria y adquirir especializaciones con más valor añadido en la división internacional del trabajo. Esta evolución supone que además de la movilización de sus propios recursos humanos y financieros, Turquía pueda importar tecnología y conocimientos especializados, en particular en forma de inversiones exteriores. Pero si bien la inversión extranjera creció de forma considerable en Turquía en el año 1995 ante la perspectiva de la Unión aduanera, parece que esta tendencia se va agotando. Por esta razón, la Comisión considera que un progreso rápido en la estabilización macroeconómica y el ajuste estructural es indispensable para el buen funcionamiento de la Unión aduanera y para los intereses fundamentales de Turquía en esta Unión. IV. SITUACIÓN POLÍTICA 1. Política interna Las últimas elecciones, convocadas algunos días después de la aprobación por el PE de la Unión aduanera, se caracterizaron por la regularidad de la campaña electoral y el escrutinio. La participación en el voto fue masiva (85% de los inscritos). El partido islamista Refah confirmó en ellas su éxito de las elecciones municipales del 93, ganando 3 puntos y situándose, con un 21,5% de los votos, en cabeza del resultado. Los electores no dieron ventaja clara a ninguno de los dos partidos dirigidos, respectivamente, por la Sra. Ciller (DYP) y el Sr. Yilmaz (ANAP), que alcanzaron resultados similares, en torno al 20%. Los partidos de izquierdas lograron, en su conjunto, resultados muy inferiores a los esperados y, por último, el partido pro kurdo Hadep, con alrededor un 3% de los votos, estuvo muy lejos de superar el límite necesario para entrar en el Parlamento. En marzo de 1996, los partidos DYP y ANAP constituyeron una coalición apoyada desde fuera por el partido socialista dirigido por el Sr. Ecevit. Aun disponiendo de un apoyo parlamentario suficiente, esta coalición no resistió al clima creado por la rivalidad entre sus líderes. Tras una crisis de gobierno de un mes, en junio de 1996 llegó al poder una nueva coalición entre el partido REFAH del Sr. Erbakan y el partido DYP, con el Sr. Erbakan como Primer Ministro y la Sra. Ciller como Viceprimera Ministra y Ministra de Asuntos Exteriores. En la plataforma gubernamental, las dos partes se comprometían a proseguir las grandes orientaciones de la política exterior de Turquía (pertenencia a la OTAN, vínculos con la UE y, en particular, la Unión aduanera) y a consolidar la democracia y mejorar la situación de los derechos humanos. Está previsto levantar el estado de emergencia en el sureste. Uno de los aspectos más preocupantes de la situación política en Turquía, ya mencionado en relación con situación de la economía, es la ausencia de iniciativa legislativa por parte del Gobierno y la práctica paralización de las tareas legislativas del Parlamento. Mientras se mantuvo la coalición DYP-ANAP, se aprobaron muy pocas leyes y prácticamente ninguna desde la creación de la nueva coalición REFAH-DYP. Lo que tuvo consecuencias, fundamentalmente, sobre la consolidación del proceso de democratización iniciado en 1995 2. Situación en el mar Egeo Desde los acontecimientos de principios de 1996 en torno a los ilotes de Imia en el mar Egeo, la tensión sigue viva en la región. De hecho, aunque los Gobiernos de los dos países se hayan esforzado en controlar la situación y en evitar que degenerara en incidentes más graves, el problema sigue condicionando en gran medida tanto las relaciones entre Grecia y Turquía como las relaciones entre ésta y la UE. En el primer semestre de 1996, la Presidencia italiana de la UE se esforzó en aproximar los puntos de vista y en restablecer las condiciones favorables a la celebración de un Consejo de Asociación UE-Turquía fructífero. La presidencia irlandesa prosiguió en la misma dirección. El Consejo de Asuntos Generales de 15 de julio adoptó, en concreto, una declaración de principio en la cual recordaba que las relaciones entre la UE y Turquía debían "basarse en el respeto de las leyes y acuerdos internacionales, las prácticas internacionales pertinentes y la soberanía y la integridad territorial de los Estados miembros y Turquía". El Consejo invitaba también "a evitar cualquier acción que pueda aumentar la tensión y, en particular, el uso o la amenaza de usar la fuerza". Destacaba que " los desacuerdos referentes a pretensiones territoriales como el de los ilotes de Imia deberían someterse al Tribunal Internacional de Justicia". Hasta el momento Turquía no ha dado a conocer su posición respecto a los principios enunciados en esta declaración. 3. Chipre El contexto político que atravesó Turquía desde 1996 y la tensión en el mar Egeo, no han favorecido, desgraciadamente, que el diálogo entre la UE y Turquía avanzara hacia una solución global de la cuestión chipriota. Hay que destacar, sin embargo, que Turquía aceptó cooperar con los enviados de las dos Presidencias sucesivas (Sres. Di Roberto y Heaslip) para tratar de resolver la cuestión de Chipre. Los lamentables episodios de violencia registrados en agosto de 1996 en Chipre hicieron que la tensión creciera considerablemente en la isla. Estos episodios tenían como objetivo claro intentar convencer a la opinión internacional de que la convivencia de las dos comunidades (grëcochipriota y turcochipriota) en un mismo Estado federal sería peligrosa para la seguridad de la población. Tanto la Comisión como la Presidencia condenaron explícitamente estos incidentes que, según la Comisión, no pueden poner en peligro la búsqueda de una solución global que se atenga a las resoluciones de las Naciones Unidas ni la decisión política de la Unión de iniciar negociaciones de adhesión a los seis meses de la conclusión de la CIG. La Comisión, junto con la Presidencia de la Unión, insta a las dos comunidades a que eviten nuevas confrontaciones y colaboren plenamente con el UNFICYP para aliviar la tensión. V. SITUACIÓN DE LOS DERECHOS HUMANOS En el informe al Parlamento de 1995, la Comisión destacaba, aún señalando un cuadro general muy preocupante de la situación de los derechos humanos, el interés de las reformas emprendidas en 1995, en la medida en que estas reformas encaminaban a Turquía en una dirección alentadora. De hecho, hacía mucho tiempo que Turquía no llevaba a cabo una reforma constitucional impulsada por un Gobierno civil, reforma que en este caso tenía por objetivo ampliar el espacio político y mejorar el funcionamiento de la vida política. Por otra parte, aunque mantenido en la legislación, el artículo 8 de la ley antiterrorista se había revisado en un sentido más liberal, ampliando la libertad de expresión. En el mes que siguió a la enmienda, fueron puestos en libertad 142 presos condenados en virtud de dicho artículo. Posteriormente se volvieron a estudiar numerosos expedientes y como consecuencia se pusieron en libertad 269 presos, se redujeron 1. 408 condenas y 4 penas de prisión se transformaron en multas. Consecuencias de las reformas iniciadas en 1995 Dada la situación política general, el proceso de reformas democráticas no se prosiguió en 1996. Las reformas constitucionales no se transpusieron en la legislación turca y sigue invocándose el artículo 8, incluso modificado, para justificar actuaciones judiciales por delitos de opinión, entre las que cabe citar la relativa al escritor Yasar Kemal (también inculpado en virtud del artículo 312 del código penal), la un editor, el Sr. Ozcan Sapan, y la de un antiguo diputado DEP, el Sr. Sakik. Por otra parte, la revisión de determinados procesos sobre la base del nuevo artículo 8, como el de Mehdi Zana, podría devolver a prisión a personas que ya se habían beneficiado de la excarcelación. Si bien las actuaciones judiciales en virtud del artículo 8 son menos numerosas que antes y las penas menos graves, difícilmente puede considerarse que no son acciones por delitos de opinión. Se ha observado también que procedimientos similares se siguen basando en otros artículos del código penal (en particular los artículos 168 y 312), lo que plantea dudas sobre el nuevo giro iniciado con la reforma del artículo 8. Violaciones de los derechos humanos La situación política en Turquía tampoco ha permitido actuar con la determinación necesaria contra la práctica de la tortura y los malos tratos, las desapariciones y ni contra las ejecuciones extrajudiciales. En un debate público celebrado en el Parlamento turco el 28 de febrero de 1996, el Ministro de Justicia del Gobierno anterior (Sr. Firuz Cilingiroglu) reconoció que la tortura era una práctica extendida, en particular durante los períodos de detención preventiva (custody) en los que el detenido no goza de la protección jurídica necesaria. Cada vez son más numerosos los procedimientos iniciados contra los responsables de tales actos. El Ministro dio las cifras de 252 inculpados en 1993 y 224 en 1994. El Alto Consejo para los derechos humanos creado en septiembre de 1993 recomendó a finales de 1994, una serie de reformas con el fin de poner un término a estas prácticas, en particular, la reducción a 4 días de la duración máxima de la detención preventiva (que es de 15 días en aplicación de la ley antiterrorista y de 30 en estado de emergencia) y la posibilidad de que todos los presos estén asistidos por un abogado. Estas propuestas no se han aplicado hasta ahora, aunque algunos responsables políticos las hayan recogido en declaraciones públicas. En los casos que más han conmovido a la opinión pública, en concreto el asesinato durante su detención en una comisaría de Estambul del periodista Metin Goktepe, cuyo cuerpo fue hallado a unos cientos de metros de la comisaría, y los casos comprobados de torturas a las que fueron sometidos en Manisa unos adolescentes (detenidos por su presunta pertenencia al partido de la izquierda revolucionaria DHKP/C y por la participación en algunas de sus operaciones), el Gobierno inició 8 acciones judiciales contra los responsables, incluso a alto nivel. Tras el asesinato del Sr. Goktepe, fueron suspendidos de sus funciones 14 funcionarios de policía, el jefe de las fuerzas de seguridad y 3 comisarios y se iniciaron actuaciones judiciales contra 49 funcionarios de policía. El caso de Manisa llevó ante los tribunales a 10 funcionarios de policía, cuyo proceso debería reanudarse el 6 de noviembre de 1996. Se está a la espera de las sentencias de estas causas. La situación de los derechos humanos en Turquía se debatió en la 522a sesión de la Comisión de derechos humanos de las Naciones Unidas. En el discurso de la Presidencia de la UE se hizo referencia a la práctica de la tortura así como a la situación en el sureste de Turquía, a las ejecuciones extrajudiciales y a las desapariciones forzadas. Situación en las prisiones Las huelgas de hambre en las prisiones de Estambul volvieron a llamar la atención sobre las condiciones de detención de las prisiones turcas. El Gobierno turco tuvo que hacer frente no una rebelión espontánea de presos sino a una acción cuidadosamente planeada y realizada con determinación por militantes revolucionarios. La situación se resolvió tras más de 60 días de huelga de hambre que provocó la muerte de 12 presos. La mediación, en la que tomaron parte personalidades de la sociedad civil y representantes de ONG, permitió encontrar una solución humanitaria al problema, si bien hubiera sido preferible actuar antes y evitar la pérdida de tantas vidas humanas. La Comisión intervino con una carta que el Comisario Van den Broek envió a la Sra. Ciller para que se llegara a una solución humanitaria, y quiere señalar también que Turquía aceptó que el Comité para la prevención de la tortura del Consejo de Europa examinara la situación en sus prisiones, por lo que una misión de este Comité visitó Turquía a mediados de septiembre. La Comisión seguirá atentamente la evolución de este tema. Estado de emergencia en las provincias del sureste La plataforma gubernamental presentada el 3 de julio de 1996 al Parlamento turco indicaba que se levantaría el estado de emergencia y que se volvería a estudiar el sistema de policía rural, pero todavía no ha habido actuaciones en ese sentido. Presión sobre las organizaciones no gubernamentales Numerosas ONG turcas sospechosas de militar para la causa kurda han sido objeto de presiones de distinta naturaleza, en particular, la Asociación de derechos humanos, la Fundación de derechos humanos y el Turkish Medical Doctors Association (TMDA). Esto se ha reflejado en la detención y posterior liberación del Presidente la Asociación de derechos humanos (Sr. Akin Birdal), la apertura de procedimientos judiciales contra los responsables del centro de rehabilitación de las víctimas de la tortura de Adana y la detención y condena del Presidente de la sección de Diyarbakir del TMDA. Proceso a los miembros del partido Hadep La Comisión seguirá atentamente el proceso que se iniciará próximamente ante el Tribunal de Seguridad del Estado en Ankara a 41 personas, la mayoría de ellas responsables del partido Hadep pro kurdo. Para dos de estas personas se pide la pena de muerte sobre la base del artículo 128 del código penal. El proceso comenzó el 25 de septiembre en presencia de numerosos observadores internacionales. Las audiencias se aplazaron al 23 de octubre de 1996. La Comisión seguirá atentamente el desarrollo de este proceso. Programas financiados por la Comisión Europea Desde hace varios años, dentro un crédito anual de 500. 000 ecus de una línea presupuestaria específica para Turquía, la Comisión apoya a las organizaciones no gubernamentales turcas y a las asociaciones profesionales que fomentan el respeto a los derechos humanos. La Asociación para los derechos humanos (HRA) recibió en 1995 una subvención para un proyecto de sensibilización de los enseñantes en las cuestiones de los derechos humanos. La Comisión subvenciona también la Fundación para los derechos humanos (HRFT) que produce y difunde documentación regular sobre la situación de los derechos humanos en Turquía. Numerosas organizaciones de juristas (Contemporary Jurist Association, Foundation for Legal Studies, Izmir Bar Association), médicos (Turkish Medical Association), y una Asociación para los derechos de la mujer (Women's solidarity Foundation) recibieron subvenciones para distintos proyectos de promoción de los derechos humanos. Hay que señalar que, si bien el Gobierno turco ha intervenido ante la Comisión para lamentar el apoyo que presta a la Asociación para los derechos humanos, la Comisión ha seguido colaborando con ella. En general, la Comisión presta ayuda a las ONG sólo en función del interés de los proyectos que se le proponen. CONCLUSIONES 1. Tras las recientes elecciones en Turquía no se ha avanzado en el programa de trabajo legislativo para fortalecer la democracia y los derechos humanos ni en el proceso de aprobación de medidas legislativas y normativas en otros muchos sectores. Es cada vez mayor la crítica en Turquía ante las violaciones de estos derechos por parte de los servicios de seguridad, como demuestran los debates en la prensa y en el Parlamento turco. La Comisión está convencida de que una acción rápida y decidida del Gobierno y el Parlamento turcos para reforzar las libertades individuales y el respeto de los derechos fundamentales respondería a las expectativas internas e internacionales, y serviría para dar una prueba tangible del deseo de Turquía de avanzar hacia la consolidación de unos lazos más estrechos con la Unión Europea. Por su parte, la Unión Europea tiene en cuenta estos aspectos al gestionar sus relaciones con Turquía. 10 Las autoridades turcas señalan que su país tiene que hacer frente, en un momento especialmente crítico de su vida política, a un movimiento terrorista, el PKK, con numerosas conexiones criminales (tráfico de drogas, blanqueo de dinero, actividades mañosas, etc. ), que ya se ha cobrado numerosas víctimas y que pone en peligro la integridad territorial de Turquía. Se han llevado a cabo acciones contra el PKK en numerosos países miembros de la UE (operaciones policiales conjuntas en Bélgica, los Países Bajos, el Reino Unido y Alemania, prohibición del PKK en Alemania y Francia, etc. ). La Comisión es consciente de esta situación, pero está convencida de que la lucha contra el terrorismo debe llevarse a cabo respetando los valores fundamentales de la democracia y de los derechos humanos y no debe ser obstáculo al reconocimiento, dentro del respeto a la unidad y la integridad de Turquía, de los derechos de los ciudadanos turcos de origen kurdo, especialmente los culturales. El año 1996 se caracterizó por la entrada en vigor y el satisfactorio funcionamiento de la Unión aduanera, pero también por las consecuencias de las elecciones legislativas de finales de 1995 en Turquía y por la tensión en el Mar Egeo y Chipre. La Comisión subraya la necesidad de seguir adelante con la estrategia iniciada el 6 de marzo de 1995 en sus relaciones con Turquía y la adhesión de Chipre. Turquía sigue siendo un socio de primera importancia con quien la Unión aduanera ha reforzado la interdependencia y también un socio político y estratégico determinante en una región en la que los recientes acontecimientos han vuelto a confirmar su vulnerabilidad. Para reducir de forma estable la tensión en el mar Egeo según los principios de las leyes internacionales y alcanzar una solución justa y duradera del problema de Chipre, la Unión deberá mantener abiertas, a pesar de las actuales dificultades, todas las vías posibles de diálogo y cooperación con Turquía. 11 ISSN 0257-9545 COM(96) 491 final DOCUMENTOS ES 11 02 N* de catálogo : CB-CO-96-509-ES-C ISBN 92-78-10120-6 Oficina de Publicaciones Oficiales de las Comunidades Europeas L-2985 Luxemburgo /2-


title: MEDDELELSE FRA KOMMISSIONEN TIL RÅDET OG EUROPA- PARLAMENTET - FISKERIAFTALER - Den nuværende situation og fremtidsudsigterne

text: KOMMISSIONEN FOR DE EUROPÆISKE FÆLLESSKABER Bruxelles, den 30. io. i996 KOM(96) 488 endelig udg. MEDDELELSE FRA KOMMISSIONEN TIL RÅDET OG EUROPA-PARLAMENTET FISKERIAFTALER Den nuværende situation og fremtidsudsigterne INDLEDNING Rådets resolution af 3. november 19761 indeholder grundlaget for indgåelsen af fiskeriaftaler. Efter tyve års erfaring mener Kommissionen, at det vil være hensigtsmæssigt at tage den eksterne fiskeripolitik op til ny overvejelse2. AFSNIT I !•! Udviklingen i fiskeriaftalerne 1977-1996 Fællesskabets politik vedrørende fiskeriaftaler grundlagdes officielt ved Rådets resolution af 3. november 1976 om en udvidelse til 200 sømil af medlemsstaternes fiskerizoner ved deres kyststrækninger til det nordlige Atlanterhav og deres Nordsøkyster fra den 1. januar 1977. Denne beslutning blev truffet for at beskytte Fællesskabets interesser over for en række lande, som ved ensidige erklæringer udvidede deres højhedsområde til 200 sømil fra deres kyster, hvilket indebar en risiko for en afbrydelse af EU-fartøjernes traditionelle fiskeri. I resolutionen anførtes det dels, at tredjelandsfartøjers fiskeri i farvande inden for Fællesskabets 200- sømilezone skulle reguleres ved aftaler mellem Fællesskabet og de pågældende tredjelande, og dels, at bevarelsen af bestående fiskerirettigheder og opnåelsen af nye rettigheder for Fællesskabets fiskere i tredjelandsfarvande skulle sikres ved hensigtsmæssige EU-fiskeriaftaler. Denne politik med fiskeriaftaler var nødvendig for at beskytte en væsentlig del af fiskerisektoren, som sikrer en væsentlig erhvervsaktivitet - og dermed beskæftigelse - i Fællesskabet i al almindelighed og i de kystregioner, der hovedsageligt er afhængige af fiskerisektoren, i særdeleshed. Desuden bidrager denne politik væsentligt til at sikre, at EU- markedet forsynes med fiskerivarer. Fællesskabets fiskeriaftaler, der oprindeligt var begrænset til Nordsøen, er siden blevet udvidet til at omfatte andre farvande. På nuværende tidspunkt har Fællesskabet indgået 26 aftaler, 15 med lande i Afrika og Det Indiske Ocean, 10 med nordatlantiske lande, herunder 5 i Østersøområdet, og en med et latinamerikansk land. Siden indførelsen af EU-fiskeriaftaler har der været en stadig udvikling i deres art og omfang. Udvidelsen i 1986 med Spanien og Portugal, som havde deres egne fiskeriaftaler, og senere med Sverige og Finland, var en vigtig faktor for udviklingen af Fællesskabets fiskeriaftaler. For de aftaler, der indebærer finansielle omkostninger for Fællesskabet, er budgettet for de EFTnr. C 105 af 7. 5. 1981. Denne meddelelse suppleres af det arbejdsdokument om fiskeriaftaler, som Kommissionens tjenestegrene udarbejdede til Europa-Parlamentets fiskeriseminar i Quimper den 13. -14. maj 1996. internationale fiskeriaftaler blevet forøget fra 6 mio. ECU i 1981 til 280 mio. ECU i 1996, og de tilsvarende fiskerimuligheder er blevet forøget fra 13 900 BRT til 132 000 BRT (plus den yderligere kvote på 136 600 tons i Grønland). Kommissionen har desuden af Rådet fået mandat til at forhandle nye aftaler med latinamerikanske, afrikanske og andre lande3. 1. 2 Aftalernes art Forskellige typer fiskeriaftaler Der findes ikke en enkelt "aftaletype". De individuelle aftalers karakter afspejler navnlig de respektive aftalepartneres mål og økonomiske interesser. Da aftalen med Argentina, der omfatter fremme af fællesforetagender og blandede selskaber, blev indgået i maj 1994, blev den betragtet som en "andengenerationsaftale", og alle tidligere indgåede aftaler blev betegnet som "traditionelle aftaler" eller "førstegenerationsaftaler". Fællesskabet har i forbindelse med sin eksterne fiskeripolitik med sine aftalepartnere indgået en række aftaler af forskellige typer. De omfatter: aftaler, aftalepartnerne hvilke Fællesskabet gensidige fiskerimuligheder i medlemsstaternes farvande mod tilsvarende muligheder for EU- fartøjer i deres farvande (Norge, Færøerne, Island og Østersørepublikkerne) indrømmer ifølge aftaler om EU-fartøjers adgang til at fiske efter overskydende fiskeforekomster i et tredjelands farvande (USA4, Canada5) aftaler om EU-fartøjers adgang til fiskeressourcer til gengæld for finansielle godtgørelser (AVS-lande i Afrika og Det Indiske Ocean samt Marokko i visse henseender) aftaler om adgang til fiskeressourcer gennem ordninger med licenser og blandede selskaber til gengæld for finansielle godtgørelser og adgang til markedet (Grønland) endelig aftalen med Argentina om oprettelse af fællesforetagender og blandede selskaber. Forhandlingsmandater for nye aftaler: Latinamerika: Afrika: Andre områder: Chile, Peru, Ecuador, Colombia, Venezuela, Uruguay Gabon, Sydafrika, Mocambique, Namibia Polen, Rusland og USA. Udløb ved udgangen af 1993. Canada har endnu ikke ratificeret 1992-aftalen. Hver af disse modeller har sin egen særlige begrundelse og kan bl. a. forklares ud fra tidligere fiskerimønstre og -aftaler, udviklingsniveauet for fiskerisektoren i parmerlandene eller tilstedeværelsen af fælles fiskebestande, der forekommer i Fællesskabets og tredjelandets fiskerizoner. Rådets vedtagelse af et forhandlingsmandat for de latinamerikanske lande i oktober 1990 var tegnet på den første væsentlige ændring i Fællesskabets politik med hensyn til fiskeriaftalerne, idet der herved blev taget hensyn til de potentielle kommercielle muligheder i lande med en allerede udviklet fiskerisektor. Den væsentligste nyskabelse ved denne fremgangsmåde var, at adgangen til fiskeri i tredjelandenes farvande baseredes på oprettelsen af fællesforetagender og blandede selskaber i fiskerisektoren med deltagelse af EU-redere og fiskeriinteresser i tredjelandet. 1. 3 Grundprincipper Fiskeriaftalerne forhandles i overensstemmelse med retningslinjer, der fastlægges i de forhandlingsdirektiver, som Rådet vedtager. Forhandlingerne baseres navnlig på principperne i FN's havretskonvention, og for så vidt angår AVS-staterne, skal de også være i overensstemmelse med AVS/EU-konventionen. Der tages hensyn til kyststaternes og Fællesskabets rettigheder og forpligtelser og specielt til behovet for samarbejde i den internationale sammenhæng. Et væsentligt mål er at sikre bevarelsen og en rationel og bæredygtig udnyttelse af de pågældende fiskeressourcer. Hvad angår fiskeri af overskydende fiskeforekomster i forhold til kyststaternes behov og fangstkapacitet er hovedretningslinjerne for aftalerne de relevante bestemmelser i artikel 62 i De Forenede Nationers havretskonvention (UNCLOS) og i AVS/EU Lomé-konventionen. for EU-flåden, enten mod at Fiskeriaftalerne har fra første færd været kommercielle, nemlig om tilvejebringelse af indrømme aftalepartnerne andre fiskerimuligheder fiskerimuligheder eller som modydelse for finansielle bidrag. Denne kommercielle karakter tilsidesætter imidlertid på ingen måde Fællesskabets forpligtelser med hensyn til bevarelse af ressourcerne i aftalepartnernes farvande, hvilket fremgår af de fiskeriniveauer og -betingelser, kontrolordninger m. v. , der er fastsat i aftalerne. For AVS-staternes vedkommende er fiskeriaftalerne et særligt element i den samlede EU-politik med hensyn til disse lande. I henhold til EF-traktatens artikel 130 V skal dette element naturligvis være i overensstemmelse med Fællesskabets udviklingspolitik, således som denne er fastlagt i AVS/EU-konventionen. Selv om EU's mål med aftalerne ikke er at udvikle den nationale fiskerisektor i partnerlandene, herunder det ikke-industrialiserede fiskeri, må Fællesskabet derfor alligevel sikre sig, at aftalen ikke begrænser udviklingen eller bæredygtigheden for denne sektor. Aftalerne med AVS-landene har imidlertid deres eget særpræg, idet de ikke er baseret på udviklingsmål. Det kommercielle begreb må i dette tilfælde forstås som en definition af gensidige indrømmelser fra begge parter eller med andre ord en ligevægt mellem, hvad Fællesskabet modtager i form af fiskerimuligheder, og hvad det betaler til det pågældende tredjeland. Den samlede indrømmelse består hovedsageligt af finansielle bidrag, som betales af Fællesskabet og af rederne i form af licensafgifter, men omfatter også "udviklingsprægede" aktioner, der støttes af rederne, såsom forhyring af AVS-statsborgere, forpligtelser til landing af fangster, observatører om bord på fartøjer o s v. , som tredjelandet specielt har anmodet om ved forhandlingerne. I forbindelse med en kommerciel transaktion er tredjelandet fuldstændigt frit stillet med hensyn til den endelige anvendelse af den finansielle godtgørelse i henhold til aftalen. Normalt går størstedelen af godtgørelsen til statskassen, medens en del afsættes til særlige foranstaltninger i den nationale fiskerisektor, forskning vedrørende bestande, uddannelse i fiskerisektoren og kontroltjenester m. v. De videnskabelige og uddannelsesmæssige programmer har haft en meget positiv indflydelse i de pågældende sektorer i de fleste partnerlande. Disse programmer har gjort det muligt for partnerlandene at uddanne og omskole en lang række af deres statsborgere inden for forskellige dele af fiskerisektoren, f. eks. fiskere, observatører, videnskabsmænd, økonomer og specialister i forarbejdningsindustrien. En velkommen fornyelse i forbindelse med fordelingen af midlerne er, at det i den nye aftale med Marokko er fastsat, at 30% af den samlede finansiering skal afsættes til udvikling af den marokkanske fiskerisektor i aftalens fireårige løbetid. Desuden lægges der nu i aftalerne større vægt på at fremme en effektiv kontrol i fiskeriet gennem observatør- og kontrolprogrammer, finansiering af kontrolinfrastrukturen i partnerlandene og etablering i medlemsstaterne af særlige inspektionsprogrammer for fartøjer, der driver fiskeri i henhold til aftalerne. AFSNIT II FISKERIAFTALERNES FUNKTION Generelle mål De mål for fiskeriaftalerne, der er fastlagt i de af Rådet vedtagne forhandlingsdirektiver, har sikret, at fiskeriaftalerne er af afgørende betydning for EU's fælles fiskeripolitik. Disse mål vedrører navnlig den direkte og indirekte beskæftigelse i forbindelse med fiskeriet, omfanget og stabiliteten i de fiskerimuligheder, der er til rådighed for EU-flåden, forsyningen af Fællesskabets marked med fisk og fiskerivarer og aftalernes rolle i strukturpolitikken for den samlede EU-flåde. Aftalernes virkninger såvel for Fællesskabet som for aftalepartnerne kan tages op til fornyet overvejelse med hensyn til disse mål. 2. 1 Socioøkonomiske forhold En af de vigtigste begrundelser for aftalerne er stadig den socioøkonomiske. Ved at fastholde eller udvide flådens fiskerimuligheder i tredjelandsfarvande opretholder aftalerne den direkte beskæftigelse på fiskerfartøjerne og den indirekte beskæftigelse på forarbejdningsanlæggene og de dertil knyttede industrier på landjorden i Fællesskabet. Aftalernes fortsatte eksistens er derfor af afgørende betydning for de kystsamfund, der er afhængige af fiskerisektoren, da disse samfund normalt er beliggende i økonomisk dårligt stillede regioner, hvor der kun er få eller måske slet ingen alternative beskæftigelsesmuligheder. Skønsmæssigt 20 000 personer fra Fællesskabet har direkte beskæftigelse på de 1 300 fiskerfartøjer, der driver fiskeri under fiskeriaftalerne. Ud fra et forsigtigt skøn og på grundlag af regionale socioøkonomiske undersøgelser anslås det, at et job på havet skaber et job i land. Derfor kommer hertil yderligere ca. 20 000 personer, som er beskæftiget i fiskerisektoren og i tjenester med direkte tilknytning til aftalerne. Denne betydning illustreres bedst ved aftalen med Marokko, som i sig selv medfører en direkte beskæftigelse af 8 000 fiskere på fartøjerne. Det er ikke kun i EU, at der skabes og/eller opretholdes arbejdspladser i tilknytning til fiskeriaftalerne, idet aftalerne også skaber beskæftigelsesmuligheder i AVS-partnerlandenes fiskerisektorer. Ifølge aftalerne skal der beskæftiges lokale fiskere om bord på EU- fiskerfartøjerne, og antallet afhænger af det pågældende fartøjs størrelse. Desuden placeres der observatører om bord på fartøjerne, og EU-fartøjernes behov for reparationer, forsyninger og andre tjenesteydelser skaber yderligere beskæftigelse i aftalepartnernes havne. Aftalepartnernes forskningsinstitutter og kontroltjenester drager også fordel af en yderligere beskæftigelse som en direkte følge af aftalerne. I de tilfælde, hvor EU-fartøj erne ifølge aftalerne er forpligtede til at i i partnerlandene, bidrager dette også fiskeforarbejdningsindustrien i disse lande. til beskæftigelsen lande fangster 2. 2 Marketer Et andet vigtigt mål for Fællesskabets aftaler er forsyningen af EU-markedet med fiskerivarer fra EU-kilder. EU-markedet er det vigtigste fiskemarked i verden med over 9 mio. tons i 1993. Samme år udgjorde importværdien 7 mia. ECU og importmængden 3,6 mio. tons. Beløbsmæssigt var dette mere end produktionen inden for Fællesskabet, som androg 6 mia. ECU for 6,7 mio. tons. I denne sammenhæng er det vigtigt at anvende og udvikle de instrumenter, som kan sikre, at der fortsat tilføres EU-markedet fiskerivarer fra EU-kilder i samme forhold som tidligere. Fiskeriaftalerne kombineret med EU-fangster i internationale farvande tegner sig for ca. 25% af Fællesskabets samlede produktion. De er derfor et vigtigt middel til at sikre forsyningerne til EU-markedet og til at reducere handelsunderskuddet for fiskerivarer. Det skal understreges, at dette underskud er steget kraftigt i de senere år, specielt fra 1988 til 1990, og at det nu udgør 54% af værdien af EU's markedsbehov. Denne tendens kan forklares ved markedets udvidelse som følge af Spaniens og Portugals tiltrædelse i 1986 og den stærke stigning i efterspørgslen efter fiskerivarer, hvor forbruget pr. indbygger er steget fra 15 kg til 22 kg i perioden 1983-1990. Fiskeforarbejdningsindustrien i EU beskæftiger 110 000 personer fordelt på 2 500 til 3 000 virksomheder. Spørgsmålet vedrørende forsyningen af EU-markedet fra EU-kilder er derfor af stor betydning for at undgå at blive alt for afhængig af import fra tredjelande, hvad råvareforsyningen angår. indført fiskeri- og udviklingspolitik ensidigt Fællesskabet har via sin særlige præferenceordninger for import af fiskerivarer fra AVS-landene, Marokko og Grønland. Disse indrømmelser giver nogle af EU's fiskeripartnere betydelige markedsfordele, da fiskerivarer fra AVS-landene indføres toldfrit til EU, og da de fleste marokkanske fiskerivarer nyder godt af en tilsvarende fordel. Desuden blev der i forbindelse med aftalerne med Argentina og Grønland givet toldindrømmelser for fiskerivarer af interesse for disse lande, selv om dette skete i form af generelle bestemmelser. I takt med den stadige nedbringelse af verdens toldbarrierer som følge af Uruguay-runden vil verdensmarkederne imidlertid blive stadig mere åbne, og på EU-markedet vil udenlandske konkurrenter blive i stand til at konkurrere med et omkostningsniveau, der i visse tilfælde er lavere end deres EU-konkurrenters. Nogle af fiskeriaftalerne omhandler frivillige eller obligatoriske landinger af fangster fra EU- fartøjer i havnene i de lande, hvor EU-flåden driver fiskeri. Både obligatoriske og frivillige landinger skaber øget økonomisk aktivitet og beskæftigelse i disse lande. Desuden landes der arter af høj kvalitet, som enten kan anvendes til forarbejdning og efterfølgende eksport elier udbydes på det lokale marked. 2. 3 Fiskeressourcer En fælles forpligtelse til bevarelse og rationel forvaltning af fiskeressourcerne er et afgørende element i aftalerne. I overensstemmelse med folkeretten og UNCLOS er det partnerlandet og ikke Fællesskabet, der fastslår, om der er overskydende bestande, og som i overensstemmelse hermed bestemmer omfanget af de fiskerimuligheder, der kan tilbydes, og de betingelser for fiskeri, der gælder for de forskellige flåder, herunder EU-flåden. Kyststaterne er ansvarlige for vurderingen af bestandenes tilstand, og da EU-fiskeriaftalerne aktivt tilskynder til forskning vedrørende bestandene, er forhandlingerne om fornyelse af fiskeriaftaler baseret på forskningsdata, der ofte er indsamlet under programmer finansieret af Fællesskabet. Når fangstraterne i de senere år i forbindelse med visse aftaler har vist, at der var problemer med bestemte fiskebestande, har Fællesskabet unilateralt søgt at reducere sine fiskerimuligheder med henblik på at sikre sådanne bestande. Ved fastlæggelsen af de fiskeriområder, inden for hvilke EU-flåden driver fiskeri, har man forsøgt at udelukke sammenfald med det ikke-industrielle fiskeri i de pågældende lande, og hvor et land har en industriflåde, er der ved omfanget af de fiskerimuligheder, der tilbydes Fællesskabet, taget hensyn til dennes behov. De fleste af de AVS-lande, med hvilke Fællesskabet har indgået fiskeriaftaler, råder imidlertid ikke over nogen væsentlig industriflåde. EU-fiskerne fanger således ressourcer, som ellers ville forblive uudnyttede, eller som ville blive taget af fartøjer fra andre lande, ofte ulovligt. I begge tilfælde ville AVS- landet ikke have nogen fordel heraf. EU-flådens tilstedeværelse er i modsætning til, hvad der gælder for fartøjer fra andre lande, undergivet veldefinerede regler og i AVS-landene undergivet klare licensprocedurer med kontrolforanstaltninger vedrørende EU-flådens aktiviteter, placering af observatører om bord på fartøjerne og inspektioner på havet og i havnene. EU-fartøj erne er forpligtede til at overholde de tekniske betingelser, der er fastlagt i aftalerne, bl. a. vedrørende tilladte fiskerizoner, redskaber og maskestørrelser. Kommissionen har i stadig stigende grad sat sig det mål at gennemføre foranstaltninger såvel i AVS-partnerlandenes farvande som inden for Fællesskabet med henblik på at sikre, at de bevarelsesforanstaltninger og tekniske foranstaltninger, der omhyggeligt er fastlagt ved forhandlingerne, overholdes af de pågældende EU-fartøj er. I dette øjemed giver aftalerne mulighed for finansiering, der kan sætte tredjelandet i stand til at styrke sine kontroltjenester, og nye kontrolsystemer (satellit) vil give mulighed for en øget og mere nøjagtig overvågning. Dette instrument skulle sammen med observatørerne om bord på fartøjerne kunne medføre en væsentlig forbedring af kontrolsystemerne. Tilsvarende har medlemsstaterne udviklet særlige inspektionsprogrammer for kontrol med fartøjer, der driver fiskeri under bestemte aftaler, og der er etableret et administrativt samarbejde med kontroltjenesterne i partnerlandene. 2. 4 Vdnyrie'sen ?f fiskeriaftalerne Fiskeriaftalerne forhandles med heiiblik på at give EU-flåden potentiel adgang til en række landes farvande. Udnyttelsesgraden vil være forskellig fra den ene aftale til den anden, og dette aspekt kan ses fra to forskellige synsvinkler, nemlig fiskerimuligheder og fangstmængder. De i en given fiskeriaftale fastsatte fiskerimuligheder afhænger af mange faktorer, navnlig aftalepartnernes fiskeripolitik, fiskeressourcernes tilstand og de fiskerimuligheder, som medlemsstaterne ønsker for deres fartøjer. Ved en vurdering af, hvorledes disse fiskerimuligheder udnyttes, bør der tages hensyn til de pågældende flåders målarter. I den forbindelse er der to forskellige situationer. For det første fastsættes fiskerimulighederne i forbindelse med tun- og sværdfisk som et antal fiskerfartøjer, der har tilladelse til at fiske. Da det her drejer sig om stærkt vandrende arter, ansøger rederne normalt om licens for at kunne fiske i hele det område, hvor arterne vandrer. I modsætning hertil er bundfiskeri i aftalerne baseret på en anden parameter, nemlig den tilladte bruttoregistertonnage for EU-fartøj er i aftalepartnernes farvande på et givet tidspunkt. Det er klart, at udnyttelsen af fiskerimulighederne vil variere i aftalens løbetid, afhængigt af en række faktorer såsom licensafgifternes størrelse, fangstraterne, markedspriserne for arterne, vejr- og havforhold osv. Det skal bemærkes, at medlemsstaterne og rederne ikke skal betale nogen bod, hvis de ikke fuldt udnytter de tilbudte fiskerimuligheder i aftalens løbetid, navnlig fordi rederne sædvanligvis betaler deres licenser kvartalsvis. Den anden synsvinkel er udbyttet af selve fiskeriaktiviteterne, med andre ord hvor meget der fanges af de EU-fartøj er, som fisker i henhold til fiskeriaftalerne. Kommissionen forsøgte i mange år at få medlemsstaterne til at fremsende fangstmeddelelserne fra fartøjer, der fiskede i de af EU-aftalerne omfattede farvande, navnlig AVS-landenes farvande. I 1987 vedtog Kommissionen en forordning (3151/87) herom. I 1989 blev forordningen annulleret af Domstolen. Det var først i 1993, at en ny kontrolforordning (2847/93) forpligtede til at føre kontrol med deres fiskerfartøjers aktiviteter, specielt i medlemsstaterne partnerlandene. Det betyder, at der først i de senere år har foreligget regelmæssige oplysninger om disse aktiviteter, og Kommissionen er af den opfattelse, at der er behov for en yderligere forbedring, hvad angår nøjagtigheden og regelmæssigheden i rapporteringen af fangster fra EU-fartøj er, der fisker i henhold til sådanne aftaler. For EU-flådens fangster af tun er situationen en anden, da der her findes en særskilt fangstrapporteringsordning som følge af, at dette fiskeri foregår i såvel internationalt farvand som i aftalepartnernes farvande, idet fartøjerne følger arterne under deres vandring Hvert tunfiskerfartøj udfylder en daglig fangstrapport, som sendes til det nationale videnskabelige institut i den medlemsstat, hvor fartøjet er hjemmehørende. Kommissionen modtager en årlig fangstopgørelse for hvert fartøj. Det er på grundlag af demie opgørelse, at udbetalingerne til partnerlandene finder sted for den andel af fartøjets fangst, der er taget i det pågældende lands farvande. 2. 5 Fiskerflåder Fiskeri i tredjelandsfarvande i henhold til aftalerne bidrager til at reducere fangstpresset på bestandene i EU-farvandene. 1 000 fartøjer deltager i fiskeriet i henhold til aftalerne med Marokko og AVS-landene, og yderligere 300 fartøjer fisker gennemsnitligt i henhold til de øvrige aftaler med Norge, Grønland osv. EU-flådens mangeårige i partnerlandenes farvande i henhold til aftalerne af første generation har vist disse lande, hvilke udviklingsmuligheder deres egne fiskerflåder har med hensyn til fangsten af deres ressourcer. Der har således været tale om en overførsel af knowhow og erfaring. Denne udvikling har somme tider ført til en reduktion af de fiskerimuligheder, der er til rådighed for EU-flåden i visse farvande. tilstedeværelse Aftalerne af anden generation med oprettelse af fællesforetagender og blandede selskaber har betydning for Fællesskabets flåderelaterede strukturpolitik, da fiskerfartøjerne i tilfælde af fællesforetagender definitivt overføres fra EU-flåden til de pågældende partnerlandes flåder. Under sådanne ordninger moderniserer aftalepartnerne deres fiskerflåder, samtidig med at der opnås en tilsvarende reduktion af EU-flåden. Når der i forbindelse med bestande, som ikke er overskudsbestande, oprettes et fællesforetagende, erstatter det overførte EU-fartøj et eksisterende fartøj i fiskeriet, så der ikke sker nogen forøgelse af fiskeriindsatsen. Det skal bemærkes, at EU-fartøjerne normalt i forbindelse med aftalerne med AVS-lande gives adgang til ressourcer, hvor der i forhold til den nationale flådes fangstkapacitet er et overskud, som ellers ville forblive uudnyttet eller blive udnyttet af konkurrerende højsøflåder, navnlig asiatiske. Det er klart, at flåderne i mange af verdens udviklede fiskerinationer er præget af problemet med overkapacitet, dvs. for mange fartøjer i forhold til de disponible fiskeressourcer. Der gøres bestræbelser på at reducere størrelsen af disse flåder, og denne proces vil uden tvivl fortsætte, ikke blot i Fællesskabet, men i hele verden. Den overskydende fiskerikapacitet truer på lang sigt den bæredygtige udnyttelse af bestandene og skaber store problemer for flådernes økonomiske bæredygtighed. Den fremtidige udvikling af fiskerisektoren er afhængig af en reduktion af flådestørrelserne til et niveau, hvor fiskeriindsatsen højst svarer til det maksimale bæredygtige udbytte af fiskeressourcerne. Denne tendens sammenholdt med udvidelsen af visse udviklingslandes flåder er af betydning for Fællesskabets fiskeripolitik og for fiskeriaftalerne. 10 AFSNIT III Fremtidsudsigter Der er ved at udvikle sig nye internationale rammebestemmelser for fiskeriet på verdensplan i form af FN's havretskonvention, FN's aftale om fælles fiskebestande og stærkt vandrende fiskebestande samt den retligt uforpligtende FAO-adfærdskodeks for ansvarligt fiskeri. Fællesskabet har i væsentlig grad deltaget i arbejdet med udarbejdelsen af ovennævnte instrumenter, det er derfor som ansvarlig "fiskerination" også nødt til at være aktiv og konstruktiv i gennemførelsesfasen. Fællesskabets fiskeriaftaler kan ikke forblive upåvirkede af denne udvikling. Hvis det instrument, der har været et afgørende element i den fælles fiskeripolitik, skal være effektivt, er det nødt til at kunne tilpasses den nye situation og retsorden på internationalt plan. Offentligheden vil fortsat holde et vågent øje med fiskerisektoren, og dette vil også gælde fiskeriaftalerne. Disse aftaler må være ansvarlige, hvad angår fangstmetoderne, og være udtryk for en afbalanceret hensyntagen til begge parters interesser, og dette må klart fremgå. Forskellige faktorer vil imidlertid påvirke den fremtidige udvikling med hensyn til fiskeriaftalerne. For det første vil omfanget af de disponible budgetbevillinger være afgørende for, hvorledes politikken på dette område vil udvikle sig. I øjeblikket er budgetsituationen den, at omkostningerne ved de bestående aftaler kun åbner begrænsede muligheder for forhandling af nye aftaler og faktisk kan virke hæmmende for genforhandlingen af andre i fremtiden. For det andet kan nye internationale retningslinjer og strategier for forvaltningen med henblik på en bæredygtig udnyttelse af fiskeressourcerne og partnerlandenes udvikling af deres egne fiskerisektorer (flåder, forarbejdningsfaciliteter og havne) føre til, at de fiskerimuligheder, der er til rådighed for EU-flåden, reduceres. Kommissionen finder, at politikken vedrørende fiskeriaftalerne på kort til mellemlang sigt må differentieres i forhold til de forskellige fiskerisituationer omkring de nuværende aftaler. For det første udgør de aftaler, der omfatter gensidig udveksling af kvoter og i visse tilfælde fælles forvaltning af bestande, et hovedelement i forvaltningen af den fælles fiskeripolitik. I betragtning heraf og af det forhold, at udvekslingen af kvoterne er afbalanceret, finder Kommissionen, at disse aftaler bør opretholdes. For det andet er Kommissionen, hvad angår den mulige indgåelse af aftaler med nye aftalepartnere, af den opfattelse, at sådanne aftaler i det væsentlige vil blive baseret på den model, der er anvendt i aftalerne af anden generation, med fremme af fællesforetagender og blandede selskaber, og afhængigt af parternes gensidige interesser kunne denne model også anvendes ved en eventuel fornyelse af bestående aftaler. Aftalen med Argentina har vist fordelene ved denne model, navnlig for aftalepartnere med en udviklet fiskerisektor som i Latinamerika, det sydlige Afrika og New Zealand. Det forhold, at der lægges vægt på at fremme et partnerskab mellem Fællesskabet og aftalepartnerne, som ikke blot er begrænset til selve fiskeriet, er udtryk for en erkendelse af, at et bæredygtigt og gensidigt fordelagtigt 11 samarbejde inden for fiskeriet på lang sigt må baseres på en stærkere integrering af de respektive fiskerisektorer. Endelig er der de aftaler, der indebærer finansielle omkostninger for Fællesskabet, navnlig aftalerne med Marokko, Grønland og AVS-stateme. Disse aftalers politiske, sociale og økonomiske betydning for Fællesskabet, hvad angår beskæftigelse, forsyning af markedet os v. , er allerede blevet beskrevet i afsnit II. Den budgetmæssige situation vedrørende fiskeriaftalerne under den fælles fiskeripolitik kan imidlertid få betydning for indgåelsen af nye aftaler og også for videreførelsen af bestående aftaler. Denne økonomiske realitet er i dag af en sådan karakter, at den i givet fald vil kunne skabe tvivl om, hvorvidt visse aftaler skal opretholdes, eller om man i stedet skal koncentrere Fællesskabets økonomiske bestræbelser om at udvikle de aftaler, der anses for at være de mest interessante, fordi de er de mest attraktive for Fællesskabets redere. Udnyttelsesgraden for aftalerne, hvad angår de til rederne udstedte licenser, er en væsentlig indikator i så henseende. Den viser blandt andet, at visse aftaler, der systematisk kun udnyttes i ringe grad, er af begrænset interesse for Fællesskabets fiskere. På kort og mellemlang sigt bør Kommissionen derfor overveje flere forskellige muligheder: a) At fremskynde reduktionen af den del af EU-flåden, der driver fiskeri i farvande uden for Fællesskabet. En sådan indsats forudsætter midler til absorbering af de pågældende fartøjer, som ikke blot kan lades alene med problemerne, når de udgår af flåden. Der ville således i forhold til de finansielle midler, der allerede er planlagt i forbindelse med strukturforanstaltningerne, være behov for yderligere midler til omstilling eller ophugning af fartøjer og til at begrænse risikoen for sådanne fartøjers tilbagevenden til Fællesskabets farvande, hvor det også er nødvendigt at fjerne den nuværende overkapacitet. På den anden side ville en sådan reduktion utvivlsomt medføre en større afhængighed for Fællesskabet med hensyn til forsyningen med fiskerivarer, som allerede nu andrager mere end 54 %, ligesom den ville have meget betydelige negative følger for beskæftigelsen, navnlig i Fællesskabets fiskeriafhængige kystområder, som allerede nu har store beskæftigelsesproblemer. b) At give afkald på de mindst "attraktive" aftaler, der er af beskeden interesse for sektoren. Der er bestemte aftaler, der klart må tilskrives denne kategori, og der kunne på denne måde opnås besparelser, som kunne anvendes til andre aftaler, der økonomisk og socialt tydeligvis er mere rentable. Ved en vurdering heraf må der imidlertid ikke ses bort fra visse parametre, som det er umuligt at sætte tal på, f. eks. arten af de etablerede forbindelser mellem Fællesskabet og det eller de pågældende tredjelande og sammenhængen i vores politik for forvaltningen af og kontrollen med det fjernfiskeri, der udøves af EU-fiskerfartøjer. 12 c) At koncentrere de finansielle bestræbelser om de mest attraktive aftaler. Denne mulighed, der er i tråd med den foregående, indebærer forhandlinger om de finansielle vilkår i de aftaler, der skal genforhandles, med henblik på systematisk at bringe dem i overensstemmelse med sektorens reelle interesser. Dette ville betyde, at Fællesskabets finansielle forpligtelser i fremtidige aftaler ville blive begrænset til de finansielle godtgørelser og således udelukke finansiering af alle andre aktioner. Det ønskede resultat vil derfor også være at omfordele de nuværende finansielle midler på en sådan måde, at de koncentreres om de bestående eller fremtidige aftaler, der giver de bedste muligheder. d) At ændre den nuværende fordeling af omkostningerne ved fiskeriaftalerne. I øjeblikket bærer Fællesskabet hovedparten af omkostningerne ved fiskeriaftalerne. Denne mulighed ville indebære, at rederne og/eller medlemsstaterne skulle bære en større del af omkostningerne ved aftalerne. En sådan tilpasning kunne foruden de finansielle virkninger have til følge, at udnyttelsesgraden for visse fiskeriaftaler blev forøget. 13 ISSN 0254-1459 KOM(96) 488 endelig udg. DOKUMENTER DA 03 11 Katalognummer : CB-CO-96-496-DA-C ISBN 92-78-09791-8 Kontoret for De Europæiske Fællesskabers Officielle Publikationer L-2985 Luxembourg H


title: KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 2077/96 av den 30 oktober 1996 om fastställande av de representativa priserna och tilläggsbeloppen för import av melass inom sockersektorn

eurovoc_concepts:
CCT duties
import
molasses
representative price


title: KOMISSION ASETUS (EY) N:o 2083/96, annettu 30 päivänä lokakuuta 1996, viinialan vientitukien vahvistamisesta annetun asetuksen (EY) N:o 2805/95 muuttamisesta

eurovoc_concepts:
export refund
viticulture
wine

formats: html pdfa1b print


title: VERORDNUNG (EG) Nr. 2077/96 DER KOMMISSION vom 30. Oktober 1996 zur Festsetzung der repräsentativen Preise und der zusätzlichen Einfuhrzölle für Melasse im Zuckersektor