text: 2008 6 11 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys L 151/39 VERTIMAS KONVENCIJA DĖL JURISDIKCIJOS, TAIKYTINOS TEISĖS, PRIPAŽINIMO, VYKDYMO IR BENDRADARBIAVIMO TĖVŲ PAREIGŲ IR VAIKŲ APSAUGOS PRIEMONIŲ SRITYJE ( S u d a r y t a 1 9 9 6 m. s p a l i o 1 9 d. ) Valstybės, pasirašiusios šią Konvenciją, svarstydamos būtinybę gerinti vaikų apsaugą tarptautiniu mastu, siekdamos išvengti savo teisės sistemų prieštaravimų, susijusių su jurisdikcija, taikytina teise, pripažinimu ir vykdymu, vaikų apsaugos priemonių srityje, prisimindamos tarptautinio bendradarbiavimo svarbą vaikų apsaugai, patvirtindamos, kad svarbiausia yra vaiko interesai, pažymėdamos, kad reikia keisti 1961 m. spalio 5 d. Konvenciją dėl valdžios institucijų įgaliojimų ir taikytinos teisės nepilnamečių apsaugos srityje, norėdamos šiuo tikslu nustatyti bendras nuostatas, atsižvelgdamos į 1989 m. lapkričio 20 d. Jungtinių Tautų vaiko teisių konvenciją, susitarė dėl šių nuostatų: I SKYRIUS KONVENCIJOS TAIKYMO SRITIS 1 straipsnis 1. Šios Konvencijos tikslai: Šioje Konvencijoje sąvoka „tėvų pareigos“ apima tėvų 2. valdžią ar bet kokį analogišką valdžios santykį, nustatantį tėvų, globėjų ir kitų teisėtų atstovų teises, galias ir pareigas vaiko asmens ar turto atžvilgiu. 2 straipsnis a) nustatyti valstybę, kurios institucijos turi priemonių apsaugoti vaiko asmenį ar turtą; jurisdikciją imtis Konvencija taikoma vaikams nuo jų gimimo momento, iki jiems sukanka 18 metų. b) nustatyti, kokią teisę turi taikyti tokios institucijos vykdy- damos savo jurisdikciją; c) nustatyti tėvų pareigoms taikytiną teisę; d) užtikrinti tokių apsaugos priemonių pripažinimą ir vykdymą visose Susitariančiosiose Valstybėse; e) suformuoti tokį bendradarbiavimą tarp Susitariančiųjų Vals- tybių institucijų, kurio gali prireikti šios Konvencijos tikslams pasiekti. 3 straipsnis 1 straipsnyje nurodytos priemonės gali visų pirma būti taikomos: a) tėvų pareigų priskyrimui, vykdymui, panaikinimui ar apribo- jimui bei jų perdavimui kitiems asmenims; b) globos teisėms, įskaitant teises, susijusias su rūpinimusi vaiko asmeniu, ir ypač su teise nustatyti vaiko gyvenamąją vietą, taip pat bendravimo su juo teisėms, įskaitant teisę paimti vaiką ribotam laikui iš jo nuolatinės gyvenamosios vietos į kitą vietą; L 151/40 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 2008 6 11 c) globos, rūpybos ir analogiškoms institucijoms; d) asmens ar organizacijos, kurie turi rūpintis vaiko asmeniu ar jo turtu, atstovauti ar padėti vaikui, paskyrimui ir funkcijoms; Atsižvelgiant į 7 straipsnį, tais atvejais, kai vaikas pakeičia 2. nuolatinę gyvenamąją vietą ir persikelia į kitą Susitariančiąją Valstybę, jurisdikciją turi naujos nuolatinės gyvenamosios vietos valstybės institucijos. e) vaiko įkurdinimui globėjo šeimoje ar institucinėje priežiūroje arba kafalos ar analogiškos institucijos teikiamai globai; f) atsakingo už vaiką asmens globos priežiūrai, kurią vykdo valstybės institucija; 6 straipsnis Vaikams pabėgėliams ir vaikams, kurie dėl jų valstybėje 1. vykstančių neramumų yra tarptautiniu mastu perkeliami, Susi- tariančiosios Valstybės, kurios teritorijoje tokie vaikai yra dėl jų perkėlimo, institucijos turi jurisdikciją, nurodytą 5 straipsnio 1 dalyje. g) vaiko turto administravimui, išsaugojimui ar perleidimui. 4 straipsnis Konvencija netaikoma: a) tėvų ir vaiko santykių nustatymui ar užginčijimui; b) sprendimams dėl įvaikinimo, pasirengimo įvaikinti priemo- nėms, įvaikinimo panaikinimui ar atšaukimui; c) vaiko vardui ar pavardėms; d) emancipacijai; e) išlaikymo pareigoms; f) turto patikėjimui ar paveldėjimui; g) socialinei apsaugai; Ankstesnės dalies nuostatos taip pat taikomos vaikams, 2. kurių nuolatinės gyvenamosios vietos nustatyti negalima. 7 straipsnis Tais atvejais, kai vaikas neteisėtai išvežamas arba laikomas, 1. jurisdikciją ir toliau turi Susitariančiosios Valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyveno prieš pat jo išvežimą ar laikymą, insti- tucijos tol, kol vaikas įgyja nuolatinę gyvenamąją vietą kitoje valstybėje, ir a) kol kiekvienas asmuo, institucija ar kuri nors kita organiza- cija, turinti globos teises, pritars vaiko išvežimui ar laikymui; arba b) kol vaikas bus išgyvenęs toje kitoje valstybėje bent vienerius metus po to, kai asmuo, institucija ar kuri nors kita organi- turinti globos teises, sužinojo arba turėjo sužinoti zacija, vaiko buvimo vietą, nėra jokio tuo laikotarpiu pateikto ir dar nagrinėjamo prašymo sugrąžinti vaiką ir vaikas yra apsi- pratęs su savo nauja aplinka. h) viešosioms bendro pobūdžio priemonėms švietimo ar svei- katos apsaugos srityje; i) priemonėms, taikomoms vaikams padarius baudžiamuosius nusižengimus; 2. jei: a) j) sprendimams dėl prieglobsčio teisės ir dėl imigracijos. Laikoma, kad vaiko išvežimas ar laikymas yra neteisėtas, jis pagal valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyveno prieš pat jo išvežimą ar laikymą, teisę pažeidžia asmeniui, institucijai ar kuriais nors kitai organizacijai individualiai ar bendrai paskirtas globos teises; ir II SKYRIUS JURISDIKCIJA 5 straipsnis Susitariančiosios Valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyvena, jurisdikciją imtis 1. teisminės ar administracinės institucijos turi priemonių vaiko asmeniui ar turtui apsaugoti. b) išvežimo ar laikymo metu tomis teisėmis buvo faktiškai individualiai ar bendrai, arba būtų buvę taip naudojamasi, naudojamasi, jei vaikas nebūtų išvežtas ar laikytas. Globos teisės, nurodytos ankstesniame a punkte, gali atsirasti visų pirma pagal teisę, pagal teisminį ar administracinį spren- dimą arba pagal susitarimą, kuris pagal tos valstybės teisę yra teisiškai galiojantis. 2008 6 11 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys L 151/41 Tol, kol 3. institucijos, Susitariančiosios Valstybės, išvežtas arba kurioje jis yra laikomas, straipsnį gali būtinos vaiko asmens ar jo turto apsaugai. jurisdikciją turi 1 dalyje pirmą kartą nurodytos į kurią vaikas buvo institucijos pagal 11 imtis tik tokių skubių priemonių, kurios yra — pasiūlyti šalims pateikti tokį prašymą Susitariančiosios Vals- tybės, kurioje vaikas nuolatos gyvena, institucijai. 2. Atitinkamos institucijos gali keistis savo nuomonėmis. 8 straipsnis Išimties tvarka, jei vienos Susitariančiosios Valstybės insti- 1. tucija, kuri pagal 5 arba 6 straipsnį turi jurisdikciją, mano, kad kitos Susitariančiosios Valstybės institucija konkrečiu atveju galėtų geriau įvertinti vaiko interesus, ji gali: Institucija, inicijavusi prašymą, gali vykdyti jurisdikciją 3. vietoj Susitariančiosios Valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyvena, institucijos tik tuo atveju, jei pastaroji institucija pritarė prašymui. įstaigos padedama savo valstybės centrinės — tiesiogiai ar prašyti jurisdikciją taikyti institucijos prisiimti tokias apsaugos priemones, kurias ji laiko esant būtinomis, arba tos kitos — sustabdyti bylos nagrinėjimą ir pasiūlyti šalims pateikti tokį prašymą tos kitos valstybės institucijai. 10 straipsnis kitoje Nepažeisdamos 5–9 straipsnių, Susitariančiosios Valstybės 1. institucijos, turinčios jurisdikciją spręsti dėl vaiko, kuris nuolatos tėvų prašymo Susitariančiojoje Valstybėje, gyvena nutraukti jų santuoką, teisiškai pripažinti gyvenančiais skyrium (separacija) arba jų santuoką pripažinti negaliojančia, gali, jei jų valstybės teisė tai numato, imtis priemonių tokio vaiko asmeniui arba jo turtui apsaugoti, jei: Susitariančiosios Valstybės, 2. kreiptasi, kaip nurodyta ankstesnėje dalyje, yra: į kurių institucijas gali būti a) valstybė, kurios pilietis yra vaikas; b) valstybė, kurioje yra vaiko turtas; a) pradedant bylos nagrinėjimą, vienas iš jo tėvų nuolatos tėvų pareigas gyvena toje valstybėje ir vienas iš jų turi vaiko atžvilgiu; ir b) šių institucijų jurisdikciją imtis tokių priemonių pripažįsta tėvai ir bet kuris kitas asmuo, turintis tėvų pareigas vaikui, ir tai atitinka vaiko interesus. c) valstybė, kurios institucijos turi vaiko tėvų prašymą nutraukti jų santuoką, teisiškai pripažinti gyvenančiais skyrium (sepa- racija) arba jų santuoką pripažinti negaliojančia; d) valstybė, su kuria vaikas yra glaudžiai susijęs. 1 dalyje nurodyta jurisdikcija imtis vaiko apsaugos prie- 2. monių nustoja galioti, kai tik sprendimas patenkinti ar atmesti prašymus nutraukti santuoką, teisiškai pripažinti gyvenančiais skyrium (separacija) ar pripažinti santuoką negaliojančia tapo galutiniu, arba bylos nagrinėjimas baigiamas dėl kurios nors kitos priežasties. 3. Atitinkamos institucijos gali keistis savo nuomonėmis. 11 straipsnis Institucija, į kurią kreipiamasi, kaip nurodyta 1 dalyje, gali 4. prisiimti jurisdikciją iš institucijos, kuri ją turi pagal 5 arba 6 straipsnį, jei ji mano, kad tai atitinka vaiko interesus. Visais skubos atvejais bet kurios Susitariančiosios Vals- 1. tybės, kurios teritorijoje yra vaikas ar jam priklausantis turtas, institucijos turi jurisdikciją imtis būtinų apsaugos priemonių. 9 straipsnis Jei Susitariančiosios Valstybės institucijos, nurodytos 8 1. straipsnio 2 dalyje, mano, kad konkrečiu atveju jos galėtų geriau įvertinti vaiko interesus, jos gali: Priemonės, kurių pagal ankstesnę dalį imamasi dėl Susita- 2. riančiojoje Valstybėje nuolatos gyvenančio vaiko, nustoja galioti, kai tik institucijos, kurios turi jurisdikciją pagal 5–10 straipsnius, ėmėsi priemonių, kurių reikalauja konkreti situacija. — tiesiogiai ar tos Susitariančiosios Valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyvena, valstybės centrinės įstaigos padedamos, prašyti kompetentingos institucijos, kad joms suteiktų juris- dikciją imtis apsaugos priemonių, kurias jos laiko esant būti- nomis, arba Priemonės, kurių imamasi pagal 1 dalį vaiko, nuolatos 3. gyvenančio ne Susitariančiojoje Valstybėje, atžvilgiu nustoja galioti kiekvienoje Susitariančiojoje Valstybėje, kai tik prie- monės, kurios buvo būtinos dėl konkrečios situacijos, ir kurių ėmėsi kitos valstybės institucijos, pripažįstamos toje Susitarian- čiojoje Valstybėje. L 151/42 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 2008 6 11 12 straipsnis Atsižvelgiant į 7 straipsnį, Susitariančiosios Valstybės, 1. kurios teritorijoje yra vaikas ar jam priklausantis turtas, institu- jurisdikciją imtis laikino pobūdžio vaiko asmens ar cijos turi turto apsaugos priemonių, kurių poveikis apsiriboja tik tos konkrečios valstybės teritorija, jei tokios priemonės nepriešta- rauja priemonėms, kurių jau ėmėsi institucijos, turinčios juris- dikciją pagal 5–10 straipsnius. Priemonės, kurių pagal ankstesnę dalį buvo imtasi dėl 2. vaiko, nuolatos gyvenančio Susitariančiojoje Valstybėje, nustoja jurisdikciją pagal 5–10 galioti, kai tik institucijos, kurios turi straipsnius, priima sprendimą dėl apsaugos priemonių, kurių gali reikalauti konkreti situacija. Priemonės, kurių pagal 1 dalį buvo imtasi vaiko, nuolatos 3. gyvenančio ne Susitariančiojoje Valstybėje, atžvilgiu, nustoja galioti Susitariančiojoje Valstybėje, kurioje buvo imtasi tų prie- monių, kai tik priemonės, kurios buvo būtinos dėl konkrečios ir kurių ėmėsi kitos valstybės institucijos pripažįs- situacijos, tamos toje Susitariančiojoje Valstybėje. 13 straipsnis Susitariančiosios Valstybės institucijos, kurios pagal 5–10 1. straipsnius turi jurisdikciją imtis vaiko asmens ar turto apsaugos priemonių, privalo susilaikyti nuo tokios jurisdikcijos vykdymo, jei pradedant bylos nagrinėjimą kitos Susitariančiosios Valstybės jurisdikciją pagal 5–10 institucijos, kurios prašymo metu turi straipsnius, prašo imtis atitinkamų priemonių, ir tas prašymas dar yra svarstomas. Jei vaiko nuolatinė gyvenamoji vieta tampa kita Susitarian- 3. čioji Valstybė, nuo tokio pasikeitimo momento priemonių, kurių buvo imtasi pirmojoje nuolatinės gyvenamosios vietos valstybėje, taikymo sąlygas reglamentuoja tos kitos valstybės teisė. 16 straipsnis Tėvų pareigų nustatymą arba panaikinimą pagal teisę, be 1. teisminės ar administracinės institucijos įsikišimo, reglamentuoja valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyvena, teisė. Tėvų pareigų nustatymą arba panaikinimą susitarimu arba 2. vienašališku aktu, be teisminės ar administracinės institucijos reglamentuoja valstybės, kurioje vaikas nuolatos įsikišimo, įsiteisėja susitarimas ar vienašališkas gyvena tuo metu, kai aktas, teisė. Tėvų pareigos pagal valstybės, kurioje vaikas nuolatos 3. gyvena, teisę išlieka ir po to, kai vaiko nuolatinė gyvenamoji vieta tampa kita valstybė. Jei vaiko nuolatinė gyvenamoji vieta pasikeičia, tėvų 4. pareigų priskyrimą pagal teisę kitam asmeniui, kuris tokių pareigų dar neturi, reglamentuoja valstybės, kurioje yra naujoji nuolatinė gyvenamoji vieta, teisė. 17 straipsnis Ankstesnės dalies nuostatos netaikomos, 2. institucijos, kurioms iš pradžių buvo paduotas prašymas imtis priemonių, tokios jurisdikcijos atsisakė. jei Tėvų pareigų vykdymą reglamentuoja valstybės, kurioje vaikas Jei vaiko nuolatinė gyvenamoji vieta nuolatos gyvena, pasikeičia, reglamentuoja valstybės, kurioje yra naujoji nuolatinė gyvenamoji vieta, teisė. tėvų pareigų vykdymą teisė. 14 straipsnis Priemonės, kurių imamasi taikant 5–10 straipsnius, lieka galioti pagal jose nustatytas sąlygas net tuo atveju, kai aplinkybių pasi- keitimas panaikino jurisdikcijos nustatymo pagrindą, tol, kol pagal šią Konvenciją jurisdikciją turinčios institucijos iš dalies ar visiškai nepakeitė ar nenutraukė tokių priemonių. III SKYRIUS TAIKYTINA TEISĖ 15 straipsnis Vykdydamos savo jurisdikciją pagal II skyriaus nuostatas, 1. Susitariančiųjų Valstybių institucijos taiko savo teisę. 18 straipsnis Tėvų pareigos, nurodytos 16 straipsnyje, gali būti panaikintos arba jų vykdymo sąlygos pakeistos priemonėmis, kurios yra taikomos pagal šią Konvenciją. 19 straipsnis Sandorio, sudaryto trečiosios šalies ir kito asmens, kuris 1. pagal valstybės, kurioje buvo sudarytas sandoris, teisę turėtų teisę veikti kaip teisėtas vaiko atstovas, galiojimo negalima užginčyti ir trečioji šalis negali būti laikoma atsakinga vien tik tuo pagrindu, kad kitas asmuo pagal šio skyriaus nuostatas nustatytą teisę neturėjo teisės veikti kaip teisėtas vaiko atstovas, nebent trečioji šalis žinojo ar turėjo žinoti, kad tėvų pareigas reglamentuoja pastaroji teisė. Tačiau jei vaiko asmens ar turto apsaugai to reikia, jos gali į kitos valstybės, su kuria 2. išimties tvarka taikyti ar atsižvelgti padėtis yra artimai susijusi, teisę. Ankstesnė dalis taikoma tik tuo atveju, jei sandorį sudarė 2. asmenys, esantys tos pačios valstybės teritorijoje. 2008 6 11 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys L 151/43 20 straipsnis f) jei nebuvo laikomasi 33 straipsnyje nustatytos procedūros. Šio skyriaus nuostatos taikomos net ir tuo atveju, kai jų nuro- dyta teisė yra ne Susitariančiosios Valstybės teisė. 21 straipsnis Šiame skyriuje sąvoka „teisė“ – tai valstybėje galiojanti 1. teisė, išskyrus teisės pasirinkimo taisykles. 24 straipsnis Nepažeidžiant 23 straipsnio 1 dalies, bet kuris suinteresuotas asmuo gali prašyti vienos Susitariančiosios Valstybės kompeten- tingų institucijų, kad jos nuspręstų dėl priemonės, taikytos kitoje Susitariančiojoje Valstybėje, pripažinimo ar nepripažinimo. Procedūrą reglamentuoja prašomosios valstybės teisė. Tačiau jei teisė, taikytina pagal 16 straipsnį, yra ne Susi- 2. tariančiosios Valstybės ir jei tos valstybės teisės pasirinkimo taisyklės nustato teisę kitos ne Susitariančiosios Valstybės, kuri taikytų savo teisę, taikoma pastarosios valstybės teisė. Jei toji kita ne Susitariančioji Valstybė netaikytų savo teisės, taikytina yra teisė, kurią nustato 16 straipsnis. 25 straipsnis Prašomosios valstybės institucija privalo atsižvelgti į valstybės, kurioje taikoma priemonė, institucijos nustatytus faktus, kuriais paremta jos jurisdikcija. 22 straipsnis 26 straipsnis Teisę, kurią nurodo šio skyriaus nuostatos, galima atsisakyti jei, atsižvelgiant jos taikyti tik tuo atveju, taikymas aiškiai prieštarautų viešajai tvarkai. į vaiko interesus, IV SKYRIUS PRIPAŽINIMAS IR VYKDYMAS 23 straipsnis Priemonės, kurias taiko vienos Susitariančiosios Valstybės 1. institucijos, pripažįstamos pagal teisę visose kitose Susitariančio- siose Valstybėse. 1. Jei priemones, taikomas ir vykdytinas vienoje Susitarian- čiojoje Valstybėje, reikia vykdyti kitoje Susitariančiojoje Valsty- bėje, suinteresuotos šalies prašymu tokios priemonės toje kitoje valstybėje registruojamos vykdytinomis vykdymui toje kitoje valstybėje vadovaujantis procedūra, nusta- tyta pastarosios valstybės teisėje. skelbiamos arba Kiekviena Susitariančioji Valstybė priemonių vykdytinumo 2. skelbimui ar registravimui taiko paprastą ir greitą procedūrą. 3. Atsisakyti priemones skelbti vykdytinomis ar registruoti galima tik dėl vienos iš priežasčių, nurodytų 23 straipsnio 2 dalyje. Tačiau galima atsisakyti pripažinti: 2. a) jei priemonę taikė institucija, kurios pagrįsta kuriuo nors vienu II skyriuje nurodytu pagrindu; jurisdikcija nebuvo 27 straipsnis Nepažeidžiant peržiūrėjimo, būtino taikant ankstesnius straips- nius, priemonės, kurių imamasi, neperžiūrimos iš esmės. b) jei, išskyrus skubos atvejus, priemonė buvo taikyta teisminio ar administracinio bylos nagrinėjimo metu, nesuteikus vaikui galimybės būti išklausytam ir pažeidžiant prašomosios vals- tybės pagrindinius bylos nagrinėjimo principus; c) bet kurio asmens, teigiančio, kad priemonė pažeidžia jo kaip tėvo pareigas, prašymu, išskyrus skubos atvejus, tokia priemonė buvo taikyta nesuteikus tokiam asmeniui gali- mybės būti išklausytam; jei, d) jei, atsižvelgiant į vaiko interesus, toks pripažinimas aiškiai prieštarauja prašomosios valstybės viešajai tvarkai; e) jei priemonė yra nesuderinama su vėlesne priemone, kurios imamasi ne Susitariančiojoje Valstybėje, kurioje vaikas nuolatos gyvena, kai vėlesnė priemonė atitinka prašomosios valstybės pripažinimo reikalavimus; 28 straipsnis Priemonės, kurių imamasi vienoje Susitariančiojoje Valstybėje ir kurios paskelbtos vykdytinomis ar registruotos vykdymui kitoje Susitariančiojoje Valstybėje, vykdomos toje kitoje valstybėje, jų būtų imtasi tos valstybės institucijų. Vykdymas atlie- tarsi kamas pagal prašomosios valstybės teisę ir tokiu mastu, kurį nustato ši teisė, atsižvelgiant į vaiko interesus. V SKYRIUS BENDRADARBIAVIMAS 29 straipsnis Susitariančioji Valstybė paskiria centrinę įstaigą pareigoms, 1. kurias tokioms įstaigoms nustato ši Konvencija, atlikti. L 151/44 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 2008 6 11 Federacinės valstybės, valstybės, kuriose yra daugiau nei 2. viena teisės sistemos, arba valstybės, turinčios autonominius teritorijos vienetus, gali paskirti daugiau nei vieną centrinę įstaigą ir nurodyti jų funkcijų teritorinį ar asmeninį mastą. Kai valstybė yra paskyrusi daugiau nei vieną centrinę įstaigą, ji paskiria vieną centrinę įstaigą, kuriai gali būti adresuojama bet kokia korespondencija, skirta perduoti atitinkamai tos valstybės centrinei įstaigai. 30 straipsnis Centrinės įstaigos bendradarbiauja viena su kita ir skatina 1. savo valstybių kompetentingų institucijų bendradarbiavimą siekiant šios Konvencijos tikslų. Taikydamos šią Konvenciją, 2. monių suteikti valstybėse galimas paslaugas, susijusias su vaikų apsauga. jos imasi atitinkamų prie- informaciją apie savo valstybės įstatymus ir jų 31 straipsnis Susitariančiosios Valstybės centrinė įstaiga tiesiogiai ar per vals- tybės institucijas ar kitokias organizacijas imasi visų atitinkamų priemonių: 33 straipsnis Jei institucija, turinti jurisdikciją pagal 5–10 straipsnius, 1. planuoja įkurdinti vaiką globėjo šeimoje ar globos institucijoje ar atiduoti kafalos ar analogiškos institucijos globai ir jei toks įkurdinimas ar atidavimas globai turi vykti kitoje Susitariančio- joje Valstybėje, toji institucija pirmiausia konsultuojasi su pasta- rosios valstybės centrine įstaiga ar kita kompetentinga institu- cija. Tuo tikslu ji pateikia ataskaitą dėl vaiko kartu su planuo- jamo įkurdinimo ar atidavimo globai pagrindimu. Sprendimas dėl įkurdinimo ar globos paskyrimo gali būti 2. priimtas prašančiojoje valstybėje tik tuo atveju, jei prašomosios valstybės centrinė įstaiga ar kita kompetentinga institucija, atsiž- velgdama į vaiko interesus, sutinka su tokiu įkurdinimu ar globos paskyrimu. 34 straipsnis Jei yra planuojama kokia nors apsaugos priemonė ir to 1. reikalauja vaiko padėtis, kompetentingos pagal šią Konvenciją institucijos gali prašyti bet kurios kitos Susitariančiosios Vals- tybės institucijos, kuri informacijos, susijusios su vaiko apsauga, tokią informaciją joms suteikti. turi a) palengvinti susižinojimą ir teikti 8 ir 9 straipsniuose bei šiame skyriuje nurodytą pagalbą; Susitariančioji Valstybė gali pareikšti, kad prašymai pagal 2. šio straipsnio 1 dalį turi būti perduodami jos institucijoms tik per jos centrinę įstaigą. b) tarpininkavimo, sutaikinimo ar panašiomis priemonėmis padeda susitarti dėl vaiko asmens ar turto apsaugos tais atvejais, kuriems taikoma ši Konvencija; c) kitos Susitariančiosios Valstybės kompetentingos institucijos prašymu teikia pagalbą nustatant vaiko buvimo vietą, kai atrodo, kad vaikas gali būti prašomos valstybės teritorijoje ir jam gali reikėti apsaugos. 32 straipsnis Susitariančiosios Valstybės, su kuria vaikas yra labiausiai susijęs, centrinės įstaigos ar kitos kompetentingos institucijos prašymu, kuris pateikiamas kartu nurodant pagrįstas tokio prašymo prie- žastis, Susitariančiosios Valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyvena ir yra, centrinė įstaiga tiesiogiai ar per valstybės institu- cijas ar kitas organizacijas gali: 35 straipsnis Susitariančiosios Valstybės kompetentingos institucijos gali 1. prašyti kitos Susitariančiosios Valstybės institucijų padėti įgyven- dinti apsaugos priemones, taikomas pagal šią Konvenciją, ypač užtikrinant bendravimo su vaiku teises ir teisę palaikyti su juo reguliarius tiesioginius santykius. informaciją ar įrodymus ir nustatyti Susitariančiosios Valstybės, kurioje vaikas nuolatos negy- 2. vena, institucijos gali vieno iš tėvų, gyvenančio toje valstybėje ir norinčio gauti ar toliau turėti galimybę bendrauti su vaiku, prašymu rinkti faktus, kurių reikia sprendžiant, ar tokiam tėvui tinka suteikti galimybę bendrauti su vaiku ir kokiomis sąlygomis toks bendravimas turi jurisdikciją vykti. spręsti, ar patenkinti prašymą dėl bendravimo su vaiku, prieš svarsto tokią informaciją, priimdama sprendimą, priima ir įrodymus bei nustatytus faktus. Institucija, kuri pagal 5–10 straipsnius turi a) suteikti duomenų apie vaiko padėtį; b) prašyti savo valstybės kompetentingos institucijos apsvarstyti, ar reikia imtis priemonių vaiko asmeniui ar turtui apsaugoti. Institucija, turinti jurisdikciją pagal 5–10 straipsnius spręsti 3. laukdama pagal 2 dalį dėl bendravimo, gali atidėti procesą, pateikto prašymo rezultatų, ypač tais atvejais, kai ji svarsto prašymą apriboti ar panaikinti bendravimo teises, suteiktas vals- tybėje, kurioje vaikas anksčiau nuolatos gyveno. 2008 6 11 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys L 151/45 Šis straipsnis nekliudo institucijai, jurisdikciją turinčiai 4. pagal 5–10 straipsnius, laikinų priemonių tol, kol laukiama pagal šio straipsnio 2 dalį pateikto prašymo rezultatų. imtis 36 straipsnis Visais atvejais, kai vaikui gresia rimtas pavojus, Susitariančiosios Valstybės, kurioje yra imamasi ar ketinama imtis vaiko apsaugos priemonių, kompetentingos institucijos, gavusios informaciją, kad vaiko gyvenamoji vieta perkelta į kitą valstybę arba kad vaikas yra kitoje valstybėje, tos kitos valstybės institucijoms praneša apie esamą pavojų ir apie taikomas ar ketinamas taikyti priemones. 37 straipsnis Institucija neprašo ir neperduoda jokios informacijos pagal šį skyrių, jos nuomone, tai keltų pavojų vaiko asmeniui ar turtui arba sudarytų rimtą grėsmę vaiko šeimos nario laisvei ar gyvybei. jei, Kiekviena Susitariančioji Valstybė paskiria 3. kompetentingas pažymėjimui parengti. institucijas, 41 straipsnis Asmens duomenys, surinkti ar perduoti pagal šią Konvenciją, naudojami tik tais tikslais, kuriais jie buvo surinkti ar perduoti. 42 straipsnis Institucijos, kurioms perduota informacija, užtikrina jos konfi- dencialumą pagal savo valstybės teisę. 43 straipsnis Visiems pagal šią Konvenciją persiųstiems ar pristatytiems doku- legalizavimas ar kitas panašus formalumas netai- mentams komas. 44 straipsnis 38 straipsnis Kiekviena Susitariančioji Valstybė gali paskirti kurioms adresuojami prašymai pagal 8, 9 ir 33 straipsnius. institucijas, Nepažeisdamos galimybės reikalauti pagrįstų mokesčių už 1. suteiktas paslaugas, Susitariančiųjų Valstybių centrinės įstaigos ir kitos valstybės institucijos padengia savo pačių sąnaudas, patirtas taikant šio skyriaus nuostatas. Bet kuri Susitariančioji Valstybė gali sudaryti susitarimus 2. su viena ar keliomis kitomis Susitariančiosiomis Valstybėmis dėl mokesčių pasiskirstymo. 45 straipsnis 1. Apie paskyrimus, nurodytus 29 ir 44 straipsniuose, prane- šama Hagos tarptautinės privatinės teisės konferencijos Nuolati- niam biurui. 34 straipsnio 2 dalyje nurodytas pareiškimas pateikiamas 2. Konvencijos depozitarui. 39 straipsnis 46 straipsnis Bet kuri Susitariančioji Valstybė gali sudaryti susitarimus su viena ar keliomis kitomis Susitariančiosiomis Valstybėmis, siek- damos patobulinti šio skyriaus nuostatų taikymą jų tarpusavio santykiams. Valstybės, sudariusios tokį susitarimą, jo kopiją perduoda šios Konvencijos depozitarui. Susitariančioji Valstybė, kurioje vaiko ir jo turto apsaugai taikomos skirtingos teisės sistemos ar teisės normų rinkiniai, Konvencijos normų neprivalo taikyti prieštaravimams, kurie kyla tik dėl tokių skirtingų sistemų ar teisės normų rinkinių. VI SKYRIUS BENDROSIOS NUOSTATOS 40 straipsnis 47 straipsnis Jei valstybėje, kurioje šios Konvencijos taikymo srityje skirtin- guose teritorijos vienetuose taikomos dvi ar daugiau teisės sistemų ar teisės normų rinkinių: Susitariančiosios Valstybės, kurioje vaikas nuolatos gyvena, 1. arba Susitariančiosios Valstybės, kurioje imamasi kokios nors apsaugos priemonės, institucijos tėvų pareigas už vaiką turinčio asmens arba asmens, kuriam patikėta vaiko asmens ar turto apsauga, prašymu gali išduoti pažymėjimą, nurodantį to asmens vaidmenį, kuris suteikia jam teisę veikti ir suteiktus įgaliojimus. 1) nuoroda į nuolatinę gyvenamąją vietą toje valstybėje suprantama kaip nuoroda į nuolatinę gyvenamąją vietą teri- torijos vienete; 2) nuoroda į vaiko buvimą toje valstybėje suprantama kaip vaiko buvimas teritorijos vienete; Laikoma, kad, nesant priešingų įrodymų, pažymėjime 2. nurodytas vaidmuo ir įgaliojimai yra suteikti tam asmeniui. 3) nuoroda į vaiko turto buvimo vietą toje valstybėje supran- tama kaip vaiko turto buvimo vieta teritorijos vienete; L 151/46 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 2008 6 11 4) nuoroda į valstybę, kurios pilietis yra vaikas, suprantama kaip nuoroda į teritorijos vienetą, kurį nurodo tos valstybės teisė, arba, jei atitinkamų normų nėra, – į teritorijos vienetą, su kuriuo vaikas yra labiausiai susijęs; įvairių kategorijų asmenims taikomos šios taisyklės: šios Konvencijos klausimais, 5) nuoroda į valstybę, kurios turi vaiko tėvų prašymą nutraukti jų santuoką, teisiškai pripažinti gyvenan- čiais skyrium (separacija) ar jų santuoką pripažinti negalio- jančia, suprantama kaip nuoroda į teritorijos vienetą, kurio institucijos turi tokį prašymą; institucijos 6) nuoroda į valstybę, susijęs, suprantama kaip nuoroda į teritorijos vienetą, su kuriuo vaikas labiausiai susijęs; su kuria vaikas labiausiai 7) nuoroda į valstybę, į kurią vaikas yra išvežtas arba kurioje jis yra sulaikytas, suprantama kaip nuoroda į atitinkamą teritorijos vienetą, į kurį vaikas yra išvežtas ar kuriame jis yra laikomas; 8) nuoroda į tos valstybės organizacijas ir institucijas, išskyrus centrines įstaigas, suprantama kaip nuoroda į organizacijas ir institucijas, įgaliotas veikti tame teritorijos vienete; 9) nuoroda į valstybės, kurioje imtasi tam tikros priemonės, teisę ar procedūrą suprantama kaip nuoroda į teritorijos vieneto, kuriame imtasi tos priemonės, teisę ir procedūrą; 10) nuoroda į prašomosios valstybės teisę, procedūrą ar insti- tuciją suprantama kaip nuoroda į teritorijos vieneto, kuriame prašoma pripažinimo ar vykdymo, teisę, procedūrą ar instituciją. 48 straipsnis Nustatant taikytiną pagal III skyrių teisę valstybei, kurioje yra du ar keli teritorijos vienetai – kiekvienas su savo teisės sistema arba teisės normų rinkiniu, taikytinu šios Konvencijos klausi- mais, taikomos šios taisyklės: a) jei tokioje valstybėje yra galiojančios normos, nurodančios, kurio teritorijos vieneto teisė yra taikytina, taikoma to vieneto teisė; a) jei tokioje valstybėje yra normos, nurodančios, kuri iš tokių teisių yra taikytina, taikoma ta teisė; b) jei tokių normų nėra, taikoma teisės sistema ar teisės normų rinkinys, su kuriuo vaikas yra labiausiai susijęs. 50 straipsnis Ši Konvencija nedaro poveikio 1980 m. spalio 25 d. Konven- cijos dėl tarptautinio vaikų grobimo civilinių aspektų taikymui abiejų Konvencijų Šalių santykiams. Tačiau nekliudoma remtis šia Konvencija, siekiant vaiko, kuris yra neteisėtai išvežtas ar laikomas, sugrąžinimo ar tvarkant bendravimo teises. 51 straipsnis Susitariančiųjų Valstybių tarpusavio santykiams ši Konvencija pakeičia 1961 m. spalio 5 d. Konvenciją dėl valdžios institucijų įgaliojimų ir taikytinos teisės nepilnamečių apsaugos srityje ir Nepilnamečių globos konvenciją, pasirašytą 1902 m. birželio 12 d. Hagoje, nepažeidžiant priemonių, taikomų pagal pirmiau nurodytą 1961 m. spalio 5 d. Konvenciją, pripažinimo. 52 straipsnis Ši Konvencija nedaro poveikio jokiam tarptautiniam doku- 1. mentui, kurio šalys yra Susitariančiosios Valstybės ir kuriame yra nuostatos šios Konvencijos reglamentuojamais klausimais, jei valstybės, tokio dokumento šalys, nėra padariusios priešingo pareiškimo. Ši Konvencija nedaro poveikio vienos ar kelių Susitarian- 2. čiųjų Valstybių galimybei sudaryti susitarimus, kuriuose yra nuostatų šios Konvencijos reglamentuojamais klausimais, susiju- siais su vaikais, kurie nuolatos gyvena vienoje iš valstybių, tokio susitarimo šalių. b) jei tokių normų nėra, taikoma atitinkamo teritorijos vieneto, apibrėžto 47 straipsnyje, teisė. Susitarimai, kuriuos viena ar kelios Susitariančiosios Vals- 3. tybės sudarys šios Konvencijos taikymo srityje, nedaro poveikio šios Konvencijos nuostatų taikymui tokių valstybių santykiams su kitomis Susitariančiosiomis Valstybėmis. 49 straipsnis Nustatant taikytiną pagal III skyrių teisę valstybei, kurioje yra dvi ar kelios teisės sistemos ar teisės normų rinkiniai, taikytini Ankstesnės šio straipsnio dalys taip pat taikomos bendrie- 4. siems įstatymams, paremtiems specialiais atitinkamų valstybių regioninio ar kitokio pobūdžio ryšiais. 2008 6 11 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys L 151/47 53 straipsnis Ši Konvencija taikoma priemonėms tik tuo atveju, jei jos 1. taikomos valstybėje, kurios atžvilgiu Konvencija yra įsigaliojusi. Konvencija turi būti ratifikuota, priimta arba patvirtinta; 2. ratifikavimo, priėmimo arba patvirtinimo dokumentai deponuo- jami Nyderlandų Karalystės užsienio reikalų ministerijoje, kuri yra šios Konvencijos depozitaras. Ši Konvencija taikoma priemonių, kurių po jos įsigalio- ir vykdymui tarp 2. jimo imtasi vienoje valstybėje, pripažinimui tos valstybės ir prašomosios valstybės. 58 straipsnis Bet kuri kita valstybė gali prisijungti prie šios Konvencijos 1. po jos įsigaliojimo pagal 61 straipsnio 1 dalį. 54 straipsnis Visa informacija, įstaigai ar kitai siunčiama Susitariančiosios Valstybės 1. institucijai, rašoma originalo kalba, centrinei pridedant vertimą į kitos valstybės valstybinę kalbą ar vieną iš jos valstybinių kalbų arba, kai tai neįmanoma, vertimą į anglų ar prancūzų kalbas. Tačiau Susitariančioji Valstybė, darydama išlygą pagal 60 2. straipsnį, gali prieštarauti anglų ar prancūzų kalbų vartojimui, bet ne abiejų. 2. Prisijungimo dokumentas deponuojamas depozitarui. Toks prisijungimas įsigalioja tik prisijungiančiosios vals- 3. tybės ir tų Susitariančiųjų Valstybių, kurios per šešis mėnesius nuo pranešimo, nurodyto 63 straipsnio b punkte, gavimo dienos nepareiškė prieštaravimų dėl prisijungimo, santykiams. Tokį prieštaravimą valstybės taip pat gali pareikšti ratifikuo- damos, priimdamos ar patvirtindamos Konvenciją po prisijun- gimo. Apie visus tokius prieštaravimus pranešama depozitarui. 55 straipsnis 1. Susitariančioji Valstybė, vadovaudamasi 60 straipsniu, gali: a) pasilikti savo institucijų jurisdikciją imtis priemonių vaiko turtui, esančiam jos teritorijoje, apsaugoti; 59 straipsnis Jei valstybė turi du ar daugiau teritorijos vienetų, kuriuose 1. šios Konvencijos reglamentuojamais klausimais taikomos skir- tingos teisės sistemos, tokia valstybė pasirašydama, ratifikuo- dama, priimdama, patvirtindama ar prisijungdama gali pareikšti, kad Konvencija galioja visiems jos teritorijos vienetams arba tik vienam ar keliems iš jų, ir gali pakeisti tokį pareiškimą bet kuriuo metu pateikdama kitą pareiškimą. b) pasilikti teisę nepripažinti tėvų pareigų ar priemonės, jei ji yra nesuderinama su bet kuria priemone, kurią jos institu- cijos taiko tokiam turtui. Apie tokį pareiškimą pranešama depozitarui ir jame aiškiai 2. nurodomi tie teritorijos vienetai, kuriems taikoma Konvencija. 2. Išlyga gali būti apribota tam tikromis turto kategorijomis. Jei valstybė nepadaro jokio pareiškimo pagal šį straipsnį, 3. Konvencija taikoma visiems tos valstybės teritorijos vienetams. 56 straipsnis 60 straipsnis Hagos tarptautinės privatinės teisės konferencijos Generalinis sekretorius reguliariai kviečia specialią komisiją šios Konvencijos praktiniam veikimui apžvelgti. VII SKYRIUS BAIGIAMOSIOS NUOSTATOS 57 straipsnis Bet kuri valstybė ne vėliau kaip ratifikavimo, priėmimo, 1. patvirtinimo ar prisijungimo metu ar darydama pareiškimą pagal 59 straipsnį gali padaryti vieną arba abi išlygas, numatytas 54 straipsnio 2 dalyje ir 55 straipsnyje. Jokių kitų išlygų daryti negalima. Bet kuri valstybė bet kuriuo metu gali atšaukti savo išlygą. 2. Apie išlygos atšaukimą pranešama depozitarui. Ši Konvencija teikiama pasirašyti valstybėms, kurios daly- 1. vavo Hagos tarptautinės privatinės teisės konferencijos aštuonio- liktoje sesijoje. Išlyga nustoja galioti pirmąją trečio kalendorinio mėnesio 3. dieną nuo ankstesnėje dalyje nurodyto pranešimo dienos. L 151/48 LT Europos Sąjungos oficialusis leidinys 2008 6 11 61 straipsnis 63 straipsnis Konvencija įsigalioja pirmą mėnesio dieną praėjus trims 1. mėnesiams nuo trečio ratifikavimo, priėmimo ar patvirtinimo dokumento, nurodyto 57 straipsnyje, deponavimo dienos. Depozitaras Hagos privatinės tarptautinės teisės konferencijos valstybėms narėms ir valstybėms, prisijungusioms pagal 58 straipsnį, praneša apie: 2. Vėliau Konvencija įsigalioja: a) kiekvienai ją vėliau ratifikuojančiai, priimančiai ar patvirti- nančiai valstybei – pirmą mėnesio dieną praėjus trims mėne- siams nuo jos ratifikavimo, priėmimo, patvirtinimo ar prisi- jungimo dokumento deponavimo dienos; a) kiekvieną pasirašymą, ratifikavimą, priėmimą ir patvirtinimą, nurodytą 57 straipsnyje; b) kiekvieną prisijungimą ir pareikštą prieštaravimą dėl prisijun- gimo, nurodytą 58 straipsnyje; c) datą, kada ši Konvencija įsigalioja pagal 61 straipsnį; b) kiekvienai prisijungiančiai valstybei – pirmą mėnesio dieną praėjus trims mėnesiams nuo 58 straipsnio 3 dalyje nuro- dyto šešių mėnesių laikotarpio pabaigos; d) pareiškimus, nurodytus 34 straipsnio 2 dalyje ir 59 straips- nyje; c) teritorijos vienetui, kuriam išplečiamas šios Konvencijos taikymas vadovaujantis 59 straipsniu, – pirmą mėnesio dieną praėjus trims mėnesiams nuo tame straipsnyje nuro- dyto pranešimo dienos. e) susitarimus, nurodytus 39 straipsnyje; f) išlygas, nurodytas 54 straipsnio 2 dalyje ir 55 straipsnyje, bei jų atšaukimus, nurodytus 60 straipsnio 2 dalyje; 62 straipsnis g) denonsavimus, nurodytus 62 straipsnyje. Valstybė, šios Konvencijos Šalis, gali šią Konvenciją denon- 1. suoti depozitarui adresuotu rašytiniu pranešimu. Denonsavimą galima apriboti tam tikrais teritorijų vienetais, kuriems taikoma ši Konvencija. Tai patvirtindami, pasirašė šią Konvenciją. toliau nurodyti tinkamai įgalioti asmenys Denonsavimas įsigalioja pirmą mėnesio dieną praėjus 2. dvylikai mėnesių nuo tos dienos, kai depozitaras gavo apie jį pranešimą. Kai pranešime yra nurodytas ilgesnis denonsavimo įsigaliojimo laikotarpis, denonsavimas įsigalioja pasibaigus tam ilgesniam laikotarpiui. spalio 19 d. Hagoje anglų ir prancūzų Priimta 1996 m. kalbomis. Abu tekstai yra autentiški ir vienu egzemplioriumi deponuojami Nyderlandų Karalystės Vyriausybės archyvuose. Patvirtinta kopija diplomatiniais kanalais siunčiama kiekvienai valstybei, dalyvavusiai Hagos privatinės tarptautinės teisės konfe- rencijos aštuonioliktojoje sesijoje


La politica estera e di sicurezza comune dell'Unione europea.


title: Convention on jurisdiction, applicable law, recognition, enforcement and cooperation in respect of parental responsibility and measures for the protection of children

eurovoc_concepts:
European convention
European judicial area
child protection
judicial cooperation
judicial proceedings
jurisdiction
parental responsibility

formats: html pdf print

text: 11. 6. 2008 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L 151/39 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ, ΤΟ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ, ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΩΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ( Σ υ ν ή φ θ η τ η 1 9 η Ο κ τ ω β ρ ί ο υ 1 9 9 6 ) Τα κράτη που υπογράφουν την παρούσα σύμβαση, Λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη ενισχύσεως της προστασίας των παιδιών στις διεθνείς υποθέσεις, Επιθυμώντας να αποφύγουν συγκρούσεις μεταξύ των νομικών τους συστημάτων σε ζητήματα σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρμοστέο δίκαιο, την αναγνώριση και την εκτέλεση των μέτρων προστασίας των παιδιών, Τονίζοντας τη σπουδαιότητα της διεθνούς συνεργασίας για την προστασία των παιδιών, Επιβεβαιώνοντας ότι το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού πρέπει να είναι ζήτημα πρωταρχικής σημασίας, Διαπιστώνοντας την ανάγκη αναθεώρησης της σύμβασης της 5ης Οκτωβρίου 1961 για τη δικαιοδοσία των αρχών και το εφαρμοστέο δίκαιο σε θέματα προστασίας των ανηλίκων, Επιθυμώντας να θεσπίσουν κοινές διατάξεις για το σκοπό αυτό, λαμβάνοντας υπόψη τη σύμβαση του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, της 20ής Νοεμβρίου 1989, Συμφώνησαν επί των ακολούθων διατάξεων: ΚΕΦΑΛΑΙΟ I ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ Άρθρο 1 1. Η παρούσα σύμβαση έχει ως αντικείμενο: 2. Για τους σκοπούς της παρούσας σύμβασης, ο όρος «γονική μέριμνα» περιλαμβάνει τη γονική εξουσία ή κάθε άλλη ανάλογη σχέση εξουσίας που καθορίζει τα δικαιώματα, τις εξουσίες και τις υποχρεώσεις των γονέων, του επιτρόπου ή άλλων νομίμων αντιπρο- σώπων σε σχέση με το πρόσωπο ή την περιουσία του παιδιού. Άρθρο 2 α) να καθορίζει το κράτος του οποίου οι αρχές έχουν διεθνή δικαιοδοσία για τη λήψη μέτρων που αποσκοπούν στην προστα- σία του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού· Η σύμβαση εφαρμόζεται στα παιδιά από τη στιγμή της γεννήσεώς τους έως ότου φθάσουν στην ηλικία των 18 ετών. β) να καθορίζει το εφαρμοστέο από τις αρχές αυτές κατά την άσκηση της διεθνούς δικαιοδοσίας τους δίκαιο· Άρθρο 3 Τα προβλεπόμενα στο άρθρο 1 μέτρα δύνανται κυρίως να αφορούν: γ) να καθορίζει το εφαρμοστέο στη γονική μέριμνα δίκαιο· δ) να εξασφαλίζει την αναγνώριση και την εκτέλεση των μέτρων προστασίας σε όλα τα συμβαλλόμενα κράτη· ε) να εδραιώνει μεταξύ των αρχών των συμβαλλομένων κρατών την απαραίτητη συνεργασία για την πραγματοποίηση των σκοπών της παρούσας σύμβασης. α) β) την ανάθεση, την άσκηση και τη μερική ή ολική αφαίρεση της γονικής μέριμνας, καθώς και την ανάθεσή της σε τρίτον· το δικαίωμα επιμελείας, που περιλαμβάνει δικαιώματα σχετιζό- μενα με τη μέριμνα του προσώπου του παιδιού, και ιδιαιτέρως το δικαίωμα καθορισμού του τόπου διαμονής του καθώς και το δικαίωμα επισκέψεως, που περιλαμβάνει και το δικαίωμα μετα- φοράς του παιδιού, για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, σε έναν άλλο τόπο από εκείνον της συνήθους διαμονής του· L 151/40 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 11. 6. 2008 γ) την επιτροπεία, την κηδεμονία και τους ανάλογους θεσμούς· δ) ε) το διορισμό και τα καθήκοντα κάθε προσώπου ή οργανισμού επιφορτισμένου με την επιμέλεια του προσώπου ή της περιου- σίας του παιδιού, με την εκπροσώπηση ή τη συμπαράστασή του προς αυτό· την τοποθέτηση του παιδιού σε μια ανάδοχη οικογένεια ή σε κάποιο ίδρυμα ή την ανάληψη της επιμελείας αυτού με kafala ή με ανάλογο θεσμό· στ) την επιτήρηση, από δημόσια αρχή, της μέριμνας του παιδιού από κάθε πρόσωπο που έχει αναλάβει τη φροντίδα του· Υπό την επιφύλαξη του άρθρου 7, σε περίπτωση μεταφοράς 2. της συνήθους διαμονής του παιδιού σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, διεθνή δικαιοδοσία έχουν οι αρχές του κράτους της νέας συνήθους διαμονής. Άρθρο 6 1. Για τα παιδιά-πρόσφυγες και τα παιδιά, τα οποία λόγω ταρα- χών που λαμβάνουν χώρα στην πατρίδα τους, έχουν μετακινηθεί σε άλλο κράτος, οι αρχές εκείνου του συμβαλλομένου κράτους, στο έδαφος του οποίου βρίσκονται αυτά τα παιδιά, ως αποτέλεσμα της μετακινήσεώς τους, ασκούν τη διεθνή δικαιοδοσία που προβλέπεται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 5. ζ) τη διοίκηση, τη διατήρηση ή τη διάθεση της περιουσίας του παιδιού. 2. Οι διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου εφαρμόζονται και για τα παιδιά εκείνα των οποίων η συνήθης διαμονή δεν μπορεί να προσδιορισθεί. Άρθρο 4 Εξαιρούνται του πεδίου εφαρμογής της συμβάσεως: Άρθρο 7 α) η καθίδρυση και η αμφισβήτηση της σχέσεως γονέως και τέκνου· β) η απόφαση για την υιοθεσία και τα προπαρασκευαστικά της υιοθεσίας μέτρα καθώς και η ακύρωση και η ανάκληση της υιοθεσίας· γ) το επώνυμο και το όνομα του παιδιού· δ) η χειραφεσία· ε) οι υποχρεώσεις διατροφής· στ) τα trusts και η κληρονομική διαδοχή· ζ) η κοινωνική ασφάλιση· η) θ) ι) τα δημόσια μέτρα γενικού χαρακτήρος σε ζητήματα εκπαιδεύ- σεως και υγείας· τα μέτρα που λαμβάνονται ως αποτέλεσμα ποινικών αδικημάτων τελουμένων από παιδιά· οι αποφάσεις για το δικαίωμα ασύλου και για ζητήματα μετα- ναστεύσεως. ΚΕΦΑΛΑΙΟ II ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ Άρθρο 5 Σε περίπτωση παράνομης μετακίνησης ή κατακράτησης, οι 1. αρχές του συμβαλλομένου κράτους στο οποίο το παιδί είχε τη συνήθη διαμονή του αμέσως πριν από τη μετακίνηση ή την κατα- κράτησή του διατηρούν τη διεθνή δικαιοδοσία τους έως ότου το παιδί αποκτήσει συνήθη διαμονή σε άλλο κράτος και: α) κάθε πρόσωπο, ίδρυμα ή άλλος οργανισμός, που έχει την επι- μέλεια, συναινέσει στη μετακίνηση ή κατακράτηση, ή β) το παιδί διέμεινε σε αυτό το άλλο κράτος για χρονικό διάστημα τουλάχιστον ενός έτους από τότε που το πρόσωπο, ίδρυμα ή άλλος οργανισμός, που έχει την επιμέλεια, έλαβε ή όφειλε να έχει λάβει γνώση του τόπου στον οποίο βρισκόταν το παιδί, κανένα αίτημα για επιστροφή που τυχόν υποβλήθηκε κατά το χρονικό αυτό διάστημα δεν παραμένει ακόμη εκκρεμές και το παιδί έχει προσαρμοσθεί στο νέο του περιβάλλον. Η μετακίνηση ή κατακράτηση του παιδιού θεωρείται παρά- 2. νομη όταν: α) έλαβε χώρα κατά παραβίαση του δικαιώματος επιμελείας που είχε ανατεθεί σε πρόσωπο ή ίδρυμα ή κάθε άλλον οργανισμό από κοινού ή μονομερώς, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους στο οποίο το παιδί είχε τη συνήθη διαμονή του αμέσως πριν από τη μετακίνηση ή την κατακράτησή του, και β) κατά το χρόνο της μετακίνησης ή της κατακράτησης γινόταν αποτελεσματική άσκηση του δικαιώματος αυτού, είτε από κοινού είτε μονομερώς, ή θα γινόταν πραγματική άσκησή του αν δεν μεσολαβούσε η μετακίνηση ή η κατακράτηση. 1. Τόσο οι δικαστικές όσο και οι διοικητικές αρχές του συμβαλ- λομένου κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού, έχουν διεθνή δικαιοδοσία να λαμβάνουν μέτρα για την προστασία του προσώπου του παιδιού και της περιουσίας του. Το δικαίωμα επιμελείας που αναφέρεται ανωτέρω υπό το στοιχείο α) μπορεί κατά κύριο λόγο να απορρέει εκ του νόμου ή από δικαστική ή διοικητική απόφαση ή από συμφωνία που παράγει έννομα απο- τελέσματα σύμφωνα με το δίκαιο αυτού του κράτους. 11. 6. 2008 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L 151/41 Εφόσον οι αρχές που μνημονεύονται στην πρώτη παράγραφο 3. διατηρούν τη δικαιοδοσία τους, οι αρχές του συμβαλλομένου κρά- τους στο οποίο το παιδί μετακινήθηκε ή κατακρατείται μπορούν να λάβουν μόνον εκείνα τα επείγοντα μέτρα που είναι απαραίτητα για την προστασία του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού, σύμ- φωνα με τις διατάξεις του άρθρου 11. Άρθρο 8 Κατ’ εξαίρεση, η αρχή του συμβαλλομένου κράτους που έχει 1. διεθνή δικαιοδοσία κατ’ εφαρμογή των άρθρων 5 ή 6, εφόσον κρίνει ότι η αρχή άλλου συμβαλλομένου κράτους θα μπορούσε στην προκειμένη περίπτωση να εκτιμήσει καλύτερα το υπέρτερο συμφέ- ρον του παιδιού, δύναται: — είτε να ζητήσει από την άλλη αρχή, απευθείας ή με τη συν- δρομή της κεντρικής αρχής αυτού του κράτους, να αποδεχθεί τη δικαιοδοσία για να λάβει εκείνα τα μέτρα προστασίας που θα κρίνει αναγκαία, — είτε να αναβάλει την κρίση της υποθέσεως και να καλέσει τα μέρη να υποβάλουν ένα τέτοιο αίτημα ενώπιον της αρχής αυτού του άλλου κράτους. — είτε να καλέσουν τα μέρη να υποβάλουν ένα τέτοιο αίτημα ενώπιον των αρχών του συμβαλλόμενου κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού. Οι ενδιαφερόμενες αρχές μπορούν να προχωρούν σε ανταλ- 2. λαγή απόψεων. Η αρχή από την οποία προέρχεται το αίτημα δεν δύναται να 3. ασκήσει διεθνή δικαιοδοσία αντί της αρχής του συμβαλλομένου κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού παρά μόνον αν η τελευταία αυτή αρχή δεχθεί το αίτημα. Άρθρο 10 1. Με την επιφύλαξη των άρθρων 5 έως 9, οι αρχές συμβαλλό- μενου κράτους, κατά την άσκηση της διεθνούς δικαιοδοσίας τους επί αγωγής διαζυγίου ή δικαστικού χωρισμού των γονέων παιδιού που έχει τη συνήθη διαμονή του σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, ή ακυρώσεως του γάμου τους, δύνανται, εφόσον το επιτρέπει το δίκαιο του κράτους τους, να λάβουν μέτρα για την προστασία του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού αυτού: 2. Τα συμβαλλόμενα κράτη, οι αρχές των οποίων δύνανται να επιληφθούν ή στις οποίες μπορεί να υποβληθεί αίτημα σύμφωνα με τα οριζόμενα στην προηγουμένη παράγραφο, είναι: α) αν κατά την έναρξη της διαδικασίας, ένας εκ των γονέων έχει τη συνήθη διαμονή του στο κράτος αυτό και ένας εκ των δύο έχει τη γονική μέριμνα του παιδιού, και α) το κράτος την ιθαγένεια του οποίου έχει το παιδί· β) το κράτος στο οποίο βρίσκονται περιουσιακά στοιχεία του παι- διού· γ) το κράτος οι αρχές του οποίου έχουν επιληφθεί αγωγής διαζυ- γίου ή δικαστικού χωρισμού των γονέων του παιδιού ή ακυρώ- σεως του γάμου τους· δ) το κράτος με το οποίο το παιδί έχει στενό δεσμό. Οι ενδιαφερόμενες Αρχές μπορούν να προχωρούν σε ανταλ- 3. λαγή απόψεων. 4. Η αρχή, η οποία επελήφθη αιτήματος ή στην οποία υποβλή- θηκε αίτημα σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στην πρώτη παράγραφο, μπορεί να αποδεχθεί τη διεθνή δικαιοδοσία αντί της αρχής που έχει δικαιοδοσία κατ’ εφαρμογή των άρθρων 5 ή 6, αν θεωρεί ότι αυτό εξυπηρετεί το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού. Άρθρο 9 Αν οι προβλεπόμενες στο άρθρο 8 παράγραφος 2 αρχές 1. συμβαλλόμενου κράτους κρίνουν ότι σε συγκεκριμένη περίπτωση είναι σε θέση να εκτιμήσουν καλύτερα το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού, μπορούν: β) αν η διεθνής δικαιοδοσία αυτών των αρχών για τη λήψη τέτοιων μέτρων έχει γίνει αποδεκτή από τους γονείς, όπως και από κάθε άλλο πρόσωπο που έχει τη γονική μέριμνα του παιδιού και αν η δικαιοδοσία αυτή συνάδει προς το υπέρτερο συμφέρον του παι- διού. 2. Η προβλεπόμενη στην πρώτη παράγραφο διεθνής δικαιοδοσία για τη λήψη μέτρων προστασίας του παιδιού παύει από τη στιγμή που η απόφαση, η οποία δέχεται ή απορρίπτει την αγωγή διαζυγίου, δικαστικού χωρισμού ή ακυρώσεως του γάμου, γίνει οριστική ή η διαδικασία τερματισθεί από άλλη αιτία. Άρθρο 11 Σε κάθε επείγουσα περίπτωση, οι αρχές κάθε συμβαλλόμενου 1. κράτους στο έδαφος του οποίου βρίσκεται το παιδί ή περιουσιακά του στοιχεία έχουν διεθνή δικαιοδοσία να λαμβάνουν τα απαραί- τητα μέτρα προστασίας. 2. Τα ληφθέντα κατ’ εφαρμογή της προηγούμενης παραγράφου μέτρα σχετικά με παιδί που έχει τη συνήθη διαμονή του σε συμ- βαλλόμενο κράτος παύουν να ισχύουν από τη στιγμή που οι αρμό- διες σύμφωνα με τα άρθρα 5 έως 10 αρχές λάβουν τα απαιτούμενα από την περίσταση μέτρα. — είτε να ζητήσουν από την αρμόδια αρχή του συμβαλλόμενου κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού, απευθείας ή με τη συνδρομή της κεντρικής αρχής του κράτους αυτού, να τους επιτρέψει να ασκήσουν τη διεθνή δικαιοδοσία προκειμένου να λάβουν τα προστατευτικά μέτρα που αυτές κρίνουν απαραίτητα, Τα ληφθέντα κατ’ εφαρμογή της πρώτης παραγράφου μέτρα 3. σχετικά με παιδί που έχει τη συνήθη διαμονή του σε μη συμβαλ- λόμενο κράτος παύουν να ισχύουν σε κάθε συμβαλλόμενο κράτος από τη στιγμή που τα απαιτούμενα από την περίσταση και ληφθέ- ντα από τις αρχές ενός άλλου κράτους μέτρα αναγνωρισθούν στο εν λόγω συμβαλλόμενο κράτος. L 151/42 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 11. 6. 2008 Άρθρο 12 1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 7, οι αρχές του συμβαλλομέ- νου κράτους στο έδαφος του οποίου βρίσκεται το παιδί ή περιου- σιακά του στοιχεία έχουν διεθνή δικαιοδοσία να λάβουν μέτρα προστασίας του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού, προσω- ρινού χαρακτήρος και περιορισμένης εδαφικής ισχύος στο κράτος αυτό, στο βαθμό που τέτοια μέτρα δεν αντίκεινται στα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί από τις αρμόδιες, κατά τα άρθρα 5 έως 10, αρχές. Εντούτοις, εφόσον απαιτείται για την προστασία του προσώ- 2. που ή της περιουσίας του παιδιού, δύνανται κατ’ εξαίρεση να εφαρμόσουν ή να λάβουν υπόψη τους το δίκαιο άλλου κράτους με το οποίο η υπόθεση έχει στενό σύνδεσμο. 3. Σε περίπτωση μεταφοράς της συνήθους διαμονής του παιδιού σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, το δίκαιο αυτού του άλλου κρά- τους διέπει, από τη στιγμή της μεταφοράς, τους όρους εφαρμογής των μέτρων που είχαν ληφθεί στο κράτος της προηγουμένης συνή- θους διαμονής. 2. Τα ληφθέντα κατ’ εφαρμογή της προηγουμένης παραγράφου μέτρα σχετικά με παιδί που έχει τη συνήθη διαμονή του σε συμ- βαλλόμενο κράτος παύουν να ισχύουν από τη στιγμή που οι αρμό- διες κατά τα άρθρα 5 έως 10 αρχές αποφάνθηκαν για τα μέτρα προστασίας που απαιτεί η περίσταση. Άρθρο 16 Η εκ του νόμου ανάθεση ή παύση της γονικής μέριμνας, 1. χωρίς παρέμβαση δικαστικής ή διοικητικής αρχής, διέπεται από το δίκαιο του κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού. 3. Τα ληφθέντα κατ’ εφαρμογή της πρώτης παραγράφου μέτρα σχετικά με παιδί που έχει τη συνήθη διαμονή του σε μη συμβαλ- λόμενο κράτος παύουν να ισχύουν στο συμβαλλόμενο κράτος στο οποίο ελήφθησαν από τη στιγμή που θα αναγνωρισθούν σε αυτό τα μέτρα που απαιτούνται από την περίσταση και ελήφθησαν από τις αρχές άλλου κράτους. Άρθρο 13 1. Οι αρχές συμβαλλόμενου κράτους οι οποίες έχουν διεθνή δικαιοδοσία, σύμφωνα με τα άρθρα 5 έως 10, να λάβουν μέτρα σχετικά με την προστασία του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού, οφείλουν να απόσχουν από την άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής εάν, κατά την έναρξη της διαδικασίας, έχουν ζητηθεί αντί- στοιχα μέτρα από τις αρχές άλλου συμβαλλομένου κράτους οι οποίες κατά το χρόνο υποβολής της αιτήσεως είχαν διεθνή δικαιο- δοσία, κατά τα άρθρα 5 έως 10, και τα οποία βρίσκονται ακόμα υπό εξέταση. 2. Οι διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου δεν εφαρμόζο- νται, αν οι αρχές ενώπιον των οποίων είχε αρχικά υποβληθεί το αίτημα λήψεως των μέτρων είχαν αποποιηθεί τη δικαιοδοσία τους. Άρθρο 14 Τα μέτρα που ελήφθησαν κατ’ εφαρμογή των άρθρων 5 έως 10 παραμένουν σε ισχύ σύμφωνα με τους προβλεπόμενους όρους, ακόμα και αν λόγω μεταβολής των συνθηκών καταργηθεί η βάση στην οποία είχε θεμελιωθεί η διεθνής δικαιοδοσία, εφόσον οι αρμό- διες δυνάμει της συμβάσεως αρχές δεν τροποποιήσουν, δεν αντι- καταστήσουν ή δεν άρουν τα μέτρα αυτά. ΚΕΦΑΛΑΙΟ III ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΟ ΔΙΚΑΙΟ Άρθρο 15 2. Η ανάθεση ή παύση της γονικής μέριμνας με συμφωνία ή μονομερή δικαιοπραξία, χωρίς παρέμβαση δικαστικής ή διοικητικής αρχής, διέπεται από το δίκαιο του κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού κατά την έναρξη ισχύος της συμφωνίας ή μονομερούς δικαιοπραξίας. 3. Η κατά το δίκαιο του κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού γονική μέριμνα διατηρείται και μετά τη μεταφορά της συ- νήθους διαμονής σε άλλο κράτος. 4. Σε περίπτωση μεταβολής της συνήθους διαμονής του παιδιού, η εκ του νόμου ανάθεση της γονικής μέριμνας σε πρόσωπο που δεν την έχει ήδη διέπεται από το δίκαιο του κράτους της νέας συνήθους διαμονής. Άρθρο 17 Η άσκηση της γονικής μέριμνας διέπεται από το δίκαιο του κράτους της συνήθους διαμονής του παιδιού. Σε περίπτωση μεταβολής της συνήθους διαμονής του παιδιού, διέπεται από το δίκαιο του κρά- τους της νέας συνήθους διαμονής. Άρθρο 18 Η προβλεπόμενη στο άρθρο 16 γονική μέριμνα αφαιρείται, ή τρο- ποποιούνται οι όροι άσκησής της, με μέτρα λαμβανόμενα κατ’ εφαρμογή της παρούσας σύμβασης. Άρθρο 19 1. Η ισχύς συναλλαγής μεταξύ τρίτου και άλλου προσώπου, που θα είχε την ιδιότητα του νομίμου αντιπροσώπου του παιδιού κατά το δίκαιο του κράτους στο οποίο λαμβάνει χώρα η συναλλαγή, δεν δύναται να αμφισβητηθεί, ούτε δύναται να γεννηθεί ευθύνη του τρίτου για μόνο το λόγο ότι αυτό το άλλο πρόσωπο δεν είχε την ιδιότητα του νομίμου αντιπροσώπου του παιδιού δυνάμει του δικαίου που ορίζεται εφαρμοστέο από τις διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου, εκτός εάν ο τρίτος γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι η γονική μέριμνα διεπόταν από το δίκαιο αυτό. 1. Κατά την άσκηση της διεθνούς δικαιοδοσίας τους σύμφωνα με τις διατάξεις του κεφαλαίου II, οι αρχές των συμβαλλομένων κρατών εφαρμόζουν το εθνικό τους δίκαιο. 2. Η προηγούμενη παράγραφος εφαρμόζεται μόνο εφόσον η συναλλαγή έλαβε χώρα μεταξύ προσώπων ευρισκομένων στο έδα- φος του ίδιου κράτους. 11. 6. 2008 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L 151/43 Άρθρο 20 στ) εάν δεν τηρήθηκε η διαδικασία του άρθρου 33. Οι διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου εφαρμόζονται ακόμα και αν το δίκαιο που ορίζουν ως εφαρμοστέο είναι δίκαιο μη συμβαλλο- μένου κράτους. Άρθρο 21 1. Κατά την έννοια του παρόντος κεφαλαίου, ως «δίκαιο» νοείται το δίκαιο που ισχύει σε ένα κράτος, κατ’ αποκλεισμό των κανόνων συγκρούσεως. 2. Εντούτοις, αν το εφαρμοστέο δυνάμει του άρθρου 16 δίκαιο είναι δίκαιο μη συμβαλλομένου κράτους και αν οι κανόνες συ- γκρούσεως αυτού του κράτους ορίζουν ως εφαρμοστέο το δίκαιο άλλου μη συμβαλλομένου κράτους που θα εφάρμοζε το δικό του δίκαιο, εφαρμοστέο είναι το δίκαιο αυτού του άλλου κράτους. Αν το δίκαιο αυτού του άλλου μη συμβαλλομένου κράτους δεν εφαρ- μόζεται, τότε εφαρμοστέο είναι το οριζόμενο από το άρθρο 16. Άρθρο 22 Το οριζόμενο δυνάμει των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου δίκαιο δεν εφαρμόζεται μόνο εφόσον η εφαρμογή του θα ήταν προδήλως αντίθετη προς τη δημόσια τάξη, λαμβανομένου υπόψη του υπέρτερου συμφέροντος του παιδιού. ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ Άρθρο 23 Άρθρο 24 Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1 του άρθρου 23, κάθε ενδια- φερόμενο πρόσωπο δύναται να ζητήσει από τις αρμόδιες αρχές συμβαλλομένου κράτους να αποφασίσουν για την αναγνώριση ή μη ενός μέτρου ληφθέντος σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος. Η δια- δικασία διέπεται από το δίκαιο του κράτους στο οποίο ζητείται η αναγνώριση. Άρθρο 25 Η αρχή του κράτους στο οποίο ζητείται η αναγνώριση δεσμεύεται από τις διαπιστώσεις των πραγματικών περιστατικών, στις οποίες η αρχή του κράτους που έλαβε το μέτρο θεμελίωσε τη διεθνή δικαιο- δοσία της. Άρθρο 26 1. Εάν τα μέτρα που ελήφθησαν σε συμβαλλόμενο κράτος και είναι εκτελεστά στο κράτος αυτό πρέπει να εκτελεσθούν σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, κηρύσσονται εκτελεστά ή καταχωρίζονται προς εκτέλεση σε αυτό το άλλο κράτος, κατόπιν αιτήσεως παντός ενδιαφερομένου, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει το δίκαιο του κράτους αυτού. 2. Κάθε συμβαλλόμενο κράτος εφαρμόζει, για την κήρυξη της εκτελεστότητος ή για την καταχώριση προς εκτέλεση, απλή και ταχεία διαδικασία. 1. Τα μέτρα που λαμβάνονται από τις αρχές συμβαλλομένου κράτους αναγνωρίζονται αυτοδικαίως στα άλλα συμβαλλόμενα κράτη. 3. Η κήρυξη της εκτελεστότητος ή η καταχώριση προς εκτέλεση δύνανται να μη γίνουν δεκτές μόνο για ένα από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 23 παράγραφος 2. 2. α) β) γ) δ) ε) Η αναγνώριση δύναται, εντούτοις, να αποκλεισθεί: Άρθρο 27 εάν το μέτρο ελήφθη από αρχή της οποίας η διεθνής δικαιο- δοσία δεν ήταν θεμελιωμένη σε λόγο προβλεπόμενο στο κεφά- λαιο ΙΙ· Με την επιφύλαξη των όσων είναι απαραίτητα για την εφαρμογή των προηγουμένων άρθρων, η αρχή του κράτους εκτελέσεως δεν δύναται να προβεί σε αναθεώρηση επί της ουσίας του ληφθέντος μέτρου. εάν το μέτρο ελήφθη, με εξαίρεση την περίπτωση του κατεπεί- γοντος, στο πλαίσιο δικαστικής ή διοικητικής διαδικασίας, χωρίς να έχει δοθεί στο παιδί η δυνατότητα να ακουσθεί, κατά παράβαση των θεμελιωδών δικονομικών αρχών του κρά- τους στο οποίο ζητείται η αναγνώριση· κατόπιν αιτήσεως κάθε προσώπου που ισχυρίζεται ότι αυτό το μέτρο θίγει τη γονική του μέριμνα, εάν αυτό το μέτρο ελήφθη, με εξαίρεση την περίπτωση του κατεπείγοντος, χωρίς να έχει δοθεί στο πρόσωπο αυτό η δυνατότητα να ακουσθεί· εάν η αναγνώριση είναι προδήλως αντίθετη προς τη δημόσια τάξη του κράτους στο οποίο ζητείται, λαμβανομένου υπόψη του υπέρτερου συμφέροντος του παιδιού· εάν το μέτρο είναι ασυμβίβαστο με μεταγενέστερο μέτρο που ελήφθη στο μη συμβαλλόμενο κράτος της συνήθους διαμονής του παιδιού, όταν το μεταγενέστερο μέτρο πληροί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την αναγνώρισή του στο κράτος στο οποίο ζητείται η αναγνώριση· Άρθρο 28 Τα ληφθέντα σε συμβαλλόμενο κράτος μέτρα, τα οποία κηρύχθηκαν εκτελεστά ή καταχωρίσθηκαν προς εκτέλεση σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, εκτελούνται στο τελευταίο αυτό κράτος σαν να είχαν ληφθεί από τις αρχές του κράτους αυτού. Η εκτέλεση λαμβάνει χώρα σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως εντός των ορίων που προβλέπονται από το εν λόγω δίκαιο, λαμβανομένου υπόψη του υπερτέρου συμφέροντος του παιδιού. ΚΕΦΑΛΑΙΟ V ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Άρθρο 29 1. Κάθε συμβαλλόμενο κράτος ορίζει κεντρική αρχή επιφορτι- σμένη με τα καθήκοντα που επιβάλλονται από τη σύμβαση στις αρχές αυτές. L 151/44 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 11. 6. 2008 Ομοσπονδιακά κράτη, κράτη με περισσότερα του ενός ισχύο- 2. ντα δικαιϊκά συστήματα ή κράτη που περιλαμβάνουν αυτόνομες εδαφικές ενότητες, είναι ελεύθερα να ορίσουν περισσότερες της μιας κεντρικές αρχές και να εξειδικεύσουν το εδαφικό ή προσωπικό πεδίο των λειτουργιών τους. Το κράτος που κάνει χρήση αυτής της ευχέρειας ορίζει την κεντρική αρχή στην οποία θα απευθύνεται κάθε αλληλογραφία προς διαβίβαση στην αρμόδια κεντρική αρχή του κράτους αυτού. οικογένεια ή σε ίδρυμα ή την ανάληψη της επιμελείας του με kafala ή με ανάλογο θεσμό, και αν αυτή η τοποθέτηση ή η ανάληψη της επιμελείας πρόκειται να λάβει χώρα σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, συσκέπτεται προηγουμένως με την κεντρική αρχή ή άλλη αρμόδια αρχή αυτού του τελευταίου κράτους. Προς το σκοπό αυτό της διαβιβάζει έκθεση σχετική με το παιδί και τους λόγους της προτει- νομένης τοποθέτησής του ή αναλήψεως της επιμελείας. Άρθρο 30 1. Οι κεντρικές αρχές οφείλουν να συνεργάζονται μεταξύ τους και να προάγουν τη συνεργασία μεταξύ των αρμοδίων αρχών των κρατών τους για την πραγματοποίηση των στόχων της σύμβασης. 2. Στο πλαίσιο εφαρμογής της σύμβασης, οι κεντρικές αρχές προβαίνουν στις απαραίτητες ενέργειες για να παρέχουν πληροφο- ρίες για τη νομοθεσία τους, καθώς και για τις διαθέσιμες στο κράτος τους υπηρεσίες σε θέματα προστασίας των παιδιών. Άρθρο 31 Η κεντρική αρχή συμβαλλόμενου κράτους προβαίνει, είτε απευθείας είτε με τη συνδρομή δημοσίων αρχών ή άλλων οργανισμών, σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες: α) για να διευκολύνει την επικοινωνία και να παρέχει τη συνδρομή που προβλέπεται στα άρθρα 8 και 9 και στο παρόν κεφάλαιο· β) για να διευκολύνει, με τη διαμεσολάβηση, το συμβιβασμό ή ανάλογα μέσα, το φιλικό διακανονισμό για την προστασία του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού, στις περιπτώσεις εκεί- νες στις οποίες εφαρμόζεται η σύμβαση· γ) για να βοηθά, ύστερα από αίτηση αρμόδιας αρχής άλλου συμ- βαλλομένου κράτους, στον εντοπισμό του παιδιού που φέρεται να βρίσκεται στο έδαφος του κράτους της και έχει ανάγκη προστασίας. Άρθρο 32 Κατόπιν αιτιολογημένης αιτήσεως της κεντρικής αρχής ή άλλης αρμόδιας αρχής συμβαλλομένου κράτους με το οποίο το παιδί έχει στενό δεσμό, η κεντρική αρχή του συμβαλλόμενου κράτους, στο οποίο το παιδί έχει τη συνήθη διαμονή του και στο οποίο βρίσκεται, δύναται, είτε απευθείας είτε με τη συνδρομή δημόσιων αρχών ή άλλων οργανισμών: α) να υποβάλει έκθεση σχετικά με την κατάσταση του παιδιού· β) να ζητήσει από την αρμόδια αρχή του κράτους της να εξετάσει την ανάγκη λήψεως μέτρων για την προστασία του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού. Άρθρο 33 1. Όταν αρχή η οποία έχει διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα με τα άρθρα 5 έως 10, μελετά την τοποθέτηση παιδιού σε ανάδοχη 2. Η απόφαση για την τοποθέτηση ή την ανάληψη της επιμε- λείας δεν δύναται να ληφθεί στο κράτος που τη ζητά, παρά μόνον εφόσον η κεντρική αρχή ή άλλη αρμόδια αρχή του κράτους, από το οποίο ζητείται, συναινεί σε αυτή την τοποθέτηση ή ανάληψη επι- μελείας, λαμβανομένου υπόψη του υπερτέρου συμφέροντος του παιδιού. Άρθρο 34 1. Όταν εξετάζεται η λήψη μέτρου προστασίας, οι δυνάμει της σύμβασης αρμόδιες αρχές δύνανται, εφόσον το απαιτεί η κατάσταση του παιδιού, να καλέσουν τις αρχές άλλου συμβαλλομένου κράτους που έχουν χρήσιμες για την προστασία του παιδιού πληροφορίες να τους τις διαβιβάσει. 2. Κάθε συμβαλλόμενο κράτος δύναται να δηλώσει ότι οι κατά την παράγραφο 1 αιτήσεις θα διαβιβάζονται στις αρχές του μόνον μέσω της κεντρικής του αρχής. Άρθρο 35 Οι αρμόδιες αρχές συμβαλλομένου κράτους δύνανται να 1. ζητούν από τις αρχές άλλου συμβαλλομένου κράτους τη συνδρομή τους για την εφαρμογή των λαμβανομένων κατ’ εφαρμογή της συμβάσεως μέτρων προστασίας, ιδιαίτερα για την εξασφάλιση της αποτελεσματικής ασκήσεως του δικαιώματος επισκέψεως και του δικαιώματος διατηρήσεως απευθείας τακτικών επαφών. Οι αρχές συμβαλλομένου κράτους στο οποίο το παιδί δεν έχει 2. τη συνήθη διαμονή του δύνανται, κατ’ αίτηση γονέως που διαμένει στο κράτος αυτό και επιθυμεί να αποκτήσει ή να διατηρήσει δικαίωμα επισκέψεως, να συλλέξουν πληροφορίες ή αποδείξεις και να αποφανθούν για την καταλληλότητα αυτού του γονέως να ασκεί το δικαίωμα επισκέψεως και για τους όρους υπό τους οποίους θα μπορούσε να το ασκεί. Η αρχή που έχει, κατά τα άρθρα 5 έως 10, διεθνή δικαιοδοσία να αποφασίσει για το δικαίωμα επισκέψεως, οφείλει, πριν αποφασίσει, να λάβει υπόψη της αυτές τις πληροφο- ρίες, τις αποδείξεις ή τα συμπεράσματα. Η κατά τα άρθρα 5 έως 10 αρμόδια για να αποφασίζει για το 3. δικαίωμα επισκέψεως αρχή δύναται να αναβάλει τη διαδικασία, έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία της παραγράφου 2, κυρίως όταν εξετάζει αίτημα περιορισμού ή αφαίρεσης δικαιώματος επισκέψεως που είχε αναγνωρισθεί στο κράτος της προηγουμένης συνήθους διαμονής του παιδιού. 11. 6. 2008 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L 151/45 Το παρόν άρθρο δεν εμποδίζει την αρμόδια κατά τα άρθρα 5 4. έως 10 αρχή να λαμβάνει προσωρινά μέτρα, έως ότου ολοκληρωθεί η προβλεπομένη στην παράγραφο 2 διαδικασία. Άρθρο 36 Στην περίπτωση που το παιδί εκτίθεται σε σοβαρό κίνδυνο, οι αρμόδιες αρχές του συμβαλλομένου κράτους στο οποίο ελήφθησαν ή είναι υπό εξέταση τα μέτρα προστασίας του παιδιού αυτού, εάν πληροφορηθούν μεταβολή της διαμονής του παιδιού ή την παρου- σία του σε άλλο κράτος, ενημερώνουν τις αρχές αυτού του κράτους για τον κίνδυνο και για τα ληφθέντα ή υπό εξέταση μέτρα. Άρθρο 37 Οι αρχές δεν ζητούν ούτε διαβιβάζουν πληροφορίες κατ’ εφαρμογή αυτού του κεφαλαίου, εάν πιστεύουν ότι αυτή η ενέργεια θα έθετε σε κίνδυνο το πρόσωπο ή την περιουσία του παιδιού ή θα συνιστούσε σοβαρή απειλή για την ελευθερία ή τη ζωή μέλους της οικογενείας του. Άρθρο 38 1. Με την επιφύλαξη της δυνατότητας να απαιτήσουν εύλογες δαπάνες για τις παρασχεθείσες υπηρεσίες, οι κεντρικές και λοιπές δημόσιες αρχές των συμβαλλομένων κρατών φέρουν τις δικές τους δαπάνες που απορρέουν από την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου. 2. Οιοδήποτε συμβαλλόμενο κράτος δύναται να συνάψει συμ- φωνίες με ένα ή περισσότερα άλλα συμβαλλόμενα κράτη για τον καταμερισμό των εξόδων. Άρθρο 41 Τα προσωπικά δεδομένα που συλλέγονται ή διαβιβάζονται σύμφωνα με τη σύμβαση δύνανται να χρησιμοποιηθούν μόνο για τους σκο- πούς για τους οποίους συνελέγησαν ή διαβιβάσθηκαν. Άρθρο 42 Οι αρχές στις οποίες διαβιβάζονται πληροφορίες εξασφαλίζουν το απόρρητο των πληροφοριών σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους των. Άρθρο 43 Τα έγγραφα που διαβιβάζονται ή χορηγούνται κατ’ εφαρμογή της σύμβασης απαλλάσσονται επικύρωσης ή άλλης ανάλογης διατύπω- σης. Άρθρο 44 Κάθε συμβαλλόμενο κράτος δύναται να ορίσει τις αρχές στις οποίες πρέπει να απευθύνονται οι αιτήσεις που προβλέπονται στα άρθρα 8, 9 και 33. Άρθρο 45 Οι οριζόμενες σύμφωνα με τα άρθρα 29 και 44 αρχές γνω- 1. στοποιούνται στο Μόνιμο Γραφείο της Συνδιάσκεψης Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Χάγης. Η αναφερόμενη στο άρθρο 34 παράγραφος 2 δήλωση γίνεται 2. στο θεματοφύλακα της σύμβασης. Άρθρο 39 Άρθρο 46 Οιοδήποτε συμβαλλόμενο κράτος δύναται να συνάψει συμφωνίες με ένα ή περισσότερα άλλα συμβαλλόμενα κράτη, προκειμένου να διευκολυνθεί η εφαρμογή του παρόντος κεφαλαίου στις μεταξύ τους σχέσεις. Τα κράτη που συνάπτουν τέτοιες συμφωνίες διαβιβά- ζουν σχετικό αντίγραφο στο θεματοφύλακα της σύμβασης. ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ Άρθρο 40 Οι αρχές του συμβαλλομένου κράτους της συνήθους διαμο- 1. νής του παιδιού ή του συμβαλλομένου κράτους στο οποίο έχει ληφθεί μέτρο προστασίας δύνανται να χορηγήσουν στον έχοντα τη γονική μέριμνα ή σε κάθε πρόσωπο επιφορτισμένο με την προ- στασία του προσώπου ή της περιουσίας του παιδιού, κατόπιν αιτή- σεώς του, πιστοποιητικό που θα αποδεικνύει την ιδιότητά του και τις εξουσίες που του έχουν απονεμηθεί. Η ιδιότητα και οι εξουσίες που αναφέρονται στο πιστοποιη- 2. τικό θεωρούνται κεκτημένες, εκτός αν αποδειχθεί το αντίθετο. Συμβαλλόμενο κράτος στο οποίο εφαρμόζονται διαφορετικά δικαιϊκά συστήματα ή διαφορετικά σύνολα κανόνων δικαίου για ζητήματα προστασίας του παιδιού και της περιουσίας του, δεν υποχρεούται να εφαρμόζει τους κανόνες της σύμβασης στις συ- γκρούσεις μεταξύ αποκλειστικά αυτών των διαφορετικών δικαιϊκών συστημάτων ή των συνόλων κανόνων δικαίου. Άρθρο 47 Έναντι κράτους στο οποίο δύο ή περισσότερα δικαιϊκά συστήματα ή σύνολα κανόνων δικαίου εφαρμόζονται σε διαφορετικές εδαφικές ενότητες όσον αφορά ζητήματα διεπόμενα από την παρούσα σύμ- βαση: 1. κάθε αναφορά στη συνήθη διαμονή στο κράτος αυτό νοείται ως αναφορά στη συνήθη διαμονή σε μία εδαφική ενότητα, 2. κάθε αναφορά στην παρουσία του παιδιού στο κράτος αυτό νοείται ως αναφορά στην παρουσία του παιδιού σε μία εδαφική ενότητα, Κάθε συμβαλλόμενο κράτος ορίζει τις αρμόδιες για την 3. έκδοση του πιστοποιητικού αρχές. 3. κάθε αναφορά στον εντοπισμό περιουσιακών στοιχείων του παιδιού στο κράτος αυτό νοείται ως αναφορά στον εντοπισμό περιουσιακών στοιχείων του παιδιού σε μία εδαφική ενότητα, L 151/46 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 11. 6. 2008 4. κάθε αναφορά στο κράτος του οποίου την ιθαγένεια έχει το παιδί νοείται ως αναφορά στην εδαφική ενότητα την οποία υποδεικνύει το δίκαιο αυτού του κράτους ή, ελλείψει προση- κόντων κανόνων, στην εδαφική ενότητα με την οποία το παιδί έχει το στενότερο δεσμό, 5. κάθε αναφορά στο κράτος οι αρχές του οποίου έχουν επιλη- φθεί αγωγής διαζυγίου ή δικαστικού χωρισμού των γονέων του παιδιού ή ακυρώσεως του γάμου τους νοείται ως αναφορά στην εδαφική ενότητα οι αρχές της οποίας επελήφθη τέτοιας αγωγής, 6. κάθε αναφορά στο κράτος με το οποίο το παιδί έχει στενό δεσμό νοείται ως αναφορά στην εδαφική ενότητα με την οποία το παιδί έχει τέτοιο δεσμό, 7. κάθε αναφορά στο κράτος στο οποίο το παιδί μετακινήθηκε ή κατακρατείται νοείται ως αναφορά στην εδαφική ενότητα στην οποία το παιδί μετακινήθηκε ή κατακρατείται, 8. κάθε αναφορά σε οργανισμούς ή αρχές αυτού του κράτους, πλην των κεντρικών αρχών, νοείται ως αναφορά σε εξουσιοδο- τημένους να δράσουν στη συγκεκριμένη εδαφική ενότητα οργανισμούς ή αρχές, 9. κάθε αναφορά στο δίκαιο, τη διαδικασία ή σε αρχή του κρά- τους στο οποίο ελήφθη μέτρο νοείται ως αναφορά στο δίκαιο, τη διαδικασία ή σε αρχή της εδαφικής ενότητος στην οποία αυτό το μέτρο ελήφθη, 10. κάθε αναφορά στο δίκαιο, τη διαδικασία ή σε αρχή του κρά- τους αναγνωρίσεως ή εκτελέσεως νοείται ως αναφορά στο δίκαιο, τη διαδικασία ή σε αρχή της εδαφικής ενότητος στην οποία επιδιώκεται η αναγνώριση ή η εκτέλεση. Άρθρο 48 Για τον προσδιορισμό του εφαρμοστέου δυνάμει του κεφαλαίου III δικαίου, όταν κράτος περιλαμβάνει δύο ή περισσότερες εδαφικές ενότητες, καθεμία από τις οποίες έχει το δικό της δικαιϊκό σύστημα ή σύνολο κανόνων δικαίου για ζητήματα που διέπονται από την παρούσα σύμβαση, εφαρμόζονται οι ακόλουθοι κανόνες δικαίου: α) σε περίπτωση που στο κράτος αυτό ισχύουν κανόνες που προσδιορίζουν την εδαφική ενότητα της οποίας το δίκαιο είναι εφαρμοστέο, εφαρμόζεται το δίκαιο της ενότητας αυτής· β) ελλείψει τέτοιων κανόνων, εφαρμόζεται το δίκαιο της εδαφικής ενότητος που ορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47. Άρθρο 49 Για τον προσδιορισμό του εφαρμοστέου δυνάμει του κεφαλαίου III δικαίου, όταν κράτος περιλαμβάνει δύο ή περισσότερα δικαιϊκά συστήματα ή σύνολα κανόνων δικαίου εφαρμοστέα σε διαφορετικές κατηγορίες προσώπων για ζητήματα που διέπονται από την παρούσα σύμβαση, εφαρμόζονται οι ακόλουθοι κανόνες: α) σε περίπτωση που στο κράτος αυτό ισχύουν κανόνες που ορί- ζουν ποιο από τα δίκαια αυτά είναι εφαρμοστέο, εφαρμόζεται το δίκαιο αυτό· β) ελλείψει τέτοιων κανόνων, εφαρμόζεται το δικαιϊκό σύστημα ή το σύνολο κανόνων δικαίου με το οποίο το παιδί έχει στενότερο σύνδεσμο. Άρθρο 50 Η παρούσα σύμβαση δεν θίγει τη σύμβαση της 25ης Οκτωβρίου 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών στις σχέσεις μεταξύ των μερών και των δύο συμβάσεων. Εντούτοις, τίποτα δεν εμποδίζει την επίκληση διατάξεων της παρούσας σύμβα- σης για να επιτευχθεί η επιστροφή ενός παιδιού που μετακινήθηκε ή κατακρατήθηκε παράνομα ή για να οργανωθεί δικαίωμα επισκέψεως. Άρθρο 51 Στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών, η παρούσα σύμ- βαση αντικαθιστά τη σύμβαση της 5ης Οκτωβρίου 1961 για τη δικαιοδοσία των αρχών και το εφαρμοστέο δίκαιο σε θέματα προ- στασίας ανηλίκων και τη σύμβαση για τη ρύθμιση της κηδεμονίας ανηλίκων, που υπεγράφη στη Χάγη τη 12η Ιουνίου 1902, με την επιφύλαξη της αναγνωρίσεως των μέτρων που ελήφθησαν σύμφωνα με την προαναφερθείσα σύμβασης της 5ης Οκτωβρίου 1961. Άρθρο 52 1. Η παρούσα σύμβαση δεν επηρεάζει διεθνείς πράξεις στις οποίες έχουν προσχωρήσει συμβαλλόμενα κράτη και οι οποίες περιέχουν διατάξεις για ζητήματα που διέπονται από την παρούσα σύμβαση, εκτός αν γίνει αντίθετη δήλωση από τα κράτη μέρη των πράξεων αυτών. 2. Η παρούσα σύμβαση δεν επηρεάζει τη δυνατότητα ενός ή περισσοτέρων συμβαλλομένων κρατών να συνάπτουν συμφωνίες που περιλαμβάνουν, αναφορικά με τα παιδιά που έχουν τη συνήθη διαμονή τους σε ένα από τα κράτη μέρη των συμφωνιών αυτών, διατάξεις για ζητήματα που διέπονται από την παρούσα σύμβαση. Οι συμφωνίες που θα συναφθούν από ένα ή περισσότερα 3. συμβαλλόμενα κράτη για ζητήματα που διέπονται από την παρούσα σύμβαση δεν επηρεάζουν, στις σχέσεις αυτών των κρατών με τα λοιπά συμβαλλόμενα κράτη, την εφαρμογή των διατάξεων της παρούσας σύμβασης. Οι προηγούμενες παράγραφοι 4. επί ομοιομόρφων νόμων που βασίζονται στην ύπαρξη ειδικών δεσμών, περιφερειακής κυρίως φύσεως, μεταξύ των εν λόγω κρατών. εφαρμόζονται επίσης 11. 6. 2008 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L 151/47 Άρθρο 53 1. Η σύμβαση εφαρμόζεται μόνο για μέτρα που λαμβάνονται σε κράτος μετά την έναρξη ισχύος της συμβάσεως στο κράτος αυτό. Θα επικυρωθεί, θα γίνει αποδεκτή ή θα εγκριθεί και τα 2. έγγραφα της επικυρώσεως, της αποδοχής ή της εγκρίσεως θα κατα- τεθούν στο Υπουργείο Εξωτερικών του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, θεματοφύλακα της συμβάσεως. 2. Η σύμβαση εφαρμόζεται στην αναγνώριση και την εκτέλεση των μέτρων που λαμβάνονται μετά την έναρξη ισχύος της, στις σχέσεις μεταξύ του κράτους στο οποίο τα μέτρα ελήφθησαν και του κράτους αναγνωρίσεως ή εκτελέσεως. Άρθρο 58 1. Κάθε άλλο κράτος δύναται να προσχωρήσει στη σύμβαση μετά την έναρξη ισχύος της δυνάμει του άρθρου 61 παράγραφος 1. Άρθρο 54 2. Το έγγραφο προσχωρήσεως κατατίθεται στο θεματοφύλακα. Κάθε αλληλογραφία προς την κεντρική αρχή ή προς κάθε 1. άλλη αρχή συμβαλλομένου κράτους γίνεται στη γλώσσα του πρω- τοτύπου και συνοδεύεται από μετάφραση στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες αυτού του κράτους, ή, εάν αυτή η μετάφραση δεν είναι εφικτή, από μετάφραση στη γαλλική ή στην αγγλική γλώσσα. 2. Εντούτοις, ένα συμβαλλόμενο κράτος δύναται, διατυπώνοντας την επιφύλαξη που προβλέπεται στο άρθρο 60, να αντιταχθεί στη χρήση είτε της γαλλικής είτε της αγγλικής γλώσσας, όχι όμως και των δύο. Άρθρο 55 1. Ένα άρθρο 60: συμβαλλόμενο κράτος δύναται σύμφωνα με το α) να επιφυλαχθεί της διεθνούς δικαιοδοσίας των αρχών του για τη λήψη μέτρων προστασίας των περιουσιακών στοιχείων του παι- διού που βρίσκονται στο έδαφός του· β) να επιφυλαχθεί του δικαιώματος να μην αναγνωρίσει γονική μέριμνα ή μέτρο εφόσον δεν συνάδουν προς μέτρο που ελήφθη από τις δικές του αρχές αναφορικά με αυτά τα περιουσιακά στοιχεία. Η επιφύλαξη δύναται να περιορίζεται σε συγκεκριμένες κατη- 2. γορίες περιουσιακών στοιχείων. Άρθρο 56 Ο γενικός γραμματέας της Συνδιασκέψεως Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Χάγης συγκαλεί, περιοδικώς, ειδική επιτροπή για την εξέταση της πρακτικής λειτουργίας της συμβάσεως. ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ Άρθρο 57 3. Η προσχώρηση παράγει αποτελέσματα μόνον στις σχέσεις μεταξύ του προσχωρούντος κράτους και των συμβαλλομένων κρα- τών που δεν διατυπώνουν αντιρρήσεις για την προχώρηση αυτή εντός έξι μηνών από τη λήψη της προβλεπομένης στο άρθρο 63 στοιχείο β) γνωστοποιήσεως. Τέτοια αντίρρηση δύναται επίσης να διατυπωθεί από οποιοδήποτε κράτος κατά τη μεταγενέστερη της προσχωρήσεως επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση της συμβάσεως. Οι αντιρρήσεις αυτές κοινοποιούνται στο θεματοφύλακα. Άρθρο 59 1. Ένα κράτος που περιλαμβάνει δύο ή περισσότερες εδαφικές ενότητες στις οποίες εφαρμόζονται, για ζητήματα που διέπονται από την παρούσα σύμβαση, διαφορετικά δικαιϊκά συστήματα, δύναται κατά την υπογραφή, επικύρωση, αποδοχή, έγκριση ή προσχώρηση, να δηλώσει ότι η σύμβαση θα εφαρμόζεται σε όλες τις εδαφικές του ενότητες ή μόνο σε μία ή σε περισσότερες από αυτές και δύναται οποτεδήποτε να τροποποιήσει αυτή τη δήλωση, προβαίνοντας σε νέα δήλωση. Οι δηλώσεις αυτές κοινοποιούνται στο θεματοφύλακα και 2. προσδιορίζουν ρητά τις εδαφικές ενότητες στις οποίες η σύμβαση εφαρμόζεται. 3. Εάν ένα κράτος δεν προβεί σε δήλωση σύμφωνα με το παρόν άρθρο, η σύμβαση εφαρμόζεται στο σύνολο του εδάφους αυτού του κράτους. Άρθρο 60 1. Κάθε συμβαλλόμενο κράτος δύναται, το αργότερο κατά την επικύρωση, αποδοχή, έγκριση ή προσχώρηση ή κατά την υποβολή της δυνάμει του άρθρου 59 δηλώσεως, να προβεί στη διατύπωση της μιας ή και των δύο επιφυλάξεων που προβλέπονται στο άρ- θρο 54 παράγραφος 2 και στο άρθρο 55. Καμία άλλη επιφύλαξη δεν γίνεται δεκτή. 2. Κάθε συμβαλλόμενο κράτος δύναται, οποτεδήποτε, να ανακα- λέσει μια επιφύλαξη που έχει διατυπώσει. Η ανάκληση αυτή κοινο- ποιείται στο θεματοφύλακα. 1. Η σύμβαση είναι ανοικτή για υπογραφή από τα κράτη που ήταν μέλη της Συνδιασκέψεως Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Χάγης κατά τη δέκατη όγδοη σύνοδό της. 3. Τα αποτελέσματα της επιφυλάξεως παύουν την πρώτη ημέρα του τρίτου ημερολογιακού μήνα που ακολουθεί την αναφερόμενη στην προηγούμενη παράγραφο κοινοποίηση. L 151/48 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 11. 6. 2008 Άρθρο 61 Άρθρο 63 1. Η σύμβαση θα αρχίσει να ισχύει την πρώτη ημέρα του μήνα που ακολουθεί την εκπνοή τριμήνου μετά την κατάθεση του τρίτου εγγράφου επικυρώσεως, αποδοχής ή εγκρίσεως που προβλέπεται στο άρθρο 57. Ο θεματοφύλακας γνωστοποιεί στα κράτη μέλη της Συνδιασκέψεως Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Χάγης καθώς και στα κράτη που θα προσχωρήσουν σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 58: 2. Στη συνέχεια, η σύμβαση θα τίθεται σε ισχύ: α) για κάθε κράτος που την επικυρώνει, αποδέχεται ή εγκρίνει μεταγενέστερα, την πρώτη ημέρα του μήνα που ακολουθεί την εκπνοή τριμήνου μετά την κατάθεση του εγγράφου επικυρώσεως, αποδοχής, εγκρίσεως ή προσχωρήσεώς του· β) για κάθε κράτος που προσχωρεί, την πρώτη ημέρα του μήνα που ακολουθεί την εκπνοή τριμήνου μετά την παρέλευση της εξάμη- νης προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 58 παράγραφο 3· γ) για τις εδαφικές ενότητες, στις οποίες επεκτάθηκε η σύμβαση σύμφωνα με το άρθρο 59, την πρώτη ημέρα του μήνα που ακολουθεί την εκπνοή τριμήνου μετά την αναφερόμενη σε αυτό το άρθρο κοινοποίηση. Άρθρο 62 1. Κάθε κράτος μέρος της συμβάσεως δύναται να την καταγγεί- λει με γραπτή γνωστοποίηση απευθυνόμενη στο θεματοφύλακα. Η καταγγελία μπορεί να περιορίζεται σε ορισμένες εδαφικές ενότητες στις οποίες εφαρμόζεται η σύμβαση. α) β) γ) δ) τις υπογραφές, επικυρώσεις, αποδοχές και εγκρίσεις που προ- βλέπονται στο άρθρο 57· τις προσχωρήσεις και τις αντιρρήσεις κατά των προσχωρήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 58· την ημερομηνία κατά την οποία η σύμβαση τίθεται σε ισχύ σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 61· τις δηλώσεις που μνημονεύονται στο άρθρο 34 παράγραφος 2 και στο άρθρο 59· ε) τις συμφωνίες που μνημονεύονται στο άρθρο 39· στ) τις επιφυλάξεις που μνημονεύονται στο άρθρο 54 παράγρα- φος 2 και στο άρθρο 55 καθώς και την προβλεπομένη στο άρθρο 60 παράγραφος 2 ανάκληση των επιφυλάξεων· ζ) τις καταγγελίες που προβλέπονται στο άρθρο 62. Σε πίστωση των ανωτέρω, οι υπογράφοντες, δεόντως εξουσιοδοτη- μένοι, υπέγραψαν την παρούσα σύμβαση. 2. Η καταγγελία παράγει αποτελέσματα την πρώτη ημέρα του μήνα που ακολουθεί την εκπνοή δωδεκαμήνου μετά την ημερομηνία λήψεως της γνωστοποιήσεως από το θεματοφύλακα. Εάν στη γνω- στοποίηση καθορίζεται ειδικώς μεγαλύτερη χρονική περίοδος για την παραγωγή των αποτελεσμάτων της καταγγελίας, η καταγγελία παράγει αποτελέσματα με την εκπνοή της εν λόγω χρονικής περιό- δου. Έγινε στη Χάγη, στις 19 Οκτωβρίου 1996, στη γαλλική και αγγλική γλώσσα —αμφότερα κείμενα είναι εξίσου αυθεντικά— σε ένα μόνο αντίτυπο, που θα κατατεθεί στα αρχεία της κυβερνήσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, και του οποίου επικυρωμένο αντί- γραφο θα διαβιβασθεί, διά της διπλωματικής οδού, σε όλα τα κράτη μέλη της Συνδιασκέψεως Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Χάγης κατά τη δέκατη όγδοη σύνοδό της