formats: html pdf print

text: 11. 6. 2008 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 151/39 VERTALING VERDRAG INZAKE DE BEVOEGDHEID, HET TOEPASSELIJKE RECHT, DE ERKENNING, DE TENUITVOERLEGGING EN DE SAMENWERKING OP HET GEBIED VAN OUDERLIJKE VERANTWOORDELIJKHEID EN MAATREGELEN TER BESCHERMING VAN KINDEREN ( 1 9 o k t o b e r 1 9 9 6 ) De staten die dit Verdrag hebben ondertekend, Gelet op de noodzaak de bescherming van kinderen in internationale situaties te verbeteren, Geleid door de wens conflicten te vermijden tussen hun rechtsstelsels ten aanzien van de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bescherming van kinderen, Herinnerend aan het belang van internationale samenwerking voor de bescherming van kinderen, Bevestigend dat het belang van het kind voorop dient te staan, Vaststellend dat het Verdrag van 5 oktober 1961 betreffende de bevoegdheid der autoriteiten en de toepasselijke wet inzake de bescherming van minderjarigen herziening behoeft, Verlangend hiertoe gemeenschappelijke bepalingen vast te stellen, rekening houdend met het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 20 november 1989, Zijn het volgende overeengekomen: HOOFDSTUK I TOEPASSINGSGEBIED VAN HET VERDRAG Artikel 1 1. Dit Verdrag heeft tot doel: a) de staat aan te wijzen welks autoriteiten bevoegd zijn maat- regelen te nemen ter bescherming van de persoon of het vermogen van het kind; Voor de toepassing van dit Verdrag omvat de term, 2. „ouderlijke verantwoordelijkheid” het ouderlijke gezag of iedere overeenkomstige gezagsverhouding waarin de rechten, de be- voegdheden en de verantwoordelijkheden van ouders, voogden of andere wettelijke vertegenwoordigers ten opzichte van de persoon of het vermogen van het kind besloten liggen. Artikel 2 Het Verdrag is van toepassing op kinderen vanaf het tijdstip van hun geboorte totdat zij de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt. b) het recht aan te wijzen dat door die autoriteiten in de uit- oefening van hun bevoegdheid dient te worden toegepast; Artikel 3 c) het op de ouderlijke verantwoordelijkheid toepasselijke recht te bepalen; d) de erkenning en de tenuitvoerlegging van de bedoelde be- schermende maatregelen in alle verdragsluitende staten te verzekeren; e) tussen de autoriteiten van de verdragsluitende staten een zodanige samenwerking tot stand te brengen als noodzake- lijk is voor het verwezenlijken van de doelstellingen van dit Verdrag. De in artikel 1 bedoelde maatregelen kunnen met name betrek- king hebben op: a) de toekenning, de uitoefening, de beëindiging of de beper- king van ouderlijke verantwoordelijkheid, alsmede de over- dracht ervan; b) gezagsrechten, met inbegrip van rechten betreffende de zorg voor de persoon van het kind, en in het bijzonder het recht om zijn verblijfplaats te bepalen, alsmede het omgangsrecht met inbegrip van het recht het kind voor een beperkte tijds- duur mee te nemen naar een andere plaats dan zijn gewone verblijfplaats; L 151/40 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2008 c) voogdij, curatele en overeenkomstige rechtsinstituten; d) de aanwijzing en de taken van enige persoon of lichaam, belast met de zorg voor de persoon of het vermogen van het kind, of die het kind vertegenwoordigt of bijstaat; e) de plaatsing van het kind in een pleeggezin of in een inrich- ting of de verstrekking van zorg aan het kind door middel van kafala of een overeenkomstig rechtsinstituut; f) het toezicht door een overheidslichaam op de verzorging van een kind door een persoon die met de zorg voor dat kind belast is; Onverminderd het bepaalde in artikel 7, zijn in geval van 2. verplaatsing van de gewone verblijfplaats van het kind naar een andere verdragsluitende staat de autoriteiten van de staat van de nieuwe gewone verblijfplaats bevoegd. Artikel 6 1. Ten aanzien van vluchtelingenkinderen en kinderen die ten gevolge van onlusten die in hun land plaatsvinden naar een ander land zijn verplaatst, hebben de autoriteiten van de verdragsluitende staat op welks grondgebied deze kinderen ten gevolge van hun verplaatsing aanwezig zijn, de bevoegdheid bedoeld in het eerste lid van artikel 5. g) het beheer, de instandhouding of de beschikking over het vermogen van het kind. 2. De bepaling van het voorgaande lid is eveneens van toe- passing op kinderen wier gewone verblijfplaats niet kan worden vastgesteld. Artikel 4 Het Verdrag is niet van toepassing op: a) de vaststelling of de ontkenning van familierechtelijke be- trekkingen; b) beslissingen inzake adoptie, voorbereidende maatregelen voor adoptie of de nietigverklaring of herroeping van adoptie; c) de geslachtsnaam en de voornamen van het kind; d) handlichting; e) onderhoudsverplichtingen; f) trusts en erfopvolging; g) sociale zekerheid; h) overheidsmaatregelen van algemene aard op het gebied van onderwijs of gezondheidszorg; i) maatregelen genomen op grond van strafbare feiten begaan door kinderen; j) beslissingen inzake het recht op asiel en inzake toelating. HOOFDSTUK II BEVOEGDHEID Artikel 5 Artikel 7 In geval van ongeoorloofd overbrengen of niet doen te- 1. rugkeren van het kind blijven de autoriteiten van de verdrags- luitende staat waarin het kind onmiddellijk voor de overbren- ging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, bevoegd totdat het kind een gewone verblijfplaats heeft verwor- ven in een andere staat en a) enige persoon, instelling of ander lichaam dat gezagsrechten heeft, in de overbrenging of het niet doen terugkeren heeft berust, of b) het kind in die andere staat zijn verblijfplaats heeft gehad, gedurende een periode van ten minste een jaar nadat de persoon, de instelling of het andere lichaam dat gezagsrech- ten heeft, kennis heeft gekregen of had moeten krijgen van de verblijfplaats van het kind, geen verzoek tot terugkeer, dat binnen die periode is ingediend, nog in behandeling is, en het kind in zijn nieuwe omgeving is geworteld. Het overbrengen of het niet doen terugkeren van een kind 2. wordt als ongeoorloofd beschouwd, wanneer: a) dit geschiedt in strijd met een gezagsrecht dat is toegekend aan een persoon, een instelling of enig ander lichaam, alleen ingevolge het recht van de staat waar het of gezamenlijk, kind onmiddellijk voor zijn overbrenging of het niet doen terugkeren zijn gewone verblijfplaats had, en b) b) deze rechten alleen of gezamenlijk daadwerkelijk werden uit- geoefend op het tijdstip van de overbrenging of het niet doen terugkeren, dan wel zouden zijn uitgeoefend indien een zodanige gebeurtenis niet had plaatsgevonden. 1. De rechterlijke en administratieve autoriteiten van de ver- dragsluitende staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, zijn bevoegd maatregelen te nemen die strekken tot de bescherming van zijn persoon of vermogen. Het onder a bedoelde gezagsrecht kan in het bijzonder voort- vloeien uit een toekenning van rechtswege, een rechterlijke of administratieve beslissing of een overeenkomst die geldig is ingevolge het recht van die staat. 11. 6. 2008 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 151/41 Zolang de in het eerste lid bedoelde autoriteiten hun be- 3. voegdheid behouden, kunnen de autoriteiten van de verdrags- luitende staat waarheen het kind is overgebracht of waar het wordt vastgehouden slechts ingevolge artikel 11 spoedeisende maatregelen nemen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind. Artikel 8 Bij wijze van uitzondering kan de autoriteit van een ver- 1. dragsluitende staat die ingevolge artikel 5 of 6 bevoegd is, in- dien zij van oordeel is dat de autoriteit van een andere verdrags- luitende staat in een bepaald geval beter in staat is het belang van het kind te beoordelen, — hetzij die andere autoriteit, rechtstreeks of door tussenkomst van de centrale autoriteit van die staat, verzoeken de be- voegdheid te aanvaarden om de door haar noodzakelijk ge- achte beschermende maatregelen te nemen, — hetzij de zaak aanhouden en de partijen uitnodigen een daartoe strekkend verzoek te richten aan de autoriteit van die andere staat. 2. De verdragsluitende staten wier autoriteiten kunnen wor- den aangezocht of geadieerd op de in het vorige lid bedoelde wijze, zijn: a) een staat waarvan het kind de nationaliteit bezit; b) een staat waar vermogen van het kind is gelegen; c) een staat bij welks autoriteiten een verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed van de ouders van het kind of tot nietigverklaring van hun huwelijk aanhangig is; d) een staat waarmee het kind een nauwe band heeft. De betrokken autoriteiten kunnen met elkaar in overleg 3. treden. 4. De autoriteit die op de in het eerste lid bedoelde wijze is benaderd, kan de bevoegdheid aanvaarden in de plaats van de ingevolge artikel 5 of 6 bevoegde autoriteit, indien zij zulks in het belang van het kind acht. Artikel 9 Indien de autoriteiten van een verdragsluitende staat als 1. bedoeld in het tweede lid van artikel 8 oordelen dat zij in een bepaald geval beter in staat zijn het belang van het kind te beoordelen, kunnen zij: — hetzij de bevoegde autoriteit van de verdragsluitende staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, rechtstreeks of door tussenkomst van de centrale autoriteit van die staat, verzoeken hen te machtigen de bevoegdheid uit te oefenen om door hen noodzakelijk geachte beschermende maatrege- len te nemen, — hetzij de partijen uitnodigen een daartoe strekkend verzoek te richten aan de autoriteiten van de verdragsluitende staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft. De betrokken autoriteiten kunnen met elkaar in overleg 2. treden. De autoriteit van wie het verzoek uitgaat kan, in de plaats 3. van de autoriteit van de verdragsluitende staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, de bevoegdheid slechts uitoefe- nen indien deze laatste het verzoek heeft ingewilligd. Artikel 10 Onverminderd de artikelen 5 tot en met 9, kunnen de 1. autoriteiten van een verdragsluitende staat, in de uitoefening van hun bevoegdheid om te beslissen over een verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed van de ouders van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een andere ver- dragsluitende staat, of tot nietigverklaring van hun huwelijk, maatregelen nemen ter bescherming van de persoon of het vermogen van dat kind indien het recht van hun staat daarin voorziet en indien: a) op het tijdstip van de aanvang van de procedure een van de ouders zijn of haar gewone verblijfplaats heeft in die staat en een van hen de ouderlijke verantwoordelijkheid over het kind heeft, en b) de bevoegdheid van deze autoriteiten om dergelijke maat- regelen te nemen zowel door de ouders is aanvaard, als door enige andere persoon die de ouderlijke verantwoorde- lijkheid heeft ten aanzien van het kind, en het belang van het kind daarmee is gediend. 2. De in het eerste lid bedoelde bevoegdheid om maatregelen te nemen ter bescherming van het kind eindigt zodra de beslis- sing betreffende de inwilliging of de afwijzing van het verzoek tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of de nietigverkla- ring van het huwelijk definitief is geworden, of de procedure om een andere reden een einde heeft genomen. Artikel 11 1. In alle spoedeisende gevallen zijn de autoriteiten van iedere verdragsluitende staat op welks grondgebied het kind of vermogen van het kind zich bevindt, bevoegd om alle nood- zakelijke beschermende maatregelen te nemen. De maatregelen die ingevolge het voorgaande lid zijn ge- 2. nomen ten aanzien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een verdragsluitende staat houden op van kracht te zijn zodra de krachtens de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteiten de door de omstandigheden vereiste maatregelen hebben genomen. 3. De maatregelen die ingevolge het eerste lid zijn genomen ten aanzien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een niet-verdragsluitende staat houden op van kracht te zijn in elke verdragsluitende staat zodra de door de omstandigheden vereiste maatregelen, welke zijn genomen door de autoriteiten van een andere staat, in de betrokken verdragsluitende staat worden erkend. L 151/42 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2008 Artikel 12 1. Onverminderd het bepaalde in artikel 7 zijn de autoritei- ten van een verdragsluitende staat op het grondgebied waarvan het kind of vermogen van het kind zich bevindt, bevoegd om ter bescherming van diens persoon of vermogen voorlopige maatregelen te nemen waarvan de territoriale werking beperkt is tot de betrokken staat, voor zover dergelijke maatregelen niet onverenigbaar zijn met maatregelen die reeds door de ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteiten zijn ge- nomen. 2. De ingevolge het voorgaande lid genomen maatregelen ten aanzien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een verdragsluitende staat houden op van kracht te zijn zodra de ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteiten een beslissing hebben genomen betreffende beschermende maatregelen die door de omstandigheden vereist zijn. 3. De ingevolge het eerste lid genomen maatregelen ten aan- zien van een kind dat zijn gewone verblijfplaats heeft in een niet-verdragsluitende staat houden op van kracht te zijn in de verdragsluitende staat waar de maatregelen zijn genomen, zodra door de omstandigheden vereiste maatregelen welke zijn geno- men door de autoriteiten van een andere staat, in de betrokken verdragsluitende staat worden erkend. Artikel 13 1. De autoriteiten van een verdragsluitende staat die inge- volge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegd zijn maatregelen te nemen ter bescherming van de persoon of het vermogen van het kind dienen zich te onthouden van het uitoefenen van deze tijdstip van de aanvang van de bevoegdheid indien, op het procedure, om overeenkomstige maatregelen is verzocht aan de ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 op het tijdstip van het verzoek bevoegde autoriteiten van een andere verdrag- sluitende staat en deze nog in beraad zijn. 2. Het in het voorgaande lid bepaalde is niet van toepassing indien de autoriteiten aan wie het verzoek om maatregelen aanvankelijk is voorgelegd, van hun bevoegdheid hebben af- gezien. van uitzondering het recht van een andere staat waarmee de omstandigheden nauw verband houden, toepassen of daarmee rekening houden. Indien de gewone verblijfplaats van het kind wordt ver- 3. plaatst naar een andere verdragsluitende staat, beheerst het recht van die andere staat vanaf het moment van de verplaatsing de wijze van uitvoering van de in de staat van de vorige gewone verblijfplaats genomen maatregelen. Artikel 16 1. Het van rechtswege ontstaan of tenietgaan van ouderlijke verantwoordelijkheid, zonder tussenkomst van een rechterlijke of administratieve autoriteit, wordt beheerst door het recht van de staat van de gewone verblijfplaats van het kind. 2. Het ontstaan of tenietgaan van ouderlijke verantwoorde- lijkheid door een overeenkomst of een eenzijdige rechtshande- ling, zonder tussenkomst van een rechterlijke of administratieve autoriteit, wordt beheerst door het recht van de staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft op het moment waarop de overeenkomst of de eenzijdige rechtshandeling van kracht wordt. 3. Het op grond van het recht van de staat van de gewone verblijfplaats van het kind bestaande ouderlijke verantwoorde- lijkheid blijft bestaan na verplaatsing van die gewone verblijf- plaats naar een andere staat. 4. Indien de gewone verblijfplaats van het kind wordt ver- plaatst, wordt het van rechtswege ontstaan van ouderlijke ver- antwoordelijkheid van een persoon die deze verantwoordelijk- heid niet reeds heeft, beheerst door het recht van de staat van de nieuwe gewone verblijfplaats. Artikel 17 De uitoefening van de ouderlijke verantwoordelijkheid wordt beheerst door het recht van de staat van de gewone verblijf- plaats van het kind. Indien de gewone verblijfplaats van het kind wordt verplaatst, wordt de uitoefening beheerst door het recht van de staat van de nieuwe gewone verblijfplaats. Artikel 14 Artikel 18 De maatregelen die met toepassing van de artikelen 5 tot en met 10 zijn genomen blijven van kracht overeenkomstig het daarin bepaalde, ook indien een verandering in de omstandig- heden de grond waarop de bevoegdheid was gebaseerd, heeft weggenomen, zolang de krachtens het Verdrag bevoegde auto- riteiten deze maatregelen niet hebben gewijzigd, vervangen of beëindigd. HOOFDSTUK III TOEPASSELIJK RECHT Artikel 15 De autoriteiten van de verdragsluitende staten oefenen de 1. bevoegdheid die hun ingevolge het bepaalde in hoofdstuk II is toegekend uit onder toepassing van hun interne recht. Zij kunnen echter, 2. in zoverre de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind dit vereist, bij wijze De in artikel 16 bedoelde ouderlijke verantwoordelijkheid kan worden beëindigd of de voorwaarden voor de uitoefening ervan gewijzigd, door ingevolge dit Verdrag te nemen maatregelen. Artikel 19 1. De geldigheid van een rechtshandeling, tot stand gekomen tussen een derde en een andere persoon die op grond van het recht van de staat waar de rechtshandeling tot stand is gekomen bevoegd zou zijn als wettelijk vertegenwoordiger van het kind op te treden, kan niet worden aangetast en de derde kan niet aansprakelijk worden gesteld op de enkele grond dat krachtens het door de bepalingen van dit hoofdstuk aangewezen recht de ander niet bevoegd was als wettelijk vertegenwoordiger van het kind op te treden, tenzij de derde wist of had moeten weten dat de ouderlijke verantwoordelijkheid door dit recht werd beheerst. 2. Het voorgaande lid is alleen van toepassing indien de rechtshandeling tot stand is gekomen tussen personen die zich op het grondgebied van eenzelfde staat bevinden. 11. 6. 2008 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 151/43 Artikel 20 De bepalingen van dit hoofdstuk zijn van toepassing ook indien het daardoor aangewezen recht het recht is van een staat die niet een verdragsluitende staat is. Artikel 21 In dit hoofdstuk wordt onder „recht” verstaan het in een 1. staat geldende recht, met uitsluiting van regels van conflicten- recht van die staat. 2. Indien echter het volgens artikel 16 toepasselijke recht het recht is van een niet-verdragsluitende staat en indien de con- flictenregels van die staat het recht aanwijzen van een andere niet-verdragsluitende staat die zijn eigen recht zou toepassen, is het recht van laatstgenoemde staat van toepassing. Indien die andere niet-verdragsluitende staat zijn eigen recht niet toepast, is het door artikel 16 aangewezen recht van toepassing. Artikel 22 De toepassing van het door de bepalingen van dit hoofdstuk aangewezen recht kan slechts worden geweigerd indien deze toepassing, gelet op het belang van het kind, kennelijk in strijd zou zijn met de openbare orde. HOOFDSTUK IV ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING Artikel 23 1. De door de autoriteiten van een verdragsluitende staat genomen maatregelen worden van rechtswege in alle andere verdragsluitende staten erkend. 2. a) Erkenning kan evenwel worden geweigerd: indien de maatregel is genomen door een autoriteit wiens bevoegdheid niet was gebaseerd op een van de in hoofdstuk II bedoelde gronden; b) indien de maatregel, behoudens een spoedeisend geval, is genomen in het kader van een rechterlijke of administratieve procedure zonder dat het kind in de gelegenheid is gesteld te worden gehoord, zulks met schending van fundamentele beginselen van procesrecht van de aangezochte staat; c) op verzoek van enige persoon die beweert dat de maatregel inbreuk maakt op zijn of haar ouderlijke verantwoordelijk- heid, indien deze maatregel, behoudens in een spoedeisend geval, is genomen zonder dat deze persoon in de gelegen- heid is gesteld te worden gehoord; d) indien de erkenning, gelet op het belang van het kind, ken- nelijk in strijd is met de openbare orde van de aangezochte staat; e) indien de maatregel onverenigbaar is met een maatregel die naderhand is genomen in de niet-verdragsluitende staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, en deze latere maat- regel voldoet aan de vereisten voor erkenning in de aange- zochte staat; f) indien de in artikel 33 bedoelde procedure niet in acht is genomen. Artikel 24 Onverminderd het bepaalde in artikel 23, eerste lid, kan iedere belanghebbende persoon de bevoegde autoriteiten van een ver- dragsluitende staat verzoeken een beslissing te nemen over de erkenning of de niet-erkenning van een in een andere verdrags- luitende staat genomen maatregel. De procedure wordt beheerst door het recht van de aangezochte staat. Artikel 25 De autoriteit van de aangezochte staat is gebonden aan de vast- stelling van de feiten waarop de autoriteit van de staat waar de maatregel is genomen haar bevoegdheid heeft gebaseerd. Artikel 26 Indien maatregelen die in een verdragsluitende staat zijn 1. genomen en daar uitvoerbaar zijn, in een andere verdragslui- tende staat ten uitvoer moeten worden gelegd, worden zij op verzoek van een belanghebbende partij in die andere staat uit- voerbaar verklaard of voor tenuitvoerlegging geregistreerd vol- gens de procedure die in het recht van laatstgenoemde staat is voorzien. 2. Elke verdragsluitende staat gebruikt voor de verklaring van uitvoerbaarheid of de registratie een eenvoudige en snelle pro- cedure. 3. De verklaring van uitvoerbaarheid of de registratie kan slechts op een van de in artikel 23, tweede lid, voorziene gron- den worden geweigerd. Artikel 27 Behoudens de toetsing die in verband met de toepassing van de voorgaande artikelen noodzakelijk is, mag geen toetsing plaats vinden van de gronden waarop een genomen maatregel berust. Artikel 28 Maatregelen genomen in de ene verdragsluitende staat en uit- voerbaar verklaard of voor tenuitvoerlegging geregistreerd in een andere verdragsluitende staat, worden in laatstgenoemde staat ten uitvoer gelegd alsof deze maatregelen door de auto- riteiten van die staat waren genomen. De tenuitvoerlegging vindt plaats overeenkomstig het recht van de aangezochte staat binnen de door dat recht voorziene grenzen, met inachtneming van het belang van het kind. HOOFDSTUK V SAMENWERKING Artikel 29 1. Elke verdragsluitende staat wijst een centrale autoriteit aan die is belast met de naleving van de door het Verdrag aan haar opgelegde verplichtingen. L 151/44 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2008 Federale staten, staten waarin meer dan één rechtsstelsel 2. geldt en staten die autonome territoriale eenheden omvatten, staat het vrij meer dan één centrale autoriteit aan te wijzen en de territoriale of personele reikwijdte van hun taken aan te geven. Een staat die van deze mogelijkheid gebruik maakt, wijst de centrale autoriteit aan waaraan alle mededelingen kunnen worden gedaan met het oog op overbrenging daarvan aan de bevoegde centrale autoriteit binnen deze staat. of in een instelling dan wel de verstrekking van zorg aan het kind door middel van kafala of een overeenkomstig rechtsin- stituut overweegt en indien deze plaatsing of zorg dient plaats te vinden in een andere verdragsluitende staat, pleegt zij eerst overleg met de centrale autoriteit of een andere bevoegde auto- riteit van laatstgenoemde staat. Daartoe verstrekt zij een rapport over het kind, vergezeld van de redenen voor de voorgestelde plaatsing of zorg. Artikel 30 1. De centrale autoriteiten werken onderling samen en be- vorderen de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten in hun staten ten einde de doelstellingen van het Verdrag te ver- wezenlijken. 2. De beslissing over de plaatsing of de verstrekking van zorg mag in de verzoekende staat slechts worden genomen indien de centrale autoriteit of een andere bevoegde autoriteit van de ingestemd met de plaatsing of de aangezochte staat heeft zorg, met inachtneming van het belang van het kind. 2. Zij nemen, in verband met de toepassing van het Verdrag, alle passende maatregelen om informatie te verstrekken over de wetgeving van en de beschikbare diensten in hun staat op het gebied van de bescherming van kinderen. Artikel 31 De centrale autoriteit van een verdragsluitende staat neemt, het- zij rechtstreeks, hetzij via overheidsinstanties of andere instel- lingen, alle passende maatregelen ten einde: Artikel 34 1. Wanneer een beschermende maatregel wordt overwogen, kunnen de ingevolge het Verdrag bevoegde autoriteiten, indien de situatie van het kind dit vereist, elke autoriteit van een andere verdragsluitende staat die informatie heeft die van belang is voor de bescherming van het kind, verzoeken deze informatie mee te delen. a) de informatie-uitwisseling te vereenvoudigen en de in de artikelen 8 en 9 en in dit hoofdstuk bedoelde bijstand te verlenen; 2. Een verdragsluitende staat kan verklaren dat verzoeken ingevolge het eerste lid slechts via zijn centrale autoriteit aan zijn autoriteiten kunnen worden doorgeleid. b) door bemiddeling, verzoening of overeenkomstige methoden minnelijke schikkingen te bevorderen met betrekking tot de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind, in de omstandigheden waarin het Verdrag van toepassing is; c) op verzoek van de bevoegde autoriteit van een andere ver- dragsluitende staat bijstand te verlenen bij het opsporen van het kind, indien het ernaar uitziet dat dit zich op het grond- gebied van de aangezochte staat bevindt en bescherming nodig heeft. Artikel 32 Op een met redenen omkleed verzoek van de centrale autoriteit of van een andere bevoegde autoriteit van een verdragsluitende staat waarmee het kind een nauwe band heeft, kan de centrale autoriteit van de verdragsluitende staat waar het kind zijn ge- wone verblijfplaats heeft en waar het zich bevindt, rechtstreeks of via overheidsinstanties of andere instellingen a) een rapport uitbrengen over de situatie van het kind; b) de bevoegde autoriteit van haar staat verzoeken na te gaan of maatregelen ter bescherming van de persoon of het ver- mogen van het kind wenselijk zijn. Artikel 33 1. Indien een ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 be- voegde autoriteit de plaatsing van het kind in een pleeggezin Artikel 35 1. De bevoegde autoriteiten van een verdragsluitende staat kunnen de autoriteiten van een andere verdragsluitende staat verzoeken bijstand te verlenen bij de uitvoering van de inge- volge dit Verdrag getroffen beschermende maatregelen, in het bijzonder bij de verzekering van de daadwerkelijke uitoefening van het omgangsrecht alsmede het recht om regelmatige recht- streekse contacten te onderhouden. 2. De autoriteiten van een verdragsluitende staat waar het kind niet zijn gewone verblijfplaats heeft, kunnen op verzoek van de in die staat woonachtige ouder die een omgangsrecht met het kind tracht te verkrijgen of te behouden, inlichtingen of bewijsmateriaal verzamelen en zich uitspreken over de geschikt- heid van die ouder om het omgangsrecht uit te oefenen en over de voorwaarden waaronder dat recht moet worden uitgeoefend. Een autoriteit die ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 be- voegd is om over het omgangsrecht met het kind te beslissen, dient alvorens een beslissing te nemen met deze informatie, dit bewijsmateriaal en deze bevindingen rekening te houden. 3. Een autoriteit die ingevolge de artikelen 5 tot en met 10 bevoegd is om te beslissen over het omgangsrecht, kan de procedure schorsen hangende de uitkomst van een op grond van het tweede lid ingediend verzoek, in het bijzonder wanneer bij haar een verzoek aanhangig is gemaakt tot beperking of beëindiging van een omgangsrecht dat is toegekend in de staat waar het kind zijn vorige gewone verblijfplaats had. 11. 6. 2008 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 151/45 Dit artikel laat onverlet de bevoegdheid van een ingevolge 4. de artikelen 5 tot en met 10 bevoegde autoriteit om hangende de uitkomst van het ingevolge het tweede lid ingediende ver- zoek voorlopige maatregelen te nemen. Artikel 36 In alle gevallen waarin een kind is blootgesteld aan een ernstig gevaar doen de bevoegde autoriteiten van de verdragsluitende staat waar maatregelen voor de bescherming van het kind zijn genomen of worden overwogen, indien hun wordt meegedeeld dat de verblijfplaats van het kind is overgebracht naar of dat het kind zich bevindt in een andere staat, aan de autoriteiten van die andere staat mededeling van dit gevaar en de genomen of in overweging zijnde maatregelen. Elke verdragsluitende staat wijst de autoriteiten aan die 3. bevoegd zijn de verklaring op te stellen. Artikel 41 Persoonlijke gegevens die op grond van het Verdrag zijn ver- zameld of meegedeeld mogen slechts worden gebruikt voor de doeleinden waarvoor zij zijn verzameld of meegedeeld. Artikel 42 De autoriteiten aan wie informatie wordt verstrekt garanderen de vertrouwelijkheid daarvan in overeenstemming met het recht van hun staat. Artikel 37 Artikel 43 Een autoriteit vraagt of verstrekt geen informatie ingevolge dit hoofdstuk, indien volgens haar aannemelijk is dat een dergelijke handeling de persoon of het vermogen van het kind in gevaar zou kunnen brengen, of een ernstige bedreiging zou vormen voor de vrijheid of het leven van een familielid van het kind. Artikel 38 1. Onverminderd de mogelijkheid een redelijke vergoeding te vragen voor het verlenen van diensten, dienen centrale auto- riteiten en andere overheidsinstanties van de verdragsluitende staten hun eigen kosten te dragen bij de toepassing van de bepalingen van dit hoofdstuk. 2. Een verdragsluitende staat kan met een of meer andere verdragsluitende staten overeenkomsten sluiten inzake de onder- linge verdeling van de kosten. Artikel 39 Een verdragsluitende staat kan met een of meer andere verdrags- luitende staten overeenkomsten sluiten met het oog op verbete- ring van de toepassing van dit hoofdstuk in hun onderlinge betrekkingen. De staten die een zodanige overeenkomst hebben gesloten, zenden een afschrift daarvan aan de depositaris van het Verdrag. HOOFDSTUK VI ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 40 1. De autoriteiten van de verdragsluitende staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, of van de verdragsluitende staat waar een beschermende maatregel is genomen, kunnen aan de persoon die de ouderlijke verantwoordelijkheid heeft of aan de persoon aan wie de bescherming van de persoon of het vermogen van het kind is toevertrouwd, op zijn of haar verzoek een verklaring verstrekken waarin wordt aangegeven in welke hoedanigheid die persoon kan optreden en welke be- voegdheden hem of haar zijn verleend. Alle krachtens dit Verdrag verzonden of afgegeven bescheiden zijn vrijgesteld van legalisatie of enige andere soortgelijke for- maliteit. Artikel 44 Elke verdragsluitende staat kan de autoriteiten aanwijzen tot wie de verzoeken bedoeld in de artikelen 8, 9 en 33 dienen te worden gericht. Artikel 45 1. Van de aanwijzingen bedoeld in de artikelen 29 en 44 wordt mededeling gedaan aan het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. De in het tweede lid van artikel 34 bedoelde verklaring 2. wordt afgelegd bij de depositaris bij het Verdrag. Artikel 46 Een verdragsluitende staat met verschillende rechtsstelsels of regelingen met betrekking tot de bescherming van het kind en diens vermogen, is niet gehouden de bepalingen van het Verdrag toe te passen op conflicten die slechts deze verschil- lende rechtsstelsels of regelingen betreffen. Artikel 47 Ten aanzien van een staat die op het gebied van enige bij dit Verdrag geregelde aangelegenheid twee of meer rechtsstelsels of verzamelingen rechtsregels heeft die binnen territoriale een- heden van toepassing zijn, 1. wordt een verwijzing naar de gewone verblijfplaats in die staat uitgelegd als een verwijzing naar de gewone verblijf- plaats in een territoriale eenheid; 2. wordt een verwijzing naar de aanwezigheid van het kind in die staat uitgelegd als een verwijzing naar aanwezigheid in een territoriale eenheid; 2. De in de verklaring aangegeven hoedanigheid en bevoegd- heden wordt deze persoon geacht te bezitten, behoudens bewijs van het tegendeel. 3. wordt een verwijzing naar de ligging van vermogen van het kind in die staat uitgelegd als een verwijzing naar de ligging van vermogen van het kind in een territoriale eenheid; L 151/46 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2008 4. wordt een verwijzing naar de staat waarvan het kind de nationaliteit bezit uitgelegd als een verwijzing naar de door het recht van die staat aangewezen territoriale eenheid of, bij gebreke van ter zake dienende regels, naar de territoriale eenheid waarmee het kind de nauwste betrekkingen heeft; of regelingen heeft die op verschillende categorieën personen van toepassing zijn op het gebied van enige in dit Verdrag geregelde aangelegenheid, zijn de volgende regels van toe- passing: 5. wordt een verwijzing naar de staat bij de autoriteiten waar- van een verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed door de ouders van het kind of tot nietigverklaring van hun huwelijk aanhangig is, uitgelegd als een verwijzing naar de territoriale eenheid bij de autoriteiten waarvan een der- gelijk verzoek aanhangig is; 6. wordt een verwijzing naar de staat waarmee het kind een nauwe band heeft, uitgelegd als een verwijzing naar de territoriale eenheid waarmee het kind een zodanige band heeft; 7. wordt een verwijzing naar de staat waarheen het kind is overgebracht of waarin het wordt vastgehouden uitgelegd als een verwijzing naar de desbetreffende territoriale een- heid waarnaar het kind is overgebracht of waarin het wordt vastgehouden; 8. wordt een verwijzing naar de instellingen of autoriteiten van die staat, niet zijnde de centrale autoriteiten, uitgelegd als een verwijzing naar de instellingen of autoriteiten die in de desbetreffende territoriale eenheid tot optreden bevoegd zijn; 9. wordt een verwijzing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de staat waarin een maatregel is genomen uitgelegd als een verwijzing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de territoriale eenheid waarin een zo- danige maatregel is genomen; 10. wordt een verwijzing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de aangezochte staat uitgelegd als een verwij- zing naar het recht of de procedure of de autoriteit van de territoriale eenheid waarin om erkenning of tenuitvoerleg- ging wordt verzocht. Artikel 48 Teneinde het op grond van hoofdstuk III toepasselijke recht aan te wijzen ten aanzien van een staat die twee of meer territoriale eenheden omvat met ieder hun eigen rechtsstelsel of verzame- ling rechtsregels op het gebied van enige aangelegenheid die onder dit Verdrag valt, zijn de volgende regels van toepassing: a) indien in die staat regels van kracht zijn waarin wordt vast- gesteld van welke territoriale eenheid het recht van toepas- sing is, wordt het recht van die eenheid toegepast; b) in afwezigheid van dergelijke regels is het recht van het desbetreffende gebiedsdeel volgens het bepaalde in artikel 47 van toepassing. a) indien in een zodanige staat regels van kracht zijn waarin wordt vastgesteld welke van deze stelsels van toepassing is, vindt het desbetreffende stelsel toepassing; b) bij gebreke van dergelijke regels, is het recht van toepassing van het stelsel of de verzameling rechtsregels waarmee het kind de nauwste band heeft. Artikel 50 Dit Verdrag doet geen afbreuk aan de toepassing van het Ver- drag van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen in de betrekkingen tussen de staten die partij zijn bij beide Verdragen. Onverlet blijft echter de mogelijkheid om op bepalingen van dit Verdrag een beroep te doen ten einde de terugkeer te bewerkstelligen van een kind dat ongeoorloofd is overgebracht of wordt vast- gehouden, of ten einde het omgangsrecht te regelen. Artikel 51 In de betrekkingen tussen de verdragsluitende staten treedt dit Verdrag in de plaats van het Verdrag van 5 oktober 1961 betreffende de bevoegdheid der autoriteiten en de toepasselijke wet inzake de bescherming van minderjarigen en het Verdrag tot regeling der voogdij van minderjarigen ondertekend te ‘s- Gravenhage op 12 juni 1902, onverminderd de erkenning van maatregelen genomen uit hoofde van het hierboven vermelde Verdrag van 5 oktober 1961. Artikel 52 Dit Verdrag laat onverlet internationale regelingen waarbij 1. de verdragsluitende staten partij zijn en die bepalingen bevatten over in dit Verdrag geregelde onderwerpen tenzij een anders- luidende verklaring wordt afgelegd door de staten die partij zijn bij dergelijke regelingen. 2. Dit Verdrag laat onverlet de mogelijkheid dat een of meer verdragsluitende staten overeenkomsten sluiten die ten aanzien van kinderen die hun gewone verblijfplaats hebben in een van de staten die partij zijn bij dergelijke overeenkomsten bepalin- gen bevatten over bij dit Verdrag geregelde onderwerpen. 3. Overeenkomsten die door een of meer verdragsluitende partijen worden gesloten over onderwerpen die door dit Ver- drag worden geregeld, doen in de betrekkingen van deze staten met andere verdragsluitende staten geen afbreuk aan de toepas- sing van de bepalingen van dit Verdrag. Artikel 49 Teneinde het krachtens hoofdstuk III toepasselijke recht aan te wijzen ten aanzien van een staat die twee of meer rechtsstelsels 4. De voorgaande leden zijn eveneens van toepassing op eenvormige wetten die hun grondslag vinden in het bestaan van speciale banden van regionale of andere aard tussen de desbetreffende staten. 11. 6. 2008 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 151/47 Artikel 53 1. Het Verdrag is slechts van toepassing op maatregelen die zijn genomen in een staat nadat het Verdrag ten aanzien van die staat in werking is getreden. Het Verdrag dient te worden bekrachtigd, aanvaard of 2. goedgekeurd en de akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring dienen te worden nedergelegd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden, depositaris van het Verdrag. 2. Het Verdrag is van toepassing op de erkenning en de tenuitvoerlegging van maatregelen die zijn genomen nadat het in werking is getreden in de betrekkingen tussen de staat waar de maatregelen zijn genomen en de aangezochte staat. Artikel 58 Iedere andere staat kan tot het Verdrag toetreden nadat 1. het overeenkomstig artikel 61, eerste lid, in werking is getreden. Artikel 54 De akte van toetreding dient te worden nedergelegd bij de 2. depositaris. 1. Mededelingen aan de centrale autoriteit of een andere au- toriteit van een verdragsluitende staat worden gedaan in de oorspronkelijke taal en gaan vergezeld van een vertaling in de officiële taal of in een van de officiële talen van de andere staat of, wanneer deze vertaling bezwaarlijk kan worden vervaardigd, van een vertaling in het Frans of in het Engels. Een verdragsluitende staat kan echter, door het maken van 2. het in artikel 60 bedoelde voorbehoud, bezwaar maken tegen het gebruik van hetzij het Frans, hetzij het Engels. 3. De toetreding heeft slechts gevolg in de betrekkingen tus- sen de toetredende staat en die verdragsluitende staten die niet binnen zes maanden na de ontvangst van de in artikel 63, letter b, bedoelde kennisgeving bezwaar hebben gemaakt tegen de toetreding van deze staat. Een dergelijk bezwaar kan ook door een staat worden gemaakt op het tijdstip van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring indien deze na een toetreding plaatsvindt. Van elk bezwaar wordt kennis gegeven aan de de- positaris. Artikel 55 Artikel 59 Een verdragsluitende staat kan, in overeenstemming met 1. artikel 60, a) zich de bevoegdheid van zijn autoriteiten voorbehouden maatregelen te nemen gericht op de bescherming van het vermogen van een kind dat op zijn grondgebied is gelegen; 1. Indien een staat twee of meer territoriale eenheden heeft waarin verschillende rechtsstelsels van toepassing zijn betref- fende in dit Verdrag geregelde aangelegenheden, kan hij op tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, het goedkeuring of toetreding verklaren dat dit Verdrag op al deze territoriale eenheden of slechts op een of meer daarvan van toepassing is en kan hij te allen tijde deze verklaring wijzi- gen door een nieuwe verklaring af te leggen. b) zich het recht voorbehouden een ouderlijke verantwoorde- lijkheid of een maatregel niet te erkennen indien dat gezag of die maatregel in strijd is met een door zijn autoriteiten ten aanzien van dat vermogen genomen maatregel. 2. Elke verklaring wordt ter kennis gebracht van de deposi- taris en daarin worden uitdrukkelijk de territoriale eenheden vermeld waarop het Verdrag van toepassing is. Het voorbehoud kan worden beperkt tot bepaalde catego- 2. rieën goederen. 3. Indien een staat geen verklaring aflegt krachtens dit artikel, is het Verdrag van toepassing op alle gebiedsdelen van die staat. Artikel 56 Artikel 60 De Secretaris-generaal van de Haagse Conferentie voor Interna- tionaal Privaatrecht roept periodiek een Bijzondere Commissie bijeen ten einde de praktische werking van het Verdrag te toetsen. HOOFDSTUK VII SLOTBEPALINGEN Artikel 57 1. Elke staat kan, uiterlijk op het tijdstip van de bekrachti- ging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, of op het tijdstip waarop de verklaring bedoeld in artikel 59 wordt afgelegd, een of beide in artikel 54, tweede lid en in artikel 55 bedoelde voorbehouden maken. Andere voorbehouden zijn niet toe- gestaan. 2. Elke staat kan te allen tijde een gemaakt voorbehoud in- trekken. Van de intrekking wordt de depositaris in kennis gesteld. 1. Het Verdrag staat open voor ondertekening door de staten die ten tijde van de Achttiende Zitting lid waren van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. 3. Het voorbehoud houdt op van kracht te zijn op de eerste dag van de derde kalendermaand na de in het voorgaande lid bedoelde kennisgeving. L 151/48 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2008 Artikel 61 Artikel 63 1. Het Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de nederlegging van de derde akte van bekrachti- ging, aanvaarding of goedkeuring, bedoeld in artikel 57. De depositaris geeft de lidstaten van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht en de staten die overeenkomstig ar- tikel 58 zijn toegetreden, kennis van het volgende: 2. Vervolgens treedt het Verdrag in werking a) de ondertekeningen, bekrachtigingen, goedkeuringen bedoeld in artikel 57; aanvaardingen en a) voor iedere staat die het Verdrag later bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de neder- legging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring; b) voor iedere staat die toetreedt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van de termijn van drie maanden na afloop van de periode van zes maanden bedoeld in artikel 58, derde lid; c) voor een territoriale eenheid waartoe het Verdrag overeen- komstig artikel 59 is uitgebreid, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de kennisgeving bedoeld in dat artikel. b) de toetredingen en de bezwaren tegen toetredingen bedoeld in artikel 58; c) de datum waarop het Verdrag in werking treedt overeen- komstig artikel 61; d) de verklaringen bedoeld in de artikelen 34, tweede lid, en 59; e) de overeenkomsten bedoeld in artikel 39; f) de voorbehouden bedoeld in de artikelen 54, tweede lid, en 55 en de intrekkingen bedoeld in artikel 60, tweede lid; Artikel 62 g) de opzeggingen bedoeld in artikel 62. Een staat die partij 1. is bij het Verdrag kan dit opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving gericht aan de depositaris. De opzegging kan beperkt worden tot bepaalde territoriale eenheden waarop het Verdrag van toepassing is. 2. De opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van twaalf maanden nadat de kennisgeving door de depositaris is ontvan- gen. Wanneer in de kennisgeving een langere opzegtermijn is aangegeven, wordt de opzegging van kracht na het verstrijken van zulk een langere termijn. Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe naar behoren gemachtigd, dit Verdrag hebben ondertekend. GEDAAN te ‘s-Gravenhage, op 19 oktober 1996, in de Engelse en de Franse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek, in een enkel exemplaar, dat zal worden nedergelegd in het archief van de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden en waar- van langs diplomatieke weg een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift zal worden gezonden aan elk der staten die lid waren van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht ten tijde van haar achttiende zitting


Euroopan unionin yhteinen ulko-ja turvallisuuspolitiikka.


title: Convention concernant la compétence, la loi applicable, la reconnaissance, l’exécution et la coopération en matière de responsabilité parentale et de mesures de protection des enfants

eurovoc_concepts:
European convention
European judicial area
child protection
judicial cooperation
judicial proceedings
jurisdiction
parental responsibility

text: 11. 6. 2008 FR Journal officiel de l’Union européenne L 151/39 CONVENTION CONCERNANT LA COMPÉTENCE, LA LOI APPLICABLE, LA RECONNAISSANCE, L’EXÉCUTION ET LA COOPÉRATION EN MATIÈRE DE RESPONSABILITÉ PARENTALE ET DE MESURES DE PROTECTION DES ENFANTS ( c o n c l u e l e 1 9 o c t o b r e 1 9 9 6 ) Les États signataires de la présente convention, Considérant qu’il convient de renforcer la protection des enfants dans les situations à caractère international, Désirant éviter des conflits entre leurs systèmes juridiques en matière de compétence, de loi applicable, de reconnaissance et d'exécution des mesures de protection des enfants, Rappelant l’importance de la coopération internationale pour la protection des enfants, Confirmant que l’intérêt supérieur de l’enfant doit être une considération primordiale, Constatant la nécessité de réviser la convention du 5 octobre 1961 concernant la compétence des autorités et la loi applicable en matière de protection des mineurs, Désirant établir des dispositions communes à cet effet, en tenant compte de la convention des Nations unies relative aux droits de l’enfant, du 20 novembre 1989, Sont convenus des dispositions suivantes: CHAPITRE I CHAMP D’APPLICATION DE LA CONVENTION Article premier 1. La présente convention a pour objet: Aux fins de la convention, l’expression «responsabilité 2. parentale» comprend l’autorité parentale ou tout autre rapport d’autorité analogue déterminant les droits, les pouvoirs et les obligations des parents, d’un tuteur ou autre représentant légal à l’égard de la personne ou des biens de l’enfant. Article 2 a) de déterminer l’État dont les autorités ont compétence pour prendre des mesures tendant à la protection de la personne ou des biens de l’enfant; La convention s’applique aux enfants à partir de leur naissance et jusqu’à ce qu’ils aient atteint l’âge de dix-huit ans. b) de déterminer la loi applicable par ces autorités dans l’exer- cice de leur compétence; c) de déterminer la loi applicable à la responsabilité parentale; d) d’assurer la reconnaissance et l’exécution des mesures de protection dans tous les États contractants; e) d’établir entre les autorités des États contractants la coopéra- tion nécessaire à la réalisation des objectifs de la convention. Article 3 Les mesures prévues à l’article premier peuvent porter notam- ment sur: a) l’attribution, total ou partiel de la le retrait responsabilité parentale, ainsi que la délégation de celle-ci; l’exercice et b) le droit de garde, comprenant le droit portant sur les soins de la personne de l’enfant, et en particulier celui de décider de son lieu de résidence, ainsi que le droit de visite, compre- nant le droit d’emmener l’enfant pour une période limitée dans un lieu autre que celui de sa résidence habituelle; L 151/40 FR Journal officiel de l’Union européenne 11. 6. 2008 c) la tutelle, la curatelle et les institutions analogues; d) la désignation et les fonctions de toute personne ou orga- nisme chargé de s’occuper de la personne ou des biens de l’enfant, de le représenter ou de l’assister; Sous réserve de l’article 7, en cas de changement de la 2. résidence habituelle de l’enfant dans un autre État contractant, sont compétentes les autorités de l’État de la nouvelle résidence habituelle. Article 6 e) f) le placement de l’enfant dans une famille d’accueil ou dans un établissement, ou son recueil légal par kafala ou par une institution analogue; supervision, par la soins dispensés à l’enfant par toute personne ayant la charge de cet enfant; autorités publiques, des les Pour les enfants réfugiés et les enfants qui, par suite de 1. internationalement troubles prévalant dans les autorités de l’État contractant sur le territoire déplacés, duquel ces enfants sont présents du fait de leur déplacement exercent la compétence prévue au paragraphe premier de l’article 5. leur pays, sont g) l’administration, la conservation ou la disposition des biens de l’enfant. La disposition du paragraphe précédent s’applique égale- la résidence habituelle ne peut être 2. ment aux enfants dont établie. Article 4 Sont exclus du domaine de la convention: a) l’établissement et la contestation de la filiation; b) la décision sur l’adoption et les mesures qui ainsi que l’annulation et la révocation de l’adoption; la préparent, Article 7 En cas de déplacement ou de non-retour illicite de l’enfant, 1. les autorités de l’État contractant dans lequel l’enfant avait sa résidence habituelle immédiatement avant son déplacement ou son non-retour conservent leur compétence jusqu’au moment où l’enfant a acquis une résidence habituelle dans un autre État et que: c) les nom et prénoms de l’enfant; a) toute personne, institution ou autre organisme ayant le droit de garde a acquiescé au déplacement ou au non-retour; ou d) l’émancipation; e) les obligations alimentaires; f) les trusts et successions; g) la sécurité sociale; b) l’enfant a résidé dans cet autre État pour une période d’au l’institution ou tout moins un an après que la personne, autre organisme ayant le droit de garde a connu ou aurait dû connaître le lieu où se trouvait l’enfant, aucune demande de retour présentée pendant cette période n’est encore en cours d’examen, et l’enfant s’est intégré dans son nouveau milieu. h) les mesures publiques de caractère général en matière d’édu- cation et de santé; Le déplacement ou le non-retour de l’enfant est considéré 2. comme illicite: i) les mesures prises en conséquence d’infractions pénales commises par des enfants; j) les décisions sur le droit d’asile et en matière d’immigration. a) lorsqu’il a lieu en violation d’un droit de garde, attribué à une personne, à une institution ou à tout autre organisme, seul ou conjointement, par le droit de l’État dans lequel l’enfant avait sa résidence habituelle immédiatement avant son déplacement ou son non-retour; et CHAPITRE II COMPÉTENCE Article 5 b) que ce droit était exercé de façon effective, seul ou conjoin- tement, au moment du déplacement ou du non-retour, ou l’eût été si de tels événements n’étaient survenus. Les autorités, tant judiciaires qu’administratives, de l’État 1. contractant de la résidence habituelle de l’enfant sont compé- tentes pour prendre des mesures tendant à la protection de sa personne ou de ses biens. Le droit de garde visé à la lettre a) peut notamment résulter d’une attribution de plein droit, d’une décision judiciaire ou administrative, ou d’un accord en vigueur selon le droit de cet État. 11. 6. 2008 FR Journal officiel de l’Union européenne L 151/41 Tant que les autorités mentionnées au premier paragraphe 3. conservent leur compétence, les autorités de l’État contractant où l’enfant a été déplacé ou retenu ne peuvent prendre que les mesures urgentes nécessaires à la protection de la personne ou des biens de l’enfant, conformément à l’article 11. — soit inviter les parties à présenter une telle demande devant les autorités de l’État contractant de la résidence habituelle de l’enfant. Article 8 Les autorités concernées peuvent procéder à un échange 2. de vues. À titre d’exception, l’autorité de l’État contractant compé- 1. tente en application des articles 5 ou 6, si elle considère que l’autorité d’un autre État contractant serait mieux à même d’apprécier dans un cas particulier supérieur de l’enfant, peut: l’intérêt L’autorité à l’origine de la demande ne peut exercer la 3. compétence en lieu et place de l’autorité de l’État contractant de la résidence habituelle de l’enfant que si cette autorité a accepté la demande. — soit demander à cette autorité, directement ou avec le concours de l’autorité centrale de cet État, d’accepter la compétence pour prendre les mesures de protection qu’elle estimera nécessaires, — soit surseoir à statuer et inviter les parties à saisir d’une telle demande l’autorité de cet autre État. Article 10 Sans préjudice des articles 5 à 9, les autorités d’un État 1. contractant, dans l’exercice de leur compétence pour connaître d’une demande en divorce ou séparation de corps des parents d’un enfant résidant habituellement dans un autre État contrac- tant, ou en annulation de leur mariage, peuvent prendre, si la loi de leur État le permet, des mesures de protection de la personne ou des biens de l’enfant: 2. Les États contractants dont une autorité peut être requise ou saisie dans les conditions fixées au paragraphe précédent sont: a) si, au commencement de la procédure, l’un des parents réside habituellement dans cet État et que l’un d’eux a la responsa- bilité parentale à l’égard de l’enfant; et a) un État dont l’enfant possède la nationalité; b) un État dans lequel sont situés des biens de l’enfant; c) un État dont une autorité est saisie d’une demande en divorce ou séparation de corps des parents de l’enfant, ou en annulation de leur mariage; d) un État avec lequel l’enfant présente un lien étroit. Les autorités concernées peuvent procéder à un échange 3. de vues. b) si la compétence de ces autorités pour prendre de telles mesures a été acceptée par les parents, ainsi que par toute autre personne ayant la responsabilité parentale à l’égard de l’enfant et si cette compétence est conforme à l’intérêt supé- rieur de l’enfant. 2. La compétence prévue au paragraphe premier pour prendre des mesures de protection de l’enfant cesse dès lors que la décision faisant droit ou rejetant la demande en divorce, en séparation de corps ou en annulation du mariage est devenue définitive ou que la procédure a pris fin pour un autre motif. Article 11 L’autorité requise ou saisie dans les conditions prévues au 4. paragraphe premier peut accepter la compétence, en lieu et place de l’autorité compétente en application des articles 5 ou 6, si elle considère que tel est l’intérêt supérieur de l’enfant. Dans tous les cas d’urgence, les autorités de chaque État 1. contractant sur le territoire duquel se trouvent l’enfant ou des biens sont compétentes pour prendre les mesures de protection nécessaires. lui appartenant Article 9 Les autorités des États contractants mentionnés à l’article 8, 1. paragraphe 2, si elles considèrent qu’elles sont les mieux à même d’apprécier dans un cas particulier l’intérêt supérieur de l’enfant, peuvent: 2. Les mesures prises en application du paragraphe précédent à l’égard d’un enfant ayant sa résidence habituelle dans un État contractant cessent d’avoir effet dès que les autorités compé- tentes, en vertu des articles 5 à 10, ont pris les mesures exigées par la situation. — soit demander à l’autorité compétente de l’État contractant de la résidence habituelle de l’enfant, directement ou avec le concours de l’autorité centrale de cet État, de leur permettre d’exercer la compétence pour prendre les mesures de protec- tion qu’elles estiment nécessaires, 3. Les mesures prises en application du premier paragraphe à l’égard d’un enfant ayant sa résidence habituelle dans un État non contractant cessent d’avoir effet dans chaque État contrac- tant dès qu’y sont reconnues les mesures exigées par la situ- ation, prises par les autorités d’un autre État. L 151/42 FR Journal officiel de l’Union européenne 11. 6. 2008 Article 12 Sous réserve de l’article 7, les autorités d’un État contrac- 1. tant sur le territoire duquel se trouvent l’enfant ou des biens lui appartenant sont compétentes pour prendre des mesures de protection de la personne ou des biens de l’enfant, ayant un caractère provisoire et une efficacité territoriale restreinte à cet État, pour autant que de telles mesures ne soient pas incompati- bles avec celles déjà prises par les autorités compétentes en vertu des articles 5 à 10. lement appliquer ou prendre en considération la loi d’un autre État avec lequel la situation présente un lien étroit. En cas de changement de la résidence habituelle de 3. l’enfant dans un autre État contractant, la loi de cet autre État les régit, à partir du moment où le changement est survenu, conditions d’application des mesures prises dans l’État de l’ancienne résidence habituelle. 2. Les mesures prises en application du précédent paragraphe à l’égard d’un enfant ayant sa résidence habituelle dans un État contractant cessent d’avoir effet dès que les autorités compé- tentes, en vertu des articles 5 à 10, se sont prononcées sur les mesures que pourrait exiger la situation. L’attribution ou l’extinction de plein droit d’une responsa- 1. bilité parentale, sans intervention d’une autorité judiciaire ou administrative, est régie par la loi de l’État de la résidence habi- tuelle de l’enfant. Article 16 3. Les mesures prises en application du premier paragraphe à l’égard d’un enfant ayant sa résidence habituelle dans un État non contractant cessent d’avoir effet dans l’État contractant où elles ont été prises dès qu’y sont reconnues les mesures exigées par la situation, prises par les autorités d’un autre État. L’attribution ou l’extinction d’une responsabilité parentale 2. par un accord ou un acte unilatéral, sans intervention d’une autorité judiciaire ou administrative, est régie par la loi de l’État de la résidence habituelle de l’enfant au moment où l’accord ou l’acte unilatéral prend effet. Article 13 Les autorités d’un État contractant qui sont compétentes 1. selon les articles 5 à 10 pour prendre des mesures de protection de la personne ou des biens de l’enfant doivent s’abstenir de statuer si, lors de l’introduction de la procédure, des mesures correspondantes ont été demandées aux autorités d’un autre État contractant alors compétentes en vertu des articles 5 à 10 et sont encore en cours d’examen. La disposition du précédent paragraphe ne s’applique pas 2. si les autorités devant lesquelles la demande de mesures a été initialement présentée ont renoncé à leur compétence. Article 14 Les mesures prises en application des articles 5 à 10 restent en vigueur dans les limites qui sont les leurs, même lorsqu’un changement de circonstances a fait disparaître l’élément sur lequel était fondée la compétence, tant que les autorités compé- tentes en vertu de la convention ne les ont pas modifiées, remplacées ou levées. CHAPITRE III LOI APPLICABLE Article 15 Dans l’exercice de la compétence qui leur est attribuée par 1. les dispositions du chapitre II, les autorités des États contrac- tants appliquent leur loi. La responsabilité parentale existant selon la loi de l’État de 3. la résidence habituelle de l’enfant subsiste après le changement de cette résidence habituelle dans un autre État. 4. En cas de changement de la résidence habituelle de l’enfant, l’attribution de plein droit de la responsabilité parentale à une personne qui n’est pas déjà investie de cette responsabilité est régie par la loi de l’État de la nouvelle résidence habituelle. Article 17 L’exercice de la responsabilité parentale est régi par la loi de l’État de la résidence habituelle de l’enfant. En cas de change- ment de la résidence habituelle de l’enfant, il est régi par la loi de l’État de la nouvelle résidence habituelle. Article 18 La responsabilité parentale prévue à l’article 16 pourra être conditions d’exercice modifiées, par des retirée, ou ses mesures prises en application de la convention. Article 19 La validité d’un acte passé entre un tiers et une autre 1. personne qui aurait la qualité de représentant légal selon la loi de l’État où l’acte a été passé ne peut être contestée, ni la responsabilité du tiers engagée, pour le seul motif que l’autre personne n’avait pas la qualité de représentant légal en vertu de la loi désignée par les dispositions du présent chapitre, sauf si le tiers savait ou devait savoir que la responsabilité parentale était régie par cette loi. 2. Toutefois, dans la mesure où la protection de la personne ou des biens de l’enfant le requiert, elles peuvent exceptionnel- Le précédent paragraphe ne s’applique que dans le cas où 2. l’acte a été passé entre personnes présentes sur le territoire d’un même État. 11. 6. 2008 FR Journal officiel de l’Union européenne L 151/43 Article 20 f) si la procédure prévue à l’article 33 n’a pas été respectée. Les dispositions du présent chapitre sont applicables, même si la loi qu’elles désignent est celle d’un État non contractant. Article 21 1. Au sens du présent chapitre, le terme «loi» désigne le droit en vigueur dans un État, à l’exclusion des règles de conflit de lois. Toutefois, si la loi applicable en vertu de l’article 16 est 2. celle d’un État non contractant et que les règles de conflit de cet État désignent la loi d’un autre État non contractant qui appli- querait sa propre loi, la loi de cet autre État est applicable. Si cet autre État non contractant n'appliquait pas sa propre loi, la loi applicable serait celle désignée par l’article 16. Article 24 Sans préjudice de l’article 23, premier paragraphe, toute personne intéressée peut demander aux autorités compétentes d’un État contractant qu’il soit statué sur la reconnaissance ou la non-reconnaissance d’une mesure prise dans un autre État contractant. La procédure est régie par la loi de l’État requis. Article 25 L’autorité de l’État requis est liée par les constatations de fait sur lesquelles l’autorité de l’État qui a pris la mesure a fondé sa compétence. Article 22 Article 26 L’application de la loi désignée par les dispositions du présent chapitre ne peut être écartée que si cette application est mani- festement contraire à l’ordre public, compte tenu de l’intérêt supérieur de l’enfant. 1. Si les mesures prises dans un État contractant et qui y sont exécutoires comportent des actes d’exécution dans un autre État contractant, elles sont, dans cet autre État, déclarées exécutoires ou enregistrées aux fins d’exécution, sur requête de toute partie intéressée, selon la procédure prévue par la loi de cet État. CHAPITRE IV RECONNAISSANCE ET EXÉCUTION Article 23 Chaque État contractant applique à la déclaration d’exe- 2. quatur ou à l’enregistrement une procédure simple et rapide. Les mesures prises par les autorités d’un État contractant 1. sont reconnues de plein droit dans les autres États contractants. La déclaration d’exequatur ou l’enregistrement ne peuvent 3. être refusés que pour l’un des motifs prévus à l’article 23, para- graphe 2. 2. Toutefois, la reconnaissance peut être refusée: Article 27 a) si la mesure a été prise par une autorité dont la compétence n’était pas fondée sur un chef de compétence prévu au chapitre II; Sous réserve de ce qui est nécessaire pour l’application des articles qui précèdent, l’autorité de l’État requis ne procédera à aucune révision au fond de la mesure prise. b) si la mesure a été prise, hors le cas d’urgence, dans le cadre d’une procédure judiciaire ou administrative, sans qu’ait été donnée à l’enfant la possibilité d’être entendu, en violation des principes fondamentaux de procédure de l’État requis; c) à la demande de toute personne prétendant que cette mesure porte atteinte à sa responsabilité parentale, si cette mesure a été prise, hors le cas d’urgence, sans qu’ait été donnée à cette personne la possibilité d’être entendue; d) si la reconnaissance est manifestement contraire à l’ordre public de l’État requis, compte tenu de l’intérêt supérieur de l’enfant; Article 28 Les mesures prises dans un État contractant, qui sont déclarées exécutoires ou enregistrées aux fins d’exécution dans un autre État contractant, y sont mises à exécution comme si elles avaient été prises par les autorités de cet autre État. La mise à exécution des mesures se fait conformément à la loi de l’État requis dans les limites qui y sont prévues, compte tenu de l’intérêt supérieur de l’enfant. CHAPITRE V COOPÉRATION Article 29 e) si la mesure est incompatible avec une mesure prise posté- rieurement dans l’État non contractant de la résidence habi- tuelle de l’enfant, lorsque cette dernière mesure réunit les conditions nécessaires à sa reconnaissance dans l’État requis; 1. Chaque État contractant désigne une autorité centrale chargée de satisfaire aux obligations qui lui sont imposées par la convention. L 151/44 FR Journal officiel de l’Union européenne 11. 6. 2008 Un État fédéral, un État dans lequel plusieurs systèmes de 2. droit sont en vigueur ou un État ayant des unités territoriales autonomes est libre de désigner plus d’une autorité centrale et de spécifier l’étendue territoriale ou personnelle de leurs fonc- tions. L’État qui fait usage de cette faculté désigne l’autorité centrale à laquelle toute communication peut être adressée en vue de sa transmission à l’autorité centrale compétente au sein de cet État. Article 30 1. Les autorités centrales doivent coopérer entre elles et promouvoir la coopération entre les autorités compétentes de leur État pour réaliser les objectifs de la convention. Elles prennent, dans le cadre de l’application de la conven- 2. tion, les dispositions appropriées pour fournir des informations sur leur législation, ainsi que sur les services disponibles dans leur État en matière de protection de l’enfant. Article 31 L’autorité centrale d’un État contractant prend soit directement, soit avec le concours d’autorités publiques ou d’autres orga- nismes, toutes dispositions appropriées pour: Article 33 Lorsque l’autorité compétente, en vertu des articles 5 à 10, 1. envisage le placement de l’enfant dans une famille d’accueil ou dans un établissement, ou son recueil légal par kafala ou par une institution analogue, et que ce placement ou ce recueil aura lieu dans un autre État contractant, elle consulte au préalable l’autorité centrale ou une autre autorité compétente de ce dernier État. Elle lui communique à cet effet un rapport sur l’enfant et les motifs de sa proposition sur le placement ou le recueil. La décision sur le placement ou le recueil ne peut être 2. prise dans l’État requérant que si l’autorité centrale ou une autre autorité compétente de l’État requis a approuvé ce placement ou ce recueil, compte tenu de l’intérêt supérieur de l’enfant. Article 34 Lorsqu’une mesure de protection est envisagée, les auto- 1. rités compétentes en vertu de la convention peuvent, si la situ- ation de l’enfant l’exige, demander à toute autorité d’un autre État contractant qui détient des informations utiles pour la protection de l’enfant de les lui communiquer. a) faciliter les communications et offrir l’assistance prévues aux articles 8 et 9 et au présent chapitre; 2. Chaque État contractant pourra déclarer que les demandes prévues au premier paragraphe ne pourront être acheminées que par l’intermédiaire de son autorité centrale. b) faciliter par la médiation, la conciliation ou tout autre mode analogue, des ententes à l’amiable sur la protection de la personne ou des biens de l’enfant, dans situations auxquelles s’applique la convention; les c) aider, sur demande d’une autorité compétente d’un autre État contractant, à localiser l’enfant lorsqu’il paraît que celui-ci est présent sur le territoire de l’État requis et a besoin de protec- tion. Article 35 Les autorités compétentes d’un État contractant peuvent 1. demander aux autorités d’un autre État contractant de prêter leur assistance à la mise en œuvre de mesures de protection prises en application de la convention, en particulier pour assurer l’exercice effectif d’un droit de visite, ainsi que du droit de maintenir des contacts directs réguliers. Article 32 Sur demande motivée de l’autorité centrale ou d’une autre auto- rité compétente d’un État contractant avec lequel l’enfant a un l’autorité centrale de l’État contractant dans lequel lien étroit, l’enfant a sa résidence habituelle et dans lequel il est présent peut, soit directement, soit avec le concours d’autorités publi- ques ou d’autres organismes: Les autorités d’un État contractant dans lequel l’enfant n’a 2. pas sa résidence habituelle peuvent, à la demande d’un parent résidant dans cet État et souhaitant obtenir ou conserver un droit de visite, recueillir des renseignements ou des preuves et se prononcer sur l’aptitude de ce parent à exercer le droit de visite et sur les conditions dans lesquelles il pourrait l’exercer. L’autorité compétente en vertu des articles 5 à 10 pour statuer sur le droit de visite devra, avant de se prononcer, prendre en considération ces renseignements, preuves ou conclusions. a) fournir un rapport sur la situation de l’enfant; b) demander à l’autorité compétente de son État d’examiner l’opportunité de prendre des mesures tendant à la protection de la personne ou des biens de l’enfant. Une autorité compétente en vertu des articles 5 à 10 pour 3. statuer sur le droit de visite peut suspendre la procédure jusqu’au terme de la procédure prévue au paragraphe 2, notam- ment lorsqu’elle est saisie d’une demande tendant à modifier ou à supprimer le droit de visite conféré par les autorités de l’État de l’ancienne résidence habituelle. 11. 6. 2008 FR Journal officiel de l’Union européenne L 151/45 Cet article n’empêche pas une autorité compétente, en 4. vertu des articles 5 à 10, de prendre des mesures provisoires jusqu’au terme de la procédure prévue au paragraphe 2. Article 36 Dans le cas où l’enfant est exposé à un grave danger, les auto- rités compétentes de l’État contractant dans lequel des mesures de protection de cet enfant ont été prises ou sont en voie de l’être, si elles sont informées du changement de résidence ou de la présence de l’enfant dans un autre État, avisent les autorités de cet État de ce danger et des mesures prises ou en cours d’examen. Article 37 Une autorité ne peut demander ou transmettre des informations en application de ce chapitre si elle est d’avis qu’une telle demande ou transmission pourrait mettre en danger la personne ou les biens de l’enfant, ou constituer une menace grave pour la liberté ou la vie d’un membre de sa famille. Article 41 Les données personnelles rassemblées ou transmises conformé- ment à la convention ne peuvent être utilisées à d’autres fins que celles pour lesquelles elles ont été rassemblées ou trans- mises. Article 42 Les autorités auxquelles des informations sont transmises en assurent la confidentialité conformément à la loi de leur État. Article 43 Les documents transmis ou délivrés en application de la conven- tion sont dispensés de toute légalisation ou de toute formalité analogue. Article 44 Article 38 Chaque État contractant peut désigner les autorités auxquelles les demandes prévues aux articles 8, 9 et 33 doivent être envoyées. Sans préjudice de la possibilité de réclamer des frais 1. raisonnables correspondant aux services fournis, les autorités centrales et les autres autorités publiques des États contractants supportent leurs frais découlant de l’application des dispositions du présent chapitre. Un État contractant peut conclure des accords avec un ou 2. plusieurs autres États contractants sur la répartition des frais. Article 39 Tout État contractant pourra conclure avec un ou plusieurs autres États contractants des accords en vue de favoriser dans leurs rapports réciproques l’application du présent chapitre. Les États qui ont conclu de tels accords en transmettront une copie au dépositaire de la convention. CHAPITRE VI DISPOSITIONS GÉNÉRALES Article 40 Les autorités de l’État contractant de la résidence habituelle 1. de l’enfant ou de l’État contractant où une mesure de protection a été prise peuvent délivrer au titulaire de la responsabilité parentale ou à toute personne à qui est confiée la protection de la personne ou des biens de l’enfant, à sa demande, un certificat lui sont conférés. indiquant sa qualité et les pouvoirs qui La qualité et les pouvoirs indiqués par le certificat sont 2. tenus pour établis, sauf preuve contraire. Article 45 1. Les désignations mentionnées aux articles 29 et 44 sont communiquées au bureau permanent de la conférence de La Haye de droit international privé. La déclaration mentionnée à l’article 34, paragraphe 2, est 2. faite au dépositaire de la convention. Article 46 Un État contractant dans lequel des systèmes de droit ou des ensembles de règles différents s’appliquent en matière de protec- tion de l’enfant et de ses biens n’est pas tenu d’appliquer les règles de la convention aux conflits concernant uniquement ces différents systèmes ou ensembles de règles. Article 47 Au regard d’un État dans lequel deux ou plusieurs systèmes de droit ou ensembles de règles ayant trait aux questions régies par la présente convention s’appliquent dans des unités territoriales différentes: 1. toute référence à la résidence habituelle dans cet État vise la résidence habituelle dans une unité territoriale; 2. toute référence à la présence de l’enfant dans cet État vise la présence de l’enfant dans une unité territoriale; Chaque État contractant désigne les autorités habilitées à 3. établir le certificat. 3. toute référence à la situation des biens de l’enfant dans cet État vise la situation des biens de l’enfant dans une unité territoriale; L 151/46 FR Journal officiel de l’Union européenne 11. 6. 2008 4. toute référence à l’État dont l’enfant possède la nationalité vise l’unité territoriale désignée par la loi de cet État ou, en l’absence de règles pertinentes, l’unité territoriale avec laquelle l’enfant présente le lien le plus étroit; 5. toute référence à l’État dont une autorité est saisie d’une demande en divorce ou séparation de corps des parents de l’enfant, ou en annulation de leur mariage, vise l’unité terri- toriale dont une autorité est saisie d’une telle demande; personnes pour les questions régies par la présente convention, les règles suivantes s’appliquent: a) en présence de règles en vigueur dans cet État identifiant laquelle de ces lois est applicable, cette loi s’applique; b) en l’absence de telles règles, la loi du système ou de l’ensemble de règles avec lequel l’enfant présente le lien le plus étroit s’applique. 6. toute référence à l’État avec lequel l’enfant présente un lien étroit vise l’unité territoriale avec laquelle l’enfant présente ce lien; Article 50 7. toute référence à l’État où l’enfant a été déplacé ou retenu vise l’unité territoriale dans laquelle l’enfant a été déplacé ou retenu; 8. toute référence aux organismes ou aux autorités de cet État, autres que les autorités centrales, vise les organismes ou autorités habilités à agir dans l’unité territoriale concernée; 9. toute référence à la loi, à la procédure ou à l’autorité de l’État où une mesure a été prise vise la loi, la procédure ou l’autorité de l’unité territoriale dans laquelle cette mesure a été prise; 10. toute référence à la loi, à la procédure ou à l’autorité de l’État requis vise la loi, la procédure ou l’autorité de l’unité territoriale dans laquelle la reconnaissance ou l’exécution est invoquée. Article 48 Pour identifier la loi applicable en vertu du chapitre III, lors- qu’un État comprend deux ou plusieurs unités territoriales dont chacune a son propre système de droit ou un ensemble de règles ayant trait aux questions régies par la présente conven- tion, les règles suivantes s’appliquent: a) en présence de règles en vigueur dans cet État identifiant la loi de cette l’unité territoriale dont la loi est applicable, unité s’applique; b) en l’absence de telles règles, la loi de l’unité territoriale définie selon les dispositions de l’article 47 s’applique. la convention n’affecte pas La présente convention du 25 octobre 1980 sur les aspects civils de l’enlèvement interna- tional d’enfants, dans les relations entre les parties aux deux conventions. Rien n’empêche cependant que des dispositions de la présente convention soient invoquées pour obtenir le retour d’un enfant qui a été déplacé ou retenu illicitement, ou pour organiser le droit de visite. Article 51 Dans les rapports entre les États contractants, la présente convention remplace la convention du 5 octobre 1961 concer- nant la compétence des autorités et la loi applicable en matière de protection des mineurs et la convention pour régler la tutelle des mineurs, signée à La Haye le 12 juin 1902, sans préjudice de la reconnaissance des mesures prises selon la convention du 5 octobre 1961 précitée. Article 52 1. La convention ne déroge pas aux instruments internatio- naux auxquels des États contractants sont parties et qui contien- nent des dispositions sur les matières réglées par la présente convention, à moins qu’une déclaration contraire ne soit faite par les États liés par de tels instruments. La convention n’affecte pas la possibilité, pour un ou 2. plusieurs États contractants, de conclure des accords qui contiennent, en ce qui concerne les enfants habituellement rési- dents dans l’un des États parties à de tels accords, des disposi- tions sur les matières réglées par la présente convention. Les accords à conclure par un ou plusieurs États contrac- 3. tants sur des matières réglées par la présente convention n’affec- tent pas, dans les rapports de ces États avec les autres États l’application des dispositions de contractants, la présente convention. Article 49 Pour identifier la loi applicable en vertu du chapitre III, lors- qu’un État comprend deux ou plusieurs systèmes de droit ou ensembles de règles applicables à des catégories différentes de Les paragraphes précédents s’appliquent également aux 4. lois uniformes reposant sur l’existence entre les États concernés de liens spéciaux, notamment de nature régionale. 11. 6. 2008 FR Journal officiel de l’Union européenne L 151/47 Article 53 La convention ne s’applique qu’aux mesures prises dans un 1. État après l’entrée en vigueur de la convention pour cet État. Elle sera ratifiée, acceptée ou approuvée, et les instruments 2. de ratification, d’acceptation ou d’approbation seront déposés auprès du ministère des affaires étrangères du Royaume des Pays-Bas, dépositaire de la convention. La convention s’applique à la reconnaissance et à l’exécu- 2. tion des mesures prises après son entrée en vigueur dans les rapports entre l’État où les mesures ont été prises et l’État requis. Article 58 Tout autre État pourra adhérer à la convention après son 1. entrée en vigueur en vertu de l’article 61, paragraphe 1. Article 54 2. L’instrument d’adhésion sera déposé auprès du dépositaire. Toute communication à l’autorité centrale ou à toute autre 1. autorité d’un État contractant est adressée dans la langue origi- nale et accompagnée d’une traduction dans la langue officielle ou l’une des langues officielles de cet État ou, lorsque cette traduction est difficilement réalisable, d’une traduction en fran- çais ou en anglais. 2. Toutefois, un État contractant pourra, en faisant la réserve prévue à l’article 60, s’opposer à l’utilisation soit du français, soit de l’anglais. Article 55 1. Un État contractant pourra, conformément à l’article 60: a) réserver la compétence de ses autorités pour prendre des mesures tendant à la protection des biens d’un enfant situés sur son territoire; L’adhésion n’aura d’effet que dans les rapports entre l’État 3. adhérant et les États contractants qui n’auront pas élevé d’objec- tion à son encontre dans les six mois après la réception de la notification prévue à l’article 63, lettre b). Une telle objection pourra également être élevée par tout État au moment d’une ratification, acceptation ou approbation de la convention, ulté- rieure à l’adhésion. Ces objections seront notifiées au déposi- taire. Article 59 Un État qui comprend deux ou plusieurs unités territo- 1. riales dans lesquelles des systèmes de droit différents s’appli- quent aux matières régies par la présente convention pourra, au moment de la signature, de la ratification, de l’acceptation, de l’approbation ou de l’adhésion, déclarer que la convention s’appliquera à toutes ses unités territoriales ou seulement à l’une ou à plusieurs d’entre elles, et pourra à tout moment modifier cette déclaration en faisant une nouvelle déclaration. b) se réserver de ne pas reconnaître une responsabilité parentale ou une mesure qui serait incompatible avec une mesure prise par ses autorités par rapport à ces biens. 2. Ces déclarations seront notifiées au dépositaire et indique- ront expressément les unités territoriales auxquelles la conven- tion s’applique. La réserve pourra être restreinte à certaines catégories de 2. biens. 3. Si un État ne fait pas de déclaration en vertu du présent article, la convention s’appliquera à l’ensemble du territoire de cet État. Article 56 Article 60 Le secrétaire général de la conférence de La Haye de droit international privé convoque périodiquement une Commission spéciale afin d’examiner le fonctionnement pratique de la convention. CHAPITRE VII CLAUSES FINALES Article 57 1. Tout État contractant pourra, au plus tard au moment de la ratification, de l’acceptation, de l’approbation ou de l’adhé- sion, ou au moment d’une déclaration faite en vertu de l’article 59, faire soit l’une, soit les deux réserves prévues aux articles 54, paragraphe 2, et 55. Aucune autre réserve ne sera admise. Tout État pourra, à tout moment, retirer une réserve qu’il 2. aura faite. Ce retrait sera notifié au dépositaire. 1. La convention est ouverte à la signature des États qui étaient membres de la conférence de La Haye de droit interna- tional privé lors de sa dix-huitième session. L’effet de la réserve cessera le premier jour du troisième 3. mois du calendrier après la notification mentionnée au para- graphe précédent. L 151/48 FR Journal officiel de l’Union européenne 11. 6. 2008 Article 61 Article 63 1. La convention entrera en vigueur le premier jour du mois suivant l’expiration d’une période de trois mois après le dépôt ratification, d’acceptation ou du troisième d’approbation prévu par l’article 57. instrument de Le dépositaire notifiera aux États membres de la conférence de international privé, ainsi qu’aux États qui La Haye de droit auront adhéré conformément aux dispositions de l’article 58: 2. Par la suite, la convention entrera en vigueur: a) pour chaque État ratifiant, acceptant ou approuvant posté- l’expiration rieurement, le premier jour du mois suivant d’une période de trois mois après le dépôt de son instrument de ratification, d’acceptation, d’approbation ou d’adhésion; a) les signatures, visées à l’article 57; ratifications, acceptations et approbations b) les adhésions et l’article 58; les objections aux adhésions visées à c) la date à laquelle la convention entrera en vigueur confor- mément aux dispositions de l’article 61; b) pour chaque État adhérant, le premier jour du mois suivant l’expiration d’une période de trois mois après l’expiration du délai de six mois prévu à l’article 58, paragraphe 3; d) les déclarations mentionnées aux articles 34, paragraphe 2, et 59; c) pour les unités territoriales auxquelles la convention a été étendue conformément à l’article 59, le premier jour du mois l’expiration d’une période de trois mois après la suivant notification visée dans cet article. e) les accords mentionnés à l’article 39; f) les réserves visées aux articles 54, paragraphe 2, et 55 et le retrait des réserves prévu à l’article 60, paragraphe 2; Article 62 g) les dénonciations visées à l’article 62. 1. Tout État partie à la convention pourra dénoncer celle-ci par une notification adressée par écrit au dépositaire. La dénon- ciation pourra territoriales à se auxquelles s’applique la convention. certaines unités limiter En foi de quoi, les soussignés, dûment autorisés, ont signé la présente convention. 2. La dénonciation prendra effet le premier jour du mois suivant l’expiration d’une période de douze mois après la date de réception de la notification par le dépositaire. Lorsqu’une période plus longue pour la prise d’effet de la dénonciation est spécifiée dans la notification, la dénonciation prendra effet à l’expiration de la période en question. Fait à La Haye, le 19 octobre 1996, en français et en anglais, les deux textes faisant également foi, en un seul exemplaire, qui sera déposé dans les archives du gouvernement du Royaume des Pays-Bas et dont une copie certifiée conforme sera remise, par la voie diplomatique, à chacun des États membres de la conférence de La Haye de droit international privé lors de la dix-huitième session