title: Konwencja sporządzona na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotycząca ekstradycji między państwami członkowskimi Unii Europejskiej

eurovoc_concepts:
EU Member State
approximation of laws
extradition
human rights
imprisonment
public safety

formats: html pdf print

text: 96 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 41996A1023(02) 23. 10. 1996 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH C 313/12 sporządzona na podstawie artykułu K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotycząca ekstradycji między państwami członkowskimi Unii Europejskiej KONWENCJA WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY niniejszej Konwencji, państwa członkowskie Unii Europejskiej, ODWOŁUJĄC SIĘ do aktu Rady Unii Europejskiej z dnia 27 września 1996 roku, PRAGNĄC usprawnić współpracę sądową w sprawach karnych między państwami członkowskimi, w odniesieniu zarówno do ścigania, jak i wykonywania wyroków, UZNAJĄC znaczenie ekstradycji we współpracy sądowej dla urzeczywistnienia tych celów, PODKREŚLAJĄC, że w interesie państw członkowskich leży zapewnienie skutecznego i szybkiego funkcjonowania procedur ekstradycyjnych, w takim zakresie, w jakim ich systemy sprawowania rządów opierają się na zasadach demokratycznych i w jakim państwa członkowskie przestrzegają obowiązków przewidzianych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku, WYRAŻAJĄC zaufanie do struktury i funkcjonowania ich systemów sądowych, a także do zdolności wszystkich państw członkowskich do zapewnienia uczciwego procesu, UWZGLĘDNIAJĄC, że Rada sporządziła aktem z dnia 10 marca 1995 roku Konwencję w sprawie uproszczonej procedury ekstradycyjnej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej, UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie zawarcia między państwami członkowskimi Konwencji uzupełniającej Europejską Konwencję o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 roku, jak również inne Konwencje obowiązujące w tej dziedzinie, UWZGLĘDNIAJĄC, że postanowienia tych Konwencji stosują się w dalszym ciągu we wszystkich kwestiach nie objętych niniejszą Konwencją, UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1 Postanowienia ogólne 1. Niniejsza Konwencja ma na celu uzupełnienie postanowień i ułatwienie stosowania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej: — Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 roku (zwanej dalej „europejską konwencją o ekstradycji”), — Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu z dnia 27 stycznia 1977 roku (zwanej dalej „europejską konwencją o zwalczaniu terroryzmu”), — Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 roku do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach w ramach stosunków między państwami członkowskimi będącymi stronami tej Konwencji, a także — rozdziału pierwszego Traktatu o ekstradycji i pomocy sądo- wej w sprawach karnych między Królestwem Belgii, Wielkim Księstwem Luksemburga i Królestwem Niderlandów z dnia 27 czerwca 1962 roku, zmienionego protokołem z dnia 11 maja 1974 roku (zwanym dalej „traktatem Beneluksu”) w ramach stosunków między państwami członkowskimi Unii Gospodarczej Beneluksu. 2. Ustęp 1 nie ma wpływu na stosowanie korzystniejszych posta- nowień umów dwustronnych albo wielostronnych między pań- stwami członkowskimi ani, jak przewidziano w art. 28 ustęp 3 europejskiej konwencji o ekstradycji, nie ma wpływu na porozu- mienia w kwestii ekstradycji zawarte na podstawie jednolitego lub wzajemnie stosowanego ustawodawstwa, przewidującego wyko- nanie na terytorium państwa członkowskiego nakazów areszto- wania wydanych na terytorium innego państwa członkowskiego. 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 97 Artykuł 2 Przestępstwa ekstradycyjne 1. Podstawę wydania stanowią przestępstwa zagrożone według prawa wzywającego państwa członkowskiego karą pozbawienia wolności lub innym środkiem skutkującym pozbawieniem wol- ności w maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy oraz według prawa wezwanego państwa członkowskiego karą pozba- wienia wolności lub innym środkiem skutkującym pozbawieniem wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej sześciu mie- sięcy. 2. Nie można odmówić wydania na tej podstawie, że prawo wez- wanego państwa członkowskiego nie przewiduje tego samego rodzaju środka skutkującego pozbawieniem wolności co prawo wzywającego państwa członkowskiego. 3. Artykuł 2 ust. 2 europejskiej konwencji o ekstradycji i art. 2 ust. 2 traktatu Beneluksu stosują się również do przestępstw, które są zagrożone karami grzywny. Artykuł 3 Porozumienie przestępcze i związek mający na celu popełnianie przestępstw aresztowania lub w dokumencie mającym taką samą moc prawną, lub też w wyroku skazującym osobę, o której wydanie wystą- piono, jak również opis przestępstwa przewidzianego w art. 12 ust. 2 lit. b) europejskiej konwencji o ekstradycji lub w art. 11 ust. 2 lit. b) traktatu Beneluksu. 3. Dokonując notyfikacji, o której mowa w art. 18 ust. 2, każde państwo członkowskie może oświadczyć, że zastrzega sobie prawo do niestosowania postanowień ust. 1 lub stosowania go pod pewnymi określonymi warunkami. 4. Każde państwo członkowskie, które złożyło zastrzeżenie zgodnie z ust. 3, uznaje za podstawę wydania, na mocy art. 2 ust. 1, zachowanie każdej osoby, która przyczynia się do popeł- nienia przez grupę osób, działających w tym samym celu, jednego lub więcej przestępstw noszących znamiona działalności terrorys- tycznej, w rozumieniu art. 1 i 2 Europejskiej konwencji o zwal- czaniu terroryzmu, znamiona handlu narkotykami i innych form przestępczości zorganizowanej lub czynów z użyciem przemocy przeciwko życiu, integralności fizycznej lub wolności osoby bądź stwarzających niebezpieczeństwo powszechne dla osób, zagrożo- nych karą pozbawienia wolności lub innym środkiem skutkują- cym pozbawieniem wolności, których górna granica wynosi co najmniej 12 miesięcy, nawet w przypadku gdy osoba ta nie uczestniczy bezpośrednio w popełnieniu jednego lub więcej takich przestępstw; udział takiej osoby musi być umyślny, ze świadomością celu i ogólnej przestępczej działalności grupy albo zamiaru popełnienia przez grupę jednego lub więcej takich prze- stępstw. 1. Jeżeli przestępstwo stanowiące podstawę wniosku o wydanie jest według ustawodawstwa wzywającego państwa członkow- skiego określone jako porozumienie przestępcze lub związek mający na celu popełnianie przestępstw i jest zagrożone karą pozbawienia wolności lub innym środkiem skutkującym pozba- wieniem wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy, wydania nie można odmówić na tej podstawie, że prawo wezwanego państwa członkowskiego nie traktuje tych samych czynów jako przestępstw, jeżeli porozumienie lub zwią- zek przestępczy mają na celu popełnienie: a) jednego lub więcej przestępstw, o których mowa w art. 1 i 2 europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu; Artykuł 4 Orzeczenie o pozbawieniu wolności w innym miejscu niż zakład penitencjarny Nie można odmówić wydania w celu przeprowadzenia postępowania karnego na tej podstawie, że wniosek oparty jest, zgodnie z postanowieniami ar. 12 ust. 2 lit. a) europejskiej konwencji o ekstradycji lub art. 11 ust. 2 lit. a) traktatu Beneluksu, na orzeczeniu organu sądowego wzywającego państwo członkowskie osoby poprzez o pozbawieniu wolności umieszczenie jej w innym miejscu niż zakład penitencjarny. lub b) wszelkich innych przestępstw, zagrożonych karą pozbawie- nia wolności lub innym środkiem skutkującym pozbawieniem wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy, związanych z handlem narkotykami i innymi formami prze- stępczości zorganizowanej lub innymi czynami popełnionymi z użyciem przemocy przeciwko życiu, integralności fizycznej lub wolności osoby lub też stwarzającymi niebezpieczeństwo powszechne dla osób. Artykuł 5 Przestępstwa polityczne 1. Do celów niniejszej Konwencji żadne przestępstwo nie może być uważane przez wezwane państwo członkowskie za przestęp- stwo polityczne, przestępstwo związane z przestępstwem poli- tycznym lub przestępstwo popełnione z pobudek politycznych. 2. W celu określenia, czy porozumienie lub związek przestępczy mają na celu popełnienie jednego z przestępstw, o których mowa w ust. 1 lit. a) lub b) niniejszego artykułu, wezwane państwo członkowskie weźmie pod uwagę informacje zawarte w nakazie 2. Każde państwo członkowskie może podczas notyfikacji, o której mowa w art. 18 ust. 2, oświadczyć, że będzie stosować postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu jedynie w odniesieniu do: 98 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 a) przestępstw, o których mowa w art. 1 i 2 europejskiej kon- wencji o zwalczaniu terroryzmu, oraz b) przestępstw kwalifikowanych jako porozumienie lub związek, odpowiadających opisowi zachowań, o których mowa w art. 3 ust. 4, i mających na celu popełnienia jednego lub więcej prze- stępstw, o których mowa w art. 1 i 2 europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu. 3. Postanowienia art. 3 ust. 2 europejskiej konwencji o ekstrady- cji i art. 5 europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu pozo- stają w mocy. 4. Zastrzeżenia dokonane na podstawie art. 13 europejskiej kon- wencji o zwalczaniu terroryzmu nie mają zastosowania do eks- tradycji między państwami członkowskimi. Artykuł 6 Przestępstwa skarbowe 1. W zakresie materii podatkowej, celnej i dewizowej wydanie na warunkach przewidzianych w niniejszej Konwencji, europejskiej konwencji o ekstradycji i traktacie Beneluksu następuje także w odniesieniu do czynów, które według prawa wezwanego pań- stwa członkowskiego stanowią przestępstwa o podobnym cha- rakterze. 2. Nie można odmówić wydania na tej podstawie, że prawo wez- wanego państwa członkowskiego nie przewiduje tego samego rodzaju podatków bądź opłat albo nie reguluje w ten sam sposób podatków, opłat, ceł i obrotu dewizowego jak prawo wzywają- cego państwa członkowskiego. 3. Każde państwo członkowskie podczas notyfikacji, o której mowa w art. 18 ust. 2, może oświadczyć, że wyrazi zgodę na wydanie w związku z przestępstwem skarbowym tylko w przy- padku popełnienia czynów polegających na działaniu lub zanie- chaniu, które mogą stanowić przestępstwo akcyzowe, celne lub związane z podatkiem od wartości dodanej. 3. Każde zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 2, ważne jest przez okres pięciu lat, począwszy od pierwszego dnia obowiązywania niniejszej Konwencji w stosunku do państwa członkowskiego, które je złożyło. Jednakże takie zastrzeżenia mogą być odnawiane na kolejne okresy tej samej długości. Na 12 miesięcy przed datą wygaśnięcia zastrzeżenia depozyta- riusz informuje o tym fakcie państwo członkowskie, które je zło- żyło. Nie później niż trzy miesiące przed upływem każdego okresu pięcioletniego państwo członkowskie powiadamia depozytariu- sza o utrzymaniu swojego zastrzeżenia, o zmianie idącej w kie- runku złagodzenia warunków wydania albo o jego wycofaniu. W wypadku braku powiadomienia, określonego w poprzednim akapicie, depozytariusz informuje zainteresowane państwo człon- kowskie, że złożone przez nie zastrzeżenie ulega automatycz- nemu przedłużeniu na okres sześciu miesięcy, przed upływem którego wymienione wyżej państwo członkowskie dokonuje powiadomienia. Niezłożenie powiadomienia w tym terminie powoduje wygaśnięcie zastrzeżenia. Artykuł 8 Przedawnienie 1. Nie można odmówić wydania na tej podstawie, że według ustawodawstwa wezwanego państwa członkowskiego nastąpiło przedawnienie ścigania lub wykonania kary. 2. Wezwane państwo członkowskie może nie stosować postano- wień ust. 1 w przypadku, gdy wniosek o wydanie obejmuje czyny podlegające jurysdykcji tego państwa członkowskiego na podsta- wie jego prawa karnego. Artykuł 9 Amnestia Nie można udzielić zgody na wydanie w odniesieniu do przestępstwa objętego amnestią w wezwanym państwie członkowskim, jeżeli państwo to było właściwe do ścigania tego przestępstwa na podstawie jego prawa karnego. Artykuł 7 Ekstradycja własnych obywateli 1. Nie można odmówić wydania na tej podstawie, że osoba, któ- rej dotyczy wniosek, jest obywatelem wezwanego państwa człon- kowskiego w rozumieniu art. 6 europejskiej konwencji o ekstra- dycji. 2. Każde państwo członkowskie podczas dokonywania notyfika- cji, o której mowa w art. 18 ust. 2, może oświadczyć, że nie wyrazi zgody na wydanie swoich obywateli lub że wyrazi na nią zgodę jedynie pod pewnymi określonymi warunkami. Artykuł 10 Przestępstwa inne niż te, które stanowią podstawę wniosku o wydanie 1. Za przestępstwa popełnione przed wydaniem, inne niż te, które stanowiły podstawę wniosku, osoba wydana może bez konieczności uzyskania zgody wezwanego państwa członkow- skiego: a) być ścigana lub sądzona za przestępstwa nie zagrożone karą pozbawienia wolności; 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 99 b) być ścigana lub sądzona, jeżeli w wyniku postępowania kar- nego nie dochodzi do zastosowania środka ograniczającego jej wolność osobistą; Artykuł 12 Dalsza ekstradycja do innego państwa członkowskiego c) podlegać karze lub środkowi niepolegającemu na pozbawie- niu wolności, w tym karze grzywny albo karze zastępczej, nawet jeżeli może ona ograniczać jej wolność osobistą; d) być ścigana, sądzona, zatrzymana w celu wykonania kary lub innego środka polegającego na pozbawieniu wolności lub podlegać jakiemukolwiek innemu ograniczeniu jej wolności osobistej, jeżeli po jej przekazaniu wyraźnie zrzeknie się ona korzystania z zasady specjalności w odniesieniu do konkret- nych przestępstw popełnionych przed jej wydaniem. 2. Zrzeczenie się przez osobę wydaną korzystania z zasady spe- cjalności, o której mowa w ust. 1 lit. d), dokonuje się przed wła- ściwymi organami sądowymi wzywającego państwa członkow- skiego i podlega zaprotokołowaniu zgodnie z przepisami prawa wewnętrznego tego państwa. 3. Każde państwo członkowskie podejmie konieczne środki w celu zapewnienia, aby zrzeczenie, o którym mowa w ust. 1 lit. d), było dokonane na warunkach, które świadczą o tym, że osoba ta wyraziła zgodę dobrowolnie i z pełną świadomością wynikających z tego skutków. W tym celu osoba wydana ma prawo do skorzystania z pomocy obrońcy. 4. W razie złożenia przez wezwane państwo członkowskie oświadczenia, na podstawie art. 6 ust. 3, ust. 1 lit. a), b) i c) niniej- szego artykułu nie stosuje się do przestępstw skarbowych z wyjąt- kiem przestępstw, o których mowa w art. 6 ust. 3. Artykuł 11 Domniemanie zgody wezwanego państwa członkowskiego Każde państwo członkowskie podczas notyfikacji, o której mowa w art. 18 ust. 2 lub w każdym innym momencie, może oświadczyć, że w jego stosunkach z innymi państwami członkowskimi, które złożyły takie samo oświadczenie, zgoda przewidziana w art. 14 ust. 1 lit. a) europejskiej konwencji o ekstradycji i w art. 13 ust. 1 traktatu Beneluksu będzie uznawana za udzieloną, chyba że w konkretnej sprawie postanowi się inaczej. 1. Artykuł 15 europejskiej konwencji o ekstradycji i art. 14 ust. 1 traktatu Beneluksu nie mają zastosowania do wniosków o dalsze wydanie z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego. 2. Podczas notyfikacji, o której mowa w art. 18 ust. 2, państwo członkowskie może oświadczyć, że stosuje się art. 15 europejskiej konwencji o ekstradycji i art. 14 ust. 1 traktatu Beneluksu, jeżeli art. 13 Konwencji w sprawie uproszczonej procedury ekstrady- cyjnej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej (1) nie stanowi inaczej lub jeżeli osoba, której to dotyczy, wyraża zgodę na dalsze wydanie do innego państwa członkowskiego. Artykuł 13 Organ centralny i przekazywanie dokumentów telefaksem 1. Każde państwo członkowskie wyznacza organ centralny lub, jeżeli wymaga tego jego system konstytucyjny, organy centralne odpowiedzialne za przekazywanie i otrzymywanie wniosków o wydanie oraz wymaganych dokumentów towarzyszących, jak również wszelkiej innej korespondencji urzędowej dotyczącej wniosków o wydanie, chyba że inaczej przewidziano w niniejszej Konwencji. 2. Podczas notyfikacji, o której mowa w art. 18 ust. 2, każde pań- stwo członkowskie wskazuje organ lub organy, które zostały wyznaczone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu. Informuje też depozytariusza o wszelkich zmianach dotyczących wyznaczo- nych organów. 3. Wniosek o wydanie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane telefaksem. Każdy organ cen- tralny zostanie wyposażony w urządzenie do przekazywania i otrzymywania dokumentów tą drogą i zapewni właściwe funk- cjonowanie tego urządzenia. 4. W celu zapewnienia autentyczności i poufności przekazu należy zainstalować przy telefaksie organu centralnego urządze- nie kodujące, gdy telefaks jest wykorzystywany dla celów niniej- szego artykułu. Państwa członkowskie konsultują się wzajemnie odnośnie do praktycznych uzgodnień dotyczących stosowania niniejszego artykułu. Jeżeli w konkretnej sprawie państwo członkowskie wskazało, że jego zgoda nie może być uznana za udzieloną, stosuje się art. 10 ust. 1. (1) Dz. U. C 78 z 30. 3. 1995, str. 1. 100 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 5. W celu zagwarantowania autentyczności dokumentów ekstra- dycyjnych organ centralny wzywającego państwa członkow- skiego poświadcza w swoim wniosku ekstradycyjnym zgodność z oryginałem załączonych do niego dokumentów oraz dokonuje numeracji stron. W przypadku gdy wezwane państwo zakwestio- nuje zgodność tych dokumentów z oryginałem, jego organ cen- tralny ma prawo do zwrócenia się do organu centralnego wzy- wającego państwa członkowskiego o przekazanie oryginałów dokumentów lub ich uwierzytelnionych odpisów w rozsądnym terminie drogą dyplomatyczną albo w inny uzgodniony sposób. Artykuł 14 Informacje dodatkowe z innymi że w stosunkach Podczas notyfikacji, o której mowa w art. 18 ust. 2, lub w każdym innym dowolnym momencie każde państwo członkowskie może oświadczyć, państwami członkowskimi, które złożyły takie samo oświadczenie, organy sądowe lub inne właściwe organy tych państw członkowskich mogą, o ile zachodzi taka potrzeba, zwracać się bezpośrednio do jego organów sądowych lub innych właściwych organów prowadzących postępowanie karne wobec osób w stosunku, do których złożono wniosek o wydanie, w celu uzyskania dodatkowych informacji zgodnie z art. 13 europejskiej konwencji o ekstradycji lub art. 12 traktatu Beneluksu. W chwili złożenia takiego oświadczenia państwo członkowskie wskaże swoje organy sądowe lub inne właściwe organy takich upoważnione dodatkowych informacji. przekazywania uzyskiwania do i Artykuł 15 Uwierzytelnianie Wszelkie dokumenty, odpisy dokumentów przekazywanych dla potrzeb ekstradycji są zwolnione z obowiązku uwierzytelniania i innych formalności, chyba że niniejsza Konwencja, europejska konwencja o ekstradycji lub traktat Beneluksu stanowią inaczej. W tym ostatnim przypadku odpisy dokumentów uważa się za uwierzytelnione, jeżeli ich zgodność została potwierdzona przez organy sądowe, które wydały oryginał, lub przez organ centralny, o którym mowa w art. 13. wydanej środków przymusu koniecznych do wykonania prze- wozu. W tym celu za wystarczające uznaje się następujące informa- cje: — tożsamość osoby wydanej, — informacja o wydanym nakazie aresztowania lub doku- mencie posiadającym taką samą moc prawną albo wyroku podlegającym wykonaniu, — rodzaj i kwalifikacja prawna przestępstwa, — opis okoliczności popełnienia przestępstwa, w tym czas i miejsce; b) wniosek o przewóz oraz informacje przewidziane w lit. a) mogą być kierowane do państwa członkowskiego, przez tery- torium którego ma nastąpić przewóz, w każdy udokumento- wany na piśmie sposób. Państwo członkowskie, przez teryto- rium którego ma nastąpić przewóz, powiadamia o swojej decyzji w ten sam sposób; c) w przypadku korzystania z drogi lotniczej bez przewidzia- nego międzylądowania, w razie nieplanowanego lądowania wzywające państwo członkowskie przekazuje państwu, przez terytorium którego przewóz ma nastąpić, informacje przewi- dziane w lit. a); d) z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Konwencji, w szcze- gólności art. 3, 5 i 7, stosuje się postanowienia art. 21 ust. 1, 2, 5 i 6 europejskiej konwencji o ekstradycji, jak również art. 21 ust. 1 traktatu Beneluksu. Artykuł 17 Zastrzeżenia Żadne zastrzeżenia w odniesieniu do niniejszej Konwencji nie są dopuszczalne z wyjątkiem tych, które są wyraźnie przez nią przewidziane. Artykuł 16 Przewóz Artykuł 18 Wejście w życie Do przewozu, na warunkach określonych w art. 21 europejskiej konwencji o ekstradycji i art. 21 traktatu Beneluksu, przez tery- torium jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, stosuje się następujące postanowienia: 1. Niniejsza Konwencja podlega przyjęciu przez państwa człon- kowskie zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyj- nymi. a) wniosek o przewóz musi zawierać wystarczające informacje umożliwiające państwu członkowskiemu, przez które ma nastąpić przewóz, ocenę wniosku i podjęcie wobec osoby 2. Państwa członkowskie powiadamiają Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej o zakończeniu procedur wymaganych 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 101 przez ich normy konstytucyjne dla przyjęcia niniejszej Konwen- cji. 3. Dokumenty przystąpienia są składane u depozytariusza. 3. Niniejsza Konwencja wchodzi w życie po upływie 90 dni od daty notyfikacji, o której mowa w ust. 2, przez państwo, które będąc państwem członkowskim Unii Europejskiej w chwili przy- jęcia przez Radę aktu ustanawiającego niniejszą Konwencję, jako ostatnie dopełniło tej formalności. 4. W stosunku do każdego przystępującego państwa niniejsza Konwencja wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia złożenia przez nie dokumentu przystąpienia lub z dniem wejścia w życie niniejszej Konwencji, jeśli nie weszła ona jeszcze w życie po upły- wie wymienionego okresu 90 dni. 4. Do czasu wejścia w życie niniejszej Konwencji każde państwo członkowskie może w momencie dokonywania notyfikacji, o której mowa w ust. 2, albo w każdym innym czasie oświadczyć, że stosować będzie postanowienia tej Konwencji w stosunkach z innymi państwami członkowskimi, które złożyły takie samo oświadczenie. Oświadczenia te stają się wiążące po upływie 90 dni od daty ich złożenia. 5. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie tylko do wniosków przekazanych po dacie jej wejścia w życie lub po rozpoczęciu jej stosowania w stosunkach między wezwanym państwem człon- kowskim a wzywającym państwem członkowskim. 5. Jeżeli niniejsza Konwencja nie weszła jeszcze w życie w dniu złożenia dokumentu przystąpienia, w stosunku do państw człon- kowskich przystępujących do Konwencji stosuje się art. 18 ust. 4. Artykuł 20 Depozytariusz Artykuł 19 Przystąpienie nowych państw członkowskich 1. Funkcję depozytariusza niniejszej Konwencji pełni Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej. 1. Niniejsza Konwencja jest otwarta do przystąpienia dla każdego państwa, które staje się członkiem Unii Europejskiej. 2. Tekst niniejszej Konwencji w języku państwa przystępującego, sporządzony przez Radę Unii Europejskiej, jest autentyczny. 2. Depozytariusz publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich informacje o postępach w przyjęciach i przystępowa- niach, oświadczeniach i zastrzeżeniach oraz o wszelkich innych notyfikacjach dotyczących niniejszej Konwencji. W dowód czego niżej wymienieni Pełnomocnicy złożyli swoje podpisy. Sporządzono w jednym oryginalnym egzemplarzu, w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, irlandzkim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym każdy tekst jest jednakowo autentyczny, które zostają złożone w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej. Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej przekaże uwierzytelnione odpisy każdemu z państw członkowskich. 102 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 Pour le gouvernement du Royaume de Belgique Voor de Regering van het Koninkrijk België Für die Regierung des Königreichs Belgien For regeringen for Kongeriget Danmark Für die Regierung der Bundesrepublik Deutschland Για την Κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 103 Por el Gobierno del Reino de España Pour le gouvernement de la République française Thar ceann Rialtas na hÉireann For the Government of Ireland Per il Governo della Repubblica italiana Pour le gouvernement du Grand-Duché de Luxembourg 104 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 Voor de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden Für die Regierung der Republik Österreich Pelo Governo da República Portuguesa Suomen hallituksen puolesta På finska regeringens vägnar 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 105 På svenska regeringens vägnar For the Government of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland 106 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 ZAŁĄCZNIK Wspólna deklaracja w sprawie prawa azylu Państwa członkowskie oświadczają, że niniejsza Konwencja nie narusza ani prawa azylu w zakresie, w jakim jest on uznany przez ich odpowiednie konstytucje, ani stosowania przez państwa członkowskie postanowień Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku, uzupełnionej Konwencją o statusie bezpaństwowców z dnia 28 września 1954 roku i Protokołem dotyczącym statusu uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 roku. Deklaracja Danii, Finlandii i Szwecji dotycząca art. 7 niniejszej Konwencji Dania, Finlandia i Szwecja potwierdzają, że – jak wskazały w trakcie ich negocjacji w sprawie przystąpienia do Układu z Schengen – nie będą przywoływać, w stosunku do innych państw członkowskich, które zapewnią równość traktowania, oświadczeń złożonych na podstawie art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji o ekstradycji, jako podstawy do odmowy wydania rezydentów z państw nienordyckich. Deklaracja w sprawie pojęcia „obywatele” Rada bierze pod uwagę zobowiązanie państw członkowskich do stosowania Konwencji Rady Europy z dnia 21 marca 1983 roku o przekazywaniu osób skazanych w stosunku do obywateli każdego z państw członkowskich, w rozumieniu art. 3 ust. 4 wymienionej Konwencji. Zobowiązanie państw członkowskich, określone w akapicie pierwszym, pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 7 ust. 2 niniejszej Konwencji. Deklaracja Grecji odnośnie do art. 5 Grecja interpretuje art. 5 z punktu widzenia ust. 3 tego artykułu. Taka interpretacja zapewnia zgodność z warunkami greckiej konstytucji, która: — wyraźnie zakazuje wydania cudzoziemca ściganego za działanie na rzecz wolności, oraz — rozróżnia przestępstwa polityczne i tak zwane mieszane, w stosunku do których zasady nie są takie same jak dla przestępstw politycznych. 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 107 Deklaracja Portugalii w sprawie ekstradycji osoby ściganej za przestępstwo podlegające karze dożywotniego pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu Po złożeniu zastrzeżenia do europejskiej konwencji o ekstradycji z 1957 roku, zgodnie z którym Portugalia odmówi ekstradycji osób poszukiwanych za przestępstwa zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym, Portugalia oświadcza, że jeżeli wnioskowana ekstradycja dotyczy przestępstwa zagrożonego karą dożywotniego pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym, udzieli zgody na wydanie, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami konstytucji Republiki Portugalii zgodnie z wykładnią Trybunału Konstytucyjnego, tylko wtedy, gdy uzna za wystarczające gwarancje udzielone przez wnioskujące państwo członkowskie, że państwo to wystąpi, zgodnie ze swoim przepisami i praktyką dotyczącą wykonywania kar, o zastosowanie wszelkich środków ułaskawienia, do których mogłaby być uprawniona osoba, o której ekstradycję wystąpiono. Portugalia potwierdza ważność zobowiązań przyjętych na podstawie obowiązujących umów międzynarodowych, których jest stroną, w szczególności art. 5 Konwencji w sprawie przystąpienia Portugalii do Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen. Deklaracja Rady w sprawie monitorowania Konwencji Rada oświadcza, że: a) uznaje, że należy, na podstawie informacji przekazywanych przez państwa członkowskie, przeprowadzać okresowe oceny: — wprowadzania w życie niniejszej Konwencji, — funkcjonowania niniejszej Konwencji po jej wejściu w życie, — możliwości wprowadzenia przez państwa członkowskie zmian w zastrzeżeniach, określonych w ramach niniejszej Konwencji, w celu złagodzenia warunków ekstradycji lub wycofania tych zastrzeżeń, — ogólnego funkcjonowania procedur ekstradycyjnych między państwami członkowskimi; b) rozważy po upływie roku od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji, czy jurysdykcję należy przyznać Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich


title: REGLAMENTO (CE) N° 1865/96 DE LA COMISIÓN de 27 de septiembre de 1996 por el que se fijan las restituciones aplicables a la exportación de arroz y de arroz partido

eurovoc_concepts:
export refund
rice


title: Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende uitlevering tussen de Lid-Staten van de Europese Unie - Gemeenschappelijke verklaring in verband met het asielrecht - Verklaring van Denemarken, Finland en Zweden in verband met artikel 7 van deze Overeenkomst - Verklaring over het begrip "onderdanen" - Verklaring van Griekenland betreffende artikel 5 - Verklaring van Portugal betreffende de uitlevering waarom wordt verzocht in verband met een strafbaar feit dat bestraft wordt met een straf of maatregel die levenslange vrijheidsbeneming meebrengt - Verklaring van de Raad betreffende de follow-up van de Overeenkomst

formats: html print


title: Neuvoston 27 päivänä syyskuuta 1996 vahvistama YHTEINEN KANTA (EY) N:o 60/96 Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 96/.../EY antamiseksi kuluttajansuojasta kuluttajille tarjottavien tuotteiden hintojen ilmoittamisessa

eurovoc_concepts:
consumer information
national implementing measure
publishing of prices
selling price
trade regulations
unit price

formats: html pdfa1b print


title: REGULAMENTO (CE) Nº 1874/96 DA COMISSÃO de 27 de Setembro de 1996 que fixa as restituições à exportação no sector da carne de bovino

eurovoc_concepts:
beef
export refund


title: KOMMISSIONENS FÖRORDNING (EG) nr 1859/96 av den 27 september 1996 om fastställande av exportbidragen för bearbetade produkter av spannmål och ris

eurovoc_concepts:
cereal product
export refund
rice


title: Protokół sporządzony na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich

eurovoc_concepts:
EU Member State
European civil service
administrative sanction
corruption
financial interests of members
national law

text: 86 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 41996A1023(01) 23. 10. 1996 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH C 313/2 PROTOKÓŁ sporządzony na podstawie artykułu K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY niniejszego Protokołu, państwa członkowskie Unii Europejskiej, ODWOŁUJĄC SIĘ do aktu Rady Unii Europejskiej z dnia 27 września 1996 roku, PRAGNĄC ZAPEWNIĆ, że ich systemy prawa karnego wspierają w sposób skuteczny ochronę interesów finansowych Wspólnot Europejskich; UZNAJĄC znaczenie Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 lipca 1995 roku dla zwalczania nadużyć finansowych wpływających na wspólnotowe dochody i wydatki; ŚWIADOME, iż interesy finansowe Wspólnot Europejskich mogą zostać narażone na szkodę bądź zagrożone przez inne przestępstwa, w szczególności przez działania korupcyjne, popełniane przez funkcjonariuszy wspólnotowych odpowiedzialnych za pobieranie, zarządzanie lub dystrybucję pozostających pod ich kontrolą funduszy wspólnotowych lub przeciwko tym funkcjonariuszom; UWZGLĘDNIAJĄC, że osoby z różnych krajów, zatrudnione w różnych agencjach lub organach publicznych mogą być zaangażowani w taką korupcję oraz, że w interesie skutecznego zapobiegania takiej korupcji o konsekwencjach międzynarodowych, niezmiernie istotne jest, aby ze względu na jej naganny charakter, postrzegana była w podobny sposób przez systemy prawa karnego państw członkowskich; STWIERDZAJĄC, iż prawo karne kilku państw członkowskich w zakresie przestępstw ogólnie związanych z pełnieniem funkcji publicznych oraz prawo w szczególności dotyczące korupcji obejmuje jedynie zachowania podejmowane przez lub przeciwko krajowym funkcjonariuszom publicznym, a nie obejmuje albo obejmuje wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, działania korupcyjne z udziałem funkcjonariuszy wspólnotowych czy też funkcjonariuszy innych państw członkowskich; PRZEKONANE o potrzebie przyjęcia przepisów prawa krajowego tam, gdzie nie uznaje ono za karalne aktów korupcji z udziałem funkcjonariuszy wspólnotowych albo funkcjonariuszy państw członkowskich, szkodzących lub mogących zaszkodzić interesom finansowym Wspólnot Europejskich; PRZEKONANE także o tym, iż przyjęcie takiego prawa krajowego nie powinno być ograniczone, w stosunku do funkcjonariuszy wspólnotowych, wyłącznie do aktów czynnej lub biernej korupcji, lecz powinno być poszerzone także o inne przestępstwa popełniane na szkodę bądź mogące zaszkodzić dochodom i wydatkom Wspólnot Europejskich, łącznie z przestępstwami popełnianymi przez osoby lub przeciwko osobom, którym powierza się najdalej idące kompetencje; UWZGLĘDNIAJĄC, iż należy także ustanowić właściwe reguły dotyczące wymiaru sprawiedliwości i wzajemnej współpracy, bez uszczerbku dla warunków prawnych, zgodnie z którymi powinny być one stosowane w szczególnych przypadkach, łącznie ze zniesieniem immunitetu w odpowiednim przypadku; UWZGLĘDNIAJĄC, iż istotne postanowienia Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 lipca 1995 roku powinny mieć zastosowanie do przestępstw określonych w niniejszym Protokole, UZGODNIŁY NASTĘPUJĄCE POSTANOWIENIA: 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 87 Artykuł 1 Definicje Do celów niniejszego Protokołu: 1. a) funkcjonariusza „funkcjonariusz” „wspólnotowego” bądź „krajowego”, łącznie z funkcjona- riuszami krajowymi innych państw członkowskich; każdego oznacza b) „funkcjonariusz wspólnotowy” oznacza: — każdą osobę, która jest urzędnikiem lub innym pra- cownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, w rozumieniu regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich albo warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europej- skich, — każdą osobę oddelegowaną do Wspólnot Europejskich przez państwa członkowskie lub przez inne organy prywatne bądź publiczne, która pełni takie same funk- cje jak pozostali urzędnicy Wspólnoty Europejskiej lub inni pracownicy. Członkowie organów utworzonych zgodnie z Traktatami ustanawiającymi Wspólnoty Europejskie oraz personel takich organów traktowani są jako funkcjonariusze wspól- notowi w zakresie, w jakim regulamin pracowniczy urzęd- ników Wspólnot Europejskich albo warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich nie mają wobec nich zastosowania; c) określenie „funkcjonariusz krajowy” należy rozumieć w odniesieniu do definicji „funkcjonariusza” lub „funkcjo- nariusza publicznego” w prawie krajowym państwa człon- kowskiego, w którym dana osoba pełni taką funkcję do celów stosowania prawa karnego tego państwa członkow- skiego. jednak w przypadku procedur dotyczących Niemniej funkcjonariusza państwa członkowskiego, podjętych przez inne państwo członkowskie, to drugie nie jest zobo- wiązane do stosowania definicji „funkcjonariusza krajowe- go” jeżeli nie jest ona zgodna z jego prawem krajowym; 2. „Konwencja” oznacza Konwencję sporządzoną na podstawie artykułu K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 lipca 1995 roku (1); (1) Dz. U. C 316 z 27. 11. 1995, str. 49. Artykuł 2 Korupcja bierna 1. Do celów niniejszego Protokołu korupcja bierna oznacza umyślne zachowanie funkcjonariusza, który bezpośrednio bądź przez pośrednika żąda lub osiąga jakiekolwiek korzyści dla siebie albo dla strony trzeciej, lub też akceptuje obietnicę takiej korzyści dla podjęcia albo powstrzymania działań należących do jego obo- wiązków lub pod warunkiem wykonania jego zadań z narusze- niem służbowych obowiązków w sposób szkodzący lub mogący zaszkodzić interesom finansowym Wspólnot Europejskich. 2. Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że sposób postępowania określony w ustępie 1 traktowany jest jako przestępstwo. Artykuł 3 Korupcja czynna 1. Do celów niniejszego Protokołu korupcja czynna oznacza umyślne działanie kogokolwiek, kto obiecuje albo udziela, bez- pośrednio lub przez pośrednika, jakiekolwiek korzyści samemu funkcjonariuszowi lub stronie trzeciej dla funkcjonariusza, dla podjęcia albo powstrzymania się przez funkcjonariusza od dzia- łań należących do jego obowiązków dla wykonania jego zadań z naruszeniem służbowych obowiązków w sposób szkodzący lub mogący wyrządzić szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich. 2. Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że sposób postępowania określony w ustępie 1 traktowany jest jako przestępstwo. Artykuł 4 Dostosowanie 1. Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, iż w stosowanym przez nie prawie karnym znamiona przestępstw popełnianych przez ich funkcjo- nariuszy krajowych podczas pełnienia funkcji, składające się na sposób postępowania określony w artykule 1 Konwencji, stosuje się podobnie w przypadkach, gdy przestępstwa takie są popeł- niane przez funkcjonariuszy wspólnotowych podczas wykony- wania przez nich ich obowiązków. 2. Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, iż w stosowanym przez nie prawie karnym rodzaje przestępstw określone w ustępie 1 niniejszego artykułu oraz w artykułach 2 i 3, popełnianych przez lub prze- ciwko ministrom rządowym, przez lub przeciwko wybranym członkom izb parlamentarnych, oraz przez lub przeciwko człon- kom sądów najwyższych albo członkom Trybunału Obrachun- kowego w czasie pełnienia przez nich funkcji, stosuje się podob- nie w przypadkach przestępstw popełnianych przez lub przeciwko, członkom Komisji Wspólnot Europejskich, Parla- mentu Europejskiego, Trybunału Sprawiedliwości i Trybunału 88 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 Obrachunkowego Wspólnot Europejskich, stosownie do wyko nywanych przez nich obowiązków. 3. W przypadku przyjęcia przez państwo członkowskie specjal- nego ustawodawstwa dotyczącego działań lub zaniechań, za które odpowiedzialni są ministrowie rządowi z racji ich szczególnej pozycji politycznej w danym państwie członkowskim, ustęp 2 niniejszego artykułu może nie mieć zastosowania do takiego usta- wodawstwa pod warunkiem, że państwo członkowskie zapewni, że członkowie Komisji Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu karnemu wykonującemu postanowienia artykułów 2 i 3 oraz ustępu 1 niniejszego artykułu. 4. Ustępy 1–3 pozostają bez uszczerbku dla przepisów stosowa- nych w każdym państwie członkowskim, dotyczących procedury karnej oraz ustalania właściwości sądu. 5. Niniejszy Protokół stosuje się w pełni w odniesieniu do znie- sienia immunitetu, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, statutem Trybunału Sprawiedliwości oraz tekstami przyjętymi do celów wprowadzenia ich w życie. Artykuł 5 Kary 1. Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że zachowanie określone w artykule 2 i 3, uczestniczenie w takich zachowaniach oraz ich nakłanianie do nich, podlega skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym za popełnienie przestępstwa, przynajmniej w poważnych sprawach łącznie z karami pozbawienia wolności, które mogą być podstawą do ekstradycji. 2. Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla wykonywania upraw- nień dyscyplinarnych przez właściwe władze wobec funkcjona- riuszy krajowych lub funkcjonariuszy wspólnotowych. Przy okre- ślaniu kary, jaka ma być nałożona krajowe sądy karne mogą, stosownie do zasad ich prawa krajowego, brać pod uwagę wszel- kie nałożone już kary dyscyplinarne w stosunku do tej samej osoby i za ten sam czyn. Artykuł 6 Jurysdykcja 1. Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji w ramach prze- stępstw określonych zgodnie z artykułami 2, 3 i 4, w przypadku gdy: a) przestępstwo zostało popełnione całkowicie lub częściowo na jego terytorium; b) przestępca jest obywatelem lub funkcjonariuszem danego państwa; c) przestępstwo zostało popełnione przeciwko jednej z osób określonych w artykule 1 lub przeciwko członkowi jednej z instytucji określonych w artykule 4 ustęp 2, a osoby te są oby- watelami danego państwa; d) przestępca jest funkcjonariuszem wspólnotowym pracującym dla instytucji Wspólnoty Europejskiej bądź organu utworzo- nego zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnoty Euro- pejskie, posiadającego siedzibę główną w danym państwie członkowskim. 2. Każde państwo członkowskie może, podczas dokonywania notyfikacji przewidzianej w artykule 9 ustęp 2, zadeklarować, iż nie będzie stosować albo będzie stosować wyłącznie w szczegól- nych przypadkach lub warunkach, jedno lub więcej z postano- wień dotyczących jurysdykcji, ustanowionych w ustępie1 litera b), c) i d). Artykuł 7 Stosunek do Konwencji 1. Artykuł 3, artykuł 5 ustęp 1, 2 i 4 oraz artykuł 6 Konwencji, stosuje się w przypadku wystąpienia odniesienia do postępowa- nia określonego w artykułach 2, 3 i 4 niniejszego Protokołu. 2. Następujące postanowienia Konwencji stosuje się do niniej- szego Protokołu: — artykuł 7 pod warunkiem, że nie zostało inaczej wskazane przy dokonywaniu notyfikacji przewidzianej w artykule 9 ustęp 2 niniejszego Protokołu, wszelkie deklaracje w rozumie- niu artykułu 7 ustęp 2 Konwencji stosuje się również do niniejszego Protokołu, — artykuł 9, — artykuł 10. Artykuł 8 Trybunał Sprawiedliwości 1. Wszelkie spory między państwami członkowskimi dotyczące wykładni lub stosowania niniejszego Protokołu muszą na etapie wstępnym zostać zanalizowane przez Radę, zgodnie z procedurą ustanowioną w tytule VI Traktatu o Unii Europejskiej, w celu osiągnięcia rozstrzygnięcia. W przypadku braku rozstrzygnięcia w ciągu sześciu miesięcy, sprawa może zostać przekazana do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przez stronę sporu. 2. Wszelkie spory między jednym lub wieloma państwami człon- kowskimi a Komisją Wspólnot Europejskich, dotyczące artykułu 1, z wyjątkiem punktu 1 litera c), artykułu 2, 3, 4 lub artykułu 7 ustęp 2 tiret trzecie niniejszego Protokołu, które okazały się 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 89 niemożliwe do rozwiązania w drodze negocjacji, mogą zostać przed łożone Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europej- skich. Artykuł 9 Wejście w życie 1. Niniejszy Protokół podlega przyjęciu przez państwa człon- kowskie zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyj- nymi. 2. Państwa członkowskie notyfikują Sekretarzowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej zakończenie procedur konstytucyjnych koniecznych, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytu- cyjnymi, do przyjęcia niniejszego Protokołu. 3. Niniejszy Protokół wchodzi w życie 90 dni po notyfikacji przewidzianej w ustępie 2, przez państwo, które będąc członkiem Unii Europejskiej w momencie przyjęcia przez Radę aktu sporzą- dzającego niniejszy Protokół, jako ostatnie dopełniło formalnoś- ci. Jednakże, jeśli Konwencja nie wejdzie jeszcze w tym dniu w życie, Protokół niniejszy wchodzi w życie w dniu wejścia w życie Konwencji. 3. Dokumenty przystąpienia składane są u depozytariusza. 4. Niniejszy Protokół wchodzi w życie odnośnie do każdego pań- stwa przystępującego do niego po 90 dniach od zdeponowania dokumentu przystąpienia lub z datą wejścia w życie niniejszego Protokołu, jeżeli jeszcze nie wszedł w życie w chwili upływu wspomnianego okresu 90 dni. Artykuł 11 Zastrzeżenia 1. Nie mogą być składane żadne zastrzeżenia, z wyjątkiem prze- widzianych w artykule 6 ustęp 2. 2. Każde państwo członkowskie, które złożyło zastrzeżenie, może je wycofać w każdym czasie, w całości lub w części, poprzez notyfikowanie depozytariuszowi. Wycofanie staje się skuteczne od dnia w którym depozytariusz otrzymał notyfikację. Artykuł 10 Artykuł 12 Depozytariusz Przystąpienie nowych państw członkowskich 1. Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej pełni funkcję depozytariusza niniejszego Protokołu. 1. Niniejszy Protokół jest otwarty na przystąpienie każdego pań- stwa, które staje się członkiem Unii Europejskiej. 2. Tekst niniejszego Protokołu w języku państwa przystępują- cego sporządzony przez Radę Unii Europejskiej jest autentyczny. 2. Depozytariusz publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich informacje o postępie w przyjęciach i przystąpie- niach, deklaracje i zastrzeżenia oraz wszelkie inne notyfikacje odnoszące się do niniejszego Protokołu. W dowód czego niżej wymienieni pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod niniejszym Protokołem. Sporządzono w jednym oryginale w językach: angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim oraz włoskim. Teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne, a oryginał jest zdeponowany w archiwach Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej. 90 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 Pour le gouvernement du Royaume de Belgique Voor de Regering van het Koninkrijk België Für die Regierung des Königreichs Belgien For regeringen for Kongeriget Danmark Für die Regierung der Bundesrepublik Deutschland Για την Κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 91 Pour le gouvernement de la République française Thar ceann Rialtas na hÉireann For the Government of Ireland Per il Governo della Repubblica italiana Pour le gouvernement du Grand-Duché de Luxembourg Voor de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden 92 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 Für die Regierung der Republik Österreich Pelo Governo da República Portuguesa Suomen hallituksen puolesta På finska regeringens vägnar På svenska regeringens vägnar For the Government of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland 19/t. 8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 93 Por el Gobierno del Reino de España 94 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 8 ZAŁĄCZNIK Deklaracje złożone przez państwa członkowskie w sprawie przyjęcia aktu sporządzenia Protokołu 1. Deklaracja delegacji niemieckiej: „Rząd Republiki Federalnej Niemiec potwierdza swój zamiar osiągnięcia w drodze negocjacji, w odniesieniu do Protokołu do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, porozumienia w sprawie kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich do orzekania w trybie prejudycjalnym, tak jak w odniesieniu do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz w tym samym terminie”. 2. Wspólna deklaracja delegacji Belgii, Luksemburga i Niderlandów: „Rządy Królestwa Belgii, Królestwa Niderlandów i Wielkiego Księstwa Luksemburga uznają, że dla wejścia w życie niniejszego Protokołu konieczne jest znalezienie zadowalającego rozwiązania dotyczącego kompetencji, jakie mają zostać przyznane Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dotyczących wykładni Protokołu, do końca listopada 1996 roku, najlepiej w ramach bieżących dyskusji o przyznaniu Trybunałowi Sprawiedliwości kompetencji do orzekania w trybie prejudycjalnym w sprawie wykładni Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich”. 3. Deklaracja delegacji Austrii: „Austria zakłada, iż kwestia kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich do orzekania w trybie prejudycjalnym zostanie korzystnie rozstrzygnięta w niedalekiej przyszłości, i będzie nadal działać w tym celu”


title: POSITION COMMUNE (CE) Nº 60/96 arrêtée par le Conseil le 27 septembre 1996 en vue de l'adoption de la directive 96/.../CE du Parlement européen et du Conseil, du ..., relative à la protection des consommateurs en matière d'indication des prix des produits offerts aux consommateurs


title: Recomendação do Conselho de 27 de Setembro de 1996 sobre a luta contra o emprego ilegal de nacionais de Estados terceiros

eurovoc_concepts:
employment policy
foreign national
free movement of workers
migration control
moonlighting
underground economy