eurovoc_concepts:
application of EU law
fishery product
harbour installation
marketing
third country

text: COMMISSE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 17. 06. 1996 COM(96) 272 def. VERSLAG VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD Resultaten van de toepassing van Verordening (EG) nr. 1093/94 van de Raad tot vaststelling van de voorwaarden waaronder vissersvaartuigen van derde landen vangsten rechtstreeks mogen aanlanden en verkopen in de havens van de Gemeenschap. - Inleiding INHOUD - 1. Achtergronden van Verordening nr. 1093/94 -A : Marktsituatie en doelstellingen van de verordening -B : Situatie met betrekking tot rechtstreekse aanlandingen in bepaalde derde landen -C : Overeenstemming van Verordening nr. 1093/94 met de internationale verbintenissen van de Gemeenschap -WTO - Europese Economische Ruimte / - II. Resultaten van de toepassing van Verordening nr. 1093/94 -A : Gezondheidscontroles -B : Aanlandingsaangifte rC : Naleving handelsvoorschriften -D : Aangelande hoeveelheden -E : Algemene opmerkingen - Conclusie - Bijlage: statistische gegevens In artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1093/94 van 6 mei 1994 tot vaststelling van de voorwaarden waaronder vissersvaartuigen van derde landen vangsten mogen aanlanden en verkopen in de havens van de Gemeenschap1 is het volgende bepaald: "Vóór 1 juli 1996 dient de Commissie bij de Raad een verslag in over de resultaten van de toepassing van deze verordening, eventueel vergezeld van passende voorstellen. " Het voorliggende verslag, waarmee wordt voldaan aan het verzoek van de Raad, is dan ook opgesteld op basis van de antwoorden van de Lid-Staten op een vragenlijst van de Commissie over de toepassing van de. verschillende bepalingen van deze verordening vanaf haar inwerkingtreding tot en met 31 december 1995. Acht Lid-Staten hebben de vragenlijst beantwoord en vier daarvan maken melding van rechtstreekse aanlandingen. De statistische gegevens die samen met de antwoorden aan de Commissie zijn meegedeeld, gaan hierbij. De Commissie acht het dienstig de achtergronden en de doelstellingen van Verordening nr. 1093/94 in herinnering te brengen, en deze verordening in een internationale juridische context te plaatsen, alvorens de eigenlijke resultaten van de toepassing ervan nader te bezien. PB nr. L 121 van 12. 5. 1994, blz. 3. I. Achtergronden van Verordening nr. 1093/94 Verordening nr. 1093/94 is vastgesteld naar aanleiding van een ernstige crisis op de communautaire markt voor visserijprodukten met de bedoeling bepaalde praktijken die deze kwetsbare markt konden verstoren, tegen te gaan. Er waren op internationaal vlak geen regels betreffende rechtstreekse aanlandingen. A. Marktsituatie en doelstellingen van de verordening Toen begin 1993 de crisis op de communautaire markt voor visserijprodukten, en vooral op die voor magere vis duidelijk merkbaar werd, is zij nauwkeurig bestudeerd en geanalyseerd zowel door de Commissie2 als door de Lid-Staten en het bedrijfsleven, en heeft zij ertoe geleid dat de prijzen zich op een laag peil stabiliseerden op een zeer conjunctuurgevoelige markt. In een dergelijke situatie is, wanneer vissersschepen uit derde landen vangsten rechtstreeks aanlanden, bij ontstentenis van een relevante wetgeving, het gevaar voor nieuwe verstoringen groot, doordat dan immers partijen tegen zeer lage prijzen op de markt kunnen komen die rechtstreeks concurreren met de communautaire produktie op de verse markt. Meer nog, deze aanlandingen dreigen de door de producentenorganisaties uitgevoerde en met nationale en communautaire financiële middelen ondersteunde maatregelen in het kader van de marktordening te ondergraven. Bij rechtstreekse aanlandingen worden de produkten immers ingevoerd met een vervoermiddel dat tegelijkertijd het produktiemiddel is, namelijk het vissersvaartuig. Enerzijds kunnen de autoriteiten van het land van oorsprong van de produkten deze aanlandingen helemaal niet controleren, en anderzijds wordt daardoor, in vergelijking met andere vormen van vervoer (vrachtschip, vliegtuig, vervoer over land), bespaard op vervoers-, controle- en verpakkingskosten en zelfs op belastingen en parafiscale kosten. Rechtstreekse aanlanding kan dus aanleiding geven tot oneerlijke concurrentie tegenover de communautaire produktie. Bijgevolg zijn bij de op voorstel van de Commissie door de Raad goedgekeurde Verordening nr. 1093/94 rechtstreekse aanlandingen toegestaan voor zover zij voldoen aan bepaalde vereisten en dus niet meer kunnen plaatsvinden onder voorwaarden die, hoe paradoxaal dit ook moge lijken, minder stringent waren dan voor de communautaire produktie. De vastgestelde voorwaarden hebben respectievelijk betrekking op: -. het opstellen van een lijst van erkende havens die over de nodige voorzieningen beschikken om de in de veterinaire wetgeving voorgeschreven controles te kunnen uitvoeren; voordien konden inzake de toegang tot de havens aan vissersvaartuigen van derde landen geen andere dan nationale beperkingen worden opgelegd (artikel 3). het overleggen aan de bevoegde autoriteiten van een door de kapitein van het betrokken vaartuig opgestelde aangifte met vermelding van herkomst en hoeveelheden van de aangevoerde produkten (artikel 4). Zie Mededeling "De crisis van de visserijsector in de Gemeenschap" COM (94) 335 def. van 19. 7. 94 de verplichting bij verkoop op de verse markt de eventuele regels in het ressort van een producentenorganisatie na te leven (artikel 5). In vergelijking met de in bepaalde derde landen geldende regels kunnen deze bepalingen als tamelijk soepel worden aangemerkt. B. Situatie met betrekking tot rechtstreekse aanlandingen in bepaalde derde landen In het algemeen moet worden aangestipt dat in het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee uitdrukkelijk wordt erkend dat de kuststaten het recht hebben om eenzijdig voorwaarden te verbinden aan de toegang tot hun wateren en haveninstallaties. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen vissersvaartuigen, die ook het vervoermiddel zijn waarmee de vangst wordt vervoerd, en koopvaardijschepen. Er zijn slechts enkele derde landen met regels inzake rechtstreekse aanlandingen: VSA Australië Canada Chili verboden alleen toegestaan met vergunning van het ministerie toegestaan naargelang van het geval en alleen voor schepen die de vlag voeren van landen waarmee Canada op visserij vlak goede betrekkingen onderhoudt. een door de bevoegde instantie van het land van oorsprong afgegeven gezondheidscertificaat is vereist voor alle op Chileens grondgebied binnengebrachte produkten, ook voor transitoverkeer, ongeacht de gekozen vervoersvorm. De gegrondheid van deze wetgeving die door de Gemeenschap is vastgesteld lijkt dan ook, gezien deze situatie, niet te kunnen worden aangevochten en dat is overigens nog nooit gebeurd. Deze wetgeving is vooral volledig in overeenstemming met haar internationale verbintenissen. C. Overeenstemming van Verordening nr, 1093/94 met de internationale verbintenissen Yan de Gemeenschap Enerzijds is Verordening nr. 1093/94 niet in strijd met de in het kader van de WTO geldende regels, en anderzijds is zij niet van toepassing op vaartuigen die de vlag voeren van landen of groepen landen waarmee de Gemeenschap een overeenkomst heeft gesloten met een expliciete regeling inzake rechtstreekse aanlandingen, wat alleen het geval is voor de overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. - WTO Verordening nr. 1093/94 bevat voor de vissersvaartuigen van derde landen die hun rechtstreeks aanlanden, geen ongunstiger voorschriften dan voor de vangst communautaire produktie, maar zij heeft juist tot doel voor deze vissersvaartuigen dezelfde voorwaarden inzake aanlanding en verkoop van visserijprodukten op te leggen als voor de communautaire produktie. Dat Verordening nr. 1093/94 met de Gatt-regels van 1994 overeenstemt, is bij de oprichting van de WTO op 1 januari 1995 niet betwist. Europese Economische Ruimte (EER) Verordening 1093/94 is niet van toepassing op vaartuigen die de vlag voeren van derde landen die de overeenkomst betreffende de Eurorjese Economische Ruimte hebben ondertekend, omdat in artikel 5 van Protocol nr. 9 bij deze Overeenkomst de toegang tot de havens voor vissersvaartuigen uitdrukkelijk wordt geregeld. De verordening geldt wel voor alle andere derde landen. II. Resultaten van de toepassing van Verordening 1093/94 Strikt genomen kan ten aanzien van de toepassing van Verordening nr. 1093/94 moeilijk worden gesproken over "resultaten" aangezien de betrokken maatregelen voornamelijk preventief zijn, en dus geen nauwkeurig kwantificeerbaar effect kan worden verwacht. Wat deze verordening betreft, moeten dus veeleer de algemene gevolgen en de eventuele toepassingsmoeilijkheden worden geanalyseerd. De drie belangrijkste bepalingen van de verordening worden één voor één behandeld en daarna volgt een aantal algemene opmerkingen. A. Gezondheidscontroles (artikel 3) De door elke Lid-Staat meegedeelde lijst van erkende havens is gepubliceerd in het Publikatieblad, reeks C, van 28 mei 1994 en is op 29 december 1994 aangevuld met de Finse en de Zweedse lijst. Geen van de Lid-Staten heeft melding gemaakt van enige moeilijkheid op dit gebied. Bij de eigenlijke gezondheidscontroles is geconstateerd dat de geldende normen worden nageleefd, want weigeringen op grond van de normen zijn zeer uitzonderlijk (in de verslagperiode, één geval in Denemarken en één in Frankrijk, voor kleine hoeveelheden). B. Aanlandingsaangifte (artikel 4i Er zijn. op dit vlak geen bijzondere moeilijkheden gemeld. Enkele Lid-Staten hebben overigens het belang onderstreept van deze procedure, zonder welke controle en eventuele vervolging bij overtreding uitgesloten zijn. Eén Lid-Staat is van oordeel dat de termijn tussen melding en aanlanding (72 uur) soms te lang is gebleken. De bepaling is echter gebaseerd op Verordening (EEG) nr. 2847/93 tot invoering van een controleregeling, en geldt dus niet uitsluitend voor rechtstreekse aanlandingen door vissersvaartuigen van derde landen. C. Naleving handelsvoorschriften (artikel 5) Alleen voor hoeveelheden die voor onmiddellijke verkoop zijn bestemd, moeten in voorkomend geval bepaalde afzetregels in acht worden genomen. Behalve in Spanje, gaat het hier feitelijk om zeer kleine hoeveelheden, aangezien het leeuwedeel van de aangelande produkten voor verwerking is bestemd en dus niet aan deze vereiste hoeft te voldoen. Moeilijkheden bij de toepassing van deze bepaling zijn door de Lid-Staten niet gemeld. D. Aangelande hoeveelheden De bijgaande tabel geeft de hoeveelheden aan die vijf Lid-Staten voor de jaren '94 en '95 hebben gemeld. Deze gegevens zijn dan ook onvolledig. Van deze hoeveelheden gaat de hoofdmoot naar slechts twee Lid-Staten, Denemarken en Spanje, kleinere hoeveelheden worden aangeland in Frankrijk en Duitsland. Bijna alle vis die in de noordelijke havens, ook in Frankrijk, wordt aangeland, is bestemd voor de verwerkende industrie en heeft, wat de grootste tonnages betreft, betrekking op een gering aantal soorten. Wat Spanje betreft, wordt vooral op de Canarische Eilanden rechtstreeks aangeland. Het betreft veel verschillende produkten, vers of ingevroren, die hoofdzakelijk voor onmiddellijke verkoop zijn bestemd. In 1995 blijkt ten opzichte van 1994 de rechtstreeks aangelande hoeveelheid in Duitsland, Denemarken en Frankrijk aanzienlijk te zijn gedaald, terwijl die in Spanje is toegenomen. Het is ook duidelijk dat het aantal aanlandingen fors is verminderd, terwijl de gemiddelde hoeveelheid per aanlanding aanmerkelijk is gestegen. Deze gegevens, die slechts twee jaar bestrijken, zijn uiteraard niet zeer representatief. E. Algemene opmerkingen Van de Lid-Staten die de vragenlijst van de Commissie hebben beantwoord, geven de meesten uiting aan hun voldoening over Verordening nr. 1093/94 en de toepassing ervan. Er zijn de Commissie geen voorstellen tot wijziging of verbetering toegezonden. Er zijn geen toepassingsmoeilijkheden gemeld. CONCLUSIE Van de acht Lid-Staten die de Commissie een antwoord hebben gezonden, zijn er twee die laten weten hun principieel verzet tegen de verordening te handhaven, vier die uitdrukkelijk hun voldoening laten blijken en twee die geen bijzondere opmerkingen maken. Gezien de schaarse gegevens die de Lid-Staten de Commissie hebben meegedeeld, is het voor haar over het geheel genomen moeilijk om een volledige balans van de resultaten van de toepassing van Verordening nr. 1093/94 op te maken. Verschillende Lid-Staten hebben de Commissie geen antwoord gegeven en in de ontvangen antwoorden wordt niet gemeld hoe vaak en welke controles zijn verricht om de verordening ten uitvoer te leggen. In dit verband verwijst de Commissie dan ook naar haar opmerkingen in het verslag over de controle op de vissersvaartuigen van derde landen die in communautaire wateren vissen. Dit verslag dient de Commissie eveneens bij de Raad in overeenkomstig de toezegging die na afloop van de vergadering van de Raad van december 1995 is gedaan. Hoe het ook zij, het effect van deze maatregelen wordt meestal als gunstig beschouwd, op adminsitratief gebied of wat de voorziening en de werking van de markt betreft, zijn geen bijzondere problemen gemeld; sinds de inwerkingtreding is deze verordening door geen enkel derde land gekritiseerd of aangevochten. De Commissie wijst er overigens op dat één van de belangrijkste voordelen van deze verordening 1093/94 is dat het om een preventieve maatregel gaat en dat het ontbreken van een dergelijke maatregel naar alle waarschijnlijkheid negatieve gevolgen voor de markt zou hebben gehad. Los daarvan merkt de Commissie tenslotte ook op dat zij altijd van mening is geweest dat het probleem van de rechtstreekse aanlandingen in een internationaal en multilateraal kader moest worden opgelost. Daarom is het belangrijk over een eigen wetgeving te beschikken waarnaar later bij onderhandelingen op internationaal niveau kan worden verwezen en waarvan kan worden aangetoond dat zij een deugdelijk instrument is voor de controle op een verantwoorde uitoefening van de visserij, maar het principe van de vrijhandel niet doorkruist. Tekenend in dit verband is dat sommige staten, en vooral kuststaten, in bepaalde regionale organisaties voor het beheer van de visbestanden de discussie willen op gang brengen over de mogelijkheid aanlandingen te verbieden voor vissersvaartuigen van niet-overeenkomstluitende partijen die de door de genoemde organisaties vastgestelde beheers- en instandhoudingsregels niet naleven. Deze aanpak, die verband houdt met de Gedragscode voor een verantwoorde visserijsector en met het Verdrag van de Verenigde Naties over de grensoverschrijdende en over grote afstanden trekkende visbestanden, moet in een andere context aan de orde worden gesteld. De 8 Commissie zal de Raad later op de hoogte brengen van haar beleidsoriëntaties op dit gebied. De Commissie is dus van oordeel dat er geen reden is om Verordening nr. 1093/94 te wijzigen, noch om ze te versoepelen, noch om ze stringenter te maken. Zij zal bij de Raad geen voorstel indienen en stelt bijgevolg voor het status quo te handhaven. Bijlage : Rechtstreeks aangelande hoeveelheden (in tonnen) en aantal vaartuigen (de gegevens voor 1995 zijn voorlopig) Duitsland Denemarken Spanje Frankrijk Griekenland Totaal ton vis vaartuigen ' ton vis vaartuigen ton vis vaartuigen ton vis vaartuigen ton vis vaartuigen ton vis vaartuigen 1994 1928 1995 536 286 56 48157 5889 43449 25642 1818 67854 623 428 9892 4733 11 8 103426 6809 j 30( ,) J 20(,) 98795 2310 (1) : voor de twee jaren samen • 10 ISSN 0254-1513 COM(96) 272 def. DOCUMENTEN NL 11 03 02 Catalogusnummer : CB-CO-96-282-NL-C ISBN 92-78-05482-8 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburç M