text: COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 10. 05. 1996 COM(96) 190 def 96/0125 (SYN) VERSLAG OVER DE TOEPASSING VAN VERORDENING (EEG) NR. 684/92 VAN DE RAAD VAN 16 MAART 1992 HOUDENDE GEMEENSCHAPPELIJKE REGELS VOOR HET INTERNATIONAAL VERVOER VAN PERSONEN MET TOURINGCARS EN MET AUTOBUSSEN (Door de Commissie ingediend) Voorstel voor een VRRORDENING (EG) VAN DE RAAD tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen (door de Commissie ingediend) VERSLAG OVER DE TOEPASSING VAN VERORDENING (EEG) NR. 684/92 VAN DE RAAD VAN 16 MAART 1992 HOUDENDE GEMEENSCHAPPELUKE REGELS VOOR HET INTERNATIONAAL VERVOER VAN PERSONEN MET TOURINGCARS EN MET AUTOBUSSEN INHOUDSTAFEL A. - INLEIDING B. - INHOUD VAN VERORDENING (EEG) nr. 684/92 De diverse vervoercategorieën: 1) Geregeld vervoer 2) De bijzondere vorm van geregeld vervoer 3) Pendelvervoer 4) Ongeregeld vervoer 5) Vervoer voor eigen rekening 6) Vergunningsprocedure C. - INTERPRETATIE- EN TOEPASSINGSPROBLEMEN 1. Toepassingsgebied van de verordening ten aanzien van derde landen 2. Omschrijving van de verschillende diensten a) Vervoer voor eigen rekening b) Stedelijk vervoer in grensgebieden (artikel 2, lid 1, punt 1. 2, onder d)) c) Geregeld vervoer en pendelvervoer zonder logies 3. Procedure voor de afgifte van een vergunning en termijnen 4. Gronden voor het afwijzen van een vergunningaanvraag (artikel 7, lid 4, onder a) en b)) D. - OPTREDEN VAN DE COMMISSIE - ARBITRAGE (artikel 7, lid 6) E. -BETREKKINGEN MET NATIONALE DESKUNDIGEN EN BEROEPSKRINGEN F. - EXTERNE BETREKKINGEN G. - OVEREENKOMSTEN TUSSEN LID-STATEN (artikel 18 van de verordening) H. - REISDOCUMENTEN I. - GEGEVENS BETREFFENDE HET AANTAL DOOR DE LIDSTATEN VERLEENDE VERGUNNINGEN A. - INLEIDING Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad van 16 maart 1992 houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen is vastgesteld in de periode waarin de interne markt werd voltooid. In deze verordening wordt omschreven hoe het beginsel van het vrij verrichten van diensten inde sector personenvervoer over de weg dient te worden toegepast. Zij beperkt de administratieve procedures voor de vervoerders tot het minimum en verschaft hun zodoende een betere concurrentiepositie. Volgens artikel 20 van Verordening (EEG) nr. 684/92 moet de Commissie vóór 1 juli 1995 aan de Raad verslag uitbrengen over de toepassing van deze verordening. Bovendien moet de Commissie vóór 1 januari 1996 bij de Raad een voorstel voor een verordening indienen om de procedures te vereenvoudigen en, naar gelang van de conclusies van het verslag, de vergunningen af te schaffen. Met dit verslag wordt gevolg gegeven aan het bepaalde in artikel 20. B. - INHOUD VAN VERORDENING (EEG) nr. 684/92 (EEG) nr. 684/92 houdende gemeenschappelijke Verordening regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen vormt het algemene juridische kader voor het internationale personenvervoer met touringcars en autobussen; dit is van toepassing in alle Lid-Staten van de Gemeenschap en, sedert de inwerkingtreding van de EER-overeenkomst, landen van de Europese Economische Ruimte. Deze verordening vervangt de sinds het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig in deze sector geldende verordeningen en vestigt het principe van de vrije dienstverlening in de betrokken sector. Dit principe komt er in de praktijk op neer dat een vervoerder zonder discriminatie op grond van nationaliteit of vestigingsplaats vervoerdiensten tussen Lid-Staten mag verrichten, indien hij: in alle - in de Lid-Staat van vestiging gemachtigd is tot het verrichten van vervoer met touringcars en met autobussen; - voldoet aan de voorwaarden overeenkomstig de communautaire regelgeving inzake de toegang tot het beroep van ondernemer van personenvervoer over de weg; - voldoet aan de regelgeving inzake verkeersveiligheid ten aanzien van de normen voor bestuurders en voertuigen. Op grond hiervan kan een in een Lid-Staat gevestigd bedrijf vervoerdiensten tussen andere Lid-Staten verzorgen. De diverse vervoercategorieën In de verordening worden de verschillende hierna genoemde soorten personenvervoer omschreven en wordt voor elk van deze diensten de toegang tot de markt geregeld: 1) Geregeld vervoer Geregeld vervoer is vervoer van personen met een bepaalde regelmaat en langs een bepaalde reisweg, waarbij op vooraf vastgestelde stopplaatsen reizigers mogen worden opgenomen of afgezet. Geregeld vervoer is voor iedereen toegankelijk, ongeacht de eventuele verplichting om de reis te boeken. Voor geregeld vervoer is een vergunning vereist die wordt verleend volgens de procedure van artikel 7 van de verordening. Deze procedure is veel soepeler en sneller dan die welke krachtens de eerdere regelgeving werd toegepast. De toestemming van het doorvoerland (over het grondgebied waarvan wordt gereisd zonder dat er reizigers worden opgenomen of afgezet) is niet langer vereist; deze is vervangen door een eenvoudige kennisgeving van de aanvraag, waarbij de instanties van het doorvoerland de gelegenheid wordt geboden hun opmerkingen kenbaar te maken. Voorts zijn in artikel 7, lid 4, van de verordening zes afwijzingsgronden voor vergunningaanvragen opgenomen. De toepassing van het bepaalde in artikel 7, lid 4, heeft echter bepaalde interpretatieproblemen opgeleverd, die hierna in een afzonderlijk hoofdstuk worden behandeld. 2) De bijzondere vorm van geregeld vervoer De bijzondere vorm van geregeld vervoer behelst geregeld vervoer van bepaalde categorieën reizigers, met uitsluiting van andere reizigers, met name het vervoer naar en van het werk van werknemers, het vervoer naar en van de onderwijsinstelling van scholieren en studenten, het vervoer tussen land van oorsprong en plaats van legering van militairen en hun gezinnen alsmede het stedelijk vervoer in grensgebieden. In al deze gevallen is de bijzondere vorm van geregeld vervoer van vergunning vrijgesteld voor zover ter zake tussen de organisator en de vervoerder een overeenkomst is gesloten. 3) Pendelvervoer Pendelvervoer, als omschreven in artikel 2, lid 2, is vervoer van vooraf samengestelde groepen reizigers in verscheidene heen- en terugreizen van dezelfde zone van vertrek naar dezelfde zone van bestemming. Deze groepen, bestaande uit reizigers die de heenreis hebben afgelegd, worden nadien weer naar de plaats van vertrek gebracht. Onder "zone van vertrek" en "zone van bestemming" wordt verstaan de plaats van vertrek en de plaats van bestemming alsmede de plaatsen die gelegen zijn in een straal van 50 km. Buiten de zone van vertrek en bestemming mogen groepen ten hoogste op drie verschillende plaatsen worden opgenomen respectievelijk afgezet. De regeling inzake toegang tot de markt verschilt naar gelang het gaat om pendelvervoer met of zonder logies: voor pendelvervoer zonder logies is een vergunning vereist, pendelvervoer met logies is van vergunning vrijgesteld. 4) Ongeregeld vervoer Ongeregeld vervoer is vervoer dat noch aan de definitie van geregeld vervoer, noch aan die van pendelvervoer beantwoordt. In artikel 2, punt 3. 1, en in de bijlage van de verordening worden de diverse types ongeregeld vervoer onderscheiden. De bedoelde bepaling voorziet ook in een categorie "resterend ongeregeld vervoer", die alle diensten omvat welke niet aan de in de verordening gebruikte omschrijvingen van ongeregeld- vervoerdiensten beantwoorden. Alleen deze laatste categorie is aan vergunning onderworpen. 5) Vervoer voor eigen rekening De verordening stelt in artikel 2, lid 4, ook de regeling vast voor vervoer voor eigen rekening. Voor dit vervoer, dat door een onderneming voor haar eigen werknemers of door een vereniging zonder winstoogmerk in het kader van haar sociale doel ten behoeve van haar leden wordt verricht, is geen vergunning nodig maar een attest - waarvan het model door de Commissie wordt vastgesteld -, mits: - de vervoersactiviteit voor de onderneming of de vereniging slechts een bijkomende activiteit vormt, - de gebruikte voertuigen eigendom van de onderneming of vereniging zijn of door haar op afbetaling zijn aangekocht of indien daarvoor een leasingovereenkomst op lange termijn is afgesloten en mits zij door een personeelslid van de onderneming of door een lid van de vereniging worden bestuurd. 6) Vergunningsprocedure In artikel 7 van de verordening is de vergunningsprocedure geregeld. De vergunning wordt afgegeven met instemming van de bevoegde instanties van alle Lid-Staten op het grondgebied waarvan reizigers worden opgenomen of afgezet. De instantie die de vergunning feitelijk afgeeft (de "instantie van afgifte") is de bevoegde instantie van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan het punt van vertrek (één van de eindhaltes van het traject) is gelegen en waar de aanvraag werd ingediend, in tegenstelling tot de vorige regeling, waarbij de bevoegde instanties van de respectieve betrokken Lid-Staten een vergunning verstrekten aan elke tot de associatie behorende onderneming met de desbetreffende nationaliteit. C. - INTERPRETATIE- EN TOEPASSINGSPROBLEMEN Er moet aan worden herinnerd dat de verantwoordelijkheid voor het in de praktijk brengen van de verordening berust bij de bevoegde instanties van de Lid-Staten. In dit verband zagen de nationale autoriteiten zich bij de interpretatie van een aantal bepalingen van de verordening soms voor problemen geplaatst. Daarom hebben, sinds de vaststelling en inwerkingtreding van Verordening (EEG) nr. 684/92, de bevoegde instanties van verschillende Lid-Staten en de vertegenwoordigers van de betrokken beroepsorganisaties de diensten van de Commissie om nadere toelichtingen op een aantal bepalingen van de verordening verzocht. De diensten van de Commissie hebben de juridische interpretatie van de vraagstukken met betrekking tot Verordening (EEG) nr. 684/92 verstrekt onder toekomstig standpunt van de voorbehoud van een eventueel daarvan afwijkend Commissie en met de precisering dat het krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag het Hof van Justitie toekomt om juridisch bindende uitspraken te doen over de uitlegging van het Gemeenschapsrecht. De belangrijkste toepassings- en interpretatiemoeilijkheden betreffen de volgende aspecten: 1. Toepassingsgebied van de verordening ten aanzien van derde landen Bij het verlenen van vergunningen voor vervoer met touringcars naar derde landen is het probleem gerezen van het toepassingsgebied van de verordening. Artikel 1, lid 2, luidt als volgt: "Voor vervoer vanuit een Lid-Staat naar een derde land en omgekeerd is deze verordening, voor het traject over het grondgebied van de Lid-Staat waar reizigers worden opgenomen of afgezet, van toepassing zodra de noodzakelijke overeenkomst tussen de Gemeenschap en het betrokken derde land is gesloten". De diensten van de Commissie hebben geoordeeld dat een interpretatie a sensu contrario van deze bepaling tot de conclusie voert dat de verordening van toepassing is op transitotrajecten, met als bestemming een derde land, over het grondgebied van Lid-Staten waar geen reizigers worden opgenomen of afgezet. In dit verband doet zich het probleem voor dat door de autoriteiten van sommige Lid-Staten een transitovergunning wordt geëist voor geregeld vervoer naar en vanuit een derde land waarbij op het grondgebied van die Lid-Staten geen reizigers worden opgenomen of afgezet. Deze transito vergunningen kunnen alleen worden opgelegd aan vervoerders van buiten de Gemeenschap of wanneer het vervoer gezamenlijk wordt verricht door een in de Gemeenschap gevestigde onderneming en een onderneming waarvan het hoofdkantoor zich in een derde land bevindt. In een dergelijk geval is volgens de diensten van de Commissie Verordening (EEG) nr. 684/92, overeenkomstig artikel 1, lid 1 en lid 2, van die verordening, niet van toepassing en kan door de bevoegde instanties van de Lid-Staten over het grondgebied waarvan het vervoer plaatsvindt een transitovergunning worden geëist, waarbij de algemene grondbeginselen van het Verdrag moeten worden nageleefd. Insgelijks moet Verordening (EEG) nr. 684/92 volgens de diensten van de Commissie zó worden geïnterpreteerd dat vervoer van reizigers tussen twee tot de Europese Unie behorende Lid-Staten dat met gesloten deuren, dus zonder de mogelijkheid passagiers op te nemen of af te zetten, over het grondgebied van een derde land, het trans- itoland, wordt verricht, dient te worden beschouwd als vervoer binnen de Ge meenschap, zodat daarop de regeling van Verordening (EEG) nr. 684/92 van toepassing is. is de communautaire wetgeving van Wanneer het gaat om vervoer door een derde land dat met open deuren wordt verricht, dus met de mogelijkheid passagiers op te nemen of af te zetten, hebben we niet alleen te maken met intracommunautair vervoer, omdat het vertrekpunt en de eindbestemming binnen de Gemeenschap liggen, maar ook met vervoer waarbij het vertrekpunt in een Lid-Staat ligt en de bestemming in een derde land en omgekeerd (gezien het feit dat er in het transitoland tussentijdse stopplaatsen zijn), in de zin van artikel 1, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 684/92. In dat geval toepassing voor het intracommunautaire gedeelte van het vervoer, en zijn de bilaterale overeenkomsten tussen de Lid-Staten en het transitoland alsmede de ASOR-overeenkomst (als het ongeregeld vervoer betreft) van toepassing voor het opnemen en afzetten van reizigers afkomstig van of op weg naar dit derde land, totdat de noodzakelijke overeenkomst tussen de Gemeenschap en het betrokken derde land is gesloten. De toepassing van de communautaire regeling en de ASOR-overeenkomst inzake ongeregeld vervoer tussen twee Lid-Staten waarbij met open deuren over het grond gebied van een derde land wordt gereisd, kan problemen opleveren omdat beide regelingen niet in gelijke mate zijn geliberaliseerd. Als het betrokken vervoer niet krachtens de ASOR-overeenkomst is geliberaliseerd, kan een vergunning van het derde land noodzakelijk zijn voor het gedeelte van het traject dat over het grondge bied van het derde land wordt afgelegd. Zo zal bij voorbeeld voor een krachtens Verordening (EEG) nr. 684/92 geliberaliseerde ongeregeld-vervoerdienst tussen Italië en Duitsland waarbij in Zwitserland reizigers worden opgenomen of afgezet, een vergunning vereist zijn van de Zwitserse Bondsstaat, aangezien dit opnemen of afzetten van reizigers krachtens de bepalingen van de ASOR-overeenkomst niet is geliberaliseerd. Samenvattend kan worden gesteld dat in de betrekkingen tussen de landen van de Gemeenschap en derde landen de bilaterale overeenkomsten van toepassing blijven, weliswaar rekening houdend met het voorschrift van artikel 1, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 684/92, waar is bepaald dat de Lid-Staten moeten trachten de bilaterale overeenkomsten met de derde landen aan te passen om ervoor te zorgen dat het beginsel van non-discriminatie tussen de communautaire vervoersondernemingen wordt nageleefd. In feite blijft de ASOR-overeenkomst alleen van toepassing tussen de Gemeenschap en Turkije en Zwitserland, aangezien alle andere overeenkomstsluitende partijen tot de Gemeenschap zijn toegetreden of partij zijn bij de EER-overeenkomst. 2. Omschrijving van de verschillende diensten a) Vervoer voor eigen rekening Het vervoer voor eigen rekening is geregeld bij artikel 2, lid 4, en artikel 13 van Verordening (EEG) nr. 684/92. Naar aanleiding van een vraag van de bevoegde instanties van een Lid-Staat hebben de diensten van de Commissie als hun mening te kennen gegeven dat vervoer verricht door een persoon die een hem toebehorende bus wenst te gebruiken om met zijn eigen gezin op vakantie te gaan in een andere Lid-Staat, in principe niet valt onder de definitie van "vervoer voor eigen rekening" in de zin van de verordening. De vrijstelling van vergunning is derhalve niet van toepassing. Om bureaucratische muggezifterij te voorkomen, wordt de volgende interpretatie voorgesteld: het vervoer in kwestie, dat volkomen los staat van een economische activiteit, valt niet onder het toepassingsgebied van de verordening. Immers, de desbetreffende persoon is noch vervoerder voor eigen rekening noch vervoerder voor rekening van derden (artikel 1). Dit vervoer valt derhalve uitsluitend onder de op het vervoer van personen van toepassing zijnde bepalingen van de Lid-Staten. Naar aanleiding van een verzoek om advies hebben de diensten van de Commissie verduidelijkt dat vervoer dat door een openbare vervoersonderneming voor haar eigen werknemers in het kader van een studiereis wordt verricht, als vervoer voor eigen rekening dient te worden beschouwd, omdat het vervoer van haar eigen werknemers in dit speciale geval slechts een sporadisch voorkomende en bijko mende activiteit is, zonder handels- of winstoogmerk, die voldoet aan de in artikel 2, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 684/92 genoemde voorwaarden. Onder het begrip "organisatie zonder winstoogmerk" vallen ook niet-commerciële organisaties die voor sociale doeleinden gebruik maken van voertuigen die worden bestuurd door personen die belangeloos hun medewerking verlenen1. b) Stedelijk vervoer in grensgebieden (artikel 2, lid 1, punt 1. 2, onder d)) In de verordening wordt het stedelijk vervoer in grensgebieden geacht te behoren tot de bijzondere vorm van geregeld vervoer, die gedefinieerd wordt als "vervoer van bepaalde categorieën reizigers met uitsluiting van andere reizigers, voor zover dat vervoer op de in punt 1. 1 van artikel 2 bepaalde wijze geschiedt". Het stedelijk vervoer in grensgebieden wordt derhalve gekenmerkt door het feit dat het "stedelijk" is, door het feit dat het in "grensgebieden" plaatsvindt en door het feit dat bepaalde categorieën reizigers worden vervoerd met uitsluiting van andere reizigers. Het begrip "stedelijk vervoer in grensgebieden" wordt in de verordening niet gedefinieerd. Er is alleen bepaald dat de bevoegde instanties van de betrokken Lid-Staten moeten samenwerken om dergelijke diensten te vergemakkelijken, aangezien volgens artikel 4, lid 2, van de verordening voor dit vervoer geen vergunning nodig is mits er een overeenkomst is gesloten tussen de organisator en de vervoerder. De diensten van de Commissie zijn daarom de mening toegedaan dat een vervoerdienst tot het stedelijk vervoer in grensgebieden moet worden gerekend als hij aan de hiervoor genoemde voorwaarden voldoet en als het betrokken vervoer plaatsvindt binnen een stedelijke agglomeratie die zich op de grens van twee of meer Lid-Staten bevindt. c) Geregeld vervoer en pendelvervoer zonder logies Verordening (EEG) nr. 684/92 voorziet in en definieert verschillende categorieën internationaal personenvervoer met touringcars en autobussen, met name geregeld vervoer en pendelvervoer. De twee belangrijkste verschillen tussen deze twee categorieën zijn de volgende: geregeld vervoer pendelvervoer vervoer is van vooraf samengestelde groepen reizigers; is vervoer van individuele reizigers, terwijl bij pendelvervoer zonder logies moeten de groepen reizigers nadien weer naar de plaats van vertrek worden gebracht, terwijl bij geregeld vervoer de reizigers niet verplicht zijn een retourbiljet te kopen. Er zijn dus wel enkele punten van overeenkomst tussen pendelvervoer en geregeld vervoer, zoals onder andere een bepaalde regelmaat bij het pendelvervoer {. vervoer. in verscheidene heen- en terugreizen. ) en het feit dat de stopplaatsen en de dienstregelingen vooraf worden vastgesteld. Vanwege Verklaring van de Raad en de Commissie, opgenomen in het verslag van de Raadszitting waarop Verordening (EEG) nr. 684/92 werd goedgekeurd. deze overeenkomsten is in artikel 4 van de verordening in dezelfde regeling voor toegang tot de markt voorzien voor pendelvervoer zonder logies en geregeld vervoer. De procedure voor de afgifte van vergunningen voor deze twee categorieën vervoer is eveneens dezelfde, en dit geldt ook voor de in artikel 7, lid 4, vermelde gronden voor het afwijzen van een vergunningaanvraag. 3. Procedure voor de afgifte van een vergunning en termijnen a) "Associaties van ondernemingen" die geregeld vervoer of pendelvervoer zonder logies aanbieden Bij de tenuitvoerlegging van de verordening is gebleken dat zich een probleem voordoet bij het bepalen van de instantie van afgifte in het geval van associaties van ondernemingen voor de exploitatie van geregeld vervoer met touringcars. In artikel 6, lid 1, is zeer duidelijk vermeld dat "de vergunningaanvragen worden ingediend bij de bevoegde instantie van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan het punt van vertrek is gelegen, hierna "instantie van afgifte" te noemen. In het geval van geregeld vervoer wordt onder "punt van vertrek" één van de eindpunten van het vervoer verstaan". Het spreekt vanzelf dat geregelde diensten twee eindpunten hebben. De verordening bevat geen nadere aanwijzingen waaruit blijkt aan welk van beide eindpunten van de geregelde dienst de voorkeur moet worden gegeven voor de indiening van de aanvraag en de afgifte van de vergunning. De meest praktische oplossing is, de keuze van het eindpunt waar een aanvraag voor een geregelde touringcardienst wordt ingediend, aan de betrokken bedrijven over te laten. In deze omstandigheden kunnen de diensten van de Commissie het niet eens zijn met de door bepaalde Lid-Staten en bepaalde bedrijven voorgestane interpretatie, als zou als "punt van vertrek" moeten worden beschouwd de Lid-Staat waar de onderneming "die het beheer voert" is gevestigd of de Lid-Staat waar het vervoer "zijn oorsprong vindt". In de verordening wordt het begrip "associatie van ondernemingen" niet gedefinieerd, zodat men zich verscheidene vormen kan voorstellen, al naar gelang de mogelijkheden die de verschillende rechtsstelsels van de Lid-Staten bieden. De verordening schrijft niet voor dat formeel een associatie in de juridische zin van het woord tot stand wordt gebracht. Niettemin is het noodzakelijk dat er tussen alle tot de associatie behorende ondernemingen ten minste een overeenkomst wordt gesloten met het oog op de gemeenschappelijke exploitatie van de geregelde dienst. Wat betreft de vraag hoe de "onderneming die het vervoer beheert" moet worden aangewezen ingeval er bij de verschillende leden van de associatie van ondernemingen voor de exploitatie van geregeld vervoer of pendelvervoer zonder logies geen overeenstemming ter zake bestaat, wordt eraan herinnerd dat de associatie van ondernemingen in gezamenlijk overleg de "onderneming die het vervoer beheert" dient aan te wijzen. Pas wanneer dat is gebeurd, kan de vergun ning voor het vervoer door de bevoegde instantie worden verleend. Met betrekking tot de stelling als zou elke onderneming die deel uitmaakt van de associatie "het (eigen) vervoer beheren", hebben de diensten van de Commissie geoordeeld dat een dergelijke interpretatie in strijd is met de letter en de geest van artikel 5, lid 1, tweede alinea. Artikel 5, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EEG) nr. 684/92 luidt als volgt: "In het geval van een associatie van ondernemingen voor de exploitatie van geregeld vervoer of pendelvervoer zonder logies, wordt de vergunning gesteld op naam van alle ondernemingen. Zij wordt afgegeven aan de ondernemer die het vervoer beheert; de overige ondernemingen ontvangen een kopie. Op de vergunning worden de namen van alle exploitanten vermeld". Bijgevolg kan worden gesteld dat Verordening (EEG) nr. 684/92 gebaseerd is op het criterium "één dienst, één vergunning" of "een vergunning voor elke dienst". Ook wijzen de diensten van de Commissie elke suggestie van de hand dat de onderneming die het vervoer beheert, meer rechten of voordelen zou genieten dan de overige vergunninghouders binnen de associatie. De diensten van de Commissie zijn van mening dat de procedure waarbij de ondernemingen die een dienst willen exploiteren in het kader van een associatie van ondernemingen parallel een aanvraag indienen in hun respectieve Lid-Staten, en aan elk lid van de associatie een vergunning wordt verleend door zijn eigen nationale overheid nadat de details daarvan gezamenlijk zijn overeengekomen, niet in overeenstemming is met de artikelen 5 en 7 van de verordening. b) In artikel 7, lid 2, van de verordening is bepaald dat de bevoegde instanties van de Lid-Staten aan wie instemming is gevraagd met de afgifte van een vergunning voor een geregelde dienst, binnen twee maanden uitsluitsel moeten geven. Deze termijn gaat in op de datum waarop het verzoek om advies is ontvangen. De exacte datum waarop dit verzoek is ontvangen is alleen deze instanties met zekerheid bekend. Voor een goede administratieve afwikkeling is het nodig dat er niet te veel tijd ligt tussen deze datum en de in de adviesaanvraag vermelde datum. Als oplossing stellen de diensten van de Commissie voor dat onmiddellijk na ontvangst van de adviesaanvraag een ontvangstbevestiging wordt verstuurd waarin de juiste datum van ontvangst van de adviesaanvraag wordt vermeld. De termijn van twee maanden zou dan worden berekend vanaf deze datum. c) De bevoegde instanties van de Lid-Staten aan wie is gevraagd in te stemmen met de invoering van een geregelde touringcardienst moeten de instantie van afgifte uitsluitsel geven binnen twee maanden na de datum waarop het verzoek om advies is ontvangen. Indien de instantie van afgifte binnen deze termijn geen antwoord ontvangt, worden de geraadpleegde instanties geacht hun instemming te hebben gegeven en kan de instantie van afgifte bijgevolg de vergunning verlenen. Krachtens artikel 7, lid 1, moet de instantie van afgifte aan de bevoegde instanties van alle Lid-Staten op het grondgebied waarvan reizigers worden opgenomen of afgezet een kopie van de aanvraag en van alle andere dienstige documenten doen toekomen. Het komt zeer vaak voor dat aanvullende inlichtingen worden gevraagd door de instanties van de Lid-Staten waar reizigers worden opgenomen of afgezet en dat de termijn van twee maanden verstreken is voordat de gevraagde aanvullende inlichtingen worden verstrekt. In dit verband moet worden beklemtoond dat de diensten van de Commissie, naar aanleiding van verzoeken om advies van bepaalde Lid-Staten, hebben voorgesteld dat de instantie van afgifte: alle gegevens en dienstige documenten tegelijk toezendt zodra zij de instanties van de overige Lid-Staten krachtens artikel 7, lid 1, om hun instemming verzoekt; onverwijld eventuele aanvullende informatie verstrekt, op voorwaarde dat het verzoek daartoe in aanmerking kan worden genomen, met andere woorden dat het gerechtvaardigd is en dat het geen vertragingsmanoeuvre is. De voor de toepassing van de verordening vereiste verificaties (b. v. artikel 7, lid 4, onder a) en b)), moeten plaatsvinden binnen de in artikel 7, leden 2 en 3, vastgestelde termijnen. Ingeval de instantie van afgifte de documenten niet bijtijds toezendt of de instanties wier instemming vereist is ten onrechte een verzoek om nadere informatie indienen, kan volgens de diensten van de Commissie de in artikel 7, leden 1 en 2, bedoelde procedure voor het bereiken van instemming niet worden afgerond en kan de zaak krachtens artikel 7, lid 6, bij de Commissie aanhangig worden gemaakt. d) Tenslotte dient eraan te worden herinnerd dat, volgens artikel 7, lid 6, indien geen instemming kan worden bereikt als bedoeld in lid 1 van datzelfde artikel, de zaak bij de Commissie aanhangig kan worden gemaakt binnen drie maanden na de datum van indiening van de vergunningaanvraag door het vervoerbedrijf. Na het verstrijken van die termijn vervalt de mogelijkheid om de zaak bij de Commissie aanhangig te maken - een situatie die zich in het verleden meer dan eens heeft voorgedaan. 4. Gronden voor het afwijzen van een vergunningaanvraag (artikel 7, lid 4, onder a) en b)) a) De bevoegde instanties van een Lid-Staat hebben een probleem aan de orde gesteld met betrekking tot artikel 7, lid 4, onder a), eerste streepje, waar is bepaald dat de vergunningaanvraag kan worden afgewezen indien de aanvrager niet in staat is het vervoer waarvoor hij een aanvraag heeft ingediend te verrichten met het materieel waarover hij rechtstreeks beschikt, aangezien Verordening (EEG) nr. 684/92 de aanvrager niet verplicht op te geven welk materieel hij rechtstreeks tot zijn beschikking heeft. Volgens artikel 6, lid 3, van de verordening moet de aanvrager alle aanvullende inlichtingen verstrekken die hij dienstig acht of die hem door de instantie van afgifte worden gevraagd. Daarom hebben de diensten van de Commissie de aanvragers van vergunningen gesuggereerd om uit eigen beweging aan de instantie van afgifte alle inlichtingen te verstrekken die nodig zijn om te beoordelen of het materieel waarover de aanvrager rechtstreeks beschikt, toereikend is om het vervoer te verrichten waarop de vergunningaanvraag betrekking heeft. 10 b) Volgens artikel 7, lid 4, onder b), punt i), kan de aanvraag om een nieuwe vergunning worden afgewezen "indien wordt vastgesteld dat het vervoer waarop zij betrekking heeft, het bestaan van geregelde diensten waarvoor reeds een vergunning is verleend, rechtstreeks bedreigt, uitgezonderd in het geval dat het geregeld vervoer in kwestie door slechts één vervoerder of groep vervoerders wordt geëxploiteerd ". Bijgevolg zal de aanvraag om een nieuwe vergunning eventueel worden afgewezen indien voor het betrokken traject reeds twee andere diensten voorhanden zijn, maar dan moet wel het bewijs worden geleverd dat de nieuwe dienst het bestaan van de geregelde diensten waarvoor reeds een vergunning is verleend, daadwerkelijk rechtstreeks bedreigt. Dit bewijs moet door de bevoegde instanties worden geleverd; de onderneming die de aanvraag doet hoeft dus niet aan te tonen dat zij zich richt op een nieuwe doelgroep. Bijgevolg kan de in artikel 7, lid 4, onder b), punt i), van Verordening (EEG) nr. 684/92 vermelde grond voor afwijzing van de aanvraag niet automatisch en systematisch worden ingeroepen wanneer wordt geconstateerd dat voor het betrokken vervoer reeds twee diensten beschikbaar zijn waarvoor een vergunning is verleend. c) Gevallen waarin een vergunning werd geweigerd op grond van het feit dat de nieuwe vervoerdienst "het bestaan van geregelde diensten waarvoor reeds een vergunning is verleend, rechtstreeks bedreigt" (artikel 7, lid 4, onder b), punt i)) hebben de aanleiding gevormd tot één van de moeilijkst op te lossen interpretatieproblemen, aangezien de verordening geen uitsluitsel geeft over wat onder deze formulering moet worden verstaan. De diensten van de Commissie hebben erop gewezen dat voor een nadere omschrijving van de inhoud van dit begrip rekening dient te worden gehouden met het principe dat het economisch en financieel evenwicht van geregelde diensten waarvoor reeds een vergunning is verleend, moet worden gehandhaafd. Door de intrede op de markt van een nieuwe vergelijkbare dienst zou de economische en financiële positie van de betrokken bedrijven met betrekking tot de investeringen in samenhang met de exploitatie van de desbetreffende geregelde dienst namelijk uit balans kunnen worden gebracht, met als gevolg dat de economische levensvatbaarheid of het voortbestaan van de diensten waarvoor reeds een vergunning is verleend, in het. gedrang zou komen. d) Er is de diensten van de Commissie geen enkel geval bekend waarin een vergunningaanvraag op basis van artikel 7, lid 4, onder b), punt ii)2, is afgewezen. Wel hebben de Raad en de Commissie over het daar gehanteerde begrip "vergelijkbaar vervoer per spoor op de betrokken rechtstreekse baanvakken" een gemeenschappelijke verklaring afgelegd, die is opgenomen in de notulen van de zitting van de Raad waarop Verordening (EEG) nr. 684/92 definitief is vastgesteld. Volgens deze verklaring kan "vergelijkbaar vervoer per spoor op de betrokken rechtstreekse baanvakken" worden geïnterpreteerd als "De aanvraag kan eveneens worden afgewezen: (. ) ii) indien wordt vastgesteld dat genoemd vervoer ingrijpende gevolgen zou hebben voor de levensvatbaarheid van een vergelijkbaar vervoer per spoor op de betrokken rechtstreekse baanvakken. " 11 vervoer dat qua tarieven, frequentie en duur van het traject vergelijkbaar is. De in geografische zin worden opgevat; term "rechtstreeks baanvak" moet overstappen op een ander voertuig of aansluitingen op eenzelfde stopplaats, met inachtneming van de criteria inzake de vergelijkbaarheid met spoorvervoer, zijn dus niet uitgesloten. Een aanvraag om een nieuwe vergunning kan eventueel worden afgewezen wanneer een vergelijkbaar vervoer per spoor sterk te lijden zou hebben van de invoering van de nieuwe busdienst, maar dit moet dan wel worden aangetoond. Het bewijs moet door de bevoegde instanties worden geleverd en het is dus niet de taak van het bedrijf dat de aanvraag indient om aan te tonen dat het zich tot een nieuwe doelgroep richt. Bijgevolg kan de constatering van het bestaan van een vergelijkbaar vervoer per spoor op een bepaald traject niet automatisch en systematisch worden aangegrepen om een vergunning te weigeren. D. - OPTREDEN VAN DE COMMISSIE - ARBITRAGE (Artikel 7, lid 6) In artikel 7, lid 6, van Verordening (EEG) nr. 684/92 is bepaald dat, indien geen overeenstemming over het verlenen van de vergunning kan worden bereikt tussen de bevoegde instanties van alle Lid-Staten op het grondgebied waarvan reizigers worden opgenomen en afgezet, de zaak bij de Commissie aanhangig kan worden gemaakt binnen een termijn van drie maanden na de datum van indiening van de vergunningaanvraag. Na raadpleging van de betrokken Lid-Staten geeft de Commissie binnen zes weken een beschikking, die binnen dertig dagen na kennisgeving aan de betrokken Lid-Staten van toepassing wordt. In de mogelijkheid om bij gebreke van overeenstemming tussen de bevoegde instanties de zaak bij de Commissie aanhangig te maken was reeds voorzien bij artikel 14 van Verordening (EEG) nr. 517/72, met dit verschil dat daarvoor geen termijn was vastgesteld. In het kader van de toepassing van deze laatste verordening heeft de Commissie destijds verschillende beschikkingen gegeven. In tegenstelling daarmee zijn in Verordening (EEG) nr. 684/92 zeer strikte en korte termijnen vastgesteld. Tot dusver is de Commissie driemaal gevraagd officieel op te treden, maar zij heeft telkens moeten weigeren een formele beschikking te geven omdat in elk van de betrokken gevallen de zaak bij haar aanhangig was gemaakt na het verstrijken van de termijn van drie maanden na de datum van indiening van de vergunningaanvraag. Desondanks zijn de diensten van de Commissie, in de geest van artikel 7, lid 6, van Verordening (EEG) nr. 684/92, steeds bereid geweest om samen met de betrokken partijen na te gaan op welke wijze overeenstemming kon worden bereikt en hebben zij daartoe met name vergaderingen met de verantwoordelijke functionarissen van de nationale instanties van de betrokken partijen georganiseerd. De diensten van de Commissie hebben enkele malen schikkingen voorgesteld die door de partijen zijn geaccepteerd. In twee van de bij de Commissie aanhangig gemaakte zaken is een aanvaardbare oplossing gevonden die uiteindelijk heeft geleid tot afgifte van de vergunning door de bevoegde instantie. Slechts in één geval, dat nog in behandeling was toen dit verslag werd opgesteld, heeft de bemiddeling door de diensten van de Commissie niet tot een vergelijk tussen de partijen geleid. Bij de toekomstige wijziging 12 van de verordening zou moeten worden overwogen de termijnen voor het aanhangig maken van een zaak bij de Commissie krachtens artikel 7, lid 6, te verlengen. Voorts hebben de diensten van de Commissie klachten ontvangen over een door interpretatieproblemen veroorzaakte onjuiste toepassing van de verordening door de nationale instanties. E. - BETREKKINGEN MET NATIONALE DESKUNDIGEN EN BEROEPS KRINGEN De diensten van de Commissie hechten veel belang aan de betrekkingen met de nationale deskundigen die belast zijn met de toepassing van de verordening inzake het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen, alsook met de betrokken beroepskringen. Sinds de inwerkingtreding van de verordening zijn jaarlijks vergaderingen met de nationale deskundigen georganiseerd die hebben plaats gevonden in juli 1992, juli 1993, september 1994 en juni 1995. Het doel van deze bijeenkomsten was rechtstreeks kennis te nemen van de problemen en moeilijkheden waarmee de nationale instanties bij de toepassing van de verordening in de praktijk te maken hebben, alsook alle Lid-Staten in te lichten over de door de diensten van de Commissie gegeven interpretaties van de verschillende bepalingen van de verordening. Deze gedachtenwisselingen zijn volgens alle partijen vruchtbaar geweest en de door de deskundigen gedane suggesties zijn in beschouwing genomen met het oog op de toekomstige wijziging van de verordening, met name wat betreft de vereenvoudiging van de procedures. Daarnaast zijn de betrekkingen met de nationale en Europese beroepsverenigingen geïntensiveerd; in januari 1994 en september 1994 zijn vergaderingen met de te vertegenwoordigers van deze verenigingen gehouden om de moeilijkheden inventariseren die de bedrijven ondervinden in verband met de toepassing van de verordening. Tevens zijnde beroepskringen in september 1995 op Europees niveau geraadpleegd over het voorstel tot wijziging van de verordening. F. - EXTERNE BETREKKINGEN Zoals reeds werd opgemerkt in verband met het toepassingsgebied van de verordening ten aanzien van derde landen, is voor vervoer vanuit een Lid-Staat naar een derde land en omgekeerd, Verordening (EEG) nr. 684/92 van toepassing voor het traject over het grondgebied van de Lid-Staat waar reizigers worden opgenomen of afgezet, zodra de noodzakelijke overeenkomst tussen de Gemeenschap ën het betrokken derde land is gesloten. In artikel 1, lid 3, is bepaald dat "in afwachting van de sluiting van overeenkomsten tussen de Gemeenschap en de betrokken derde landen, deze verordening niet afdoet aan de bepalingen inzake het in lid 2 bedoelde vervoer als opgenomen in de tussen Lid-Staten en deze derde landen gesloten bilaterale overeenkomsten. De Lid-Staten trachten deze overeenkomsten evenwel aan te passen om ervoor te zorgen dat het 13 beginsel van non-discriminatie tussen de communautaire vervoersondernemingen wordt nageleefd". De Raad en de Commissie hebben bij de definitieve vaststelling van de verordening verklaard dat zij overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag passende maatregelen zullen nemen met het oog op de sluiting van de nodige overeenkomsten tussen de Gemeenschap en derde landen voor een uniforme toepassing van deze verordening. Van haar kant heeft de Commissie tot haar spijt geconstateerd dat de door de Raad goedgekeurde tekst het niet mogelijk maakt significante vorderingen te maken in de richting van vrije dienstverlening bij het vervoer tussen Lid-Staten en derde landen. Om te voldoen aan de haar bij het Verdrag opgelegde verplichtingen heeft de Commissie in december 1992 bij de Raad een aanbeveling ingediend voor een besluit van de Raad inzake de opening van onderhandelingen tussen de Gemeenschap en bepaalde derde landen met betrekking tot het goederen- en passagiersvervoer over de weg. In zijn zitting van 7 december 1995 heeft de Raad de Commissie een onderhandelingsmandaat verleend met het oog op de opening van onderhandelingen over het ongeregeld internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen. Voorts heeft de Raad op 14 maart 1995 besloten de Commissie te machtigen om te onderhandelen over een overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat op het gebied van het weg- en het luchtvervoer, waaronder ook het vervoer van personen met touringcars en met autobussen valt. De onderhandelingen met Zwitserland zijn aan de gang. Verordening (EEG) nr. 684/92 IJsland en Liechtenstein: deze landen zijn immers partij bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. toepassing op Noorwegen, is van Als gevolg van de toetreding van Oostenrijk, Zweden en Finland tot de Gemeenschap en het feit dat Verordening (EEG) nr. 684/92 van toepassing is op de Europese Economische Ruimte, geldt de ASOR-overeenkomst3 in feite alleen voor het ongeregeld vervoer tussen de Lid-Staten van de Gemeenschap en Zwitserland respectievelijk Turkije. G. - OVEREENKOMSTEN TUSSEN LID-STATEN (artikel 18 van de verordening) In artikel 18 van de verordening is bepaald dat "de Lid-Staten bilaterale overeenkomsten mogen sluiten met het oog op een ruimere liberalisatie van het vervoer dat onder de verordening valt, met name voor wat betreft de vergunningsregeling en de vereenvoudiging of de vrijstelling van de controledocumenten". Uitgaande van deze bepaling zijn de Lid-Staten van de Gemeenschap en van de Europese Economische Ruimte overeengekomen de verplichting af te schaffen om een boekje met de vertalingen van het reisblad in alle talen van de Gemeenschap aan boord te hebben van een voertuig waarmee vervoer wordt verricht waarvoor geen vergunning vereist is. Volgens artikel 11, lid 2, bestaat het controleformulier namelijk uit een reisblad en een Overeenkomst betreffende internationaal ongeregeld personenvervoer over de weg met autobussen, ondertekend te Dublin op 26 mei 1982. 14 boekje met de vertalingen daarvan. Krachtens artikel 15, lid 1, moet het controleformulier in het voertuig aanwezig zijn en moet het op verzoek van de met de controle belaste persoon ter inzage worden overgelegd. De Commissie zal met dit akkoord rekening houden bij het vaststellen van de nodige wijzigingen in de huidige tekst van de verordening. Voorts heeft het comité van ministers van de Benelux op 20 december 1994 een besluit goedgekeurd waarbij een aantal binnen de Benelux-zone geldende voorschriften voor geregeld vervoer, pendelvervoer en ongeregeld vervoer werden vastgesteld. De nieuwe regeling biedt onder andere de mogelijkheid om onder bepaalde voorwaarden voor geregeld vervoer een voorlopige vergunning af te geven zonder voorafgaande instemming van de ontvangende staat; zij voorziet ook in een afwijking van de voorwaarde dat het bij pendelvervoer en ongeregeld vervoer om vooraf samengestelde groepen reizigers moet gaan, alsmede in een vrijstelling van de vergunningsverplichting voor de resterende ongeregelde diensten. H. - REISDOCUMENTEN Overeenkomstig artikel 5, lid 4, artikel 6, lid 2, artikel 11, lid 6, en artikel 13, lid 3, heeft de Commissie op 1 juli 1992 na raadpleging van de Lid-Staten een verordening houdende toepassingsbepalingen van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad wat de documenten voor het internationaal vervoer van personen betreft4 vastgesteld, die het model van het controleformulier en een beschrijving van de wijze waarop het dient te worden gebruikt, alsook het model van de vergunningaanvraag, van de vergunning zelf en van de attesten bevat. is voorzien in artikel 11 is van toepassing met ingang van dezelfde datum als de Deze verordening basisverordening, namelijk 1 juni 1992, hoewel in de mogelijkheid om gedurende een tot en met 31 december 1993 lopende overgangsperiode gebruik te maken van de in de oude Verordeningen (EEG) nr. 1016/68 en (EEG) leesbaar, nr. 1172/72 vastgestelde modellen van de reisdocumenten, "mits zij onuitwisbaar en adequaat voor zover zulks noodzakelijk is, worden gewijzigd om met het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 684/92 in overeenstemming te zijn". Dit artikel moest de Lid-Staten de gelegenheid geven de nieuwe documenten te drukken en te verspreiden en de voorraad oude documenten op te gebruiken. Ondanks deze extra periode hebben sommige Lid-Staten toch moeite gehad om de nieuwe documenten op nationaal niveau in te voeren. Om tegemoet te komen aan de wensen die door de verenigingen van bedrijven in de sector internationaal personenvervoer met touringcars en autobussen en door de nationale deskundigen kenbaar waren gemaakt, heeft de Commissie op 25 oktober 1993 Verordening (EEG) nr. 2944/93 houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 1839/92 wat de controleformulieren voor pendelvervoer met logies en voor het ongeregeld vervoer betreft5, vastgesteld. Bij deze verordening zijn in het reisblad voor de betrokken diensten - waarvoor geen vergunning is vereist - de volgende twee belangrijke wijzigingen aangebracht: 4 5 Verordening (EEG) nr. 1839/92 van de Commissie - PB L 187 van 7. 7. 1992, blz. 5. PB L 266 van 27. 10. 1993, blz. 2. 15 1. Voor pendelvervoer met logies en voor ongeregelde diensten geldt nu hetzelfde model controleformulier, in tegenstelling tot het vorige systeem, waarbij was voorzien in twee afzonderlijke reisbladen. 2. Er is een systeem van pictogrammen ingevoerd, naar het model van het ASOR-reisblad, om het gebruik en de controle door de bevoegde functionarissen te vereenvoudigen en te vergemakkelijken. I. - GEGEVENS BETREFFENDE HET AANTAL DOOR DE LIDSTATEN VERLEENDE VERGUNNINGEN Om de reële draagwijdte van de tenuitvoerlegging van Verordening (EEG) nr. 684/92 in te schatten, moet rekening worden gehouden met het feit dat deze verordening een bijzonder gunstige regeling bevat voor een vorm van internationaal personenvervoer waarvoor geen vergunning is vereist, namelijk het ongeregeld vervoer. Het valt moeilijk het effect van dit onderdeel van de verordening te becijferen, aangezien daarvoor geen enkele officiële formaliteit moet worden vervuld. De onderstaande tabel vermeldt het aantal vergunningen dat door de Lid-Staten is afgegeven voor elk van de categorieën internationaal personenvervoer waarvoor alsnog een vergunning is vereist. De cijfers hebben betrekking op alle vergunningen die sedert de inwerkingtreding van Verordening (EEG) nr. 684/92 zijn verleend. Uit deze door de Lid-Staten medegedeelde gegevens blijkt ontegenzeglijk een sterke stijging van het aantal diensten voor geregeld vervoer dat in het kader van deze verordening tot stand is gekomen; bovendien worden zo nieuwe reisroutes aangeboden en worden vaak perifere gebieden van de Gemeenschap ontsloten, wat de mobiliteit van de Europese burger ten goede komt. Toch blijkt uit de tabel eveneens dat bepaalde categorieën vervoer die krachtens de huidige verordening aan vergunning onderworpen zijn, namelijk het pendelvervoer zonder logies en de bijzondere vorm van geregeld vervoer, bij de vervoerbedrijven maar weinig belangstelling hebben gewekt. Daarom beoogt de Commissie met haar voorstel voor een verordening tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 enerzijds de schrapping van de categorie "pendelvervoer" en anderzijds de totale liberalisering van de bijzondere vorm van geregeld vervoer. Gezien het geringe aantal vergunningen dat door de Lid-Staten voor vervoer van laatstgenoemde categorie is verleend, hoeft van deze maatregel geen verstoring van de markt van het internationaal vervoer met touringcars te worden verwacht. Voorts voorziet de huidige verordening in een categorie "resterend ongeregeld vervoer", die alle vervoerdiensten omvat die niet elders kunnen worden ingedeeld. Alleen de Spaanse instanties hebben 80 vergunningen in deze categorie afgegeven. Over het geheel genomen blijft deze categorie onbeduidend, des te meer omdat de betrokken diensten ook in de categorie "ongeregeld vervoer" van artikel 2, punt 3. 1, onder b), van Verordening (EEG) nr. 684/92 kunnen worden ingedeeld. 16 OVERZICHT VAN HET AANTAL DOOR DE LID-STATEN VERLEENDE VERGUNNINGEN Aantal overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 684/92 afgegeven vergunningen Lid-Staat Geregeld vervoer België Denemarken Frankrijk Duitsland 19 22 100 76 Griekenland 12(3) Bijzondere vorm van geregeld vervoer KD 0 0 10 0 0 Italië Ierland Luxemburg Nederland Portugal Spanje 17 51(4. 1) 0 (4. 2) 5 12 17 3 0 0 Pendelvervoer zonder logies Resterend ongeregeld vervoer Vervoer voor eigen rekening Situatie op 1 0 6(1. 2) 4(1. 3) 31. 12. 1994 0 5. 5. 1995 8(2) 83 (1. 2) 19. 5. 1995 1 0 0 0 0 80(5) 0 0 0 0 52 0 31. 1. 1995 27. 2. 1995 9. 3. 1995 14. 2. 1995 Geen antwoord ontvangen 17. 1. 1995 31. 3. 1995 10. 1. 1995 1 0 0 0 0 0 0 0 0 0 17 Lid-Staat Geregeld vervoer Bijzondere vorm van geregeld vervoer Pendelvervoer zonder logies Resterend ongeregeld vervoer Vervoer voor eigen rekening Situatie op 1 0 0 0 1 0 0 0 16 0 0 0 0 0 0 0 20. 2. 1995 16. 3. 1995 22. 2. 1995 21. 6. 1995 5 0 0 1 Verenigd Koninkrijk Nieuwe Lid-Staten Oostenrijk Finland Zweden EER IJsland Noorwegen (1) (1. 2) (1. 3) (2) (3) (4. 1) (4. 2) (5) Afgezien van een specifiek geval van vervoer van werknemers, behoorden alle andere nieuwe vervoerdiensten die begrepen zijn in de bijzondere vorm van geregeld vervoer tot in artikel 2, punt 1. 2, omschreven categorieën en kunnen zij worden georganiseerd op basis van een overeenkomst tussen de vervoerder en degene die de reizen organiseert Niet geliberaliseerd vervoer voor eigen rekening Geliberaliseerd vervoer voor eigen rekening Alle diensten op het VK Zestien vergunningaanvragen, vier afgewezen Geregeld vervoer inclusief de bijzondere vorm van geregeld vervoer als omschreven in artikel 2, punt 1. 2 Bijzondere vormen van geregeld vervoer, anders dan als omschreven in artikel 2, punt 1. 2 Het resterende ongeregeld vervoer waarvoor vergunningen zijn afgegeven bestaat in gecombineerd lucht/busvervoer dat eigenlijk onder artikel 2, punt 3. 1, onder b), van Verordening (EEG) nr. 684/92 valt en dat dus vrijgesteld is van vergunning 18 VOORSTEL VOOR EEN VERORDENING VAN DE RAAD van tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen TOELICHTING A. ACHTERGROND 1. 2. De eerste communautaire acties op het gebied van het internationaal personenvervoer met touringcars en autobussen dateren uit de jaren zestig: toen is Verordening nr. 117/66/EEG van de Raad van 28 juli 1966 betreffende de invoering van gemeenschappelijke regels voor het internationale vervoer van personen over de weg met autobussen1 vastgesteld. Overeenkomstig de artikelen 7 en 8 van die verordening zijn de gemeenschappelijke regels voor het geregeld vervoer vastgesteld bij Verordening (EEG) nr. 516/72 van de Raad van 28 februari 19722 en de gemeenschappelijke regels voor het pendelvervoer bij Verordening (EEG) nr. 517/72 van de Raad van 28 februari 19723. De bepalingen van deze beide verordeningen zijn van kracht gebleven tot Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad van 16 maart 19924 werd vastgesteld. Laatstgenoemde verordening vormt het juridisch referentiekader inzake het internationaal personenvervoer met touringcars en met autobussen; zij is van toepassing in alle Lid-Staten van de Europese Gemeenschap en - sedert de inwerkingtreding van de EER-Overeenkomst - alle landen van de Europese Economische Ruimte. In de verordening wordt omschreven hoe het beginsel van het vrij verrichten van diensten in deze sector dient te worden toegepast. In de praktijk wordt hierdoor aan elke vervoerder de mogelijkheid geboden om, zonder discriminatie op basis van nationaliteit of plaats van vestiging, internationaal vervoer tussen Lid-Staten te verrichten, op voorwaarde dat de vervoerder: - in de staat van vestiging gemachtigd is tot het verrichten van vervoer met touringcars en met autobussen; - voldoet aan de voorwaarden overeenkomstig de communautaire regelgeving inzake de toegang tot het beroep van ondernemer van personenvervoer over de weg; PB 147 van 9. 8. 1966, blz. 2. 688. PB L 67 van 20. 3. 1972, blz. 13. PB L67 van 20. 3. 1972, blz. 19. PB L 74 van 20. 3. 1992, blz. 1. i 3. 4. - voldoet aan de regelgeving inzake verkeersveiligheid ten aanzien van de normen voor bestuurders en voertuigen. Daarnaast worden in de verordening de diverse vervoercategorieën omschreven en worden voor iedere categorie de voorwaarden inzake de toegang tot de markt vastgesteld. Als gevolg van een en ander worden het pendelvervoer met logies, de meeste soorten ongeregeld vervoer, vrijwel alle diensten die vallen onder de bijzondere vorm van geregeld vervoer alsmede het vervoer voor eigen rekening niet langer aan vergunning onderworpen. Voor geregeld vervoer, pendelvervoer zonder logies, het "resterend ongeregeld vervoer", bepaalde diensten vallend onder de bijzondere vorm van geregeld vervoer en bepaalde soorten vervoer voor eigen rekening blijft daarentegen krachtens de verordening een vergunning vereist. De regeling voor de afgifte van de vergunningen wordt door de verordening vereenvoudigd en ingeval een vergunningaanvraag wordt afgewezen moeten de afwijzingsgronden worden gespecificeerd. In artikel 20 van Verordening (EEG) nr. 684/92 is bepaald dat de Commissie vóór 1 juli 1995 aan de Raad verslag uitbrengt over de toepassing van die verordening. Vóór 1 januari 1996 moet de Commissie bij de Raad een voorstel voor een verordening indienen om de procedures te vereenvoudigen en, naar gelang van de conclusies van het verslag, de vergunningen af te schaffen. 5. Om aan deze bepalingen te voldoen heeft de Commissie een nieuw voorstel voor een verordening uitgewerkt waarmee de volgende wijzigingen worden beoogd: afschaffing van de categorie "internationaal pendelvervoer" ; afschaffing van de categorie "resterend ongeregeld vervoer"; - - - vrijmaking van alle vormen van ongeregeld vervoer; - vrijmaking van alle vervoerdiensten vallend onder de bijzondere vorm van - - geregeld vervoer alsmede van het vervoer voor eigen rekening; redactionele verbetering van de omschrijving van "ongeregeld vervoer"; invoering van de communautaire vergunning voor vervoer met touringcars en autobussen; - herstel van de concurrentie tussen het geregeld vervoer met touringcars en autobussen en het geregeld vervoer per spoor door de schrapping van artikel 7, lid 4, onder b), punt ii); - verlenging van bepaalde termijnen. B. MOTIVERING VAN DE MAATREGEL OP HET NIVEAU VAN DE GEMEENSCHAP I. Motivering inzake subsidiariteit en evenredigheid a) Wat is het doel van de voorgenomen maatregel, gelet op de verplichtingen van de Gemeenschap? Met het voorstel wordt beoogd het op communautair niveau aangevatte liberalisatieproces met betrekking tot het internationaal personenvervoer met touringcars en autobussen voort te zetten. Het voorstel is dan ook het resultaat van de vooruitgang die bij de totstandbrenging van de interne markt is geboekt. Het belangrijkste doel is de vrijmaking van de diensten in de sector vervoer door de opheffing van ongegronde en buitensporige restricties, met name alle vormen van discriminatie ten aanzien van de aanbieder van vervoer op grond van zijn nationaliteit of van de omstandigheid dat hij in een andere Lid-Staat is gevestigd dan die waar het vervoer wordt verricht. b) Valt de voorgestelde maatregel onder een exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap of onder een met de Lid-Staten gedeelde bevoegdheid? Deze maatregel valt onder de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap (artikel 75, lid 1, onder a), van het Verdrag). c) Over welke middelen beschikt de Gemeenschap om op te treden (aanbeveling, financiële ondersteuning, verordening, wederzijdse erkenning, enz. )? Dit voorstel betreft een wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad en heeft daarom eveneens de vorm van een verordening van de Raad. De verordening stelt de gemeenschappelijke regels vast voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen ten einde concurrentieverstoring te voorkomen. Een verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in alle Lid-Staten van de Gemeenschap; derhalve is dit de enige in aanmerking komende rechtsvorm. d) Is een uniforme regeling nodig of kan worden volstaan met een richtlijn die de algemene doelstellingen aangeeft en de uitvoering aan de Lid-Staten overlaat? Zoals aangegeven onder 0 kan een wijziging van een bestaande verordening alleen de vorm aannemen van een verordening. Voorts vereist het beoogde toepassingsgebied dat het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen wordt verricht in uniforme voorwaarden en dat daarbij dezelfde controledocumenten worden gebruikt. Een richtlijn is daarom niet het geschikte instrument. II. Economische voordelen van de voortzetting van het harmonisatieproces Voor meer harmonisatie en liberalisatie van de regels inzake internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen pleiten de volgende economische argumenten. Het nieuwe voorstel voor een verordening beoogt een vereenvoudiging en verduidelijking van de vigerende bepalingen. Daarom is de categorie "pendelvervoer" afgeschaft en wordt het pendelvervoer zonder logies bij het geregeld vervoer en het pendelvervoer zonder logies bij het ongeregeld vervoer ingedeeld. Verder wordt in het voorstel de concurrentie hersteld tussen het geregeld vervoer met touringcars en autobussen en het geregeld vervoer per spoor (door de schrapping van artikel 7, lid 4, onder b), punt ii)), en worden de administratieve voorschriften sterker geharmoniseerd en vereenvoudigd. De nieuwe nonnen zullen leiden tot meer soepelheid en de beter aangepaste criteria zullen nieuwe markten doen ontstaan. De afschaffing van de beperkingen die in de bestaande verordening waren gehandhaafd, zal de vervoerbedrijven de mogelijkheid bieden hun activiteiten en de rentabiliteit van hun wagenpark te optimaliseren. 3c Voorts moet erop worden gewezen dat sedert 1 juli 1994, toen de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte in werking is getreden, Verordening (EEG) nr. 684/92 gevolgen heeft voor 370 miljoen Europeanen. Voor ondernemers van personenvervoer met touringcars en met autobussen zijn daardoor nieuwe mogelijkheden ontstaan, die de basis kunnen vormen voor het scheppen van nieuwe banen in de vervoersector. Om elke concurrentieverstoring te voorkomen wordt in de voorgestelde verordening de toegang tot de markt op identieke wijze geregeld voor de vervoerondememers van de Gemeenschap en die van de Europese Economische Ruimte. Zulks is in overeenstemming met de eis tot non-discriminatie en het vermijden van een eventuele onbalans tussen staten die de toegang van buiten hun grondgebied gevestigde ondernemers tot hun nationale markt beperken en staten die hun markt volledig openstellen. C. ANALYSE VAN DE ARTIKELEN Artikel 1 Artikel 1 van dit voorstel wijzigt artikel 2 van Verordening (EEG) nr. 684/92 als volgt: Stedelijk vervoer in grensgebieden Stedelijk vervoer in grensgebieden wordt in Verordening (EEG) nr. 684/92 beschouwd als bijzondere vorm van geregeld vervoer. Onder "bijzondere vorm van geregeld vervoer" wordt verstaan het vervoer van bepaalde categorieën reizigers met uitsluiting van andere reizigers, voor zover dat vervoer op de in punt 1. 1 van artikel 2 bepaalde wijze geschiedt. Het stedelijk vervoer in grensgebieden wordt derhalve gekenmerkt door het feit dat het "stedelijk" is, door het feit dat het in "grensgebieden" plaatsvindt en door het feit dat bepaalde categorieën reizigers worden vervoerd met uitsluiting van andere reizigers. In feite gaat het bij het stedelijk vervoer in grensgebieden echter om een speciaal soort geregeld vervoer en niet om "de bijzondere vorm van geregeld vervoer", aangezien iedereen van het stedelijk vervoer in grensgebieden gebruik moet kunnen maken en dit vervoer niet aan bepaalde categorieën reizigers mag worden voorbehouden. Extra voertuigen Krachtens artikel 2, punt 1. 3, van Verordening (EEG) nr. 684/92 gelden voor het inzetten van extra voertuigen in het bestaande geregeld vervoer dezelfde regels als voor dat geregeld vervoer, dit wil zeggen dat een vergunning is vereist. Een dergelijke procedure lijkt niet verantwoord, aangezien artikel 10 van de verordening de exploitant van geregeld vervoer ertoe verplicht alle maatregelen te nemen om een vervoerdienst te garanderen die voldoet aan de normen continuïteit, regelmaat en capaciteit. Om tegemoet te komen aan een stijgende vraag is de vervoerder dus verplicht extra voertuigen in te de zetten. Deze vergunningsprocedure, die ten minste drie maanden in beslag neemt, dient te worden gevolgd. De verplichting om voor het inzetten van extra voertuigen over een vergunning te beschikken, wordt door de voorgestelde wijziging afgeschaft. De wijziging biedt de onmogelijk worden verplichting nagekomen kan als 4p bedrijven dus de mogelijkheid om, met name in piekperioden, vlotter in te spelen op de vraag. Pendelvervoer De voorgestelde verordening voorziet in de afschaffing van de categorie pendelvervoer. Daarvoor kunnen de volgende redenen worden aangevoerd: 1. 2. 3. 4. Volgens de gegevens waarover de diensten van de Commissie beschikken, wordt dit begrip in de interne wetgeving van de Lid-Staten niet gebruikt. Het verslag over de toepassing van Verordening (EEG) nr. 684/92 heeft aan het licht gebracht dat haast geen enkele vergunning voor pendelvervoer zonder logies is afgegeven. Er bestaan bepaalde punten van overeenkomst tussen pendelvervoer zonder logies en geregeld vervoer, bij voorbeeld het bestaan van een zekere regelmaat bij de pendeldiensten (. vervoer. in verscheidene heen- en terugreizen. ) en het feit dat ook voor pendeldiensten de stopplaatsen en de dienstregelingen van tevoren worden vastgesteld. Het is met het oog op deze punten van overeenkomst dat in artikel 4 van de verordening de toegang tot de markt voor pendelvervoer zonder logies en voor geregeld vervoer op dezelfde manier wordt geregeld. Voor beide categorieën geldt dezelfde vergunningsprocedure en kan de aanvraag op dezelfde gronden (als omschreven in artikel 7, lid 4) worden afgewezen. Anderzijds kan pendelvervoer met logies best worden beschouwd als ongeregeld vervoer. Momenteel gelden voor beide trouwens dezelfde regeling inzake toegang tot de markt en hetzelfde controleformulier. De afschaffing van de categorie pendelvervoer leidt tot een aanzienlijke vereenvoudiging van de indeling van het vervoer van personen met touringcars en autobussen. Deze worden dan ingedeeld in geregeld vervoer, de bijzondere vorm van geregeld vervoer, ongeregeld vervoer en vervoer voor eigen rekening. Deze classificatie stemt overeen met die welke in de wetgeving van de meeste Lid-Staten wordt gehanteerd. Ongeregeld vervoer Het begrip ongeregeld vervoer wordt sterk vereenvoudigd. Voor deze diensten geldt momenteel een negatieve definitie: het betreft vervoer dat noch aan de omschrijving van geregeld vervoer, noch aan die van de bijzondere vorm van geregeld vervoer beantwoordt. De opsomming van dit soort diensten die in artikel 2, punt 3. 1, alsmede in de bijlage van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt gegeven, vervalt. Bepaalde karakteristieken van het ongeregeld vervoer worden in de nieuwe definitie genoemd, maar dan louter indicatief. Om het onderscheid te maken tussen ongeregeld vervoer enerzijds en geregeld vervoer of de bijzondere vorm van geregeld vervoer anderzijds, hoeft derhalve alleen te worden geconstateerd dat het ongeregeld vervoer niet beantwoordt aan de criteria die in de verordening ten aanzien van beide laatstgenoemde diensten zijn vastgesteld. Uit het verslag over de toepassing van Verordening (EEG) nr. 684/92 blijkt dat het aantal door de Lid-Staten afgegeven vergunningen voor resterend ongeregeld vervoer 5* uiterst gering is. Er zijn dus goede gronden om het begrip "resterend ongeregeld vervoer" te elimineren. Ongeregeld vervoer blijft van vergunning vrijgesteld. Daarentegen is voor de organisatie van parallel of tijdelijk vervoer dat met bestaand geregeld vervoer vergelijkbaar is en zich richt tot dezelfde clientèle, een vergunning vereist die wordt verkregen via de procedure waarin de verordening voorziet. Deze bepaling, die trouwens ook voorkomt in artikel 2, punt 1. 3, van de huidige tekst van Verordening (EEG) nr. 684/92, moet vermijden dat het geregeld vervoer oneerlijke concurrentie wordt aangedaan door "quasi-ongeregeld vervoer", dit wil zeggen ongeregeld-vervoerdiensten die zonder vergunning in de praktijk als geregeld-vervoerdiensten functioneren. Vervoer voor eigen rekening De omschrijving van vervoer voor eigen rekening wordt aangevuld met een expliciete verwijzing naar de niet-commerciële aard van dit type dienst, die trouwens één van de essentiële elementen van de definitie van vervoer voor eigen rekening vormt. Artikel 2 Geen toelichting vereist. Artikel 3 Artikel 3 van de voorgestelde verordening voorziet in de inlassing van een nieuw artikel 3bis, dat een belangrijke nieuwigheid in de sector van het internationaal vervoer introduceert. Het betreft de van personen met touringcars en met autobussen "communautaire vergunning", die de in de bijlage van de voorgestelde verordening omschreven vorm heeft en die door de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging wordt afgegeven aan vervoerders die voldoen aan de voorwaarden van artikel 3, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 684/92. Momenteel bepaalt iedere Lid-Staat naar eigen goeddunken de vorm van de vergunning voor internationaal vervoer, hoewel de kwalitatieve criteria met betrekking tot deze diensten bij Verordening (EEG) nr. 684/92 zijn vastgesteld. De communautaire vergunning zal de controle buiten de Lid-Staat van vestiging vergemakkelijken, met name in het geval van ongeregeld vervoer. Ongeregeld vervoer is immers van vergunning vrijgesteld, en de controle erop geschiedt momenteel op basis van een reisblad waarop uitsluitend gegevens over het vervoer, maar zo goed als niet over de vervoerder, staan vermeld. De communautaire vergunning zal het bewijs vormen dat de vervoerder in de Lid-Staat van vestiging gemachtigd is internationaal vervoer met touringcars en met autobussen te verrichten en dat het betrokken bedrijf voldoet aan de voorwaarden die overeenkomstig de communautaire richtlijnen5 aan de toegang tot het beroep van ondernemer van personenvervoer zijn verbonden. De communautaire vergunning zal het document (de documenten) vervangen die momenteel door de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging worden afgegeven Richtlijn 74/562/EEG van de Raad (PB L 308 van 19. 11. 1974, blz. 23), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 89/438/EEG van de Raad (PB L 212 van 22. 7. 1989, blz. 101). 6« als bewijs dat de vervoerder tot de markt voor internationaal personenvervoer over de weg is toegelaten. Artikel 4 Artikel 4 van de voorgestelde verordening wijzigt artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 684/92 betreffende de regeling van de toegang tot de markt als volgt: Alle vormen van ongeregeld vervoer worden van vergunning vrijgesteld. Daarin wijkt het voorgestelde systeem af van het systeem van Verordening (EEG) nr. 684/92, waarin voor het resterend ongeregeld vervoer een vergunning is vereist. Uit het verslag over de toepassing van Verordening (EEG) nr. 684/92 blijkt dat de Lid-Staten slechts heel weinig vergunningen voor "resterend ongeregeld vervoer" hebben afgegeven. Bijgevolg is laatstgenoemde categorie afgeschaft. De bijzondere vorm van geregeld vervoer (alle types) alsmede het stedelijk vervoer in grensgebieden zijn van vergunning vrijgesteld mits met betrekking daartoe tussen de organisator en de vervoerder een overeenkomst is gesloten. Krachtens artikel 2, punt 1. 2, van de momenteel van kracht zijnde Verordening (EEG) nr. 684/92, in samenhang met artikel 4 van die verordening, is voor de bijzondere vorm van geregeld vervoer van andere types dan die bedoeld in artikel 2, punt 1. 2, onder a) tot en met d), een vergunning vereist. In de praktijk is het aantal gevallen van bijzonder geregeld vervoer dat krachtens Verordening (EEG) nr. 684/92 aan een vergunning is onderworpen, zeer klein, zoals blijkt uit het verslag over de toepassing van die verordening. Daarom is het verantwoord ten aanzien van deze diensten de thans geldende vergunningsplicht af te schaffen. Voor geregeld vervoer blijft een vergunning vereist. Artikel 5 Geen toelichting vereist. Artikel 6 Artikel 6 van de voorgestelde verordening wijzigt artikel 5 van Verordening (EEG) nr. 684/92 betreffende extra voertuigen. Punten 1 tot en met 4: geen toelichting vereist. Er wordt een nieuw punt (punt 5) ingelast. Artikel 1, lid 3, van de voorgestelde verordening voorziet in de afschaffing van de vergunningsplicht voor het inzetten van extra voertuigen. De wijziging die bij artikel 6 wordt ingevoerd, bestaat erin dat de vervoerder die de exploitant van geregeld vervoer extra voertuigen ter beschikking stelt, ervoor moet zorgen dat zich in ieder voertuig de volgende documenten bevinden: een gewaarmerkt afschrift van de communautaire vergunning van de vervoerder die de extra voertuigen ter beschikking stelt of een daaraan gelijkwaardig document; een afschrift van de overeenkomst tussen de exploitant van het geregeld vervoer en de vervoerder die de extra voertuigen ter beschikking stelt of een daaraan gelijkwaardig document; een afschrift van de vergunning voor geregeld vervoer. Het nieuwe systeem zal klaarheid scheppen in het onderscheid russen "het inzetten van extra voertuigen" en "onderaanneming". Zoals al eerder gezegd, worden extra voertuigen ingezet wanneer zulks nodig is als gevolg van een tijdelijke of seizoensgebonden stijging van de vraag waarin de vervoerder aan wie de vergunning is verleend, niet zoals voorgeschreven kan voorzien met de voertuigen waarover hij rechtstreeks beschikt. De vervoerder die zijn voertuigen ter beschikking stelt van de houder van een vergunning voor geregeld vervoer, bij voorbeeld in het kader van een huurovereenkomst, wordt in de vergunning niet genoemd aangezien hij het geregeld vervoer verricht voor rekening van de houder van de vergunning, en dit voor een beperkte duur. Een onderaannemer daarentegen is een vervoerbedrijf dat verantwoordelijk wordt voor de ononderbroken aanbieding van geregeld vervoer, overeenkomstig de bepalingen van de verordening en conform de desbetreffende vergunning. Het bedrijf dat als onderaannemer fungeert, moet worden goedgekeurd door de instanties die bij de afgifte van de vergunning zijn betrokken en het moet in de vergunning worden vermeld als het bedrijf dat de vervoerdienst in onderaanneming verricht, niet als een bedrijf dat in voorkomend geval en als de noodzaak zich voordoet kan worden geselecteerd voor het sporadisch verrichten van de dienst. Artikel 7 Artikel 7 van de voorgestelde verordening wijzigt artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 684/92 betreffende de indiening van de vergunningaanvragen voor geregeld vervoer. Punt 1: geen toelichting vereist. Het derde lid bepaalt dat de aanvrager ter ondersteuning van zijn aanvraag alle aanvullende inlichtingen die hij dienstig acht of die hem door de instantie van afgifte worden gevraagd, moet verstrekken. Deze bepaling is nader uitgewerkt in artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 1839/92 van de Commissie houdende toepassingsbepalingen van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad wat de documenten voor het internationaal vervoer van personen betreft. In dit artikel worden de inlichtingen vastgesteld die door de aanvrager moeten worden verstrekt: het zijn met name de dienstregelingen, de tariefschalen, het bewijs dat de aanvrager in de Lid-Staat waar hij is gevestigd de voorwaarden voor toelating tot het internationaal personenvervoer met touringcars en autobussen vervult, preciseringen omtrent de omvang van het vervoer dat de aanvrager voornemens is te verzorgen alsmede een kaart waarop de reisweg en de stopplaatsen zijn aangegeven. 8^ De thans geplande wijziging betreft de eis tot het opstellen van een uitvoeringsschema van het geregeld vervoer waarbij de communautaire regelgeving inzake rij- en rusttijden6 wordt toegepast, en het voorleggen van een afschrift van de communautaire vergunning voor internationaal personenvervoer over de weg voor rekening van derden als bedoeld in artikel 3bis. De eis in verband met het uitvoeringsschema voor de geregelde dienst is des te meer gerechtvaardigd omdat hij de vervoerder ertoe verplicht de stopplaatsen vast te stellen in overeenstemming met de communautaire regelgeving inzake rij- en rusttijden. Het gaat met andere woorden om een anticiperende controle op de naleving van deze regelgeving waarvan het uiteindelijke doel is, de veiligheid van het wegverkeer zoveel mogelijk te garanderen. Artikel 8 Artikel 8 van de voorgestelde verordening wijzigt artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 684/92, dat de procedure voor de afgifte van vergunningen voor geregeld vervoer betreft. 1. - Het gaat in eerste instantie om een verlenging van enige in dat artikel genoemde termijnen, aangezien de praktijk heeft aangetoond dat deze onmogelijk kunnen worden nageleefd: - de termijn waarbinnen een zaak krachtens artikel 7, lid 6, bij de Commissie aanhangig kan worden gemaakt, wordt vastgesteld op vier maanden in plaats van drie, te rekenen vanaf de dag waarop de aanvraag is ingediend; - de termijn waarbinnen de Commissie in een dergelijk geval een beschikking dient te geven, wordt tien weken in plaats van zes. 2. - De tweede belangrijke wijziging van artikel 7, lid 2, van de verordening betreft de exacte datum waarop de termijn van twee maanden ingaat. Dit artikel bepaalt dat de bevoegde instanties van de Lid-Staten aan wie instemming is gevraagd met het verlenen van een vergunning voor geregeld vervoer, de instantie van afgifte binnen twee maanden uitsluitsel moeten geven. Deze termijn gaat in op de datum waarop het verzoek om advies is ontvangen. Alleen de geraadpleegde instantie kent de exacte datum waarop het verzoek om advies is ontvangen. Het probleem verdwijnt als direct na ontvangst van het verzoek om advies een ontvangstbevestiging wordt verstuurd waarin de exacte datum vermeld staat waarop verzoek om advies is ontvangen. De termijn van twee maanden gaat dan in op de in de ontvangstbevestiging vermelde datum. Voor een goede administratieve afwikkeling dienen de in de ontvangstbevestiging vermelde datum en de in het verzoek om advies vermelde datum niet te ver uiteen te liggen. 3. - De huidige formulering van artikel 7, lid 5, luidt als volgt: "Slechts op met deze verordening verenigbare gronden mag de instantie van afgifte de aanvraag afwijzen. " Deze bepaling dient niet alleen van toepassing te zijn op de instantie van afgifte, die officieel de vergunning verleent, maar ook op de bevoegde instanties van alle Lid-Staten op het grondgebied waarvan reizigers worden opgenomen of afgezet Verordeningen (EEG) nr. 3820/85 en (EEG) nr. 3821/85 van 20 december 1985 (PB L 370 van 31. 12. 1985, blz. 1). 9a en die betrokken zijn bij de totstandkoming van de overeenkomst zonder welke geen vergunning kan worden verleend. Hierin voorziet artikel 8, punt 5, van de ontwerp-verordening. 4. - De ontwerp-verordening voorziet in het schrappen van artikel 7, lid 4, onder b), punt ii), dat als volgt luidt: "De aanvraag kan eveneens worden afgewezen: ii) indien wordt vastgesteld dat genoemd vervoer ingrijpende gevolgen zou hebben voor de levensvatbaarheid van een vergelijkbaar vervoer per spoor op de betrokken rechtstreekse baanvakken; " De intrekking van deze bepaling is gerechtvaardigd in het licht van het beginsel van de vrije concurrentie tussen de diverse transportmiddelen. Overigens is, volgens de gegevens waarover de Commissie beschikt, nog nooit een vergunning op deze grond geweigerd. Voorts wordt de formulering "De aanvraag kan worden afgewezen indien:" in lid 4, onder a) en b), vervangen door de formulering "De vergunning wordt verleend tenzij:". Deze wijziging heeft ten doel de discretionaire bevoegdheid van de nationale besturen bij het aanvoeren van afwijzingsgronden zoveel mogelijk te beperken. De vergunning zal verplicht moeten worden toegekend indien geen enkele van de afwijzingsgronden waarin de verordening voorziet, van toepassing is. De streepjes 1, 2 en 3 van lid 4, onder a), alsmede de punten i) en iii) van lid 4, onder b), en de laatste alinea van lid 4 zijn in extenso uit de bestaande tekst van Verordening (EEG) nr. 684/92 overgenomen om de duidelijkheid van artikel 7, lid 4, te vergroten. Artikel 9 Geen toelichting vereist. Artikel 10 Geen toelichting vereist. Artikel 11 lid 2, van Verordening Artikel 11 van de voorgestelde verordening wijzigt artikel 11 van Verordening (EEG) nr. 684/92. Volgens artikel 11, controleformulier uit een reisblad en een boekje met de vertalingen daarvan. Artikel 15, lid 1, bepaalt dat het controleformulier in het voertuig aanwezig moet zijn en op verzoek van de met de controle belaste personen ter inzage moet worden overgelegd. De hier voorgestelde wijziging heeft ten doel de verplichting om het boekje met de vertalingen van het reisblad in het voertuig te bewaren, af te schaffen. Op basis van artikel 18 van Verordening (EEG) nr. 684/927 zijn de Lid-Staten van de (EEG) nr. 684/92 bestaat het Artikel 18 van de verordening bepaalt het volgende: "De Lid-Staten mogen bilaterale en multilaterale overeenkomsten sluiten met het oog op een ruimere liberalisatie van het vervoer dat 10-q Gemeenschap en de lidstaten van de Europese Economische Ruimte overeengekomen af te zien van de verplichting om in een voertuig dat een vervoerdienst verricht waarvoor geen vergunning nodig is, het boekje met de vertalingen van het reisblad in alle talen van de Gemeenschap te bewaren. Artikel 12 Door dit artikel wordt artikel 12 van Verordening (EEG) nr. 684/92 ingetrokken, dat bepaalt: "In het kader van internationaal ongeregeld vervoer en van internationaal pendelvervoer met logies mag een vervoerder ongeregeld vervoer (plaatselijke excursies) in een andere Lid-Staat verrichten dat de Lid-Staat waar hij is gevestigd (. )". Deze bepaling maakt het vervoerders in bepaalde gevallen mogelijk strikt binnenlandse vervoerdiensten te verzorgen in een Lid-Staat waar zij niet zijn gevestigd. Deze kwestie is reeds geregeld bij Verordening (EEG) nr. 2454/92 van de Raad tot vaststelling van de voorwaarden waaronder vervoersondernemers worden toegelaten tot binnenlands personenvervoer over de weg in een Lid-Staat waar zij niet gevestigd zijn. Krachtens artikel 3 van die verordening blijft tot en met 31 december 1995 de toegang tot het cabotagevervoer in de vorm van ongeregeld vervoer beperkt tot rondritten met gesloten deuren. Na die datum is cabotagevervoer toegelaten voor alle vormen van ongeregeld vervoer. Sedert de inwerkingtreding van Verordening (EEG) nr. 2454/92 is cabotage in de vorm van "plaatselijke excursies" als bedoeld in Verordening (EEG) nr. 684/92, derhalve in veel ruimere mate geliberaliseerd dan het geval was bij artikel 12 van Verordening (EEG) nr. 684/92. Laatstgenoemde bepaling is dus achterhaald. Een vervoerder die naar aanleiding van een internationale dienst cabotagevervoer wenst te verrichten, kan dit doen overeenkomstig de in de cabotageverordening vastgestelde voorwaarden. Artikel 13 Bij artikel 13 van de voorgestelde verordening wordt artikel 13, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 684/92 ingetrokken. Doel van deze wijziging is, alle vervoer voor eigen rekening - en niet enkel het in artikel 2, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 684/92 bedoelde - van vergunning vrij te stellen. Artikel 14 Geen toelichting vereist. Artikel 15 onder deze richtlijn valt, met name voor wat betreft de vergunningregeling en de vereenvoudiging of de vrijstelling van de controledocumenten. " 11*? Artikel 15 van de voorgestelde verordening wijzigt de tweede alinea van artikel 19 van Verordening (EEG) nr. 684/92. De wijziging betreft de door de Lid-Staten ter uitvoering van de verordening in te voeren sanctieregeling. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De in het voorstel gekozen formule is gebaseerd op het model in de bijlage van de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende de rol van sancties voor de tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving op het gebied van de interne markt (COM (95) 162 def. ). Artikel 16 Artikel 16 van de voorgestelde verordening voorziet in de schrapping van de bijlage van Verordening (EEG) nr. 684/92, die een omschrijving bevat van bepaalde van vergunning vrijgestelde vormen van ongeregeld vervoer. Aangezien de voorgestelde verordening voorziet in de vrijmaking van alle vormen van ongeregeld vervoer, is deze omschrijving overbodig geworden. Artikelen 17. 18 en 19 Geen toelichting vereist. 12 o VOORSTEL VOOR EEN VERORDENING VAN DE RAAD van. tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 75 lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité, In samenwerking met het Europees Parlement, lid 1, onder a), van het Verdrag de Overwegende dat blijkens artikel 75, totstandbrenging van een gemeenschappelijk vervoerbeleid met name ook de vaststelling van gemeenschappelijk regels voor het internationaal vervoer van personen over de weg omvat; Overwegende dat het wenselijk is de omschrijving van de diverse vormen van internationaal vervoer met touringcars en met autobussen te vereenvoudigen; Overwegende dat het internationaal vervoer met touringcars en met autobussen kan worden ingedeeld in geregeld vervoer, de bijzondere vorm van geregeld vervoer en ongeregeld vervoer, en dat derhalve het begrip pendelvervoer kan worden geschrapt; Overwegende dat moet worden voorzien in een regeling inzake toegang tot de markt waarbij geen vergunning is vereist voor enige vorm van ongeregeld vervoer, voor de bijzondere vorm van geregeld vervoer noch voor enige vorm van vervoer voor eigen rekening; Overwegende dat voor het geregeld vervoer het vergunningstelsel moet worden gehandhaafd; Overwegende dat de concurrentie tussen de diverse vervoermiddelen in stand moet worden gehouden en dat derhalve de voorrang die bij het instellen van touringcar- of autobusdiensten momenteel aan het vervoer per spoor wordt verleend, moet worden afgeschaft; Overwegende dat om de controle op het vervoer te vergemakkelijken, het verrichten van alle vormen van internationaal personenvervoer over de weg voor rekening van derden moet worden onderworpen aan een communautaire vergunning overeenkomstig een geharmoniseerd model; 13*? Overwegende dat de diverse termijnen die met betrekking tot de procedure voor de afgifte van vergunningen zijn vastgesteld, dienen te worden verlengd; Overwegende dat de Lid-Staten de voor de tenuitvoerlegging van deze verordening noodzakelijke maatregelen dienen vast te stellen, met name wat de sancties betreft, die doeltreffend, evenredig en afschrikkend moeten zijn ; Overwegende dat op de toepassing van deze verordening moet worden toegezien aan de hand van een door de Commissie in te dienen verslag, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD/ Artikel 1 Artikel 2 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gewijzigd: 1) Aan punt 1. 1 wordt de volgende alinea toegevoegd: "Geregeld vervoer binnen een stedelijke agglomeratie die zich op het grondgebied van twee of meer Lid-Staten bevindt, wordt "stedelijk vervoer in grensgebieden " genoemd. " 2) Littera d) van punt 1. 2 wordt geschrapt. 3) In punt 1. 3 worden de woorden "het inzetten van extra voertuigen en" geschrapt. 4) Punt 2 betreffende het pendelvervoer wordt geschrapt. 5) Punt 3. 1 wordt vervangen door de volgende tekst: "Ongeregeld vervoer is vervoer dat noch aan de definitie van geregeld vervoer, noch aan de definitie van de bijzondere vorm van geregeld vervoer beantwoordt en dat met name wordt gekenmerkt door het transport van vooraf samengestelde groepen, dat wordt ingericht op verzoek van een opdrachtgever, dat het verstrekken van logies of andere niet bijkomstige toeristische diensten onderweg of op het bestemmingspunt omvat, dat wordt georganiseerd ter gelegenheid van een speciaal evenement, dat de heen- of terugreis van het lege voertuig omvat of dat wordt ingericht in de vorm van rondritten. Voor de organisatie van parallel of tijdelijk vervoer dat vergelijkbaar is met het bestaande geregeld vervoer en op dezelfde clientèle is gericht, is een vergunning vereist die wordt verkregen via de procedure van afdeling II van deze verordening. " 6) Punt 3. 2 wordt geschrapt. 7) Punt 4 wordt als volgt gelezen: "Vervoer voor eigen rekening is het vervoer dat voor niet-commerciële doeleinden, met name door een onderneming voor haar eigen werknemers of door een vereniging zonder winstoogmerk ten behoeve van haar leden in het kader van haar sociale doel wordt verricht, mits: 14c - de vervoersactiviteit voor de onderneming of de vereniging slechts een bijkomende activiteit vormt, - de gebruikte voertuigen eigendom van deze onderneming of vereniging zijn of door haar op afbetaling zijn aangekocht of indien daarvoor een leasingovereenkomst op lange termijn is afgesloten en mits zij door een personeelslid van de onderneming of door een lid van de vereniging worden bestuurd. " Artikel 2 1) Artikel 3, lid 1, eerste streepje, van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gelezen: "- in de staat van vestiging gemachtigd is tot het verrichten van vervoer met touringcars en met autobussen, meer bepaald geregeld vervoer, de bijzondere vorm van geregeld vervoer of ongeregeld vervoer; " Een nieuw Artikel 3bis wordt toegevoegd van Verordening (EEG) nr. 684/92: Artikel 3 "Artikel 3bis Communautaire vergunning 1. Elke vervoerder die voldoet aan de in artikel 3, lid 1, vastgestelde criteria dient te beschikken over een communautaire vergunning die door de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging wordt afgegeven en die beantwoordt aan het in de bijlage van deze verordening verstrekte model. 2. De bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging verstrekken de houder het origineel van de communautaire vergunning, die door het vervoerbedrijf wordt bewaard, alsmede evenveel gewaarmerkte afschriften als er voertuigen zijn waarover de houder van de communautaire vergunning hetzij in volle eigendom, hetzij anderszins, met name in het kader van een afbetalingsovereenkomst, een huurovereenkomst of een leasing-overeenkomst, beschikt. 3. De communautaire vergunning wordt opgesteld op naam van de vervoerder. Zij kan door hem niet aan derden worden overgedragen. Een gewaarmerkt afschrift van de communautaire vergunning dient in ieder voertuig te worden bewaard en moet op verzoek van iedere met de controle belaste persoon worden overgelegd. 4. De communautaire vergunning wordt afgegeven voor een periode van vijfjaar en is hernieuwbaar. 5. De in lid 2 bedoelde communautaire vergunning vervangt het door de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging afgegeven document dat het bewijs vormt dat de vervoerder tot de markt van het internationaal vervoer van personen over de weg is toegelaten. 1 5* 6. Wanneer een aanvraag voor een vergunning wordt ingediend alsmede ten hoogste vijfjaar na de afgifte van een dergelijke vergunning en vervolgens ten minste om de vijfjaar vergewissen de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging zich ervan dat de vervoerder voldoet c. q. nog steeds voldoet aan de in artikel 3, lid 1, bedoelde voorwaarden. 7. Wanneer de in artikel 3, lid 2, genoemde voorwaarden niet zijn vervuld, weigeren de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging bij een met redenen omkleed besluit de afgifte of de hernieuwing van de communautaire vergunning. 8. De bevoegde instanties trekken de communautaire vergunning in als de houder: niet langer aan de voorwaarden van artikel 3, lid I, voldoet; onjuiste inlichtingen heeft verstrekt met betrekking tot gegevens die voor de afgifte van de communautaire vergunning noodzakelijk zijn. 9. In het geval van een ernstige overtreding of herhaalde minder ernstige overtredingen van de regelgeving inzake vervoer, kunnen de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging van de vervoerder die de overtreding heeft begaan, de gewaarmerkte afschriften van de communautaire vergunning tijdelijk en/of gedeeltelijk intrekken. Bij de vaststelling van deze sancties wordt rekening gehouden met de ernst van de door de houder van de communautaire vergunning begane overtreding en het totale aantal gewaarmerkte afschriften waarover hij met het oog op internationaal vervoer beschikt. 10. De Lid-Staten zien erop toe dat de aanvrager of de houder van een communautaire vergunning tegen de beslissing tot weigering of intrekking van deze vergunning door de bevoegde instanties van de Lid-Staat van vestiging in beroep kan gaan. 11. Uiterlijk op 31 januari van ieder jaar stellen de Lid-Staten de Commissie in kennis van het aantal vervoerders dat op 31 december van het voorbije jaar houder was van een communautaire vergunning alsmede van het aantal gewaarmerkte afschriften, overeenstemmend met het aantal op die datum in bedrijf zijnde voertuigen. " Artikel 4 1) Artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt vervangen voor de volgende tekst: "1. Voor ongeregeld vervoer als omschreven in artikel 2, punt 3. 1, is geen vergunning vereist. 16<* 2. Voor de bijzondere vorm van geregeld vervoer als omschreven in artikel 2, punt 1. 2, alsmede voor stedelijk vervoer in grensgebieden als omschreven in artikel 2, punt 1. 1, tweede alinea, is geen enkele vergunning vereist, mits met betrekking daartoe tussen de organisator en de vervoerder een overeenkomst is gesloten. 3. Voor lege ritten van voertuigen in verband met het vervoer als bedoeld in de leden 1 en 2 is evenmin een vergunning vereist. 4. Geregeld vervoer als omschreven in artikel 2, punt 1. 1, eerste alinea, is aan vergunning onderworpen overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 10. 5. De regeling voor het vervoer voor eigen rekening wordt vastgesteld in artikel 13. " Artikel 5 1) De titel van afdeling II van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gelezen: "Aan vergunning onderworpen geregeld vervoer". Artikel 6 Artikel 5 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gewijzigd: 1) In lid 1, tweede alinea, worden de woorden: "of van pendelvervoer zonder logies" geschrapt. 2) In lid 2 worden de woorden: ", en voor pendelvervoer zonder logies maximaal twee" geschrapt. 3) In lid 3, onder d), worden de woorden: "voor geregeld vervoer" geschrapt. 4) In lid 5 worden de woorden: "en pendelvervoer zonder logies" geschrapt. 5) Het volgende nieuwe lid 6 wordt toegevoegd: "6. Ingeval extra voertuigen worden ingezet ter versterking van bestaand geregeld vervoer dient een afschrift van de overeenkomst tussen de exploitant van het geregeld vervoer en de vervoerder die de extra voertuigen ter beschikking stelt, of een daaraan gelijkwaardig document, alsmede een afschrift van de vergunning voor het geregeld vervoer in ieder voertuig te worden bewaard. De vervoerder die de extra voertuigen ter beschikking stelt, dient houder te zijn van de in artikel 3bis bedoelde communautaire vergunning. Een gewaarmerkt afschrift van de communautaire vergunning dient in ieder extra voertuig te worden bewaard. " Artikel 7 Artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gewijzigd: 1) Lid 1 wordt als volgt gelezen: "De vergunningaanvragen voor geregeld vervoer worden ingediend bij de bevoegde instantie van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan het punt van vertrek is 17* gelegen, hierna "instantie van afgifte" te noemen. Onder "punt van vertrek" wordt één van de eindpunten van het vervoer verstaan. " 2) Lid 3 wordt als volgt gelezen: "De aanvrager van de vergunning verstrekt aan de instantie van afgifte alle aanvullende inlichtingen die hij dienstig acht of die hem door de instantie van afgifte worden gevraagd en met name een uitvoeringsschema van het geregeld vervoer met het oog op de toepassing van de communautaire regelgeving inzake rij- en rusttijden, alsmede een afschrift van de communautaire vergunning voor het internationaal personenvervoer over de weg voor rekening van derden als bedoeld in artikel 3bis. " Artikel 8 Artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gelezen: " 1. De vergunning wordt afgegeven met instemming van de bevoegde instanties van alle Lid-Staten op het grondgebied waarvan reizigers worden opgenomen of afgezet. De instantie van afgifte doet hun - alsmede de bevoegde instanties van de Lid-Staten over het grondgebied waarvan gereisd wordt zonder dat reizigers worden opgenomen of afgezet - samen met haar beoordeling, een kopie van de aanvraag en van alle andere dienstige documenten toekomen. 2. De bevoegde instanties van de Lid-Staten aan wie instemming is gevraagd, geven de instantie van afgifte uitsluitsel binnen twee maanden. Deze termijn gaat in op de datum waarop het verzoek om advies is ontvangen en die wordt vermeld in de ontvangstbevestiging die de betrokken instanties aan de instantie van afgifte dienen toe te sturen. De ontvangstbevestiging dient in overeenstemming te zijn met het model dat door de Commissie na raadpleging van de Lid-Staten wordt vastgesteld. Indien de instantie van afgifte binnen deze termijn van twee maanden geen antwoord ontvangt, worden de geraadpleegde instanties geacht hun instemming te hebben gegeven en verleent de instantie van afgifte de vergunning. De autoriteiten van de Lid-Staten over het grondgebied waarvan gereisd wordt zonder dat reizigers worden opgenomen of afgezet, kunnen binnen de in de eerste alinea gestelde termijn hun opmerkingen kenbaar maken aan de instantie van afgifte. 3. Onverminderd de leden 7 en 8 neemt de instantie van afgifte een besluit binnen drie maanden na de datum van indiening van de vergunningaanvraag door de vervoerder. 4. De vergunning wordt verleend tenzij: a) de aanvrager niet in staat is het vervoer waarvoor hij een aanvraag heeft ingediend, te verrichten met het materieel waarover hij rechtstreeks beschikt; b) de aanvrager in het verleden niet heeft voldaan aan de nationale of internationale regels inzake het wegvervoer, meer bepaald aan de voorwaarden en vereisten betreffende de vergunningen voor internationaal personenvervoer over de weg, of ernstige inbreuken heeft gepleegd op de reglementering inzake de verkeersveiligheid, onder meer ten aanzien van de normen voor de voertuigen en de rij- en rusttijden van de bestuurders; 18* c) in het geval van een aanvraag voor verlenging van de vergunning, de voorwaarden voor de vergunning niet zijn vervuld; d) wordt vastgesteld dat het vervoer waarop de aanvraag betrekking heeft, het bestaan van geregelde diensten waarvoor reeds een vergunning is verleend, rechtstreeks bedreigt, uitgezonderd in het geval dat het geregeld vervoer in kwestie door slechts één vervoerder of groep vervoerders wordt geëxploiteerd; e) blijkt dat de exploitatie van het vervoer waarop de aanvraag betrekking heeft, is op de meest winstgevende van de bestaande uitsluitend gericht vervoerdiensten op de betrokken verbindingen. Het feit dat een vervoerder lagere prijzen biedt dan andere ondernemingen voor vervoer over de weg, of het feit dat de verbinding in kwestie reeds door andere ondernemingen voor vervoer over de weg wordt geëxploiteerd, kan op zich geen rechtvaardiging vormen voor afwijzing van de aanvraag. 5. Slechts op met deze verordening verenigbare gronden mogen de instantie van afgifte en de bevoegde instanties van alle Lid-Staten die bij de procedure ter verlening van de in lid 1 bedoelde instemming betrokken zijn, de aanvraag afwijzen. 6. Indien geen instemming kan worden bereikt als bedoeld in lid 1, kan de zaak binnen vier maanden, te rekenen vanaf de dag waarop de vergunningaanvraag door de vervoerder is ingediend, bij de Commissie aanhangig worden gemaakt. 1. De Commissie geeft na raadpleging van de betrokken Lid-Staten binnen tien weken een beschikking, die binnen dertig dagen na kennisgeving aan de betrokken Lid-Staten van toepassing wordt. 8. De beschikking van de Commissie blijft van toepassing totdat tussen de betrokken Lid-Staten overeenstemming is bereikt. 9. Nadat de in dit artikel vastgestelde procedure is afgewikkeld, stelt de instantie van afgifte alle in lid 1 bedoelde instanties van haar beschikking in kennis door deze in voorkomend geval een kopie van de vergunning te doen toekomen; de bevoegde instanties van de transitolanden kunnen van deze informatie afzien. " Artikel 9, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt geschrapt. Artikel 9 Artikel 10 De titel van afdeling III van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gelezen: "Ongeregeld vervoer en ander vervoer waarvoor geen vergunning wordt geëist". Artikel 11 19^ Artikel 11 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gewijzigd: 1) In lid 2 worden de woorden: "en uit een boekje met de vertalingen daarvan" geschrapt. 2) In lid 3 worden de woorden: "en pendelvervoer met logies" geschrapt. 3) In lid 4 wordt punt c) geschrapt. Artikel 12 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt geschrapt. Artikel 12 Artikel 13, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt geschrapt. Artikel 13 Artikel 14 Artikel 14 van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gewijzigd: 1) In lid 1, eerste alinea, worden de woorden: "of die gebruik maken van pendelvervoer," geschrapt. 2) In lid 1, laatste streepje, worden de woorden: " ; voor reizigers die het logies hebben betaald, de totale prijs van de reis, met inbegrip van logies en aanduiding van het logement" geschrapt. Artikel 15 Artikel 19, tweede alinea, van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt als volgt gelezen: "De Lid-Staten nemen maatregelen die met name betrekking hebben op de middelen ter uitvoering van de controle alsmede de regeling inzake de sancties die worden toegepast in geval van inbreuken op de bepalingen van deze verordening, en treffen alle maatregelen die nodig zijn om de toepassing daarvan te verzekeren. De aldus vastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De Lid- Staten stellen de Commissie uiterlijk op 31 december 1996 van deze bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen daarop zo spoedig mogelijk mee. Zij zien erop toe dat al deze maatregelen zonder discriminatie op grond van nationaliteit of vestigingsplaats van de vervoerder ten uitvoer worden gelegd. ". 20, De bijlage van Verordening (EEG) nr. 684/92 wordt geschrapt. Artikel 16 Artikel 17 De Lid-Staten stellen vóór 31 december 1996, na raadpleging van de Commissie, de maatregelen vast die nodig zijn om deze verordening ten uitvoer te leggen en zij stellen de Commissie daarvan in kennis. Artikel 18 De Commissie brengt vóór 31 december 1999 aan de Raad verslag uit over de toepassing van deze verordening. Artikel 19 Deze verordening treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. Zij is van toepassing vanaf 1 juni 1996. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke Lid-Staat. Gedaan te Brussel, Voor de Raad 21 •BIJLAGE EUROPESE GEMEENSCHAP (a) (Stevig blauw papier - formaat DIN A4) (Eerste blad van de vergunning) (Tekst in (één van) de officiële taal (talen) van de Lid-Staat die de vergunning afgeeft) Kenteken van het land8 Staat die de vergunning afgeeft Benaming van de bevoegde autoriteit of instantie VERGUNNING NR. voor het internationaal personenvervoer over de weg voor rekening van derden met touringcars en autobussen Aan de houder van deze vergunning9 wordt toestemming verleend om op het grondgebied van de Gemeenschap internationaal personenvervoer over de weg voor rekening van derden te verrichten overeenkomstig de voorwaarden die zijn vastgesteld bij Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad van 16 maart 1992, als gewijzigd bij Verordening. en overeenkomstig de algemene bepalingen van deze vergunning. Bijzondere opmerkingen: Deze vergunning is geldig van tot Afgegeven te Kenteken van het land: (B) België, (DK) Denemarken, (D) Duitsland, (GR) Griekenland, (E) Spanje, (F) Frankrijk, (IRL) Ierland, (I) Italië, (L) Luxemburg, (NL) Nederland, (P) Portugal, (UK) Verenigd Koninkrijk, (FIN) Finland, (A) Oostenrijk, (S) Zweden. Naam of firmanaam en volledig adres van de vervoerder. Handtekening en stempel van de bevoegde autoriteit of instantie die de vergunning afgeeft. 22 A Algemene bepalingen 1. Deze vergunning wordt afgegeven krachtens Verordening. van de Raad van. tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen. 2. Deze vergunning wordt afgegeven door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van vestiging van de vervoerder voor rekening van derden: - die in de Lid-Staat van vestiging gemachtigd is vervoer met touringcars of met autobussen, meer bepaald geregeld vervoer, de bijzondere vorm van geregeld vervoer of ongeregeld vervoer te verrichten; - die voldoet aan de voorwaarden overeenkomstig de communautaire regelgeving inzake de toegang tot het beroep van ondernemers van nationaal en internationaal personenvervoer over de weg; - die voldoet aan de bepalingen inzake veiligheid op de weg wat betreft de normen voor bestuurders en voor voertuigen. 3. Deze vergunning machtigt tot het verrichten, over alle verkeersverbindingen op het grondgebied van de Gemeenschap, van internationaal personenvervoer over de weg met touringcars en met autobussen voor rekening van derden: - waarvan het punt van vertrek en het punt van aankomst zijn gelegen in twee verschillende Lid-Staten, met of zonder doorvoer via één of meer Lid-Staten of derde landen, - van een Lid-Staat naar een derde land en omgekeerd, met of zonder doorvoer via één of meer Lid-Staten of derde landen, - tussen derde landen met doorvoer via het grondgebied van één of meer Lid-Staten, alsmede lege ritten in verband met dit vervoer overeenkomstig de voorwaarden die zijn vastgesteld bij Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad, als gewijzigd bij Verordening. 4. De vergunning is persoonlijk en mag niet aan een derde worden overgedragen. 5. De vergunning kan door de bevoegde autoriteit van de betrokken Lid-Staat van afgifte worden ingetrokken, met name wanneer de vervoerder: - niet aan alle voorwaarden heeft voldaan waaraan het gebruik van de vergunning was onderworpen; - onjuiste inlichtingen heeft verstrekt met betrekking tot de gegevens die noodzakelijk waren voor de afgifte of verlenging van de vergunning. 6. Het origineel van de vergunning moet door de vervoersonderneming worden bewaard. Een gewaarmerkt afschrift van de vergunning moet zich in het voertuig bevinden dat het internationale vervoer verricht. 7. De vergunning moet op verzoek van de met de controle belaste ambtenaren worden overgelegd. 8. De houder is verplicht op het grondgebied van elke Lid-Staat de aldaar geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, met name op het gebied van vervoer en verkeer, in acht te nemen. 23 NOTITIE OVER DE VERWACHTE EFFECTEN OP DE BEDRIJVEN EFFECTEN VAN HET VOORSTEL OP HET BEDRIJFSLEVEN EN IN HET BIJZONDER DE KLEINE EN MIDDELGROTE ONDERNEMINGEN (KMO's) Titel van het voorstel: Verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen. Het voorstel 1. Waarom is. rekening houdend met het subsidiariteitsbeginsel, communautaire wetgeving op dit gebied noodzakelijk en wat zijn de voornaamste doelstellingen? De communautaire wetgeving is gebaseerd op artikel 75, lid 1, onder a), van het Verdrag. Deze bepaling verleent de Gemeenschap de bevoegdheid gemeenschappelijke regels vast te stellen voor internationaal vervoer vanuit of naar het grondgebied van een Lid-Staat of over het grondgebied van een of meer Lid-Staten. Overigens impliceert het beginsel van het vrij verrichten van vervoerdiensten het opheffen van elke vorm van discriminatie ten aanzien van de aanbieders van diensten op basis van hun nationaliteit of hun vestigingsplaats. Voorts komt het voorstel tegemoet aan het bepaalde in artikel 20 van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad van 16 maart 1992 houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen. Daar is bepaald dat de Commissie vóór 1 januari 1996 bij de Raad een voorstel moet indienen voor een verordening om de procedures te vereenvoudigen en, naar gelang van de conclusies van het verslag, de vergunningen af te schaffen. De effecten op het bedrijfsleven 2. Op welke bedrijven is het voorstel van invloed? Om welke sector gaat het? De ondernemers van personenvervoer met touringcars en met autobussen voor rekening van derden en voor eigen rekening die in hun Lid-Staat van vestiging gemachtigd zijn het beroep van ondernemer van internationaal personenvervoer over de weg uit te oefenen. Is het voorstel meer van belang voor KMO's dan voor grote bedrijven? Het voorstel is voor alle bedrijven, ongeacht hun omvang, even relevant. Wel is het zo dat circa 80% van de ondernemingen voor vervoer over de weg KMO's zijn. Zijn deze bedrijven geconcentreerd? Het aandeel van de KMO's is vrij groot in de zuidelijke Lid-Staten. in specifieke geografische gebieden van de Gemeenschap 24 ft 3. Dienen de bedrijven bijzondere maatregelen te nemen om aan de voorgestelde wetgeving te voldoen? Om te kunnen profiteren van het voorstel, dat een grotere soepelheid bij het verrichten van vervoerdiensten mogelijk maakt, dient de vervoerder in kwestie overeenkomstig de communautaire wetgeving ter zake in een Lid-Staat gemachtigd zijn om het beroep van ondernemer van internationaal personenvervoer over de weg uit te oefenen. 4. Welke economische effecten zijn van de voorgestelde wetgeving te verwachten? Op de werkgelegenheid? Het voorstel beoogt een liberalisering van de toegang tot de markt. Het schept dus nieuwe mogelijkheden inzake personenvervoer met touringcars en zal op middellange termijn voor meer werkgelegenheid kunnen zorgen. Op de investeringen en de oprichting van nieuwe bedrijven? De bedrijven zullen kunnen profiteren van een interne markt die de 370 miljoen inwoners van de Europese Unie en de Europese Economische Ruimte omvat. Deze vergroting van de markt zal ongetwijfeld van de bestaande bedrijven nieuwe investeringen vergen en de totstandkoming van nieuwe bedrijven in de sector van het personenvervoer met touringcars stimuleren. Op het concurrentievermogen van de bedrijven? De totstandbrenging van een grotere liberalisatie zal de toegang tot de markt van het personenvervoer in heel de Europese Unie en de Europese Economische Ruimte vergemakkelijken. De ondernemers zullen dus overal waar zich geschikte kansen voordoen, hun diensten kunnen aanbieden. Het staat buiten kijf dat een grote eengemaakte markt waar alom dezelfde regels worden toegepast, betere kansen biedt - niet alleen aan de betrokken bedrijven maar eveneens aan de Europese burger die, in een klimaat van geïntensiveerde concurrentie, inzake vervoer over ruimere keuzemogelijkheden zal beschikken. Bevat het voorstel maatregelen ten einde rekening te houden met de specifieke situatie van kleine en middelgrote ondernemingen (bii voorbeeld minder strenge of andere eisen)? Neen. Raadpleging 6. Geef een overzicht van de instanties die over het voorstel ziin geraadpleegd en de hoofdlijnen van hun standpunten Over het nieuwe voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 684/92 van de Raad houdende gemeenschappelijke regels voor het internationaal vervoer van personen met touringcars en met autobussen is op 2 5* 8 september 1995 een overlegvergadering gehouden, waaraan is deelgenomen door de Internationale Federatie voor Wegvervoer (IRU) en door EUROCHAMBRES. Beide organisaties staan positief ten opzichte van de door de nieuwe verordening tot stand te brengen vereenvoudiging van de regelgeving, waardoor interpretatieproblemen zullen worden vermeden. Zij hebben dan ook instemmend gereageerd op het voorstel tot afschaffing van de categorie "resterend ongeregeld vervoer" (waardoor de omschrijving van het overige vervoer wordt vereenvoudigd) en de categorie "pendelvervoer", gekoppeld aan de indeling van het pendelvervoer zonder logies bij het geregeld vervoer en het pendelvervoer met logies bij het ongeregeld vervoer. De beroepsorganisaties waren het voorts ook eens met het voorstel van de Commissie om de concurrentie tussen het geregeld vervoer met touringcars en autobussen en het geregeld vervoer per spoor te herstellen. Ook is gunstig gereageerd op de voorstellen van de Commissie voor een soepeler regeling van het inzetten van extra voertuigen bij een plotse stijging van de vraag en voor de invoering van een "Europese vergunning voor busvervoer", die als een kwaliteitsmerk aan vervoerbedrijven kan worden toegekend. De Commissie heeft met het advies van de geraadpleegde beroepsorganisaties rekening gehouden bij het opstellen van haar voorstel voor een nieuwe wettekst met het oog op de herziening van de bestaande gemeenschappelijke regels voor het internationaal personenvervoer met touringcars en met autobussen. 26- ISSN 0254-1513 COM(96) 190 def. DOCUMENTEN NL 07 11 06 Catalogusnummer : CB-C0-96-198-NL-C ISBN 92-78-03189-5 Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg oï? t\