eurovoc_concepts:
European Monetary System
credit guarantee
credit institution
financial solvency
payment

formats: html pdf pdfa1b print

text: - A ** , •, COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN Brussel, 30. 05. 1996 COM(96) 193 dei. 96/0126 (COD) Voorstel voor een RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de finaliteit van de afrekening en onderpand (door de Commissie ingediend) I. ACHTERGROND TOELICHTING Het onderhavige voorstel voor een richtlijn is het resultaat van een proces dat als volgt kan worden samengevat. In het Lamfalussy-rapport uit 1990' wordt aangetoond dat aan betalingssystemen die functioneren op basis van één of meerdere juridische varianten van verrekening van betalingen2, ernstige systeemrisico's kleven. De Commissie werd op deze problematiek gewezen door één van haar adviserende werkgroepen op het gebied van betalingssystemen, de werkgroep technische ontwikkeling van betalingssystemen (PSTDG). In haar werkdocument van maart 19923 merkte de Commissie op dat bepaalde aspecten van de wetgeving van een aantal Lid-Staten, in combinatie met verschillen in het recht van de Lid-Staten dat in het algemeen op betalingssystemen van toepassing is, een bron van onzekerheid en risico's vormen. De Commissie werd in dit standpunt gesteund door het Comité van centrale banken in de EG4. Begin 1993 werd een werkgroep van nationale juridische experten vertegenwoordigers van de centrale banken opgericht, onder voorzitterschap van de Commissie, om deze problematiek te bestuderen. De eerste fase van de werkzaamheden bestond uit het inventariseren van de rechtssituatie op het gebied van de verrekening van betalingen en de finaliteit van de afrekening in alle Lid-Staten; dit heeft geleid tot een meer nauwkeurige afbakening van de problematiek. In een uitgebreide studie5, waartoe de Commissie opdracht gegeven had, en die in februari 1994 gereed was, werden de voorlopige conclusies bevestigd. In het voorjaar van 1994 werd in een eerste hoorzitting overleg gepleegd met de Europese verenigingen van banken. In de tweede fase (sinds 1994) heeft de werkgroep van nationale deskundigen verschillende beleidsopties besproken en bestudeerd. Deze worden vermeld in punt II 3. In oktober 1995 werd in een tweede hoorzitting overleg gepleegd met de Europese bankenverenigingen; deze bevestigde juistheid van de gehanteerde aanpak. Op grond van dit alles kan de Commissie concrete conclusies trekken, met name wat betreft de problematiek van de finaliteit van de afrekening en onderpand. Zij is derhalve van mening dat een een richtlijn zou moeten worden voorgesteld. Dit is niet het geval wat effcctenafwikkelingssystemen betreft. Deze laatste worden echter verder door de Commissie onderzocht. Het is mogelijk dat het in de toekomst nodig zal zijn dienaangaande een voorstel te formuleren. Rapport aan de Presidenten van de centrale banken van de landen van de Groep van tien; Bazel, november 1990. In het onderhavige voorstel wordt onder "verrekening van betalingen" verstaan het in één netto-vordering of - verplichting omzetten van vorderingen en verplichtingen die ontstaan uit betalingsopdrachten welke door een instelling afgegeven of ontvangen worden, met als gevolg dat slechts één netto-vordering opeisbaar is, respectievelijk één netto-verplichting verschuldigd is. "De vereenvoudiging van grensoverschrijdende betalingen: het wegnemen van de belemmeringen"; SEC(92)621 def. van 27 maart 1992. "Issues of common concern to EC Central Banks in the field of payment systems", door de ad hoc werkgroep betalingssystemen in de EG; september 1992. The laws on credit transfers and their settlement in Member States of the EU: Report for the European Commission (DG XV); Wilde Sapte - Brussel, februari 1994. 1 Algemene beoordeling In het Strategische Programma voor de interne markt heeft de Commissie het opzetten van doelmatige grensoverschrijdende betalingssystemen aangemerkt als een van de weinige vereisten die nog moeten worden voldaan met het oog op het goed functioneren van de Interne Markt. Hiertoe moeten de systemen gemoderniseerd worden, hetgeen voor zowel de centrale banken als de commerciële banken gevolgen heeft. Dit noodzaakt ook investeringen door de betrokken bedrijfstak, dit proces is reeds aan de gang. Voorts krijgt een aantal systemen voor grote betalingen, waarmee in de eerste plaats de binnenlandse markt van de betrokken landen bediend wordt, steeds meer banken uit andere Lid-Staten als lid. De juridische vraagstukken waarop het onderhavige voorstel betrekking heeft, hebben een grote onderliggende invloed op het ontwerpen van de noodzakelijke systemen en verbindingen tussen systemen, zowel waar deze specifiek zijn opgezet om betalingen grensoverschrijdend te versturen, als daar waar sprake is van "grensoverschrijdend lidmaatschap". De oplossing yan deze problemen schept de noodzakelijke juridische zekerheid en leidt ertoe dat de systeemrisico's en de kosten die uit zulke risico's voortvloeien, tot een minimum worden beperkt. Maatregeien op dit gebied zijn des te urgenter, nu vooruitgang in de richting van een volledige Economische en Monetaire Unie geboekt wordt. De Europese Raad heeft op de top van 15 en 16 december in Madrid benadrukt dat de infrastructuur voor betalingssystemen aanwezig moet zijn om te zorgen voor het soepel functioneren van een op één munteenheid gebaseerde geldmarkt in de hele EMU-zone. II. BEOORDELING VAN HET VOORSTEL IN HET LICHT VAN HET SUBSIDIARITEITSBEGINSEL 1. Welke doelstellingen worden, gezien de taken van de Gemeenschap, met de richtlijn gediend? De belangrijkste doelstelling is drieledig : • het verminderen van de juridische risico's verbonden aan deelname aan betalingssystemen, een doelstelling waarop het Lamfalussy-rapport uit 1990 aandrong, met name in verband met de rechtsgeldigheid van verrekeningsovereenkomsten en de afdwingbaarheid van onderpand; • ervoor te zorgen dat betalingen in de interne markt zonder belemmeringen verricht kunnen worden, hetgeen bijdraagt tot de efficiëntie en het doelmatig functioneren van regelingen voor grensoverschrijdende betalingen in de Europese Unie; • door rekening te houden met onderpand dat voor doeleinden van monetair beleid gedeponeerd wordt draagt de richtlijn bij tot het creëren van het noodzakelijke rechtskader, waarin de toekomstige Europese Centrale Bank haar monetaire beleid zal ontwikkelen. De onderhavige richtlijn : • leidt ook tot verdere integratie van EG-banken in de EG in de binnenlandse betalingssystemen van andere Lid-Staten van de EG. De richtlijn kan derhalve ook beschouwd worden als een maatregel die het vrije verkeer van kapitaal (artikel 73a tot 73g van het Verdrag) en het vrij verrichten van diensten (artikel 59 van het Verdrag) ondersteunt; draagt ook bij tot de voorbereiding van de derde fase van de EMU, waarvoor doelmatige betalingsregelingen onmisbaar zijn 2. Vloeit de voorgestelde maatregel voort uit een exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap? Exclusieve bevoegdheid : artikel 100 Ajuncto artikel 7 A. 3. Welke beleidsopties heeft de Gemeenschap in deze? Een aantal alternatieven werden overwogen : Ten eerste werd een minimalistische benadering bestudeerd, waarin gezocht wordt naar een oplossing binnen de huidige nationale wetgeving. In dit verband was de vraag of het mogelijk zou zijn een modelovereenkomst op te stellen, die leden van een betalingssysteem zouden kunnen gebruiken en die de bestaande problemen zou oplossen. Om de volgende twee redenen is deze benadering verworpen. • Een dergelijke oplossing heeft uitsluitend betrekking op de partijen bij de overeenkomst, terwijl het noodzakelijk is dat ook derden juridisch zouden gebonden zijn. Dit kan geïllustreerd worden aan de hand van het volgende voorbeeld. Stel dat een bank uit land A deelneemt aan een systeem voor multilaterale verrekening, waarvan de agent voor de centrale afrekening zich in land B bevindt. De bank in land A gaat failliet. In dat geval is het waarschijnlijk dat de schuldeisers - of de faillissementscurator - van de failliete bank uit land A, bij hun pogingen een deel van hun vorderingen op de bank te innen, de verrekeningsovereenkomst op grond van het recht van land A zullen aanvechten; het is immers niet noodzakelijkerwijs het geval dat multilaterale verrekening in het recht van land A aanvaard wordt. Indien een dergelijke actie succes heeft, kan het hele verrekeningssysteem in gevaar komen. • In het insolventierecht bestaan zogenaamde bepalingen van openbare orde, die voorrang kunnen hebben op contractuele bepalingen. Zelfs als in een overeenkomst over een betalingssysteem bepaald is dat in geval van insolventie van een lid betalingsopdrachten die vóór de insolventieverklaring in het systeem zijn ingevoerd, niet kunnen worden teruggedraaid, zou de "OO. OO'-regel" die in bepaalde Lid-Staten bestaat, primeren boven de contractuele afspraak Bijgevolg kan dan sprake zijn van het terugdraaien van betalingen, met mogelijk vérstrekkende en schadelijke gevolgen voor het betrokken betalingssysteem. Een tweede oplossing die is bestudeerd, bestaat uit de internationaal privaatrechtelijke benadering. Hierbij is het mogelijk overeen te komen dat op een betalingssysteem dat krachtens het recht van land A opgericht is (een land wiens handelsrecht verrekening van betalingen erkend waarvan het insolventierecht geen gevolgen heeft voor het goed functioneren van betalingssystemen), volledig het recht van land A van toepassing zou zijn - dat wil zeggen ook op alle leden uit EU-landen. Of in het recht van land B de finaliteit van de verrekening voor bank B al dan niet aanvaard wordt, of dat in het insolventierecht van land B bepalingen van openbare orde voorkomen, zoals de "00. 00u-regel", is dan niet langer van belang. Bij nadere bestudering bleek een dergelijke benadering echter toch niet aantrekkelijk. Als ervoor gekozen zou worden, zou de rechter in elke Lid-Staat in beginsel in staat moeten zijn om de uiteenlopende rechtstakken (handelsrecht, insolventierecht, enz), van alle andere Lid-Staten uit te leggen en toe te passen. Zeker als op zichzelf staande oplossing leek een dergelijke benadering onpraktisch. Een derde mogelijkheid bestond eruit de Lid-Staten aan te bevelen de noodzakelijke wijzigingen in hun wetgeving aan te brengen, zonder bindende verplichtingen op te leggen. Procedureel is een dergelijke aanpak aantrekkelijk, omdat het EU-wetgevingsproces grotendeels kan worden vermeden Een aanbeveling zou voor de overheden van de Lid-Staten echter niet van erg veel nut zijn, aangezien zij toch de eventueel noodzakelijke wetgeving zouden moeten opstellen en ten uitvoer brengen. Vanuit het standpunt van financiële instellingen en van betalingssystemen ontbreekt het een dergelijke oplossing aan doorzichtigheid en rechtszekerheid. Het eventuele kleine voordeel van deze aanpak werd geacht niet op te wegen tegen de nadelen ervan. Daarom wordt, zoals reeds in paragraaf I uiteengezet, een bindende maatregel thans geschikt en noodzakelijk geacht. 4. Is uniforme wetgeving noodzakelijk of kan worden volstaan met een richtlijn waarin de algemene doelstelling wordt aangegeven en de tenuitvoerlegging daarvan aan de Lid- Staten overgelaten wordt? Uniforme wetgeving is niet noodzakelijk. Een richtlijn waarin de algemene doelstellingen, zoals die hieronder worden uiteengezet, wordt aangegeven, is voldoende. In afdeling I van de richtlijn wordt het toepassingsgebied van de richtlijn geregeld en worden de noodzakelijke begrippen gedefinieerd. In afdeling II van de richtlijn wordt het algemene principe uiteengezet dat tot doel heeft ervoor te zorgen dat verrekening van betalingen juridisch afdwingbaar is in alle rechtsstelsels en dat de gevolgen ervan bindend zijn voor derde partijen. In afdeling III wordt bepaald dat betalingsopdrachten onherroepelijk zijn overeenkomstig de regels van het betrokken betalingssysteem. In afdeling IV van de richtlijn wordt een tweede algemeen uitgangspunt vastgesteld, dat tot doel heeft: • ervoor te zorgen dat insolventieprocedures of enige andere regel of praktijk geen terugwerkende kracht kan hebben op de rechten en verplichtingen van de deelnemers aan een betalingssysteem; • te bepalen welk insolventierecht van toepassing is op de rechten en verplichtingen in verband met indien tegen een deelnemer aan het rechtstreekse deelname aan een betalingssysteem, betalingssysteem een insolventieprocedure geopend wordt. In afdeling V van de richtlijn wordt het derde algemene uitgangspunt vastgesteld, dat tot doel heeft ervoor te zorgen dat het onderpand wordt afgeschermd van de gevolgen van het insolventierecht van de Lid-Staat van een gefailleerde deelnemer. In deze bepalingen worden derhalve de algemene uitgangspunten vastgelegd, waarvan de tenuitvoerlegging aan de Lid-Staten overgelaten wordt; waar mogelijk zijn de instellingen vrij om zelf te bepalen welke inhoud zij precies aan deze algemene uitgangspunten geven. ill. TOELICHTING OP DE AFZONDERLIJKE ARTIKELEN Artikel 1 Het belangrijkste doel van de richtlijn is het verminderen van het systeemrisico dat aan deelname aan betalingssystemen verbonden is. Er was consensus dat het toepassingsgebied van de richtlijn zo breed mogelijk moest zijn. Daarom heeft de richtlijn betrekking op zowel grensoverschrijdende als binnenlandse betalingssystemen. Voorts is de richtlijn van toepassing op de twee volgende categorieën: • • instellingen uit de EG die deelnemen aan een betalingssysteem in een derde land, en onderpand dat voor dergelijke betalingssystemen gedeponeerd wordt; instellingen uit derde landen die deelnemen aan een betalingssysteem in de EG, en onderpand dat voor dergelijke betalingssystemen gedeponeerd wordt. De opname van de eerste categorie in het toepassingsgebied van de richtlijn impliceert dat de voordelen van de richtlijn uitgebreid zijn tot betalingssystemen in derde landen, althans wat hun deelnemers uit de EG betreft. Betalingssystemen in derde landen vallen natuurlijk niet als zodanig onder de richtlijn, maar haar deelnemers vallen eronder voor zover het om EG-instellingen gaat in de zin van Artikel 2(i). Wat de tweede categorie betreft, het wezenlijke belang van de opname ervan onder het toepassingsgebied van de richtlijn is daarin gelegen dat het mogelijk is het onderpand dat door een instelling uit een derde land in een Lid-Staat van de EG gedeponeerd wordt, wordt afgeschermd van het mogelijk universele insolventierecht van dat derde land. Met het oog op de toekomstige oprichting van de Europese Centrale Bank tenslotte zal steeds meer sprake zijn van het grensoverschrijdend deponeren van onderpand. In verband hiermee rijzen dezelfde problemen als bij het deponeren van onderpand inhet kader van betalingssystemen. Daarom is het toepassingsgebied van dit voorstel uitgebreid tot onderpand dat in verband met transacties van monetair beleid gedeponeerd wordt. Artikel 2 "instelling": dit begrip is breed geformuleerd, zodat niet alleen kredietinstellingen in de zin van de Eerste Coördinatierichtlijn bankrecht eronder vallen, maar ook investeringsbanken, giro- en postbanken en alle andere ondernemingen die rechtstreeks aan betalingssystemen deelnemen. "betalingsopdracht" betekent een opdracht om een transfert kreditering of debitering uit te voeren door boeking op de rekeningen van een kredietinstelling of van een centrale bank; "op de rekeningen van een kredietinstelling", omdat voor dit soort betalingssystemen - om redenen van openbare orde - de bescherming nodig is die dit richtlijnvoorstel biedt; met de toevoeging "op de rekeningen van een centrale bank" wordt vooruitgelopen op de te verwachten ontwikkeling van RTGS (real time gross settlement) faciliteiten, die bewegingen op de rekeningen bij de centrale banken noodzaken. "betalingssysteem": dit begrip is ruim geformuleerd, zodat systemen met bruto- afrekening en die met netto-afrekening, zowel op grond van multilaterale als bilaterale afspraken, hieronder vallen. Uiteraard valt ook een samenwerkingsverband van betalingssystemen als zodanig onder de richtlijn. Artikel 3 Veel betalingssystemen voor de verwerking van zeer grote ("large value") en kleinere ("retail") bedragen berusten op de methode die bekend staat als "netting" of verrekening. "Verrekening van betalingen" is het in één netto-vordering of -verplichting omzetten van vorderingen en verplichtingen die ontstaan uit betalingsopdrachten welke door een instelling doorgegeven worden aan één of meerdere andere instellingen of ontvangen worden vanwege één of meerdere andere instellingen, mei als gevolg dat slechts één netto-vordering opeisbaar is, respectievelijk één netto-verplichting verschuldigd is. Dit heeft tot gevolg dat het aantal afwikkelingstransacties dat voor de verwerking van een bepaald aantal betalingen nodig is, aanmerkelijk vermindert. Banken die bij een verrekeningsovereenkomst betrokken zijn, rekenen niet elke in de loop van een dag gedane betalingsopdracht afzonderlijk af, maar rekenen eenmalig af door één netto-bedrag te betalen aan of te ontvangen van de andere leden van het systeem. De juridische afdwingbaarheid van een verrekeningsovereenkomst met instellingen van andere Lidstaten hangt uiteindelijk af van het rechtsstelsel van het land van oorsprong van deze instellingen. In een aantal Lidstaten is verrekening, in het bijzonder multilaterale verrekening, niet afdwingbaar in de huidige stand van het recht. Als de curator van een gefailleerde deelnemer in het betalingssysteem op deze basis de verrekening zou kunnen aanvechten, zou dit betekenen dat hij een netto schuld, resultaat van de verrekening, zou kunnen verwerpen. Hij zou echter wel kunnen aandringen op betaling aan hem van alle individuele onderliggende bedragen die in beginsel aan de gefailleerde instelling verschuldigd zijn. Wat betreft de bedragen die door de gefailleerde instelling verschuldigd waren, worden papieren vorderingen in de insolvabiliteitsprocedure en daarvoor is het ook onwaarschijnlijk dat ze ten volle worden gehonoreerd. Dit fenomeen waarbij de schulden worden verworpen en de aanspraken worden ingevorderd, noemt men "cherry-picking". Het gevolg van zulke "cherry-picking" leidt in het het beste geval leidt tot ernstige ontwrichting; in het slechtste geval kan dit ertoe leiden dat andere deelnemers niet in staat zijn aan hun verplichtingen te voldoen. Daarom is in artikel 3, lid 1, bepaald dat, zelfs indien een insolventieprocedure geopend wordt, verrekening afdwingbaar is en bindend is voor derde partijen, mits de betalingsopdrachten vóór het openen van de insolventieprocedure in het betalingssysteem zijn ingevoerd. is, vóór de insolventieverklaring betalingsopdrachten Artikel 3, lid 2, is in het bijzonder gericht op gevallen waarin een deelnemer die onderkent dat zijn faillissement onafwendbaar in een betalingssysteem invoert om ten nadele van zijn schuldeisers activa buiten de boedel te houden. In dit artikel wordt daarom vastgelegd dat de richtlijn geen bescherming biedt tegen het nietig verklaren van frauduleuze betalingsopdrachten. Aan een dergelijke nietigverklaring mag evenwel geen uitvoering gegeven worden door middel van het terugdraaien van de verrekeningshandeling, omdat de richtlijn dat koste wat het kost wil voorkomen; de uitvoering moet buiten het betalingssysteem om geschieden of in een navolgende verrekeningscyclus (via een betalingsopdracht in omgekeerde richting). Artikel 4 De mogelijkheid een betaling van een relatief groot bedrag te kunnen herroepen wordt algemeen beschouwd als een potentiële oorzaak van systeemrisico's, indien de betaling wordt herroepen tijdens het proces dat tot de afrekening in het betalingssysteem leidt. Aan de andere kant echter is het onaanvaardbaar om te trachten dit risico te verminderen of te minimaliseren door de vrijheid van handelen en overeenkomst van de verschillende partijen bij een betalingssysteem buiten proportie in te perken. Op grond van het inzicht dat herroeping zou kunnen leiden tot het terugdraaien van de afrekening, verbiedt artikel 4, lid 1, dat na een contractueel bepaald tijdstip een betaling herroepen wordt, en zulks niet alleen voor de partijen bij de overeenkomst inzake het betalingssysteem, maar ook voor derde partijen zoals indirecte deelnemers. Dit verbod is niet alleen van belang bij verrekening, maar ook in het geval van RTGS-systemen. Natuurlijk betekent dit niet dat bij een opdracht voor een betaling die door de opdrachtgever niet verschuldigd was, maar desondanks in het betalingssysteem is ingevoerd, de betrokkene zijn geld definitief verloren heeft. In artikel 4, lid 2, wordt bepaald dat indien de opdrachtgever, i. e. een cliënt, het recht heeft van een begunstigde een bedrag terug te vorderen dat in het betalingssysteem is ingevoerd, dit recht niet vervalt; het moet alleen buiten het betalingssysteem om of door een tegengestelde betalingstransactie in een volgende verrekeningscyclus worden uitgeoefend. Artikelen 5 en 6 Ongeacht de vraag of een betalingssysteem werkt op basis van verrekening of bruto- afrekening, veroorzaakt het insolventierecht van de verschillende Lid-Staten problemen, indien bepalingen van openbare orde de mogelijkheid van "cherry-picking" scheppen, met de uiterst schadelijke gevolgen die hierboven beschreven zijn. Dit geldt voor de zogenoemde "00. 00u-regel", die aan een insolventieverklaring terugwerkende kracht verleent Een gevolg van deze regel is dat betalingsopdrachten die na 00. 00" op de dag van de insolventieverklaring van een deelnemer aan een betalingssysteem, doch vóór het tijdstip van de insolventieverklaring zelf ingevoerd worden, kunnen worden aangevochten door de curator van de insolvente instelling. Deze zou dan in de positie komen te verkeren dat hij betaling aan hem kan vorderen van alle onderliggende bedragen die oorspronkelijk aan de instelling verschuldigd waren. in de De bedragen die de gefailleerde insolventieprocedure die waarschijnlijk niet worden voldaan. Om deze mogelijkheid uit te sluiten is in artikel 5 bepaald dat insolventieprocedures geen terugwerkende kracht mogen hebben. instelling schuldig is, worden papieren vorderingen Er kunnen echter andere bepalingen van openbare orde bestaan, die eventueeel kunnen leiden cherry-picking. Daarom werd artikel 6 geconstrueerd als een bepaling die al deze gevallen, zonder ze nader te noemen, omvat. Artikel 6 bepaalt dan ook dat "in het geval van een insolventieprocedure tegen een instelling die rechtstreeks aan een betalingssysteem deelneemt, de rechten en verplichtingen die uit of in verband met de rechtstreekse deelname aan het betalingssysteem ontstaan, worden bepaald door het insolventierecht van het land waar het betalingssysteem zich bevindt. " In de praktijk heeft artikel 6 uiteraard niet tot gevolg dat een aparte insolventieprocedure moet worden geopend in de Lid-Staat waar het betalingssysteem zich bevindt. Zoals nu reeds het geval is, blijft op de insolventie van de deelnemende instelling het insolventierecht van de Lid-Staat waar de betrokken instelling gevestigd is, van toepassing. Als de curator echter insolventiebepalingen van openbare orde wil inroepen om een via het betalingssysteem verrichte betaling aan te vechten, moet hij het toepassen. Deze insolventierecht van de Lid-Staat waar het betalingssysteem zich bevindt, benadering heeft als voordeel dat de partijen in een betalingssysteem, slechts het insolventierecht van één land hoeven te bestuderen, namelijk dat van de Lid-Staat waar het betalingssysteem zich bevindt; zij hoeven niet de bepalingen van het insolventierecht van alle Lid-Staten van herkomst van de afzonderlijke deelnemers te bestuderen en te trachten deze met elkaar te verzoenen. Dit draagt bij tot het verminderen van de kosten en het wegnemen van de rechtsonzekerheid. Artikel 7 Voorts regelt de richtlijn de problematiek van onderpand dat bij deelname aan betalingssystemen op grensoverschrijdende basis gedeponeerd wordt. Hiermee wordt beoogd te voorkomen dat, bij insolventie van een deelnemer aan een betalingssysteem, in het insolventierecht van de Lid-Staat van die deelnemer de rechtsgeldigheid van in een andere Lid-Staat gedeponeerd onderpand niet erkent Daarom voorziet artikel 7, lid 1, dat bij insolventie van een deelnemer, de rechten van de pandhouder niet worden aangetast door de insolventie van de pandgever; de realisatie van het onderpand geschiedt uitsluitend ten gunste van het betalingssysteem. Deze regel is om redenen van openbare orde gerechtvaardigd. Via betalingssystemen worden elke dag enorme bedragen overgeboekt. Als één deelnemer niet in staat is aan zijn verplichtingen te voldoen en executie van het onderpand onmogelijk zou zijn, kan dit - in het slechtste geval - rampzalige gevolgen hebben voor het betalingssysteem als zodanig, waarbij het systeem zelf in elkaar stort en een desastreuze kettingreactie op de financiële markten veroorzaakt wordt. Opgemerkt zij dat het voorstel voor een richtlijn geen wijziging brengt in het op het onderpand toepasselijke recht. Op grond van het beginsel lex rei sitae is het toepasselijke recht momenteel dat van de Lid-Staat waar het onderpand zich bevindt, en deze situatie blijft onveranderd. De tweede paragraaf van Artikel 7 voorziet dat in het geval van een universeel insolvabiliteitsrecht van een derde land, dat recht geen toepassing vindt op de rechten van de pandhouder in verband met zijn deelneming aan een betalingssysteem of in verband met transacties van monetair beleid, als dat pand in een Lidstaat is gevestigd. HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, (ielet op het Verdrag tot oplichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Monetair Instituut, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité, Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Overwegende dat in het Lamfalussy-rapport uit 1990 aan de Presidenten van de centrale banken van de Groep van Tien landen is aangetoond dat betalingssystemen die op basis van een of meer juridische varianten van bilaterale of multilaterale verrekening van betalingen functioneren, belangrijke systeemrisico's inhouden; dat voor het verminderen van de juridische risico's in verband met deelname aan betalingssystemen met real time bruto afwikkeling van het allergrootste belang is, gezien de ontwikkeling van deze systemen; Overwegende dat de reductie van systemische risico's met name de finaliteit van de afrekening en de afdwingbaarheid van onderpand betreft; dat als onderpand beschouwd worden alle middelen die een deelnemer aan de andere deelnemers van het betalingssysteem verschaft ter zekerstelling van rechten en verplichtingen in verband met het betrokken betalingssysteem, waaronder overeenkomsten tot aan- of verkoop onder beding van wederverkoop respectievelijk wederaankoop, en verzekeringen die een deelnemer aan een betalingssysteem heeft afgesloten ten gunste van de andere deelnemers; Overwegende dat deze richtlijn bewerkstelligt dat het kapitaalverkeer en betalingen in de interne markt zonder belemmeringen verricht kunnen worden en daardoor bijdraagt tot het efficiënt en doelmatig functioneren van regelingen voor grensoverschrijdende betalingen in de Europese Unie; dat de richtlijn daarmee logisch volgt op de vooruitgang die geboekt is op de weg naar de voltooiing van de interne markt, met name wat het vrij verrichten van diensten betreft en de liberalisering van het kapitaalverkeer, met het oog op de totstandbrenging van een Economische en Monetaire Unie; j Overwegende dat deze richtlijn betrekking heeft op zowel binnenlandse als grensoverschrijdende betalingssystemen; dat de richtlijn op zowel overmakingen als debet-overschrijvingen betrekking heeft; dat de richtlijn van toepassing is op betalingssystemen in de EG en op onderpand dat in verband met deelname aan deze betalingssystemen door de deelnemers gedeponeerd wordt, ongeacht of zij uit de EG of uit derde landen afkomstig zijn; dat de richtlijn ook van toepassing is op EG instellingen die deelnemen aan betalingssystemen in derde landen; dat het financiële verkeer steeds meer op wereldschaal plaatsvindt, dat EG instellingen en EG betalingssytemen er aldus toe gehouden zijn enge operationele banden te vestigen en te onderhouden met betalingssystemen uit derde landen en dat zij er ook toe gehouden zijn in deze betalingssystemen deel te nemen; dat het daarom essentieel is dat de richtlijn betrekking heeft op de grensoverschrijdende connecties tussen EG instellingen en EG betalingssystemen enerzijds en betalingssystemen uit derde landen anderzijds en dat zij deze ook vergemakkelijkt teneinde te vermijden dat EG instellingen obstakels zouden blijven ondervinden om deel te nemen aan betalingssystemen uit derde landen Overwegende dat, aangezien deze richtlijn betrekking heeft op onderpand dat in verband met transacties uit hoofde van het monetaire beleid gedeponeerd wordt, de richtlijn het EMI ondersteunt in zijn taak om ter voorbereiding van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie de efficiëntie van grensoverschrijdende betalingen te bevorderen en langs deze weg bijdraagt tot het scheppen van het noodzakelijke rechtskader waarbinnen de toekomstige Europese Centrale Bank haar monetaire beleid kan ontwikkelen; Overwegende dat deze richtlijn tot doel heeft ervoor te zorgen dat in de rechtsstelsels van alle Lid-Staten verrekening juridisch afdwingbaar en bindend voor derde partijen is; dat deze richtlijn tevens tot doel heeft ervoor te zorgen dat betalingsopdrachten na een contractueel bepaald tijdstip niet kunnen worden herroepen; dat de richtlijn beoogt te bewerkstelligen dat insolventieprocedures geen terugwerkende kracht hebben ten aanzien van de rechten en verplichtingen van deelnemers aan betalingssystemen; dat deze richtlijn ook beoogt te bepalen welk insolventierecht - in het geval van een insolventieprocedure tegen een deelnemer aan een betalingssysteem - van toepassing is op de rechten en verplichtingen die met rechtstreekse deelname aan het betrokken betalingssysteem verband houden; dat deze richtlijn voorts beoogt het gedeponeerde onderpand af te schermen van de gevolgen van het insolventierecht dat op een gefailleerde deelnemer van toepassing is; Overwegende dat de onderhavige richtlijn eveneens van toepassing is op de relatie tussen een instelling en een lid van een betalingssysteem dat de betalingsopdrachten van die instelling doorgeeft aan dat betalingssysteem, vermits deze relatie in zichzelf als een ander betalingssysteem kan worden beschouwd; At> Overwegende dat de adoptie van onderhavige richtlijn de meest aangewezen manier is om bovengenoemde objectieven te realiseren; overwegende dat onderhavig voorstel noodzakelijk is om deze doelstellingen te realiseren en deze doelstellingen niet overschrijdt; HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: ƒ. TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 - Toepassingsgebied De bepalingen van deze richtlijn zijn van toepassing op: 1) 2) alle EG betalingssystemen die opereren in willekeurig welke munteenheid of ECU en op onderpand dat in verband met deelname aan dergelijke systemen gedeponeerd wordt; alle EG-instellingen rechtstreeks deelnemen aan een betalingssysteem in een derde land, en op het onderpand dat in verband met deelname aan dergelijke systemen gedeponeerd wordt; 3) onderpand dat in verband met transacties uit hoofde van het monetaire beleid gedeponeerd wordt. In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 2 - Definities a) "instelling": een onderneming als gedefinieerd in artikel 1 van Richtlijn 77/780/EEG van de Raad, met inbegrip van de instellingen die in artikel 2, lid 2, van genoemde richtlijn vermeld worden, welke rechtstreeks deelneemt aan een betalingssysteem, en elke andere onderneming die rechtstreeks deelneemt aan een betalingssysteem; b) "rechtstreekse deelneming" : deelneming aan een betalingssysteem met de eruit voortvloeiende verantwoordelijkheid voor de afrekening; c) "EG-instelling": een instelling die haar statutaire zetel in een Lid-Staat heeft; d) "instelling uit een derde land": een instelling die geen EG-instelling is; M e) f) g) h) i) "betalingsopdracht": een opdracht om, door middel van een boeking op de rekeningen van een kredietinstelling of een centrale bank, een geldbedrag ter beschikking van een uiteindelijke begunstigde te stellen; "insolventieprocedure": elke maatregel die, om redenen van een dreigend of feitelijk onvermogen om aan financiële verplichtingen te voldoen, wordt opgelegd door een rechterlijke of bestuurlijke instantie ten behoeve van de gezamenlijke schuldeisers, en die verhindert dat een instelling betalingen verricht of haar eigendom vervreemdt; "verrekening van betalingen": het in één netto-vordering of-verplichting omzetten van vorderingen en verplichtingen die ontstaan uit betalingsopdrachten welke door een instelling doorgegeven worden aan één of meerdere andere instellingen of ontvangen worden vanwege één of meerdere andere instellingen, met als gevolg dat slechts één netto-vordering opeisbaar is, respectievelijk één netto-verplichting verschuldigd is. "betalingssysteem" : een door twee of meer instellingen gesloten geschreven overeenkomst voor het uitvoeren van betalingsopdrachten; "EG-betalingssysteem": een betalingssysteem dat zich in een Lid-Staat bevindt. Een betalingssysteem wordt geacht zich te bevinden in de Lid-Staat waarvan het recht door de instellingen die rechtstreeks aan het betalingssysteem deelnemen, is gekozen als toepasselijk recht. Indien een dergelijke keuze niet gemaakt is, wordt het betalingssysteem geacht zich te bevinden in de Lid-Staat waar de afrekening plaatsvindt; j) "betalingssysteem van een derde land": een betalingssysteem dat geen EG-betalingssysteem is; k) "transactie uit hoofde van monetair beleid": een door de centrale bank van een Lid-Staat of door de toekomstige Europese Centrale Bank verrichte aankoop- of verkooptransactie op de financiële markten, hetzij onvoorwaardelijk (contant en op termijn), hetzij onder beding van wederverkoop respectievelijk wederaankoop, het in lening geven of nemen van vorderingen en verhandelbaar papier, luidende in Gemeenschapsvaluta's of niet-Gemeenschapsvaluta's, of in edele metalen; hieronder vallen ook krediettransacties die de centrale bank van een Lid-Staat of de toekomstige Europese Centrale Bank verricht met kredietinstellingen en andere marktpartijen, waarbij de verleende kredieten worden gedekt door toereikend onderpand; 41 1) "onderpand": alle activa die ter zekerstelling van de rechten en verplichtingen die in een betalingssysteem kunnen ontstaan, gedeponeerd worden, of die in verband met transacties uit hoofde van het monetaire beleid gedeponeerd worden bij de centrale banken van de Lid-Staten of de toekomstige Europese Centrale Bank. II. DE FINALITEIT VAN DE VERREKENING VAN BETALINGEN Artikel 3 - Verrekening van betalingen 1 Verrekening van betalingen is juridisch afdwingbaar en zal, zelfs in het geval van een insolventieprocedure tegen een instelling die rechtstreeks aan een betalingssysteem deelneemt, bindend zijn voor derden, mits de betalingsopdracht vóór het openen van de insolventieprocedure in het betalingssysteem is ingevoerd. Het moment van invoering zal worden bepaald door de regels van dat betalingssysteem. 2. Bepalingen betreffende het ongedaan maken van contracten en transacties die vóór het openen van de insolventieprocedure aangegaan zijn, zullen niet tot het terugdraaien van de verrekening leiden. III. HERROEPING VAN BETALINGSOPDRACHTEN Artikel 4 - Herroeping Na een door de regels van het betalingssysteem bepaald tijdstip mag een betalingsopdracht noch door een instelling die. rechtstreeks aan een betalingssysteem deelneemt, noch door een derden jegens de overige rechtstreekse deelnemers aan het betalingssysteem worden herroepen. Deze bepaling is toepasselijk, ongeacht het openen van een insolventieprocedure. Een eventueel recht op restitutie dat de opdrachtgever van een betalingsopdracht heeft, zal worden uitgeoefend onverminderd het bepaalde in lid 1. Al IV. GEEN TERUGWERKENDE KRACHT en TOEPASSELIJK INSOLVENTIERECHT Artikel 5 - Insolventieprocedures: geen terugwerkende kracht Insolventieprocedures hebben geen terugwerkende kracht ten aanzien van de rechten en verplichtingen van een instelling, welke verband houden met rechtstreekse deelname aan een EG-betalingssysteem. Elke andere regel of praktijk die terugwerkende kracht heeft, verliest zijn gelding. Artikel 6 - Toepasselijk insolventierecht In geval van een insolventieprocedure tegen een instelling die rechtstreeks aan een betalingssysteem deelneemt, worden de rechten en verplichtingen die uit of in verband met de rechtstreekse deelname aan het betalingssysteem ontstaan, bepaald door het insolventierecht van het land waar het betalingssysteem zich bevindt. V. AFSCHERMING van ONDERPAND van de GEVOLGEN van BUITENLANDS INSOL VENTIERECHT Artikel 7 - Afscherming van onderpand 1. De rechten van een pandhouder in verband met zijn verplichtingen tegenover een of meerdere andere deelnemers in een betalingssysteem of de rechten van monetaiere autoriteiten ten voordele van wie een pand is gevestigd, zullen niet worden aangetast door de opening van een insolventieprocedure tegen de pandgever. Het onderpand wordt met voorrang op alle overige schuldeisers geëxecuteerd ter voldoening van de rechten die verband houden met de deelname aan het betalingssysteem of met transacties van monetair beleid. 2. Als een instelling uit een derde land in verband met deelname aan een EG-betalingssysteem of in verband met transacties uit hoofde van het monetaire beleid onderpand deponeert in een Lid-Staat, zullen de rechten van de pandhouder niet worden aangetast door het openen van een insolventieprocedure tegen de betrokken instelling uit een derde land geen gevolgen voor dit onderpand. 1¥ VI SLOTBEPALINGEN Artikel 8 - Tenuitvoerlegging 1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1998 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. 2. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 3. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. In deze mededeling nemen de Lid-Staten een correlatietabel op, waarin een overzicht wordt gegeven van de bepalingen van intern recht die met betrekking tot elk artikel van deze richtlijn bestaan of worden ingevoerd. Artikel 9 - Verslag aan het Europees Parlement en de Raad Uiterlijk driejaar na de in artikel 8, lid 1, vermelde datum dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag over de toepassing van deze richtlijn in, zo nodig vergezeld van herzieningsvoorstellen. Artikel 10 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement De Voorzitter Voor de Raad De Voorzitter ir NOTITIE OVER DE GEVOLGEN VOOR HET BEDRIJFSLEVEN Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de finaliteit van de afrekening en onderpand l. a Waarom is, het subsidiariteitsbeginsel in aanmerking genomen, communautaire wetgeving noodzakelijk en wat zijn de belangrijkste doelstellingen ervan? Onderzoek dat in opdracht van de Commissie door bankrechtdeskundigen uitgevoerd is1, en analyses die door de werkgroep van de Commissie gemaakt zijn, wijzen uit dat er cruciale verschillen bestaan tussen het recht van de Lid-Staten; deze verschillen brengen de rechtsgeldigheid van bepaalde fundamentele aspecten van betalingssystemen in gevaar2. Eén van de cruciale kenmerken van een solide betalingssysteem is dat er geen onzekerheid mag bestaan over de vraag wanneer en hoe de afrekening definitief wordt. In de stand van zaken, is de finaliteit van de afrekening in een betalingssysteem waarvan de deelnemers in verschillende rechtsgebieden gevestigd zijn (hetgeen ingevolge het Verdrag en de Tweede Coördinatierichtlijn bankrecht steeds vaker het geval zal zijn), uiteindelijk afhankelijk van het recht van de verschillende Lid-Staten waarin de deelnemende instellingen gevestigd zijn. Een ander essentiële voorwaarde is dat er rechtszekerheid moet zijn dat in het geval een deelnemer zijn verplichtingen jegens het betalingssysteem niet kan nakomen, het betalingssysteem het pand dat door die deelnemer gegeven is, kan realiseren. In de huidige stand van zaken is de enige manier om daar zeker van te zijn, het pandrecht te vestigen onder hetselfde rechtsstelsel als dat waaronder het betalingssysteem zelf is gevestigd, teneinde te vermijden dat er rechtsconflicten zouden kunnen optreden. Dit is onverenigbaar met het beginsel van de eenheidsmarkt. Rechtszekerheid met betrekking tot het pand en de finaliteit van de compensatie kan slechts worden verkregen door de wetgeving in elke Lid-Staat op een gelijkaardige wijze worden aangepast. De meest efficiënte manier om de bovengenoemde doelstellingen te bereiken, is door middel van een richtlijn waarin de noodzakelijke minimumnormen worden vastgesteld. l. b Mogen er nog andere voor- of nadelen van het voorstel verwacht worden? Als van het voorstel enig effect op de financiële sector verwacht mag worden, dan is dat het beschermen van de thans bestaande werkgelegenheid. De belangrijkste doelstelling van het voorstel is het versterken van de stabiliteit van betalingssystemen en daarmee van de financiële betrekkingen tussen banken onderling. Schadelijke kettingreacties, die bij de huidige stand van het recht kunnen optreden als een The laws on credit transfers and their settlement in Member States of the EU: Report for the European Commission (DG XV); Wilde Sapte - Brussel, februari 1994. De hier bedoelde fundamentele aspecten zijn: - het definitief zijn van de afrekening in verrekeningsregelingen: uiteenlopende mogelijkheden om de afrekening terug te draaien; - de gevolgen van insolventie van een deelnemer voor verrekeningsregelingcn: uiteenlopende bevoegdheden van de - curatoren om de afrekening te voorkomen of deze terug te draaien; regels inzake herroeping: uiteenlopende regels over het tijdstip met ingang waarvan een betalingsopdracht onherroepelijk is. /f grote deelnemer aan een betalingssysteem failleert, worden voorkomen. Daarmee wordt ook het verlies aan werkgelegenheid waarvan m een dergelijk geval sprake zou zijn, voorkomen. /U U De creatie van een rechtskader voor betalingssystemen teneinde de rechtsonzekerheid in verband met grensoverschrijdende betalingssystemen weg te nemen, wordt verondersteld ook de verdere ontwikkeling van grensoverschrijdende betalingssystemen te bevorderen. De daardoor stijgende omzet zou daardoor werkgelegenheid kunnen scheppen. l. c Zijn er alternatieve voorstellen overwogen en met welk resultaat (bij voorbeeld gedragscodes, zelfregulering)? Zoals toegelicht onder punt II. 3 van de toelichting zijn een aantal andere mogelijkheden onderzocht, doch zijn deze om de aangegeven redenen terzijde geschoven. 2. Voor wie zal het voorstel gevolgen hebben? Welke bedrijfstak? Om bedrijven van welke omvang gaat het en hoe groot is de totale werkgelegenheid daarin? Het voorstel is van toepassing op alle ondernemingen die rechtstreeks deelnemen aan een betalingssysteem. In de praktijk zijn dit voornamelijk kredietinstellingen. Heeft de bedrijfstak opvallende kenmerken, bij voorbeeld dominantie van een beperkt aantal grote ondernemingen? Het belangrijkste kenmerk van de betrokken sector is dat tot op heden geen sprake is van integratie van betalingssystemen in Europees verband. Heeft het voorstel gevolgen voor zeer kleine ondernemingen, de ambachtsnijverheid of de zelfstandigen? Kleine ondernemingen zullen hoogstwaarschijnlijk niet zelf een betalingssysteem opzetten; als dat wel zou gebeuren, zou de richtlijn daarop van toepassing zijn. Als eindgebruikers van betalingssystemen hebben kleine ondernemingen wel baat bij het voorstel, omdat dit tot gevolg heeft dat de juridische risico's worden weggenomen, de efficiëntie toeneemt en de kosten dalen. Zijn deze bedrijven gevestigd in welbepaalde geografische gebieden in de Gemeenschap? Neen. 3. Wat zullen de bedrijven moeten doen om aan het voorstel te voldoen? Wat zullen de kosten van naleving zijn? De enige te verwachten kosten zijn die van de wetgeving. Zijn er andere administratieve procedures van toepassing of formulieren in te vullen? Neen. A} Zijn er vergunningen of verkoopmachtigingen nodig? Neen. Zullen er vergoedingen in rekening worden gebracht? Neen. 4. Welke economische gevolgen, kosten en baten mogen van het voorstel verwacht worden? Voor de werkgelegenheid? Als er al sprake zal zijn van enig effect op de bedrijfstak betalingssystemen, zal dit effect positief zijn Voor het midden- en kleinbedrijf worden positieve gevolgen voor de werkgelegenheid verwacht (efficiëntere betalingsdiensten => vergroting van het handelspotentieel binnen de EU => bijdrage tot groei en meer werkgelegenheid => grotere en meer gespecialiseerde vraag naar efficiënte betalingsdiensten, enz). Voor de investeringen en de oprichting of het opstarten van nieuwe bedrijven? Marginaal, zo er al sprake is van enig effect. Voor de concurrentiepositie van de ondernemingen, zowel in de Gemeenschap als op de markten van derde landen? De hogere efficiëntie en de lagere kosten voor het bedrijfsleven in de Gemeenschap zullen positief uitwerken (zie de voorgaande punten 1 en 4). Ook bedrijven uit derde landen zullen binnen de Gemeenschap in dezelfde mate als bedrijven uit de Gemeenschap profiteren van de voordelen van deze richtlijn. De unilaterale uitbreiding van de voordelen van deze richtlijn tot betalingssystemen in derde landen, bij voorbeeld de bescherming tegen onrechtmatige herroeping, de bescherming tegen terugwerkende kracht van insolventieprocedures en het afschermen van onderpand van het buitenlandse insolventierecht, komt ook ten goede aan betalingssystemen in derde landen. Het bedrijfsleven in de Gemeenschap profiteert indirect van het voordeel van de uitbreiding van het toepassingsgebied van de richtlijn tot deelnemers uit de EG aan betalingssystemen in derde landen. Derhalve is naar verwachting geen sprake van concurrentievervalsing. Voor de overheid met het oog op de tenuitvoerlegging? De kosten van het vaststellen van de noodzakelijke binnenlandse wetgeving Zijn er andere indirecte effecten? Neen. s% Wat zijn de kosten en baten van het voorstel? • • kosten: naar verwachting geen andere kosten dan die van de wetgeving baten: het wegnemen van de juridische risico's die verband houden met deelname aan betalingssystemen, hetgeen leidt tot een efficiënter en doelmatiger functioneren van EG- betalingssystemen; de voltooiing van de interne markt: het voorstel vereenvoudigt de toegang van banken uit een bepaalde Lid-Staat van de EG tot betalingssystemen in andere Lid-Staten (op afstand of via een bijkantoor); de voortschrijdende integratie van de financiële sector in de EG, zowel binnenlands als grensoverschrijdend, die bijdraagt tot het vrije verkeer van kapitaal en het vrij verrichten van grensoverschrijdende diensten; het grensoverschrijdend stellen van onderpand wordt vereenvoudigd. Dit draagt bij tot het vrije verkeer van kapitaal, tot het vrij verrichten van diensten, tot de ontwikkeling van de effectenmarkten en tot het creëren van het noodzakelijke rechtskader waarin de toekomstige Europese Centrale Bank haar monetaire beleid zal ontwikkelen. • saldo: de baten zijn aanmerkelijk hoger dan de kosten. 5. Gevolgen voor het midden- en kleinbedrijf. Zijn in het voorstel maatregelen opgenomen om rekening te houden met specifieke gevolgen voor het MKB - zo nee, waarom niet? Zijn lagere of andere eisen wenselijk? Neen. Er is geen sprake van enig direct effect op het midden- en kleinbedrijf. Overleg 6. In welk stadium werd overleg gevoerd en wat is de datum van bekendmaking van de voorafgaande kennisgeving van het voornemen tot het invoeren van wetgeving? De Commissie streeft al jaren naar een zo volledig mogelijk overleg met alle betrokkenen en naar een zo vroeg mogelijke bekendmaking van haar beleidslijn op dit gebied. Dit streven is geconcretiseerd in de volgende stappen: - het Groenboek3 (consultatiepapier) van september 1990, waarin werd verzocht om commentaar van alle belanghebbende partijen; aan het Groenboek was een besluit tot oprichting van twee adviserende werkgroepen gehecht; - de instelling van twee permanente adviserende werkgroepen op het gebied van betalingssystemen in maart 1991, die in 1991 en begin 1992 zeer frequent vergaderden; hun (in februari 1992) bij de Commissie ingediende verslagen zijn in maart 1992 gepubliceerd; 3 Discussiestuk over "het verrichten van betalingen op de interne markt", COM(90)447. ^ - het werkdocument van de Commissie SEC(92)621 def4, gebaseerd op de gedetailleerde verslagen van de bovengenoemde adviserende werkgroepen, waarin de beleidsvoorstellen van de Commissie werden aangekondigd en kennis werd gegeven van het voornemen om op dit gebied wetgeving in te voeren; Tevens is tijdens twee hoorzittingen in het voorjaar van 1994 en in oktober 1995, in cruciale stadia van de voorbereidende werkzaamheden die tot het voorliggende voorstel geleid hebben, overleg gevoerd met vertegenwoordigers van de Europese bankenverenigingen (zie de toelichting op het voorstel, paragraaf I "Achtergrond"). Lijst van de organisaties waarmee over het voorstel overleg gevoerd is en gedetailleerde uiteenzetting van hun voornaamste standpunten, waaronder hun bezwaren tegen het uiteindelijke voorstel. Waarom is het niet mogelijk of wenselijk aan hun bezwaren tegemoet te komen? Europese bankenverenigingen: met de Europese bankenverenigingen is voortdurend overleg gevoerd De Commissie en haar werkgroep hebben twee "hoorzittingen" georganiseerd, waarvan de laatste in oktober 1995 heeft plaatsgevonden. Het voorstel krijgt algemene instemming en wordt door de bedrijfstak zelf als essentieel beschouwd. Regeringsdeskundigen, waaronder vertegenwoordigers van de centrale banken in de EG de regeringsvertegenwoordigers die lid waren van de werkgroep van de Commissie, nemen een positief standpunt in ten aanzien van het voorstel. Er bestaan verschillen van mening over een aantal technische problemen, die binnen de werkgroep niet volledig kunnen worden opgelost. Het belangrijkste punt is dat bepaalde delegaties een (nog) verdergaande aanpak voorstaan, die ook op de "afwikkeling van effectentransacties" en op "verrekening van verplichtingen" betrekking heeft. EMI: een vertegenwoordiger van het EMI heeft als waarnemer deelgenomen aan de vergaderingen van de werkgroep. Is formeel overleg gevoerd met de organisaties van het midden- en kleinbedrijf? Zo nee, waarom niet? Neen. Wel zijn de organisaties van het MKB en de detailhandel via hun vertegenwoordigers in de adviserende werkgroepen op het gebied van betalingssystemen welke door de Commissie ingesteld zijn, regelmatig op de hoogte gehouden van de geboekte vooruitgang. "De vereenvoudiging van grensoverschrijdende betalingen: het wegnemen van de belemmeringen"; SEC(92)621 dei 2X3 7. Zet uiteen hoe de gevolgen en de kosten van naleving van het voorstel zullen worden gecontroleerd en herzien. Hoe zullen klachten worden behandeld? Kan het voorstel, als het eenmaal wetgeving is geworden, gemakkelijk worden gewijzigd? In artikel 9 van het voorstel verbindt de Commissie zich ertoe over deze aangelegenheden verslag uit te brengen aan het Europees Parlement en de Raad. De nodige voorbereidingen hiervoor zullen worden getroffen door de Commissie in samenwerking met de bestaande twee adviserende werkgroepen op het gebied van betalingssystemen. Er is geen comitéprocedure vastgelegd, om welke reden wijzigingen op het voorstel, als het eenmaal is vastgesteld, volgens de normale wetgevingsprocedures moeten worden aangebracht. Contactpersoon Directoraat-generaal XV Dr. Peter TROBERG Kortenberglaan 107 B-1040 Brussel Tel. : 295. 79. 78 295. 41. 09. 295. 32. 19 295. 94. 62 Fax : 295. 07. 50 U ISSN 0254-1513 COM(96) 193 def. DOCUMENTEN NL 09 Catalogusnummer : CB-CO-96-201-NL-C ISBN 92-78-03486-X Bureau voor officiële publikaties der Europese Gemeenschappen L-2985 Luxemburg Z2^


title: Regulamentul (CE) nr. 956/96 al Comisiei din 30 mai 1996 de modificare a Regulamentului (CE) nr. 2883/94 privind bilanțul previzional de aprovizionare a Insulelor Canare cu anumite produse agricole aflate sub incidența măsurilor speciale prevăzute la articolele 2-5 din Regulamentul (CEE) nr. 1601/92 al Consiliului

eurovoc_concepts:
Canary Islands
aid system
supply balance sheet
wine

formats: pdf print xhtml

text: 03/vol. 19 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 3 31996R0956 L 130/3 JURNALUL OFICIAL AL COMUNITĂȚILOR EUROPENE 31. 5. 1996 REGULAMENTUL (CE) NR. 956/96 AL COMISIEI din 30 mai 1996 de modificare a Regulamentului (CE) nr. 2883/94 privind bilanțul previzional de aprovizionare a Insulelor Canare cu anumite produse agricole aflate sub incidența măsurilor speciale prevăzute la articolele 2-5 din Regulamentul (CEE) nr. 1601/92 al Consiliului COMISIA COMUNITĂȚILOR EUROPENE, având în vedere Tratatul de instituire a Comunității Europene, având în vedere Regulamentul (CEE) nr. 822/87 al Consiliului din 16 martie 1987 privind organizarea comună a pieței vitivinicole (1), modificat ultima dată de Regulamentul (CE) nr. 1544/95 (2), în special articolul 56 alineatul (4), având în vedere Regulamentul (CEE) nr. 1601/92 al Consiliului din 15 iunie 1992 privind măsurile specifice referitoare la anumite produse agricole pentru Insulele Canare (3), modificat ultima dată de Regulamentul (CE) nr. 2537/95 al Comisiei (4), în special articolul 3 alineatul (4) ș(cid:13)i articolul 7 al doilea paragraf, întrucât Regulamentul (CE) nr. 2805/95 al Comisiei din 5 decem- brie 1995 de stabilire a restituirilor la export în sectorul vitivini- col ș(cid:13)i de abrogare a Regulamentului (CEE) nr. 2137/93 (5) a modi- ficat modalitatea de stabilire a cuantumului restituirilor la export din sectorul vitivinicol, exprimând acest cuantum per hectolitru, indiferent de gradul de alcool; rilor restituirilor, ținând seama de condițiile rezultate din situarea geografică a arhipelagului; întrucât este necesară adaptarea cuan- tumurilor ajutoarelor ca urmare a modificărilor care au fost aduse regulamentului menționat anterior în ceea ce priveș(cid:13)te cuantumu- rile restituirilor; întrucât măsurile prevăzute de prezentul regulament sunt în conformitate cu avizul Comitetului de gestionare a vinului, ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT: Articolul 1 Anexa XII partea B la Regulamentul Comisiei (6) se înlocuieș(cid:13)te cu anexa la prezentul regulament. (CE) nr. 2883/94 al Articolul 2 întrucât cuantumurile ajutoarelor prevăzute la articolul 3 alinea- tul (2) din Regulamentul (CEE) nr. 1601/92 corespund cuantumu- Prezentul regulament intră în vigoare în a treia zi de la publicarea în Jurnalul Oficial al Comunităților Europene. Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale ș(cid:13)i se aplică direct în toate statele membre. Adoptat la Bruxelles, 30 mai 1996. Pentru Comisie Franz FISCHLER Membru al Comisiei (1) (2) (3) (4) (5) JO L 84, 27. 3. 1987, p. 1. JO L 148, 30. 6. 1995, p. 31. JO L 173, 27. 6. 1992, p. 13. JO L 260, 31. 10. 1995, p. 10. JO L 291, 6. 12. 1995, p. 10. (6) JO L 304, 29. 11. 1994, p. 18. 4 RO Jurnalul Oficial al Uniunii Europene 03/vol. 19 ANEXĂ „ANEXA XII PARTEA B Cuantumurile ajutoarelor acordate Codul produselor (1) 2204 21 79 120 2204 21 79 220 2204 21 79 180 2204 21 79 280 2204 21 79 910 2204 21 80 180 2204 21 80 280 2204 21 83 120 2204 21 83 180 2204 21 84 180 2204 29 62 120 2204 29 62 220 2204 29 62 180 2204 29 62 280 2204 29 62 910 2204 29 64 120 2204 29 64 220 2204 29 64 180 2204 29 64 280 2204 29 64 910 2204 29 65 120 2204 29 65 220 2204 29 65 180 2204 29 65 280 2204 29 65 910 2204 29 71 180 2204 29 71 280 2204 29 72 180 2204 29 72 280 2204 29 75 180 2204 29 75 280 2204 29 83 120 2204 29 83 180 2204 29 84 180 (în ECU pe hectolitru) Cuantumurile ajutorului aplicabile produselor provenite din Comunitate 4,782 4,782 19,854 23,244 4,782 19,854 23,244 4,782 27,118 27,118 4,782 4,782 19,854 23,244 4,782 4,782 4,782 19,854 23,244 4,782 4,782 4,782 19,854 23,244 4,782 19,854 23,244 19,854 23,244 19,854 23,244 4,782 27,118 27,118 (1) Codurile produselor sunt definite de Regulamentul (CEE) nr. 3846/87 al Comisiei (JO L 366, 24. 12. 1987, p. 1), modificat ultima dată de Regulamentul (CE) nr. 823/96 (JO L 111, 4. 5. 1996, p. 9). ”