title: Dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG

eurovoc_concepts:
agricultural holding
agricultural waste
animal product
food inspection
health control
import (EU)
live animal
veterinary inspection

formats: html pdf print

text: 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 71 31996L0023 L 125/10 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 23. 5. 1996 DYREKTYWA RADY 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43, monitorowanie powinno zostać rozszerzone tak, aby obejmowało również inne gatunki zwierząt i wszystkie produkty zwierzęce spożywane przez ludzi. uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (3), a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dyrektywie 96/22/WE (4) Rada postanowiła utrzymać zakaz stosowania niektórych substancji o działaniu tyreostatycznym, rozszerzając go na hormonalnym i substancje beta-agonistyczne mające działanie anabo- liczne. (2) Dnia 9 marca 1995 r. Parlament Europejski podkreślił między innymi, że Wspólnota pilnie potrzebuje skutecz- nego i jednolitego systemu monitorowania, i zwrócił się do Państw Członkowskich o wzmocnienie nadzoru i monitorowania w odniesieniu do stosowania nielegal- nych substancji w produkcji mięsa. (3) W dyrektywie 85/358/EWG (5) Rada przyjęła niektóre i monitorowania zasady w sprawie wykrywania substancji mających działanie hormonalne i tyreosta- tyczne; zasady takie powinny zostać rozszerzone tak, aby obejmowały również inne substancje używane w hodowli zwierząt do stymulacji wzrostu i wydajności inwentarza żywego lub w celach leczniczych, a które mogą okazać się niebezpieczne dla konsumenta ze względu na ich pozostałości. (4) Dyrektywą 86/469/EWG (6) Rada wprowadziła niektóre zasady w sprawie monitorowania niektórych pozo- stałości skażających środowisko w zwierzętach gospodarskich oraz w świeżym mięsie pozyskanym od takich zwierząt; takie farmakologicznych i substancji (1) Dz. U. C 302 z 9. 11. 1993, str. 12 i Dz. U. C 222 z 10. 8. 1994, str. 17. (2) Dz. U. C 128 z 9. 5. 1994, str. 100. (3) Dz. U. C 52 z 19. 2. 1994, str. 30. (4) Dz. U. L 125 z 23. 5. 1996, str. 3. (5) Dz. U. L 191 z 23. 7. 1985, str. 46. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. (6) Dz. U. L 275 z 26. 9. 1986, str. 36. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. (5) (6) (7) (8) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości wetery- naryjnych produktów leczniczych w środkach spożyw- zwierzęcego (7) czych ustanowiło w załącznikach niektórych medycznych dla produktów weterynaryjnych. pochodzenia limity Ustawodawstwo Wspólnoty dotyczące monitorowania pozostałości w mięsie nie jest przejrzyste i daje podstawę do różnych interpretacji w poszczególnych Państwach Członkowskich. Zachodzi potrzeba wzmocnienia kontroli przeprowadza- nych przez i w Państwach Członkowskich. Producenci i inne podmioty działające w branży hodowli zwierząt powinni ponosić w przyszłości większą odpo- wiedzialność za jakość i bezpieczeństwo mięsa przezna- czonego do spożycia przez ludzi. (9) W odrębnych przepisach dotyczących poszczególnych grup produktów mają zostać zawarte szczególne sankcje wobec hodowców zwierząt, którzy nie stosują się do ustawodawstwa Wspólnoty, w szczególności zakazu stosowania niektórych substancji hormonalnych i anabo- licznych w hodowli zwierząt. (10) Artykuł 4 dyrektywy 71/118/EWG (8) zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia, że przeprowa- dzane są kontrole w celu wykrywania pozostałości substancji mających działanie farmakologiczne, a także ich pochodnych i innych substancji, które mogą być przenoszone do mięsa drobiowego i które mogą powo- dować, że spożycie świeżego mięsa drobiowego będzie niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego. (7) Dz. U. L 224 z 18. 8. 1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- (WE) nr 282/96 (Dz. U. L 37 z nione rozporządzeniem Komisji 15. 2. 1996, str. 12). (8) Dz. U. L 55 z 8. 3. 1971, str. 23. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. 72 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 (11) Dyrektywa 91/493/EWG (1) zobowiązuje Państwa Człon- kowskie do ustanowienia systemu monitorowania w celu wykrywania skażeń w środowisku wodnym. (12) Dyrektywa 92/46/EWG (2) stanowi, że najpóźniej do dnia 30 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie przed- stawią Komisji środki krajowe w zakresie wykrywania pozostałości w surowym mleku, mleku poddanym obróbce termicznej i produktach na bazie mleka, przy czym pozostałości, jakie mają zostać wykryte, zostały określone w grupie III część A i grupie II część B załącznika I do dyrektywy 86/469/EWG. (13) Dyrektywa 89/437/EWG (3) zobowiązuje Państwa Człon- kowskie do zapewnienia, że przeprowadzane są kontrole w celu wykrywania pozostałości substancji o działaniu farmakologicznym lub hormonalnym, antybiotyków, pestycydów, detergentów oraz innych substancji szkodli- wych lub mogących zmieniać cechy organoleptyczne produktów jajecznych lub powodujących, że spożycie takich produktów może być niebezpieczne lub szkod- liwe dla zdrowia ludzkiego. (14) Dyrektywa 92/45/EWG (4) zobowiązuje Państwa Człon- kowskie do rozszerzenia ich planów wykrywania pozo- stałości w taki sposób, żeby, w miarę potrzeby, obej- mowały dziczyznę, w celu wykrywania w kontrolowa- nych pobranych próbkach obecności substancji skażają- cych w środowisku, a także objęcia takim monitorowa- niem królików i dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka. (18) Niektóre przepisy oraz 86/469/EWG 89/187/EWG (5) i dyrektyw i 85/358/EWG decyzji 91/664/EWG (6) wymagają wyjaśnienia w celu zapew- i wykry- nienia skutecznego przeprowadzania kontroli wania pozostałości we Wspólnocie; w celu natychmias- towego i jednolitego wprowadzenia przewidzianych kontroli obowiązujące przepisy i ich zmiany należy ująć w jednym tekście uchylającym wspomniane uprzednio regulacje, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ I Zakres i definicje Artykuł 1 Niniejsza dyrektywa ustanawia środki dla monitorowania substancji i grup pozostałości wymienionych w załączniku I. Artykuł 2 Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w dyrektywie 96/22/WE. Ponadto: (15) (16) Jeżeli sprzeczne z prawem stosowanie w hodowli zwierząt stymulatorów wzrostu i wydajności ma być skutecznie zwalczane we wszystkich Państwach Człon- kowskich, działania takie muszą być organizowane na poziomie wspólnotowym. Istotną rolę w zwalczaniu niezgodnego z prawem stoso- wania stymulatorów wzrostu mogą odgrywać systemy samokontroli grup producentów; dla konsumentów istotne jest, żeby systemy te odpowiednio gwarantowały brak ogólne podejście jest niezbędne dla zabezpieczenia i wspierania systemów samokontroli. stymulatorów, europejskie takich a (17) W tym celu grupom producentów należy udzielać pomocy w tworzeniu systemów samokontroli dla zapewnienia, że produkowane przez nich mięso jest wolne od niedozwolonych substancji lub produktów. (1) Dz. U. L 268 z 24. 9. 1991, str. 15. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 95/71/WE (Dz. U. L 332 z 30. 12. 1995, str. 40). (2) Dz. U. L 268 z 14. 9. 1992, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. (3) Dz. U. L 212 z 22. 7. 1989, str. 87. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. (4) Dz. U. L 268 z 14. 9. 1992, str. 35. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. a) „niedozwolone oznaczają substancje lub produkty, których podawanie zwierzętom jest zakazane przez ustawodawstwo Wspólnoty; substancje produkty” lub b) „nielegalne leczenie” oznacza stosowanie niedozwolonych substancji bądź produktów lub używanie substancji bądź produktów dozwolonych przez ustawodawstwo Wspólnoty do innych celów lub w innych warunkach, niż to zostało przewidziane w ustawodawstwie Wspólnoty, albo, gdzie jest to właściwe, w różnych ustawodawstwach krajowych; c) „pozostałość” oznacza pozostałość substancji mających ich metabolitów oraz innych działanie farmakologiczne, substancji przenoszonych do produktów zwierzęcych, które mogą być szkodliwe dla ludzkiego zdrowia; d) „właściwy organ” oznacza organ centralny Państwa Człon- kowskiego właściwy w zagadnieniach weterynaryjnych lub inny organ, na który organ centralny przeniósł takie kompe- tencje; e) „urzędowa próbka” oznacza próbkę pobraną przez właściwy organ, stosownie oznakowaną, do celów badania pozo- stałości lub substancji wymienionych w załączniku I, odnie- sieniem do gatunku, rodzaju, ilości, metody pobrania próbki i szczegółowymi danymi dotyczącymi płci zwierzęcia oraz pochodzenia zwierzęcia lub produktu zwierzęcego; (5) Dz. U. L 66 z 10. 3. 1989, str. 37. (6) Dz. U. L 368 z 31. 12. 1991, str. 17. 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 73 f) „zatwierdzone laboratorium” oznacza laboratorium zatwier- dzone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do badania urzędowych próbek w celu wykrycia obecności pozostałości; g) „zwierzę” oznacza gatunki objęte dyrektywą 90/425/EWG (1); h) „partia zwierząt” oznacza grupę zwierząt tego samego gatunku, w tej samej grupie wiekowej, chowanych w tym samym gospodarstwie, w tym samym czasie i w tych samych warunkach chowu; Artykuł 5 Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r. Państwa Człon- 1. kowskie przedkładają Komisji plan określający krajowe środki, które zostaną wprowadzone w życie w roku rozpoczęcia wyko- nania planu, a następnie przesyłają wszystkie plany, zatwier- dzone uprzednio zgodnie z przepisami art. 8, zaktualizowane na podstawie nabytych doświadczeń z roku lub lat poprzed- nich, najpóźniej do 31 marca roku, w którym dokonano aktu- alizacji. i) „substancja beta-agonistyczna” oznacza substancję agoni- styczną beta adrenoreceptora. 2. Plan przewidziany w ust. 1 musi: ROZDZIAŁ II Plany monitorowania dla wykrywania pozostałości lub substancji Artykuł 3 Proces produkcyjny zwierząt i podstawowe produkty pocho- dzenia zwierzęcego są monitorowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału do celów wykrywania obecności pozo- stałości i substancji wymienionych w załączniku I w zwierzę- tach żywych, ich wydalinach, płynach ustrojowych i tkankach, w produktach pochodzenia zwierzęcego, paszach dla zwierząt oraz w wodzie pitnej. Artykuł 4 1. Państwa Członkowskie powierzają zadanie koordyno- wania wprowadzania w życie badań przewidzianych w niniej- szym rozdziale, terytorium, publicznej jednostce centralnej. przeprowadzanych ich na 2. Jednostka centralna, określona w ust. 1, odpowiada za: a) sporządzenie planu przewidzianego w art. 5 w celu umożli- wienia właściwym służbom przeprowadzania wymaganych badań; b) koordynowanie działalności służb centralnych i regional- nych odpowiedzialnych za monitorowanie różnych pozo- stałości. Koordynacja taka obejmuje działalność wszystkich służb zajmujących się zapobieganiem oszukańczemu stoso- waniu substancji lub produktów w gospodarstwach hodow- lanych; c) gromadzenie danych niezbędnych do oceny stosowanych środków i uzyskanych wyników stosowania środków prze- widzianych w niniejszym rozdziale; d) przesyłanie do Komisji, nie później niż do 31 marca każdego roku, danych i wyników, określonych w lit. c), łącznie z wynikami każdego z przeprowadzanych badań. 3. Niniejszy artykuł nie ma wpływu na bardziej szczegółowe uregulowania mające zastosowanie w zakresie monitorowania żywienia zwierząt. (1) Dz. U. L 224 z 18. 8. 1990, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 92/65/EWG (Dz. U. L 268 z 14. 9. 1992, str. 54). a) przewidywać wykrywanie grup pozostałości lub substancji, odpowiednio do rodzaju zwierzęcia, zgodnie z załącznikiem II; b) określać w szczególności środki do wykrywania obecności: i) substancji określonych w lit. a) w zwierzętach, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz we wszystkich miejscach, w których zwierzęta są hodowane lub trzy- mane; ii) pozostałości wyżej wymienionych substancji u żywych zwierząt, ich wydalinach, płynach ustrojowych, tkankach zwierzęcych oraz produktach, takich jak: mięso, mleko, jaja i miód; c) spełniać wymogi dotyczące zasad pobierania i ilości pobie- ranych próbek ustanowionych w załącznikach III i IV. Artykuł 6 Plan musi być zgodny z wymogami dotyczącymi 1. poziomów i częstotliwości pobierania próbek, ustanowionymi w załączniku IV. Jednakże na wniosek Państwa Członkow- skiego Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, dostosować minimalne wymagania dotyczące kontroli, ustanowione w załączniku IV, pod warunkiem że zostanie wyraźnie określone, że takie dostosowania zwiększają ogólną skuteczność planu w odniesieniu do danego Państwa Człon- kowskiego, a także w żaden sposób nie obniży jego zdolności lub przypadków nielegalnego do wykrywania pozostałości leczenia zastosowaniem substancji wymienionych w z załączniku I. Ponowne badanie grup pozostałości będących przed- 2. miotem kontroli zgodnie z załącznikiem II oraz określenie poziomów i częstotliwości pobierania próbek w odniesieniu do zwierząt i produktów określonych w art. 3 i które nie zostały jeszcze uwzględnione w załączniku IV, następuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33, po raz pierwszy zostanie przeprowadzone przy pierwszej sposobności, w ciągu maksy- malnie 18 miesięcy od chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy. W trakcie takiego badania brane są pod uwagę nabyte doświad- czenia podczas stosowania krajowych środków oraz informacje przedłożone Komisji zgodnie z wymaganiami wspólnotowymi, poddającymi takie szczególne grupy produktów monitoro- waniu występowania w nich pozostałości. 74 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 Artykuł 7 Wstępny plan uwzględnia szczególną sytuację każdego Państwa Członkowskiego i określa w szczególności: — ustawodawstwo dotyczące substancji wymienionych w załączniku I, w szczególności przepisy zakazujące lub zezwalające na ich używanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu oraz zasady regulujące podawanie ich zwie- rzętom w zakresie, w jakim przepisy takie nie są zharmoni- zowane, — strukturę organizacyjną właściwych jednostek (w szczegól- ności w zakresie informacji co do rodzaju i wielkości jedno- stek zaangażowanych we wprowadzanie planów w życie), W celu uwzględnienia zmian zachodzących w danym Państwie Członkowskim lub jego regionie, wyników krajowych badań lub dochodzeń przeprowadzanych w ramach art. 16 i 17 Komisja może, na wniosek danego Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, postanowić zgodnie z procedurą prze- widzianą w art. 32 o zatwierdzeniu zmiany lub uzupełnienia w planie, zatwierdzonym uprzednio na mocy ust. 2. 2. Coroczne zmiany planów wstępnych przekazane przez Państwa Członkowskie, w szczególności te dokonane w świetle wyników określonych w art. 4 ust. 2 lit. d), są przekazywane przez Komisję innym Państwom Członkowskim z chwilą stwierdzenia przez Komisję z niniejszą dyrektywą. ich zgodności — wykaz zatwierdzonych laboratoriów (z podaniem szcze- gółowych danych dotyczących ich zdolności do przetwa- rzania próbek), Od chwili otrzymania informacji o tych zmianach Państwa Członkowskie mają dziesięć dni roboczych na powiadomienie Komisji o swoich uwagach. — dopuszczalne tolerancje krajowe, jeżeli w rozporządzeniu (EWG) nr 2377/90 i dyrektywie 86/363/EWG (1) nie usta- lono wspólnotowych najwyższych poziomów dopuszczal- nych dla pozostałości danych substancji, — wykaz substancji, jakie mają zostać wykryte, metody analiz, normy dotyczące interpretacji wyników badań oraz, w przypadku substancji wymienionych w załączniku I, liczbę jaka ma zostać pobrana, z podaniem powodów próbek, ustalenia takiej liczby, — liczbę próbek urzędowych, jakie mają zostać pobrane w stosunku do liczby zwierząt danych gatunków poddanych ubojowi w latach poprzedzających zgodnie z poziomami i częstotliwościami pobierania próbek ustanowionymi w załączniku IV, — szczegóły zasad regulujących pobieranie próbek urzędo- wych, w szczególności zasad dotyczących szczegółowych danych zamieszczanych na takich urzędowych próbkach, — rodzaj środków ustanowionych przez właściwe władze w odniesieniu do zwierząt lub produktów, w których wykryto obecność pozostałości. Artykuł 8 Komisja bada wstępne plany przekazane jej na podstawie 1. art. 5 ust. 1 w celu ustalenia ich zgodności z niniejszą dyrektywą. Komisja może zwrócić się do Państwa Członkow- skiego o dokonanie zmian lub uzupełnienie takich planów w celu dostosowania ich do niniejszej dyrektywy. Jeżeli Państwa Członkowskie nie zgłaszają uwag, zmiany planów uważa się za zatwierdzone. Komisja niezwłocznie informuje Państwa Członkowskie o takim zatwierdzeniu. Jeżeli Państwa Członkowskie zgłaszają uwagi lub jeżeli Komisja uważa aktualizacje za niezgodne lub niewystarczające, Komisja przekazuje uaktualnione plany Stałemu Komitetowi Weteryna- ryjnemu, który musi stanowić zgodnie z procedurą przewi- dzianą w art. 33. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się także do planów zaktualizowa- nych. 3. Co sześć miesięcy Państwo Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego informuje Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o wprowadzaniu w życie planów zatwierdzonych zgodnie z ust. 2 lub o rozwoju sytuacji. Jeżeli jest to konieczne, stosuje się ust. 4. Nie później niż do 31 marca każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wyniki wykonania planów wykrywania substancji i ich pozo- stałości oraz o ich środkach kontroli. Państwa Członkowskie podają do wiadomości publicznej wyniki wprowadzenia w życie tych planów. Komisja informuje Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o rozwoju sytuacji w różnych regionach Wspólnoty. Z chwilą gdy Komisja stwierdzi zgodność planów, przekazuje je do zatwierdzenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33. (1) Dz. U. L 221 z 7. 8. 1986, str. 43. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 95/39/WE (Dz. U. L 197 z 22. 8. 1995, str. 29). 4. Komisja co roku lub, kiedy uzna to za niezbędne z uwagi na zdrowie publiczne, składa Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego sprawozdanie z wyników kontroli i badań określonych w ust. 3, w szczegól- ności w zakresie: 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 75 — wprowadzania w życie planów krajowych, — rozwoju sytuacji w różnych regionach Wspólnoty. 5. Co roku Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego i do Rady komunikat o wynikach działań podejmowanych na poziomie regionalnym, krajowym i wspólnotowym, z uwzględ- nieniem sprawozdania i uwag zgłoszonych przez Państwa Członkowskie. ROZDZIAŁ III Monitorowanie prowadzone we własnym zakresie i współodpowiedzialność ze strony podmiotów gospo- darczych Artykuł 9 A. Państwa Członkowskie gwarantują, że: 1) każde gospodarstwo wprowadzające do obrotu zwie- rzęta gospodarskie oraz każda osoba fizyczna lub takimi zwierzętami prawna zaangażowana w handel i zostaną zobowiążą się do przestrzegania odpowiednich prze- pisów wspólnotowych i krajowych, w szczególności przepisów ustanowionych w art. 5 i 12 dyrektywy 90/425/EWG; zarejestrowane przez właściwe władze 2) właściciele lub osoby zarządzające zakładem wstępnego przetwarzania podstawowych produktów pochodzenia zwierzęcego podejmą wszystkie niezbędne środki, w szczególności przeprowadzają we własnym zakresie kontrole mające na celu: ii) zwierzęta, w stosunku do których w przypadku podawania lub produktów zachowane zostały okresy karencji określone dla takich produktów lub substancji; im dozwolonych substancji iii) produkty pochodzące od zwierząt, określonych w ppkt i) i ii); b) jeżeli zwierzę jest wprowadzone na teren zakładu przetwórczego przez osobę fizyczną lub prawną inną niż producent, zobowiązania ustanowione w lit. a) obciążają te osoby. B. Do celów stosowania części A Państwa Członkowskie gwarantują, bez uszczerbku dla zgodności z zasadami usta- nowionymi w dyrektywach regulujących wprowadzanie do obrotu różnych produktów danego rodzaju, że: — w ich przepisach krajowych ustanowiona zostanie zasada objęcia monitorowaniem jakości cyklu produk- cyjnego realizowanego przez różne podmioty, — zaostrzone zostaną środki monitorowania we własnym zakresie, umieszczane w ramach specyfikacji dla znaków towarowych lub etykiet. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i na ich wniosek inne Państwa Członkowskie o ustanowionych odnośnych przepisach, w szczególności o przyjętych prze- pisach dotyczących kontroli określonych w części A pkt 3 lit. a) ppkt i) i ii). Artykuł 10 Państwa Członkowskie gwarantują, że zakres uprawnień i obowiązki lekarzy weterynarii monitorujących gospodarstwa zostaną rozszerzone na monitorowanie warunków chowu i form leczenia, określonych w niniejszej dyrektywie. a) przyjęcie – bezpośrednio od producenta lub przez pośrednika – tylko takich zwierząt, dla których producent jest w stanie zagwarantować, że przestrze- gane były okresy karencji danej substancji; W tych ramach lekarz weterynarii zapisuje w rejestrze prowa- dzonym w gospodarstwie datę i rodzaj przepisanego lub zasto- sowanego leczenia, identyfikację zwierząt poddanych leczeniu i odpowiednie okresy karencji. b) upewnienie się, że zwierzęta gospodarskie lub produkty dostarczone do zakładu: i) nie zawierają pozostałości, których poziom prze- poziomy dopuszczalne kracza maksymalnie pozostałości; Hodowca bydła zapisuje w rejestrze, który może być rejestrem przewidzianym w dyrektywie 90/676/EWG (1), datę i rodzaj zastosowanego leczenia. Upewnia się on także, że zostały zachowane okresy karencji i przechowuje na dowód tego odpo- wiednie recepty przez okres pięciu lat. ii) nie zawierają żadnych substancji lub produktów; śladów zakazanych 3) a) właściciele lub osoby zarządzające określone w pkt 1 i 2 wprowadzą na rynek wyłącznie: i) zwierzęta, którym nie podawano żadnych niedo- zwolonych substancji lub produktów lub które nie były poddane nielegalnemu leczeniu w rozu- mieniu niniejszej dyrektywy; Od hodowców bydła i lekarzy weterynarii wymaga się przeka- zania właściwym władzom, na ich wniosek, wszelkich infor- macji, w szczególności przekazania urzędowemu lekarzowi weterynarii w ubojni informacji dotyczących zgodności danego gospodarstwa z wymaganiami niniejszej dyrektywy. (1) Dz. U. L 373 z 31. 12. 1990, str. 15. 76 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 ROZDZIAŁ IV Urzędowe środki kontroli Artykuł 11 1. Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych w związku z wprowadzaniem w życie planów nadzoru, określo- nych w art. 5, lub kontroli przewidzianych w szczególnych dyrektywach Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać wyrywkowe kontrole urzędowe: a) w trakcie wytwarzania substancji należących do grupy A w załączniku I oraz w trakcie ich przeładunku, przechowy- wania, transportu, dystrybucji, sprzedaży i nabycia; b) na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji pasz zwie- rzęcych; c) w trakcie cyklu produkcyjnego zwierząt i surowców pocho- dzenia zwierzęcego objętych niniejszą dyrektywą. 2. Kontrole przewidziane w ust. 1 muszą być przeprowa- dzane w szczególności w celu wykrycia posiadania lub obec- ności zakazanych substancji lub produktów przeznaczonych do podawania zwierzętom w celach ich tuczenia lub nielegalnego leczenia. 3. W razie podejrzenia oszustwa i w przypadku pozytyw- nego wyniku którejkolwiek kontroli określonej w ust. 1 stosuje się art. 16–19 i środki przewidziane w rozdziale V. Kontrole przeprowadzone w rzeźniach lub w punktach pierw- szej sprzedaży zwierząt akwakultury i produktów rybołówstwa mogą być zredukowane, biorąc pod uwagę fakt, że gospodar- stwo, z którego pochodzi lub z którego przybyło zwierzę, należy do sieci nadzoru epidemiologicznego lub jest objęte systemem monitorowania jakości określonym w art. 9 część B akapit pierwszy tiret pierwsze. Artykuł 12 Kontrole przewidziane w niniejszej dyrektywie muszą być prze- prowadzane przez właściwe władze krajowe bez uprzedniego zawiadomienia. Właściciel, osoba uprawniona do zbywania zwierząt lub ich pełnomocnik są zobowiązani do ułatwiania czynności badania przedubojowego, w szczególności udzielania urzędowemu leka- rzowi weterynarii lub upoważnionemu personelowi pomocy przy wszystkich działaniach, uznanych za niezbędne do prze- prowadzenia. Artykuł 13 Właściwy organ: b) w razie potwierdzenia zastosowania nielegalnego leczenia w ramach tego postępowania wyjaśniającego lub zastosowania niedozwolonych substancji jeżeli istnieją podstawy do podejrzeń ich zastosowania, przepro- wadza lub zleca przeprowadzenie: lub produktów, albo, — kontroli zwierząt na miejscu, w gospodarstwach ich pochodzenia lub wysyłki, w szczególności w celu wykrycia jakichkolwiek śladów po implantach; kontrole te mogą obejmować urzędowe pobieranie próbek, lub niedozwolonych substancji, — kontroli w celu wykrycia substancji, których stosowanie jest zakazane, lub produktów w gospodarstwach, w których zwierzęta są chowane, trzymane lub tuczone (łącznie z gospodar- stwami administracyjnie z nimi połączonymi) lub w gospodarstwach pochodzenia lub wysyłki zwierząt. W tym celu niezbędne jest pobranie urzędowych próbek wody przeznaczonej do pojenia i pasz, — kontroli na miejscu, w gospodarstwie pochodzenia lub wysyłki zwierząt, paszy dla zwierząt i wody przezna- czonej do pojenia lub dla zwierząt akwakultury – wody, w której zostały złowione, — kontroli przewidzianych w art. 11 ust. 1 lit. a), — wszelkich kontroli w celu wyjaśnienia pochodzenia lub produktów, a także niedozwolonych substancji zwierząt poddanych leczeniu; c) w przypadku przekroczenia najwyższych dopuszczalnych poziomów przewidzianych w przepisach wspólnotowych lub do czasu wejścia w życie takich przepisów poziomów ustanowionych w ustawodawstwie krajowym podejmuje wszelkie odpowiednie środki lub postępowanie wyjaśniające, które można uznać za właściwe w stosunku do poczynio- nych ustaleń. Artykuł 14 1. Każde Państwo Członkowskie wyznacza co najmniej jedno krajowe laboratorium referencyjne. Dana pozostałość lub grupa pozostałości nie może być przypisana do więcej niż jednego krajowego laboratorium referencyjnego. Jednakże do dnia 31 grudnia 2000 r. Państwa Członkowskie mogą nadal powierzać badanie takich samych pozostałości lub grup pozostałości kilku krajowym laboratoriom, które zostały przez nie wyznaczone przed datą przyjęcia niniejszej dyrek- tywy. Wykaz takich wyznaczonych laboratoriów sporządza zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33. się Laboratoria te są odpowiedzialne za: a) w razie podejrzenia zastosowania nielegalnego leczenia zwraca się do właściciela lub osoby odpowiedzialnej za zwierzęta lub do weterynarza odpowiedzialnego za gospo- darstwo o dostarczenie dokumentacji uzasadniającej rodzaj zastosowanego leczenia; — koordynowanie pracy innych krajowych laboratoriów odpowiedzialnych za analizę pozostałości, w szczególności przez koordynowanie norm i metod analiz dla każdej pozostałości lub grup pozostałości, o których mowa, 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 77 — udzielanie pomocy właściwemu organowi w przygotowaniu planu monitorowania pozostałości, 3. Jeżeli badanie urzędowej próbki ujawnia nielegalne leczenie, stosuje się art. 16–19 oraz środki ustanowione w rozdziale V. — okresowe organizowanie badań porównawczych dla każdej przypisanej im pozostałości lub grupy pozostałości, — zapewnianie, że laboratoria krajowe przestrzegają ustano- wionych limitów, — rozpowszechnianie informacji dostarczanych przez wspól- notowe laboratoria referencyjne, — zapewnianie, że ich personel może uczestniczyć w kursach doszkalających organizowanych przez Komisję lub wspól- notowe laboratoria referencyjne. 2. Wspólnotowe laboratoria referencyjne są wyznaczone w załączniku V rozdział 1. Zakres uprawnień i warunki pracy laboratoriów są określone w załączniku V rozdział 2. Artykuł 15 Jeżeli badanie ujawnia obecność pozostałości substancji dozwo- lonych lub substancji skażających przekraczających poziomy określone w przepisach wspólnotowych lub do chwili wprowa- dzenia w życie takich przepisów poziomy określone w ustawo- dawstwach krajowych, stosuje się art. 18–19. Jeżeli badanie określone w niniejszym ustępie obejmuje zwie- rzęta lub produkty pochodzenia zwierzęcego z innego Państwa Członkowskiego, właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia na uzasadniony wniosek właściwego organu, który przeprowadził badanie, stosuje wobec gospodarstwa lub zakładu pochodzenia lub wysyłki art. 16 ust. 2, art. 17, 18 i 19 oraz środki określone w rozdziale V. Jeżeli badanie obejmuje produkty lub zwierzęta przywożone z państw trzecich, właściwy organ, który przeprowadził to badanie, przekazuje sprawę Komisji, która podejmuje środki przewidziane w art. 30. Urzędowe próbki w celu ich zbadania w zatwierdzonych 1. laboratoriach muszą być pobierane zgodnie z załącznikami III i IV. Artykuł 16 Szczegółowe zasady pobierania urzędowych próbek oraz ich rutynowe i referencyjne metody zastosowane do analizy są określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33. Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku otrzy- mania pozytywnych wyników badań określonych w art. 15: W razie udzielenia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu medycznych produktów weterynaryjnych przeznaczonych do podawania gatunkom zwierząt, których mięso lub produkty wytwarzane z niego są przeznaczone do spożycia przez ludzi, właściwe władze przesyłają wspólnotowym i krajowym labora- toriom referencyjnym dla wykrywania pozostałości rutynowe metody analizy ustanowione w art. 5 akapit drugi pkt 8 dyrek- tywy 81/851/EWG (1) (EWG) nr 2377/90. i w art. 7 rozporządzenia 2. Dla substancji należących do grupy A każdy pozytywny wynik badań odnotowany przy zastosowaniu metody ruty- nowej zamiast metody referencyjnej musi zostać potwierdzony przez zatwierdzone laboratorium stosujące metody referencyjne ustanowione zgodnie z ust. 1. W przypadku wszystkich substancji zakwestionowanych na podstawie sprzecznych ze sobą wyników analiz wyniki te muszą zostać potwierdzone przez krajowe laboratorium refe- rencyjne, wyznaczone dla danych substancji lub pozostałości zgodnie z art. 14 ust. 1. W razie pozytywnego wyniku koszty przeprowadzenia tego potwierdzenia ponosi podmiot skarżący. (1) Dz. U. L 317 z 6. 11. 1981, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 93/40/EWG (Dz. U. L 214 z 24. 8. 1993, str. 31). 1) właściwy organ uzyskiwał bezzwłocznie: a) wszystkie informacje wymagane do zidentyfikowania zwierzęcia i gospodarstwa pochodzenia lub wysyłki; b) wszystkie szczegóły dotyczące badania i jego wyników. Jeżeli kontrole przeprowadzone w Państwie Członkow- skim wykażą potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub innych czynności w jednym lub więk- szej ilości Państw Członkowskich lub państwach trze- cich, dane Państwo Członkowskie informuje o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję. Komisja koordy- nuje właściwe środki podjęte w Państwach Członkow- skich, w przypadku gdy niezbędne okaże się przeprowa- dzenie postępowania wyjaśniającego lub innych czyn- ności; 2) właściwy organ przeprowadzał: a) postępowanie wyjaśniające w gospodarstwie pocho- dzenia lub wysyłki w celu ustalenia powodów obecności pozostałości; b) w razie nielegalnego leczenia odpowiednio postępowanie lub źródeł danych produkcji, transportu, podawania, wyjaśniające w sprawie źródła substancji produktów na przeładunku, przechowywania, dystrybucji lub sprzedaży; etapie lub 78 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 c) wszelkie inne postępowania wyjaśniające, które organ uzna za niezbędne; 3) zwierzęta, od których pobrano próbki, były wyraźnie ozna- kowane. Nie mogą one w żadnym przypadku opuścić gospodarstwa do chwili uzyskania wyników kontroli. Artykuł 17 W razie stwierdzenia nielegalnego leczenia właściwy organ musi zapewnić, że inwentarz żywy objęty postępowaniem wyjaśniającym, określonym w art. 13 lit. b), zostanie natych- miast umieszczony pod kontrolą urzędową. Właściwy organ zapewnia ponadto, że wszystkie zwierzęta, których to dotyczy, zostają urzędowo oznakowane lub zidentyfikowane oraz że w pierwszej kolejności pobrane zostaną próbki urzędowe od statystycznie reprezentatywnej grupy na podstawie uznanych międzynarodowych norm naukowych. Artykuł 18 1. Jeżeli istnieje dowód na obecność pozostałości dozwolo- nych substancji lub produktów przekraczających maksymalny dopuszczalny poziom dla pozostałości, właściwy organ prze- prowadza postępowanie wyjaśniające w gospodarstwie pocho- dzenia lub wysyłki zwierzęcia dla ustalenia powodu przekro- czenia tego poziomu. organ Zgodnie z wynikami przeprowadzonego postępowania wyjaś- niającego właściwy środki niezbędne do ochrony zdrowia publicznego, które mogą obej- mować zakaz opuszczania przez zwierzęta danego gospodar- stwa lub opuszczania przez produkty danego gospodarstwa lub zakładu w wyznaczonym terminie. podejmuje wszystkie 2. W razie ponownego naruszenia obowiązujących maksy- malnych dopuszczalnych poziomów pozostałości, w przypadku gdy zwierzęta są wprowadzane do obrotu przez rolnika lub produkty są wprowadzane do obrotu przez rolnika lub zakład przetwórczy, w okresie co najmniej sześciu miesięcy właściwe władze muszą przeprowadzić kontrole zwierząt i produktów pochodzących z danego gospodarstwa lub zakładu, przy czym produkty i tusze powinny zostać zatrzymane do czasu uzyskania wyników analizy próbek. zintensyfikowane Uzyskanie wyników wykazujących przekroczenie maksymal- nego dopuszczalnego poziomu pozostałości musi powodować uznanie takich tusz lub produktów za nienadające się do spożycia przez ludzi. Jeżeli postępowanie wyjaśniające potwierdza, że podejrzenie było uzasadnione, koszty analiz przeprowadzonych zgodnie z art. 17 i 18 ponosi właściciel lub osoba odpowiedzialna za zwierzęta. 2. Bez uszczerbku dla sankcji karnych i administracyjnych koszt likwidacji zwierząt, których badanie dało wynik pozy- tywny, lub zwierząt, w stosunku do których wynik uznano za pozytywny zgodnie z art. 23, ponosi właściciel zwierząt, bez prawa do odszkodowania lub rekompensaty. Artykuł 20 Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się dyrektywę Rady 1. 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Człon- kowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawo- dawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicz- nych (1). Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że kontrole określone 2. w niniejszej dyrektywie nie są przeprowadzane lub że zaprze- stano ich przeprowadzania w innym Państwie Członkowskim, powiadamia o tym właściwy organ centralny tego państwa. W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 16 pkt 2 organ ten podejmuje wszystkie niezbędne środki i w możliwie najkrótszym czasie powiadamia właściwy organ centralny pierwszego Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach i ich powodach. Jeżeli pierwsze Państwo Członkowskie obawia się, że środki takie nie zostały podjęte lub że są one niewystarczające, poszu- kuje ono wraz z Państwem Członkowskim, do którego się zwróciło, sposobów i środków poprawy sytuacji; jeżeli jest to takie mogą obejmować przeprowadzanie właściwe, badania na miejscu. środki Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zaistniałych sporach i przyjętych rozwiązaniach. Jeżeli Państwa Członkowskie zaangażowane w spór nie mogą jedno z nich przedkłada sprawę w osiągnąć porozumienia, odpowiednim czasie Komisji, która poleca ekspertowi lub grupie ekspertów wydanie opinii. W oczekiwaniu na opinię Państwo Członkowskie miejsca prze- znaczenia może przeprowadzać kontrole produktów pochodzą- cych z zakładów lub gospodarstw, których dotyczy spór, i, jeżeli otrzymane wyniki są pozytywne, może podejmować środki podobne do tych, które są przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/662/EWG (2). Artykuł 19 Na podstawie opinii ekspertów mogą zostać podjęte właściwe środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32. Koszt przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i lub osoba 1. kontroli, określonych w art. 16, ponosi właściciel odpowiedzialna za zwierzęta. (1) Dz. U. L 351 z 2. 12. 1989, str. 34. (2) Dz. U. L 395 z 30. 12. 1989, str. 13. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 92/67/EWG (Dz. U. L 268 z 14. 9. 1992, str. 73). 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 79 Środki te mogą zostać ponownie przeanalizowane, przy zasto- sowaniu tej samej procedury, na podstawie nowej opinii ekspertów, wydanej w ciągu 15 dni. że pod kontrolą urzędową. Właściwy organ podejmuje właściwe środki ostrożności, zgodnie z rodzajem rozpoznanych substancji. Artykuł 21 1. W zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy oraz we współpracy z właści- wymi władzami Państw Członkowskich biegli lekarze wetery- narii Komisji mogą weryfikować na miejscu, czy plany i systemy ich kontrolowania przez właściwe władze zostały jednolicie wprowadzone w życie. Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana weryfikacja, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków. Komisja Państwo informuje Członkowskie o wynikach przeprowadzonej weryfikacji. zainteresowane Zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej weryfikacji, i powiadamia Komisję o podjętych środkach. Jeżeli Komisja uzna, że podjęte są wystarczające, podejmie właściwe środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, po konsultacji z danym Państwem Członkowskim i uwzględ- niając środki niezbędne do ochrony zdrowia publicznego. środki nie Ogólne zasady wykonywania niniejszego artykułu, w 2. szczególności w zakresie częstotliwości i metod przeprowa- dzania weryfikacji wskazanych w ust. 1 akapit pierwszy (łącznie ze współpracą z właściwymi władzami) zostają usta- lone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33. ROZDZIAŁ V Środki podejmowane w razie naruszeń 2. Jeżeli po pobraniu próbek zgodnie z art. 17 nielegalne leczenie zostanie potwierdzone, zwierzę lub zwierzęta, które wykazują obecność substancji, zostają niezwłocznie poddane ubojowi na miejscu lub niezwłocznie zabrane, na podstawie urzędowego świadectwa weterynaryjnego, do wyznaczonej rzeźni lub rzeźni koni w celu poddania ubojowi. Zwierzęta poddane w ten sposób ubojowi, zostają wysłane do zakładów przetwórczych wysokiego ryzyka w rozumieniu dyrektywy 90/667/EWG (1). Ponadto na koszt gospodarstwa muszą zostać pobrane próbki od całej partii zwierząt z gospodarstwa, w którym przeprowa- dzono kontrole i które mogą być podejrzane. Jednakże jeżeli połowa lub więcej próbek pobranych przy 3. zastosowaniu metody reprezentatywnej zgodnie z art. 17 wykaże obecność substancji, gospodarz może przebadać wszystkie zwierzęta znajdujące się w gospodarstwie, które mogą być podejrzane, albo poddać je ubojowi. 4. Gospodarstwa należące do tego samego właściciela będą przez okres następnych 12 miesięcy poddane bardziej rygorys- tycznym kontrolom na obecność takich pozostałości. W przy- padku gdy wprowadzony był zorganizowany system monitoro- wania we własnym zakresie, zostaje on wycofany z gospodar- stwa na ten okres. 5. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami w uzupeł- nieniu kontroli przewidzianych w art. 11 ust. 1 gospodarstwa lub zakłady zaopatrujące dane gospodarstwa są poddane kontrolom w celu ustalenia pochodzenia danej substancji. To samo odnosi się do wszystkich gospodarstw i zakładów w tym samym cyklu dostawczym zwierząt i paszy dla zwierząt, do którego należy gospodarstwo pochodzenia lub wysyłki. Artykuł 22 W razie wykrycia posiadania przez osoby nieupoważnione niedozwolonych substancji lub produktów wymienionych w grupie A i grupie B pkt 1 i 2 załącznika I takie niedozwolone substancje lub środki muszą zostać umieszczone pod urzędową kontrolą do czasu podjęcia właściwych środków przez właściwy organ, bez uszczerbku dla możliwości nałożenia na sprawcę innej sankcji. Artykuł 23 1. W okresie, w którym zwierzęta są zatrzymane zgodnie z art. 17, zwierzęta znajdujące się w takim gospodarstwie nie mogą go opuszczać lub być przekazywane innej osobie, chyba Artykuł 24 Urzędowy lekarz weterynarii rzeźni: 1) jeżeli podejrzewa lub ma dowody na to, że dane zwierzęta zostały poddane nielegalnemu leczeniu lub że zostały im podane niedozwolone substancje lub produkty: a) musi zorganizować ich ubój oddzielnie od pozostałych partii zwierząt przywożonych do rzeźni; b) musi zatrzymać tusze i podroby oraz przeprowadzić wszystkie procedury pobierania próbek, niezbędne do wykrycia danych substancji; (1) Dz. U. L 363 z 27. 12. 1990, str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. 80 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 c) jeżeli uzyskane wyniki analiz będą pozytywne, musi wysłać mięso i podroby do zakładu przetwórczego wyso- kiego ryzyka w rozumieniu dyrektywy 90/667/EWG, bez prawa do odszkodowania lub rekompensaty. W takim przypadku stosuje się art. 20–23; 2) jeżeli podejrzewa lub ma dowody na to, że dane zwierzęta były poddane legalnemu leczeniu, ale nie zostały docho- wane okresy karencji, musi odroczyć ich ubój, do chwili stwierdzenia, że ilość pozostałości nie przekracza dozwolo- nych poziomów. Okres ten nie może w żadnym przypadku być krótszy niż okresy karencji ustanowione dla danych substancji w art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 96/22/WE lub niż okresy karencji określone w zezwoleniu na wprowadzanie do obrotu. Jednakże w nagłych przypadkach lub jeżeli jest to wyma- gane ze względu na dobro zwierząt, lub jeżeli wyposażenie rzeźni nie pozwala na odroczenie uboju, zwierzęta mogą zostać poddane ubojowi przed końcem obowiązywania zakazu lub okresu, na jaki odroczono ich ubój. Mięso i podroby zostaną zatrzymane do czasu uzyskania wyników urzędowej kontroli przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii w rzeźni. Do spożycia przez ludzi może zostać użyte tylko mięso i podroby zawierające ilości pozos- tałości nieprzekraczające dozwolonych poziomów; Artykuł 27 Bez uszczerbku dla sankcji karnych lub sankcji nakładanych przez organizacje zawodowe właściwe środki administracyjne muszą zostać podjęte w stosunku do wszelkich osób odpowie- dzialnych, w zależności od przypadku, za przekazanie lub podanie zabronionych substancji lub produktów, albo podanie substancji lub produktów dozwolonych w celach innych niż te ustanowione w obowiązującym ustawodawstwie. Artykuł 28 Jakikolwiek brak współpracy z właściwym organem i jakiekol- wiek utrudnienia stwarzane przez pracowników lub nadzorcę rzeźni, lub w przypadku przedsiębiorstwa prywatnego przez właściciela, lub właścicieli rzeźni, lub właścicieli zwierząt, lub osoby za nie odpowiedzialne w trakcie badania i pobierania próbek wymaganych do wprowadzenia w życie krajowych planów monitorowania pozostałości, a także w trakcie postę- powań wyjaśniających i kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie powoduje nakładanie właściwych sankcji karnych lub administracyjnych przez właściwe władze krajowe. 3) uznaje za nienadające się do spożycia przez ludzi tusze i produkty, w których poziom pozostałości przekracza poziomy dozwolone w przepisach wspólnotowych lub krajowych. Jeżeli zostanie udowodnione, że właściciel lub nadzorca rzeźni pomaga w ukryciu zabronionych nielegalnego substancji, Państwo Członkowskie odmawia winnemu wszel- kich możliwości otrzymania lub występowania z wnioskiem o przyznanie pomocy wspólnotowej przez okres 12 miesięcy. użycia Artykuł 25 ROZDZIAŁ VI jeżeli zostanie potwier- Bez uszczerbku dla sankcji karnych, lub wytwarzanie przez zakład dzone posiadanie, użycie produkcyjny niedozwolonych substancji lub produktów, jakie- kolwiek udzielone zezwolenia lub urzędowe decyzje zatwier- dzające, z których korzystał zakład, zostają zawieszone na okres, w którym zakład będzie poddawany bardziej rygorys- tycznym kontrolom. W razie powtórnych naruszeń takie zezwolenia lub decyzje zatwierdzające zostają ostatecznie wycofane. Artykuł 26 Przywóz z państw trzecich Artykuł 29 1. Zamieszczenie i utrzymanie na przewidzianym w ustawo- dawstwie wspólnotowym wykazie państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą importować zwierzęta i produkty zwierzęce objęte niniejszą dyrektywą, uzależnione jest od przedłożenia przez dane państwo trzecie planu gwarancji w zakresie monitorowania grup pozostałości i substancji określo- nych w załączniku I. Na wniosek Komisji plan musi zostać uaktualniony, szczególnie jeśli kontrole, określone w ust. 3, wskażą taką potrzebę. Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa do odwołania przyzna- nego przez ustawodawstwa krajowe obowiązujące w Państwach Członkowskich od decyzji podjętych przez właściwe władze zgodnie z art. 23 i 24. Przepisy art. 8 dotyczące terminów przedkładania i aktualizo- wania planów stosuje się do planów, jakie mają zostać przedłożone przez państwa trzecie. 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 81 Udzielane gwarancje muszą mieć skutki co najmniej równo- ważne do tych przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w szczególności muszą spełniać wymagania art. 4 i określać szczegółowe dane ustanowione w art. 7 niniejszej dyrektywy i spełniać wymagania art. 11 ust. 2 dyrektywy 96/22/WE. sięć następnych partii pochodzących z tego samego źródła musi zostać zatrzymanych – i zabezpieczonych depozytem wniesionym na poczet kosztów przeprowadzenia badania – w punkcie kontroli granicznej do kontroli pozostałości w drodze pobrania reprezentatywnej próbki każdej partii lub części danej partii. Komisja zatwierdza taki plan zgodnie z procedurą przewi- dzianą w art. 33. Zgodnie z taką samą procedurą mogą być przyjęte gwarancje alternatywne wobec tych wynikających z wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy. 2. Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicja- tywy Komisji umieszczenie państwa trzeciego na wykazie państw trzecich przewidzianym w ustawodawstwie wspólno- towym lub korzyści z tytułu wstępnego umieszczenia państwa trzeciego na wykazie mogą zostać zawieszone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33, jeżeli kraj taki nie spełnia wymagań ust. 1. 3. Zgodność z wymaganiami i dochowanie gwarancji ofero- wanych w planach przedłożonych przez państwa trzecie są weryfikowane w drodze kontroli określonych w art. 5 dyrek- tywy 72/462/EWG (1) i 91/496/EWG (3). i w dyrektywach 90/675/EWG (2) Państwa Członkowskie powiadamiają co roku Komisję o 4. wynikach kontroli pozostałości przeprowadzanych na zwierzę- tach i produktach pochodzenia zwierzęcego przywożonych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywami 90/675/EWG i 91/496/EWG. Jeżeli takie dodatkowe kontrole wykażą obecność niedo- zwolonych substancji lub produktów albo pozostałości takich substancji lub produktów: i) dana partia lub jej część musi zostać odesłana do kraju pochodzenia na koszt wysyłającego lub jego agenta, z dokładnym wskazaniem w zaświadczeniu powodów odrzucenia partii; ii) w zależności od rodzaju wykrytego naruszenia i ryzyka związanego z takim naruszeniem wysyłający decyduje, czy odesłać daną partię lub jej część, zniszczyć ją lub zużyć na inne cele dozwolone przez ustawodawstwo wspólnotowe, bez odszkodowania lub rekompensaty, — Komisja jest informowana o wynikach bardziej rygorystycz- nych kontroli i na podstawie tych informacji przeprowadza niezbędne postępowania wyjaśniające w celu ustalenia powodów i źródła wykrytego naruszenia. Artykuł 30 Jeżeli kontrole przewidziane w dyrektywie 90/675/EWG 2. ujawnią dopuszczalnego poziomu pozostałości, przeprowadza się kontrole, określone w ust. 1 akapit drugi. przekroczenie maksymalnego w Jeżeli kontrole przewidziane 1. dyrektywach 90/675/EWG i 91/496/EWG ujawnią stosowanie niedozwolo- nych produktów lub substancji do leczenia zwierząt w danej partii – partii w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. e) dyrektywy 91/496/EWG – albo obecność takich produktów lub substancji we wszystkich bądź w części partii pochodzących z tego samego zakładu, właściwe władze podejmują w stosunku do zwierząt i produktów, których to dotyczy, następujące środki: — powiadamiają Komisję o rodzaju zastosowanych produktów to dotyczy; Komisja powiadamia o tym i partii, której niezwłocznie wszystkie punkty kontroli granicznej, — Państwa Członkowskie przeprowadzą bardziej rygorys- tyczne kontrole wszystkich partii zwierząt lub produktów pochodzących z tego samego źródła. W szczególności dzie- 3. Jeżeli Komisja, w przypadkach dotyczących państw trze- cich, które zawarły ze Wspólnotą umowy o równoważności, po zwróceniu się z zapytaniami do właściwych władz zaintere- sowanych państw trzecich, stwierdza, że nie spełniły one ich zobowiązań i gwarancji udzielonych w przedłożonych planach, określonych w art. 29 ust. 1, wycofuje w odniesieniu do takiego kraju, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32, zgodę na korzystanie z wymienionych umów w odniesieniu do danych zwierząt i produktów do chwili, aż kraj taki naprawi swoje niedociągnięcia. Zawieszenie zostaje uchylone zgodnie z tą samą procedurą. (1) Dz. U. L 302 z 31. 12. 1972, str. 28. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. (2) Dz. U. L 373 z 31. 12. 1990, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 92/52/WE (Dz. U. L 265 z 8. 11. 1995, str. 16). (3) Dz. U. L 268 z 24. 9. 1991, str. 56. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. Jeżeli jest to konieczne dla przywrócenia korzyści zapewnio- nych przez powyższą umowę, delegacja Wspólnoty z udziałem ekspertów z Państw Członkowskich wizytuje dany kraj, na koszt tego państwa, w celu zweryfikowania, czy takie środki zostały podjęte. 82 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 ROZDZIAŁ VII Przepisy ogólne Artykuł 31 2. Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać podjęte. Komitet wydaje opinię w tych sprawach w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności przedstawionej sprawy. Opinie są przyjmowane większością 62 głosów. 3. a) Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie je stosuje, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zmienia przed dniem 1 lipca 1997 r. dyrektywę 85/73/EWG (1) w celu wprowadzenia przepisów dotyczących pobierania opłat na pokrycie kosztów monitorowania przeprowadzanego na mocy niniejszej dyrek- tywy. b) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komi- tetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte. Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością. Do chwili podjęcia takiej decyzji przez Radę Państwa Człon- kowskie są upoważnione do pobierania opłat krajowych za rzeczywiste koszty takiego monitorowania. Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia wniosku Radzie środki nie zostaną przez nią przyjęte, Komisja przyj- muje zaproponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła te środki zwykłą większością. Artykuł 32 Artykuł 34 Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniej- 1. szym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawy Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, ustanowionemu decyzją 68/361/EWG (2), z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego. Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 2 załączniki I, III, IV i V mogą zostać zmienione lub uzupełnione przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji. 2. Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać podjęte. Komitet wydaje opinię w tych sprawach w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności przedstawionej sprawy. Opinie są przyjmowane większością 62 głosów. W szczególności wyżej wymienione załączniki mogą zostać zmienione w ciągu trzech lat od daty przyjęcia niniejszej dyrek- tywy w związku z oceną ryzyka następujących czynników: — potencjalna toksyczność pozostałości w środkach spożyw- czych pochodzenia zwierzęcego, 3. a) Komisja przyjmuje i niezwłocznie stosuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu. — prawdopodobieństwo wystąpienia pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego. b) Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komi- tetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte. Rada przyjmuje te środki kwalifikowaną większością głosów. Jeżeli w ciągu 15 dni od przedłożenia wniosku Radzie środki nie zostaną przez nią przyjęte, Komisja przyjmuje zaproponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością. Artykuł 35 Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, na wniosek Komisji może przyjąć przejściowe środki kontroli niezbędne do wykonania przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Artykuł 36 Artykuł 33 1. W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawy Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu z własnej inicja- tywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego. 1. Dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG tracą moc z dniem 1 lipca 1997 r. 2. Z tą samą datą uchyla się także następujące przepisy: (1) Dz. U. L 32 z 5. 2. 1985, str. 14. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 95/24/WE (Dz. U. L 243 z 11. 10. 1995, str. 14). (2) Dz. U. L 225 z 18. 10. 1968, str. 23. a) artykuł 4 ust. 3 dyrektywy 71/118/EWG; b) artykuł 5 ust. 3 i 4 dyrektywy 89/437/EWG; 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 83 c) punkt II. 3. B akapit ostatni rozdziału V Załącznika do dyrek- tywy 91/493/EWG; d) artykuł 11 ust. 1 dyrektywy 92/45/EWG; e) artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 92/46/EWG. 3. Odniesienia do uchylonych dyrektyw i decyzji uważa się za odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI. 2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podsta- wowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 38 Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opubliko- wania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 37 Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Artykuł 39 Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy 1. ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wyko- nania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1997 r. Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odnie- sienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odnie- sienia określane są przez Państwa Członkowskie. Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 kwietnia 1996 r. W imieniu Rady W. LUCHETTI Przewodniczący 84 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 GRUPA A — Substancje o działaniu anabolicznym i substancje niedozwolone ZAŁĄCZNIK I (1) Stilbeny, pochodne stilbenów oraz ich sole i estry (2) Środki tyreostatyczne (3) Sterydy (4) Laktony kwasu rezorcynowego, w tym zeranol (5) Beta-agoniści (6) Związki zawarte w załączniku IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. GRUPA B — Leki weterynaryjne (1) i substancje skażające (1) Substancje przeciwbakteryjne, w tym sulfonamidy, chinolony (2) Inne leki weterynaryjne a) leki przeciwrobacze b) kokcydiostatyki, w tym nitroimidazole c) karbaminiany i pyretroidy d) neuroleptyki e) niesterydowe leki przeciwzapalne (NSAIDs) f) inne substancje farmakologicznie czynne (3) Substancje skażające środowisko i inne substancje a) związki chloroorganiczne, w tym polichlorowane bifenyle (PcBs) b) związki fosforowoorganiczne c) pierwiastki chemiczne d) mikotoksyny e) barwniki f) inne (1) W tym substancje niedozwolone, które mogły być użyte do celów weterynaryjnych. 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 85 ZAŁĄCZNIK II POZOSTAŁOŚCI LUB SUBSTANCJE DO WYKRYCIA NALEŻĄCE DO RÓŻNYCH GRUP W POSZCZEGÓL- NYCH RODZAJACH ZWIERZĄT, PASZACH, WODZIE PRZEZNACZONEJ DO POJENIA ORAZ W PODSTA- WOWYCH PRODUKTACH POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO Bydło, owce, kozy, świnie, konie Drób Zwierzęta wodne Mleko Jaja Mięso królików i zwierząt dzikich utrzymywa- nych przez człowie- ka (*) Miód X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X Rodzaje zwierząt, pasz lub produktów pochodze- nia zwierzę- cego A 1 2 3 4 5 6 B 1 2a b c d e f 3a b c d e f (*) W przypadku dziczyzny istotne są tylko pierwiastki chemiczne. 86 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 ZAŁĄCZNIK III POBIERANIE PRÓBEK 1. Plan kontroli pozostałości skierowany jest na badanie i ujawnianie przyczyn występowania zagrożenia pozostałoś- ciami w żywności pochodzenia zwierzęcego w gospodarstwach, ubojniach, mleczarniach, zakładach przetwórstwa rybnego oraz w punktach skupu i pakowania jaj. Próbki urzędowe pobiera się zgodnie z odpowiednim rozdziałem załącznika IV. W każdym przypadku pobierania próbek urzędowych musi być to zdarzenie nieprzewidziane, nieoczekiwane i nastę- pujące o różnym czasie i w różnych dniach tygodnia. Państwa Członkowskie muszą zachować wszystkie środki ostrożności niezbędne dla zapewnienia, że kontrolom stale towarzyszy element zaskoczenia. 2. Dla substancji należących do grupy A badanie powinno być skierowane odpowiednio na wykrycie przypadków niele- galnego podawania zabronionych substancji i szkodliwego stosowania substancji dozwolonych. Pobieranie takich próbek musi się koncentrować na aspektach ustalonych zgodnie z odpowiednim rozdziałem załącznika IV. Pobieranie próbek musi być przeprowadzone z uwzględnieniem następujących kryteriów minimalnych: płeć, wiek, gatunek, system tuczu, wszystkie dowody potwierdzające nadużycia lub szkodliwe stosowanie substancji z tej grupy. Szczegóły dotyczące tych kryteriów zostają ustanowione w decyzji Komisji przewidzianej w art. 15 ust. 1. 3. Dla substancji należących do grupy B nadzór powinien być skierowany w szczególności na kontrolowanie zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami zawartości dla pozostałości medycznych produktów weterynaryjnych ustalonymi w załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 i najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pestycydów ustalonymi w załączniku III do dyrektywy 86/363/EWG i monitorowanie stężeń substancji skażających środowisko. Jeżeli sposób wyrywkowego pobierania próbek może zostać uzasadniony przez Państwa Członkowskie w trakcie przedstawiania Komisji planów krajowych, wszystkie próbki są pobierane zgodnie z kryteriami ustanowionymi w decyzji Komisji przewidzianej w art. 15 ust. 1. 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 87 ZAŁĄCZNIK IV POZIOMY I CZĘSTOTLIWOŚĆ POBIERANIA PRÓBEK Celem niniejszego załącznika jest określenie minimalnej liczby zwierząt, od których muszą być pobrane próbki. Każda próbka może być analizowana w celu wykrycia obecności jednej lub większej ilości substancji. ROZDZIAŁ 1 Bydło, świnie, owce, kozy i koniowate 1. Bydło Minimalna liczba zwierząt kontrolowanych co roku dla wszystkich rodzajów pozostałości i substancji musi wynosić co najmniej 0,4 % liczby bydła poddanego ubojowi w roku poprzednim, według następującego podziału: Grupa A: 0,25 % w podziale: — połowę próbek pobiera się od żywych zwierząt w gospodarstwie (na zasadzie odstępstwa 25 % próbek analizowanych na obecność substancji grupy A 5 może zostać pobranych z właściwego materiału (pasze, woda do pojenia itp. )), — połowę próbek pobiera się w ubojni. Nie mniej niż 5 % całkowitej liczby próbek zebranych do badań na obecność substancji z grupy A kontroluje się co roku w celu stwierdzenia obecności substancji w każdej podgrupie grupy A. Pozostała liczba musi zostać rozdzielona przez Państwo Członkowskie zgodnie z posiadanym doświadczeniem i informacjami. Grupa B: 0,15 % 30 % próbek bada się na obecność substancji grupy B 1. 30 % próbek bada się na obecność substancji grupy B 2. 10 % próbek bada się na obecność substancji grupy B 3. Pozostała liczba musi zostać rozdzielona w zależności od sytuacji w danym Państwie Członkowskim. 2. Świnie Minimalna liczba zwierząt kontrolowanych co roku dla wszystkich rodzajów pozostałości i substancji musi wynosić co najmniej 0,05 % świń poddanych ubojowi w roku poprzednim, według następującego podziału: Grupa A: 0,02 % W Państwach Członkowskich, w których próbki pobierane są w ubojniach, musi zostać przeprowadzona dodatkowo na poziomie gospodarstwa analiza wody do pojenia, pasz, wydalin lub wszystkich innych właściwych parametrów. W tym przypadku minimalna liczba gospodarstw, które należy corocznie skontrolować, musi wynosić co najmniej jedno gospodarstwo na 100 000 świń poddanych ubojowi w roku poprzednim. Nie mniej niż 5 % całkowitej liczby próbek zebranych do badań na obecność substancji z grupy A kontroluje się w celu stwierdzenia obecności substancji w każdej podgrupie grupy A. Pozostała liczba musi zostać rozdzielona przez Państwo Członkowskie zgodnie z posiadanym doświadczeniem i informacjami. Grupa B: 0,03 % Należy przestrzegać takiej samej zasady podziału na podgrupy jak w przypadku bydła. Różnica zostanie rozdzielona w zależności od sytuacji w danym Państwie Członkowskim. 88 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 3. Owce i kozy Minimalna liczba zwierząt kontrolowana co roku dla wszystkich rodzajów pozostałości i substancji musi wynosić co najmniej 0,05 % owiec i kóz powyżej trzeciego miesiąca życia poddanych ubojowi w roku poprzednim, według następującego podziału: Grupa A: 0,01 % Nie mniej niż 5 % całkowitej liczby próbek zebranych do badań na obecność substancji z grupy A kontroluje się w celu stwierdzenia obecności substancji z każdej podgrupy w grupie A. Pozostała liczba zostanie rozdzielona przez Państwo Członkowskie zgodnie z posiadanym doświadczeniem i informa- cjami. Grupa B: 0,04 % Należy przestrzegać takiej samej zasady podziału na podgrupy jak w przypadku bydła. Pozostała liczba zostanie rozdzielona zgodnie z posiadanym doświadczeniem Państwa Członkowskiego. 4. Zwierzęta koniowate Liczba próbek zostanie ustalona przez poszczególne Państwa Członkowskie w zależności od określonych potrzeb. ROZDZIAŁ 2 Kurczaki brojlery, kury, indyki, inne gatunki drobiu Próbka składa się z jednego lub większej ilości zwierząt w zależności od wymagań stosowanych metod analitycznych. Dla wszystkich kategorii drobiu (kurczaki brojlery, kury, indyki, inne gatunki drobiu) minimalna liczba próbek pobierana corocznie musi wynosić co najmniej jedną na 200 ton rocznej produkcji (waga poubojowa) przy minimum 100 prób- kach dla każdej grupy substancji, jeżeli roczna produkcja w danej kategorii drobiu jest większa niż 5000 ton. Należy przestrzegać następujących proporcji podziału próbek: Grupa A: 50 % całkowitej liczby próbek Jedna piąta tych próbek musi zostać pobrana na poziomie gospodarstwa. Nie mniej niż 5 % całkowitej liczby próbek zebranych do badań na obecność substancji z grupy A kontroluje się w celu stwierdzenia obecności substancji w każdej podgrupie grupy A. Pozostała liczba musi zostać rozdzielona przez Państwo Członkowskie zgodnie z posiadanym doświadczeniem i infor- macjami. Grupa B: 50 % całkowitej liczby próbek, 30 % próbek bada się na obecność substancji grupy B 1, 30 % próbek bada się na obecność substancji grupy B 2, 10 % próbek bada się na obecność substancji grupy B 3. Pozostała liczba zostanie rozdzielona w zależności od sytuacji w Państwie Członkowskim. ROZDZIAŁ 3 Produkty akwakultury 1. Produkty gospodarstw rybnych Próbka stanowi jedną lub większą ilość ryb w zależności od rozmiarów danej ryby i wymagań stosowanej metody analitycznej. Państwa Członkowskie muszą przestrzegać podanych poniżej minimalnych poziomów i częstotliwości pobierania próbek, stosownie do wielkości produkcji hodowanych ryb (wyrażonej w tonach). 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 89 Minimalna liczba próbek do zebrania corocznie musi wynosić co najmniej 1 na 100 ton rocznej produkcji. Poszukiwane związki i próbki wybrane do analizy powinny być wybrane w zależności od prawdopodobieństwa użycia tych substancji. Należy przestrzegać następujących proporcji podziału próbek: Grupa A: jedna trzecia całkowitej ilości próbek: wszystkie próbki muszą być pobrane na poziomie gospodarstwa z ryb na wszystkich etapach hodowli (1), łącznie z rybami, które są gotowe do wprowadzenia do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi. Grupa B: dwie trzecie całkowitej ilości próbek: pobranie próbek powinno być przeprowadzone: a) najlepiej w gospodarstwie, z ryb gotowych do wprowadzenia do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi; b) albo w zakładzie przetwórczym, albo na poziomie handlu hurtowego, z ryb świeżych, pod warun- kiem że w przypadku pozytywnych wyników analizy możliwe będzie ustalenie gospodarstwa pochodzenia. We wszystkich przypadkach próbki pobrane na poziomie gospodarstwa powinny być pobrane z co najmniej 10 % zarejestrowanych miejsc produkcji. 2. Inne produkty akwakultury Jeżeli Państwa Członkowskie mają podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do innych produktów akwakultury podawane są medyczne produkty weterynaryjne lub chemikalia, lub jeżeli zachodzi podejrzenie skażenia środowiska, wówczas gatunki te muszą zostać włączone do planu pobierania próbek, proporcjonalnie do wielkości ich produkcji, jako próbki dodatkowe w stosunku do tych, które są pobierane z produktów gospodarstw rybnych. (1) Dla hodowli morskich, w których warunki pobierania próbek mogą być szczególnie trudne, próbki mogą być pobierane z paszy zamiast z próbek z ryb. 90 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 ZAŁĄCZNIK V Rozdział 1 Następujące laboratoria zostają wyznaczone jako laboratoria referencyjne Wspólnoty dla wykrywania pozostałości niektórych substancji: a) dla pozostałości wymienionych w załączniku I grupa A 1, 2, 3, 4, grupa B 2 lit. d) i grupa B 3 lit. d) Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne (RIVM) A. van Leeuwenhoeklaan, 9 NL-3720 BA Bilthoven b) dla pozostałości wymienionych w załączniku I grupa B 1 i B 3 lit. e) oraz pozostałości karbadoksu i olaquindoksu Laboratoires des médicaments vétérinaires (CNEVA-LMV) La Haute Marché, Javene F-35135-Fougères c) dla pozostałości wymienionych w załączniku I grupa A 5 i grupa B 2 lit. a), b), e) Bundesinstitut für Gesundheitlichen Verbraucherschutz und Veterinärmedizin (BGVV) Diedersdorfer Weg, 1 D-12277-Berlin d) dla pozostałości wymienionych w załączniku I grupa B 2 lit. c) oraz grupa B 3 lit. a), b), c): Istituto Superiore di Sanità Viale Regina Elena, 299 I-00161-Roma Związki wymienione w grupie A 6, B 2 lit. f) oraz B 3 lit. f) zostały rozdzielone między laboratoria referencyjne Wspól- noty, zgodnie z ich działaniem farmakologicznym. Rozdział 2 Zakres uprawnień i warunki działania wspólnotowych laboratoriów referencyjnych dla wykrywania pozostałości u żywych zwierząt, w ich wydalinach, cieczach ustrojowych i tkankach, w produktach pochodzenia zwierzęcego, paszy i wodzie przeznaczonej do pojenia są następujące: 1) Wyznacza się następujące funkcje dla wspólnotowych laboratoriów referencyjnych: a) promocja i koordynacja badań nad nowymi metodami analitycznymi oraz informowanie krajowych laboratoriów referencyjnych o postępach w metodach analitycznych i sprzęcie; b) pomoc krajowym laboratoriom referencyjnym (NRLs) odnośnie do wykrywania pozostałości we wprowadzaniu odpowiedniego systemu zapewniania jakości, opartego na zasadach dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) oraz na kryteriach EN 45 000; c) zatwierdzanie sprawdzonych metod jako metod referencyjnych w celu ich włączenia do zbioru metod; d) przekazywanie krajowym laboratoriom referencyjnym rutynowych metod analitycznych zaakceptowanych w ramach procedury najwyższych poziomów pozostałości (MRL); e) przekazywanie krajowym laboratoriom referencyjnym szczegółów dotyczących metod analitycznych i badań porównawczych, które powinny być przeprowadzane oraz informowanie ich o wynikach takich badań; f) świadczenie na rzecz krajowych laboratoriów referencyjnych, na ich wniosek, doradztwa technicznego w kwes- tiach analizy substancji, do których badania zostały one wyznaczone jako wspólnotowe laboratoria referencyjne; g) organizacja badań porównawczych na rzecz krajowych laboratoriów referencyjnych, których częstotliwość zostanie ustalona w porozumieniu z Komisją. W związku z tym wspólnotowe laboratoria referencyjne rozprowa- dzają próbki zerowe i próbki zawierające znane już ilości pozostałości do poddania analizie; h) określanie rodzaju pozostałości i ustalanie ich stężenia w przypadkach, gdy wyniki przeprowadzanych analiz stają się powodem do nieporozumień między Państwami Członkowskimi; i) prowadzenie kursów szkolenia początkowego i kursów dokształcających dla analityków z laboratoriów krajo- wych; 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 91 j) świadczenie służbom Wspólnoty pomocy technicznej i naukowej, w tym w zakresie standardów oraz programów pomiarów i testów; k) sporządzanie corocznego sprawozdania z pracy i przekazanie go Komisji; l) współpraca w zakresie metod analitycznych i sprzętu z krajowymi laboratoriami referencyjnymi wyznaczonymi przez państwa trzecie w planach przedkładanych zgodnie z art. 11 niniejszej dyrektywy. 2) W celu wykonywania funkcji wymienionych w ust. 1 wspólnotowe laboratoria referencyjne muszą spełniać nastę- pujące minimalne wymagania: a) być wyznaczone jako krajowe laboratorium referencyjne w Państwie Członkowskim; b) posiadać odpowiednio wykwalifikowany personel, przeszkolony w zakresie metod analitycznych stosowanych do badania pozostałości, do których wykrywania zostały one wyznaczone jako wspólnotowe laboratoria referen- cyjne; c) posiadać sprzęt i substancje potrzebne do przeprowadzania analiz, za które są one odpowiedzialne; d) posiadać właściwą infrastrukturę administracyjną; e) dysponować wystarczającą zdolnością przetwarzania danych do statystycznego opracowywania wyników badań oraz innych informacji, pozwalającą na szybkie ich przekazywanie krajowym laboratoriom referencyjnym i Komisji; f) zapewnić, że ich personel będzie przestrzegać poufności niektórych kwestii, wyników badań lub komunikatów; g) dysponować wystarczającą wiedzą na temat międzynarodowych standardów i praktyk; h) dysponować aktualnym wykazem posiadanego certyfikowanego materiału referencyjnego i materiału referencyj- nego znajdującego się w posiadaniu Instytutu Materiałów i Metod Referencyjnych oraz aktualnym wykazem wytwórców i sprzedawców takiego materiału. 92 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 ZAŁĄCZNIK VI Tabela korelacji Niniejsza dyrektywa Dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG art. 1 art. 2 art. 3 art. 4 art. 5 art. 6 art. 7 art. 8 art. 9 art. 10 art. 11 art. 12 art. 13 — art. 2 art. 1 art. 2 art. 3 art. 4 ust. 1 tiret pierwsze i drugie — art. 4 ust. 1, z wyjątkiem tiret pierwszego i drugiego art. 4 ust. 2–5 art. 12 art. 9 — — art. 1 — art. 3 art. 10 art. 14 ust. 1 art. 14 ust. 2 art. 15 ust. 1 art. 15 ust. 2 art. 8 ust. 1 lit. b) art. 8 ust. 2 decyzja 91/664/EWG decyzja 89/187/EWG art. 8 ust. 3 art. 5 ust. 2 art. 8 ust. 3 art. 5 ust. 3 art. 15 ust. 3 art. 9 art. 16 art. 17 art. 18 art. 19 art. 20 ust. 1 art. 20 ust. 2 art. 21 art. 22 art. 23 art. 24 art. 25 art. 26 art. 9 ust. 1 i 2 art. 6 ust. 1 i 2 art. 9 ust. 3 lit. a) art. 6 ust. 3 lit. a) art. 9 ust. 3 lit. c) i d) — — art. 11 art. 5 art. 7 art. 9 ust. 3) lit. b)–d) i art. 9 ust. 4 i 5 art. 6 ust. 3 lit. b)–d) i art. 6 ust. 4 art. 4 — — 86/469/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 85/358/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 85/358/EWG 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 93 Niniejsza dyrektywa Dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG art. 27 art. 28 art. 29 art. 30 art. 31 art. 32 art. 33 art. 34 art. 35 art. 36 art. 37 art. 38 art. 39 — — art. 7 art. 13 — art. 12 art. 14 art. 11 art. 15 art. 10 art. 13 — — — — — załącznik I załącznik II załącznik III załącznik IV załącznik V rozdział 1 załącznik V rozdział 2 załącznik I — — załącznik II decyzja 91/664/EWG decyzja 89/187/EWG załącznik VI — 86/469/EWG 85/358/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 85/358/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG 86/469/EWG


title: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 779/96 z dnia 29 kwietnia 1996 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 w odniesieniu do przekazywania informacji w sektorze cukru

eurovoc_concepts:
common organisation of markets
disclosure of information
sugar
sugar industry

text: 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 37 31996R0779 30. 4. 1996 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 106/9 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 779/96 z dnia 29 kwietnia 1996 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 w odniesieniu do przekazywania informacji w sektorze cukru KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 (2), w szczególności jego art. 39, a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 wymaga, aby Państwa Członkowskie i Komisja wymieniały się wzajemnie informacjami koniecznymi do realizacji tego rozporządzenia; przepisy wykonawcze zostały ustanowione przez rozporzą- dzenie Komisji (EWG) nr 787/83 z dnia 29 marca 1983 r. w sprawie przekazywania informacji w sektorze cukru (3), ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3819/85 (4); od tego czasu w wyniku rozwoju organizacji rynków w sektorze cukru, w szczególności wejścia w życie zobowiązań Wspólnoty w ramach Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych Rundy Urugwajskiej, przepisy te powinny zostać zrewidowane oraz powinny zostać dodane nowe przepisy, a w związku z tym należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 787/83 ze skutkiem od początku roku obrotowego 1996/97; handlowych negocjacji jeżeli sytuacja dotycząca cukru zakupionego lub sprzedanego w ramach środków interwencyjnych przewidzianych w rozporzą- dzeniu (EWG) nr 1785/81 ma być prawidłowo oceniona, muszą być dostępne odpowiednie informacje, w szczególności te dotyczące zmian ilości produktów przekazanych agencjom interwencyjnym oraz dystrybucji tych ilości między magazyny, które zostały zatwierdzone zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporzą- dzenia Rady (EWG) nr 447/68 z dnia 9 kwietnia 1968 r. usta- nawiającego ogólne zasady interwencyjnego zakupu cukru (5), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1359/77 (6); jeżeli ma być wykonywany ścisły nadzór nad realizacją systemu interwencji, istotne jest również, aby regularnie były przekazy- wane informacje dotyczące udostępnianych ilości cukru nieod- powieniego do spożycia przez ludzi oraz ilości cukru wyko- rzystywanego do produkcji niektórych produktów chemicz- nych, wraz ze wskazaniem ilości cukru, które zostały albo denaturowane zgodnie z jednym z procesów określonych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 100/72 z dnia 14 stycznia 1972 r. ustanawiającego szczegółowe zasady odnośnie dodenaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt (7), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) (1) Dz. U. L 177 z 1. 7. 1981, str. 4. (2) Dz. U. L 110 z 17. 5. 1995, str. 1. (3) Dz. U. L 88 z 6. 4. 1983, str. 6. (4) Dz. U. L 368 z 31. 12. 1985, str. 25. (5) Dz. U. L 91 z 12. 4. 1968, str. 5. (6) Dz. U. L 156 z 25. 6. 1977, str. 7. (7) Dz. U. L 12 z 15. 1. 1972, str. 15. produktów cukrowych nr 260/96 (8), albo użyte do wytwarzania produktów chemicz- nych wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1010/86 z dnia 25 marca 1986 r. ustanawiającego ogólne zasady refundacji produkcyjnej w odniesieniu do niektó- rych używanych w przemyśle chemicznym (9), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1101/95, oraz produktów wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1729/78 z dnia 24 lipca 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania refun- dacji produkcyjnej w odniesieniu do cukru używanego w prze- myśle chemicznym (10), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 260/96; nie tylko przywozu dokładne i regularne monitorowanie handlu z państwami trze- cimi jest jedynym sposobem kontrolowania tendencji rozwojo- wych w świetle ograniczeń wynikających ze zobowiązań Wspólnoty w ramach wspomnianego wcześniej Porozumienia w sprawie rolnictwa, oraz podejmowania, w razie potrzeby, wymaganych środków, w szczególności w celu realizacji art. 23 ust. 4a rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, a także w świetle ograniczeń wynikających ze zobowiązań Wspólnoty w ramach Międzynarodowego Porozumienia Cukrowego; z tego powodu Komisja powinna regularnie otrzymywać odpowiednie i wywozu dotyczące informacje, produktów, w odniesieniu do których zostały ustalone opłaty lub refundacje oraz wydane pozwolenia, w szczególności na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1464/95 z dnia 27 czerwca 1995 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania sytemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru (11), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2136/95 (12), z uwzględnieniem bardziej ogólnych (EWG) nr 3719/88 (13), przepisów rozporządzenia Komisji ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2137/95 (14) oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 (15), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 (16), lecz również dotyczące przywozu i wywozu produktów wywożo- nych bez refundacji, z pozwoleniem lub bez, w szczególności tych, które są objęte uregulowaniami dotyczącymi uszlachet- niania czynnego; powinno być również możliwe monitoro- wanie przywozu cukru preferencyjnego w celu zapewnienia skutecznego wykonania (EWG) nr 2782/76 z dnia 17 listopada 1976 r. ustanawiającego szcze- gółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu cukru preferencyjnego (17), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1714/88 (18); rozporządzenia Komisji (8) Dz. U. L 34 z 13. 2. 1996, str. 16. (9) Dz. U. L 94 z 9. 4. 1986, str. 9. (10) Dz. U. L 201 z 25. 7. 1978, str. 26. (11) Dz. U. L 144 z 28. 6. 1995, str. 14. (12) Dz. U. L 214 z 8. 9. 1995, str. 19. (13) Dz. U. L 331 z 2. 12. 1988, str. 1. (14) Dz. U. L 214 z 8. 9. 1995, str. 21. (15) Dz. U. L 351 z 14. 12. 1987, str. 1. (16) Dz. U. L 134 z 20. 6. 1995, str. 14. (17) Dz. U. L 318 z 18. 11. 1976, str. 13. (18) Dz. U. L 152 z 18. 6. 1988, str. 23. 38 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 z nr 20 dnia (EWG) 206/68 szczegółowe przepisy wykonawcze skuteczne zarządzanie systemem kwot produkcyjnych, który został określony w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, szczególnie w świetle ograniczeń wynikających ze zobowiązań Wspólnoty w ramach wspomnianego wcześniej Porozumienia w sprawie rolnictwa, wymaga uświadomienia sobie wszystkich odpowiednich czynników; wymaga to zastosowania rozporzą- dzenia Rady lutego 1968 r. ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące umów i porozumień branżowych w odniesieniu do zakupu buraków (1), ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, rozporządzenia Rady (EWG) nr 193/82 z dnia 26 stycznia 1982 r. ustanawiającego ogólne zasady transferów kwot produkcyjnych w sektorze cukru (2), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustana- wiającego dotyczące produkcji cukru przewyższającej kontyngent (3), ostatnio zmie- nionego rozporządzeniem (WE) nr 158/96 (4) oraz rozporzą- dzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (5), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 392/94 (6); powyższe uregulowania stosuje się także do systemu wyrównawczego dotyczącego kosztów składowania określonego w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81; uregulowania te odnoszą się również do stosowania rozporzą- dzenia Rady (EWG) nr 1358/77 z dnia 20 czerwca 1977 r. ustanawiającego ogólne zasady wyrównywania kosztów składo- wania w odniesieniu do cukru i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 750/68 (7), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3042/78 (8) oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1998/78 z dnia 18 sierpnia 1978 r. ustanawiającego szcze- gółowe zasady wyrównywania kosztów składowania w odnie- sieniu do cukru (9), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1758/93 (10); zainteresowane osoby muszą mieć gwarancję, że informacje dotyczące każdego przedsięwzięcia będą traktowane jako poufne; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru, (1) Dz. U. L 47 z 23. 2. 1968, str. 1. (2) Dz. U. L 21 z 29. 1. 1982, str. 3. (3) Dz. U. L 262 z 16. 9. 1981, str. 14. (4) Dz. U. L 24 z 31. 1. 1996, str. 3. (5) Dz. U. L 158 z 9. 6. 1982, str. 17. (6) Dz. U. L 53 z 24. 2. 1994, str. 7. (7) Dz. U. L 156 z 25. 6. 1977, str. 4. (8) Dz. U. L 361 z 23. 12. 1978, str. 8. (9) Dz. U. L 231 z 23. 8. 1978, str. 5. (10) Dz. U. L 161 z 2. 7. 1993, str. 58. PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I Interwencja Artykuł 1 W odniesieniu do środków interwencyjnych podejmowanych zgodnie z art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję co tydzień w odniesieniu do poprzedniego tygodnia o: a) ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego oferowanych agencji interwencyjnej, lecz jeszcze przez nią nieprzejętych; b) ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego przejętych przez agencję interwencyjną; c) ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego sprzedanych przez agencję interwencyjną; Artykuł 2 Na wniosek Komisji każde Państwo Członkowskie dostarcza wykaz ilości tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowanego przejętych przez agencję interwencyjną oraz ich rozdzielenie między zatwierdzone magazyny. Artykuł 3 W odniesieniu do środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: 1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o ilościach tel quel cukru białego oraz cukru nierafinowa- nego, na które został wystawiony certyfikat na premie dena- turacyjne; 2) na wniosek Komisji, w odniesieniu do danego okresu, o iloś- ciach cukru białego i cukru nierafinowanego, które zostały denaturowane, ze wskazaniem, który z procesów określo- nych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 100/72 został zastosowany. 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 39 Artykuł 4 — cukier nierafinowanyy tel. : quel objęty kodami CN 1701 11 90, oraz 1701 12 90, W odniesieniu do środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: — syropy sacharozy, wyrażone jako cukier biały, objęte kodami CN 1702 60 90, 1702 90 60, 1702 90 71, 1702 90 99 oraz 2106 90 59, 1) nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego, w stosunku do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ilościach cukru białego, cukru nierafinowanego, syropów wyrażonych jako cukier biały i izoglukozy wyrażonej jako sucha masa, dla których: a) zostało faktycznie wystawione świadectwo refundacji produkcyjnej; b) została wypłacona refundacja produkcyjna; 2) nie później niż do końca września każdego roku, w stosunku do poprzedniego roku obrotowego, o ilościach cukru białego, cukru nierafinowanego, syropów wyrażonych jako cukier biały i izoglukozy wyrażonej jako sucha masa, w podziale na produkty wymienione w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1010/86, dla których: a) zostało faktycznie wystawione świadectwo refundacji produkcyjnej; b) została wypłacona refundacja produkcyjna; 3) nie później niż do końca września każdego roku, w stosunku do poprzedniego roku obrotowego, o ilościach produktów podstawowych, określonych w pkt 2, wykorzys- tywanych do wytwarzania produktów pośrednich, o których mowa w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1729/78. ROZDZIAŁ II Handel Artykuł 5 — izoglukozę, wyrażoną jako sucha masa, objętą kodami CN 1702 40 10, 1702 60 10, 1702 90 30 oraz 2106 90 30, — syrop inulinowy, jako ekwiwalent cukru/izoglukozy wyrażony w suchej masie, objęty kodem CN ex 1702 60 90; b) o cukru białego ilościach kodem CN nr 1701 99 10, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia wraz z kwotami refundacji wywozowych ustalonych na podstawie art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81; objętego c) o ilościach cukru białego C, cukru nierafinowanego C, izoglukozy C oraz syropu inulinowego C, wyrażonego odpowiednio jako cukier biały, masa sucha lub ekwiwa- lent cukru/izoglukozy w suchej masie, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia wywozu; d) o ilościach, z odpowiadającymi kwotami refundacji wywozowych ustalonych na podstawie art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, cukru białego, ilościach cukru nierafinowanego i syropu sacharozy, wyrażonego jako cukier biały oraz ilościach izoglukozy, wyrażonej jako sucha masa, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia wywozu w celu wywozu w postaci produktów, określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 426/86 (1); 2) nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego, w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ilościach cukru białego, określonego w pkt 1 lit. b), wywie- zionego zgodnie z art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88; W odniesieniu do wywozu do państw trzecich każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: 1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia: a) o ilościach, na które zostały faktycznie wydane pozwo- lenia, wraz z kwotami refundacji wywozowych ustalo- nych na podstawie art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, w podziale na: 3) dla każdego miesiąca kalendarzowego, lecz nie później niż do końca trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po danym miesiącu kalendarzowym: a) o ilościach z odpowiadającymi kwotami refundacji wywozowych cukru i syropu, wyrażonego jako cukier biały, określonych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1464/95 wywiezionych bez dalszego przetwarzania i bez pozwolenia na wywóz; — cukier biały objęty kodami CN 1701 91 00, 1701 99 10 oraz 1701 99 90, (1) Dz. U. L 49 z 27. 2. 1986, str. 1. 40 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 b) o ilościach cukru objętych kwotami wywiezionych jako cukier biały lub w postaci produktów przetworzonych, wyrażonych jako cukier biały, na które zostały wydane pozwolenia na wywóz w celu zrealizowania wspólno- towej lub krajowej pomocy żywnościowej w ramach konwencji międzynarodowych lub innych programów uzupełniających oraz w celu zrealizowania innych wspólnotowych środków w zakresie bezpłatnych dostaw żywności; c) w przypadku wywozu, określonego w art. 2a akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, o ilościach cukru lub syropów sacharozy wyrażonych jako cukier biały oraz izoglukozy wyrażonej jako sucha masa, wywiezionych bez dalszego przetwarzania, wraz z podaniem kwot odpowiadających refundacji; d) o ilościach cukru białego wraz z kwotami odpowiadają- cych refundacji wywozowych, ustalonych zgodnie z art. 17 ust. 5 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, o ilościach cukru nierafinowanego i syropu sacharozy, wyrażonego jako cukier biały oraz o ilościach jako sucha masa, wywiezionych izoglukozy, wyrażonej w postaci produktów, określonych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 (1) oraz w postaci produktów, o których mowa w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1222/94 (2); e) w przypadku wywozu, określonego w pkt 1 lit. d) oraz w lit. d) niniejszego punktu, o ilościach wywiezionych bez refundacji. Notyfikacje, określone w lit. d) oraz e), są przekazywane do Komisji oddzielnie dla każdego rozporządzenia, które stosuje się do danego produktu przetworzonego. Artykuł 6 Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: 1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o ilościach tel quel białego cukru oraz nierafinowanego cukru, innego niż cukier preferencyjny lub syropy cukrowe, o ilościach izoglukozy i syropu inulinowego, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia na przywóz; 2) dla każdego kwartału, lecz nie później niż do końca trze- ciego miesiąca kalendarzowego następującego po danym kwartale, o ilościach cukru wyrażonego jako cukier biały: a) przywiezionych z państw trzecich jako produkty prze- tworzone, określone w art. 5 pkt 1 lit. d) oraz pkt 3 lit. d); b) przywiezionych lub wywiezionych do innych Państw Członkowskich, albo jako nieprzetworzone, albo jako przetworzone produkty. Artykuł 7 Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: 1) każdego tygodnia, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o ilościach tel quel białego cukru oraz nierafinowanego cukru, na które zostały wydane pozwolenia na przywóz lub wywóz zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1464/95; 2) dla każdego kwartału, oddzielnie, nie później niż do końca drugiego miesiąca kalendarzowego następującego po danym kwartale, o ilościach cukru przywiezionego z państw trze- cich i wywiezionych jako produkty kompensacyjne w ramach ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego określonego w art. 116 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (3). ROZDZIAŁ III Przywóz preferencyjny Artykuł 8 W odniesieniu do przywozu cukru preferencyjnego każde Państwo Członkowskie: 1) notyfikuje Komisji nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ilościach tel quel cukru, w podziale na Państwa Członkowskie pochodzenia, dla których zostały wydane pozwolenia zgodnie z rozporządze- niem (EWG) nr 2782/76; 2) przesyła do Komisji, nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego: a) kopie stosownych świadectw przewozowych EUR 1; b) kopie potwierdzeń określonych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2782/76; c) w odpowiednim przypadku, kopie zgłoszeń, określonych rozporządzenia (EWG) w art. 1 ust. 3 akapit drugi nr 2782/76. Dokumenty, określone w lit. a) i b) zawierają, w uzupeł- nieniu do informacji wymienionych w art. 6 i 7 rozporzą- dzenia (EWG) nr 2782/76, stopień polaryzacji obliczony do sześciu miejsc dziesiętnych, w odniesieniu do każdej przy- wiezionej ilości; 3) notyfikuje Komisji, nie później niż do końca października każdego roku, zbiorczy wykaz pozwoleń i potwierdzeń, określonych w art. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 2782/76, ze wskazaniem: a) ogólnej ilości cukru białego, w tonach; b) ogólnej ilości tel quel cukru nierafinowanego, w tonach; (1) Dz. U. L 148 z 28. 6. 1968, str. 13. (2) Dz. U. L 136 z 31. 5. 1994, str. 5. (3) Dz. U. L 302 z 19. 10. 1992, str. 1. 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 41 c) ilości tel quel cukru nierafinowanego w tonach przezna- czonego do bezpośredniej konsumpcji; faktycznie przywiezionych do danego Państwa Członkow- skiego w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2782/76 w okresie dostaw kończącym się w dniu 30 czerwca tego samego roku kalendarzowego. W odniesieniu do każdego państwa pochodzenia przekazuje się oddzielne dane. ROZDZIAŁ IV Produkcja i spożycie Artykuł 9 Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: 1) przed dniem 1 marca każdego roku i w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier i produ- kującego syrop inulinowy jego obszarze, o tymczasowej produkcji cukru i syropu inulino- wego w bieżącym roku obrotowym, określonej zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1443/82. Jednakże w przypadku cukru trzcinowego w odniesieniu do francu- skich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz Hisz- panii, powyższa data zostaje zastąpiona dniem 1 lipca; znajdującego się na 2) nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o produkcji izoglukozy, zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 1443/82, o każdym produ- kującym izoglukozę przedsiębiorstwie na swoim obszarze: informacje dotyczące miesięcznych ilości wyprodukowanej izoglukozy w ramach systemu uszlachetniania czynnego są przekazywane oddzielnie; 3) przed dniem 15 września każdego roku, w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier, izoglukozę i syrop inulinowy znajdującego się na jego obszarze, o osta- tecznej produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego dla poprzedniego roku obrotowego, określonej zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1443/82. Artykuł 10 W czasie trwania każdego miesiąca kalendarzowego w odnie- sieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o: a) ilościach cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przekaza- nych do spożycia na jego terytorium; b) ilościach cukru denaturowanego; c) ilościach cukru białego i tel quel cukru nierafinowanego wyprodukowanego we francuskich departamentach zamor- skich, przekazanych do bezpośredniego spożycia na jego terytorium. Ilości te są wyrażone w odpowiednich przypadkach jako cukier biały, sucha masa lub ekwiwalent cukru/izoglukozy. Artykuł 11 Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2670/81, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, przed dniem 15 marca każdego roku, w odniesieniu do poprzedniego roku obrotowego, o ilościach cukru C, izoglu- kozy i syropu inulinowego C, które uznaje się za przekazane na wewnętrzny rynek Wspólnoty w rozumieniu art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia. Artykuł 12 Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: 1) przed dniem 15 dniem każdego miesiąca, w odniesieniu do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ogólnych iloś- ciach cukru B i C, jeżeli takie występują, przeniesionych zgodnie z art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81; 2) przed dniem 1 marca każdego roku, w odniesieniu do bieżącego roku obrotowego oraz dla każdego produkują- cego cukier przedsiębiorstwa, o ogólnych ilościach cukru B i C przeniesionych na następny rok obrotowy. Jednakże: — w odniesieniu do hiszpańskiej produkcji cukru buracza- nego data 1 marca zostaje zastąpiona datą 15 kwietnia, — w przypadku produkcji cukru trzcinowego we francu- skich departamentach Gwadelupy i Martyniki oraz w Hiszpanii data 1 marca zostaje zastąpiona datą 1 lipca. ROZDZIAŁ V Kompensacja w odniesieniu do kosztów składowania Artykuł 13 Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: 1) o zatwierdzeniach, określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 1358/77 oraz, w odpowiednich przypadkach, o zatwierdzeniach wycofanych zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1998/78; 2) przed 15 dniem każdego miesiąca, w odniesieniu do przed- ostatniego miesiąca kalendarzowego, z wykorzystaniem wzoru formularza przedstawionego w załączniku I: a) o ilościach, określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1358/77; b) o ilościach przekazanych w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1998/78. ROZDZIAŁ VI Bilans dostaw Artykuł 14 Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję: roku 1) przed dniem 1 września każdego roku, w odniesieniu do poprzedniego dniem obrotowego 1 stycznia każdego roku, w stosunku do poprzedniego roku produkcyjnego, o danych dotyczących bilansu dostaw w odniesieniu do cukru, izoglukozy i syropu inulinowego dla danego okresu, z wykorzystaniem wzoru formularza przed- stawionego w załączniku II; przed oraz 42 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 2) przed każdym dniem 1 października w odniesieniu do poprzedniego roku obrotowego, o danych dotyczących bilansu dostaw melasy, z wykorzystaniem wzoru formularza przedstawionego w załączniku III. b) „poprzedni kwartał” oznacza trzymiesięczny okres odnie- sienia od lipca do września, od października do grudnia, od stycznia do marca lub od kwietnia do czerwca, w zależności od przypadku; ROZDZIAŁ VII Międzynarodowe Porozumienie Cukrowe Artykuł 15 Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, w odniesieniu do każdego miesiąca kalendarzowego i nie później niż do końca trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po danym miesiącu kalendarzowym, o danych statystycznych dotyczących zobowiązań wprowadzonych w odniesieniu do Wspólnoty w ramach Międzynarodowego Porozumienia Cukro- wego, z wykorzystaniem wzorów przedstawionych w załączni- kach IV i V. ROZDZIAŁ VIII Przepisy ogólne c) „poprzedni rok produkcyjny” oznacza okres odniesienia od dnia 1 października w jednym roku kalendarzowym do dnia 30 września w następnym roku kalendarzowym. Artykuł 17 Komisja udostępnia Państwom Członkowskim informacje prze- kazane jej na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia. Jednakże zawarte w tych notyfikacjach informacje, które dotyczą indywidualnego przedsiębiorstwa, jego instalacji tech- nicznych oraz charakteru i wielkości produkcji lub informacje, są które mogłyby umożliwić odtworzenie takich faktów, udostępniane wyłącznie osobom, które w ramach Komisji są odpowiedzialne za sektor cukru. Takie informacje nie są ujaw- niane stronom trzecim. Artykuł 18 Rozporządzenie (EWG) nr 787/83 traci moc. Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 787/83 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia. Do celów niniejszego rozporządzenia: Artykuł 16 Artykuł 19 a) „poprzedni tydzień” oznacza okres odniesienia od czwartku do środy; Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1996 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości Państwach Członkowskich. i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Sporządzono w Brukseli, dnia 29 kwietnia 1996 r. W imieniu Komisji Franz FISCHLER Członek Komisji 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 43 ZAŁĄCZNIK I 44 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 I I I K N Z C Ą Ł A Z 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 45 ZAŁĄCZNIK III 46 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 19 ZAŁĄCZNIK IV 03/t. 19 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 47 ZAŁĄCZNIK V