ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2546
ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
ว่าด้วยรถราชการ (ฉบับที่
๒)
พ.ศ. ๒๕๔๖
 

โดยที่เห็นสมควรแก้ไขเพิ่มเติมระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
ว่าด้วยรถราชการ พ.ศ. ๒๕๔๔
เพื่อให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๓๙

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๘๔ (๑๒) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒
คณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองจึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๖

ข้อ ๒[๑]
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓
ให้ยกเลิกความในข้อ ๑๗ แห่งระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ
พ.ศ. ๒๕๔๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๑๗
ในกรณีที่รถประจำตำแหน่งคันที่สูญหายหรือเสียหายเป็นรถที่ได้ทำสัญญาประกันภัยไว้
ความรับผิดชอบของผู้ใช้รถประจำตำแหน่งให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ ดังต่อไปนี้
(๑)
หากรถประจำตำแหน่งสูญหาย
ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในส่วนที่นอกเหนือจากที่สำนักงานได้รับตามสัญญาประกันภัยเฉพาะกรณีที่การสูญหายนั้นเกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตนเท่านั้น
แต่ถ้าการสูญหายนั้นเกิดขึ้นในระหว่างที่ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งอนุญาตให้บุคคลใดนำรถประจำตำแหน่งไปใช้นอกเหนือจากหน้าที่ปกติประจำ
ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน แม้การสูญหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย
เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรการสูญหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง
(๒)
หากรถประจำตำแหน่งเกิดความเสียหาย ให้ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งเป็นผู้ดำเนินการติดต่อกับผู้รับประกันภัยในนามของสำนักงาน
เพื่อซ่อมแซมรถประจำตำแหน่งให้คงสภาพดีตามเดิม
ส่วนในกรณีที่ไม่อาจให้ผู้รับประกันภัยดำเนินการซ่อมแซมได้
ให้ผู้นั้นรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะในส่วนที่นอกเหนือจากที่สำนักงานได้รับตามสัญญาประกันภัยเฉพาะกรณีที่ความเสียหายนั้นเกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตน
แต่ถ้าความเสียหายนั้นเกิดขึ้นเพราะความผิดของผู้ขับขี่รถประจำตำแหน่ง
ที่มิใช่ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งหรือพนักงานขับรถ
หรือมิใช่อยู่ในระหว่างการควบคุมการใช้รถของผู้ใช้รถประจำตำแหน่ง
ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแม้ความเสียหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย
เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรความเสียหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง

ข้อ ๔
ให้ยกเลิกความในวรรคสามของข้อ ๒๖
แห่งระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ พ.ศ. ๒๕๔๔
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ในกรณีที่การสูญหายหรือความเสียหายของรถส่วนกลางเกิดขึ้นในระหว่างการปฏิบัติราชการของตุลาการศาลปกครอง
ข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง หรือลูกจ้างสำนักงานศาลปกครอง
ผู้ที่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจะรับผิดเฉพาะกรณีที่เกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตนเท่านั้น
แต่ถ้าการสูญหายหรือความเสียหายดังกล่าวเกิดขึ้นในระหว่างที่ผู้นั้นนำรถไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต
ให้บุคคลอื่นใช้ หรือนำไปเก็บไว้ ณ สถานที่ที่มิได้รับอนุญาต
ผู้นั้นต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน
แม้การสูญหายหรือความเสียหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย
เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรการสูญหายหรือความเสียหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง


ประกาศ ณ วันที่ ๔
กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๖
อักขราทร จุฬารัตน
ประธานศาลปกครองสูงสุด
ประธานกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง









สุภาพร/พิมพ์
๙ สิงหาคม ๒๕๔๖

หทัยภัทร/แก้ไข
๒๓ มีนาคม ๒๕๕๐

ปณตภร/ปรับปรุง
๒๕ มิถุนายน ๒๕๕๕

















































[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๖๙ ก/หน้า ๔๘/๑๘ กรกฎาคม ๒๕๔๖