ระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2503

ระเบียบกระทรวงมหาดไทย
ระเบียบกระทรวงมหาดไทย
ว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการ
ส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๓
 

เพื่ออนุวรรตตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จแก่ลูกจ้าง
กระทรวงมหาดไทยจึงเห็นเป็นการสมควรที่จะวางระเบียบว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นทุกประเภท
เพื่อให้สอดคล้องต้องกันกับระเบียบของทางราชการ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔๓
แห่งพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด พ.ศ. ๒๔๙๘
ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด (ฉบับที่ ๓)
พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๑๒ พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๖๙ พระราชบัญญัติสุขาภิบาล
พ.ศ. ๒๔๙๕ มาตรา ๓๒ และพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนตำบล พ.ศ. ๒๔๙๘ มาตรา
๕๓ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจึงวางระเบียบว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จแก่ลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่น
ไว้ดังต่อไปนี้

หมวด ๑
ข้อความทั่วไป
 

ข้อ ๑
ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่น
พ.ศ. ๒๕๐๓

ข้อ ๒[๑]
ให้ใช้ระเบียบนี้ตั้งแต่วันประกาศเป็นต้นไป

ข้อ ๓
ให้ยกเลิกบรรดาระเบียบ คำสั่งต่างๆ ที่เกี่ยวกับการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นเสียทั้งสิ้น
และให้ใช้ระเบียบต่อไปนี้แทน

ข้อ ๔ บำเหน็จ หมายความว่า เงินตอบแทนความชอบที่ได้รับราชการมาซึ่งจ่ายครั้งเดียว
ลูกจ้าง หมายความว่า
ลูกจ้างประจำซึ่งได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือนหรือรายวันจากงบประมาณค่าใช้สอยประเภทค่าจ้างชั่วคราวของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่น
ราชการส่วนท้องถิ่น หมายความว่า
องค์การบริหารส่วนจังหวัด เทศบาล สุขาภิบาล
และองค์การบริหารส่วนตำบลตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น
ค่าจ้างเดือนสุดท้าย หมายความว่า ค่าจ้าง
รวมทั้งเงินเพิ่มพิเศษประจำเดือนชั่วคราว (พ)
ที่ลูกจ้างได้รับครั้งสุดท้ายก่อนออกจากราชการมาครบ ๑๒ เดือน

หมวด ๒
เงินบำเหน็จ
 

ข้อ ๕
ลูกจ้างคนใดได้ทำงานมาด้วยความเรียบร้อยเป็นเวลาต่อเนื่องกันจะได้รับบำเหน็จตามระเบียบนี้
ถ้าต้องออกเพราะ
ก. มีอายุครบ ๖๐
ปีบริบูรณ์และทำงานมาไม่น้อยกว่า ๕ ปีบริบูรณ์ (แต่ผู้มีคุณวุฒิพิเศษซึ่งผู้บังคับบัญชาเห็นสมควรให้ทำงานต่อไป
จะให้ทำงานต่อไปได้คราวละ ๑ ปีจนถึงอายุครบ ๖๕ ปีก็ได้)
ข. หย่อนความสามารถซึ่งผู้บังคับบัญชาเห็นสมควรให้ออก
และได้ทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๑ ปีบริบูรณ์
ค. เจ็บป่วยโดยมีใบรับรองแพทย์ซึ่งทางราชการรับรอง
และทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๑ ปีบริบูรณ์
ง. ถึงแก่กรรมและการถึงแก่กรรมนั้น
มิได้เกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงของตนเองในระหว่างที่เป็นลูกจ้างของราชการส่วนท้องถิ่นอยู่
และทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๑ ปีบริบูรณ์
จ. ลาออกเองโดยไม่มีความผิดใดๆ
และได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชาแล้ว และทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๕ ปี บริบูรณ์

ข้อ ๖
เงินบำเหน็จนั้น จะได้รับเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีเวลาทำงาน
เศษของปีถ้าเกินหกเดือนให้นับเป็นหนึ่งปี ในกรณีที่ค่าจ้างมีเงินเพิ่มพิเศษ (พ) ให้รวมเงินเพิ่มพิเศษ
(พ) กับค่าจ้างเพื่อคำนวณเงินบำเหน็จตามเกณฑ์นี้ด้วย

ข้อ ๗
ลูกจ้างผู้ใดทำงานมาแล้วด้วยความเรียบร้อยเป็นเวลาไม่น้อยกว่า ๒ ปี ถ้าต้องออกเพราะยุบเลิกหรือตัดทอนงานให้ได้รับเงินบำเหน็จเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้าย
๓ เดือน แต่ถ้าวันทำงานต่อเนื่องกันเกินกว่า ๓ ปี
ให้ถือเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จตามข้อ ๖

ข้อ ๘
ลูกจ้างที่ต้องออกเพราะได้กระทำผิดอย่างร้ายแรงถึงต้องไล่ออก ปลดออกหรือเลิกจ้างแล้ว
มิให้จ่ายเงินบำเหน็จ

ข้อ ๙
ในกรณีต่อไปนี้ ให้คิดเป็นเวลาต่อเนื่องกัน คือ
ก. การลาอุปสมบทครั้งแรก ๑๒๐ วัน
ข. การลาคลอดบุตร ๙๐ วัน (ทุกครั้ง)
ค. การลาไปรับราชการทหารหรือระดมเท่าวันที่ทางราชการทหารต้องการ
ง. การลากิจ ๔๕ วัน (ใน ๑ ปี)
จ. การลาป่วย ๙๐ วัน (ใน ๑ ปี)
๑ ปีในข้อนี้
ให้ถือตามปีปฏิทินในราชการ

ข้อ ๑๐
ในกรณีลูกจ้างถึงแก่กรรม เงินบำเหน็จนั้นให้ตกเป็นของทายาท คือ บุตร
สามีหรือภริยา บิดา มารดา หรือผู้อยู่ในความอุปการะของผู้ตาย โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการซึ่งหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นนั้นๆ
ตั้งขึ้น

ข้อ ๑๑
เงินบำเหน็จที่จะจ่ายตามระเบียบนี้นั้น ให้หน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นจ่ายเงินงบประมาณ
ประเภทค่าจ้างชั่วคราวของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นนั้นๆ

ข้อ ๑๒
การขอรับเงินบำเหน็จตามระเบียบนี้ ให้ผู้มีสิทธิรับเงินบำเหน็จยื่นเรื่องราวต่อผู้บังคับบัญชาภายในกำหนด
๙๐ วัน นับแต่วันที่พ้นจากงาน หากยื่นพ้นกำหนดนี้ไม่มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จ


ประกาศ ณ วันที่ ๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๐๓
พลเอก ป. จารุเสถียร
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย





















สุรินทร์ / แก้ไข ๒๖/๐๗/๒๕๔๔
ศิริยา/แก้ไข
๙
มกราคม ๒๕๔๙


[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๗/ตอนที่ ๓๐/หน้า
๓๑๖/๑๒ เมษายน ๒๕๐๓