ประกาศกระทรวงแรงงาน เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 4)

ประกาศกระทรวงแรงงาน
ประกาศกระทรวงแรงงาน
เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๔)
 

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างได้มีการศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับอยู่
ประกอบกับข้อเท็จจริงอื่นตามแนวทางในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานและอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนดและมีมติเมื่อวันที่
๙ ธันวาคม ๒๕๔๗ ให้ปรับปรุงอัตราค่าจ้างขั้นต่ำทั่วประเทศ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖ มาตรา ๗๙ และมาตรา ๘๘
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงแรงงาน เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๓) ลงวันที่ ๘ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

ข้อ ๒
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดบาท

ข้อ ๓
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าบาท
ในท้องที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดนนทบุรี
ปทุมธานี นครปฐม สมุทรสาคร และสมุทรปราการ

ข้อ ๔
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามบาท
ในท้องที่จังหวัดภูเก็ต

ข้อ ๕
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบเจ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดชลบุรี

ข้อ ๖ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบห้าบาท
ในท้องที่จังหวัดสระบุรี

ข้อ ๗
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบบาท
ในท้องที่จังหวัดนครราชสีมา

ข้อ ๘
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบเก้าบาท
ในท้องที่จังหวัดเชียงใหม่ และพังงา

ข้อ ๙
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดระนอง และระยอง

ข้อ ๑๐
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบหกบาท
ในท้องที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ข้อ ๑๑ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบสี่บาท
ในท้องที่จังหวัดกระบี่ และฉะเชิงเทรา

ข้อ ๑๒
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบสองบาท
ในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี จันทบุรี เพชรบุรี ราชบุรี สมุทรสงคราม และอ่างทอง

ข้อ ๑๓ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบเอ็ดบาท
ในท้องที่จังหวัดชุมพร ลำพูน สระแก้ว และสุโขทัย

ข้อ ๑๔
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบบาท
ในท้องที่จังหวัดกำแพงเพชร ขอนแก่น ตรัง บุรีรัมย์ ปราจีนบุรี ลพบุรี สิงห์บุรี
และสุพรรณบุรี

ข้อ ๑๕ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสามสิบเก้าบาท
ในท้องที่จังหวัดกาฬสินธุ์ ชัยนาท ชัยภูมิ ตราด ตาก นครพนม นครศรีธรรมราช
นครสวรรค์ นราธิวาส ประจวบคีรีขันธ์ ปัตตานี พัทลุง พิษณุโลก เพชรบูรณ์ มุกดาหาร
ยะลา ร้อยเอ็ด ลำปาง เลย ศรีสะเกษ สกลนคร สงขลา สตูล สุราษฎร์ธานี หนองคาย
หนองบัวลำภู อุดรธานี อุตรดิตถ์ อุทัยธานี และอำนาจเจริญ

ข้อ ๑๖
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสามสิบแปดบาท
ในท้องที่จังหวัดนครนายก และพิจิตร

ข้อ ๑๗
ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดบาท ในท้องที่จังหวัดเชียงราย
น่าน พะเยา แพร่ มหาสารคาม แม่ฮ่องสอน ยโสธร สุรินทร์ และอุบลราชธานี

ข้อ ๑๘ เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๒ ถึงข้อ ๑๗ คำว่า วัน
หมายถึง เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง ซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้
แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม
(๑) เจ็ดชั่วโมง
สำหรับงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้างตามกฎกระทรวง ฉบับที่
๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
(๒) แปดชั่วโมง สำหรับงานอื่นซึ่งไม่ใช่งานตาม
(๑)

ข้อ ๑๙ ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ข้อ ๒๐[๑] ประกาศกระทรวงแรงงานฉบับนี้
ให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘ เป็นต้นไป


ประกาศ
ณ วันที่ ๑๖ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
อุไรวรรณ เทียนทอง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน


























ประภาศรี/พิมพ์
๑๑
มิถุนายน ๒๕๕๑
สุนันทา/ตรวจ
๑๒
มิถุนายน ๒๕๕๑

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม
๑๒๑/ตอนพิเศษ ๑๓๗ ง/หน้า ๖/๑๗ ธันวาคม ๒๕๔๗