กฎกระทรวง (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2497 ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์ พ.ศ. 2495
กฎกระทรวง
กฎกระทรวง
(ฉบับที่
5) พ.ศ. 2497
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์
พ.ศ.
2495
-----------------

 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 6
และมาตรา 11
แห่งพระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์
พ.ศ.
2495
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ออก
กฎกระทรวงไว้ดังต่อไปนี้
 ให้โภคภัณฑ์ชนิดและประเภทดังต่อไปนี้ที่ผลิตในต่างประเทศเป็นโภคภัณฑ์อันพึงควบคุม
ตามความในพระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์ พ.ศ. 2495 คือ
 1.
ผลไม้สด
 2.
เนื้อสัตว์ทั้งสดและแช่เย็น
 3.
เครื่องดื่มที่ผสมก๊าซคาบอนไดอ๊อกไซด์ เว้นแต่น้ำแร่ที่เกิดจากธรรมชาติ
 4.
ไม้ขีดไฟ
 5.
เมล็ดแตงโม (ซึ่งมิได้ใช้เพื่อทำพันธุ์)
 6.
หมาก
 7.
หวาย
 8.
ใบจากและใบไม้อื่นๆ ที่พึงใช้มวนบุหรี่ ที่ตัดได้ขนาดแล้ว และยังมิได้ตัดได้ขนาด
 9.
รองเท้าแตะ รองเท้าคีบ ซึ่งมีฟางเป็นส่วนสำคัญ หรือมีฝ่าเป็นไม้
 10.
น้ำมันมะพร้าว น้ำมันถั่วลิสง น้ำมันปาล์ม
 11.
ซีกไม้เวเนียร์ที่ได้ทำแล้วเป็นแผ่นบาง
 12.
หนังสือพิมพ์เก่า
 13.
พัดทำด้วยกระดาษ ทำด้วยไม้ ทั้งที่สานและไม่ได้สาน
 14.
ไม้จิ้มฟัน
 15.
ตะเกียบ
 16.
ดอกไม้เพลิง
 17.
หมวกสานด้วยไม้ไผ่
 18.
เสื่อเป็นผืนและยังมิได้ตัดเป็นผืน
ซึ่งส่วนใหญ่ทำด้วยหวาย
ทำด้วยไม้ไผ่ ทำด้วย
กาบมะพร้าว ทำด้วยหญ้าชนิดต่างๆ
ทำด้วยพืชอย่างอื่นที่คล้ายกัน
 19.
กระจาด ตะกร้า กระบุง ตะแกรง ซึ่งมิได้ทำด้วยโลหะ
 20.
ครก สาก และโม่ ทำด้วยหิน อันมิใช่เพื่ออุตสาหกรรม
 21.
ชุดและธูปกันยุง

 ให้ไว้
ณ วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2497
 
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
 
พลเรือโท สุนาวินวิวัฒ
 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

+-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:-
เหตุผลในการออกกฎกระทรวงฉบับนี้
คือ
เนื่องจากในขณะนี้ปรากฏว่าสินค้า
ต่างประเทศบางประเภทที่ห้ามนำเข้ามาในพระราชอาณาจักรตามพระราชกฤษฎีกาควบคุมการ
นำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 8)
พ.ศ. 2496 และ (ฉบับที่ 9) พ.ศ.
2496
ซึ่งห้ามนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยเด็ดขาด
แล้วยังมีจำหน่ายอยู่ในท้องตลาด
เพื่อเป็น
การป้องกันการลักลอบนำสินค้าต่างประเทศดังกล่าวเข้ามาในประเทศให้บรรลุผลสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
จึงออกกฎกระทรวงระบุชนิดและประเภทสินค้าต่างประเทศดังกล่าว
เพื่อดำเนินการออกพระราช
กฤษฎีกาควบคุมห้ามการจำหน่ายภายในประเทศ

[รก.2497/88/139พ - 31/12/2497]